rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Demon Antona Rubinsteina - między tradycją zachodnią i rosyjską (analiza wybranych zagadnień)

Artykuł stanowi analizę jedynej zachowanej opery Antona Rubinsteina Demon (1875) w dwóch kontekstach: po pierwsze, jako uniwersalnej opowieści o baśniowym podłożu, reprezentowanej przez bohatera bajronicznego, odniesionej do romantycznej tradycji Zachodu; oraz, po drugie, jako przejawu wpływów rosyjskiej szkoły narodowej (Moguczaja Kuczka) na twórczość Rubinsteina. W tym celu szczegółowo opracowane zostaną w tekście wątki opery sakralnej (wpływ tradycji francuskiej), funkcji i struktury wybranych motywów przewodnich w kreowaniu postaci (wpływ tradycji niemieckiej) oraz późniejszego oddziaływania opery na Eugeniusza Oniegina (1879) Piotra Czajkowskiego.

Czasopismo: Literatura Ludowa
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: literaturoznawstwo
"Trupy wstawać". O "Weselu" w reżyserii Jana Klaty

Artykuł jest próbą analizy i interpretacji reżyserskiej koncepcji wystawienia Wesela Stanisława Wyspiańskiego w Narodowym Starym Teatrze w Krakowie. Autor ukazuje kluczowe elementy wizji Jana Klaty, poczynając od umocowania tej wizji w tekście dramatu, poprzez użycie muzyki i tekstów blackmetalowego zespołu Furia, po rozwiązania scenograficzne, kostiumowe i aktorskie, które składają się na ogólną wymowę spektaklu jako „nocy żywych trupów”. Szczególną uwagę autor poświęca postaciom dramatu jako żywym umarłym oraz kreacjom zjaw z II aktu Wesela.

Czasopismo: Literatura Ludowa
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: literaturoznawstwo
Strach się bać? O ludowym monstruarium i demonologii w kinie polskim

Pojęcia z monstruarium ludowego i ludowej demonologii zdominowały polskie kino grozy. Dla odbiorców kwestia granic gatunku kina grozy i horroru jest oczywista i zazwyczaj nie mają oni kłopotów z ich rozpoznaniem, kiedy idzie o interpretację motywów tematycznych czy estetycznych odwołujących się do doznawania odczucia lęku i grozy. Badaczom filmu kwestia formalnej definicji horroru nie wydaje się już tak prosta. W polskim kinie, podejmującym tematy i wątki „niesamowite”, bardzo rzadko zdarzały się filmy artystycznie udane i potrafiące spełnić postulat wywoływania wrażenia lęku u widza. Ludowe motywy, interpretowane przez naszą literaturę romantyczną, transponowane były w kinie polskim z różnym powodzeniem. Dowodzę tego w artykule poświęconym polskim filmom czerpiących tematy z motywów ludowych.

Czasopismo: Literatura Ludowa
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: literaturoznawstwo
Sherlock Holmes, maglownica i bezsensowny rytuał. Demoniczność (i) powtórzenia w popkulturze

Tematem artykułu jest mechanizm powtórzenia schematu w tekstach kultury popularnej oraz jego związki z wytwarzaniem przeżycia niesamowitego (uncheimlich, uncanny) w procesie odbioru popularnych narracji – zarówno tych odwołujących się do estetyki grozy, jak i tych realizujących inne konwencje (kryminalne, komediowe etc.). Istotą tego przeżycia staje się odkrycie przez odbiorcę (nie)oczekiwanych powtórzeń tego samego w pozornie innym – identycznego schematu w nowym, nieznanym jeszcze tekście. Kontekstem metodologicznym dla prowadzonej analizy są: koncepcja schematu J. G. Caweltiego, Freudowska teoria „niesamowitego”, pojęcie „lęku przed wpływem” Harolda Blooma oraz koncepcja „bezsensownego rytuału” Fritsa Staala. Analizowanymi przykładami stały się nowele Stephena Kinga, Arthura Conan Doyle’a, Clive’a Barkera oraz seriale telewizyjne Friends i Big Bang Theory.

Czasopismo: Literatura Ludowa
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: literaturoznawstwo
Tutoriale antywampiryczne w serwisie YouTube. Między dyskursem eksperckim a cyberfolklorem

W niniejszym artykule przedstawiam wnioski z badań dotyczących publikowanych w serwisie YouTube filmów na temat wampiryzmu energetycznego. Głównym celem tych badań było ustalenie, jaki jest status wiedzy wytwarzanej i przekazywanej w ramach antywampirycznych tutoriali. Analiza materiałów wideo, specyfiki kanałów, na jakich zostały opublikowane, oraz komentarzy umieszczanych przez widzów pod filmami prowadzi do wniosku, że wiedza ta ma dwoistą i paradoksalną postać. Z jednej strony kreowana jest ona na wiedzę ekspercką i profesjonalną, wytwarzaną przez jednostki w procesie indywidualnych studiów i doświadczeń. Z drugiej strony jest ona jednak zarazem formą folkloru, czyli polega na przekazywaniu w zestandaryzowanej formie przekonań i wyobrażeń podzielanych powszechnie w obrębie określonej grupy ludzi, służąc zarazem konsolidacji tej grupy oraz wspomagając procesy identyfikacji z grupą i konstruowania grupowych tożsamości, a także stymulując podejmowanie wspólnych działań.

Czasopismo: Literatura Ludowa
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: literaturoznawstwo
Diabeł spętany. Motyw zniewolonego czarta w polskich przekazach folklorystycznych i etnograficznych

Tematem przewodnim niniejszego artykułu jest motyw ubezwłasnowolnienia diabła. Jest to ciekawy i niejednoznaczny aspekt związany z formami diabelskich ekspresji pojawiających się w kontekście narracji folklorystycznych i etnograficznych z XIX i XX wieku. Diabeł, który z reguły stara się pozyskać człowieka, a szczególności jego duszę, sam staje się ofiarą – zostaje ubezwłasnowolniony za pomocą apotropeionów, takich jak pasek św. Franciszka, różaniec, ale też powróz lipowy, czy też łańcuch.

Czasopismo: Literatura Ludowa
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: literaturoznawstwo
Uczony i demon, czyli postać czarownika w polskich bajkach ludowych

Celem artykułu jest prześledzenie motywu czarownika w polskich bajkach ludowych – magicznych i w podaniach wierzeniowych. Analiza kilkudziesięciu tekstów pochodzących z XIX i początku XX wieku pozwala wykazać złożoność postaci czarownika, z jednej strony sytuującego się w pobliżu istot demonicznych (magiczne umiejętności, jak zmiennokształtność, dar czarowania), a z drugiej przypominającego dawnych uczonych – księży bądź alchemików (czarny strój, dar czytania i używania do czarów zaklęć z zakazanych ksiąg).

Czasopismo: Literatura Ludowa
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: literaturoznawstwo
„Dziecięcy wektor” w komiksach Guy Delisle’a

Celem artykułu jest przedstawienie, w jaki sposób obecność dziecięcych bohaterów w twórczości Guy Delisle’a każdorazowo przesuwa wektor historii, decydując o jej kształcie. Wpływ ten może być bezpośredni – komentarze, działania dzieci, albo pośredni – ten wymiar ogarnia niejako cały kształt opowieści, ponieważ  dzieci decydują o kształcie gospodarowania zarówno czasem, jak i przestrzenią głównego bohatera opowieści – ojca. Zaprezentowane również zostaje, w jaki sposób dzieci w twórczości kanadyjskiego rysownika stają się pretekstem do autotematycznego spojrzenia, zabaw komiksową konwencją, czy też zostają pierwszoplanowymi bohaterami, z perspektywy których budowany jest świat przedstawiony.

Czasopismo: Literatura Ludowa
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: literaturoznawstwo
Wątek dzieciństwa w wybranych małych formach narracyjnych Józefa Ignacego Kraszewskiego

W artykule omówiony został wątek dzieciństwa na podstawie wybranych małych form narracyjnych Józefa Ignacego Kraszewskiego. Materiał interpretacyjny stanowią następujące utwory: pochodzące z okresu wołyńskiego wspomnienie akademickie Adam (1843) oraz powstałe na emigracji opowiadania Radca Maciek (1884) i Psiarek (1888). Pisarz zaprezentował w nich przebieg wczesnej socjalizacji wraz z psychospołecznymi konsekwencjami procesu, odczuwanymi na dalszych etapach życia. Szczególnym przedmiotem zainteresowania stała się kwestia rozwijania i zaspokajania aspiracji poznawczych dziecka, przy czym nauka pokazana została w perspektywie aksjologicznej (jako wartość sama w sobie), instytucjonalnej (w kontekście szkolnej edukacji) i społecznej (droga do awansu).

Czasopismo: Literatura Ludowa
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: literaturoznawstwo
Juliana Przybosia zwycięstwo i przegrana teorii ekwiwalentyzowania: profesor gimnazjum i uczennica – „siwa świszczypała” i córeczka

Czesława Miłosza diagnozę emocji Juliana Przybosia, zwerbalizowaną słowami „Żadne szaleństwo serca mu nie zżarło”, można zakwestionować: przekreślają ją dwa fakty biograficzne: Marzena Skotnicówna oraz Uta Przyboś (oraz dwie córki z pierwszego małżeństwa). O ile wiersz Z Tatr był zwycięstwem teorii ekwiwalentyzowania, to Wiersze dla Uty oraz Wiersze i obrazki stały się jej przegraną. Tylko miłość dziecka sprawiła, że w latach młodości Przybosia programowy „wstyd uczuć” na starość został odrzucony przez Słowiarza, który zanim o sobie powiedział „Krzywousty”, w wierszu Dziecko i paw nazwał siebie „siwą świszczypałą”.

Czasopismo: Literatura Ludowa
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: literaturoznawstwo
Przełamując literackie tabu. Bohater dziecięcy w literaturze kryminalnej – ofiara, niemy świadek, a może ktoś jeszcze? Szkic badawczy

Powieści kryminalne wciąż należą do grona najpoczytniejszego gatunku literackiego. Mimo wieszczenia rychłego końca kryminałów, te znajdują nowe formy i nowe rozwiązania strukturalne. Jednym z motywów powieściowych jest umieszczanie w centralnym miejscu postaci dziecka. Jaką rolę może ona pełnić w tak skodyfikowanym i skonwencjonalizowanym utworze?Biorąc pod uwagę ramy gatunkowe, artykuł analizuje postać dziecka pod następującymi aspektami: dziecko, jako pozbawiony sprawstwa bohater współuczestniczący; dziecko, jako ofiara, wokół której ogniskuje się śledztwo; dziecko, jako niemy świadek w kryminalnej intrydze; dziecko, jako morderca; dziecko, jako detektyw.

Czasopismo: Literatura Ludowa
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: literaturoznawstwo
Dyskursywność badań nad polską literaturą dla dzieci i młodzieży

W artykule podjęto problem dyskursywności w badaniach nad polską literaturą dla dzieci i młodzieży. Autorka skoncentrowała się na charakterystyce różnych ujęć piśmiennictwa dla dzieci i młodzieży, które ze względu na specyficzną konstrukcję prezentowanego w nim świata oraz sposobów użyć języka zachęca badaczy do uruchamiania nie tylko literaturoznawczych narzędzi, ale także psychologicznych, pedagogicznych, folklorystycznych i wreszcie antropologicznych. Powszechnie funkcjonujące na gruncie polskiej refleksji naukowej pojęcia, jak np. „literatura czwarta”,  „literatura osobna”, „literatura dla dzieci”, „literatura dziecięca” są wyrazistym przykładem dyskursywizacji zjawisk literackich, a zarazem są one efektem namysłu nad specyfiką świata dziecka.  

Czasopismo: Literatura Ludowa
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: literaturoznawstwo
Edukacja i strategie literackie: "Literatura dla dzieci w kontekstach edukacyjnych" Krystyny Zabawy

Review of book: Krystyna Zabawa, Literatura dla dzieci w kontekstach edukacyjnych, Wydawnictwo WAM, Kraków 2017. 

Czasopismo: Literatura Ludowa
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: literaturoznawstwo
Kulturowe badania dzieciństwa. Zarys problemu

W artykule podjęty został problem opisu i analizy różnych tekstów kulturowych, tworzonych przez dziecko. Nazwane one zostały „autodziecięcymi tekstami kulturowymi”, co ma wskazywać na ich funkcję (auto)deskryptywną, która odnosi się do kulturowego obrazu dzieciństwa. Różne wytwory dziecięce, np.: utwory literackie, literatura diarystyczne, folklor, filmy, sztuka, ale także zeszyty szkolne i pamiętniki-sztambuchy, mogą być wykorzystywane w badaniach nad historią codzienności. Uwzględniając perspektywę dziecięcą utrwaloną w tekstach pisanych (i w pewnym stopniu oralnych) należy pamiętać o tym, że nie są one bezpośrednim świadectwem dzieciństwa jako kulturowego faktu. Dzieje się tak ze względu na medium języka, które wymaga od użytkownika pewnej wiedzy i umiejętności w zakresie posługiwania się nim. Zatem dziecięcy autor (skryptor), tworząc tekst, pozostawia w nim „ślady” swoich zmagań z materią językową, co wpływa z kolei na ich syntaktyczną, semantyczną i metaforyczną strukturę. 

Czasopismo: Literatura Ludowa
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: literaturoznawstwo
Kropla drąży skałę…, czyli o wodzie w literaturze dla najmłodszych

Review of book: Żywioły w literaturze dziecięcej. Woda, red. Anna Czabanowska-Wróbel, Krystyna Zabawa, Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, Kraków 2017.

Czasopismo: Literatura Ludowa
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: literaturoznawstwo
Dalsze losy nieletnich i młodocianych sprawców przestępstw

Publikacja posiada następującą strukturę:
         Wstęp
         I. Ewa Żabczyńska: Dalsze losy 100 chłopców mających sprawy o kradzieże w wieku 10-11 lat
         II. Adam Strzembosz: Rozmiary recydywy u nieletnich podsądnych sprawców krażeży
         III. Teodor Szymanowski: Rozmiary recydywy u młodocianych więźniów po upływie 10 lat od ich zwolnienia z zakładów karnych

Czasopismo: Archiwum Kryminologii
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
Sprawcy przestępstw i wykroczeń systematycznie nadużywający alkoholu

Publikacja posiada następującą strukturę:
         Wstęp
         I. Stanisław Szelhaus: Sprawcy przestępstw o charakterze chuligańskim
         II. Elżbieta Łojko: Sprawcy wykroczeń o zakłocenie spokoju publicznego w stanie nietrzeźwym
         III. Stanisław Batawia: Osoby niejednokrotnie przebywające w izbie wytrzeźwień
         IV. Stanisław Batawia: Wnioski wynikające z badań

Czasopismo: Archiwum Kryminologii
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
Punktowa ocena czynników wpływających na wartość gruntów rolnych zajętych pod drogi publiczne

W pracy przedstawiono nową koncepcję realizacji geodezyjnych sieci kontrolno-pomiarowych w dwuwariantowym rozwiązaniu z wykorzystaniem aktywnej sieci geodezyjnej ASG-EUPOS. Przedmiotowa sieć założona została w rejonie oddziaływań górniczych na terenie miasta Jastrzębie Zdrój. Punkty rozmieszczone były na długości 7070 m i tworzyły klasyczną osnowę liniową. Zaproponowana koncepcja pomiaru oraz warianty opracowania obserwacji umożliwiły uzyskanie średnich dokładności wyznaczenia współrzędnych po wyrównaniu na poziomie: 4,2–4,9 mm w wariancie pierwszym oraz 1,2–1,5 mm dla alternatywnego wariantu opracowania. Ważną zaletą zaproponowanej koncepcji zakładania osnów geodezyjnych oprócz wysokich parametrów dokładnościowych wyznaczenia współrzędnych jest praktyczna możliwość dowiązania się poprzez powszechną i nieodpłatną dostępność sieci ASG-EUPOS dla codziennej praktyki pomiarowej.

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Program badań statystycznych statystyki publicznej na 2015 r.

Opracowanie przedstawia zamierzenia badawcze statystyki publicznej przygotowane w ścisłej współpracy z organami administracji rządowej, jednostkami samorządu terytorialnego, a także organizacjami gospodarczymi, społecznymi i związkowymi. Podstawowym kryterium przygotowania programu było zapewnienie możliwości stałej obserwacji sytuacji społeczno-gospodarczej kraju. Projektowane badania zapewnią uzyskanie informacji umożliwiających prowadzenie analiz i bieżących ocen, służących do prognozowania tendencji oraz porównań historycznych i międzynarodowych.

Czasopismo: Wiadomości Statystyczne. The Polish Statistician
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse
Polska debata publiczna i odczarowanie akademii – o zmianach w społecznej percepcji uniwersytetu w ostatnich trzech dekadach (część II)

Polski uniwersytet jest w ostatnim czasie przedmiotem wielu publicznych kontrowersji. Dotąd niezakończona publiczna debata wokół reformy systemu szkolnictwa wyższego i nauki z roku 2011 zmienia sposób, w jaki zarówno akademicy, jak i inne grupy społeczne, myślą i mówią o uniwersytecie. Celem tego artykułu będzie podsumowanie badań własnych dotyczących obecności, w ostatnich trzech dekadach, krytycznych wobec akademii dyskursów w mediach masowych oraz próba ich interpretacji za pomocą instytucjonalnej teorii organizacji. Obecna sytuacja uniwersytetu jest uznawana za przejaw kryzysu legitymizacji, towarzyszącego blisko ze sobą powiązanym zmianom w zakresie demografii, struktury finansowania, stosunków pomiędzy akademią i państwem i wewnętrznych stosunków pomiędzy aktorami operującymi w sektorze. Sumarycznym efektem tych zmian jest przejście uniwersytetu z obszaru organizacji opartych na autorytecie, do obszaru organizacji technicznych – operujących w oparciu o racjonalną kalkulację dotyczącą przydatności ich produktów i usług. Zmiana ta, chociaż pozostaje w sprzeczności z humanistycznym dyskursem na temat uniwersytetu, posiada wiele historycznych precedensów i jest wyrazem rosnącego znaczenia działalności akademickiej, zarówno w jej wymiarze edukacyjnym, jak i wiedzotwórczym.

Czasopismo: Parezja. Czasopismo Forum Młodych Pedagogów przy Komitecie Nauk Pedagogicznych PAN
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Polska debata publiczna i odczarowanie akademii – o zmianach w społecznej percepcji uniwersytetu w ostatnich trzech dekadach (część I)

Polski uniwersytet jest w ostatnim czasie przedmiotem wielu publicznych kontrowersji. Dotąd niezakończona publiczna debata wokół reformy systemu szkolnictwa wyższego i nauki z roku 2011 zmienia sposób, w jaki zarówno akademicy, jak i inne grupy społeczne, myślą i mówią o uniwersytecie. Celem tego artykułu będzie podsumowanie badań własnych dotyczących obecności, w ostatnich trzech dekadach, krytycznych wobec akademii dyskursów w mediach masowych oraz próba ich interpretacji za pomocą instytucjonalnej teorii organizacji. Obecna sytuacja uniwersytetu jest uznawana za przejaw kryzysu legitymizacji, towarzyszącego blisko ze sobą powiązanym zmianom w zakresie demografii, struktury finansowania, stosunków pomiędzy akademią i państwem i wewnętrznych stosunków pomiędzy aktorami operującymi w sektorze. Sumarycznym efektem tych zmian jest przejście uniwersytetu z obszaru organizacji opartych na autorytecie, do obszaru organizacji technicznych – operujących w oparciu o racjonalną kalkulację dotyczącą przydatności ich produktów i usług. Zmiana ta, chociaż pozostaje w sprzeczności z humanistycznym dyskursem na temat uniwersytetu, posiada wiele historycznych precedensów i jest wyrazem rosnącego znaczenia działalności akademickiej, zarówno w jej wymiarze edukacyjnym, jak i wiedzotwórczym.

Czasopismo: Parezja. Czasopismo Forum Młodych Pedagogów przy Komitecie Nauk Pedagogicznych PAN
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Anthropos 2.0 – od pedagogiki rzeczy do urzeczowionego człowieka?

Celem niniejszego artykułu jest przedstawienie, krótkie rozwinięcie oraz krytyka pedagogicznych implikacji transhumanizmu. Stawiam hipotezę, iż w odniesieniu do głównych postulatów tego, coraz bardziej znaczącego zarówno w kulturze popularnej jak i w środowisku akademickim, ruchu techno-progresywnego uzasadniona jest mowa o próbie urzeczowienia człowieka. Owe urzeczowienie polegałoby na biotechnologicznych interwencjach, mających na celu udoskonalenie ciała ludzkiego, co – jak będę chciał dowieść – kłóciłoby się z podstawowymi ideami i założeniami edukacji humanistycznej, a także posthumanistycznej pedagogiki rzeczy. W pierwszej części omówię kluczową dla transhumanizmu koncepcję „ulepszania człowieka” (Human Enhancement) oraz pojęcie ludzkiej doskonałości. Z kolei w drugiej części postaram się odnieść te idee do podstawowych dla pedagogiki humanistycznej obrazów człowieka jako homo absconditus i homo educandus. Wyniki moich refleksji mogą być postrzegane jako wyraz naglącej potrzeby powstania szerokiej debaty pedagogicznej nad możliwościami oraz zagrożeniami płynącymi z transhumanizmu, albowiem nawet częściowa realizacja jego postulatów mogłaby już w niedalekiej przyszłości przyczynić się do załamania się podstawowych zasad praktyki edukacyjnej.

Czasopismo: Parezja. Czasopismo Forum Młodych Pedagogów przy Komitecie Nauk Pedagogicznych PAN
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Zaczarowany umysł w odczarowanej rzeczywistości. Rzecz o irytacji młodego pedagoga

W niniejszym tekście autor podejmuje się refleksji dotyczącej sytuacji młodego pracownika naukowego w zakresie pedagogiki. Podstawą podjętej narracji jest sondaż diagnostyczny przeprowadzony wśród wspomnianej grupy młodych naukowców, obejmujący takie kwestie, jak: doświadczenia młodych pedagogów dotyczące ich pracy akademickiej; ocena systemu organizacji pracy na uczelniach; propozycje zmian, które miałyby wzbogacić kulturę pracy akademickiej wśród młodych pedagogów naukowców. Teza organizująca tekst dotyczy irytacji, jaką odczuwają młodzi naukowcy, a która wynika z ambiwalentnych doświadczeń związanych z kulturą pracy naukowej, jakiej doświadczają oni na co dzień. Autor zastanawia się, czy irytacja ta może być doświadczeniem rozumnym, konstruktywnym i emancypacyjnym.

Czasopismo: Parezja. Czasopismo Forum Młodych Pedagogów przy Komitecie Nauk Pedagogicznych PAN
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Co irytuje twórczych nauczycieli?

W przypadku zawodu nauczyciela istnieje wiele sytuacji wywołujących irytację tej grupy społecznej. Termin irytacja występuje też w kontekście syndromu wypalenia zawodowego. Temat podjęto z uwagi na konsekwencje, jakie on wywołuje, zarówno w życiu zawodowym, jak i prywatnym nauczycieli. W artykule przedstawiono wyniki badań jakościowych, które przeprowadzono w kwietniu i maju 2013 roku przez autorkę artykułu w ramach pracy doktorskiej. Uczestniczyły w nich nauczycielki wykazujące preferencje w zakresie twórczych orientacji życiowych – osoby, które zmiany i różnicę traktują jako naturalny porządek rzeczy, chętnie podejmują się realizowania nowych zadań, szukają nowych możliwości i sposobów rozwiązania trudnych sytuacji. W badaniach zastosowano metodę indywidualnych przypadków, techniką był wywiad w postaci kwestionariusza wywiadu. Wykorzystano koncepcję analizy danych jakościowych Mathew B. Milesa i A. Michaela Hubermana. W świetle przeprowadzonych badań irytację twórczych nauczycieli wywoływały takie aspekty szkolnej rzeczywistości, jak: poziom kursów organizowanych w ramach doskonalenia zawodowego, formy przeprowadzania i oceniania sprawdzianów oraz konkursów, biurokracja, przepisy prawa oświatowego, nadmierne oczekiwania rodziców wobec dzieci, jak też wyposażenie szkół. W przypadku jednej osoby wystąpiło zmęczenie pracą i zniechęcenie, które mogło doprowadzić do objawów wypalenia zawodowego. Wyniki analizy wykazały, że badane nauczycielki irytowały te elementy, które utrudniały im realizowanie postulatu wychowania do twórczości.

Czasopismo: Parezja. Czasopismo Forum Młodych Pedagogów przy Komitecie Nauk Pedagogicznych PAN
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika