rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Zmiany koncentracji triglicerydów, cholesterolu całkowitego oraz cholesterolu HDL i LDL w osoczu krwi cieląt rasy limousine w pierwszych dziesięciu dniach życia postnatalnego

U 13 cieląt (7 jałówek i 6 buhajków) rasy limousine analizowano w pierwszych
dziesięciu dniach życia postnatalnego zmiany stężenia w osoczu krwi triglicerydów, cholesterolu
całkowitego oraz cholesterolu HDL i LDL. Cielęta przez cały okres badań utrzymywane
były przy matkach. Wykazano, że koncentracja triglicerydów w osoczu krwi cieląt korzystających
bez ograniczeń ze swobodnego dostępu do siary, a potem mleka matek jest w pierwszych
dniach życia postnatalnego nieco wyższa niż u bydła dorosłego i nie wykazuje zróżnicowania
w zależności od płci noworodka. Największy wzrost stężenia triglicerydów w osoczu krwi obserwowano
w pierwszych trzech dniach życia. Wahania osobnicze w koncentracji triglicerydów
u cieląt obu płci były dość znaczne i wynikały najprawdopodobniej ze zróżnicowanych u poszczególnych
osobników pór pobierania pokarmu. Wraz z wiekiem cieląt systematycznie wzrastała
koncentracja zarówno cholesterolu całkowitego, jak i obu jego frakcji HDL i LDL. Wzrost
stężenia cholesterolu HDL w porównaniu z LDL był jednak proporcjonalnie większy. Wraz z wiekiem
cieląt stopniowo zmienił się procentowy udział lipoprotein HDL i LDL w transporcie całości
cholesterolu znajdującego się w osoczu krwi. Już od 4.–5. dnia życia postnatalnego ponad
50% cholesterolu całkowitego transportowane było przez lipoproteiny HDL.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Zootechnica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: zootechnika i rybactwo
Porownanie zawartosci wybranych metali w tkance miesniowej oraz narzadach wewnetrznych koziolkow i tryczkow

Przedmiotem badań było określenie zawartości wybranych metali w tkance mięśniowej,
wątrobie i nerkach koźląt i tryczków pochodzących z regionu Podlasia. Materiał badawczy
stanowiły koziołki rasy białej uszlachetnionej i tryczki polskiej owcy nizinnej. Zawartość
Fe, Ca, Mn, Zn, Mg, Cu oraz Pb w tkankach oznaczono metodą spektrofotometrycznej absorpcji
atomowej (AAS). Średnie stężenia magnezu w analizowanej tkance mięśniowej okazały się
statystycznie istotne (p ≤ 0,01) między badanymi gatunkami zwierząt. Podobne zależności wykazano
w wątrobie i nerkach. W tkance mięśniowej koziołków stwierdzono istotnie większą
(p ≤ 0,05) zawartość cynku i żelaza (Zn – 59,90 mg ・ kg–1, Fe – 28,27 mg ・ kg–1). Wątroba tryczków
zawierała mniej żelaza (48,70 mg ・ kg–1). Uzyskane wyniki nie przekraczały dopuszczalnych
norm zawartych w rozporządzeniach.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Zootechnica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: zootechnika i rybactwo
Wartosc rzezna i jakosc miesa jagniat szorstkowlosej owcy pomorskiej z terenu wojewodztwa zachodniopomorskiego

Badania przeprowadzono na 20 tuszkach 120-dniowych jagniąt tryczków szorstkowłosej
owcy pomorskiej, pochodzących z gospodarstwa znajdującego się na terenie nadzalewowym
województwa zachodniopomorskiego, utrzymywanych w warunkach ekstensywnego
żywienia i utrzymania. Badania polegały na określeniu wartości rzeźnej tuszek i oznaczeniu jakości
mięsa wydzielonego z łopatki, polędwicy i udźca poprzez oznaczenie składu chemicznego,
cech fizykochemicznych i sensorycznych. Na podstawie przeprowadzonych badań
stwierdzono, że wskaźnik wydajności rzeźnej ocenianych jagniąt w warunkach ekstensywnego
żywienia i utrzymania kształtował się na poziomie około 41% oraz, że mięso cechowało się
dobrą jakością.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Zootechnica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: zootechnika i rybactwo
Ocena wyników odchowu cieląt czystorasowych oraz mieszańców z różnym udziałem genów rasy charolaise

Badaniami objęto łącznie 185 jałówek i 155 buhajków, urodzonych w latach 2006–2007
i należących do trzech grup genotypowych: czystorasowe charolaise (CHL), mieszańce z 87,5-procentowym udziałem genów rasy
charolaise i 12,5-procentowym udziałem genów rasy hereford (87,5%
CHL), mieszańce z 75-procentowym udziałem genów rasy charolaise i 25-procentowym udziałem
genów rasy hereford (75%CHL). Dokonano oceny wyników odchowu cieląt przymatkach w zależności
od ich genotypu i płci. Wykazano, że cieliczki czystorasowe charolaise charakteryzowały się największą
średnią masą ciała po urodzeniu i była ona istotnie (P ≤ 0,05) większa od masy cieliczek
z 75-procentowymi 87,5-procentowym udziałem genów rasy charolaise. Masa ciała buhajków czystorasowych
i mieszańców po urodzeniu była bardzo zbliżona i nie różniła się istotnie. Jałówki i buhajki
czystorasowe uzyskały istotnie (P ≤ 0,01) większą średnią masę ciała po odsadzeniu w 210. dniu
oraz przyrosty masy ciała od urodzenia do 210. dnia życia w porównaniu z cielętami mieszańców.
Buhajki charakteryzowały się większymi masami ciała po urodzeniu, odsadzeniu w 210. dniu życia
oraz przyrostem dobowym masy ciała od urodzenia do 210. dnia życia w porównaniu z jałówkami.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Zootechnica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: zootechnika i rybactwo
Tempo pracy serca zarodków wybranych gatunków ptaków domowych

Celem podjętych badań była ocena tempa pracy serca zarodków wybranych gatunków
ptaków domowych: kura domowa, przepiórka japońska, perlica, kaczka piżmowa oraz
gęś biała włoska w trakcie rozwoju embrionalnego. Badania przeprowadzono z wykorzystaniem
metody balistokardiografii bezkontaktowej. W początkowym okresie badań (9. 10. doba inkubacji)
widoczny był spadek tempa pracy serca badanych zarodków. Wyjątek stanowi przepiórka,
u której w tym okresie obserwowano wzrost liczby skurczów występujących w jednostce czasu.
W końcowym okresie inkubacji zaobserwowano tendencje spadkowe w tempie pracy serca zarodków
wszystkich badanych gatunków. W trakcie badań stwierdzono, że w dniach poprzedzających
śmierć zarodka występowały duże zakłócenia w zapisach balistokardiograficznych.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Zootechnica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: zootechnika i rybactwo
Stężenie selenu w glebie i wybranych narządach saren (Capreolus capreolus) z terenu województwa wielkopolskiego

Celem pracy było określenie stężenia selenu w glebie oraz wybranych narządach
saren (Capreolus capreolus) pochodzących z województwa wielkopolskiego. Materiał do badań
stanowiły wątroby i nerki saren (Capreolus capreolus) (n = 23), odstrzelonych w 2009 roku
(okres letni) na obszarze województwa wielkopolskiego oraz próby gleby, pobrane w tym samym
okresie z 18 punktów badawczych z głębokości 0–20 cm, zlokalizowanych na obszarze bytowania
saren. Zawartość selenu oznaczano metodą spetrofluorymetryczną z wykorzystaniem
2,3-diaminonaftalenu (DAN). Stężenie selenu w glebie wahało się od 0,00 do 0,57 μg · g–1 s.m, średnio
0,19 ± 0,11 μg · g–1 s.m. Średnia koncentracja selenu w wątrobie sarenwynosiła 0,06 μg · g–1m.m.,
natomiast w nerkach 0,33 μg · g–1 m.m. Zaobserwowano dodatnią statystycznie istotną korelację
(r = 0,7583, P = 0,00003) między tymi narządami. Niska zawartość selenu zarówno
w narządach saren, jak i w glebie wskazują, że obszar objęty badaniami jest niedoborowy w selen.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Zootechnica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: zootechnika i rybactwo
Parametry oceny loszek przed pierwszym pokryciem a wyniki ich uzytkowosci rozplodowej

Przeprowadzone badania miały na celu oszacowanie współczynników korelacji
fenotypowych pomiędzy parametrami określającymi dojrzałość rozpłodową loszek mieszańców
ras wbp x pbz przed pierwszym pokryciem a wynikami ich użytkowości rozpłodowej w pierwszym
i drugim cyklu reprodukcyjnym. Stwierdzono istotne zależności pomiędzy wiekiem pierwszego
krycia loszek a liczbą prosiąt w 21. dniu i liczbą prosiąt odsadzonych (0,282*; 0,276*),
pomiędzy masą ciała loszek w dniu pierwszego pokrycia a liczbą prosiąt urodzonych w 21. dniu,
odsadzonych i masą miotu w 1. i 21. dniu życia oraz średnią masą prosięcia w 21. dniu (0,482**;
0,507**; 0,490**; 0,381**; 0,509**; 0,234*). Istotne współczynniki korelacji stwierdzono również
pomiędzy grubością słoniny nad łopatką (P1a) w dniu pierwszego pokrycia a liczbą prosiąt
urodzonych ogólnie (0,311*) oraz w 21. dniu życia (0,272*) i w dniu odsadzenia (0,265*). Grubość
słoniny na grzbiecie w punkcie P2a była istotnie skorelowana z liczbą prosiąt żywo urodzonych
(0,314*) w 21. dniu (0,248*) i w dniu odsadzenia (237*). Uzyskane w prezentowanych
badaniach współczynniki korelacji fenotypowych wskazują, że dążąc do poprawy efektywności
cech rozrodczych należy monitorować parametry podczas pierwszego krycia loszek, włączając
do ich oceny dodatkowe kryteria, jakimi mogą być grubość słoniny, mierzona przed
pierwszym kryciem nad łopatką oraz na grzbiecie za ostatnim żebrem.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Zootechnica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: zootechnika i rybactwo
Analiza wpływu hormonalnej stymulacji samic norek odmiany białej Hedlunda niepokrytych w wyznaczonym terminie na ich wyniki rozrodcze

W związku z obserwowanymi niezadawalającymi wynikami krycia norek, podjęto
próbę zastosowania hormonalnej stymulacji samic odmiany białej Hedlunda niepokrytych
do 19 marca. W celu uzyskania poprawy płodności samice stymulowano 19 marca dwoma rodzajami
preparatów hormonalnych, podając je w formie iniekcji 24 godziny przed planowanym
kryciem. Preparat 1 zawierał surowiczą gonadotropinę (PMSG) wykazującą silne działanie głównie
o charakterze FSH, preparat 2 zawierał syntetyczną gonadorelinę, będącą odpowiednikiem
naturalnego hormonu uwalniającego gonadotropiny przysadkowe. W wyniku przeprowadzonych
badań stwierdzono, iż podane preparaty nie wpłynęły znacząco na badane parametry rozrodcze,
nie stwierdzono istotnych różnic w długości ciąży, wielkości miotu i liczbie żywych
szczeniąt w miocie między samicami grup doświadczalnych i kontrolnej.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Zootechnica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: zootechnika i rybactwo
Wplyw obnizenia poziomu energii w dawce pokarmowej na poziom witaminy B12 w osoczu krwi buhajkow

Badaniami objęto 60 buhajków: 30 rasy polskiej holsztyńsko-fryzyjskiej odmiany
czarno-białej (PHF) oraz 30 mieszańców krów rasy polskiej holsztyńsko-fryzyjskiej z buhajami
rasy limousine (PHF x LM). Oceniano wpływ obniżenia poziomu energii w dawce do 80% zapotrzebowania
bytowego w ostatnich 60 dniach opasu na koncentrację witaminy B12 w osoczu
krwi. Stwierdzono, że zmodyfikowana dieta nie wpłynęła istotnie statystycznie na zawartość kobalaminy
we krwi buhajków PHF x LM. Wykazano natomiast istotny statystycznie spadek poziomu
witaminy B12 u buhajków PHF po tygodniu od zmiany dawki, co nie potwierdziło się
jednak na koniec doświadczenia.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Zootechnica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: zootechnika i rybactwo
Analiza zmian w populacji koni fiordzkich w Polsce

Analizie poddano dane 152 konie fiordzkie wpisane do: I tomu Księgi stadnej koni
fiordzkich [1962], Krajowego Rejestru Koni Małych [1995], Rejestru kuców i koni małych tom
II [2002]. Średnie wymiary współczesnego stada koni fiordzkich w Polsce wynoszą: dla klaczy
140,23–179,85–19,08 cm, a dla ogierów 139–171,23–19,44 cm. Parametry biometryczne obecnego
stada koni fiordzkich stanową przeciwieństwo efektów hodowlanych zakładanych w początkowej
fazie hodowli tych koni prowadzonej w Polsce, kiedy zasadniczym celem było
powiększenie masy i kościstości fiordinga. Współczesne klacze fiordzkie charakteryzują się średnim
indeksem obwodu klatki piersiowej właściwym dla koni w typie pociągowym, natomiast indeksem
kościstości mieszczącym się w zakresie odpowiednim dla koni ogólnoużytkowych.
U ogierów obserwuje się odwrotne zależności. Średnia bonitacja klaczy w 2002 r. istotnie wzrosła
w porównaniu z oceną stada wyjściowego (1962), co jest zjawiskiem korzystnym. Natomiast
u ogierów zaobserwowano niepokojący spadek średniej bonitacji. W dalszej pracy hodowlanej
należy zwrócić uwagę na poprawność cech pokroju i prawidłowy typ rasowy ogierów fiordzkich
aby zapobiec dalszemu obniżaniu się oceny bonitacyjnej, a jednocześnie dążyć do uzyskania wartości
indeksów pokrojowych właściwych dla określonego typu użytkowego.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Zootechnica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: zootechnika i rybactwo
Ocena współzależności cech technologicznych pszenicy ozimej

Materiał do badań stanowiły próby ziarna pszenicy ozimej, pochodzące z doświadczeń polowych przeprowadzonych w latach 2003/2004-2005/2006 przez Zakład Systemów i Ekonomiki Produkcji Roślinnej IUNG – PIB Puławy w Rolniczym Zakładzie Doświadczalnym w Grabowie (51o35’ N; 21o67’ E). Badano korelacje między dziewięcioma cechami ziarna i mąki wybranych odmian pszenicy ozimej. Do opracowania danych zastosowano procedurę aglomeracji Warda w analizie skupień oraz analizę składowych głównych. Wyodrębniono dwa skupienia (po cztery i pięć cech). Największe podobieństwo i jednocześnie najwyższą korelację stwierdzono między rozpływalnością glutenu a rozmiękczaniem ciasta. Najmniej podobne okazały się wartość walorymetryczna i wodochłonność mąki. Stwierdzono, że trzy pierwsze składowe łącznie wyjaśniają około 89% zmienności ogólnej. Największy dodatni udział w pierwszej składowej głównej miały zawartość i rozpływalność glutenu oraz rozmiękczenie ciasta, w drugiej – wodochłonność mąki, a w trzeciej – liczba opadania.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wpływ częściowo rozłożonego fosforytu na plonowanie kukurydzy uprawianej w monokulturze

Kukurydzę uprawiano w latach 2003-2007 w monokulturze w gospodarstwie zlokalizowanym w Nowej Wsi Królewskiej (52o26’ N; 17o57’ E). Dwuczynnikowe doświadczenie założono na glebie lekko kwaśnej, średnio zasobnej w przyswajalny fosfor. Czynnikami doświadczalnymi były: 1) formulacja chemiczna nawozu (superfosfat prosty – SSP, superfosfat potrójny – TSP, częściowo rozłożony fosforyt – PAPR oraz kontrola – bez P), 2) dawka azotu (80 i 140 kg N·ha-1). Plonotwórcze działanie TSP i PAPR (w dawce 26,4 kg P·ha-1) niezależnie od poziomu nawożenia azotem było takie samo. Średnie efektywności agronomiczne fosforu (EA-P) dla TSP wynosiły 13,2 i 19,1 kg·kg-1 (odpowiednio dla 80 i 140 kg N·ha-1), a dla PAPR 14,4 i 17,8 kg·kg-1. Częściowo rozłożony fosforyt może być więc alternatywnym źródłem fosforu dla kukurydzy uprawianej na ziarno. Wpływ siarki z SSP na plon kukurydzy był większy po zastosowaniu mniejszej dawki azotu. Brak fosforu w dawce nawozowej (kontrola bez P) wiązał się z obniżeniem plonu ziarna w zakresie 9-15%. Brak nawożenia fosforem skutkował mniejszą liczbą ziarniaków w kolbie i mniejszą masą 1000 ziarniaków.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wpływ stosowania retardantu wzrostu na wschody i rozwój chwastów w pszenżycie ozimym w warunkach zróżnicowanego nawożenia azotowego

W pracy analizowano zależność pomiędzy stosowaniem zabiegu skracania
źdźbeł zbóż preparatem Flordimex T 330 SL a zachwaszczeniem, przy różnych poziomach
nawożenia azotowego. Niezależnie od poziomu nawożenia azotowego wpływ retardacji
na wschody i rozwój chwastów był słaby. Większość gatunków nie reagowała na ten
zabieg. Jedynie na obiektach, gdzie zastosowano retardant, osiąganie fazy pełni wegetacji
przez Chenopodium album i dojrzewanie Apera spica-venti przebiegało intensywniej.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Efekty brzegowe w doświadczeniach z mieszankami owsa i łubinu żółtego. Cz.III. Wpływ efektu brzegowego na dokładność oceny plonu w doświadczeniach

Na podstawie danych z 3-letniego doświadczenia polowego realizowanego na glebie kompleksu żytniego dobrego badano wpływ efektów oddziaływań brzegowych na dokładność oceny plonów owsa, łubinu żółtego i ich mieszanek. Wykazano, że plony tych roślin są zdecydowanie większe w bezpośrednim sąsiedztwie ścieżek rozdzielających poletka doświadczalne niż w częściach poletek nie przylegających do ścieżek. Efekt brzegowy plonów owsa był silniejszy niż plonów łubinu żółtego zarówno w siewach czystych, jak i w mieszankach. Wraz z zagęszczaniem siewu roślin owsa i jego mieszanek z łubinem nasilały się efekty brzegowe ich plonów. Ocena plonów roślin zbieranych z całych poletek otoczonych ścieżkami powoduje znaczne zawyżenie tej oceny, przekraczające niekiedy 25%. Błąd oceny wzrasta wraz ze zmniejszaniem powierzchni poletek i wydłużonym ich kształtem. W metodyce doświadczeń trzeba uwzględniać wpływ efektów brzegowych na oceny plonów roślin poprzez nierozdzielanie sąsiednich poletek ścieżkami, gdy jest to możliwe, albo dokonywanie zbioru plonów z pominięciem rzędów skrajnych przylegających do ścieżek.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Biosynteza enzymów ksylanolitycznych w hodowli grzyba białego rozkładu Phanerochaete chrysosporium

Rozkład drewna w przyrodzie wywołany jest głównie przez grzyby „białej zgnilizny” z klasy Basidiomycetes, do których należy Phanerochaete chrysosporium. Celem pracy było zbadanie produkcji enzymów ksylanolitycznych w hodowli P. chrysosporium w pożywce mineralnej Czapeka z dodatkiem słomy lub otrąb pszennych. Wyniki badań wykazały, że P. chrysosporium wytwarza enzymy ksylanolityczne (endo-1,4-β- ksylanazę i β-ksylozydazę) w pożywce hodowlanej z dodatkiem obu substratów. Aktywność endo-1,4-β-ksylanazy i β-ksylozydazy zależy od temperatury i jest najwyższa odpowiednio w 70 i 60oC. Maksymalną aktywność obu enzymów stwierdzono w odczynie kwaśnym, pH = 4,6.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Fotobiologiczna regulacja zachwaszczenia w rzepaku ozimym

W 2-letnim doświadczeniu badano, czy brak dostępu światła podczas uprawy roli i siewu ma wpływ na zachwaszczenie rzepaku ozimego. Ograniczenie dostępu światła realizowano dwoma sposobami poprzez: uprawę roli i siew wykonywane za dnia narzędziami ze szczelnie okrytymi częściami roboczymi (osłony nie przepuszczające światła) oraz uprawę roli i siew przeprowadzone nocą. Obiektem kontrolnym była uprawa roli i siew w porze dziennej. Przedsiewną uprawę roli zróżnicowano na płużną i talerzową. Badania wykazały, że w warunkach ograniczonego dostępu światła podczas przedsiewnych zabiegów  uprawowych i siewu zachwaszczenie rzepaku ozimego było mniejsze aniżeli po uprawie dziennej. Redukcja liczebności chwastów na obiektach z zastosowaniem narzędzi okrytych, w zależności od terminu badań i narzędzia uprawowego, wyniosła 8-16%, zaś po wykonaniu nocnej uprawy i siewu – 9-19%. W porównaniu z uprawą płużną użycie brony talerzowej w każdym z wariantów uprawy i siewu rzepaku ozimego przyczyniło się do wzrostu zachwaszczenia łanu.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Efektywność chemicznej regulacji zachwaszczenia w różnych systemach uprawy kukurydzy

W latach 2004-2007 w Zakładzie Herbologii i Technik Uprawy Roli IUNG – PIB we Wrocławiu (50o58’ N; 16o56’ E) oceniano wpływ systemów uprawy roli na bioróżnorodność gatunkową chwastów segetalnych oraz efektywność herbicydów i ich mieszanin w ograniczaniu zachwaszczenia kukurydzy uprawianej w zmianowaniu i monokulturze. Dynamikę zmian w zbiorowiskach chwastów oceniano metodą ramkową na obiektach kontrolnych kukurydzy uprawianej w zmianowaniu z zastosowaniem orki oraz w monokulturze z siewem bezpośrednim. W monokulturze kukurydzy znacznie zwiększyły swój udział Echinochloa crus galli i Chenopodium album oraz Solanum nigrum, Aethusa cynapium i Galeopsis tetrahit. Zbiorowisko chwastów w kukurydzy uprawianej w zmianowaniu charakteryzowało się większą bioróżnorodnością, a zmiany liczebności i składu gatunkowego w latach badań były niewielkie. Skuteczność działania herbicydów oceniano na tle trzech wariantów uprawy roli: tradycyjnego (orka pod kukurydzą w zmianowaniu i monokulturze), uproszczonego oraz zerowego (siew bezpośredni). Stosowano herbicydy Lumax 537,5 SE, mieszaniny środków Maister 310 WG + Mustang 306 SE oraz Callisto 100 SC + Milagro 040 SC. Najlepszy efekt chwastobójczy uzyskano w kukurydzy uprawianej w zmianowaniu po orce. W monokulturze z zastosowaniem uproszczeń uprawowych oraz siewów bezpośrednich zadowalający efekt chwastobójczy osiągnięto po zastosowaniu mieszaniny Maister 310 WG + Mustang 306 SE z dodatkiem adiuwantu – systemem dawek dzielonych.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wpływ intensywności technologii uprawy zbóż w płodozmianie zbożowym na efektywność produkcyjną i ekonomiczną

Doświadczenie przeprowadzono w latach 2004-2006 w Stacji Doświadczalnej Osiny (51°28’ N; 22°04’ E), należącej do Instytutu Uprawy Nawożenia i Gleboznawstwa – PIB w Puławach. Badaniami objęto pszenicę ozimą odmiany Sukces, pszenżyto ozime ‘Kitaro’ i jęczmień jary ‘Stratus’, uprawiane w trzech technologiach różniących się wysokością zużycia przemysłowych środków produkcji: oszczędnej, średnio intensywnej i intensywnej. Każdy gatunek wysiewany był na powierzchni 1 ha, na której wydzielono trzy parcele o różnej intensywności technologii. Zastosowane technologie produkcji zbóż wpływały na poziom plonowania i efektywność ekonomiczną. Pszenica ozima i pszenżyto ozime najlepiej plonowały uprawiane w technologii średnio intensywnej oraz intensywnej, a największą nadwyżkę bezpośrednią uzyskano stosując technologię średnio intensywną i oszczędną. Intensyfikacja nakładów na uprawę jęczmienia jarego nie spowodowała znaczącego wzrostu plonu, co sprawiło, że nadwyżka bezpośrednia była największa przy stosowaniu technologii oszczędnej lub średnio intensywnej.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Porównanie efektywności uprawy jęczmienia ozimego i jarego w stanowisku po ziemniaku

W pracy podjęto próbę określenia i porównania efektywności ekonomicznej uprawy jęczmienia ozimego i jarego w rejonie Ostródy (województwo warmińsko- mazurskie). Analizę oparto na wynikach wieloletniego doświadczenia płodozmianowego, z uwzględnieniem poziomu cen zbóż z II kwartału 2003 r. Zysk z jednostki powierzchni był o 88,7% wyższy w przypadku jęczmienia ozimego niż jarego. Wskaźnik opłacalności produkcji jęczmienia ozimego wynosił 1,70, a jarego – 1,30. Nieco mniejsze dysproporcje charakteryzowały wskaźnik efektywności energetycznej. Parametr ten obliczony dla jęczmienia ozimego wynosił 2,94, natomiast dla jęczmienia jarego – 2,37. Analiza porównawcza produkcji jęczmienia ozimego i jarego w stanowisku po ziemniaku wskazuje na wyższą efektywność energetyczną oraz korzystniejsze wyniki ekonomiczne uzyskane z uprawy jęczmienia ozimego niż jarego.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wpływ nawożenia obornikiem, kompostami i wermikompostami obornikowymi na plon i zawartość azotu w życicy wielokwiatowej (Lolium multiflorum Lam.) oraz w glebie

W doświadczeniu wazonowym badano wpływ obornika oraz dwu- i czteromiesięcznych kompostów, a także wermikompostów obornikowych na plon życicy wielokwiatowej, zawartość w niej azotu, a także akumulację tego pierwiastka w utworze glebowym. Stwierdzono, że średni plon uprawianej trawy, efekt plonotwórczy 1 g N, pobranie i wykorzystanie azotu w okresie dwóch lat trwania eksperymentu były niższe na obiektach nawożonych kompostami i wermikompostami obornikowymi niż obornikiem świeżym.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Współżycie endofitów bakteryjnych z roślinami

W pracy przeanalizowano wpływ bakterii endofitycznych na różne gatunki roślin uprawnych. Przedstawiono sposoby zasiedlania tkanek gospodarza przez zespoły endofitów oraz mechanizmy, za pomocą których oddziałują na rośliny. Oddziaływanie to może mieć charakter bezpośredni – poprzez wytwarzanie różnorodnych stymulatorów wzrostu oraz udostępnianie związanego azotu – lub pośredni, kiedy bakterie odgrywają rolę czynników kontroli biologicznej.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo