rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Wpływ parametrów procesu wytwarzania na właściwości barwiące różowego pigmentu o strukturze sfenu cynowego

Różowy pigment cynowy zwany „pinkowym”, wytworzony po raz pierwszy w latach 20. XIX w., jest produktem zamierzonej syntezy w temperaturze 1350°C, mieszaniny dwutlenku cyny, kredy i kwarcu z dodatkiem chromoforu chromowego i związków boru jako mineralizatorów. W zależności od ilościowego stosunku wyjściowych surowców produkt syntezy charakteryzuje się strukturą kasyterytu, cynianu wapnia lub sfenu cynowego i ma barwę bzową, liliową, różową lub malinową. Ze względu na walory dekoracyjne i właściwości termiczne do barwienia wyrobów ceramicznych preferowany jest różowy pigment o strukturze sfenu cynowego. Przedstawione prace badawcze dotyczące tego pigmentu są ukierunkowane na obniżanie kosztów wytwarzania przy zachowaniu odpowiednich właściwości barwiących.

Czasopismo: Szkło i Ceramika
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Znaczenie sztuki w publicznej przestrzeni miejskiej na podstawie wybranych przykładów obiektów ceramicznych we Wrocławiu

Przestrzeń publiczna to ta strefa w mieście, do której dostęp ma każdy z nas. Dzięki swojej otwartości i powszechności jest miejscem stworzonym do różnych form prezentacji szerokiemu gronu odbiorców. Oprócz przestrzeni i obiektów związanych bezpośrednio z pełnieniem danej roli oraz funkcji, istotnymi elementami są tu dzieła sztuki, których istnienie jest ważne i potrzebne. Rola obiektów artystycznych w przestrzeni miejskiej jest złożona i wielowymiarowa. Sama estetyka formy nie jest
wystarczająca dla widza, który potrzebując interakcji ze sztuką chce ją współtworzyć lub przynajmniej dotknąć i wypróbować. Obiekt artystyczny to sposób identyfikacji przestrzeni miejskiej, jak również zapis istotnych wydarzeń dla miasta, możliwość przekazu o wartości edukacyjnej. Przestrzeń publiczna to pole kontaktu artysty z odbiorcą, dające szerokie spektrum działania. Potrzebujemy sztuki w mieście.

Czasopismo: Szkło i Ceramika
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Badanie wpływu domieszki Gd na stopień zdefektowania struktury szkła tellurowego

Materiałem badawczym było szkło tellurowe. Badaniom poddano szkło bazowe TeO<sub>2</sub>-P<sub>2</sub>O<sub>3</sub>-ZnO-LiNbO<sub>3</sub> oraz szkło domieszkowane gadolinem (TeO<sub>2</sub>-P<sub>2</sub>O<sub>3</sub>-ZnO-LiNbO<sub>3</sub>)(Gd<sub>2</sub>O<sub>3</sub>). W celu dokonania analizy własności strukturalnych wykorzystano metodę pomiarów czasów życia pozytonów PALS (Positron Annihilation Lifetime Spectroscopy). W proponowanej metodzie możliwa jest identyfikacja defektów strukturalnych trudnych do wychwycenia innymi tradycyjnymi metodami pomiarowymi. Przeprowadzone badania wykazały istnienie dwóch składowych czasów życia pozytonów τ<sub>1</sub> i τ<sub>2</sub>. W oparciu o model dwustanowy obliczono parametry wychwytu pozytonów, które pozwalają wyciągnąć wnioski o charakterze i stopniu zdefektowania badanych szkieł tellurowych.

Czasopismo: Szkło i Ceramika
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Magnezjowa ceramika ogniotrwała z dodatkiem tlenku cyrkonu

Praca prezentuje wyniki badań nad zastosowaniem tlenku cyrkonu jako dodatku modyfikującego właściwości magnezjowych wyrobów ogniotrwałych. Celem pracy było opracowanie nowego tworzywa ogniotrwałego z układu MgO-ZrO<sub>2</sub> o wysokiej odporności na wstrząsy cieplnej przy jednoczesnej wysokiej odporności na korozję. W badaniach zastosowano dostępny handlowo klinkier magnezjowy otrzymywany z solanek oraz tlenek cyrkonu w formie jednoskośnej
(baddeleyitowej). Zbadano wpływ uziarnienia mas oraz określono wpływ wprowadzanego tlenku cyrkonu na podstawowe właściwości tworzyw modyfikowanych dodatkiem ZrO<sub>2</sub>, tj. skurczliwość całkowitą, gęstość pozorną, porowatość otwartą, wytrzymałość na ściskanie, przepuszczalność gazową oraz odporność na wstrząsy cieplne (cykle wodne). Dla wybranych tworzyw przeprowadzono również badania
odporności na korozję wobec dwóch różnych zestawów korozyjnych, charakterystycznych dla odmiennych obszarów stosowania. Dokonano również obserwacji mikrostruktury otrzymanych tworzyw metodą skaningowej mikroskopii elektronowej (SEM). Uzyskano tworzywa o dobrej stabilności wymiarowej (skurczliwość wypalania poniżej 1%), wytrzymałości na ściskanie 50÷70 MPa, porowatości otwartej 14÷16% i odporności na wstrząsy cieplne 8÷10 cykli (950°C – woda). Dodatek tlenku cyrkonu poprawiał odporność korozyjną tworzyw.

Czasopismo: Szkło i Ceramika
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Wykorzystanie metody zol-żel w modyfikacji materiałów ceramicznych nanocząstkami srebra

W niniejszej pracy zaprezentowano stan badań na podstawie przeglądu literatury dotyczącej właściwości nanocząstek
srebra (nano-Ag). Szczegółowo opisano właściwości korzystne z punktu widzenia zakładanych zastosowań, a także niekorzystne, powodujące wzrost zagrożenia związanego z cytotoksycznością i ekotoksycznością nano-Ag. Zaprezentowano przegląd literatury dotyczącej modyfikacji nano-Ag tlenkami metali oraz w kompleksowy sposób opisano różne metody wytwarzania nanomateriałów z tej grupy oraz układy wieloskładnikowe bioszkieł. Potwierdzono, że metoda zol-żel jest nie tylko mało skomplikowana z technologicznego punktu widzenia, ale także bardzo elastyczna, poprzez możliwość zastosowania różnych rodzajów prekursorów ceramiki i szerokiego wachlarza warunków prowadzonych procesów. Dane wskazują, że modyfikacje nanocząstek Ag tlenkiem glinu z wykorzystaniem metody zol-żel prowadzą do otrzymania ciekawych właściwości biologicznych, często znacząco różnych w porównaniu do wolnych nanocząstek Ag. Wciąż jednak trudnością pozostaje kontrola morfologii produktu końcowego i powtarzalność procesów zol-żel, ze względu na występujące zjawisko dyfuzji i transportu masy, które powoduje często rozrost wielkości wytwarzanych cząstek, a także powstawanie aglomeratów.

Czasopismo: Szkło i Ceramika
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Szkła dla immobilizacji odpadów radioaktywnych

Witryfikacja odpadów radioaktywnych jest jedną z najskuteczniejszych metod ich immobilizacji. Polega ona na wprowadzeniu składników odpadu w strukturę odpornych chemicznie
szkieł. Jest to jedna z nielicznych metod, która pozwala związać pierwiastki radioaktywne i zapobiec ich rozprzestrzenianiu się w bardzo długim okresie. Do tego celu stosuje się szkła borokrzemianowe lub fosforanowe. W pracy przedstawiono podział, źródła pochodzenia oraz podstawy gospodarki odpadami radioaktywnymi, jak również metody ich immobilizacji. Przeprowadzono przegląd stosowanych obecnie szkieł do ich witryfikacji oraz zasady stosowane przy projektowaniu ich składu.

Czasopismo: Szkło i Ceramika
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Lubomir Tomaszewski – emocjonalista

Artykuł jest wspomnieniem twórczości Lubomira Tomaszewskiego, zmarłego 15 listopada 2018 r. Ukazuje zarówno te mniej, jak i bardziej znane aspekty jego życia i działalności artystycznej. Chronologicznie przedstawia jego karierę artystyczną począwszy od czasów szkolnych oraz, mniej znany w kręgach artystycznych fakt uczestnictwa artysty w powstaniu warszawskim, co wpłynęło na jego późniejszą twórczość. Autorka dotarła do mało znanych dokumentów i prac znajdujących się w zbiorach Muzeum Powstania Warszawskiego. Nie da się przedstawić Lubomira Tomaszewskiego, nie wspominając o jego projektach dla fabryki porcelany w Ćmielowie: ﬁgurkach zwierząt i ludzi oraz o serwisach kawowych, które rozsławiły go w Polsce. Sukcesy na tym polu stały się pośrednio przyczyną wyjazdu artysty do Stanów Zjednoczonych, gdzie zasłynął jako rzeźbiarz wykorzystujący naturalne materiały, jak drewno, kamień i metal. W latach 90. rozwinął własną technikę „malowania” dymem i ogniem. W tej technice podjął temat swoich przeżyć z czasu wojny oraz powstania warszawskiego i stworzył cykl prac ukazujących różne aspekty ruchu, na przykład taniec. Pod koniec życia powrócił także do współpracy z ćmielowską fabryką porcelany i stworzył kolejne wzory ﬁgurek. Lubomir Tomaszewski był założycielem międzynarodowej grupy artystycznej „Emocjonaliści”, której członkowie odwołują się w swej twórczości do powrotu do natury, a za cel działań artystycznych obierają wywoływanie emocji u odbiorcy.

Czasopismo: Szkło i Ceramika
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Na marginesie poszukiwań Quarjat as-Saqaliba - wczesnośredniowieczna ceramika z emiratu Nekor

Emirat Nekor istniał w VIII–XI wieku n.e. w górach Rif, na obszarze dzisiejszego północnego Maroka. Na przełomie IX i X
wieku na dworze władcy emiratu doszło do buntu jego przybocznej gwardii składającej się ze słowiańskich niewolników,
którzy schronili się w Qarjat as-Saqaliba, czyli wsi Słowian. W 2016 roku powstała polska grupa badawcza, która obrała
za cel odszukanie pozostałości tego miejsca. Jednym ze źródeł, które będą pomocne w tym zamierzeniu, jest ceramika.
W artykule tym autorzy przedstawiają stan badań nad ceramiką z obszaru emiratu Nekor, wskazując na możliwe słowiańskie inspiracje w ornamentyce naczyń ręcznie lepionych. Głównym źródłem są zabytki pozyskane podczas badań stolicy Nekor, przedstawione zostały również wyniki badań z innych stanowisk z obszaru emiratu. Analiza ceramiki wyraźnie
wskazuje, że miał on silne powiązania we wczesnym średniowieczu z Andaluzją. Problemem natomiast jest brak datowania
metodami bezwzględnymi zestawów naczyń.

Czasopismo: Szkło i Ceramika
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Ocena środowiskowa technologii wytwarzania proppantu na podstawie analizy LCA – analiza porównawcza

W pracy przedstawiono wyniki oceny środowiskowej dwóch technologii produkcji proppantu. Podobnie jak w przypadku wytwarzania granulatów ceramicznych technologia klasyczna obejmuje przemiał surowców na mokro w młynie kulowym oraz granulację w suszarni rozpyłowej. Nowa technologia opiera się na energooszczędnym przemiale surowców wilgotnych w młynie suszącym oraz granulacji w mieszalniku intensywnym. Analizę środowiskową dwóch technologii granulacji wykonano na podstawie techniki oceny cyklu życia LCA (Life Cycle Assessment). Zastosowanie LCA pozwoliło na wyznaczenie różnych kategorii wpływu na środowisko, w tym wskaźników emisji gazów cieplarnianych porównywanych technologii i wskaźnika skumulowanego zapotrzebowania na paliwa kopalne. Wyznaczono również wskaźnik uwzględniający kategorie szkód dla zdrowia człowieka, jakość ekosystemu oraz zużycie zasobów kopalnych. Ocena środowiskowa została przeprowadzona zgodnie z normą PN-EN ISO 14044:2009, czterema metodami oceny wpływu: ReCiPe, IPCC, CED. Ponieważ wypalanie uzyskanego omawianymi technologiami granulatu jest realizowane w piecach obrotowych, w analizie porównawczej uwzględniono jedynie operacje technologiczne przygotowania granulatu do wypalenia.

Czasopismo: Szkło i Ceramika
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Spoiwo bezklinkierowe otrzymane w wyniku alkalicznej aktywacji zeszklonego żużla pomiedziowego

W artykule przedstawiono wyniki badań dotyczące nowego rodzaju spoiwa bezklinkierowego powstałego w wyniku aktywacji alkalicznej granulowanego żużla pomiedziowego. Ważnym elementem przeprowadzonych badań było określenie wpływu standardowych i przyspieszonych warunków dojrzewania na właściwości mechaniczne otrzymanych kompozytów.

Czasopismo: Szkło i Ceramika
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Formowanie kompozytów gradientowych z układu ceramika-metal metodą odlewania odśrodkowego

Zapotrzebowanie na nowe materiały kompozytowe nieustanie się zwiększa. Rosną również oczekiwania odnośnie jakości nowych kompozytów oraz metod ich wytwarzania. Aktualnie kierunki rozwoju w zakresie wytwarzania materiałów kompozytowych koncentrują się na poprawie właściwości oraz opracowaniu nowych metod pozwalających wytwarzać
kompozyty gradientowe. Głównym problemem stawianym przed inżynierami podczas projektowania kompozytów gradientowych jest kontrolowanie rozmieszczenia cząstek wzdłuż wybranego kierunku. Jedną z metod pozwalających uzyskać kompozyt gradientowy z układu ceramika-metal jest odlewanie odśrodkowe mas lejnych (ang. centrifugal
slip casting). Metoda ta łączy w sobie klasyczne odlewanie z gęstwy z działaniem siły odśrodkowej. Pozwala na wytworzenie gotowego wyrobu w kształcie tulei. Wytworzone kompozyty charakteryzują się gradientową budową. Prace prowadzone były dla układu Al<sub>2</sub>O<sub>3</sub>-Ni. Na ich przekroju można dostrzec trzy strefy różniące się rozmieszczeniem cząstek niklu.

Czasopismo: Szkło i Ceramika
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Szkła z powłokami energooszczędnymi niskoemisyjnymi i niskoemisyjnymi-przeciwsłonecznymi

Powłoki stanowią cienkie, prawie niewidoczne warstewki metali i/lub związków metali, najczęściej tlenków naniesionych na powierzchnię szkła w celu uzyskania nowych właściwości bez konieczności modyfikacji składu szkła w całej jego objętości. Najczęściej zadaniem powłok jest uzyskanie większej izolacyjności termicznej w zakresie ochrony przed stratami ciepła i/lub przegrzaniem pomieszczeń w budynkach. Szkło może być powlekane „on-line" na gorąco, bezpośrednio w linii jego formowania (tlenki i inne związki metali), lub „off-line", na uformowane wcześniej i odpowiednio oczyszczone tafle szkła. Najczęściej poza linią formowania powleka się szkła z powłokami niskoemisyjnymi, których zasadniczą składową stanowi cienka warstewka odpowiedniego metalu. Najczęściej stosowaną w tym celu metodą jest metoda fizyczna polegająca na magnetronowym rozpylaniu materiału powłoki w warunkach próżniowych. W artykule przedstawiono podstawowe informacje odnośnie otrzymywania, właściwości i zastosowań szkieł z powłokami niskoemisyjnymi, tzw. "low-E" (od low-emissivity glass).

Czasopismo: Szkło i Ceramika
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Blaski i cienie efektywności energetycznej szklanych fasad

W artykule przedstawiono krótką charakterystykę czynników wpływających na efektywność energetyczną stosowanych w Polsce szklanych fasad oraz ich charakterystykę cieplną. W związku z tym, że na efektywność energetyczną szklanych fasad znaczący wpływ ma rodzaj zastosowanego szkła, przedstawiono również charakterystykę szkła aktywnego słonecznie, mającego zdolności zmiany swoich właściwości optycznych. Artykuł zawiera również informacje dotyczące skomplikowanych
obliczeń bilansu cieplnego uwzględniającego energię słoneczną, uzyskaną dzięki zastosowaniu nowoczesnych technologii aktywnego szklenia na dużych powierzchniach.

Czasopismo: Szkło i Ceramika
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Glina w architekturze armeńskiej

W artykule, na podstawie badań własnych, prac wykopaliskowych i danych z literatury, opisano różnorodne zastosowania surowej i wypalonej gliny w architekturze armeńskiej od czasów starożytnych. Omówiono powszechnie spotykane w architekturze armeńskiej gliniane paleniska, naczynia rytualne, ołtarze i obudowy palenisk, często przyozdobione elementami zoomorficznymi. Poruszono kwestie związane z wykorzystaniem gliny we wnętrzach i dziedzińcach budynków, z ich dekoracją
oraz z dziełami sztuki w przestrzeni publicznej.

Czasopismo: Szkło i Ceramika
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Witraże z Grodźca – badania, konserwacja i restauracja trzech kwater witrażowych ze zbiorów Muzeum Narodowego we Wrocławiu

Artykuł dotyczy konserwacji i restauracji trzech kwater witrażowych ze zbiorów Muzeum Narodowego we Wrocławiu. Ukazane są wstępne rezultaty badań wykonanych z użyciem nowoczesnych metod analitycznych, w tym makroskanera fluorescencji rentgenowskiej MA- XRF. Przedstawiony jest ogólny przebieg prac konserwatorsko–restauratorskich, z wyszczególnieniem zagadnień estetycznych.

Czasopismo: Szkło i Ceramika
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Ocena możliwości zastosowania pogórniczych odpadów TG3 z Turoszowa w produkcji ceramiki sanitarnej

Przedstawiono wstępne wyniki badań zastosowania gliny TG3 z Turoszowa jako taniego i alternatywnego surowca do produkcji ceramiki sanitarnej. Celem było wprowadzenie jak największej ilości surowca bez pogorszenia parametrów
technologicznych masy, takich jak: lepkość, ciężar właściwy, nabieranie czerepu przy zachowaniu założonego składu racjonalnego. Maksymalna ilość gliny TG3 możliwa do wprowadzenia to 37% w stosunku do wszystkich składników masy. Większa ilość tego surowca zmienia przede wszystkim skład racjonalny ustalający temperaturę wypalania tworzywa.

Czasopismo: Szkło i Ceramika
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Synteza, właściwości barwne oraz stabilność nieorganicznych pigmentów o strukturze pirochloru

W pracy wykazano możliwość wytworzenia związków barwnych poprzez domieszkowanie pirochloru tytanowego Y<sub>2</sub>Ti<sub>2</sub>O<sub>7</sub> manganem w ilości od 0,01 do 0,1 M. Pigmenty syntezowano techniką reakcji w fazie stałej w temperaturze 1400°C. Właściwości barwne określono w układzie CIEL*a*b* pod względem ilości użytej domieszki manganu i zastosowanych mineralizatorów. Dokonano również charakterystyki składu fazowego pigmentów metodą XRD. Wybrane pigmenty, najlepsze w ilościowej i wizualnej ocenie barwy, zastosowano w szkliwach przezroczystym i zmętnionym przeznaczonych na płytki typu gres porcellanato oraz w masie gresowej. Zarówno szkliwa, jak i masa wypalane były w temperaturze 1200°C. Na podstawie przeprowadzonych badań stwierdzono, że badane związki wykazują barwy pomarańczowo-czerwone. Pigmenty te można stosować do barwienia masy gresowej i szkliwa zmętnionego, nie nadają się natomiast do barwienia szkliwa przezroczystego, głównie z powodu odbarwienia.

Czasopismo: Szkło i Ceramika
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Szkło piankowe otrzymane na bazie popiołów lotnych ze spalania biomasy

W pracy poddano ocenie możliwości spieniania popiołów lotnych powstałych przy spalaniu 100% biomasy oraz zestawów zawierających oprócz popiołu lotnego również stłuczkę szklaną ze szkła opakowaniowego. Wybrane zestawy poddano procesowi spieniania z wykorzystaniem dobranych eksperymentalnie, optymalnych parametrów temperaturowych.
Otrzymane szkło piankowe zbadano pod kątem mikrostruktury i właściwości fizycznych. Przeprowadzone badania pozwoliły
ocenić skłonność do spieniania zarówno samego popiołu lotnego, jak i przy współudziale stłuczki szklanej. Stwierdzono, iż zasadniczy wpływ na tworzenie się porowatej struktury ma udział wprowadzonego odpadu amorficznego w postaci stłuczki szklanej oraz temperatura procesu. Obecność fazy amorficznej sprzyja wzrostowi udziału porów zamkniętych, a tym samym ma wpływ na istotne parametry fizyczne, tj. gęstość, porowatość i nasiąkliwość.

Czasopismo: Szkło i Ceramika
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Kadyńscy malarze na ceramice

W artykule przedstawiono historię artystycznego warsztatu majoliki i terakoty, założonego w 1904 r. w Kadynach, nad Zalewem Wiślanym przez Wilhelma II. Autorka omówiła główne tendencje występujące w twórczości ceramicznej i malarskiej oraz ich ewolucję do lat 20. XX w. Przedstawiła także sylwetki najwybitniejszych malarzy na ceramice związanych z Kadynami.

Czasopismo: Szkło i Ceramika
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Stopień rozdrobnienia surowca spieniającego a porowatość szkła piankowego

W pracy zbadano wpływ stopnia rozdrobnienia surowca spieniającego – wapienia – na porowatość szkła piankowego. Spienianiu poddano zestawy surowcowe składające się z wapienia o różnym stopniu rozdrobnienia oraz bezbarwnej opakowaniowej stłuczki szklanej o uziarnieniu 0,063 mm. Zbadano mikrostrukturę oraz określono podstawowe właściwości fizyczne otrzymanego szkła piankowego. Przeprowadzone badania pozwoliły określić kształt i wielkość porów. Określono
optymalną porowatość oraz stopień rozdrobnienia surowca spieniającego.

Czasopismo: Szkło i Ceramika
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Wpływ procesu impregnacji na mikrostrukturę tworzywa ogniotrwałego

W pracy zaprezentowano możliwości osiągania korzystnych zmian mikrostruktury wyrobów ogniotrwałych, wynikające z zastosowania
niestandardowej operacji technologicznej, jaką jest nasycanie. Nasycanie glinokrzemianowych materiałów wypalanych lejnymi
zawiesinami tlenku glinu powoduje zmiany parametrów mikrostruktury, polegające na redukcji porowatości otwartej, zmniejszeniu mediany rozkładu średnic porów i średniej średnicy porów odpowiednio o 86,6% i 71,1%. Zastosowanie procesu impregnacji umożliwia uzyskanie materiałów glinokrzemianowych
o udziale porów o średnicach poniżej 1 μm, na poziomie 42%. Skutkiem zmian mikrostruktury powinien być wzrost odporności
korozyjno-erozyjnej tworzyw na działanie agresywnych czynników niszczących. Zaproponowano obszar stosowania ulepszonych
materiałów ogniotrwałych.

Czasopismo: Szkło i Ceramika
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Technologiczne właściwości mas formierskich z SiC z przeznaczeniem dla ceramicznych form odlewniczych dla przemysłu lotniczego

W artykule przedstawiono wyniki badań technologicznych właściwości mas formierskich z węglika krzemu przeznaczonych do otrzymywania elementów silników lotniczych metodą odlewania precyzyjnego. Całkowite stężenie fazy stałej w ceramicznych masach lejnych z SiC wynosiło 65% wag. Spoiwem konstrukcyjnym był nanokompozyt polimerowo-ceramiczny zawierający nanocząstki Al<sub>2</sub>O<sub>3</sub> (IE). Jako spoiwo modyfikujące zastosowano wodny roztwór poli(alkoholu winylowego) (PVAL) 47-88 o ciężarze cząsteczkowym 47000 g/mol i stopniu hydrolizy 88%, który dodawano w ilościach 6, 10 i 15% w stosunku do proszku. Proszek SiC charakteryzowano z użyciem: wielkości cząstek metodą dyfrakcji laserowej, skaningowego mikroskopu elektronowego (SEM) oraz składu fazowego w dyfraktometrze rentgenowskim. Masy formierskie charakteryzowano pod względem: lepkości dynamicznej i względnej, gęstości, pH oraz adhezji do płyty (tzw. test płyty) oraz modelu woskowego. Pomiary te przeprowadzano przez 96 h w warunkach laboratoryjnych w temperaturze 21ºC. Otrzymane wyniki pokazały, że masy lejne w układzie SiC, nanokompozyt oraz (PVAL) charakteryzują się obiecującymi właściwościami i mają szansę zostać zastosowane do otrzymywania części silników lotniczych.

Czasopismo: Szkło i Ceramika
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa