rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Popyt społeczno-gospodarczy jako przesłanka kształtowania sieci lotnisk na przykładzie Mazowsza

Artykuł bazuje na opracowaniu „Strategia Rozwoju Infrastruktury Lotnictwa Cywilnego na Mazowszu”, wykonanym w Instytucie Geografii i Przestrzennego Zagospodarowania PAN w 2008 roku dla Mazowieckiego Biura Planowania Przestrzennego oraz dla władz samorządowych województwa mazowieckiego. Przede wszystkim przedstawiono skrót analiz istniejącego i przewidywanego popytu na przewozy lotnicze w oparciu o potencjał demograficzny, ekonomiczny oraz rozwój turystyki, a następnie wariantową analizę dostępności przestrzennej, posługując się wypracowaną oryginalną metodyką delimitacji obszarów rynkowych. Przeprowadzone badania posłużyły dla postawienia wniosków lokalizacyjnych w postaci tabeli waloryzacyjnej, przydatnej do wyboru budowy lub rozbudowy lotnisk regionalnych na Mazowszu. Ma to znaczenie z punktu widzenia możliwości opracowania wariantowych scenariuszy rozwoju transportu lotniczego w regionie, zdeterminowanych przede wszystkim rozwojem innej infrastruktury oraz kształtowaniem się popytu.

Czasopismo: MAZOWSZE Studia Regionalne
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne, nauki społeczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka, geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Nowe trendy w polityce przemysłowej Unii Europejskiej

Przyspieszenie zmian w strukturze przemysłu jest wynikiem obecnego kryzysu globalnego. Modernizacje te mogą w jakimś stopniu zastępować brak ilościowej ekspansji w produkcji oraz mogą wytworzyć popyt, który w innych warunkach nie pojawiłby się w ogóle. Warto podkreślić, że bardziej trwałe miejsca pracy powstają głównie w przemyśle, co daje szansę zmniejszenia bezrobocia. W Europie struktura przemysłowa ma najwięcej elementów przestarzałych, a jej modernizacja przebiegała wolniej niż w USA, Japonii i innych krajach Azji Południowo-Wschodniej. Rezultatem tego zjawiska jest opóźnienie przemysłowe Europy, jakie wykazuje ona w stosunku do USA i Japonii. Szansą dla Europy, w gospodarce i na rynku światowym, będzie osiągniecie dominującej roli w rozwoju przemysłów najbardziej nowoczesnych, opartych na technologiach przyszłości, a przede wszystkim – na przemysłach wysokiej techniki, stanowiących najbardziej nowoczesny element współczesnych struktur przemysłowych. Zadanie to wymaga zaś osiągnięcia przodującej roli w badaniach naukowych oraz zapleczu B+R w tych dziedzinach.

Czasopismo: MAZOWSZE Studia Regionalne
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne, nauki społeczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka, geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Tradycja domów proekologicznych. Przykłady polskie

Artykuł podejmuje zagadnienia związane z proekologicznym budownictwem jednorodzinnym. Głównym celem opracowania jest wprowadzenie spójnej klasyfikacji dla domów proekologicznych i zestawienie reprezentatywnych przykładów dla każdej z grup. Przyjęto klasyczną metodę badawczą, polegającą na zestawieniu i porównaniu wybranych przykładów z literatury przedmiotu i własnych obserwacji in situ. 
W pierwszej części artykułu zostały omówione historyczne przykłady budownictwa w Polsce, ze szczególnym uwzględnieniem domu wiejskiego. Autor dopatruje się w nich początków budownictwa proekologicznego. Struktura budynku wiejskiego zostaje poddana analizie i ocenie pod kątem rozwiązań przyjaznych środowisku. W drugiej części artykułu została wprowadzona podstawowa klasyfikacja budynków proekologicznych. Na jej podstawie zaprezentowano zagraniczne i polskie realizacje domów jednorodzinnych. Dzięki zestawieniu ze sobą różnych przykładów, możliwe stało się ich porównanie i scharakteryzowanie. Artykuł kończy podsumowanie zagadnień poruszonych w opracowaniu, ze szczególnym uwzględnieniem specyfiki polskich realizacji.

Czasopismo: MAZOWSZE Studia Regionalne
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne, nauki społeczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka, geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
O kolekcjach tworzących zbiory Państwowego Muzeum Archeologicznego w Warszawie

Zainteresowanie „starożytnościami”, obok naukowego, miało w Polsce także bardzo wyraźny wydźwięk patriotyczny. Ochrona dziedzictwa narodowego z podkreślaniem odrębności kulturowej i historycznej ziem pozostających pod panowaniem trzech zaborców stanowiła program realizowany przez znaczną część środowiska intelektualnego. Na Litwie za sprawą hr. Eustachego Tyszkiewicza powstało Muzeum Starożytności, lecz w Warszawie powołanie takiej instytucji było niemożliwe. Namiastką stały się organizowane cyklicznie od 1856 roku Wystawy Starożytności i Przedmiotów Sztuki. Konsolidowały one środowisko, podobnie jak wydawana przez Kazimierza Władysława Wójcickiego Biblioteka Warszawska, pismo popularyzujące osiągnięcia naukowe, z którym współpracowali stale Bolesław Podczaszyński, Józef Przyborowski, Jan Zawisza, Adolf Pawiński, Kalikst Jagmin czy Zygmunt Gloger. W ostatnich latach XIX wieku wykrystalizowały się 2 ośrodki stanowiące zalążek przyszłego muzeum archeologicznego: Muzeum Przemysłu i Rolnictwa, na które składało się wiele kolekcji oraz duża prywatna kolekcja Erazma Majewskiego. Po odzyskaniu niepodległości, w 1920 roku powstało Państwowe Grono Konserwatorów Zabytków Przedhistorycznych, a jednym z celów jego działań było utworzenie muzeum. Powołane rozporządzeniem Prezydenta Rzeczypospolitej 22 marca 1928 roku Państwowe Muzeum Archeologiczne w Warszawie, pomimo trudności, szybko stało się największą w kraju instytucją naukowo-badawczą i popularyzującą archeologię. Po wojnie skupiło wszystkie rozproszone dotąd warszawskie kolekcje archeologiczne.

Czasopismo: MAZOWSZE Studia Regionalne
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne, nauki społeczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka, geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Prawne aspekty ochrony nieruchomości zabytkowych

Ochrona zabytków nieruchomych i opieka nad tymi zabytkami wymaga właściwych instrumentów prawnych. Ustawy powinny jasno określać przedmiot ochrony, zasady, cele i metody, a także uprawnienia i obowiązki zarówno użytkowników zabytków, jak i organów administracji publicznej. Ochrona zabytków należy do zadań publicznych i stanowi domenę prawa administracyjnego, określającego kompetencje organów władzy publicznej: państwowej, rządowej i samorządowej, które są realizowane w interesie ochrony dobra publicznego. Uwzględniając, że zabytek nieruchomy ma większe szanse przetrwania jeśli jest właściwie użytkowany, bardzo ważnym problemem staje się prawne zapewnienie właścicielom zabytków odpowiednich ulg i preferencji rekompensujących niezbędne koszty utrzymania i konserwacji. Obecne ustawodawstwo zdecydowanie więcej nakłada obowiązków często trudnych do zrealizowania przez właścicieli bez pomocy z zewnątrz. Ochrona zabytków w większym stopniu powinna być sprawą publiczną. Dlatego tak istotna jest kwestia świadomości obywateli oraz zwiększenie uprawnień samorządów lokalnych, aby można było zachować dla przyszłych pokoleń to, bez czego niemożliwy jest trwały i zrównoważony rozwój – świadectwo przeszłości i tożsamości społecznej.

Czasopismo: MAZOWSZE Studia Regionalne
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne, nauki społeczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka, geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Samorządność lokalna a terytorialny wymiar rozwoju. Zarządzanie obszarami funkcjonalnymi

Artykuł przedstawia wybrane problemy związane z zarządzaniem obszarami funkcjonalnymi w Polsce w kontekście praktyki funkcjonowania samorządów lokalnych i wyzwań związanych z potrzebą terytorializacji polityk rozwoju. Kształtujące się w Polsce od kilkunastu lat funkcjonalne obszary zurbanizowane, w tym ich najbardziej złożona forma – obszary metropolitalne, to układy terytorialne, które integrują powiązania i zależności związane z różnymi sferami działalności człowieka, w tym głównie z prowadzoną działalnością gospodarczą. Układy te są nowym zjawiskiem i nieznanym wyzwaniem z perspektywy planowania i zarządzania rozwojem. 25 lat temu, gdy tworzone były zręby samorządności terytorialnej, nie przewidziano, że rozwój urbanizacji przybierze takie tempo i takie formy oraz że lokalizacja różnych funkcji kierować się będzie inną logiką a wszystko to stanie się poważnym problemem dla zarządzania rozwojem. Demonopolizacja i decentralizacja państwa oraz autonomia gmin uwolniły społeczną energię i sprzyjały budowaniu lokalnego potencjału rozwoju. Rozwój nie domyka się jednak w granicach administracyjnych gmin. Po kilkunastu latach zastosowane rozwiązania dotyczące zarządzania rozwojem stają się dysfunkcjonalne. Nie wiąże się to oczywiście jedynie z wciąż sporadyczną współpracą gmin, która w obecnych warunkach jest niejednokrotnie koniecznością, czy też z podziałem kompetencji miedzy różne szczeble administracji publicznej. Postulat stosowania wymiaru terytorialnego w politykach rozwoju każe inaczej spojrzeć na relacje horyzontalne i wertykalne między jednostkami samorządu terytorialnego i ich powiązania z innymi podmiotami, mającymi wpływ na przebieg procesów rozwojowych. Doceniając rolę samorządu gminnego w rozwoju w skali lokalnej, regionalnej i w skali całego kraju potrzebna jest krytyczna refleksja dotycząca źródeł problemów i możliwych ścieżek ich rozwiązywania.

Czasopismo: MAZOWSZE Studia Regionalne
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne, nauki społeczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka, geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Czym jest, komu jest potrzebne i do kogo należy dziedzictwo kulturowe?

Artykuł dotyczy definicji dziedzictwa kulturowego, jego wartości dla społeczeństwa oraz problemu jego własności i konfliktów, które wokół własności dziedzictwa kulturowego powstają. Wytwory człowieka, a także wytwory natury, które posiadają wartości duchowe, możemy nazwać dobrami kultury. Dziedzictwem kulturowym jest natomiast ta część dawnych dóbr kultury, która uznana została za wartościową przez kolejne następne pokolenia i dzięki temu dotrwała do chwili obecnej. Pojęcie zabytku najsłuszniej jest zarezerwować dla dawnych materialnych dzieł człowieka. W ostatniej ćwierci XX wieku zauważono, że zjawiska kulturowe mają charakter zasobów, analogicznie do zasobów naturalnych. Dziedzictwo kulturowe jest zasobem ograniczonym, nieodnawialnym i narażonym na zniszczenie zarówno w wyniku działania czynników zewnętrznych, np. rozkładu wynikającego z upływu czasu, jak też w wyniku nadmiernej i niekontrolowanej konsumpcji. Co więcej, zasoby kulturowe są przedmiotem własności wspólnej i trzeba nimi mądrze zarządzać w interesie publicznym. Większość teoretyków za najważniejsze kryteria uznania danego obiektu za należący do kategorii dziedzictwa kulturowego uważa wartość poznawczą i wartość emocjonalną, łącznie określając je często mianem „wartości historycznych” czy „wartości zabytkowych”. Wartość dziedzictwa kulturowego jest wielowymiarowa i może być mierzona na wielu skalach. Niektóre z wartości dziedzictwa są wartościami uniwersalnymi, transcendentnymi, obiektywnymi i bezwarunkowymi. Inne wartości będą miały charakter zrelatywizowany do konkretnego kontekstu społecznego czy kulturowego ich odbiorcy. W odniesieniu do własności dziedzictwa kulturowego, autor – po rozważeniu różnych teorii dotyczących tego zagadnienia – proponuje przyjąć teorię wspólnej własności, której konsekwencją jest zasada wolnego dostępu do wartości dziedzictwa kulturowego. Dziedzictwo kulturowe musi być własnością publiczną w takim sensie, że każdy winien mieć równy dostęp do duchowych wartości, jakie to dziedzictwo w sobie zawiera. Nie oznacza to jednak wcale koniecznie wywłaszczenia prywatnych właścicieli poszczególnych obiektów tworzących dziedzictwo kulturowe. Z punktu widzenia idei wolnego dostępu nie jest bowiem ważne, kto jest właścicielem substancji danego obiektu w sensie prawnym, jeśli tylko korzystanie z tego prawa własności nie narusza interesu publicznego.

Czasopismo: MAZOWSZE Studia Regionalne
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne, nauki społeczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka, geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Analiza przestrzenna różnych aspektów społeczeństwa informacyjnego na terenie województwa mazowieckiego

W artykule zawarto analizę rozwoju społeczeństwa informacyjnego za pomocą dwóch miar. Po pierwsze, sumaryczny wskaźnik rozwoju społeczeństwa informacyjnego, który został stworzony dla powiatów Mazowsza. Po drugie – wykluczenie cyfrowe, które zostało przeanalizowane zarówno w układzie gmin, jak i powiatów województwa mazowieckiego. W sumarycznym wskaźniku wykorzystano 6 zmiennych, pogrupowanych w 3 elementy: technologiczny, ekonomiczny, społeczno-kulturowy. Cząstkowe wskaźniki zostały wyliczone za pomocą metody odległości od wzorca, zaś sumaryczny wskaźnik – za pomocą metody Perkala, z zastosowaniem określonych wag. Wyniki analizy potwierdzają podstawowy podział województwa w wielu innych społeczno-ekonomicznych dziedzinach. Najbardziej rozwinięte powiaty w tym zakresie – to jednostki skupione wokół miasta Warszawy wraz z miastami na prawach powiatu. Wśród powiatów okalających stolicę słabiej wypadają jednostki z północno-wschodniej strony, czyli powiaty wołomiński i miński. Spośród miasta na prawach powiatu największą wartość wskaźnik przyjmuje dla Siedlec, a następnie, w kolejności malejącej, dla Ostrołęki, Radomia i Płocka. Spośród pozostałych jednostek na szczególną uwagę zasługują powiaty nowodworski i grodziski, które wskazują na społeczeństwo rozwinięte informacyjne na poziomie podobnym do powiatów bezpośrednio leżących przy Warszawie. Także sumaryczny wskaźnik prezentuje wysokie wartości dla powiatów gostynińskiego i ciechanowskiego.

Czasopismo: MAZOWSZE Studia Regionalne
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne, nauki społeczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka, geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Studium rozwoju mikroenergetyki w podregionie siedleckim oraz mikroelektroenergetyki w innych podregionach województwa mazowieckiego

W artykule przedstawiono rzeczowe efekty energetycznego wykorzystania zasobów OZE w segmencie mikroenergetyki elektroenergetycznej i cieplnej w wybranym do szczegółowych badań i analiz podregionie siedleckim, który obejmuje 52 gminy, czyli 16,5% ogółu gmin województwa mazowieckiego. Zbadano wpływ, jaki na rozwój mikroenergetyki (w tym prosumenckiej) wywarły krajowe uwarunkowania prawne, ustawowy system wsparcia, a także działania planistyczne oraz organizacyjne samorządu województwa i samorządów gmin. Do analiz na poziomie badanego podregionu wykorzystano szczegółowe dane uzyskane z przeprowadzonej ankietyzacji wszystkich jego gmin oraz dane uzyskane od przedsiębiorstw energetycznych i GUS. Przeanalizowano podstawowe uwarunkowania lokalne, w tym ekonomiczne (dochody gmin), techniczne (profile energetyczne gmin, stan sieci dystrybucyjnych), budowlane oraz środowiskowe. Zaakcentowano liczne uwarunkowania pozytywnie wpływające na rozwój segmentu, ale też wyraźnie wskazano na realne ograniczenia. W chwili obecnej brak jest jeszcze specjalistycznych, zilustrowanych konkretnymi danymi, wskaźnikami liczbowymi publikacji branżowych, dotyczących praktycznych efektów rozwoju segmentu mikroenergetyki na poziomie gmin województwa mazowieckiego. Niniejszy artykuł ma za zadanie wypełnienie tego braku, przy czym w odniesieniu do innych niż siedlecki podregionów województwa istniała możliwość przeprowadzenia na podstawie istniejących danych jedynie wstępnej analizy szacunkowej i to tylko w segmencie mikroelektroenergetyki. Na bazie przeprowadzonych analiz oraz najnowszych działań legislacyjnych oraz organizacyjnych rządu, zmierzających do ułatwienia rozwoju mikroenergetyki prosumenckiej, podjęto autorską próbę przedstawienia prognozy udziału tego segmentu elektroenergetyki w udziale województwa mazowieckiego w wypełnieniu krajowych celów wykorzystania OZE w perspektywie lat 2020–2030.

Czasopismo: MAZOWSZE Studia Regionalne
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne, nauki społeczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka, geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Innowacyjne rozwiązania finansowe dla inteligentnego rozwoju miast

Niniejszy artykuł przedstawia wyniki badań nad zmianami społeczno-ekonomicznymi w polskich miastach w kontekście wyzwań związanych ze zmianami technologicznymi. Metody klasycznej analizy ekonometrycznej połączono w artykule z zastosowaniem sieci neuronalnej dla zidentyfikowania prawidłowości rozwojowych w siedmiu dużych polskich miastach: Warszawie, Krakowie, Poznaniu, Wrocławiu, Gdańsku, Łodzi i Kielcach. Wykonane badania dostarczają mieszanych przesłanek na temat tendencji na przyszłość, zwłaszcza w zakresie demografii. Pewne są jednak dwa zjawiska: wzrost skłonności do zakładania nowych przedsiębiorstw oraz spadek udziału wydatków inwestycyjnych w budżetach miejskich. Symulacja za pomocą sieci neuronalnej wskazuje na możliwość szybkiej eksplozji demograficznej badanych miast, mimo obecnej stagnacji, oraz możliwość dalszego, znacznego wzmocnienia zachowań przedsiębiorczych. W konkluzji artykułu omawiany jest zarys rozwiązania finansowego wykorzystującego zaobserwowane tendencje. Rozwiązanie to łączy elementy funduszu inwestycyjnego z crowdfundingiem (finansowanie społecznościowe).

Czasopismo: MAZOWSZE Studia Regionalne
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne, nauki społeczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka, geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Mazowiecki Ośrodek Badań Regionalnych – centrum wiedzy wspierające zarządzanie w regionie

Celem artykułu jest przedstawienie zadań i działań podjętych w 2010 roku przez Mazowiecki Ośrodek Badań Regionalnych (MOBR), jednostkę utworzoną w strukturach organizacyjnych Urzędu Statystycznego w Warszawie. Ideą przyświecającą procesowi powołania MOBR było stworzenie profesjonalnego zaplecza analitycznego i informacyjnego, reagującego na zmieniającą się sytuację społeczno-ekonomiczną w regionie. Poprzez prowadzenie badań, monitoring i opracowywanie analiz społeczno-gospodarczych o województwie oraz w innych układach przestrzennych, jednostka ma stanowić wsparcie dla procesów zarządzania podejmowanych przez władze regionalne i lokalne w województwie mazowieckim. W drugiej części artykułu zaprezentowano wyniki ankiety, skierowanej do jednostek samorządu terytorialnego na Mazowszu, będącej jednym z narządzi diagnozowania ich rzeczywistych potrzeb informacyjnych, wynikających z realizowanych zadań i podejmowanych działań, zmierzających m.in. do poprawy warunków życia społeczności lokalnych.

Czasopismo: MAZOWSZE Studia Regionalne
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne, nauki społeczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka, geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Współpraca systemu edukacji z gospodarką

W artykule poruszona jest kwestia współpracy systemu edukacji z gospodarką na wszystkich szczeblach edukacji: szkolnictwie podstawowym i gimnazjalnym, ponadgimnazjalnym oraz szkolnictwie wyższym. Artykuł z jednej strony wskazuje powody, dla których ważna jest współpraca systemu edukacji z gospodarką; z drugiej natomiast wskazuje obszary, w których powinna następować współpraca systemu edukacji z gospodarką. Jednym z głównych wniosków płynących z artykułu jest stwierdzenie, że badanie losów zawodowych absolwentów powinno być kluczowym punktem inicjującym, monitorującym oraz oceniającym współpracę systemu edukacji z gospodarką. Badaniem losów zawodowych absolwentów nie powinni być objęci tylko sami studenci, ale również pracodawcy. Takie podejście umożliwia dojście do wniosków i wskazówek odnośnie modelu współpracy systemu edukacji z gospodarką, z których najważniejsze zostały zaprezentowane w artykule. Przy wspieraniu współpracy systemu edukacji z gospodarką nacisk położony powinien być na wszystkie etapy szkolnictwa, w tym zwłaszcza na sam początek edukacji młodych ludzi, czyli na szkolnictwo podstawowe i gimnazjalne.

Czasopismo: MAZOWSZE Studia Regionalne
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne, nauki społeczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka, geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Prawne aspekty korzystania z nieruchomych zabytków techniki na przykładzie obiektów poprzemysłowych Żyrardowa

Skutkiem trwającego w Polsce już ponad 20 lat procesu przemian gospodarczych jest postępująca modernizacja przemysłu. Przy bardzo dynamicznym rozwoju techniki i przemysłu w szybkim tempie przybywa zabytków techniki. Istnienie wielu z nich jest zagrożone z powodu ich pozornej bezużyteczności. Nadzieją ocalenia tych obiektów może być restrukturyzacja lub adaptacja do nowych funkcji, to jednak wymaga dużych nakładów finansowych i odpowiednio dostosowanych regulacji prawnych. Artykuł ma na celu przybliżenie problemów prawnych, dotyczących korzystania z nieruchomych zabytków techniki, na przykładzie poprzemysłowych obiektów miasta Żyrardowa. Użytkowanie zabytkowych obiektów techniki ma fundamentalne znaczenie dla stanu ich zachowania, natomiast zaprzestanie działalności i nieużytkowanie budynków w dalszej perspektywie przekreśla szanse ich przetrwania.

Czasopismo: MAZOWSZE Studia Regionalne
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne, nauki społeczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka, geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Kompleksowa ocena stanu środowiska na terenach wiejskich powiatów województwa mazowieckiego

Celem artykułu jest dokonanie oceny stanu środowiska na terenach wiejskich powiatów województwa mazowieckiego, ponieważ wynik tej oceny jest bardzo pomocny przy wyznaczania kierunków rozwoju i zagospodarowania przestrzennego poszczególnych powiatów i gmin, a także dla inwestorów indywidualnych, szczególnie tych, którzy są zainteresowani turystyką, rekreacją i mieszkalnictwem. Do wykonania takiej oceny wykorzystano 7 wskaźników: ogólne obciążenie środowiska przez stałych mieszkańców, zachowanie szaty roślinnej w formie zbliżonej do naturalnej, zróżnicowanie form użytkowania gruntów, powierzchnię i charakter obszarów chronionych, obciążenie odpadami komunalnymi, obciążenie ściekami bytowymi, stan powietrza atmosferycznego. Obliczenie poszczególnych wskaźników jest dokonywane na podstawie danych liczbowych, pochodzących z Banku Danych Lokalnych GUS lub z programu EMEP. Wartości wskaźników są poddane standaryzacji w skali od 0 do 10, a następnie uśredniane dla poszczególnych powiatów. Wyniki przeprowadzonej analizy pokazują, że stan środowiska w powiatach województwa mazowieckiego jest bardzo zróżnicowany, z wyjątkiem stanu powietrza atmosferycznego. W zakresie każdej z pozostałych 6 cech występują powiaty zarówno o bardzo dobrej, jak i złej ocenie. Uśrednione oceny dla poszczególnych powiatów pokazały, że ogólny stan środowiska w żadnym z powiatów województwa mazowieckiego nie był korzystny na tle sytuacji w Polsce w 2006 roku.

Czasopismo: MAZOWSZE Studia Regionalne
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne, nauki społeczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka, geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna