rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Odbudowa stalowych hal przemysłowych uszkodzonych w przebytym pożarze

Cel: Opracowanie w ramach programu odnowy optymalnej strategii odbudowy uszkodzonych szkieletów nośnych stalowych hal przemysłowych po przebytym pożarze.
Metoda: Analiza przypadków stalowych hal uszkodzonych w pożarze, różniących się konstrukcją, klasą konsekwencji zniszczenia, zasięgiem ekspozycji termicznej i skalą uszkodzeń pożarowych. Inwentaryzacja skutków pożarów w trzech analizowanych budynkach przemysłowych, należących do klas konsekwencji zniszczenia CC3 lub CC2, zdeterminowała koncepcje odbudowy hal w opracowanych projektach remontów. Wyniki: We wszystkich badanych przypadkach skutki pożaru uzewnętrzniły się w postaci mniej lub bardziej nasilonych imperfekcji geometrycznych: lokalnych i globalnych. Projekty wykonawcze remontów powypadkowych omawianych budynków opracowano na podstawie modelowania komputerowego układów prętowych płaskich lub przestrzennych, z uwzględnieniem udokumentowanych imperfekcji geometrycznych. Ocena niezawodności konstrukcji stalowej po pożarze jest wtedy możliwa według procedur zamieszczonych w Eurokodzie 3. W konsekwencji przyjętych strategii uzdatniania, budynki zostały przywrócone do eksploatacji niedługo po pożarze, a skutki finansowe przestojów awaryjnych zostały ograniczone do niezbędnego minimum. Wnioski: Na etapie projektowania nowych konstrukcji stalowych, o dużej kubaturze i stosunkowo niewielkim obciążeniu ogniowym, uzasadnione jest przeprowadzenie studium pogłębionej analizy oddziaływania pożaru na konstrukcję nośną, przy użyciu zaawansowanych modeli numerycznych MES. Drugą grupę budynków kubaturowych o konstrukcji stalowej stanowią istniejące hale stalowe, w których doszło do pożaru lokalnego lub rozwiniętego i uszkodzeń elementów konstrukcji. Strategia opracowania programu naprawczego obejmuje wtedy na ogół wymianę lub wzmocnienie elementów trwale zdeformowanych. Kwestią otwartą dla projektanta jest ustalenie zakresu koniecznych napraw i wzmocnień, który wynika z przyjętego modelu numerycznego w kontrolnych obliczeniach statycznych oraz akceptowanych przez użytkownika wartości imperfekcji geometrycznych konstrukcji. Dodatkowym ważnym czynnikiem, który należy uwzględnić w programie naprawczym, jest czas uzdatniania obiektu po pożarze, ponieważ każdy dzień przestoju awaryjnego oznacza zwykle dla użytkownika wymierne straty finansowe. Proponowane procedury obliczeniowe w zakresie modelowania i oceny niezawodności konstrukcji stalowych, wyprowadzone z rekomendacji Eurokodu 3, w wielu praktycznych przypadkach uszkodzeń pożarowych konstrukcji budynków halowych są wystarczające do oceny ich trwałości. Pracochłonne, całościowe specjalistyczne analizy konstrukcji MES, uwzględniające przepływy ciepła i wynikającej z tych przepływów przestrzennych deformacji stalowych elementów prętowych nie są w takich przypadkach konieczne.

Czasopismo: Bezpieczeństwo i Technika Pożarnicza
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Ocena odporności ogniowej stropów na belkach stalowych

Cel: Celem niniejszego artykułu jest prezentacja procedur i metodologii postępowania przy ocenie odporności ogniowej stropów na belkach stalowych.
Wprowadzenie: Te popularne przed wielu laty rozwiązania technologiczne przeżywają obecnie swój renesans, zarówno w przypadku
obiektów współcześnie projektowanych, jak i tych remontowanych czy modernizowanych. Z uwagi na swoją prostotę oraz łatwość
wykonania, stropy te doskonale sprawdzają się właśnie jako technologia idealna w przypadku remontów czy nawet konieczności
całkowitej wymiany istniejącego stropu na nowy. Bardzo często występują one w obiektach, które pod względem statystycznym
relatywnie często w ciągu ostatnich kilku lat ulegały pożarom, np. w starych kamienicach i wolnostojących budynkach mieszkalnych,
wybudowanych jeszcze przed II wojną światową lub tuż po jej zakończeniu. Niemały jest też udział tychże rozwiązań w budynkach
przemysłowych, wzniesionych w czasach gospodarki socjalistycznej. Argumenty te uzasadniają potrzebę podjęcia tematu właściwej
oceny bezpieczeństwa tychże stropów w odniesieniu do przepisów i wymagań wprowadzonych po wejściu Polski do struktur Unii
Europejskiej oraz w oparciu o postanowienia najnowszych norm projektowania konstrukcji.
Metodologia: Autor wprowadza czytelnika w zagadnienia oceny odporności ogniowej stropów na belkach stalowych, podając
podstawowe wymagania prawne w tym zakresie, wynikające z treści przepisów techniczno-budowlanych, a następnie wskazuje
procedury i metody postępowania oparte na postanowieniach Eurokodów. Znaczną część opracowania zajmuje sugestywny przykład
obliczeniowy, będący czymś w rodzaju przewodnika, w którym autor, prowadząc krok po kroku szczegółowe obliczenia, tworzy
gotowy wzorzec postępowania, przeznaczony do wielokrotnego wykorzystania.
Wnioski i znaczenie dla praktyki: Przeprowadzone analizy obliczeniowe i zaproponowany sposób rozumowania mogą być
wykorzystane przy ocenie odporności ogniowej konstrukcji stropów o podobnych rozwiązaniach technicznych. Zamieszczony
w pracy przykład obliczeniowy pokazuje, iż wbrew obiegowej opinii, zastosowanie modelu pożaru standardowego nie zawsze
prowadzi do konserwatywnych oszacowań. Uzasadnia to potrzebę szczególnej wnikliwości przy ocenie warunków środowiska pożaru
oraz konieczność traktowania każdego przypadku projektowego w sposób indywidualny i z dużą atencją. Autor podsumowuje artykuł,
formułując kilka praktycznych wniosków.

Czasopismo: Bezpieczeństwo i Technika Pożarnicza
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Źródła niepewności w ocenie bezpieczeństwa pożarowego konstrukcji stalowych

Cel: Celem niniejszego artykułu jest wskazanie źródeł niepewności oraz nakreślenie podstaw probabilistycznej oceny losowego
bezpieczeństwa konstrukcji stalowych w warunkach pożaru. Świadomość istnienia niemożliwych do uniknięcia
niepewności oraz losowego, niedeterministycznego charakteru wielu zjawisk i wielkości może być kluczowa dla właściwego
zrozumienia zagadnień niezawodności konstrukcji w sytuacji oddziaływań ekstremalnych lub wyjątkowych.
Wprowadzenie: W naturze ludzkiej leży naturalne upodobanie do porządku, bezpieczeństwa oraz pewnej normalizacji. Niepewność
towarzyszy również projektowaniu konstrukcji inżynierskich. Zarówno wielkości obciążeń podawanych w normach,
jak i parametry decydujące o nośności elementów czy układów konstrukcyjnych nie są wartościami deterministycznymi,
lecz zmiennymi losowymi o określonym stopniu rozproszenia. Im więcej źródeł niepewności w procesie projektowania,
tym kryteria dotyczące oczekiwanego poziomu bezpieczeństwa stają się trudniejsze do spełnienia, zaś wyniki uzyskane na
podstawie uproszczonych procedur i modeli mniej wiarygodne i potencjalnie obarczone większym błędem, który jednak
nie powinien wykraczać poza pewne akceptowalne granice przyjęte w normach.
Metodologia: W pracy wskazano na różne źródła niepewności towarzyszące ocenie bezpieczeństwa konstrukcji stalowych
oraz wpływających na wiarygodność oszacowań. Oddzielnie opisano czynniki o charakterze uniwersalnym, wywierające
wpływ na losową nośność konstrukcji w każdych warunkach projektowych. Znaczną część opracowania poświęcono zagadnieniom,
które odnoszą się wyłącznie do wyjątkowej sytuacji pożaru. Odniesiono się do niepewności analitycznego modelu
opisującego nośność konstrukcji w ujęciu probabilistycznym oraz zaproponowano własną propozycję modelu nośności
obowiązującego w warunkach temperatur pożarowych.
Wnioski: W podsumowaniu sformułowano szereg wniosków odnoszących się do poszczególnych podrozdziałów pracy.
Autor podkreśla m.in., iż z uwagi na brak odpowiednich informacji statystycznych, prowadzenie w chwili obecnej w pełni
rzetelnych probabilistycznych analiz losowej nośności konstrukcji w warunkach pożaru nie jest możliwe. Unikalną częścią
pracy jest sformułowana przez Autora propozycja opisu modelu losowej nośności konstrukcji w sytuacji pożaru z wykorzystaniem
podejścia probabilistycznego, będąca autorską modyfikacją modeli stosowanych w warunkach normalnych.

Czasopismo: Bezpieczeństwo i Technika Pożarnicza
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Działania inhibicyjne wybranych związków chemicznych stosowanych w środkach gaśniczych

W artykule przedstawiony został w zarysie aktualny stan wiedzy dotyczący procesów spalania materiałów palnych i mechanizmy procesów przeciwstawnych. Procesy przeciwstawne to oczywiście sposoby wygaszania płomieni. Omawianie tych procesów ograniczono do strefy spalania, ale ze szczególnym uwzględnieniem działań inhibicyjnych. Omówione zostały właściwości inhibicyjne wybranych soli i związków chemicznych.

Czasopismo: Bezpieczeństwo i Technika Pożarnicza
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Ocena stopnia bezpieczeństwa w aspekcie statystyk zdarzeń za lata 2000-2012. Analiza statystyczna przypuszczalnych przyczyn pożarów obiektów mieszkalnych w skali kraju i miasta

Cel: Artykuł jest ostatnią częścią cyklu publikacji pt. Ocena stopnia bezpieczeństwa w aspekcie statystyk zdarzeń PSP, zamieszczonych
na łamach kwartalnika „Bezpieczeństwo i Technika Pożarnicza” CNBOP-PIB. Celem publikacji jest przegląd metodologii opisu
przypuszczalnych przyczyn pożarów (PPP) w systemach raportowych straży pożarnych wybranych krajów Unii Europejskiej (UE).
Artykuł dodatkowo przedstawia wyniki badań rozkładu PPP zarejestrowanych w Informacjach ze zdarzeń PSP za lata 2000-2012,
dotyczących pożarów obiektów mieszkalnych w skali kraju (Polska) i miasta (Warszawa).
Wprowadzenie: Wstęp do wprowadzenia to najistotniejsze wnioski z poprzedzających bieżący artykuł publikacji nt. oceny stopnia
bezpieczeństwa w aspekcie pożarów [2], miejscowych zagrożeń [3] i czasowo-przestrzennej charakterystyki pożarów obiektów
mieszkalnych (POM) Warszawy [4]. Wprowadzenie zawiera przegląd struktury opisu PPP wraz z dodatkowymi danymi dotyczącymi
przyczyn pożarów, zawartymi w raportach polskiej, brytyjskiej, szwedzkiej, fińskiej, węgierskiej i rumuńskiej straży pożarnej.
Dodatkowo zawiera zarys wybranych funkcjonalności systemów wspomagających raportowanie w Polsce, Szwecji i Finlandii.
Metodologia: Badaniom poddano wyselekcjonowane z systemu raportowego PSP (SWD-ST) Informacje ze zdarzeń za lata 2000-
2012 dotyczące wyłącznie POM. Wyselekcjonowane zdarzenia poddano procesowi geokodowania i wizualizacji w skali kraju – na podkładzie siatki kartograficznej 25 km – oraz aglomeracji warszawskiej – na podkładzie siatki kilometrowej. Przedstawiono ranking powiatów (miast) z największą i najmniejszą liczbą POM. Opisano strukturę PPP zagregowanych do poziomu kraju i Warszawy. Zbadano częstości występowania 37 PPP w stosunku do liczby POM. Przyczyny zgrupowano do kategorii czynnika ludzkiego (spowodowane przez człowieka działającego w sposób bezpośredni lub pośredni), czynnika technicznego (wady urządzeń, instalacji lub innych elementów konstrukcyjnych budynku) i nieznanych.
Wnioski: Wyniki badań wskazują na odmienną strukturę informacyjną systemów raportowych straży pożarnych UE w aspekcie przyczyn pożarów, jak również klasyfikacji zdarzeń. Na podstawie badań wnioskuje się, że najprawdopodobniej około 60% POM na poziomie kraju i 73% na poziomie miasta spowodowanych jest działaniem czynnika ludzkiego. Udział czynników technicznych kształtuje się odpowiednio na poziomie 19% i 11%, a nieznanych 21% i 16%.

Czasopismo: Bezpieczeństwo i Technika Pożarnicza
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Badania reakcji czujek pożarowych w różnych warunkach pożaru

Cel: Celem przeprowadzonych badań było określenie przydatności czujek pożarowych do zastosowań w różnych warunkach
pożaru, a także zweryfikowanie reakcji testowanych czujek na wymuszone zjawiska zwodnicze. W artykule przedstawiono
przykłady najczęściej stosowanych czujek pożarowych, zakres ich stosowalności oraz technologię wykorzystywaną dla
zabezpieczenia systemów sygnalizacji pożarowej przed działaniem zjawisk zwodniczych. W pracy omówiono wymagania
stawiane nowoczesnym systemom sygnalizacji pożarowej. Wymieniono budynki oraz miejsca, w których istnieje obowiązek
stosowania systemów sygnalizacji pożarowej zgodnie z obowiązującymi przepisami.
Metody: Wykonano badania reakcji czujek pożarowych w różnych warunkach pożaru oraz zbadano odpowiedź detektorów
na działanie zjawisk zwodniczych. W trakcie badań dokonywano pomiaru czynników fizykochemicznych oraz szybkości
reakcji detektorów na zaistniałe wymuszenie.
Do przeprowadzenia badań użyto czujek pożarowych powszechnie stosowanych w systemach sygnalizacji pożarowej
przeznaczonych do różnych zastosowań. Czujki zostały rozmieszczone w odległości około 2 m od źródła symulowanego
zagrożenia pożarowego. Przeprowadzono trzy testy, symulując: proces spawania, pożar tlący oraz pożar charakteryzujący
się otwartym ogniem. Wykonując symulację zagrożenia pożarowego, dokonywano ciągłego pomiaru temperatury oraz
stężenia dymu, a także reakcji czujek na zaistniałe wymuszenie.
Wyniki: Badania dowiodły, że tylko czujki wyposażone w nowoczesną technologię dynamicznego dostosowania parametrów
do zmieniających się zjawisk pożarowych nadają się do szerokiego zakresu zastosowań, ponieważ zarówno pozwalają
na szybsze wykrycie zaistniałego zagrożenia pożarowego, jak i umożliwiają większą odporność na zjawiska zwodnicze
w porównaniu z tradycyjnymi czujkami.
Wnioski: Dzięki przeprowadzonym badaniom zweryfikowano, w jakim czasie dana czujka jest w stanie przejść ze stanu
nieaktywnego w stan alarmu, dla określonych warunków pożarowych. Czas reakcji czujki na zaistniałe zagrożenie jest
jednym z podstawowych parametrów określających użyteczność zastosowania danego detektora.
Przeprowadzone badania umożliwiły określenie przydatności stosowania czujek dla różnych warunków pożarowych. Dzięki
wykonanym badaniom trafniej można dobrać czujkę do konkretnego zastosowania oraz z większym prawdopodobieństwem
uniknąć fałszywych alarmów generowanych przez zjawiska zwodnicze.

Czasopismo: Bezpieczeństwo i Technika Pożarnicza
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Ocena ryzyka zawodowego na stanowisku zbrojarz-betoniarz w przedsiębiorstwach wytwarzających wyroby na potrzeby budownictwa – studium przypadku

Cel: Omówienie wybranej problematyki oceny ryzyka zawodowego w przedsiębiorstwach wytwarzających wyroby na potrzeby budownictwa na podstawie studium przypadku stanowiska zbrojarz-betoniarz i produkcji budowlanych zbrojonych elementów konstrukcyjnych.
Wprowadzenie: W literaturze specjalistycznej można znaleźć wiele różnych metod wykorzystywanych w ocenie ryzyka zawodowego. Nie ma jednak jednej uniwersalnej metody przeznaczonej dla różnych stanowisk w przedsiębiorstwach budowlanych. Rozpoznawanie rzeczywistych zagrożeń występujących w zakresie prac zbrojarza-betoniarza wiąże się z konkretnymi warunkami i technologią działań wykonywanych na tym stanowisku. Narzędziem służącym do określenia prac w kierunku poprawy warunków bhp jest prawidłowo przeprowadzona ocena ryzyka zawodowego.
Metodologia: Opracowanie arkusza oceny, analiza, wnioskowanie.
Wnioski: Wyniki przeprowadzonych analiz wyraźnie wskazują, że w ocenach ryzyka zawodowego powszechnie uwzględniane najczęstsze źródła zagrożeń związane są z zagadnieniami: elektrycznymi, ergonomicznymi i uszkodzeń od niebezpiecznych elementów mechanicznych. Natomiast w większości brakuje uwzględniania w tych analizach źródeł związanych z własnościami materiałów i technologią wykonywanych prac takich jak: odkształcenia plastyczne i zjawiska sprężynowania prętów metalowych, czy wpływ temperatury i sposobu łączenia na wytrzymałość i trwałość połączeń spawanych lub zgrzewanych. Kierunki podstawowych działań w celu poprawy bezpieczeństwa dla omawianych stanowisk pracy zbrojarz-betoniarz powinny być związane z indywidualną oceną stosowanych metod i technologii oraz warunków pracy w danym zakładzie. Ich wytyczenie jest możliwe w oparciu o prawidłowo przeprowadzoną ocenę ryzyka zawodowego, uwzględniającą określenie poziomu ryzyka oraz porównanie go z poziomem dopuszczalnym. W przeprowadzeniu takiej analizy ważne jest, aby uwzględniać zjawiska występujące w procesach technologicznych oraz związane z własnościami fizycznymi i zachowaniem się materiałów w trakcie wykonywania elementów konstrukcyjnych.

Czasopismo: Bezpieczeństwo i Technika Pożarnicza
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Zarządzanie gotowością operacyjną ratownictwa wodnego w krajowym systemie ratowniczo-gaśniczym

Cel: Przedstawienie kierunku doskonalenia zarządzania gotowością operacyjną sił i środków KSRG w zakresie ratownictwa
wodnego.
Wprowadzenie: Państwo zapewnia bezpieczeństwo obywateli. PSP prowadzi działania ratownicze z zakresu bezpieczeństwa
powszechnego, w tym ratownictwo wodne. Jednostki PSP uczestniczyły w akcjach ratowniczych w 2007 r. po gwałtowanej
burzy na Wielkich Jeziorach Mazurskich, w wyniku której życie straciło 12 osób i zatonęło wiele łodzi. Funkcjonariusze
PSP i przedstawiciele innych podmiotów prowadzili akcje w celu poszukiwania zaginionych osób, określenia miejsc
zatopionych łodzi i zwłok ludzkich. Sprzęt PSP oraz zastosowana łączność radiowa i telefoniczna, także bezpośrednia
z gońcami włącznie, sprawdziły się podczas działań ratowniczych na Jeziorach Mazurskich. Zapewniona została łączność
dowodzenia i współdziałania oraz pełny przepływ informacji. W 2011 r. na Jeziorze Powidzkim akcja ratownicza
znacznych sił i środków KSRG zakończyła się niepowodzeniem. PSP na podstawie analiz doskonali system niesienia
pomocy, wypracowuje taktykę zwiększającą skuteczność działań ratowniczych. Kandydatów na strażaków PSP poddaje
się sprawdzianowi z pływania. KSRG powinna posiadać wyszkolonych ratowników wodnych i instruktorów w zakresie
ratownictwa wodnego. KSRG przewiduje rozszerzenie działań ratownictwa wodnego. Wypadki na obszarach wodnych
mają miejsce przez cały rok. Większość powiatów w Polsce posiada obszary wodne. Podstawowe działania operacyjne,
w tym na wodzie, prowadzą komendy powiatowe PSP, a wiele jednostek OSP zadeklarowało prowadzenie ratownictwa
wodnego. Do akcji ratowniczych na wodach niekiedy dysponowani są nie w pełni nieprzygotowani strażacy. W programach
szkół oraz w doskonaleniu zawodowym powinno znaleźć się ratownictwo wodne. Reorganizacja powinna objąć
system ratownictwa wodnego od jednostki centralnej do zastępów JRG PSP i jednostek OSP.
Metody: Analiza publikacji, aktów prawnych i dokumentów, badanie opinii z wykorzystaniem techniki wywiadu jawnego
i otwartego.
Wnioski:
1. Opracować dla KSRG zasady (procedury) działań ratowniczych na obszarach wodnych.
2. Określić kwalifikacje strażaków przewidzianych do szkolenia z zakresu ratownictwa wodnego.
3. Dokonać analizy kwalifikacji i umiejętności z zakresu ratownictwa wodnego w jednostkach KSRG.
4. Zmodyfikować szkolenie i doskonalenie zawodowe PSP w zakresie ratownictwa wodnego.
5. Zoptymalizować w PSP zakupy sprzętu ratownictwa wodnego.

Czasopismo: Bezpieczeństwo i Technika Pożarnicza
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Wybrane elementy zapewnienia bezpieczeństwa na stacjach tankowania CNG

Cel: Celem artykułu jest przybliżenie problematyki bezpieczeństwa, w tym ochrony przeciwpożarowej, na stacjach tankowania pojazdów sprężonym gazem ziemnym (CNG), na przykładzie opracowanego pod auspicjami Krajowej Izby Gazownictwa standardu technicznego ST-IGG 1601:2012 odnoszącego się do projektowania, budowy i eksploatacji stacji CNG w Polsce. Wprowadzenie: W Polsce funkcjonuje prawie trzydzieści stacji tankowania CNG, ale do tej pory nie było opracowanych standardów technicznych dotyczących wymagań dla tego typu obiektów. Aby uporządkować wymagania w tym zakresie i ułatwić odpowiednim służbom projektowanie, budowę, eksploatację i nadzór nad wspomnianymi obiektami, podjęto decyzję o konieczności opracowania wspomnianego powyżej standardu przyjętego ostatecznie przez Komitet Standardu Technicznego Izby Gospodarczej Gazownictwa w grudniu 2012 r. Należy podkreślić, iż jest to pierwszy dokument w Polsce kompleksowo odnoszący się do przedmiotowej problematyki. Do opracowania standardu wykorzystano regulacje czeskie i niemieckie z tego zakresu oraz projekty normy ISO, adaptując ich postanowienia do realiów techniczno-organizacyjnych i formalnych występujących w naszym kraju. Mając na względzie osiągnięcie założonego celu artykułu, w pierwszej jego części przedstawiono informacje o aktualnym stanie i rozwoju rynku CNG (Compressed Natural Gas) w Polsce. Następnie omówiono wybrane aspekty zawarte w standardzie, m.in. dotyczące: oceny zagrożenia wybuchem i pożarem, wyboru miejsca lokalizacji, zagospodarowania terenu stacji, urządzeń do wydawania paliwa, ochrony odgromowej, przeciwporażeniowej, przetężeniowej, przeciwprzepięciowej i przed elektrycznością statyczną. Wnioski: W oparciu o treści rozpatrywanego standardu oraz przywołane w nim inne dokumenty odniesienia, w tym akty prawne dotyczące ochrony przeciwpożarowej, możliwe jest właściwe zaprojektowanie, wykonanie i użytkowanie stacji tankowania pojazdów sprężonym gazem ziemnym. W związku z tym zasadne wydaje się podejmowanie działań w zakresie ich upowszechnienia wśród projektantów, użytkowników oraz osób zajmujących się ochroną przeciwpożarową obiektów budowlanych. Znaczenie dla praktyki: Praktyczne znaczenie rozpatrywanego zagadnienia wynika wprost z treści sformułowanych powyżej wniosków, w świetle których omówiony standard jawi się jako narzędzie możliwe do bezpośredniego wykorzystania w procesie projektowania, budowy i eksploatacji stacji CNG.

Czasopismo: Bezpieczeństwo i Technika Pożarnicza
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport