rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Obieg magnezu na łące trwałej nawadnianej oraz bez nawodnień w warunkach zróżnicowanego nawożenia

Badania, w warunkach wieloletniego doświadczenia ścisłego, były prowadzone metodą losowanych bloków, w czterech powtórzeniach,
na zdrenowanej łące trwałej położonej na glebie mineralnej w Falentach. Celem pracy było rozpoznanie obiegu
magnezu i jego bilanse, w warunkach zróżnicowanego nawożenia, łąki nawadnianej oraz bez nawodnień. Obiektami badawczymi
były cztery poziomy nawożenia mineralnego (N/60, N/120, N/180 i N/240) i dwa nawożenia naturalnomineralnego
z wykorzystaniem gnojówki (G/180, G/240), w warunkach optymalnego uwilgotnienia, tj. nawadniane i okresowych
niedoborów wody (bez nawodnień). Jesienią 2008 oraz 2011 roku oznaczono zasobność gleby w Mg oraz jej pH.
Corocznie, w latach 2009-2011 zbierano trzy pokosy runi łąkowej, określając plon suchej masy oraz zawartość makroskładników.
W porównywanych latach występowało znaczne zróżnicowanie w rozkładzie oraz poziomie opadów w sezonie
wegetacyjnym. Na większości obiektów stwierdzono istotne różnice w plonowaniu pomiędzy porównywanymi poziomami
nawożenia. Na obiektach nawożonych nawozami mineralnymi odnotowano ujemne saldo magnezu. Nawożenie łąki gnojówką
znacznie uzupełniało niedobory magnezu w glebie, co wyraźnie poprawiło saldo bilansu tego pierwiastka w porównaniu
z nawożeniem mineralnym. Saldo bilansowe było bardziej korzystnie na obiektach nawadnianych niż na obiektach bez nawodnień.
W porównywanych warstwach gleby (0-10 i 10-20 cm) jej zasobność w magnez była wyraźnie niższa na obiektach
bez nawodnień, co świadczy o jego wnoszeniu wraz z nawodnieniami oraz wymywaniu.

Czasopismo: Journal of Research and Applications in Agricultural Engineering
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Waloryzacja przyrodniczo-użytkowa szuwaru mozgowego w dolinie Noteci

Celem badań była waloryzacja przyrodnicza, która miała charakter analizy flory i ocenę aktualnego stanu szaty roślinnej
łąk mozgowych w dolinie Noteci na odcinku Radolinek-Czarnków-Wieleń. Badania fitosocjologiczne i siedliskowe przeprowadzono
na obszarach podmokłych, o zróżnicowanych warunkach wilgotnościowych i troficznych, w latach 2010-2012. Badania
dotyczyły oceny różnorodności szaty roślinnej, struktury botanicznej, fitosocjologicznej i florystycznych grup użytkowych,
stopnia synantropizacji roślinności, określenie tendencji dynamicznych gatunków, spektrum biologicznego, frekwencji
gatunków. Ponadto określono warunki siedliskowe oraz dokonano waloryzacji użytkowej. Badania wykazały, że kierunkowość
przemian flory na badanym obszarze uzależniona była głównie od warunków wilgotnościowych, żyzności i odczynu gleby.
Czynniki te miały istotny wpływ na warunki troficzne i warunkowały skład gatunkowy flory oraz jej różnorodność.

Czasopismo: Journal of Research and Applications in Agricultural Engineering
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Symulacyjne badania zachowań kinematycznych agregatu uprawowo-siewnego

Współczesne programy komputerowe służące do symulacji kinematycznych umożliwiają zebranie wielu informacji o konstrukcji już na etapie jej projektowania. Daje to możliwość uniknięcia błędów konstrukcyjnych i ograniczenia kosztów budowy. W artykule przedstawiono przykład analizy kinematycznej zestawu ciągnik i agregat uprawowo-siewny.

Czasopismo: Journal of Research and Applications in Agricultural Engineering
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Ocena składu botanicznego i jakości spasanych runi w trzech grupach siedlisk

Polska postrzegana jest jako kraj szczycący się bogactwem ilościowym i jakościowym zasobów szeroko rozumianej bioróżnorodności, w tym zwłaszcza na użytkach zielonych. Powyższe wpisuje się w założenia Wspólnej Polityki Rolnej na lata po2013 r. gdzie wysokść rangą nadano zachowaniu bogactwa bioróżnorodności. Najprostszym sposobem jej zachowania i ochrony, zwłaszcza w ekstremalnych warunkach siedliskowych, jest wypas zwierząt. Taki sposób rolniczego wykorzystania terenów zadarnionych jest bardzo efektywny, tani i prosty w stosowaniu. Użytki porzucone i nie użytkowane szybko podlegają procesowi degradacji wyrażającej się zachwaszczeniem i zakrzaczeniem runi, który na znacznych powierzchniach jest już mocno zaawansowany. Badania prowadzono na użytkach zielonych położonych w ośmiu siedliskach: trzech grędowych, dwóch pobagiennych i trzech łęgowych. We wszystkich siedliskach dominowały w runi trawy, następnie zioła i chwasty. Udział roślin bobowatych był niewielki. W przypadku siedlisk grędowych i pobagiennych były to zbiorowiska roślinne trawiaste, a w przypadku łęgowych trawiasto-szuwarowe. Wykorzystując metodę fitoindykacji, określono stan uwilgotnienia siedlisk i zakwalifikowano je do świeżych i wilgotnych oraz do silnie wilgotnych i mokrych. Wyliczone liczby wartości użytkowej runi (Lwu) wskazują, że najwartościowsze, pod względem paszowym, zbiorowiska roślinne stwierdzono w siedliskach grędowych i pobagiennych (wartość użytkowa dobra) natomiast mało wartościowe w łęgowych (wartość mierna). Odwrotnie układała się ich wartość na podstawie składu chemicznego, a zwłaszcza zawartości białka ogólnego i włókna surowego.

Czasopismo: Journal of Research and Applications in Agricultural Engineering
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Ekologiczne i ekonomiczne aspekty produkcji energii elektrycznej z biomasy na przykładzie agrobiogazowni w Zakładzie Doświadczalnym Instytutu Zootechniki PIB Grodziec Śląski

Kolejny już raz na Konferencji "Rolnictwo ekologiczne - stan obecny i perspektywy rozwoju" w Puszczykowie, w ramach spotkałń nauki z praktyką, mamy możliwość zaprezentowania agrobiogazowni, jej wyników z prawie 12 miesięcznego okresu produkcji energii. Uzyskane wyniki potwierdzają założenia inwestycyjne i są informacją dla wszystkich zainteresowanych budową biogazowi w ramach, popieranych przez Rząd "Kierunkach rozwoju biogazowni rolniczych w Polsce w latach 2010-2020". Szacuje się, że w Polsce w tym okresie może powstać 2000 do 2500 biogazowni, których produkcja może pokryć w około 10% zapotrzebowania na gaz. Ta ilość może w pełni zaspokoić potrzeby wsi. Agrobiogazownię w Kostkowicach wybudowano w 2010 r. Po rozruchu w 2011 r., od 1 stycznia 2012 r. osiągnęła pełną zdolność produkcyjną, wykorzystując do wytwarzania energii substraty pochodzenia rolniczego, takie jak: obornik, gnojowicę bydlęcą i wi_sk_, produkty uboczne agrorafinerii (makuchy, glicerynę, osad olejowy), zielonki, ziemniaki, kiszonki z kukurydzy i traw oraz niedojady. W pracy przedstawiono wyniki badań substratów, ich skład chemiczny, zawartość metali ciężkich oraz wartość energetyczną. Przeprowadzono badania fermentu w kierunku obciążenia fermentacji metanowej okreśając profil niskocząsteczkowych kwasów organicznych oraz zasadowość, w okresie rozruchu oraz w okresie produkcji. Dla tych samych okresów przedstawiono skład biogazu (zawartość metanu, dwutlenku węgla, zasiarczenie). Pofermentacyjnym produktem procesu zgazowania substratów jest dygestat (poferment), który zawiera, co potwierdzono w badaniach własnych, uwodnienie na poziomie 91-95% H2O. Po odseparowaniu dygestat zawiera ok. 27% suchej masy, a woda pofermentacyjna od 3,1 do 4,4%. Określono skład chemiczny, właściwości fizykochemiczne dygestatu stałego i płynnego oraz wody pofermentacyjnej. W badaniach jakości mikrobiologicznej dygestatu i wody pofermentacyjnej wykazano brak bakterii Salmonella spp. oraz niewielki Escherichia coli (14,2š10,4 jtk g-1 i 25,0š10,95 jtk ml-1). Aktualnie prowadzi się badania porównawcze wartości nawozowej dygestatu i gnojowicy. Założono, ze zarówno dygestat, jak i wody pofermentacyjne winny wykazać wyższość ekologiczną w zakresie obecności nasion chwastów oraz mikroorganizmów patogennych. Przedstawiono także wstępną analizę ekonomiczną produkcji energii elektrycznej z biogazu, stwierdzając, że agrobiogazownia może być przykładem dywersyfikacji produkcji rolniczej.

Czasopismo: Journal of Research and Applications in Agricultural Engineering
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Ocena fungistatycznego działania olejku eterycznego z konopi w zaprawach nasiennych w zależności od zastosowanej formulacji

Od kilku lat w Instytucie Włókien Naturalnych i Roślin Zielarskich w Poznaniu prowadzone są badania nad wykorzystaniem fungistatycznych właściwości olejku eterycznego z konopi w ochronie upraw lnu włóknistego i oleistego. Opracowano formulacją zaprawy nasiennej, która nie zawiera w swym składzie żadnych chemicznych synergentów. Podczas kilkuletnich doświadczeń nad opracowaniem ostatecznej formulacji, testowano zaprawy nasienne o różnym składzie, zawierające olejek eteryczny z konopi. Doświadczenie rozpoczęto od zaprawiania nasion lnu czystym olejkiem eterycznym, następnie kolejno olejkiem eterycznym rozpuszczonym w róznych stężeniach oleju roślinnego, w oleju z dodatkiem emulgatora chemicznego, w oleju z dodatkiem emulgatora ekologicznego oraz w oleju emulgowanym metodami fizycznymi. Badania wpływu formulacji zaprawy nasiennej na efektywność s.b.cz. (konopny olejek eteryczny) wykazały róznice między zaprawami w zakresie porażenia roślin lnu przez grzyby chorobotwórcze oraz uzyskane plony nasion i ich jakość. Stwierdzono na podstawie badań laboratoryjnych, wazonowych, a także w warunkach polowych, że najskuteczniejsze w ochronie lnu było zaprawianie nasion formulacją o stężeniu olejku 0,1% w nośniku organicznym oraz w oleju emulgowanym metodami fizycznymi.

Czasopismo: Journal of Research and Applications in Agricultural Engineering
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Wpływ wody uzdatnionej magnetycznie na wzrost, rozwój i plonowanie łubinu żołtego (Lupinus luteus L.)

Badania prowadzono w hali wegetacyjnej Instytutu Uprawy Nawożenia i Gleboznawstwa-Państwowego Instytutu Badawczego
w Puławach. Rośliny były uprawiane w wazonach Mitscherlicha zawierających mieszaninę 5 kg ziemi ogrodowej
i 2 kg piasku. Czynnikiem I rzędu były odmiany łubinu żółtego: Dukat i Taper, a czynnikiem II rzędu – rodzaj wody stosowanej
do podlewania roślin: Wk – woda nienamagnesowana (obiekt kontrolny), Wn – woda uzdatniona magnetyzerem nakładkowym,
Wp – woda uzdatniona magnetyzerem przepływowym. Celem podjętych badań było określenie wpływu wody
uzdatnionej magnetycznie na kiełkowanie nasion oraz wzrost, rozwój i plonowanie łubinu żółtego. Woda uzdatniana magnetycznie
polepszała wschody łubinu. Dotyczyło to zarówno terminu jak i dynamiki wschodów. Rośliny podlewane wodą
uzdatnianą magnetycznie osiągały większe wskaźniki bezwzględnej (GR) i względnej (RGR) szybkości wzrostu niż rośliny
podlewane zwykłą wodą. Nawadnianie gleby wodą magnetyczną spowodowało istotną zwyżkę plonu nasion obydwu odmian
łubinu żółtego. Przyrost plonu był konsekwencją większej liczby strąków na roślinie i większej liczby nasion z rośliny, bowiem
masa 1000 nasion nie uległa większej zmianie.

Czasopismo: Journal of Research and Applications in Agricultural Engineering
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Ocena skuteczności sproszkowanych ziół do zaprawiania nasion zbóż

Celem przedstawionych badań była ocena skuteczności dopuszczonych do stosowania w gospodarstwach ekologicznych ziół: czosnku, krwawnika, rumianku i wrotyczu do zaprawiania nasion zbóż jarych: jęczmienia, owsa i pszenicy. Skuteczność badanych zapraw ziołowych porównywano z zaprawą chemiczną Funaben T. Badane gatunki a nawet odmiany zbóż odmiennie reagowały na zaprawy nasienne. Najbardziej skuteczne były w stosunku do owsa, najmniej skuteczne w stosunku do pszenicy. Najkorzystniej na większość badanych cech wpływały krwawnik i wrotycz, natomiast na masę tysiąca ziarniaków rumianek.

Czasopismo: Journal of Research and Applications in Agricultural Engineering
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Zawartość składników mineralnych w bulwach ziemniaka uprawianego w systemie ekologicznym, ich wartość żywieniowa i wzajemne relacje

Celem badań była ocena zawartości i wartości żywieniowej wybranych składników mineralnych (azotu, fosforu, potasu, magnezu, wapnia, miedzi, żelaza, manganu, cynku i boru) w bulwach ziemniaka uprawianego w systemie ekologicznym. Ponadto zbadano zależności między pierwiastkami. Ziemniaki uprawiano na glebie lekkiej (mazowieckie) pola doświadczalnego Oddziału w Jadwisinie, Instytutu Hodowli i Aklimatyzacji Roślin - Państwowego Instytutu Badawczego w latach 2008-2010. Dominujacym pierwiastkiem decydującym o wartości odżywczej ziemniaka jest potas, którego zawartość w bulwach z upraw ekologicznych wahała się w granicach 280-580 mg*100g-1 świeżej masy. Przy zapotrzebowaniu dziennym 3500 mg, średnia zawartość 410 mg K*100g-1 pokrywa zapotrzebowanie człowieka na ten składnik w 12% (bez uwzględnienia strat podczas obróbki produktu). Ważnym pierwiastkiem będącym głównym składnikiem białka jest azot, którego zawartość w bulwach wynosiła średnio 0,26 mg*100g-1, co daje około 1,63% białka. Pozostałe badane minerały: fosfor i magnez po spożyciu 100g ziemniaków pokrywają dzienne zapotrzebowanie na te składniki odpowiednio w ok. 8 i 7%. Wapń w ziemniakach z upraw ekologicznych wystąpił w śladowych ilościach - 11 mg*100g-1 *św. masy. Przeciętna zawartość żelaza, miedzi, manganu, cynku i boru wynosiła średnio: 0,97, 0,095, 0,15, 0,26 i 0,10 mg*100g-1, co pokrywa zapotrzebowanie odpowiednio w 12, 11, 8-6, 3-2, 10-5% na dzień. Analiza regresji i korelacji wykazały wysoką zależność pomiędzy niektórymi biopierwiastkami występujacymi w bulwach ziemniaka wyrażoną współczynnikiem korelacji Pearsona wynoszącym dla P i K = 0,74; P i Cu =0,75; K i Fe = 0,43; K i Cu = 0,50 i Fe i Mn =0,86.

Czasopismo: Journal of Research and Applications in Agricultural Engineering
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Problemy ochrony ekologicznej uprawy śliwy i czereśni przed szkodnikami

W piątym i szóstym roku prowadzenia Ekologicznego Sadu Doświadczalnego w Nowym Dworze-Parceli zanotowano duże uszkodzenia owoców śliwy i czereśni przez szkodniki. Spośród nich w największym nasileniu wystąpiła nasionnica trześniówka (Rhagoletis cerasi L.) na czereśni. Liczba odławianych much przekraczała próg zagrożenia od kilku do kilkudziesięciu razy. W 2010 roku na czereśni odmiany 'Summit' zanotowano 3 razy więcej owoców z larwami nasionnicy trześniówki (63,2%) niż w roku 2009 (20,7%). Na śliwie, w roku poprzedzającym badania, zaobserwowano od kilku do kilkudziesięciu procent owoców uszkodzonych przez owocówkę śliwkóweczkę (Laspeyresia funebrana) [11]. Zastosowanie preparatu bakteryjnego SpinTor 240 SC kilkakrotnie zmniejszyło procent uszkodzonych owoców. Do groźnych szkodników zmniejszających plony śliw należały owocnice (Hoplocampa minuta Christ. i Hoplocampa flava). W 2010 roku, przy niesprzyjających warunkach w czasie zapylania, szkodniki te uszkodziły 36,4% zawiązków na odmianie 'President' i aż 54,7% na odmianie 'Elena'.

Czasopismo: Journal of Research and Applications in Agricultural Engineering
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Ocena efektywności stosowania dodatków biologicznych w procesie zakiszania runi łąkowej

Badania prowadzono w latach 1999-2008 w warunkach produkcyjnych. Celem badań była ocena wpływu wybranych komercyjnych preparatów bakteryjnych zawierających kultury bakterii kwasu mlekowego na jakość i stabilność tlenową kiszonek z runi łąkowej. Kiszonki sporządzano z podsuszonej runi łąkowej zakiszanej w dużych belach cylindrycznych owijanych folią z dodatkiem trzech różnych preparatów mikrobiologicznych oraz trzech dodatków mikrobiologiczno-enzymatycznych. Celem oceny efektywności zastosowanych dodatków równolegle z tego samego materiału roślinnego sporządzano kiszonki bez dodatku (kiszonki kontrolne). W uzyskanych kiszonkach oceniano zawartości suchej masy, pH, koncentracje kwasów mlekowego, octowego i masłowego oraz liczebność drożdży, pleśni i bakterii kwaszących. Badano również stabilność tlenową kiszonek metoda pomiaru temperatury przez 12 dni. Efektywność zastosowanych dodatków biologicznych w procesie zakiszania runi łąkowej była zróżnicowana, co wynikało przede wszystkim z ich składu. Większą efektywnością pod względem pozytywnego oddziaływania na proces zakiszania i jakość kiszonek wykazały się preparaty mikrobiologiczno-enzymatyczne. Kiszonki sporządzone z tymi preparatami średnio zawierały mniej kwasu octowego i masłowego, dzięki czemu uzyskały więcej punktów w skali Fliega-Zimmera niż kiszonki z preparatami mikrobiologicznymi. Większą poprawę stabilności tlenowej kiszonek z runi łąkowej uzyskano w efekcie zastosowania preparatów mikrobiologicznych zawierających w swym składzie heterofermentacyjny szczep Lactobacillus buchnerii. Kiszonki te zawierały więcej kwasu octowego, który istotnie ograniczał liczebność drożdży i pleśni.

Czasopismo: Journal of Research and Applications in Agricultural Engineering
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Fuzarioza kłosów i grzyby rodzaju Fusarium zasiedlające ziarno pszenicy ozimej, mieszaniny odmian i pszenicy orkisz uprawianych w systemie ekologicznym

W doświadczeniu zlokalizowanym w Osinach k. Puław (51o 28'N i 22o 04'E) w latach 2005 i 2006 fuzarioza kłosów występowała sporadycznie, natomiast w 2007, w zależności od odmiany na 3,0 do 26,5% kłosów. Najmniej objawów obserwowano na "starych" odmianach, uprawianych w latach 60. ubiegłego wieku (Kujawianka 3,0%, Ostka Kazimierska 4,5%). Grupę o najbardziej porażonych kłosach stanowiły odmiany Mewa i Roma (22,5 i 26,5%). Do tej grupy należała także pszenica orkisz (22,5%). Na poletkach z mieszaniną odmian stwierdzono 12,0% kłosów z fuzariozą. Z ziarna najliczniej izolowano Fusarium poae, następnie F. avenaceum (Gibberella avenacea), F. tricinctum, a jedynie sporadycznie F. sporotrichioides, F. culmorum, F. graminearum. Z ziarna pochodzącego z kombinacji mieszaniny odmian izolowano mniej Fusarium  spp. aniżeli z odmian w czystym siewie, natomiast pszenica orkisz należała do grupy odmian z najwyższym zasiedleniem.

Czasopismo: Journal of Research and Applications in Agricultural Engineering
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Analiza efektywności energetycznej proekologicznej produkcji dyni pastewnej

Jednoczynnikowe doświadczenie polowe, dotyczące określenia wielkości i struktury nakładów energetycznych w produkcji dyni pastewnej, przeprowadzono w latach 2005-2006. Stosując nawożenie mineralne zużyto 19,64 GJźha-1energii skumulowanej osiągając wskaźnik efektywności energetycznej wynoszący 1,27. Technologia wykorzystująca nawożenie organiczne pochłonęła łącznie 17,58 GJźha-1energii skumulowanej uzyskując wskaźnik efektywności energetycznej na poziomie 1,85. Niezależnie od stosowanej technologii największy nakład energii koniecznej do jej przeprowadzenia jest wnoszony w formie paliwa, natomiast najbardziej energochłonnym procesem technologicznym jest zbiór plonu, który w technologii nawożenia mineralnego pochłaniał 67% energii wnoszonej w formie paliwa i stosowanych agregatów natomiast przy stosowaniu nawożenia organicznego 81%.

Czasopismo: Journal of Research and Applications in Agricultural Engineering
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Ocena rolniczo-ekonomiczna łąkarskich gospodarstw ekologicznych w 2009 roku na tle wcześniejszych lat

W pracy dokonano analizy wyników ekonomicznych łąkarskich gospodarstw ekologicznych. Nadwyżka bezpośrednia kształtowała się w nich na średnim i niskim poziomie. W przeliczeniu na ha UR zmniejszała się, natomiast w przeliczeniu na osobę zwiększała się wraz ze zwiększaniem się obszaru gospodarstwa. W większości gospodarstw wykazywała tendencję zwyżkową, tak na ha UR jak i na osobę, ale możliwości dalszego inwestowania i rozwoju miało w 2009 r. ok. 66%, a w 2008 r. - ok. 69% badanych gospodarstw. Nadwyżka bezpośrednia w zł/ha UR była skorelowana z wiekiem rolników: największą uzyskiwali rolnicy najstarsi, z doświadczeniem w prowadzeniu gospodarstwa rolnego, a najmniejszą rolnicy najmłodsi (25-35 lat). W przeliczeniu na osobę największą nadwyżkę uzyskiwali rolnicy najmłodsi. W ich gospodarstwach zatrudnienie było niższe, co zwiększało fizyczną i ekonomiczną wydajność pracy. Ważnym czynnikiem wpływającym na wyniki ekonomiczne gospodarstw były subwencje. W 2009 roku stanowiły one średnio 44,30% nadwyżki bezpośredniej i wahały się w poszczególnych grupach obszarowych gospodarstw od 31,9% do 59,64%. Badania potwierdziły hipotezę roboczą, że w łąkarskich gospodarstwach ekologicznych możliwe jest prowadzenie ekologicznej produkcji żywności, pod warunkiem jednak określonego poziomu subwencji. Najkorzystniejsze wyniki ekonomiczne uzyskiwały gospodarstwa nastawione na chów bydła o wysokiej mleczności krów i opas młodego bydła i te właśnie mają większą możliwość prowadzenia produkcji ekologicznej bez subwencji. Największą nadwyżkę bezpośrednią zarówno na osobę, jak i na ha UR uzyskiwały gospodarstwa utrzymujące powyżej 25 krów. Również mleczność krów wzrastała wraz z wielkością stada i była największa przy liczbie krów >25.

Czasopismo: Journal of Research and Applications in Agricultural Engineering
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Ocena możliwości zwalczania Ostrożenia polnego z wykorzystaniem grzybów patogenicznych w rolnictwie ekologicznymi konwencjonalnym

Ostrożeń polny (Cirsium arvense (L.) Scop.) jest uciążliwym chwastem upraw roślin w gospodarstwach ekologicznych i konwencjonalnych w Polsce, który może być zwalczany z wykorzystaniem grzybów patogenicznych. Zastosowanie patogenów ostrożenia polnego wprawdzie budzi poważne wątpliwości epidemiologiczne, wynikające z możliwości zakażenia roślin uprawnych, jest jednak możliwe. Wykorzystanie bioherbicydów na pastwiskach i łąkach jest docelowo jednym z najodpowiedniejszym sposobów bezpośredniego zwalczania ostrożenia polnego i innych chwastów. Zastosowanie P. punctiformis na gruntach ornych nie budzi wątpliwości epidemiologicznych, jednak, ze względu na konieczność manualnej aplikacji patogena, jego wykorzystanie będzie najodpowiedniejsze w uprawach prowadzonych w gospodarstwach ekologicznych. Inne grzyby, odpowiednio dobrane do upraw roślin, tak, aby nie stwarzać zagrożenia epidemiologicznego, mogą być podstawowym czynnikiem zwalczania ostrożenia polnego lub wspomagać zwalczanie tego chwastu prowadzone z użyciem tradycyjnych herbicydów.

Czasopismo: Journal of Research and Applications in Agricultural Engineering
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Koncepcja wykorzystania metody AHP w procesie decyzyjnym zakupu ciągnika rolniczego

Problemy decyzyjne dotyczące zakupu ciągnika rolniczego związane są głównie z koniecznością uwzględniania dużej liczby kryteriów i analizowania szeregu ich parametrów. W pracy omówiono możliwości wykorzystania metody Analitycznej Hierarchizacji Procesu (AHP) przy zakupie ciągnika rolniczego.

Czasopismo: Journal of Research and Applications in Agricultural Engineering
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport