rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Zmiany przewodnictwa nerwowo-mięśniowego pracowników w zależności od wieku

Wstęp
Celem badań było określenie wpływu wieku na potencjalne zmiany czynnościowe zachodzące na drodze przekazywania impulsów nerwowych w nerwach ruchowych zaopatrujących wybrane mięśnie kończyny dolnej. Przeprowadzono pomiar parametrów przewodnictwa nerwowego w kończynie dolnej i zdolności do kontroli napięcia mięśniowego przy nacisku na pedał.
Materiał i metody
Badaniem objęto grupę 54 mężczyzn, zróżnicowaną ze względu na wiek. W trakcie badań mierzono prędkość przewodnictwa nerwowego i amplitudę oraz latencję odpowiedzi ruchowej w nerwach piszczelowym i strzałkowym. W trakcie testu <i>RAMP-contraction</i> rejestrowano sygnał elektromiograficzny z mięśnia piszczelowego przedniego i głowy przyśrodkowej mięśnia brzuchatego łydki.
Wyniki
Wykazano, że wraz z wiekiem obniża się zdolność do kontroli napięcia mięśniowego, zmniejsza się prędkość przekazywania impulsów elektrycznych i opóźnia się odpowiedź ruchowa, która cechuje się istotnie niższą amplitudą niż u młodszych osób.
Wnioski
Obserwowane wraz z wiekiem osłabienie przewodnictwa nerwowo-mięśniowego i zmniejszenie kontroli generowanej wartości siły mięśniowej mogą skutkować pogorszeniem zdolności do obsługi urządzeń lub prowadzenia pojazdów. Ze względu na wydłużenie aktywności zawodowej zidentyfikowanie wszystkich czynników ograniczających funkcjonowanie starszego pracownika w środowisku pracy może być podstawą tworzenia wytycznych i rekomendacji pomocnych przy projektowaniu urządzeń oraz stanowisk dla starszych pracowników.

Czasopismo: Medycyna Pracy
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o zdrowiu
Zasoby a zaangażowanie w pracę: mediacyjna rola satysfakcji potrzeb podstawowych

WstępWe współczesnej psychologii pracy wskazuje się, że poprawa funkcjonowania pracownika i organizacji odbywa się nie tylko przez zapobieganie czynnikom szkodliwym, ale także dzięki rozwojowi pozytywnych postaw wobec pracy. W świetle modelu wymagania w pracy–zasoby można przyjąć, że zasoby są istotnym czynnikiem prowadzącym do zaangażowania w pracę. Autorzy tej koncepcji sugerują ponadto, że rolą zasobów jest również zaspokajanie potrzeb. Z kolei według teorii autodeterminacji dla rozwoju motywacji wewnętrznej, a więc także zaangażowania w pracę, kluczowe jest zaspokojenie 3 potrzeb podstawowych, tj. autonomii, kompetencji i przynależności. W artykule sformułowano zatem hipotezy, że zasoby w postaci poczucia wpływu, możliwości rozwoju i klimatu społecznego w pracy są dodatnio związane z zaangażowaniem w pracę. Satysfakcja potrzeb podstawowych, odpowiednio, autonomii, kompetencji i przynależności, stanowią natomiast mediatory tych związków.Materiał i metodyGrupa badana składała się z 200 pracowników w wieku 18–35 lat, zatrudnionych w bezpośrednim kontakcie z klientem. Pomiar zasobów odbywał się za pomocą podskal <i>Kopenhaskiego kwestionariusza psychospołecznego</i>, do pomiaru satysfakcji potrzeb wykorzystano <i>Skalę pomiaru satysfakcji/frustracji uniwersalnych potrzeb życiowych w pracy</i>, a zaangażowanie w pracę mierzono <i>Utrechcką skalą zaangażowania w pracę</i>.WynikiPrzeprowadzono analizy regresji z efektem mediacji dla 3 modeli. Wykazano, że poczucie wpływu stanowi predyktor zaangażowania w pracę, a w związku tym pośredniczy satysfakcja potrzeby autonomii. Możliwości rozwoju są dodatnio związane z zaangażowaniem w pracę, a satysfakcja potrzeby kompetencji jest mediatorem w tej relacji. Z kolei w związku klimatu społecznego w pracy z zaangażowaniem w pracę mediacyjną rolę odgrywa satysfakcja potrzeby przynależności.WnioskiWyniki pozwoliły przyjąć postawione hipotezy na temat pośredniczącej roli satysfakcji potrzeb w związku zasobów z zaangażowaniem w pracę. Ustalenia te zwiększają wiedzę na temat roli zasobów i satysfakcji potrzeb oraz mechanizmów kształtowania zaangażowania w pracę. Tym samym, pomimo ograniczeń badania, uzyskane wyniki potwierdzają i rozwijają teorie wymagania w pracy–zasoby i autodeterminacji.

Czasopismo: Medycyna Pracy
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o zdrowiu
Aktywna postawa lekarza versus inercja pacjenta: wykrycie przewlekłej białaczki szpikowej podczas badań okresowych

Opis przypadku dotyczy zapoczątkowanego podczas badań okresowych postępowania profilaktyczno-orzeczniczego, które doprowadziło do wczesnego wykrycia przewlekłej białaczki szpikowej. Szczególną uwagę zwrócono na skrócenie terminu ważności badania okresowego uzasadnione nieprawidłowością w stanie zdrowia, która nie miała bezpośredniego związku z warunkami zawodowymi, oraz na sposób komunikacji i wpływ na pracownika, aby zastosował się do zaleceń lekarskich. Wywnioskowano, że wprawdzie obligatoryjne i cykliczne badania profilaktyczne do celów Kodeksu pracy stwarzają możliwość wczesnego wykrycia nieuświadomionych stanów chorobowych, dając tym samym szansę na poprawę stanu zdrowia pacjentów, ale jednocześnie mogą być traktowane jako ingerencja w prawo do samostanowienia jednostki o własnym życiu i zdrowiu. Uznano, że w ocenie sytuacji kluczowe są postawa lekarza medycyny pracy oraz sposób komunikacji z badanym pracownikiem, które nie tyle zmuszą, ile przekonają – dla dobra pacjenta – do podjęcia diagnostyki lub interwencji prozdrowotnej.

Czasopismo: Medycyna Pracy
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o zdrowiu
Suplementy diety dla sportowców w aspekcie przepisów antydopingowych

Motywacja w zakresie stosowania suplementów diety w sporcie jest duża i silnie skorelowana z potrzebą osiągania coraz lepszych wyników przez konsumenta. Dane pochodzące z Centrum Badań Opinii Społecznej wskazują, że dziewięciu na dziesięciu dorosłych Polaków stosuje suplementację, a sportowcy wielokrotnie sięgają po kilka suplementów jednocześnie. Korzystanie z suplementów zależy przede wszystkim od rodzaju uprawianej dyscypliny sportowej i wzrasta wraz z intensywnością treningu oraz wiekiem respondentów. Opublikowane dane sugerują również, że sportowcy są skłonni przyjmować suplementy bez gromadzenia wiarygodnych informacji o zawartych w nich substancjach aktywnych. Dlatego w historii sportu udokumentowanych jest wiele przypadków dopingu, również tego niezamierzonego. Znaczącym problemem w przypadku stosowania suplementów diety przez zawodowych sportowców są również potencjalne zanieczyszczenia substancjami z listy Światowej Agencji Antydopingowej (World Anti-Doping Agency – WADA). Ocena dotychczasowego sposobu odżywiania powinna być pierwszym krokiem w doborze suplementacji. Proces ten powinien uwzględniać ocenę danych antropometrycznych, biochemicznych, klinicznych i środowiskowych sportowca. Zatem kompleksowe podejście do oceny takiej potrzeby powinno być zadaniem sztabu szkoleniowego. Decyzja zaś powinna się opierać na złożonej analizie potrzeb żywieniowych sportowca. Podstawą niniejszej analizy są raporty WAD-y oraz piśmiennictwo naukowe, a jej celem jest przybliżenie informacji na temat wykorzystania suplementów w sporcie, z uwzględnieniem danych dotyczących przepisów prawnych i potencjalnych zagrożeń wynikających z ich zastosowania.

Czasopismo: Annales Academiae Medicae Silesiensis
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki farmaceutyczne, nauki medyczne, nauki o zdrowiu
Powrót do czynnego uprawiania sportu po infekcji SARS-CoV-2

Epidemia COVID-19 rozpoczęła się w grudniu 2019 r., Pierwszy przypadek zanotowano w mieście Wuhan, w Chinach. Liczba pacjentów, u których potwierdzono tę chorobę, osiągnęła niemal 60 milionów, a milion czterysta tysięcy zmarło. Pacjenci zakażeni COVID-19 mogą przechodzić infekcję bezobjawowo lub z typowymi objawami takimi jak: gorączka, kaszel i duszność. Zgłaszane są objawy żołądkowo-jelitowe: nudności, ból brzucha, biegunka, zaburzenia węchu i smaku. Infekcja ta dotyka także sportowców i wkracza w zakres medycyny sportowej. Czasem bezobjawowy przebieg prowadzi do powikłań ze strony układu krążenia i oddechowego, a w konsekwencji do pogorszenia kondycji i wyników sportowych. W szczególności dotyczy to dolnych dróg oddechowych i rozwijającego się obustronnego zapalenia płuc. W zakresie układu krążenia dochodzi do zapalenia mięśnia sercowego, zaburzeń rytmu, niewydolności serca oraz ostrego zespołu wieńcowego i zgonu włącznie. Oprócz wspomnianych chorób, SARS-CoV-2 może powodować zapalenie wątroby, czasem o ciężkim przebiegu, a w zakresie układu nerwowego silne bóle głowy, zawroty, zaburzenia świadomości oraz węchu i smaku. Ponadto COVID-19 prowadzi do ciężkich powikłań: zapalenia bakteryjnego płuc, niewydolności oddechowej, zapalenia osierdzia, niewydolności serca, zatorowości płucnej, DIC i zakrzepicy żył głębokich. W najgorszym przypadku infekcja może wywołać wstrząsu septyczny i niewydolność wielonarządową. Sportowcy nie należą do grupy ryzyka ciężkiego przebiegu SARS-CoV-2, ale infekcja ta jest częsta w tej grupie, a zawodnicy pragnący wrócić do treningów i obciążenia, to w większości bezobjawowi ozdrowieńcy. Celem ułatwienia bezpiecznego powrotu, organizacje związane ze sportem i medycyną sportową zaproponowały schematy postępowania diagnostycznego. B British Medical Journal Open Sport and Exercise Medicine (BJSM)podzielił sportowców na grupy w zależności od przebiegu infekcji i dla każdej z nich zaproponowano dalsze badania przed wznowieniem treningów. Obejmują one diagnostykę w zakresie układu oddechowego, krążenia oraz plan wizyt. Należy pamiętać, że każdy przypadek należy rozpatrywać indywidualnie, a idealnym rozwiązaniem jest współpraca trenera, lekarza sportowego, pulmonologa i kardiologa. Niemniej ważnym aspektem jest stopniowy powrót do pełnej aktywności. Odpowiedni „team” i schemat postępowania w ogromnym stopniu pozwalają usystematyzować etapy diagnostyki i stopniowego zwiększania obciążenia treningowego.

Czasopismo: Polish Journal of Sports Medicine
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o kulturze fizycznej
Użyteczność wybranych wskaźników krwi i ocena odczuwanego zmęczenia po wyczerpującym wysiłku fizycznym dla oszacowania całkowitego kosztu biologicznego meczu piłki nożnej

Wstęp. Celem pracy było zbadanie zmian w biochemicznym statusie krwi podczas odnowy po meczu piłki nożnej w celu oszacowania kosztów fizjologicznych tego wysiłku. Materiał i metody. Badaniem objęto 17 zawodników grających towarzyski mecz piłki nożnej przeciwko drużynie zagranicznej. Trener chciał zbadać poziom umiejętności technicznych, wytrzymałość, umiejętności współpracy każdego z wybranych graczy, oraz reakcje biochemicznych wskaźników, kortyzolu (C), testosteronu (T), stosunek T/C, kinazy kreatynowej (CK), glukozy (Glu) i mocznika (U)we krwi kapilarnej pobieranej w trzech punktach czasowych: -32h przed meczem, a następnie w +12h i +32h po jego zakończeniu. Wyniki. Status biochemiczny nie zależał od pozycji zawodników na boisku. Średnia wartość po meczu (+12h) CK -519 U/L) i U -6,6 mmol/l były nieco wyższe w porównaniu z wartościami wyjściowymi:359 U/L i 5,9 mmol/l, i wykazały tendencję do normalizacji w terminie +32h. Średnia Glu znacznie spadła po meczu (z 5,6 do 5,1 mmol / l) i nie w pełni powrócić do wartości wyjściowej po w 32 godzinie wypoczynku odzysku. Średnie C i T w 32h po meczu były praktycznie niezmienione, ale stosunek T/C był wyższy od wartości przed i po meczu. Wnioski. Obniżony po meczu poziom Glu i jego brak pełnej normalizacji po 32h wypoczynku jest głównym objawem fizjologicznych kosztów wysiłku. Podczas sezonu startowego w piłce nożnej zawodnicy powinni stosować wysoko - węglowodanową dietę.

Czasopismo: Polish Journal of Sports Medicine
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o kulturze fizycznej
Porównanie aktywności fizycznej i form spędzania czasu wolnego przez dzieci przedszkolne z miasta i wsi

Wstęp. Z uwagi na znaczenie aktywności fizycznej dla rozwoju dziecka w wieku przedszkolnym konieczne jest jej systematyczne monitorowanie. Celem niniejszej pracy było porównanie zwykłej i dodatkowej aktywności fizycznej oraz ulubionych form spędzania czasu wolnego przez dzieci przedszkolne z miasta i wsi. Materiał i metody. Ankietę dotyczącą zwykłej i dodatkowej aktywności fizycznej oraz ulubionych form spędzania czasu wolnego podczas ładnej i deszczowej pogody wypełnili rodzice 213 dzieci w wieku od 3 do 6 lat uczęszczających do przedszkoli w Pile i wsiach powiatu pilskiego. Statystyczną analizę wyników przeprowadzono przy pomocy programu komputerowego IBM SPSS Statistics 21. Przyjęto podział badanej grupy dzieci w zależności od czynnika miejsce zamieszkania-płeć. Wyniki. Stwierdzono statystycznie istotne zróżnicowanie odpowiedzi na pięć pytań dotyczących aktywnych form spędzania czasu wolnego w przedszkolu, dwa pytania dotyczące biernych form spędzania czasu wolnego w domu, trzy pytania dotyczące ulubionych form spędzania czasu wolnego podczas ładnej pogody i trzy pytania dotyczące ulubionych form spędzania czasu wolnego podczas deszczowej pogody. Wnioski. Bardzo niski odsetek badanych dzieci z obu typów przedszkoli uczestniczący w aktywnych formach spędzania czasu wolnego w przedszkolu i poza przedszkolem, szczególnie wyraźny w przypadku dzieci wiejskich, wskazuje na konieczność podjęcia planu naprawczego uwzględniającego równy i w miarę możliwości bezpłatny dostęp do aktywności fizycznej dla dzieci przedszkolnych z wiejskich i miejskich przedszkoli.

Czasopismo: Polish Journal of Sports Medicine
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o kulturze fizycznej
Ocena urazów sportowych w badmintonie oraz stosowanych metod leczenia

Wstęp. Badminton jest jednym z najczęściej uprawianych sportów świata. Światowa Federacja Badmintona (BWF) szacuje, że w tę grę zaangażowanych jest około 150 milionów ludzi na całym świecie. Mimo, iż badminton został uznany za bardzo bezpieczny sport, jednak zawodnicy ulegają różnym kontuzjom i rożnie sobie radzą z ich leczeniem. Celem prezentowanej pracy był przegląd aktualnej literatury dotyczącej urazów sportowych w badmintonie oraz ocena rodzajów urazów, metod leczenia i odnowy biologicznej wśród osób uprawiających ten sport na poziomie zawodniczym i amatorskim w Polsce. Materiał i metody. W badaniu wzięło udział 179 osób uprawiających badmintona na terenie całej Polski. Wiek ankietowanych mieścił się w przedziale od 18 do 69 lat ( śr. 34,66 ±11,803). Zastosowano metodę ankietową, narzędziem był autorski kwestionariusz, badania maiły charakter ilościowy. W opracowaniu zebranych danych wykorzystano statystyki opisowe oraz testy: Kołmogorowa - Smirnowa, test p Pearsona, H Kruskala – Wallisa oraz test t- Studenta. Za poziom istotności przyjęto α = 0,05. Wyniki i wnioski. Wraz ze wzrostem stażu treningowego w latach, stażem w klubie i liczbą treningów w tygodniu, wzrasta liczba urazów w badanej grupie profesjonalistów i amatorów badmintona (p<0,05). Zwichnięcia, zerwania i naderwania występują istotnie częściej u profesjonalistów niż u amatorów. Najczęstszą kontuzją u amatorów jest skręcenie, a najrzadszą złamania i zerwania. Natomiast u profesjonalistów najczęściej zdarzają się naderwania, a najrzadziej występują złamania i rany. Zawodnicy wyczynowi istotnie częściej stosują różne metody leczenia kontuzji i zabiegi odnowy biologicznej niż amatorzy, co wiąże się z ich większym zaangażowaniem i obciążeniem treningowym.

Czasopismo: Polish Journal of Sports Medicine
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o kulturze fizycznej
Triathlon – czy jest bezpieczny dla każdego?

Triathlon zyskuje coraz więcej entuzjastów wśród osób uprawiających sport na poziomie amatorskim w naszym kraju. Uprawianie triathlonu wiąże się z korzystną prozdrowotną zmianą stylu życia- włączając regularny wysiłek fizyczny, zmianę niewłaściwych nawyków dietetycznych pociągające za sobą redukcję masy ciała i lepsze samopoczucie. Niestety ryzyko zgonu podczas zawodów triathlonowych może być około 2 razy większe niż podczas biegu ulicznego, zaś skuteczność reanimacji znacząco mniejsza. Dokonano przeglądu przypadków zakończonych zgonem podczas imprez triathlonowych w ostatnich latach w Polsce (2014-2020r). Aktualnie obowiązujące przepisy nie chronią starszych sportowców amatorów przed ryzykiem utraty zdrowia i życia, gdyż wykonanie badań lekarskich pozostawia się do dobrowolnej decyzji każdego uczestnika imprezy sportowej. Obowiązkiem środowiska medycznego powinno być uświadamianie sportowców amatorów o istniejącym zagrożeniu i konieczności wykonania wstępnych badań lekarskich przed planowanym startem w triathlonie.

Czasopismo: Polish Journal of Sports Medicine
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o kulturze fizycznej
Długi lot samolotem i profilaktyka powikłań z nim związanych w kontekście zbliżających się XXXII IO w Tokio 2020 (2021)

W trakcie Konferencji Trenerów Slalomu Kajakowego Polskiego Związku Kajakowego (PZKaj) dyskutowano temat podróży do Tokio w kontekście zbliżających się Igrzysk Olimpijskich (IO). Długi lot – z Polski to około 11 godzin, zmiana strefy czasowej jaką będą pokonywać zawodnicy oraz jej następstwa czyli Jet lag i zespół klasy ekonomicznej (ZKE). Obecnie, w czasie zbliżających się IO Tokio 2021 temat wraca. A długa podróż i różnica czasowa szczególnie dotyczy zawodników z Europy. Z nimi wiążą się: zespół nagłej zmiany strefy czasowej, czyli Jet lag, ZKE, narażenie na zaburzenia wodno-elektrolitowe i infekcje – głównie wirusowe, zaburzenia słuchu i błędnikowe. Wszystkie wymienione czynniki mogą znacząco wpływać na stan fizyczny, psychiczny i na wyniki sportowe na najważniejszej dla zawodników imprezie. Dlatego istotne jest wprowadzenie profilaktyki wymienionych dolegliwości, a szczególnie najbardziej dokuczliwego zespołu zmiany czasowej, a w przypadku zawodników z Europy bardziej nasilonego z uwagi na kierunek i długość podróży. Podróż na wschód wiąże się z bardziej nasilonymi objawami niż w kierunku przeciwnym – na zachód. Wspomniana profilaktyka powinna wiązać się ze zmianami trybu życia, żywieniem oraz odpowiednim nawodnieniem organizmu przed podróżą i w czasie lotu. Ponadto z odpowiednim wyprzedzeniem czasowym powinno się dotrzeć na miejsce imprezy celem odpowiedniej aklimatyzacji i dostosowania organizmu do rytmu dobowego. W przypadku zespołu klasy ekonomicznej wiążącego się z możliwością wystąpienia zakrzepicy żył głębokich (DVT), zatorowości płucnej (ZP), a nawet udaru mózgu także należy wdrożyć odpowiednią profilaktykę i schemat zachowań podczas długiego, ponad 6-godzinnego lotu. Odpowiednia zmiana rytmu i długości treningów przed podróżą, żywienie i podaż płynów, schemat zachowań, a czasem nawet wspomożenie farmakologiczne środkami dozwolonymi, pozwala optymalnie przygotować się do startu.

Czasopismo: Polish Journal of Sports Medicine
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o kulturze fizycznej
Sprawność fizyczna i odpowiedź kortyzolu w ślinie na maksymalne, krótkotrwałe wysiłki zawodników z niepełnosprawnością intelektualną

Wstęp. Badanie miało na celu określenie tymczasowych zmian w ślinie wywołanych przez krótkotrwałe wysiłki startowe wśród sportowców z zespołem Downa. Materiał i metody. 24 sportowców płci męskiej z łagodną niepełnosprawnością intelektualną uczestniczyło w regionalnych zawodach lekkoatletycznych. Ośmiu uczestników z zespołem Downa (DS) startowało na dystansie 100m, a 16 innych bez DS rywalizowało na dystansach 200 lub 400m. Wszyscy sportowcy byli badani pod kątem odpowiedzi kortyzolu w ślinie na bieg. Próbki śliny pobrano dwa razy przed wysiłkiem (-60 min, -2 min.) i 5 minut po biegu. Poziom kortyzolu (C) określono w duplikatach we wszystkich pobranych próbkach. Wyniki. Zawodnicy z DS wykazali nieco wyższą wartość C 60 min przed biegiem (12,0± 2,3 nM) niż pozostali w tym samym terminie rywalizujący na 200m (10,6±1,5) i na 400m (9,7±1,5). Zakresy wyników czasu biegu były zróżnicowane i zależały od dystansu; 100m-10,4±1,8nM, 200m-11,9±1,1, 400m-12,8±0,7. Średnie wyniki czasu biegu były zróżnicowane: na 100m : 19,1-24,6 sekundy, na 200m: 34,7-40,4 s., a na 400 : 91,4-109,4 s. Wnioski. Nieinwazyjna i bezstresowa procedura badania wydawała się być pożyteczna diagnostycznie do oznaczania funkcji nadnerczy pod wpływem stresu startowego u sportowców niepełnosprawnych intelektualnie, jednak brak podobnych obserwacji w warunkach neutralnych oraz małe liczebności uczestników są głównym ograniczeniem badań.

Czasopismo: Polish Journal of Sports Medicine
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o kulturze fizycznej
Typy reakcji na zabieg masażu w badaniu aktywności elektrodermalnej

Wstęp. Mogłoby się wydawać, że reakcje organizmu na zabieg powinny być zawsze adekwatne do podstawowych właściwości oddziałującego nań bodźca. Praktyka pokazuje jednak, że problem ten może być bardziej złożony, co oznaczałoby, że na przykład zabieg o charakterze relaksacyjnym nie zawsze będzie powodował relaks. Celem przedstawionej pracy jest analiza reakcji organizmu na zabieg masażu twarzy i owłosionej części głowy mierzona elektrodermalną metodą Ryodoraku. Materiał i metody. Autorka analizuje wyniki pomiaru aktywności elektrodermalnej (EDA) metodą Ryodoraku w grupie 44 kobiet, które poddane zostały jednorazowemu zabiegowi masażu twarzy w porównaniu z 25- osobową grupą kontrolną. Wyniki. Uzyskane wyniki pomiaru EDA obrazują charakterystyczne, wspólne dla wszystkich wykonanych zabiegów, różne typy reakcji organizmu na zastosowany bodziec fizykalny. Z analizy przeprowadzonych badań EDA wynika, że odpowiedź organizmu na zabieg masażu twarzy i owłosionej części głowy jest zróżnicowana i ma charakter indywidualny. Wnioski. Obserwowane różne typy reakcji ciała na wykonany zabieg masażu rodzą dalsze pytania badawcze związane z takimi problemami jak: kwantyfikacja skuteczności zabiegów w odniesieniu do indywidualnych potrzeb czy reakcji ciała, specyfika odzyskiwania stanu homeostazy przez organizm w obserwacjach długofalowych, różnicująca rola czynników wolicjonalnych, nastroju czy temperamentu osoby badanej, a także specyfika tych reakcji u sportowców.

Czasopismo: Polish Journal of Sports Medicine
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o kulturze fizycznej
Kształtowanie się objawów bruksizmu u wspinaczy sportowych w czasie pandemii COVID-19

Wstęp. Wśród następstw pandemii COVID-19 wyróżnia się m.in. pojawienie się bądź nasilenie negatywnych stanów emocjonalnych, takich jak zaburzenia lękowe czy depresja. Pogorszenie się stanu emocjonalnego populacji światowej można tłumaczyć gwałtownym wzrostem poziomu stresu psychologicznego związanego z pandemią. Z kolei napięcie psychiczne może prowadzić do pojawienia się lub zaostrzenia objawów psychosomatycznych. Stres psychiczny jest jednym z czynników ryzyka bruksizmu. W związku z obecną sytuacją pandemiczną obserwuje się wzrost częstotliwości występowania objawów bruksizmu w populacji. Celem niniejszego badania była analiza kształtowania się objawów bruksizmu u wspinaczy sportowych w czasie pandemii COVID-19. Materiał i metody. Badanie składało się z dwóch etapów – pierwszego,przeprowadzonego w sierpniu 2019 oraz drugiego, powtórzonego w maju 2020 roku, trzy miesiące od wprowadzenia w Polsce narodowej kwarantanny. Do badania zakwalifikowano 67 osób w grupie kontrolnej oraz 67 w grupie badanej. Określenie występowania bruksizmu dziennego i nocnego zostało wykonane za pomocą kwestionariusza ankiety. Wyniki. Analiza zbiorcza wykazała, że w grupie badanej występuje mniejszy procent respondentów z bruksizmem dziennym w stosunku do grupy kontrolnej - wyniki osiągnęły wymagany próg istotności statystycznej. Rozpowszechnienie bruksizmu nocnego między grupami było zbliżone – różnice nie osiągnęły założonego progu istotności. Wnioski. Poziom objawów bruksizmu wśród wspinaczy był istotnie niższy w trakcie pandemii COVID-19, niż przed nią. Otrzymane wyniki oraz możliwe mechanizmy adaptacyjne u wspinaczy wymagają dalszej analizy.

Czasopismo: Polish Journal of Sports Medicine
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o kulturze fizycznej, nauki o zdrowiu