rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Postępowanie z przypadkowo znalezionym, niezmienionym uchyłkiem Meckel’a – przegląd piśmiennictwa

Uchyłek Meckel’a jest najczęstszą wrodzoną anomalią przewodu pokarmowego, o częstości występowania w ogólnej populacji ocenianej na 1–4%. U większości osób stanowi on ukrytą anomalię, niepowodującą żadnych objawów, ale u niektórych może być przyczyną powikłań, takich jak: niedrożność jelit, krwawienia i zapalenia. W piśmiennictwie nie ma jednoznacznych zaleceń co do postępowania z przypadkowo znalezionym, niezmienionym uchyłkiem Meckel’a. Zamierzeniem pracy był przegląd piśmiennictwa w celu ustalenia aktualnego stanu wiedzy w tej kwestii. Na podstawie analizy 17 publikacji określono cechy przemawiające za „profilaktycznym” wycięciem przypadkowo znalezionego, niezmienionego uchyłka Meckel’a. Są to: wiek <50 lat, płeć męska, długość uchyłka >2 cm, makroskopowe cechy wskazujące na obecność ektopowej błony śluzowej i wąska szyja uchyłka. W przypadkach niespełniających tych kryteriów ryzyko powstania powikłań jest minimalne. Pozostawienie uchyłka jest zalecane w sytuacjach zapalenia otrzewnej, dużego urazu narządów jamy brzusznej i w podeszłym wieku. Jednak wskazania do wycinania lub pozostawiania go są względne; chirurg może bezpiecznie wybrać jedną z dwóch możliwości, zależnie od danego przypadku.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Wybrane zagadnienia z zakresu wzajemnego stosunku odpowiedzialności karnej i administracyjnej

Praca dotyczy zagadnienia wzajemnego stosunku odpowiedzialności karnej i administracyjnej.
Autorzy porównują podstawowe cechy jednej i drugiej wskazując, że cechą obu jest operowanie dolegliwością, wymierzanej za naruszenie normy postępowania. Stawiają tezę, że słuszne
byłoby, gdyby oba te rodzaje odpowiedzialności stanowiły różne jakości. Zauważają wszakże,
że w praktyce istnieje tendencja do zastępowania odpowiedzialności karnej odpowiedzialnością
administracyjną, która w tym przypadku pełni rolę odpowiedzialności karnej, a w każdym razie
represyjnej. W procesie tym widzą wyraz tendencji do upraszczania typizacji. Uproszczenie to,
typowe dla prawa karnego, w omawianym wypadku sięga tak daleko, że obejmuje także rezygnację z winy i zasad wymiaru kary, co jest trudne do zaakceptowania. Jednocześnie mając
świadomość ekspansywnego rozwoju tej postaci odpowiedzialności uważają za trafne z jednej
strony ograniczenie tego procesu, z drugiej objęcie przypadków odpowiedzialności karno-administracyjnej gwarancjami charakterystycznymi dla odpowiedzialności karnej. Autorzy nawiązują
także do zagadnień zbiegu odpowiedzialności karnej z cywilną, wskazując kilka charakterystycznych przypadków zbiegów tej odpowiedzialności, wiążących się z brakiem korelacji pomiędzy
jej poszczególnymi postaciami.

Czasopismo: Ius Novum
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
Treść i elementy kształtujące karę ograniczenia wolności

Kara ograniczenia wolności ma szczególną pozycję w polskim katalogu kar zasadniczych, będąc
tzw. karą o charakterze pośrednim, miedzy karą grzywny a karą pozbawienia wolności. Sankcja
ta w ciągu ostatnich przeszło 40 lat bardzo mocno zmieniała się, czego głównym powodem
były trudności w zakresie jej stosowania i wykonywania oraz ciągle zbyt skromny udział tej
sankcji w strukturze skazań. Celem jest prezentacja zmian w zakresie treści tej kary począwszy
od kodyfikacji karnej z 1969 r., aż do znaczącej nowelizacji kodeksu karnego z 1997 r., która
weszła w życie 1 lipca 2015 r. Opracowanie obejmuje także kolejne zmiany, które weszły w życie 
15 kwietnia 2016 r. Przedmiotem zasadniczych rozważań jest analiza dogmatyczna nowych rozwiązań. Chodzi o wskazanie kierunku zmian, a także problemów interpretacyjnych i systemowych
związanych z nową formułą kary ograniczenia wolności.

Czasopismo: Ius Novum
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
Skuteczność profilaktycznej terapii łączonej (rifaksymina alfa + prebiotyk arabinogalaktan z laktoferyną) na funkcje przewodu pokarmowego u pacjentów z rozpoznaną objawową niepowikłaną chorobą uchyłkową

Wprowadzenie: U pacjentów z objawową niepowikłaną chorobą uchyłkową bardzo istotna jest profilaktyka zapaleń uchyłków i związanych z nimi powikłań. Standardowo rekomendowana profilaktyka opiera się o cykliczne stosowanie rifaksyminy alfa. Cel: Celem niniejszego badania była ocena wpływu dodatkowej suplementacji preparatem prebiotycznym, zawierającym błonnik rozpuszczalny arabinogalaktan oraz laktoferynę, u pacjentów z chorobą uchyłkową jelita grubego, stosujących standardową terapię cykliczną przy użyciu rifaksyminy alfa (Xifaxan tabl. 200 mg w dawce 2x400 mg przez 7 dni raz w miesiącu / cyklicznie co miesiąc). Materiał i metoda: Pacjenci podzieleni zostali na dwie grupy. W grupie I (58 osób) otrzymywali oni standardową profilaktykę zaostrzeń choroby uchyłkowej, tj. rifaksyminę alfa (Xifaxan tabl. 200mg), 2x dziennie 400 mg przez 7 dni; cykle powtarzano co miesiąc. W grupie II (63 osób), oprócz powyższego schematu, stosowano dodatkowo preparat prebiotyczny błonnika rozpuszczalnego arabinogalaktan (5g) z laktoferyną (50 mg) 1x dziennie 1 saszetka przez okres 3 miesięcy. Badanie ukończyło 108 pacjentów. Ocenie poddano: częstość wypróżnień, konsystencję stolca, występowanie dolegliwości bólowych, jakość życia według polskiej wersji kwestionariusza GIQLI, inne dolegliwości/objawy, mogące mieć związek ze stosowanym preparatem (zdarzenia niepożądane), liczbę wizyt ambulatoryjnych, hospitalizacji i operacji z powodu choroby uchyłkowej jelita grubego i jej powikłań. Pacjenci poddani zostali 3-miesięcznej obserwacji. Wyniki: W obydwu badanych grupach stwierdzono znamienne zmniejszenie dolegliwości bólowych i poprawę jakości życia. W grupie II dodatkowo zaobserwowano znamienną poprawę w zakresie normalizacji częstości wypróżnień i konsystencji stolca. Wzrost jakości życia był w tej grupie znamiennie wyższy niż w grupie pacjentów poddanych standardowej profilaktyce tylko z rifaksyminą alfa (p = 0.00146). Wnioski: U pacjentów z objawową niepowikłaną chorobą uchyłkową model profilaktycznej terapii kompleksowej, obejmującej łączne stosowanie rifaksyminy alfa z prebiotykiem arabinogalaktanem i laktoferyną, pozwala na uzyskanie bardzo dobrych wyników. W przypadku terapii kompleksowej minimalizowane jest ryzyko zaostrzeń czy powikłań przy jednoczesnej znaczącej poprawie w zakresie wypróżnień, zmniejszenia dolegliwości bólowych i poprawie jakości życia.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Nowy sposób prezentacji badań obrazowych w planowaniu postępowania operacyjnego

Postęp technologiczny, dostępność, jak i powszechne stosowanie badań obrazowych powoli, aczkolwiek konsekwentnie, prowadzą do zmiany ich dotychczasowego charakteru w diagnostyce i planowaniu leczenia z dodatkowych na podstawowe, szczególnie w trudnych przypadkach, wymagających postępowania zabiegowego. Przedstawienie badania angiografii CT za pomocą iluzji „Ducha Pepper’a” w porównaniu do wydruku trójwymiarowego oraz obecnego sposobu prezentacji wyników miało na celu pokazanie zasadności poszukiwania i wdrażania nowych technologii w diagnostyce i przy planowaniu operacji. Wytworzony przez nas obraz, mimo bycia dalekim od ideału i będącym zaledwie iluzją hologramu, był bardziej przemawiający i szczegółowy dla chirurgów w porównaniu do wydrukowanego modelu 3D czy standardowej prezentacji badania angiografii CT w programie Osirix. Chcąc zmienić dotychczasowe metody prezentacji badań obrazowych, warto sięgnąć po najnowsze osiągnięcia technologiczne, a spośród dostępnych na szczególną uwagę zasługują rozwiązania oparte na wirtualnej lub mieszanej rzeczywistości.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Czynniki ryzyka reoperacji w chirurgii kolorektalnej

Wstęp: Powtórne interwencje chirurgiczne po operacjach jelita grubego są najczęściej wynikiem poważnych powikłań pooperacyjnych. Wg niektórych badaczy, odsetek reoperacji może służyć jako wskaźnik oceny jakości leczenia chirurgicznego, jednak dostępne w piśmiennictwie dane na temat reoperacji są rozbieżne, a opisywany odsetek reoperacji waha się od 5,2% do 13%. Celem badania było określenie częstości reoperacji oraz identyfikacja czynników ryzyka powtórnej interwencji chirurgicznej w ciągu 30 dni po operacjach jelita grubego w ośrodku reprezentowanym przez autorów artykułu. Metody: Badanie jest retrospektywną analizą parametrów okołooperacyjnych pacjentów, u których w latach 2013-2017 wykonano operacje resekcyjne jelita grubego ze wskazań onkologicznych. Wyniki: W wymienionym okresie operowano łącznie 464 pacjentów, spośród których 51 wymagało powtórnej interwencji chirurgicznej (11%). Najczęściej przyczynami reoperacji były: nieszczelność zespolenia jelitowego, krwawienie pooperacyjne i rozejście się rany. Analizy jednoczynnikowe wykazały, że podeszły wiek i niekorzystna lokalizacja guza zwiększają ryzyko reoperacji. Analiza wieloczynnikowa wskazała, że pacjenci powyżej 75 roku życia (OR = 2,1; 95%CI = 1,1-3,9) oraz pacjenci z guzem zlokalizowanym w odbytnicy (OR = 2,66; 95%CI = 1.4-5) byli bardziej narażeni na ryzyko powtórnej interwencji chirurgicznej. Pacjenci poddani reoperacji pozostawali w szpitalu dłużej (14 dni vs. 6 dni, p<0,0001) i obarczeni byli wyższą śmiertelnością (9,8% wobec 1,2%, p=0,002). Wnioski: Nasze badanie pokazuje, że liczba reoperacji po resekcjach jelita grubego może być niedoszacowana. W badanej grupie 11% pacjentów wymagało powtórnej, nieplanowanej interwencji chirurgicznej w 30-dniowym okresie pooperacyjnym. Wiek pacjenta i lokalizacja guza w odbytnicy były dwoma niezależnymi czynnikami zwiększającymi ryzyko reoperacji. Nowatorski wkład: Dane dotyczące liczby reoperacji w chirurgii jelita grubego nie są spójne i w większości doniesień częstość ponownych interwencji jest szacowana na poziomie 5-7%. Nasze badanie pokazuje, że reoperacje po operacjach chirurgicznych w przypadku raka jelita grubego są częstsze i mogą dotyczyć nawet ponad jednej dziesiątej pacjentów poddawanych leczeniu chirurgicznemu.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Jatrogenne uszkodzenie dużych naczyń krwionośnych podczas insuflacji jamy otrzewnej w trakcie operacji laparoskopowych

Uszkodzenie dużych naczyń krwionośnych podczas insuflacji jest potencjalnie najgroźniejszym powikłaniem operacji laparoskopowych. Niniejsza praca stanowi analizę przypadków uszkodzenia dużych naczyń krwionośnych, sporządzoną na podstawie relacji chirurgów oraz dostępnego piśmiennictwa. Częstość omawianego powikłania wynosi 0,04–0,1%. Niezmiernie istotna jest nauka prawidłowej techniki insuflacji. Podczas wstępnego badania lekarskiego należy obrać odpowiednią strategię wprowadzania narzędzi w zależności od budowy pacjenta. Należy zachować szczególną ostrożność u szczupłych osób. Niezmiernie ważne jest unikanie nadmiernej siły podczas wprowadzania narzędzi oraz zbędnego manewrowania igłą Verresa. Należy również pamiętać o unoszeniu powłok ciała. Uszkodzenie dużych naczyń krwionośnych podczas początkowego etapu laparoskopii pozostaje niedoszacowanym problemem, którego należy poddać głębokiej analizie.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Zakaz prowadzenia pojazdów i świadczenie pieniężne a warunkowe umorzenie postępowania karnego wobec sprawcy przestępstw z art. 178a §1 k.k.

Przedmiotem opracowania jest zagadnienie orzekania zakazu prowadzenia pojazdów i świadczenia
pieniężnego w wyroku warunkowo umarzającym postępowanie karne w związku z popełnieniem
przestępstwa z art. 178a § 1 k.k. W artykule poruszono kwestie materialnoprawne dotyczące
charakteru prawnego omawianych środków, zakresu i podstaw ich stosowania oraz okresu, na
jaki można orzec te środki wobec sprawcy przestępstwa z art. 178a § 1 k.k. w razie zastosowania
instytucji probacji w postaci warunkowego umorzenia postępowania karnego. Analiza została
przeprowadzona w oparciu o normatywny kształt instytucji warunkowego umorzenia postępowania
karnego nadany Ustawą z 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych
innych ustaw oraz przepisy regulujące środki karne w postaci zakazu prowadzenia pojazdów
i świadczenia pieniężnego w brzmieniu ustalonym Ustawą z 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy –
Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw, a także Ustawą z 20 lutego 2015 r., jak też w oparciu
o dotychczasowe poglądy wyrażane w doktrynie i orzecznictwie sądowym.

Czasopismo: Ius Novum
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
Prosty algorytm diagnostyczny przedoperacyjnej niedokrwistości oparty na morfologii krwi obwodowej i jego zastosowanie w planowych zabiegach chirurgii przewodu pokarmowego

Wprowadzenie: Występowanie niedokrwistości wiąże się ze zwiększoną chorobowością i śmiertelnością, wydłużeniem czasu hospitalizacji i zwiększonym zapotrzebowaniem na przetaczanie krwi. Wczesne rozpoznanie różnicowe niedokrwistości może przyspieszyć jej leczenie i poprawić wyniki leczenia w okresie okołooperacyjnym. Przeprowadzone przez nas badanie miało na celu opracowanie prostego algorytmu diagnostycznego niedokrwistości, opartego na morfologii krwi obwodowej, oraz przebadanie jego użyteczności w populacji pacjentów poddawanych planowym zabiegom operacyjnym chirurgii przewodu pokarmowego. Materiał i metody: Dokonano retrospektywnej analizy wybranych danych klinicznych i laboratoryjnych parametrów krwinek czerwonych w grupie 442 kolejnych pacjentów kierowanych do planowych zabiegów operacyjnych chirurgii przewodu pokarmowego wysokiego ryzyka w okresie od stycznia 2016 do sierpnia 2018 r. W oparciu o dane patofizjologiczne opracowaliśmy prosty algorytm diagnostyczny, umożliwiający klasyfikację przedoperacyjnej niedokrwistości i zastosowaliśmy go w populacji badanej. Wyniki: W oparciu o wartość odcięcia, wynoszącą 130 g L-1 dla obojga płci, niedokrwistość zdiagnozowano u 166 pacjentów (37,5%). U aż 29 (17,5%) pacjentów z niedokrwistością algorytm umożliwił poprawne ustalenie jej etiologii jako wynikającej z niedoboru żelaza lub witaminy B12/kwasu foliowego. Omówienie wyników: Przedoperacyjna niedokrwistość występuje często u pacjentów poddawanych planowym zabiegom operacyjnym chirurgii przewodu pokarmowego. Prosty algorytm diagnostyczny, oparty wyłącznie na parametrach morfologii krwi, jest pomocny we wstępnej identyfikacji pacjentów z niedoborem żelaza lub witaminy B12/kwasu foliowego, dzięki czemu możliwe jest wczesne uzupełnienie odpowiednich niedoborów ramach przygotowań do operacji.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Status prawnokarny strażnika leśnego

Przedmiotem artykułu jest status prawny strażników leśnych w prawie karnym materialnym.
Analiza ustawy o lasach oraz kodeksu karnego, wsparta wypowiedziami doktryny i judykatury,
doprowadziła do konstatacji, że strażnicy leśni nie są funkcjonariuszami publicznymi, lecz korzystają z ochrony prawnokarnej przewidzianej dla funkcjonariuszy publicznych w węższym od nich
zakresie, gdyż tylko przy wykonywaniu czynności służbowych. Pełnią jednak funkcję publiczną,
gdyż wykonują swoje zadania w ramach instytucji państwowej, działającej na podstawie przepisów prawa publicznego oraz dysponującą środkami publicznymi.

Czasopismo: Ius Novum
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
Dostęp nadobojczykowy do żyły podobojczykowej – przypadek zapomnianej metody dającej imponujące rezultaty

Cel pracy: Założenie cewnika tymczasowego lub tunelowanego do żyły szyjnej wewnętrznej do hemodializy uważane jest za „złoty standard”. Z drugiej strony, dostęp nadobojczykowy do żyły podobojczykowej został opisany już w 1965 r. przez Yoffa. Pomimo jej dawnego odkrycia, technika ta została zapomniana z nieznanych powodów. Celem niniejszej pracy jest przedstawienie naszych doświadczeń z wykorzystaniem dostępu nadobojczykowego do wprowadzania cewnika tymczasowego oraz tunelowanego jako formy dostępu naczyniowego w leczeniu hemodializą. Materiał i metody: W niniejszej pracy opisujemy nasze doświadczenie z wprowadzenia 506 tymczasowych oraz 501 tunelowanych cewników w okresie pięciu lat (od 1 stycznia 2010 r. do 31 grudnia 2014 r.). Zastosowaliśmy 8 (osiem) różnych miejsc wprowadzenia cewników, w tym żyłę podobojczykową z dojścia nadobojczykowego, zgodnie z metodami opisanymi przez D. Yoffa oraz J. Gorczyńskiego. Gromadzone dane obejmują: wiek, płeć, przyczyny hemodializy, liczbę prób udanej kaniulacji, liczbę powikłań ostrych (AC) i przewlekłych (CC) oraz zależność od miejsca wprowadzenia cewnika. Wyniki: W badaniu wzięło udział 463 (46%) kobiet oraz 544 (54%) mężczyzn ze średnią wieku wynoszącą 60,0 (+/- 13,2) lat. W przypadku cewników tymczasowych: 104 (20,5%) wprowadzono do żyły podobojczykowej z dostępu nadobojczykowego (SCVSC), 70 (13,8%) – do żyły szyjnej wewnętrznej (IJV). W przypadku cewników tunelowych odpowiednio: SCVSC – 281 (56%) oraz IJV – 207 (41%). Ustalono istotną statystyczną zależność (p < 0,05 i r = 0,23) pomiędzy ostrymi powikłaniami a miejscem założenia cewnika. Liczba powikłań ostrych jest wyższa w przypadku wprowadzenia do żyły szyjnej wewnętrznej niż do podobojczykowej z dostępu nadobojczykowego. Nie stwierdzono istotnej korelacji między miejscem wprowadzenia cewnika a przewlekłymi powikłaniami. Zwężenie żyły głównej jest częstsze w IJV niż w SCVSC, jednak nie jest to istotna zależność (p > 0,05). Pierwotna drożność cewników tymczasowych oraz tunelowanych jest wyższa, gdy są one wprowadzane do lewej żyły. Wniosek: Dostęp nadobojczykowy do żyły podobojczykowej jest łatwiejszą, bezpieczniejszą i wygodniejszą do zastosowania w praktyce metodą niż kaniulacja IJV. Zrewidowanie stanowiska wobec tego podejścia pokazuje, że powinno być ono stosowane szerzej.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Resekcja wątroby u pacjentów z przerzutami zróżnicowanego raka tarczycy: kto może odnieść korzyści? Opis dwóch przypadków oraz przegląd literatury

Przerzuty zróżnicowanego raka tarczycy do wątroby występują rzadko. W przypadku guzów niewrażliwych na terapię jodem radioaktywnym, jedną z możliwych metod dążenia do poprawy zdrowia pacjenta jest leczenie chirurgiczne. W niniejszym tekście prezentujemy dwa przypadki resekcji wątroby z powodu przerzutów raka brodawkowatego i pęcherzykowego tarczycy. U 36-letniej chorej, pierwotnie leczonej z powodu brodawkowatego raka tarczycy, po ośmiu latach zaobserwowano wzrost TSH. Rutynowo wykonane 131I SPECT nie wykazało patologii. W TK jamy brzusznej uwidoczniono guz w wątrobie. Badanie histologiczne potwierdziło przerzutowy charakter zmiany. W związku z brakiem możliwości leczenia jodem radioaktywnym, kobietę zakwalifikowano do leczenia operacyjnego. Poddano ją radykalnej resekcji wątroby, uzyskując 60-miesięczne przeżycie bez wznowy. Drugi pacjent to 65-letni mężczyzna z pojedynczym przerzutem raka pęcherzykowego tarczycy do wątroby. Brak wrażliwości komórek wykrytego przerzutu na znakowany jod był powodem podjęcia leczenia chirurgicznego. W 12-miesięcznej obserwacji pozostał bez nawrotu choroby. Przedstawione przypadki pokazują, że resekcja przerzutów DTC do wątroby jest dobrym rozwiązaniem nawet w przypadku dużych zmian. Leczenie operacyjne, obok niepozbawionego działań niepożądanych leczenia systemowego, jest skuteczne i bezpieczne. Decyzja o chirurgicznym leczeniu powinna być oparta na analizie możliwości wykonania radykalnej resekcji.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Charakter prawny kryteriów wyboru projektów unijnych

Projekty unijne wpływają pozytywnie na rozwój Polski w wielu obszarach. Wsparcie unijne mogą
otrzymać tylko najlepsze przedsięwzięcia. W tym celu właściwe instytucje przyjmują kryteria
pozwalające na weryfikację jakości zgłoszonych projektów oraz ustalenie ich rankingu. Kryteria
wyboru projektów uregulowane są w uszczegółowieniach programów operacyjnych i doprecyzowane w tzw. przewodnikach po kryteriach wyboru finansowanych operacji. Dokumenty te nie
mają charakteru źródła prawa powszechnie obowiązującego. Mając to na uwadze, Trybunału
Konstytucyjny w wyroku z 10.02.2015 r. w sprawie SK 50/13 musiał rozstrzygnąć, jaki charakter
prawny mają kryteria wyboru projektów. Określenie statusu prawnego kryteriów ma fundamentalne znaczenie dla oceny legalności dotychczas przeprowadzonych ocen i decyzji o przyznaniu
dofinasowania określonym projektom. W ramach niniejszego artykułu autor przedstawia analizę
charakteru prawnego kryteriów wyboru projektów, odnosząc się krytycznie do stanowiska przyjętego przez Trybunał w uzasadnieniu wyroku w sprawie SK 50/13

Czasopismo: Ius Novum
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
Analiza przyczyn urazów, zakresu obrażeń i wyników leczenia pacjentów Centrum Leczenia Urazów Wielonarządowych SPSK 1 w Szczecinie w 2015 roku. Porównanie wyników z lat 2015 i 2007

Wstęp: Urazy wielonarządowe to obrażenia dwóch lub więcej okolic ciała, przy czym przynajmniej jeden z nich potencjalnie zagraża życiu. Są one ciężkie; większość wymaga leczenia w oddziale intensywnej terapii, często także interwencji operacyjnej. Cel: Zamierzeniem niniejszej pracy była epidemiologiczna i kliniczna analiza przypadków leczonych w Centrum Leczenia Urazów Wielonarządowych SPSK 1 w Szczecinie w 2015 roku i porównanie jej wyników z podobną, przeprowadzoną w 2007 roku. Materiał badawczy: Autorzy wzięli pod uwagę dane medyczne 82 chorych, 52 mężczyzn (63%) i 30 kobiet (37%), w wieku śr. 44 lat, którzy doznali urazów wielonarządowych. Analizie poddano: przyczyny urazów, spektrum obrażeń, okolice ciała, sposób i wynik leczenia. Wyniki: Najczęstszą przyczyną urazu był wypadek komunikacyjny – 45 przypadków (55%), następnie upadek z wysokości – 22 (27%) i inny mechanizm – 15 (18%). Najczęstszą składową urazu wielonarządowego były: obrażenia kostne (kręgosłup, miednica, kończyny) – 64 przypadki (78%), urazy głowy – 63 (77%), klatki piersiowej – 53 (65%) i brzucha – 30 (36%). Leczenia operacyjnego wymagało 48 pacjentów (58%). Najczęściej operowano: złamania kości – u 24 osób (29%), urazy brzucha – u 18 (22%) i głowy – u 18 (22%). Spośród 82 leczonych osób przeżyło 64 (78%), a zmarło 18 (22%). Średni czas pobytu w CLUW osób, które przeżyły, wynosił 23 dni, a tych, którzy zmarli – 17 dni. W porównaniu do podobnej analizy sprzed 8 lat zauważono zmianę proporcji w zakresie częstości urazów poszczególnych okolic ciała, składających się na uraz wielonarządowy: o 14% wzrosła liczba urazów głowy, o 21% zmniejszyła liczba urazów klatki piersiowej i o 11% złamań kości. O 10% poprawiła się przeżywalność chorych.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne