rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
"Ruski mir" jako narzędzie rosyjskiej ekspansji geopolitycznej na terytorium Ukrainy

Federacja Rosyjska jest zainteresowana destabilizacją państw, które uznaje za
swoją strefę wpływów. Dotyczy to w największym stopniu przestrzeni tzw. Świętej
Rusi, czyli Ukrainy i Białorusi. Inspiruje więc działania mające na celu tzw. „wtórną
nacjonalizację”, czego przykładem jest koncepcja „ruskiego miru” (Русский мир), która
opiera się na integracji narodowo-kulturowej i historyczno-politycznej wspólnoty
rosyjskojęzycznej.
Celem niniejszego artykułu jest ukazanie roli tej koncepcji w polityce Federacji
Rosyjskiej wobec Ukrainy. „Ruski mir” stanowi narzędzie rosyjskiej ekspansji
geopolitycznej na terytorium tego państwa, chociaż projekt stracił zdecydowanie na
znaczeniu po nadaniu Cerkwi Ukraińskiej statusu autokefalicznego 6 stycznia 2019
roku.
Realizacja koncepcji wiąże się dążeniem do odzyskania statusu imperium,
opierając się na przekonaniu o odrębności rosyjskiego świata cywilizacyjnego i rosyjskiej
duchowości, szczególnej mesjańskiej roli rosyjskiego prawosławia oraz prawie do
ekspansji politycznej i kulturowej. Wpisuje się w to także prawo do zbrojnej interwencji
humanitarnej w obronie „ruskiego miru”.

Czasopismo: Przegląd Geopolityczny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji
Geopolityczne dążenia współczesnej Rosji

Położenie geograficzne Rosji od wieków stanowiło ważny czynnik jej
geostrategicznego bezpieczeństwa. W wyniku rozwoju gospodarki a zwłaszcza
technologii nastąpiły po II wojnie światowej zmiany w polityce, które sprawiły, że
granice Rosji nie są już tak bezpieczne jak mogłoby to wynikać z jej położenia. Nastąpił
wzrost znaczenia stref buforowych, przejmujących w dzisiejszych czasach nie tyle role
teatrów działań wojennych, ale stref walk o wpływy polityczne i gospodarcze. W XXI
wieku, gdy wojny toczą się na zupełnie innej płaszczyźnie, Rosja pod względem
mentalnym tkwi jeszcze w XIX-wiecznych sposobach rywalizacji międzynarodowej.
Zapoczątkowane stulecie, w którym nastąpiła dewaluacja pozycji hegemona globalnego,
w miejscu którego powstaje policentryczny układ hegemonii, a imperia tworzone są nie
w sensie terytorialnym ale ekonomicznym, ma przynieść Rosji wielka zmianę. Przed
największym krajem na świecie stoją dwie możliwości: albo przestanie on kontynuować
swoją dotychczasową politykę i po raz kolejny stanie się liczącą się silą na arenie
międzynarodowej jak niegdysiejsze Cesarstwo Rosyjskie, albo czeka go marginalizacja
nie tylko w eurazjatyckiej części świata ale i w sensie globalnym.

Czasopismo: Przegląd Geopolityczny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji
Mniejszość ukaińska międzywojennej Małopolski Wschodniej w okowach doktryny Dmytra Doncowa

W XX wieku nierzadko radykalne doktryny polityczne rodziły się w umysłach
nielicznych, a miały wpływ na życie całych narodów, zmieniając długą tradycję
poprawnych stosunków między nimi, w masowe zbrodnie i uchodźctwo. Zbrodnicze
ideologie leżą bowiem u podstaw eksplozji okrucieństwa w stosunkach między
różnymi etnosami czy innymi, wytworzonymi przez te właśnie ideologie,
kategoriami ludzi. Znajomość założeń omówionej w tym artykule doktryny Dmytra
Doncowa jest kluczowa dla wyjaśnienia zagadnienia wzrostu nacjonalistycznego
nastawienia i wrogości wschodnio-małopolskich Ukraińców do Polaków oraz
przyczyn antypaństwowej i terrorystycznej działalności UWO i OUN w
międzywojennej Polsce. Poglądy Doncowa dotyczące metod i etyki walki
narodowowyzwoleńczej nacji ukraińskiej znalazły też swój wyraz w polityce
eksterminacyjnej nacjonalistów ukraińskich w latach II wojny światowej i
bezpośrednio powojennych.

Czasopismo: Przegląd Geopolityczny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji
Geopolityczna wieża Babel

Po upływie stulecia od pojawienia się pojęcia geopolityka przeżywa ona swoisty renesans. Z drugiej strony nie brakuje opinii podważających jej naukowy status. Pretekstem do przyjęcia takiego stanowiska jest panujący w geopolityce chaos terminologiczny, przypisywany jej polityczny darwinizm, geograficzny determinizm, związki z ideologią nazistowską, wielość różnorodnych kierunków i doktryn, oraz
słabość metodologiczna. Geopolityka współczesna przypomina więc biblijną wieżę Babel. Artykuł stanowi próbę wskazania drogi do sformułowania podstaw metodologicznych geopolityki, sprecyzowania jej definicji, określenia jej relacji z geostrategią i geoekonomią, oraz wskazania miejsca geopolityki w schemacie
klasyfikacyjnym dyscyplin naukowych.

Czasopismo: Przegląd Geopolityczny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji
Pomiędzy wiarą a polityką. Perspektywa wprowadzenia demokracji w państwach islamskich

W około 50 państwach, w których dominującą religią jest islam prawo szarijatu odgrywa rolę w kształtowaniu systemu politycznego. W żadnym z tych państw nie można mówić o powstaniu państwa z pełni rozwiniętym systemem demokratycznym. Sam Islam jest nie tylko religią, ale i systemem politycznym. W pracy przeanalizowano zarówno instytucjonalne rozumienie państwa przez różne szkoły islamskie, jak i społeczne konsekwencje dla budowania wspólnoty przez Islam. Religia spełniała, i nadal spełnia ważną funkcję w krajach wielu społeczeństwach. Umacnia i jednoczy społeczeństwa, kontroluje postępowania i działania jednostek. Politycy traktują religijność i wiarę jako jeden z elementów polityki. Religia staje się narzędziem władzy. Gdy w kraju takim jak Polska kościół stał się elementem dyskursu politycznego, tak w grupie około 50 państw islamskich religia stała się częścią systemu prawnego. To wyraźnie wpływa na związki między strukturą władzy a strukturą kultu. W społeczeństwie islamskim religia odgrywa centralną rolę w stosunkach społecznych. Jednak czy doktrynalne podejście do islamu całkowicie wyklucza wprowadzenie demokracji. Praca ma za zadanie odpowiedzieć na pytanie, czy w państwie Islamskim wprowadzenie demokracji jest możliwe

Czasopismo: Przegląd Geopolityczny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji
Geopolityczne wizje Krymu i Ukrainy

Przynależność geopolityczna pogranicza ukraińsko - rosyjskiego i półwyspu Krymskiego znajdowała się od połowy XIX wieku w sferze zainteresowań ukraińskich, rosyjskich, polskich i zachodnich (niemieckich, brytyjskich, amerykańskich) intelektualistów.
Celem niniejszego opracowania jest ukazanie różnic dotyczących podejścia do problematyki Krymu i ziem dzisiejszej Ukrainy wschodniej w ukraińskiej myśli politycznej i koncepcjach geo - strategicznych jej bliższych oraz dalszych sąsiadów.

Czasopismo: Przegląd Geopolityczny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji
Rozbudowa sił podwodnych krajów basenu Morza Południowochińskiego

Wzrost napięcia w rejonie Morza Południowochińskiego, w połączeniu z
rozbudową floty wojennej ChRL oraz korzystną koniunkturą gospodarczą krajów
regionu spowodowały, że tamtejsze marynarki wojenne wdrożyły programy pozyskania,
modernizacji lub zwiększenia liczebności floty podwodnej. Praktycznie wszystkie kraje
(wyjąwszy Brunei i Kambodżę) podjęły działania mające urzeczywistnić ich
zamierzenia w tym zakresie. Bezdyskusyjnym liderem jest ChRL, jednakże Filipiny,
Indonezja, Malezja, Wietnam, Singapur oraz Tajwan także zwiększają (lub planują
zwiększyć) swoje możliwości prowadzenia wojny podwodnej. W przypadku Chin
dochodzi do tego także budowa floty oceanicznej, kwestia rywalizacji z USA, problem
odstraszania nuklearnego, jak też dysputy terytorialne z Japonią. Pozostałe kraje liczą
na korzyści obronne i polityczne, jakie może przynieść posiadanie nowoczesnej floty
podwodnej, czyli wzmocnienie potencjału odstraszania jak też zyskania narzędzia do
prowadzenia wojny asymetrycznej (w przypadku starcia z dużo potężniejszym
przeciwnikiem) lub konfliktu zbrojnego z przeciwnikiem o zbliżonym potencjale.

Czasopismo: Przegląd Geopolityczny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji
Koncepcja Radykalnego Podmiotu i "czwarta teoria polityczna" Aleksandra Dugina w kontekście bezpieczenstwa Polski i Unii Europejskiej

Koncepcja Radykalnego Podmiotu i „czwarta teoria polityczna” Aleksandra
Dugina stanowią element formułowania nowej ideologii, mającej być rosyjską
odpowiedzią na wyzwania współczesnego świata. Z jednej strony, są elementem
zapełniania ideologicznej pustki po upadku komunizmu, z drugiej, ważnym
narzędziem wojny informacyjnej prowadzonej przez Federację Rosyjską. Stanowią
filozoficzną bazę dla koncepcji geopolitycznych, rozwijanych w Rosji intensywnie
po 1991 roku. Jednym z najważniejszych postulatów geopolitycznych władz
rosyjskich, aktywnie wspieranych przez Aleksandra Dugina i stworzony przez niego
współczesny ruch eurazjański, jest idea świata multipolarnego (policentrycznego).
Koncepcja „Radykalnego Podmiotu” i „czwarta teoria polityczna” szeroko czerpią
z tradycji filozoficznych Wschodu (np. illuminationizm, ezoteryczne prawosławie,
buddyzm) i Zachodu (np. neoplatonizm, filozofia Heideggera). Filozofia Dugina
może oddziaływać na środowiska konserwatywne i radykalnie prawicowe oraz
radykalnie lewicowe na Z

Czasopismo: Przegląd Geopolityczny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji
Imigracja a pozycja międzynarodowa USA w perspektywiw europejskiej

Potencjał demograficzny, a w konsekwencji także siła gospodarcza i polityczna Stanów Zjednoczonych, jest konsekwencją następujących po sobie fal imigracji. Przez pierwsze 150 lat istnienia Unii miał miejsce napływ migrantów z Europy, natomiast po 1965 roku najliczniejsi są Latynosi oraz przybysze z regionów Azji. W efekcie następują znaczące zmiany struktury etnicznej ludności, a jeszcze przed rokiem 2050 biali Amerykanie staną się mniejszością. Napływ ludności do USA zawsze był pochodną atrakcyjności tamtejszego rynku pracy, czym Ameryka różni się od Europy, gdzie głównym magnesem przyciągającym znaczną część migrantów jest pomoc socjalna. Jest to źródłem wielkich różnic w pozycji migrantów w Ameryce, gdzie w przeciwieństwie do Europy, każdy bez względu na swoje pochodzenie musi pracować i może osiągnąć sukces, i w Europie, gdzie największa część imigrantów pozostaje na marginesie społeczeństwa, żyjąc z pomocy socjalnej. Powstające w Europie Zachodniej muzułmańskie „społeczności równoległe” stanowią poważny problem społeczny i zagrożenie dla bezpieczeństwa. W Ameryce, gdzie afirmacja wielokulturowości nie ma miejsca, imigranci uczestniczą w życiu społeczeństwa, identyfikując się z Ameryką, przy jednoczesnym zachowaniu więzi z narodowymi kulturami. To Ameryka, a nie Europa jest regionem, w którym bliska realizacji jest humboldtowska idea „jedności w różnorodności”, która stanowi jedną z podstawowych zasad klasycznej geografii. Wzrost udziału imigrantów w zaludnieniu USA traktowany jest jako czynnik pozytywnie wpływający na pozycję międzynarodową Supermocarstwa, jego efektywność ekonomiczną i potencjał militarny.

Czasopismo: Przegląd Geopolityczny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji
Bezpieczeństwo demograficzne Europy w XXI wieku

Procesy demograficznego starzenia się i depopulacji zapowiadają spadek znaczenia
gospodarczego i politycznego Europy, oraz zmiany układu sił w obrębie regionu. Celem
artykułu jest dokonanie analizy wpływu spodziewanych zmian demograficznych na
ewolucję układu sił w Europie w XXI wieku i identyfikacja nowej konfiguracji układu
sił pod koniec stulecia. Zaprezentowane są scenariusze zmian w liczebności i strukturze
wieku populacji krajów europejskich oraz kluczowych uczestników systemu
międzynarodowego. Na tej podstawie artykuł zarysowuje scenariusze zmiany
regionalnego układu sił do końca XXI wieku. Przyjmując podejście niedeterministyczne
artykuł zarysowuje perspektywy działań politycznych dla zapewnienia bezpieczeństwa
demograficznego z punktu widzenia najbardziej zagrożonych krajów Europy
Wschodniej i Południowej

Czasopismo: Przegląd Geopolityczny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji
Integracja europejskiego przemysłu obronnego

Od lat ‘90 ubiegłego wieku trwa w Europie proces intensywnej konsolidacji sektora zbrojeniowego, początkowo na poziomie krajowym a później międzynarodowym, w celu ograniczenia fragmentacji rynku, biurokracji, zwiększenia potencjału, oraz zmniejszenia kosztów. Przejawem tego procesu jest powstawanie wielkich koncernów, takich jak Airbus Group, koncern MBDA, AgustaWestland, i spółka KNDS. Równolegle trwa proces integracji na poziomie międzynarodowo-prawnym. W 1996 roku podpisano porozumienie w sprawie utworzenia Organizacji Połączonej Współpracy w Dziedzinie Uzbrojenia (OCCAR). Przełomem było także utworzenie w 2004 roku Europejskiej Agencji Obrony, ustalającej jednolite standardy rynku wewnętrznego, zamówień publicznych i transferów. W 2016 roku Komisja Europejska opublikowała komunikat w sprawie przyjęcia Europejskiego Planu Działania na rzecz Obronności. Komisja zamierza budować Europejski Rynek Sprzętu Wojskowego oraz powołać Europejski Fundusz Obronny. Działania te wskazują na kształtowanie się zjawiska „dwóch prędkości”, z czołówką państw zdecydowanych na większą integrację w dziedzinie obronności.

Czasopismo: Przegląd Geopolityczny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji
Geopolityczne znaczenie idei Wielkich Węgier

Celem opracowania jest przedstawienie historii idei Wielkich Węgier jako
elementu węgierskiego nacjonalizmu i wskazanie jej geopolitycznego znaczenia.
Sformułowano ją w XVI wieku i od tej pory wpływała ona na kształt węgierskiej
polityki. Początkowo nie miała ona charakteru nacjonalistycznego, ale zmieniło się to w
wieku XIX, a zwłaszcza po traktacie w Trianon, kiedy stała się podbudową węgierskich
dążeń niepodległościowych i wyrazem sprzeciwu wobec postanowień tegoż traktatu. W
artykule wyjaśniono jak idea Wielkich Węgier przetrwała okres komunizmu i odrodziła
się w latach 90-tych ubiegłego wieku. Chociaż nie ma ona już charakteru politycznego,
wywiera bardzo duży wpływ na węgierski patriotyzm narodowy i tendencje
irredentystyczne. Chociaż nie jest ona elementem programu politycznego, jest głęboko
zakorzeniona w zbiorowej świadomości Węgrów, wpływając na postrzeganie Węgier i
ich pozycję geopolityczną.

Czasopismo: Przegląd Geopolityczny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji
Mapa polityczna przyszłej Europy Środkowej według Władimira Żyrinowskiego

Artykuł poświęcony jest analizie mapy Europy Środkowo-Wschodniej autorstwa Władimira Żyrinowskiego, która ukazała się drukiem 29 stycznia 1994 r. na łamach paryskiego pisma „Le Monde”.  Obejmuje ona część kontynentu europejskiego. Na południu obejmuje Włochy i Grecje, na północy skrawki półwyspu skandynawskiego. Natomiast na wschodzie mapa zawiera dużą część Ukrainy i Białoruś, zaś na zachodzie zasadniczą część Niemiec. Można przyjąć, że obiektem analizy jest terytorium położone miedzy Bałtykiem, Morzem Czarnym i Adriatykiem. Na mapie tej zakreślono zgeneralizowanymi liniami przyszłe granice polityczne państw. Tego rodzaju rozbiorowe rozgraniczenie przechodzi przez centralną Polskę miedzy Zatoką Gdańską a Karpatami. Cała zachodnia część Polski  t.zn. Pomorze, Wielkopolska i Śląsk zostają przyłączone do Niemiec. Do przyszłej Rzeszy Niemieckiej Żyrinowski włącza Austrie, Republikę Czeską i Słowenię. Pomimo jej kuriozalnego charakteru odzwierciedla ona sposób myślenia i poglądy licznej rzeszy geopolityków rosyjskich. Należy wspomnieć, że była również niezmiernie krytycznie oceniona przez bardziej światłych geografów i demografów rosyjskich. Pokazała jednak równocześnie, że w Rosji istnieje pokaźna i wpływowa grupa działaczy politycznych, którzy nie pogodzili się z upadkiem imperium sowieckiego i tworzą stale różnorodne scenariusze przyszłych  zmian terytorialnych w Europie i odzyskania utraconych krajów i prowincji. Zdając sobie sprawę ze swych ograniczonych możliwości, ciągle liczą na wykorzystanie rewizjonizmu i rewanżyzmu niemieckiego.

Czasopismo: Przegląd Geopolityczny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji
Krym w polityce mocarstw: pogranicze - konflikt - destabilizacja

Położenie Krymu na pograniczu cywilizacji, kultur, religii, gdzie mieszkają przedstawiciele różnych grup etnicznych w połączeniu z położeniem półwyspu na pograniczu „euroazjatyckich Bałkanów”, który to obszar charakteryzuje się nie tylko niestabilnością, lecz także słabością organizmów państwowych dodatkowo komplikuje już i tak niełatwą sytuację. Mamy do czynienia z zachodzącymi na siebie warstwami, które komplikują wszelkie rozsądne rozwiązania. Burzliwa historia splatająca losy wielu narodów, istotna rola półwyspu ze względów strategicznych, szczególnie w kontekście Floty Czarnomorskiej, autonomiczne ciągotki miejscowych władz i niepewna pozycja w polityce, gospodarce i życiu społecznym krymskich Tatarów tworzą wybuchową mieszankę.

Czasopismo: Przegląd Geopolityczny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji
Produkcja samolotów, śmigłowców i dronów bojowych w Europie

rakt:
Opracowanie stanowi przegląd współczesnych korporacji i zakładów
produkcyjnych branży lotniczej działających w Europie, wraz z katalogiem
wytwarzanego przez nie w ostatnich latach uzbrojenia. Stanowi to podstawę do dalszej
dyskusji na temat tendencji zmian w przemyśle zbrojeniowym. Ze względu na położenie
Polski i ograniczone możliwości objętościowe zawężono temat opracowania do krajów
Europy. W opracowaniu wykazano tylko producentów broni ciężkiej i tych
producentów broni lekkich, którzy podpisali kontrakty na dostawy choćby z jedną armią
w Europie. Dlatego nie są uwzględnieni np. producenci wyłącznie samolotów
sportowych, cywilnych lub części do nich. Pominięta także zostanie grupa producentów
amunicji i rakiet oraz materiałów eksploatacyjnych dla samolotów i śmigłowców.
Metodą badania kondycji przemysłu zbrojeniowego jest analiza bieżącej
sprawozdawczości instytucji badawczych przemysłu zbrojeniowego oraz kontroli
zbrojeń. Pozwoli to na sformułowanie syntezy w postaci mapy przemysłu zbrojeniowego
w branży lotniczej Europy, co jest celem opracowania

Czasopismo: Przegląd Geopolityczny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji
Proces polityzacji i radykalizacji islamu na Półwyspie Krymskim

Na obszarze Półwyspu Krymskiego ścierają się wpływy dwóch cywilizacji. Rozpad Związku Radzieckiego, uzyskanie przez Ukrainę niepodległości w 1991 roku oraz powrót od końca lat osiemdziesiątych XX wieku rdzennych mieszkańców Krymu, czyli Tatarów krymskich wpłynęło bezpośrednio na wzmocnienie napięcia politycznego na półwyspie. Na przełomie XX i XXI wieku możemy zaobserwować ujawnianie się konfliktów pomiędzy cywilizacją zachodnią, a cywilizacją islamską. Ujawnienie różnic kulturowych, językowych, religijnych, kulturowych i narodowościowych było spowodowane nie tylko niesprzyjającą sytuacją materialną Tatarów krymskich, która była spowodowana pauperyzacją, czyli zubożeniem, podczas repatriacji oraz barierami prawnymi generowanymi przez państwa z których powracali, ale również próbami ponownego zaznaczenia obecności na półwyspie islamu, ponieważ po wysiedleniu Tatarów krymskich z półwyspu ślady obecności islamu zostały zatarte. Ludność rosyjskojęzyczna (prawosławna), zamieszkująca Półwysep Krymski, sprzeciwiała się odrodzeniu islamu na półwyspie, czego przejawem były prześladowania i dyskryminacja repatriantów przez miejscową ludność oraz administrację.  Artykuł jest próbą wyjaśnienia przyczyn, uwarunkowań oraz skutków napięć na Półwyspie Krymskim, które dały początek polityzacji i radykalizacji islamu, oraz wskazania, w jaki sposób radykalizacja ruchów islamskich na półwyspie może wpłynąć na sytuację polityczną na Półwyspie Krymskim oraz jakie zagrożenia może generować dla społeczności międzynarodowej.

Czasopismo: Przegląd Geopolityczny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji
Polityka zagraniczna Królestwa Arabii Saudyjskiej

Region Bliskiego Wschodu, jest miejscem gdzie ciągle występują napięcia i konflikty. Jest to także miejsce gdzie wydobywa się ogromne ilości surowców energetycznych. Dzięki ich eksportowi część bliskowschodnich państw dysponuje niemalże nieograniczonymi środkami finansowymi. Jednym z nich jest Królestwo Arabii Saudyjskiej - największy eksporter ropy naftowej na świecie. Ogromne zasoby finansowe, potencjał geograficzny oraz opieka nad najświętszymi miejscami dla muzułmanów - meczetami w Mekce i Medynie, dają Arabii Saudyjskiej możliwość aktywnego udziału w stosunkach międzynarodowych.   Rijad największe zainteresowanie przejawia w swoim najbliższym sąsiedztwie gdzie stara się integrować sunnickie monarchie Zatoki Perskiej. Równie ważne dla Saudów jest rozwijanie współpracy z państwami arabskimi. Osobnym polem zainteresowań są niearabskie państwa muzułmańskie. Niejako z boku, Arabia Saudyjska układa sobie stosunki z mocarstwami. Tu od wielu lat Rijad blisko współpracuje ze Stanami Zjednoczonymi. Choć w ostatnich latach zauważalna jest erozja we wzajemnych relacjach. Przez to rodzina królewska poszukuje nowych partnerów zagranicznych, którzy mogą wypełnić ewentualna lukę po Waszyngtonie.   W poniższym artykule podjęta zostanie próba analizy saudyjskiej polityki zagranicznej. Ukazane zostaną główne założenia i cele polityki prowadzonej przez Rijad, a także jej skutki. Szczególny nacisk zostanie położony na stosunek saudyjskiej monarchii do wydarzeń znanych jako Arabska Wiosna. Wynika to z faktu, że podczas jej trwania dyplomacja Arabii Saudyjskiej zintensyfikowała swoje prace i królestwo stało się bardzo aktywnym graczem na arenie międzynarodowej. Mimo, że od jej rozpoczęcia minęły już cztery lata, to Arabska Wiosna wywiera w dalszym ciągu przemożny wpływ na saudyjską politykę zagraniczną. I jej skutki zauważalne są do dzisiaj

Czasopismo: Przegląd Geopolityczny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji
Region w geografii i polityce włoskiej

tysiącleci, od czasów Oktawiana Augusta, który podzielił kraj na 11 regionów.
Stało się tak mimo że po upadku Imperium Rzymskiego poszczególne fragmenty
terytorium należały do wielu odrębnych jednostek politycznych, których granice
zmieniały się wielokrotnie. Sytuacja ta nie sprzyjała rozwojowi narodowej tożsamości
włoskiej i większość mieszkańców kraju identyfikowała się raczej z własnymi
regionami. Ich silna obecność w świadomości zbiorowej powodowała, że koncepcje
zjednoczonego państwa włoskiego, jakie pojawiały się w XIX wieku zakładały
autonomię regionów. Idea ta pozostawała jednak w sferze teoretycznych rozważań aż
do zakończenia II wojny światowej i powstania Republiki Włoskiej. Jej Konstytucja
zakłada, że Republika jest państwem realizującym ideę regionalizmu, która miała
stanowić kompromis między zwolennikami unitarnego status quo a federalistami.
Artykuł przedstawia rozwijane we Włoszech koncepcje dotyczące regionu i
regionalizmu w kontekście rozwoju struktury wewnętrznej państwa. Tłem rozważań są
teoretyczne zasady geografii regionalnej

Czasopismo: Przegląd Geopolityczny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji