rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
„Nokaut nie jest jednak możliwy z uwagi na podziwu godną monolityczność postaci” albo Współczesne „achmatobórstwo” .

Galina Michajłowa
        University of Vilno, Lithuania
        galina.michailova@flf.vu.lt
         
        „NOKAUT NIE JEST JEDNAK MOŻLIWY Z UWAGI NA PODZIWU GODNĄ MONOLITYCZNOŚĆ POSTACI” ALBO WSPÓŁCZESNE „ACHMATOBÓRSTWO”
        Streszczenie
        ostatnie prace literaturoznawcze Aleksandra Żołkowskiego koncentrują się na demito-logizacji osobowości i twórczości Anny Achmatowej, a zwłaszcza jej strategii  autoprezentacji.  Podobne nastawienie odnaleźć można w dwóch książkach Tamary Katajewej (АнтиАхматова i Отмена рабства: АнтиАхматова - 2) autorki dalekiej od środowiska akademickiego.  Autorka artykułu proponuje odczytanie takiego podejścia jako przejawu konfliktu interesów zwolenników monolitycznego „literackiego pola”.  Aleksander Żołkowski daleki jest od tego, by przyzwalać Annie Achmatowej na to, aby sama, w sposób zawoalowany bądź jawny, określała znaczenie i wagę utworów zarówno swojego, jak i cudzego autorstwa.  Natomiast Tamara Katajewa wybiera strategie naruszające status quo, dlatego też zapewne wtóruje Żołkowskiemu, skupionemu na demaskowaniu Achmatowej. W drugiej części artykułu poddano analizie retorykę  Żołkowskiego zastosowaną do „walki z Achmatową”. Dezaprobata badacza dotycząca osobowości i twórczości poetki  ujawniana jest z zastosoweniem klucza genderowego. Galina Mikhailova “HoWEVER, KNoCKoUT IS NoT PoSSIBLE BECAUSE THE PERSoN IS A MAN oF GREAT INTEGRITY”, oR MoDERN VERSIONS OF THE FIGHT AGAINST “THE CULT-SIGNIFICANCE OF AKHMATOVA”
        Summary
        Alexander Zholkovsky’s recent and current projects include a demythologizing study of Anna Akhmatova’s creative and human personality and of her strategies of self-representation. The demythologizing of Akhmatova continues in the books AntiAkhmatova and Abolition of Slavery: AntiAkhmatova - 2 by Tamara Kataeva, who is not professional literary critic. According to the paper’s author, these deconstructive positions express the conflict of interest between various agents in the “field of literature”. Zholkovsky is one of the most remarkable figures in the field of Russian literary studies, and he is irritated by the hidden and obvious claims of the poet Akhmatova to make a self-assessment of her own personality and poetry, and to assign other writers and literary texts a cultural value. In regard to Kataeva, then in order to be seen as “literary agent” she chooses destructive strategy in relation to an existing order. This strategy is partly authorized by the “field of literature”. i.e. by Zholkovsky.The intention of the second part of this paper is to discuss rhetorical devices of the discourse generated by Zholkovsky in his efforts to denounce Akhmatova. He tends to think by sexual analogies to explain contradictory woman-poet personality and poetry.

Czasopismo: Przegląd Rusycystyczny
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: językoznawstwo, literaturoznawstwo, nauki o kulturze i religii
Inwektywa Walerija Briusowa lat 1900–1922

Aleksandra Krakowia
        Uniwersytet Jagielloński, Kraków, Polan
        prz.rus@o2.pl
        INWEKTYWA WALERIJA BRIUSOWA LAT 1900–1922
        S t r e s z c z e n i e
        Autorka artykułu rozpatruje dziewięć wierszy Walerija Briusowa i stawia pytanie o ich przynależność gatunkową. Zdaniem autorki są to przykłady inwektywy jako odrębnego gatunku lirycznego. W artykule zostały omówione cechy gatunkowe inwektywy: oskarżenie (potępienie, wyrzut), obecność spersonifikowanego adresata, specyficzna struktura semantyczna, składająca się z trzech komponentów (oskarżenie –– dowód –– groźba odwetu), swoisty dla tego gatunku „obraz świata”. Dokonana w artykule analiza wierszy Briusowa potwierdza ich przynależność do tego gatunku lirycznego. Jednocześnie autorka podejmuje próbę typologii inwektyw Briusowa, wśród których obecne są zarówno „modelowe” wzorce gatunku, jak i przykłady współdziałania inwektywy i ody, inwektywy i dytyrambu etc.
        INVECTIVES BY VALERY BRIUSOV IN 1900–1922
        S u m m a r y
        The author analyses nine pieces of Valery Briusov’s poetry and raises a question about their genre. In opinion of the author, they all are the samples of invective as a lyrical genre. The author lists and exemplifies some characteristics of invective in order to prove it’s a genre: accusation (condemnation, reproach), personified addressee, specific semantic structure of three elements (prosecution - proof - the threat of retaliation), world model. Analysis of Briusov’s invectives proves that they do belong to invective as a distinct genre of lyric. The attempt of building some typology within this group of nine invectives was made; there are vivid samples of the genre with all specific characteristics, but also some examples of interaction of invective with ode, invective with dithyramb etc. 

Czasopismo: Przegląd Rusycystyczny
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: językoznawstwo, literaturoznawstwo, nauki o kulturze i religii
Zamiast wstępu

Halina Waszkielewicz
        Uniwersytet Jagielloński, Kraków, Poland
        halina.waszkielewicz@uj.edu.pl
         
        Omówienie zawartości numeru

Czasopismo: Przegląd Rusycystyczny
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: językoznawstwo, literaturoznawstwo, nauki o kulturze i religii
Изобразительная модель анимизации и персонификации натурфактов в идиостиле Бориса Гребенщикова

Animizacyjny i personifikacyjny model obrazowania natury w idiostylu Borysa Griebienszczikowa
        Artykuł jest poświęcony analizie jednego z modeli obrazowania realiów charakterystycznego dla idiostylu poetyckiego rosyjskiego rok-muzyka Borysa Griebienszczikowa, mianowicie modelu animizacji i personifikacji zjawisk i przedmiotów przyrody. Autor wyróżnia szereg modeli eksplikacji i przedstawia ich rolę w artystycznej prezentacji naturalistycznych konceptów, najbardziej relewantnych dla estetycznego obrazu świata poety.
        Słowa kluczowe: Borys Griebienszczikow, poezja, personifikacja, animizacja, przyroda, idiostyl.
        A pictorial model of animization and personification of nature in Boris Grebenshchikov's idiostyle
        The paper focuses on the analysis of one of pictorial models that are characteristic of Boris Grebenshchikov's idiostyle – the model of animization and personification of natural phenomena and natural objects. The author distinguishes particular explicational schemes and presents their role in artistic presentation of the concepts of nature, which are key to poet's aesthetic picture of world.Key words: Boris Grebenshchikov, poetry, personification, animization, nature, idiostyle.

Czasopismo: Przegląd Rusycystyczny
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: językoznawstwo, literaturoznawstwo, nauki o kulturze i religii
Potrzeba bliskości i intymności a świadomość niepełnosprawności

W artykule poruszony jest temat intymnych związków emocjonalnych młodych osób z niepełnosprawnością, opisane są pewne trudności w nauczeniu się prawidłowych relacji emocjonalnych z matką i innymi osobami w okresie wczesnego dzieciństwa. Nie pozostają one jednak w bezpośrednim związku z niepełnosprawnością, ale raczej stanowią wypadkową reakcji rodziców na nietypowe, i dlatego nie zawsze dla nich „czytelne”, reakcje emocjonalno-społeczne dziecka. Komunikaty emocjonalne dziecka są także mylnie interpretowane przez innych członków społeczeństwa, którego krąg rozszerza się w miarę rozwoju, a ta sytuacja przyczynia się do zaburzenia relacji emocjonalno-społecznych między osobą z niepełnosprawnością i jej otoczeniem. Jednak potrzeby emocjonalne są takie same u osób niepełnosprawnych i u pełnosprawnych, ale wobec opisywanych zaburzeń w relacji interpersonalnej nie zawsze mogą być zaspokojone. Dotyczy to zwłaszcza potrzeby bliskiego związku emocjonalnego z osobą płci przeciwnej w okresie dorastania i wczesnej dorosłości, kiedy tego typu potrzeby są szczególnie nasilone. Przestawione badania pokazują, że wielu młodych ludzi widzi rozwiązanie tego problemu w kontakcie i znajdowaniu partnera życiowego przez Internet.

Czasopismo: Lubelski Rocznik Pedagogiczny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Diagnoza resocjalizacyjna w praktyce kuratorów sądowych

Diagnoza resocjalizacyjna jest nieodłącznym elementem praktyki kuratorskiej, ściśle związanym z efektywnością podejmowanych oddziaływań. Proces diagnostyczny wymaga szczegółowego rozpoznania przyczyn, stopnia i dynamiki nieprzystosowania społecznego oraz wskazania zarówno zasobów sprzyjających powtórnej socjalizacji jak również czynników ryzyka,  mogących przyczynić się do zniweczenia całego procesu zmian. Konsekwencją diagnozy powinno być ustalenie możliwych kierunków pracy z jednostką nieprzystosowaną, prognoza jej funkcjonowania w przyszłości oraz sformułowanie adekwatnego do zastanej sytuacji planu pracy resocjalizacyjnej.  Sformułowanie prawidłowej diagnozy jest procesem wymagającym od diagnosty zarówno wiedzy teoretycznej jak również doświadczenia. Znajomość reguł postępowania i świadomość celu,  jakiemu diagnoza służy, jest niezbędne, gdyż jej konsekwencją jest zawsze podjęcie decyzji i działań wobec podopiecznego, co z kolei wiąże się z efektywnością  całego procesu resocjalizacji. Dlatego też pogłębione rozpoznanie diagnostyczne powinno być podstawowym elementem każdej relacji wychowawczej ukierunkowanej na wprowadzanie pozytywnych zmian. Z drugiej strony zasadnym jest postulat systematycznego pogłębiania wiedzy z zakresu teoretycznych założeń i praktycznych umiejętności diagnozowania oraz wykorzystania uzyskanych wniosków w pracy z podopiecznym.

Czasopismo: Lubelski Rocznik Pedagogiczny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Społeczeństwo bezpieczeństwa jako konsekwencje życia w płynnych czasach

Artykuł porusza problematykę postaw i zachowań człowieka XXI wieku w perspektywie zagrożeń współczesnego świata wynikających z uwarunkowań „społeczeństwa sieci”. Znaczenie bezpieczeństwa jako naczelnej potrzeby człowieka w kontekście przemian społeczno-politycznych przełomu XX i XXI wieku i szybko rozwijających się technologii informacyjnych stanowi pretekst do sformułowania tezy o pojawieniu się specyficznie ukształtowanego społeczeństwa bezpieczeństwa. Publikacja ta jest próbą zrozumienia postaw i zachowań współczesnego człowieka ze szczególnym uwzględnieniem uwarunkowań związanych ze zmienną rzeczywistością społeczną.

Czasopismo: Lubelski Rocznik Pedagogiczny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
W poszukiwaniu tożsamości dydaktyki informatyki

Artykuł porusza tematykę miejsca, jakie zajmuje dydaktyka informatyki w naukach społecznych, a w szczególności w pedagogice. Stąd pojawia się pytanie: jakie są główne idee określające tożsamość merytoryczną i metodologiczną tej subdyscypliny pedagogiki?

Czasopismo: Lubelski Rocznik Pedagogiczny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
“The Contemporary” as a teleological category in the context of educational relation

Celem artykułu jest rozstrzygnięcie problemu wyrażonego w pytaniu: w jaki sposób „współczesność” może być kategorią teleologiczną w kontekście procesu wychowawczego? W odpowiedzi na postawione zagadnienie podjęto na wstępnie próbę zarysowania mapy działalności pedagogicznej w kontekście podstawowych odniesień temporalnych, do których należą: orientacja retrospektywna, prezentystyczna i prospektywna. Następnie na podstawie przyjmowanych odrębnie perspektyw temporalnych starano się ukazać ich wpływ na formułowanie podstawowych celów wychowania. Stwierdzono, że rozłączne ujmowanie powyższych perspektyw nie jest korzystne dla procesu wychowania, a właściwym podejściem jest ich zintegrowanie. Nazwano to postulatem integralności temporalnej pedagogiki i zaproponowano dwa modele realizowania tego postulatu: chronoagogiczny i kairoagogiczny.

Czasopismo: Lubelski Rocznik Pedagogiczny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Początki praktyki opiekuńczo-wychowawczej i kształtowania się publiczno-prawnego systemu opieki nad dzieckiem w Piotrkowie Trybunalskim do 1918 roku

Troska o dzieci pozbawione opieki rodzicielskiej jest jednym z najstarszych obowiązków społeczności wobec swych najsłabszych przedstawicieli. Na przestrzeni wieków to do dzieci opuszczonych i sierocych w pierwszej kolejności kierowano działania pomocowe. Od wieków również rozwijano i doskonalono formy niesionej pomocy. Bodaj najstarsze z nich miały charakter samorzutnych inicjatyw indywidualnych bądź społecznych, jeszcze niezorganizowanych, często okazjonalnych, powodowanych ludzką empatią, niekiedy noszących znamiona biologicznego ratownictwa. Mowa tu przede wszystkim o akcjach dożywiania lub zapewnienia schronienia. Kolejne formy były związane z dobroczynną działalnością Kościoła katolickiego oraz innych organizacji najczęściej o charakterze wyznaniowym, które przejęły odpowiedzialność za najbardziej potrzebujących. Wspólne dla nich zdawało się rozumienie opieki jako aktywności społecznej o charakterze dobroczynnym i samopomocowym. Pomoc dzieciom przeważnie łączono z działalnością filantropijną bądź oświatowo-wychowawczą. Jednakże podwalin właściwie pojmowanej opieki systemowej nad najmłodszymi w Polsce możemy odnaleźć dopiero po I wojnie światowej. Niniejszy artykuł jest egzemplifikacją działalności istniejących w Piotrkowie Trybunalskim – mieście o bogatej tradycji filantropijnej – najstarszych organizacji i instytucji kierujących swą pomoc do najmłodszych mieszkańców. Jest zarazem poświadczaniem słów Henryka Sienkiewicza wypowiedzianych w sprawie Macierzy Szkolnej z 1905 roku, że „[…] ofiarność polskiego społeczeństwa jest wprost niewyczerpana. Wielu przyganom może podlegać nasz narodowy charakter i sami zdajemy sobie sprawę z naszych wad i braków, gdy chodzi jednak o poświęcenie grosza dla sprawy publicznej, mało narodów nas przewyższa, a i nawet cudzoziemcy oddają nam pod tym względem sprawiedliwość”. Można sądzić, że współcześnie słowa te nie straciły aktualności.

Czasopismo: Lubelski Rocznik Pedagogiczny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Praktyki pedagogiczne w opinii studentów pedagogiki specjalnej

W artykule przedstawione zostały wyniki badań przeprowadzonych wśród studentek kierunku pedagogika specjalna na UMCS-ie w Lublinie. Badania dotyczyły realizacji praktyk pedagogicznych obowiązujących na tym kierunku. Ich wyniki zostały zaprezentowanedyrektorom i nauczycielom (opiekunom praktyk w placówkach) podczas spotkania, na którym omawiano kwestię związane podnoszeniem jakości praktyk przez UMCS. Miało to na celu wypracowanie wspólnych rozwiązań i postulatów, które pomogą w efektywny sposób zmodyfikować dotychczasowe działania w obszarze praktycznego przygotowania do zawodu nauczyciela-pedagoga specjalnego.

Czasopismo: Lubelski Rocznik Pedagogiczny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Założenia modelu edukacji na podstawie idei kognitywizmu i konstruktywizmu

W społeczeństwie industrialnym ludzie oczekiwali, że absolwenci szkół będą przede wszystkim potrafili stosować wiedzę w sytuacjach zawodowych. W języku pedagogiki mówi się o rozwijaniu operatywności wiedzy. Dla społeczeństwa informacyjnego, które nazywane jest społeczeństwem wiedzy (poinformowanego rozumu) ważną rolę odgrywają kompetencje w zakresie docierania do informacji, ich gromadzenia i przetwarzania w nową wiedzę. To społeczeństwo twórców wiedzy! Dzisiaj wydaje się konieczne, że szkoła musi takie wyzwanie podjąć.

Czasopismo: Lubelski Rocznik Pedagogiczny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Poczucie koherencji dziewcząt z anoreksją i bulimią psychiczną

Celem pracy było określenie poziomu poczucia koherencji (SOC) dziewcząt z anoreksją i bulimią psychiczną z wykorzystaniem Kwestionariusza Orientacji Życiowej A. Antonovsky’ego SOC-29 (The Sense of Coherence Questionnaire – SOC). Skala składa się z 29 pozycji i pozwala oszacować ogólne poczucie koherencji oraz trzy jego komponenty: zrozumiałość, zaradność i sensowność. Przebadano 40 dziewcząt z rozpoznaniem anoreksja psychiczna oraz 40 dziewcząt z rozpoznaniem bulimia psychiczna, według kryterium DSM‑IV, tworzących podstawową grupę badawczą. Dla porównania przebadano też grupę składającą się z dziewcząt bez zaburzeń odżywiania. Dziewczęta z zaburzeniami odżywiania wykazały zdecydowanie niższe poczucie koherencji (SOC) oraz jej składowych, co nie sprzyja zachowaniom prozdrowotnym, a tym samym może powodować pogorszenie stanu zdrowia i utrudniać proces leczenia. Najniższą wartość u dziewcząt z zaburzeniami odżywiania osiągnęła składowa sensowność, która wyraża emocjonalno‑motywacyjną stronę poczucia koherencji. Nie stwierdzono różnic w natężeniu składowych poczucia koherencji w podgrupach dziewcząt z zaburzeniami odżywiania, co oznacza, że dziewczęta z anoreksją i bulimią psychiczną charakteryzowały sięzbliżonymi zasobami odpornościowymi i możliwościami adaptacyjnymi.

Czasopismo: Lubelski Rocznik Pedagogiczny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Lubelskie szkolnictwo powszechne w latach 1918-1939 w świetle wymogów sanitarno-higienicznych

Polska w momencie odzyskania niepodległości stanęła przed wyzwaniem nie tylko zorganizowania od strony formalnej państwa, ale przede wszystkim otoczenia opieką najmłodszych i stworzenia im dogodnych warunków do życia, w tym i do nauki. Wielu higienistów uważało, z czym należy się niewątpliwie zgodzić, że przyczyną wielu schorzeń uczniów był zarówno brak odpowiednich budynków szkolnych spełniających podstawowe wymagania sanitarne, jak i zapewniających bezpieczeństwo i odpowiednią higienę nauczania. Zatem samo wprowadzenie obowiązku szkolnego oraz reform dotyczących programów i struktury szkolnictwa nie dawało podstaw, by sądzić, że został rozwiązany problem polskiej oświaty. Miernikiem jej stanu i warunkiem rozwoju była baza lokalowa oraz budynki szkolne. Niestety brak odpowiednio przygotowanej infrastruktury dało się odczuć w całej Polsce. Analiza źródeł oraz literatury przedmiotu pozwoliła w niniejszym artykule na ukazanie sytuacji szkolnictwa powszechnego na Lubelszczyźnie w niepodległej Polsce. Artykuł traktuje o stanie infrastruktury placówek, a zwłaszcza ich sytuacji materialnej, która miała wpływ na warunki, w jakich uczyła się młodzież. Szczególną uwagę zwrócono na kształtowanie się sieci szkół powszechnych oraz zaprezentowano problemy dotyczące budowy nowych obiektów szkolnych, a zwłaszcza wytycznych w sprawie warunków technicznych i wyposażenia szkół w odpowiednie sprzęty, które zapewnić miały uczniom prawidłowe warunki higieniczne w szkołach.

Czasopismo: Lubelski Rocznik Pedagogiczny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Znaczenie kompetencji społecznych w pracy pedagoga specjalnego

Istotnym aspektem przygotowania do wykonywania zawodu pedagoga specjalnego powinno być rozwijanie umiejętności interpersonalnych przez uczestnictwo w różnego rodzaju treningach umiejętności społecznych. Celem artykułu jest wskazanie na kluczowe znaczenie kompetencji społecznych w pracy pedagoga specjalnego.

Czasopismo: Lubelski Rocznik Pedagogiczny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Uczeń zdolny matematycznie w szkole białoruskiej

Białoruska szkoła należy do tradycyjnych systemów edukacji. Mimo to pewne jej dziedziny nadal są wydajne. Do takowych należą m.in. ukierunkowana opieka szkolna nad uczniami nadzwyczajnie utalentowanymi matematycznie oraz różne sposoby formowania osobowości dzieci uzdolnionych. O skuteczności tych dziedzin decyduje system edukacji na Białorusi zależny od rozmaitych czynników, które wpływają na kształtowanie młodych talentów. Świadectwem pozytywnego działania wspierania rozwoju uczniów wybitnie uzdolnionych matematycznie w tym kraju są ich osiągnięcia na międzynarodowych olimpiadach z matematyki i informatyki.

Czasopismo: Lubelski Rocznik Pedagogiczny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
O potrzebie/konieczności rozwijania kompetencji komunikacyjnych przyszłych nauczycieli edukacji wczesnoszkolnej

Na komunikacji między nauczycielem a uczniem opiera się cały proces edukacyjny. Interakcje z dziećmi determinują efekty edukacyjne i bez wątpienia mają wpływ na atmosferę w klasie. Można zatem powiedzieć, że sukces w zawodzie nauczycielskim w znacznej mierze zależy od kompetencji komunikacyjnych nauczyciela, warunkujących nawiązywanie pozytywnych kontaktów z uczniami, jak też ich rodzicami. Kompetencje te nabierają szczególnego znaczenia w przypadku edukacji dzieci w młodszym wieku szkolnym, co wynika z faktu, że interakcje między nauczycielem a dziećmi na tym etapie edukacji są długotrwałe. Artykuł prezentuje rozważania wokół zagadnienia wielowymiarowości kompetencji komunikacyjnych i ich znaczenia w pracy nauczyciela – organizatora i realizatora procesu edukacji. Po dokonaniu przeglądu dotychczasowych badań dotyczących umiejętności komunikacyjnych nauczycieli edukacji wczesnoszkolnej przedstawione zostały wyniki badań własnych przeprowadzonych w grupie studentek II roku pedagogiki wczesnoszkolnej i przedszkolnej. W zakończeniu podjęto rozważania związane z koniecznością rozwijania u kandydatów na nauczycieli szeroko rozumianych kompetencji komunikacyjnych, które w przyszłości zadecydują o ich profesjonalizmie zawodowym.

Czasopismo: Lubelski Rocznik Pedagogiczny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Edukacja podmiotowa a twórczość w kl. I–III

Edukacja przedmiotowa i praca nauczycieli z uczniami bierze swój początek z opozycji przeciwko konceptom behawioralnym i czerpie inspirację z założeń psychologii humanistycznej. W trakcie pedagogicznej pracy artystycznej nauczyciel odkrywa nie tylko talenty swoich uczniów, ale również swoje zdolności artystyczne i swoje wewnętrzne „ja”. W rzeczywistości stara się on znaleźć sposób na odnalezienie samego siebie przez komunikowanie się ze swoim wewnętrznym „ja” oraz innymi ludźmi poprzez sztukę. Prace tworzone przez kreatywnego nauczyciela wynikają z refleksji odzwierciedlających jego świadomość, cele i pragnienia, które są dla niego najważniejsze. Wyniki badań nad pracą kreatywnego nauczyciela, które przedtem nie były postrzegane jako znaczące, różnią się od postawionych hipotez. Przedstawione cele pracy artystycznej są wytycznymi dla edukacji przedmiotowej.

Czasopismo: Lubelski Rocznik Pedagogiczny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Wejście do zawodu oraz rozwój zawodowy nauczyciela – perspektywa międzynarodowa i polska

Tekst oparty jest przede wszystkim na badaniu TALIS 2013 i składa się z 3 części. W pierwszej, mającej charakter metodologiczny, poddano analizie związek opinii i deklaracji nauczycieli, którzy wypełnili kwestionariusze ankiety (na ogół on-line), z aprobatą społeczną; w drugiej syntetycznie przedstawiono problematykę wejścia do zawodu nauczycielskiego; trzeciej opisano najważniejsze aspekty rozwoju zawodowego nauczyciela w świetle analizowanych badań.

Czasopismo: Lubelski Rocznik Pedagogiczny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Trudności wychowawcze w przypadku uczniów z niepełnosprawnością wzroku w szkołach ogólnodostępnych, integracyjnych i specjalnych

W artykule opisano trudności wychowawcze dotyczące uczniów z niepełnosprawnością wzroku z perspektywy pracujących z nimi nauczycieli w szkołach ogólnodostępnych, integracyjnych i specjalnych. W części teoretycznej poruszono aktualne problemy z kategorii wychowania w pedagogice specjalnej oraz przywołano potwierdzone badaniami zachowania problemowe uczniów niewidomych i słabowidzących. Część empiryczna to analiza wypowiedzi nauczycieli na temat trudności wychowawczych uczniów z niepełnosprawnością wzroku, które zostały skategoryzowane według typologii Norberta Haversa. W ostatniej części podjęto próbę wyjaśnienia częstszego występowania trudności wychowawczych wśród omawianej grupy uczniów w szkołach ogólnodostępnych i integracyjnych w porównaniu do dzieci ze szkół specjalnych. Wyróżniono trzy płaszczyzny eksplikatywne: brak równowagi między adaptacjąa emancypacją w procesie wychowania, instrumentalizm rewalidacyjny, endo- i egzogenne uwarunkowania trudności wychowawczych.

Czasopismo: Lubelski Rocznik Pedagogiczny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika