rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Technologia materiałów na ubrania strażackie

Warunkiem koniecznym wymaganym podczas akcji gaśniczo-ratowniczych jest wyposażenie strażaka w środki ochrony indywidualnej. Zalicza się do nich m.in.: środki ochrony oczu i twarzy, głowy, słuchu, układu oddechowego, a także odzież [1]. Odzież ochronna, w którą wyposażony jest strażak, powinna zapewniać maksymalnie skuteczną ochronę użytkownika przed zróżnicowanymi zewnętrznymi niebezpieczeństwami występującymi w środowisku jego pracy. Aby można było spełnić ten warunek, niezbędna jest wiedza na temat konstrukcji ubrania ochronnego, a także materiałów, z których jest ono wykonane. W niniejszym artykule szczegółowo opisano materiały wykorzystywane do produkcji ubrań specjalnych i lekkich w wybranych państwach świata. Analizie poddano te państwa świata, w których językiem urzędowym jest angielski (Stany Zjednoczone, Kanada, Australia, Nowa Zelandia, Wielka Brytania, Republika Południowej Afryki) oraz niemiecki (Niemcy, Austria i Szwajcaria). Porównano parametry materiałów pod względem użytkowym, a także scharakteryzowano materiały poszczególnych warstw ubrania ochronnego z podaniem nazw handlowych obecnie obowiązujących na rynku w poszczególnych państwach. Uwzględniono również stosowane modyfikacje oraz wykorzystywane technologie. Wskazano, że transformacja materiałowo-konstrukcyjna w omawianych krajach jest na różnym poziomie, lecz tendencje zmierzają w tym samym kierunku i polegają na stopniowym wypieraniu materiałów naturalnych tkaninami syntetycznymi. Skutkuje to niewątpliwie lepszą ochroną przed ogniem. Umożliwia spełnienie szeregu wymagań dotyczących parametrów związanych z termoregulacją organizmu, wodoodpornością, paroprzepuszczalnością, czy wytrzymałością mechaniczną. Poza tym zapewnia o wiele większy komfort użytkowania, przejawiający się tym, że ubranie nie podrażnia skóry, nie ogranicza ruchów albo swoim ciężarem nie przyczynia się do dodatkowego wysiłku.

Czasopismo: Bezpieczeństwo i Technika Pożarnicza
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Piany jako nośniki chemicznych środków neutralizacji skażeń

W przypadku likwidacji resztkowych skażeń, nie dających się usunąć metodami mechanicznymi i fizycznymi, wygodnym w stosowaniu środkiem mogą być piany dekontaminacyjne. W odróżnieniu od roztworów odkażających mogą długo utrzymywać się na powierzchniach pionowych, ukośnych i stropach. Ważną zaletą praktyczną stosowania pian jest ich widoczność, a to szczególnie istotne przy wykonywaniu zabiegów na dużych powierzchniach i konstrukcjach przestrzennych. Piany dekontaminacyjne można wytwarzać, korzystając z dostępnych na rynku urządzeń i specjalnych preparatów. Na ogół aktywne środki chemiczne dodawane są do roztworów specjalnych koncentratów pianotwórczych. Na uwagę zasługują koncentraty na bazie surfaktantów kationowych, o dobrych właściwościach biobójczych, nawet bez specjalnych dodatków. Takie piany byłyby przydatne np. podczas działań związanych z likwidacją ognisk ptasiej grypy w 2007 r., gdy odkażano kurniki o dużej kubaturze. Konieczność przeprowadzania zabiegów dekontaminacyjnych w dużej skali zdarza się na szczęście rzadko, więc utrzymywanie specjalnych urządzeń i preparatów do wytwarzania aktywnych pian zwykle nie jest konieczne. Można jednak wytwarzać stosunkowo trwałe piany dekontaminacyjne, używając standardowych środków pianotwórczych typu S oraz łatwo dostępnych substancji o charakterze kwasów, zasad i utleniaczy, za pomocą sprzętu pianowego stosowanego w działaniach gaśniczych. Badania potwierdziły skuteczność takich pian przy usuwaniu skażeń chemicznych i biologicznych.

Czasopismo: Bezpieczeństwo i Technika Pożarnicza
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Propozycja mieszanego przetwarzania półstrukturalnego modelu opisu zdarzeń z akcji ratowniczo-gaśniczych Państwowej Straży Pożarnej PSP3

W opracowaniu przedstawiono aktualnie rozwijane reprezentacje wiedzy i sposoby opisów zdarzeń, dla systemu wnioskowania na podstawie przypadków zdarzeń służb ratowniczych Państwowej Straży Pożarnej PSP. W artykule zaproponowano sposób ich przetwarzania. Przedstawiony sposób bazuje na klasyfikacji i wyszukiwaniu opisów zdarzeń.

Czasopismo: Bezpieczeństwo i Technika Pożarnicza
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Postęp techniczny i jego wpływ na wyposażenie straży pożarnych w Polsce

W oparciu o podstawy literaturowe dotyczące analizy procesu wdrażania i istniejące modele teoretyczne, w artykule przedstawiono rozwój technicznego wyposażenia straży pożarnej oraz technicznych zabezpieczeń przeciwpożarowych. Nowe rozwiązania konstrukcyjne powstające na podstawie analizy wymagań i aktów normatywnych z wykorzystaniem nowych technologii i materiałów. pozwalają na spełnienie coraz wyższych oczekiwań użytkowników i zapewnienie im właściwego poziomu bezpieczeństwa pracy. Rozwój stosowanego sprzętu i wyposażenia, wynika głównie ze zmian w technologii produkcji oraz rozwiązań konstrukcyjnych. Zmiany te następowały również w wyniku prac naukowo-badawczych prowadzonych przez ośrodki naukowe w tym CNBOP-PIB czy SGSP. Powstanie w 1992 roku Państwowej Straży Pożarnej wymusiło wprowadzenie wiele zmian organizacyjnych i sprzętowych w jej strukturach i w dalszej konsekwencji wyposażenia technicznego. Związane to było przede wszystkim ze zmianą zakresu działań ratowniczo-gaśniczych. Do roku 1992 do podstawowych zadań straży pożarnych, w świetle obowiązujących przepisów, należało prowadzenie akcji ratowniczej w czasie pożarów, działalność prewencyjna oraz prowadzenie działań ratowniczych w czasie klęsk żywiołowych i katastrof - Zadania te były realizowane przez terenowe i zakładowe straże pożarne (zawodowe, obowiązkowe i ochotnicze). Udział straży pożarnych w akcjach ratownictwa technicznego, pod pojęciem którego określano działania mające na celu ratowanie ludzi, usuwanie zanieczyszczeń, zabezpieczanie obiektów przed skutkami katastrof lub klęsk żywiołowych oraz usuwanie awarii, wynikał z obowiązku nie tyle formalno-prawnego, co moralnego. Zmiany legislacyjne spowodowały zwiększone zapotrzebowanie jednostek na sprzęt specjalistyczny, zdolny do wykonania stawianych zadań w nowych uwarunkowaniach organizacyjno-prawnych.

Czasopismo: Bezpieczeństwo i Technika Pożarnicza
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Organizacyjno-techniczne aspekty przygotowania komunikatów i ostrzegania zagrożonej ludności

W niniejszym artykule przedstawiono organizacyjne aspekty sprawnego ostrzegania oraz konstruowania ostrzeżeń. Ze względu na obszerność zagadnienia (konstruowania) pominięto kwestie dotyczące stylu pisania i siły oddziaływania a skoncentrowano uwagę na zawartości (treści) ostrzeżeń.

Czasopismo: Bezpieczeństwo i Technika Pożarnicza
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Koncepcja wymagań dla stałych urządzeń gaśniczych gazowych

Artykuł prezentuje koncepcje wymagań dla stałych urządzeń gaśniczych gazowych stosowanych w ochronie przeciwpożarowej w budownictwie.

Czasopismo: Bezpieczeństwo i Technika Pożarnicza
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Specyfika projektów realizowanych w konsorcjum

W artykule opisano specyfikę projektów realizowanych w konsorcjum. Zdefiniowano co to jest konsorcjum i na jakiej podstawie zostaje utworzone. W dalszej kolejności przedstawiono odpowiedzialność koordynatora i partnerów podczas wspólnej realizacji projektów. Następnie opisano w skrócie przygotowanie założeń projektowych. Oprócz tego opisano najczęściej występujące problemy instytucjonalne podczas realizacji projektu, wymieniono wady i zalety konsorcjum oraz sposoby rozwiązywania konfliktów w zespole projektowym. W dalszej części opisano motywowanie pracowników w zespole projektowym. Następnie opisano ryzyko w projekcie, jego przyczyny oraz jego eliminację.

Czasopismo: Bezpieczeństwo i Technika Pożarnicza
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Zygmunt Jarosz – pionier pożarnictwa polskiego

Czytelnikom czasopisma „BiTP. Bezpieczeństwo i Technika Pożarnicza” w rozdziale „Postacie Pożarnictwa” od 2015 roku przedstawiane są biografie wybranych postaci zasłużonych dla polskiego pożarnictwa. W bieżącym numerze przybliżona zostanie niezwykła osoba, która zajęła wyjątkowe miejsce w historii ochrony przeciwpożarowej w Polsce. Mowa o pierwszym generale polskiego pożarnictwa Zygmuncie Jaroszu (1920-2007). Generał Jarosz jako pierwszy polski strażak przeszedł drogę od szeregowego zawodowego strażaka przez podoficera do oficera i generała pożarnictwa. Pod jego kierownictwem polskie pożarnictwo ulegało znacznemu rozwojowi. Cechowała go pasja pracy i nieprzeciętny talent organizatorski. Generał Jarosz był kreatorem wielu zmian, nowych inicjatyw i działań. Generałowi zawdzięczamy rewolucję systemu szkolnictwa oraz powstanie pierwszej w historii pożarnictwa uczelni oraz dwóch szkół chorążych. Przez dwie kadencje w latach 1974–1983 pełnił z wyboru funkcję wiceprezydenta ds. zapobiegania pożarom w międzynarodowej organizacji pożarniczej CTIF. W tym czasie przyczynił się do umocnienia polskiego pożarnictwa na forum europejskim i podniesienia prestiżu Polski za granicą. W ciągu kolejnych lat służby generał konsekwentnie realizował wizję rozwoju pożarnictwa polskiego w niełatwych politycznie czasach. Należy wspomnieć, że był to okres wielu bardzo trudnych akcji ratowniczych, w tym tragicznych w skutkach, jak na przykład pożar rafinerii w Czechowicach-Dziedzicach z 1971 roku, który spowodował śmierć 37 osób. Z wieloletniego teoretycznego i praktycznego dorobku generała korzystamy do dziś. Generał Jarosz uosabiał wzorowe cechy strażaka, profesjonalizm zawodowy i wysokie walory osobiste. Osiągnięcia, wartości i cele prezentowane przez generała zasługują na przedstawienie jego sylwetki czytelnikom kwartalnika naukowego BiTP.

Czasopismo: Bezpieczeństwo i Technika Pożarnicza
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Bezpieczeństwo i jego typologie

Badania bezpieczeństwa trwają od lat. Dyskusje dotyczące bezpieczeństwa mieszczą się w wielu dziedzinach i dyscyplinach naukowych. Szczególne miejsce wśród nich zajmują nauki społeczne, a w nich nauki o bezpieczeństwie. Wskazuje to na interdyscyplinarność tej problematyki, a tym samym na ogromne znaczenie dla człowieka, grupy społecznej, narodów, państw, organizacji międzynarodowych itd. Naukowa eksploracja problematyki związanej z bezpieczeństwem nie pozwala dziś wyodrębnić wspólnych kryteriów dla przywołanych powyżej dziedzin i dyscyplin naukowych, które w sposób jednoznaczny pozwoliłyby na wprowadzenie do nauki wspólnej typologii bezpieczeństwa. Świadomość tego nie zwalnia jednak z poszukiwania takich rozwiązań. Jest to przedsięwzięcie trudne i złożone. Jego istotą jest bowiem poszukiwanie wspólnych płaszczyzn i naukowo uzasadnione niwelowanie różnic. Artykuł ten jest próbą takiej przeglądowej, naukowej eksploracji. W jej efekcie zaprezentowano typologię bezpieczeństwa, która ponad wszelką wątpliwość nie jest rozwiązaniem ostatecznym, a jedynie głosem w dyskusji. U podstaw tego stanowiska znajdują się rozwiązania wykorzystane w artykule, będące wnioskami z badań prowadzonych przez ekspertów z zakresu nauk o bezpieczeństwie, politologii, stosunków międzynarodowych, ochrony środowiska i prawa. Przedmiotowy artykuł wskazuje na potrzebę konsolidacji wysiłków ekspertów w wielu zakresach bezpieczeństwa. Jest to podstawowy obowiązek ludzi nauki związany z poszukiwaniem racjonalnych rozwiązań służących rozwojowi oraz wypełnieniu służebnej roli nauki wobec człowieka.

Czasopismo: Bezpieczeństwo i Technika Pożarnicza
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Mechanizm działania aerozolu gaśniczego

Cel: Celem artykułu jest dyskusyjne omówienie reakcji fizykochemicznych zachodzących w trakcie pożaru oraz przedstawienie mechanizmu działania inhibitorów palenia stosowanych w aerozolowych środkach gaśniczych. W artykule opisano również wyniki badań wpływu aerozolu gaśniczego na przedmioty muzealne.
Wprowadzenie: Zazwyczaj w środkach gaśniczych wykorzystywany jest jeden z dwóch mechanizmów działania – obniżenie temperatury źródła pożaru (np. poprzez zastosowanie wody, proszków) albo odcięcie dostępu tlenu lub znaczne obniżenie jego ilości (np. za pomocą pian gaśniczych, z wyjątkiem tzw. gazów chlorowcopochodnych). Jednak w przypadku aerozoli gaśniczych zasada działania jest inna. Opiera się ona na przerwaniu reakcji fizykochemicznych zachodzących podczas spalania poprzez związanie wolnych rodników palenia prawdopodobnie powstałych z przekształcenia cząsteczek wody. Odbywa się to przy udziale aktywnych powierzchni nanoziaren aerozolu, który, w zależności od sposobu wyzwalania generatorów, może działać miejscowo lub objętościowo. Metoda ta jest bardzo efektywna. Mimo że nie zmniejsza poziomu tlenu w przestrzeni objętej pożarem, to w przeciwieństwie do proszków gaśniczych pozostawia śladową ilość zanieczyszczeń. Przede wszystkim nie wpływa negatywnie na środowisko poprzez zubożanie warstwy ozonowej i wzmożenie efektów cieplarnianych, gdyż w nowych aerozolach gaśniczych nie stosuje się halogenowych retardantów palenia.
Metodologia: W pierwszej części artykułu dokonano przeglądu literatury z zakresu mechanizmów reakcji spalania, z uwzględnieniem udziału wody w tego typu procesach. W drugiej części artykułu skupiono się na przedstawieniu dyskusyjnego mechanizmu działania aerozolu gaśniczego, popierając te rozważania analizą wstępnych wyników badań dotyczących wykorzystania aerozolowych środków gaśniczych typu AGS 11/1 w celach ochrony eksponatów muzealnych, tj. figur drewnianych oraz starodruków.
Wnioski: Przeprowadzona analiza literatury z zakresu mechanizmów reakcji spalania oraz działania aerozoli gaśniczych, a także wstępne wyniki badań pozwoliły na sformułowanie poniższych tez:
– w początkowej fazie pożaru woda stanowi efektywny inhibitor palenia, jednak w późniejszych etapach aktywne rodniki powstałe na skutek jej rozkładu mogą podtrzymywać reakcję spalania płomieniowego,
– aerozole gaśnicze nie wpływają na zmianę barwy figur drewnianych, ani nie zmieniają właściwości starodruków, przez co z powodzeniem mogą być stosowane w muzeach i budowlach zabytkowych.

Czasopismo: Bezpieczeństwo i Technika Pożarnicza
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Łącznik kątowy wielkości 75

W niniejszym artykule przedstawiono łącznik kątowy, przeznaczony do współpracy z prądownicą prostą wielkości 75, służący do zmniejszenia obciążeń mechanicznych oddziałujących na strażaka podczas podawania wody linią wężową 75. Przedstawiono także budowę, zasadę działania i korzyści wynikające ze stosowania łącznika kątowego 75.

Czasopismo: Bezpieczeństwo i Technika Pożarnicza
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Elektromagnetyczne zagrożenia balistyczne podczas służby funkcjonariuszy straży pożarnej

Cel: Pole magnetostatyczne (PMS) może być przyczyną przemieszczania się obiektów metalowych (ferromagnetycznych), które stanowi duże zagrożenie dla infrastruktury technicznej i ludzi znajdujących się w otoczeniu silnego źródła takiego pola. Takie zagrożenie wywołane przemieszczaniem się przedmiotów ferromagnetycznych w polu magnetostatycznym (PMS) potocznie określane jest jako zagrożenie balistyczne lub zagrożenie latającymi przedmiotami. Celem prezentowanych badań była analiza warunków możliwego wystąpienia elektromagnetycznych zagrożeń balistycznych podczas prowadzenia przez strażaków zróżnicowanych działań operacyjnych (ratowniczych, gaśniczych, rozpoznawczo-kontrolnych lub ewakuacji ćwiczebnych), a także określenie podatności indywidualnego wyposażenia strażaków oraz sprzętu ratowniczego na oddziaływanie PMS.
Projekt i metody: Podatność na PMS sprawdzono w badaniach zarówno indywidualnego wyposażenia strażaków, jak i sprzętu ratowniczego wykorzystywanego przez strażaków, stanowiącego wyposażenie pojazdu gaśniczego. Wyposażenie do badań wybrano na podstawie wizyt studyjnych w jednostkach ratowniczo-gaśniczych oraz wywiadów przeprowadzanych ze strażakami, analizy wymagań przepisów prawnych dotyczących funkcjonowania PSP, a także ogólnodostępnych materiałów szkoleniowych. Dla indywidualnego wyposażenia strażackiego oraz sprzętu ratowniczego, będącego na wyposażeniu wozu strażackiego, przeprowadzono doświadczalne badania podatności na oddziaływanie PMS wykonane z zastosowaniem magnesu ferrytowego charakteryzującego się minimalną wartością indukcji magnetycznej remanencji 0,37 T. Badania obejmowały obserwację położenia magnesu, zlokalizowanego swobodnie w odległości 5–10 cm od badanych elementów wyposażenia strażaka.
Wyniki: Stwierdzono, że wyposażenie strażackie, charakteryzuje się niewielką podatnością na oddziaływanie PMS. Odmienna sytuacja jest w przypadku elementów sprzętu ratowniczego. Zagrożenia balistyczne mogą mieć miejsce szczególnie w otoczeniu silnych źródeł PMS, takich jak medyczne skanery i laboratoryjne spektrometry rezonansu magnetycznego oraz chwytaki lub separatory magnetyczne, i powodować np. uszkodzenia sprzętu, uszkodzenie ciała, a nawet utratę życia. Funkcjonariusze straży pożarnej prowadzący działania operacyjne w bliskim otoczeniu skanerów i spektrometrów rezonansu magnetycznego mogą być narażeni na tego typu niebezpieczeństwa (najczęściej w placówkach medycznych i naukowych) z uwagi na specjalne procedury dezaktywacji magnesów i natychmiastowego przerwania generacji silnego PMS.
Wnioski: Rozporządzenie MSWiA dotyczące BHP w czasie pełnienia służby nie określa wymagań na wypadek prowadzenia działań ratowniczo-gaśniczych w narażeniu na silne PMS. Rozpoznanie, oznakowanie i eliminacja takich zagrożeń powinny być omawiane w ramach szkoleń i ćwiczeń dla strażaków.

Czasopismo: Bezpieczeństwo i Technika Pożarnicza
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Wpływ typu dyszy rozpylającej na skuteczność absorpcji obłoku amoniaku powstałego w wyniku awarii przemysłowej

Wstęp: W przypadku awarii przemysłowej amoniak ze względu na swoje właściwości oraz stopień wykorzystania stwarza poważne zagrożenie dla życia i zdrowia ludzi. Badania prowadzone w kraju i za granicą wskazują, że absorpcja (proces wymiany masy) jest skutecznym sposobem neutralizacji tej substancji.
Cel: W artykule przedstawiono wpływ rodzaju zastosowanych urządzeń rozpylających (dysz) na przebieg procesu absorpcji amoniaku. 
Metody: Realizacja celu wymagała przeprowadzenia badań określających szybkość zmiany stężenia amoniaku w obszarze zamkniętym w czasie działania dyszy rozpylającej. Badania wykonano na stanowisku, którego głównym elementem była komora badawcza (sześcian wykonany z przezroczystego tworzywa o długości boku 1200 mm) z umieszczoną wewnątrz dyszą rozpylającą. Badania rozpoczynano po ustabilizowaniu się w komorze stężenia NH<sub>3</sub>. W czasie podawania cieczy z urządzenia rozpylającego dokonywano pomiaru stężenia amoniaku za pomocą detektora fotojonizacyjnego (PID). Dla wybranych parametrów przepływu cieczy oraz stopnia rozdrobnienia kropel wody na podstawie uzyskanych wyników określono pozorną szybkość absorpcji (k<sub>p</sub>) oraz czas połowicznej redukcji stężenia (t<sub>1/2</sub>) w zakresie kinetycznym charakteryzującym maksymalną chłonność. W badanych użyto trzech rodzajów dysz: spiralnej, mgłowej i o pełnym stożku zraszania. 
Wyniki: Przeprowadzone badania wskazują, że parametry przepływu cieczy (ciśnienie i wydajność) oraz średnia średnica powierzchniowa kropel w strumieniu rozproszonym uzależnione są od rodzaju użytego urządzenia rozpylającego. Stwierdzono, że w zależności od zastosowanej dyszy, przy stałej wielkości wydajności wodnej (V=130 dm<sup>3</sup>/h), stopień rozdrobnienia kropel wody jest znacząco różny. Uzyskano średnie średnice powierzchniowe kropel (Ds) od 185 mm do 600 mm.
Wykonane badania wskazują na liniową zależność pomiędzy pozorną szybkością absorpcji i czasem połowicznej redukcji stężenia amoniaku w zakresie kinetycznym, charakteryzującym maksymalną chłonność, a średnicą kropel Ds. W przypadku dyszy o pełnym stożku zraszania stwierdzono, że wraz ze wzrostem ciśnienia (w zakresie 2-8 bar) i wydajności wody od 100 dm<sup>3</sup>/h do 180 dm<sup>3</sup>/h maleje wartość t<sub>1/2</sub>, a wzrasta k<sub>p</sub> przy niemal stałej wartości Ds.
Wnioski: Absorpcja jest powszechną metodą neutralizacji zagrożeń związanych z niekontrolowanym uwolnieniem amoniaku w wyniku awarii przemysłowej. Skuteczność procesu uzależniona jest od charakteru utworzonego strumienia rozproszonego wody, na który znaczny wpływ ma rodzaj zastosowanych dysz rozpylających.

Czasopismo: Bezpieczeństwo i Technika Pożarnicza
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Stosowanie napędów hybrydowych spalinowo-elektrycznych oraz gazowych paliw alternatywnych w samochodach i związane z tym niebezpieczeństwa dla użytkowników i prowadzących działania ratowniczo-gaśnicze

W artykule przedstawiono podstawowe źródła zagrożeń związanych z konstrukcją i eksploatacją samochodów wyposażonych w gazowe układy zasilania silników spalinowych (gaz propan-butan LPG i gaz ziemny CNG) oraz napędy hybrydowe (spalinowo-elektryczne). Określono potencjalne niebezpieczeństwa dla użytkowników i prowadzących działania ratowniczo-gaśnicze, będące następstwem wypadków lub pożarów, w których uczestniczą samochody zasilane paliwami alternatywnymi i z napędami elektrycznymi o wysokim napięciu. Przedstawiono wyniki badań pożarów testowych samochodów zasilanych gazem LPG. W oparciu o zalecenia producentów samochodów hybrydowych zawarto podstawowe wytyczne prowadzenia działań ratowniczo-gaśniczych, uwzględniające specyfikę konstrukcji i działania hybrydowego zespołu napędowego z akumulatorem niklowo-wodorkowym.

Czasopismo: Bezpieczeństwo i Technika Pożarnicza
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Strategiczna karta wyników w planowaniu działania Państwowej Straży Pożarnej

W niniejszym artykule została podjęta tematyka planowania strategicznego w Państwowej Straży Pożarnej z uwzględnieniem hierarchicznej struktury organizacji. W artykule przedstawiono sposób tworzenia dokumentów strategicznych z wykorzystaniem "strategicznej karty wyników". Autor przedstawia przykładowe zastosowanie opisanej metody do formułowania celów strategicznych w Państwowej Straży Pożarnej. Zawarte w artykule informacje pozwalaj ą na przybliżenie tematyki planowania strategicznego w instytucjach państwowych, oraz mogą stanowić podstawę do dyskusji, planowania celów i zadań w Państwowej Straży Pożarnej w różnych przedziałach czasowych i na różnych poziomach zorganizowania.

Czasopismo: Bezpieczeństwo i Technika Pożarnicza
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport