rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Systematyzacja i pomiar postrzeganych zmian w obrazie siebie konsumentów pod wpływem korzystania z marek usług

Cel: Celami przeprowadzonych badań były (1) usystematyzowanie postrzeganych przez konsumentów pozytywnych i negatywnych zmian w obrazie siebie z tytułu korzystania z marek usług oraz (2) opracowanie wielowymiarowego narzędzia do pomiaru tych zmian. 
Metodologia: Aby osiągnąć powyższe cele, zrealizowano badania jakościowe oraz ilościowe. Badania jakościowe, prowadzone metodą indywidualnego wywiadu, objęły próbę 318 osób w wieku od 13. do 82. roku życia (M = 37,64, SD = 16,69; 47,2% kobiet). W efekcie skompletowano zbiór pozytywnych i negatywnych zmian w obrazie siebie wskutek korzystania z usług różnych marek, które zostały poddane szczegółowej kategoryzacji. Opierając się na wynikach kategoryzacji, opracowano kwestionariusz, którego skale miały postać dyferencjału semantycznego. Badania ilościowe przeprowadzone zostały na próbie 378 osób w wieku od 15 do 78 lat (M = 34,62; SD = 13,42; 53,6% kobiet). 
Wnioski: Analiza wyników badań umożliwiła identyfikację dziewięciu wymiarów postrzeganych zmian w obrazie siebie pod wpływem korzystania z marek usług. Na podstawie uzyskanych wyników opracowano kwestionariusz do wielowymiarowego pomiaru zmian w obrazie siebie o bardzo dobrych wskaźnikach psychometrycznych z uwagi na rzetelność pomiaru i trafność przewidywania preferencji marek usług. 
Praktyczne implikacje: Opracowano nowatorskie wielowymiarowe narzędzie do praktycznego zastosowania w zarządzaniu marką usług. Zidentyfikowane wymiary postrzeganych zmian obrazu siebie konsumentów marek stanowią praktyczną wskazówkę, czym należy się kierować w komunikacji marketingowej.
Originalnośc: Wyniki badań i opracowane skale przełamują wieloletni impas w teorii i metodologii badań relacji Ja-marka.

Czasopismo: Management and Business Administration. Central Europe
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o zarządzaniu i jakości
Szansa na lepszą przyszłość. Edukacja dorosłych w systemie penitencjarnym Azji Środkowej

Dziś trudno zrozumieć, co doprowadziło człowieka do idei pozbawiania wolności:
kara i zadawanie bólu, wykorzystywanie więźniów jako taniej siły roboczej czy resocjalizacja
przestępcy. Jednak już w trzecim wieku jeden z najsłynniejszych rzymskich
prawników napisał, że „więzienie powinno służyć jedynie jako miejsce zatrzymywania/przetrzymywania/
pozbawienia wolności, ale nie karania”. Wzorcowe reguły minimalne postępowania
z więźniami Organizacji Narodów Zjednoczonych (ONZ) traktują osadzonych jako jednostki
będące częścią tego samego społeczeństwa, które funkcjonuje poza murami instytucji
penitencjarnych. Zgodnie z nimi powrót więźniów do życia w społeczeństwie powinien być
łatwiejszy poprzez zapewnienie im możliwości edukacji, którą będzie można kontynuować
także po wyjściu na wolność, uwolnieniu.
W ciągu ostatnich dziesięciu lat DVV International zgromadził bogate doświadczenie
w dziedzinie kształcenia dorosłych w systemie penitencjarnym Azji Środkowej. Autorka niniejszego
artykułu – Project Manager tych inicjatyw – opisuje działalność DVV International
w dziedzinie edukacji dorosłych w systemie penitencjarnym na przykładzie trzech krajów
Azji Środkowej: Uzbekistanu, Kirgistanu i Tadżykistanu. Artykuł zawiera podejścia/koncepcje,
metody i wyniki tych działań.

Czasopismo: Rocznik Andragogiczny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne, pedagogika
Osobowość seniora – dylemat ciągłości w świecie ponowoczesnym

Tematem artykułu jest osobowość seniora w świecie ponowoczesnym. Autorka ukazała koncepcje ciągłości i nieciągłości osobowości osób starszych w dobie przemian czasów współczesnych. Ponowoczesność i zmiany dokonujące się w społeczeństwie to coraz częściej badane zjawiska. Transformacje społeczne, na które składają się zarówno zmiany kulturowe, jak i technologiczne czy społeczne dotykają osoby starsze, które na nowo muszą odnaleźć się w rzeczywistości, tak różnej od dotąd im znanej. Poszanowanie mądrości osób starszych i hołd dla historii nie są tak oczywistymi wartościami jak kilka lat temu. Koncepcje opisujące ciągłość osobowości człowieka starszego traktują o tym, iż człowiek posiada te same cechy przez całe życie (ciągłość) bądź jego osobowość zmienia się przez liczne kryzysy czy czynniki zewnętrze oddziaływujące na osobowość (nieciągłość). To, w jaki sposób osoba starsza dostosuje się do realiów ponowoczesności, wpływa na jego pozytywne lub negatywne starzenie się.

Czasopismo: Rocznik Andragogiczny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne, pedagogika
Miejsce międzypokoleniowego uczenia się w procesie hominizacji

Artykuł przedstawia wyniki pilotażowych badań eksploracyjnych, których celem było rozpoznanie różnic występujących pomiędzy udziałem trzech kultur w procesach uczenia się w obszarach hominizacji człowieka dorosłego. W związku z czym przedmiotem badań jest międzypokoleniowe uczenie się rozpatrywane w kontekście poszczególnych wymiarów egzystencji. Badania zostały przeprowadzone w województwie opolskim, próba badawcza liczyła 50 respondentów. Posłużono się ilościową strategią badań, stosując autorskie narzędzie pomiaru. Omawiane badania są przykładem połączenia wiedzy z zakresu antropologii, pedagogiki i psychologii do badania procesów wspierających rozwój człowieka na gruncie andragogiki. Za podstawę teoretyczno-metodologiczną rozważań przyjęto układy trzech kultur według Margaret Mead (kofiguratywnej, prefiguratynej i postfiguratywnej) oraz wymiary bycia i stawania się człowiekiem (biologiczny, społeczny, kulturowy, podmiotowo-osobowy, neotyczny) opisywane przez Kazimierza Popielskiego. Zaprezentowana analiza wyników, uwzględniając powyższe kwestie, obrazuje międzypokoleniowe
uczenie się jako zjawisko powszechne, występujące we wszystkich wymiarach egzystencji. Rezultaty badań wskazują, iż kultura postfiguratywna w największym stopniu bierze udział w transmisji treści związanych z wymiarem neotycznym, a następnie społecznym i biologicznym. Z kolei układ kultury kofiguratywnej dominuje w kulturowym i biologicznym
obszarze hominizacji. Prefiguratywna kultura odgrywa najmniejszą rolę w omawianym procesie, przy czym największy jej udział widoczny jest w wymiarze społecznym i kulturowym.

Czasopismo: Rocznik Andragogiczny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne, pedagogika
Poczucie skuteczności wychowawczej kandydatów na nauczycieli w Polsce i Słowacji

Artykuł jest raportem z badań nad różnicami w poczuciu skuteczności wychowawczej
pomiędzy studentami studiów nauczycielskich w Polsce i Słowacji. Tym co różni obie
grupy jest system kształcenia nauczycieli. Na Słowacji jest bardziej zaawansowany, niż w Polsce.
Jednak badanie pokazało, że polscy studenci mają wyższe poczucie skuteczności wychowawczej
niż słowaccy.

Czasopismo: Rocznik Andragogiczny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne, pedagogika
Starość znana i nieznana – wybrane refleksje nad współczesną starością

W tekście autorka podejmuje refleksje nad stanem wiedzy naukowej i społecznej
świadomości na temat procesu starzenia się i starości. Szczególnie zwraca uwagę na te zagadnienia,
które ukazywane są w sposób niepełny i które powinny być przedmiotem dalszych
badań i analiz naukowych. Zalicza do nich fragmentaryczną wiedzę o cielesności, psychiczności
i duchowości człowieka starszego, trudne tematy egzystencjalne, m.in. doświadczenie
śmierci i osamotnienia, zagadnienia wymagające „weryfikacji”, np. kult młodości i zewnętrzności,
potrzeby osób starszych, opieka i pomoc w starości, rola rodziny, odniesienie do rozwoju
i aktywności, zmiany i pośpiechu, przewidywalność i przygotowanie do starości, a także
tzw. gerontologiczne tabu: zaprzeczanie starości i duchowości, odsuwanie kwestii przemijania
i transcendencji, towarzyszenie w drodze człowiekowi starszemu. Ukazuje potrzebę traktowania
starości jako wartości.

Czasopismo: Rocznik Andragogiczny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne, pedagogika
O „gettoizacji” aktywności kulturalnej seniorów

Artykuł porusza problem tzw. gettoizacji aktywności kulturalnej seniorów. Polega ono na tym, że instytucje kultury, tworząc ofertę, kierują ją wyłącznie do konkretnych grup wiekowych, czyli np. tylko do dzieci lub seniorów. Uczestnicy podlegają zatem separacji i tworzy się w ten sposób „getta wiekowe”. Autorka na wstępnie charakteryzuje aktywność kulturalną starszych osób w Polsce, odwołując się do badań, a następnie koncentruje się na uwarunkowaniach „gettoizacji” aktywności kulturalnej seniorów. W zakończeniu wskazuje na ryzyko, jakie niesie ze sobą separowanie grup wiekowych, a także na potrzebę zrównoważenia ofert „wygrodzonych”, „na wyłączność” dla seniorów przez oferty międzypokoleniowe.

Czasopismo: Rocznik Andragogiczny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne, pedagogika
O kondycji refleksji andragogicznej w świetle 20 tomów „Rocznika Andragogicznego”

Celem artykułu jest ocena kondycji refleksji andragogicznej w świetle 20 tomów „Rocznika Andragogicznego” obejmujących lata 1994–2014. Do analizy wykorzystano koncepcję zmiany rozwojowej, odnosząc się do trzech kryteriów: czynników zmiany, mechanizmu zmiany i efektu zmiany. Na tym tle dokonano oceny kondycji czasopisma, by sformułować wyzwania związane z jego przyszłością.

Czasopismo: Rocznik Andragogiczny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne, pedagogika
Mapa kobiecej tożsamości – kulturowa wędrówka po śladach

W ponowoczesnym świecie coraz trudniej znaleźć właściwą odpowiedź na znaczące pytanie o sedno kobiecej tożsamości. Mamy bowiem do czynienia z nieustannym poszukiwaniem tymczasowych możliwości, ukrytych w gwarnym i nieuporządkowanym świecie. Małgorzata Malicka w pracy Ja to znaczy kto? Rzecz o osobowej tożsamości i wychowaniu definiuje cztery wyznaczniki tożsamości. To właśnie z nimi chciałabym połączyć kulturowe poszukiwania, a także wtopić w nie wszystkie znaczące, w moim przekonaniu, ślady kobiecej natury. Kobieca literatura wydaje się w tym względzie miejscem wyjątkowym. Pozwala bowiem wytropić, zazwyczaj niewidoczne, ścieżki w myśleniu o kulturze jako o znaczącym narzędziu poznania.

Czasopismo: Rocznik Andragogiczny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne, pedagogika
Kapitał emocjonalny w perspektywie całożyciowego uczenia się - ujęcie adaptacyjne versus krytyczne

Celem artykułu jest charakterystyka kategorii pojęciowej, jaką jest kapitał emocjonalny. Pojęcie to zostało wprowadzone przez Benedicte Gendron i jest definiowane jako zbiór zasobów, tj. kompetencji emocjonalnych i społecznych, które są znaczące
z perspektywy rozwoju osobistego, społecznego i zawodowego jednostki. Kapitał emocjonalny jest ważny w kontekście całego życia człowieka, tj. zarówno dla funkcjonowania dzieci i młodzieży w szkole, jak i dorosłych w miejscu pracy. Odgrywa
też znaczącą rolę w funkcjonowaniu jednostek w społeczności lokalnej oraz w budowaniu społeczeństwa obywatelskiego. W artykule wyjaśniono pojęcia: kapitał ludzki, społeczny, kulturowy i dokonano zestawienia dwu odmiennych perspektyw kapitału:
ekonomiczno-liberalnego, kojarzonego z nazwiskami Roberta Putnama, Jamesa Colemana i Francisa Fukuyamy oraz socjologiczno-krytycznego, związanego z teorią kapitału
Pierre’a Bourdieu. Te odmienne sposoby rozumienia kapitału społecznego stały się podstawą do sformułowania dwoistej definicji kapitału emocjonalnego i pokazania różnic pomiędzy
wyróżnionymi stanowiskami. W podsumowaniu wskazano na edukacyjne implikacje ważne w kontekście całożyciowego rozwoju emocjonalnego człowieka.

Czasopismo: Rocznik Andragogiczny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne, pedagogika
Aktywność edukacyjna kobiet bezrobotnych: wybrane uwarunkowania

Bezrobocie jest zjawiskiem ocenianym negatywnie zarówno z punktu widzenia jakości życia jednostek, jak i funkcjonowania społeczeństwa. W systemie przewidziane są sposoby niwelowania negatywnych konsekwencji bezrobocia. Jednak nie wszyscy, którzy mają trudności w znalezieniu pracy, podejmują decyzję o skorzystaniu z tych możliwości. Celem badań było poznanie roli samooceny kobiet i stosowanych przez nie stylów radzenia sobie w sytuacjach stresowych w podejmowaniu decyzji o doskonaleniu zawodowym. W badaniach wykorzystano Kwestionariusz Radzenia Sobie w Sytuacjach Stresowych (CISS) i Skalę Samooceny M. Rosenberga (SES). Badaniami objęto 60 bezrobotnych kobiet. Rezultaty badań wskazują, że poziom samooceny kobiet bezrobotnych aktywnie zaangażowanych w powiększane swych zasobów przez doskonalenie zawodowe jest wyższy niż u kobiet bezrobotnych, które nie podjęły podobnej decyzji. Kobiety bezrobotne zaangażowane w doskonalenie zawodowe przejawiają zadaniowy styl radzenia sobie ze stresem w odróżnieniu od kobiet, które nie podjęły takiej decyzji.

Czasopismo: Rocznik Andragogiczny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne, pedagogika
Poradnictwo rolnicze jako forma edukacji dorosłych w Polsce 1956–1970

W artykule przedstawiono problemy związane z poradnictwem rolniczym, jako jedną z form pozaszkolnej oświaty rolniczej dorosłych w Polsce w latach 1956–1970. W tym okresie doradztwo rolnicze było prowadzone przede wszystkim przez agronomów gromadzkich i instruktorów Rad Narodowych i kółek rolniczych. O efektach ich pracy, celach i treściach przekazywanych rolnikom informowała ówczesna prasa, przekazując niekiedy szczegółowe wiadomości o działalności służb agronomicznych w zakresie poradnictwa. Wydawano również monografie naukowe, podręczniki i instrukcje zgłębiające wiedzę o istocie poradnictwa. Część z tych prac została napisana przez najlepszych ówcześnie znawców andragogiki rolniczej.

Czasopismo: Rocznik Andragogiczny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne, pedagogika
Jakość życia nauczycieli emerytów i rencistów

Jakość życia nauczycieli nie jest taka zła. Pracują więcej (dłużej) na swoją emeryturę,
mają też średnio tych świadczeń więcej, aniżeli wynikałoby to z powszechnych opinii.
Oczywiście że są nauczyciele pobierający nieduże świadczenia, ale przecież jest i wielu emerytów
z innych branż, tak zwany stary portfel, którzy też nie mają za dużo pieniędzy. Nie
jest też tych nauczycieli emerytów tak dużo, jak chciałoby widzieć to społeczeństwo. 4 procent
nauczycieli emerytów wśród wszystkich emerytów – to nie jest duży współczynnik średniej
krajowej.
Dobrze, że jeszcze niektórym udaje się dorobić do emerytury w macierzystej bądź innej
placówce, ale te czasy powoli się kończą. Presja społeczna i kurczący się rynek pracy, niż
demograficzny, zamykanie szkół – powoli wykruszają tę grupę społeczności emeryckiej z dodatkowego
źródła pracy. Dyrektor staje przed dylematem: mieć fachowca z doświadczeniem,
ale drogiego w wynagradzaniu, czy taniego nauczyciela, ale nie wiadomo jakiego? Ma też naciski
ze strony władz zwierzchnich, czasami nakaz, aby takich pracowników nie zatrudniać.
To wszystko powoduje, że emerytowany pedagog będzie miał problemy ze znalezieniem dodatkowego
źródła dochodu pracując w swojej specjalności. Tym samym jakość życia tych najuboższych
zdecydowanie ulegnie pogorszeniu.

Czasopismo: Rocznik Andragogiczny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne, pedagogika
Postrzeganie własnych kompetencji zawodowych przez studentów pedagogiki UMCS

Artykuł stanowi komunikat z badań nad opiniami studentów pedagogiki
UMCS na temat kompetencji zawodowych uzyskiwanych przez nich w trakcie studiów. Opinie
te odnoszą się do poziomu zdobywanych podczas edukacji akademickiej wiedzy i umiejętności
zawodowych oraz kompetencji społecznych. W opracowaniu zaprezentowano także
poglądy badanych dotyczące znaczenia poszczególnych grup przedmiotów kształcenia, decydujących
o ostatecznym kształcie przygotowania zawodowego absolwentów pedagogiki. Autor
informuje także o podejmowaniu przez respondentów działań uzupełniających kompetencje
zawodowe poza uczelnią oraz antycypacji takiej aktywności po zakończeniu edukacji
akademickiej. Dopełnieniem raportu z badań są oceny badanych dotyczące szans na zatrudnienie
w wyuczonym zawodzie.

Czasopismo: Rocznik Andragogiczny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne, pedagogika
Osoba z niepełnosprawnością na drodze aktywizacji zawodowej – wybrane problemy a realia współczesnej rzeczywistości społecznej

Wśród osób, których bezrobocie dotyka szczególnie drastycznie znajdują się osoby niepełnosprawne, które z powodu niepełnosprawności, związanych z niepełnosprawnością ograniczonych możliwości funkcjonalnych, jak również pokutujących w mentalności ogólnospołecznej postaw wobec tego zagadnienia (obecnych także wśród potencjalnych pracodawców) stanowią poważny determinant i istotną przeszkodę w zatrudnianiu niepełnosprawnych adekwatnie do uzyskanego przez nich wykształcenia oraz pozyskanych kompetencji zawodowych. W treści artykułu została naświetlona sytuacja osób niepełnosprawnych na rynku pracy w Polsce z uwzględnieniem województwa warmińsko-mazurskiego; podano również czynniki warunkujące dany stan rzeczy, tkwiące zarówno w kontekstach historyczno-kulturowych, ogólnospołecznych, jak i wynikające bezpośrednio ze stanu niepełnosprawności.

Czasopismo: Rocznik Andragogiczny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne, pedagogika
Proces kształcenia seniorów

Przedmiotem zainteresowania autorki jest proces kształcenia, w którym uczestniczą seniorzy. Autorka charakteryzuje poszczególne ogniwa tego procesu: stanowienie celów, dobór treści, metod, środków dydaktycznych i form kształcenia. W kształceniu seniorów proponuje realizację trzech celów globalnych: zrozumienie świata i umiejętność jego interpretacji, ukształtowanie postawy odpowiedzialności za siebie i swoją przyszłość, nauczenie seniorów rozwiązywania problemów życia codziennego. Wskazuje na potrzebę uwzględnienia w procesie kształcenia możliwości seniorów wynikających z funkcjonowania procesów poznawczych, inteligencji, stosowanych strategii kodowania informacji. W doborze metod zwraca uwagę na ograniczenia związane z faktem pogarszania się wzroku i słuchu. Postuluje szersze wykorzystanie indywidualnych form pracy. Podkreśla konieczność stosowania środków dydaktycznych adekwatnych do możliwości percepcyjnych seniorów oraz wyznaczenie dłuższych przedziałów czasowych na realizację poszczególnych ogniw procesu kształcenia. Rozważa problem wzmacniania efektów kształcenia seniorów przez pozytywne ocenianie, poprawianie funkcjonowania procesów poznawczych oraz wykorzystanie w pełni potencjału intelektualnego seniorów. Rozważania dotyczące planowania i realizacji procesu kształcenia seniorów autorka podsumowuje proponując nowe zasady dydaktyczne, dotyczące kształcenia seniorów: zasadę przestrzegania wysokiej jakości edukacji, zasadę częstego odwoływania się do doświadczeń życiowych seniorów, zasadę temporalności, zasadę pozytywnego oceniania efektów kształcenia oraz zasadę uwzględniania kondycji fizycznej i stanu zdrowia seniorów.

Czasopismo: Rocznik Andragogiczny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne, pedagogika
Znaczenie krytycznej gerontologii edukacyjnej dla badań i praktyki

Problem starości jest zagadnieniem atrakcyjnym i interesującym w kontekście
starzejącego się społeczeństwa. Coraz więcej pojawia się badań na temat działań seniorów,
ich uczestniczenia w różnych projektach, zajęciach, warsztatach na Uniwersytetach
Trzeciego Wieku czy w klubach seniorów. Jednakże edukacyjny aspekt starości i starzenia
się jest niewystarczająco rozpoznany naukowo. Osoby starzejące się i stare nie są w dalszym
ciągu postrzegane jako potencjał edukacyjny. Artykuł porusza aspekt niejednoznacznej granicy
starości oraz korzyści uczenia się w późnej dorosłości. Meritum artykułu stanowią rozważania
na temat zagadnienia geragogiki krytycznej oraz krytycznej gerontologii edukacyjnej
w odniesieniu do działań edukacyjnych proponowanych na wrocławskich Uniwersytetach
Trzeciego Wieku.

Czasopismo: Rocznik Andragogiczny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne, pedagogika
Międzypokoleniowy projekt „Przywracanie Pamięci Miastu”

W artykule zaprezentowano rozważania dotyczące międzypokoleniowego projektu edukacyjno-badawczego pt. „Przywracanie Pamięci Miastu”. Projekt ten realizowany był przez Toruński Uniwersytet Trzeciego Wieku w partnerstwie z Wydziałem Nauk Pedagogicznych Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu w ramach programu „Patriotyzm Jutra”, który został ogłoszony przez Muzeum Historii Polski i sfinansowany przez Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Przedsięwzięcie to opierało się na koncepcji miejsc pamięci Pierre’a Nory i nowoczesnej wizji patriotyzmu, a w warstwie dydaktyczno-metodologicznej osadzone zostało w ramach badań w działaniu, co umożliwiło łączenie treści historycznych z pedagogiczną metodą ich nowoczesnego przekazu. W tekście ukazano cele i efekty projektu, a także opisano jego przebieg i podjęte w jego ramach działania.

Czasopismo: Rocznik Andragogiczny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne, pedagogika
Teatr zaangażowany społecznie jako sposób odnowienia dialogu z polskim widzemTeatr zaangażowany społecznie jako sposób odnowienia dialogu z polskim widzem

Artykuł porusza tematykę działań teatralnych o charakterze społeczno- -zaangażowanym, których nasilenie od kilku lat możemy obserwować w polskim teatrze. Poza oczywistym celem twórców, zmierzającym do zwrócenia uwagi publiczności na sprawy istotne dla społeczeństwa i państwa, poprzez teatr zaangażowany udaje im się również odnowić prawdziwy, szczery dialog z polskim widzem. Obok rozważań dotyczących zjawiska kształtowania opinii społecznej przez teatr zarówno w ujęciu ogólnym, jak i odnoszącym się bezpośrednio do teatru polskiego na przestrzeni dziejów, nakreślony zostaje obraz współczesnego teatru polskiego, uwypuklający elementy mające wpływ na możliwość podjęcia dialogu z odbiorcą. Tym, co cechuje współczesny polski teatr zaangażowany, jest komunikowanie się z widzem „wprost” (brak cenzury), otwartość dyskursu politycznego, nowe typy bohaterów teatralnych odnoszących się bezpośrednio do polskich realiów oraz specyficzny rodowód artystyczny współczesnych dramaturgów. Na podstawie analizy zebranych materiałów (książkowych, prasowych,archiwalnych), wywiadów z twórcami i teoretykami teatralnymi oraz własnej obserwacji, autorka wnioskuje o pozytywnym charakterze zachodzących zmian. Wskazuje również na problemy, z jakimi boryka się nurt teatru zaangażowanego w Polsce i potrzebę otoczenia go szczególną opieką ze strony organizacji odpowiedzialnych za kształt polskiego życia kulturalnego.

Czasopismo: Rocznik Andragogiczny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne, pedagogika
Szwedzkie uniwersytety ludowe – idea, współczesność i przyszłość z perspektywy ich nauczyciela

Artykuł prezentuje wybrane zagadnienia dotyczące założeń, obecnego funkcjonowania i przyszłości uniwersytetów ludowych (folkhögskolor) w Szwecji, przypominając jednocześnie wybrane powojenne publikacje na ten temat, które ukazały się w języku polskim lub zostały przygotowane przez polskich autorów dla czytelnika po stronie szwedzkiej. Całość została zaprezentowana z punktu widzenia nauczyciela jednej z placówek tego typu – Albins folkhögskola w Landskronie (Skania). Autorka obszerniej ukazuje działaniami własnej placówki na rzecz edukacji mieszkańców regionu na tle głównych kierunków przemian, zachodzących w szwedzkich uniwersytetach ludowych.

Czasopismo: Rocznik Andragogiczny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne, pedagogika
Idę na studia! – łatwo powiedzieć… Badania narracyjne studentek rozpoczynających studia w okresie średniej dorosłości

Artykuł dotyczy aktywności edukacyjnej kobiet rozpoczynających studia w okresie średniej dorosłości. Autorka prezentuje wyniki badań biograficznych i stara się udzielić odpowiedzi na pytania: Dlaczego dojrzałe kobiety zdecydowały się na studia? Jakie pobudki nimi kierowały? Autorka prezentuje również klasyfikację czynników, które mogą wpływać na podejmowanie decyzji przez osoby rozważające rozpoczęcie studiów w okresie średniej dorosłości.

Czasopismo: Rocznik Andragogiczny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne, pedagogika