rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Analiza aktualnego stanu zasobów gazu ziemnego znajdujących się w złożach krajowych oraz prognoza krajowego wydobycia gazu do roku 2030

Gaz ziemny jest podstawowym paliwem energetycznym w gospodarce światowej. Zgodnie z informacją opublikowaną przez Polskie Górnictwo Naftowe i Gazownictwo SA w dokumencie Prezentacja Spółki – zużycie gazu w 2018 roku wyniosło 19,7 mld m3 . W związku z tym, że stopień czerpania krajowych złóż gazu ziemnego jest coraz większy, zapotrzebowanie na gaz ziemny będzie zaspokajane przez rosnący import. Bilansowanie krajowego zapotrzebowania na gaz będzie wymagało precyzyjnej znajomości wielkości krajowej produkcji gazu ziemnego. Z drugiej strony Państwowy Instytut Geologiczny – Państwowy Instytut Badawczy co roku publikuje Bilans zasobów złóż kopalin w Polsce. Zgodnie z publikacją dotyczącą stanu zasobów na dzień 31.12.2018 r. w Polsce udokumentowano 298 złóż gazu ziemnego, na Bałtyku – 5, w Karpatach – 35, na przedgórzu Karpat (dalej: Przedgórze) – 105 oraz na Niżu Polskim (dalej: Niż) – 153. Bilans przedstawiony przez PIG – BIP za rok 2018 wykazał stan wydobywalnych zasobów gazu ziemnego w wielkości 139,93 mld m3 (łącznie zasoby bilansowe i pozabilansowe). Wielkość zasobów przemysłowych złóż gazu ziemnego na dzień 31.12.2018 r. wyniosła 66,64 mld m3 . Należy podkreślić, że wszystkie dane w Bilansie zasobów złóż i kopalin w Polsce podawane są w normalnych metrach sześciennych. W związku z tym dane publikowane przez PIG – BIP nie uwzględniają rzeczywistej kaloryczności gazu ziemnego wydobywanego z różnych złóż. Począwszy od roku 2014 w Polsce podstawową jednostką rozliczeniową jest jednostka energii (kWh). Wprowadzenie rozliczenia w jednostkach energii spowodowało, że wartość 1 m3 gazu zaazotowanego wydobywanego ze złóż znajdujących się na Niżu jest niższa od wartości gazu wydobywanego ze złóż Przedgórza i Karpat. Średnia kaloryczność gazu wydobywanego ze złóż Niżu wynosi około 8,0 kWh/m3 , natomiast ze złóż Przedgórza – 11,2 kWh/m3 . Głównym celem niniejszej pracy było wykonanie prognozy wydobycia gazu ze złóż krajowych na podstawie publikowanego przez PIG – BIP Bilansu zasobów złóż kopalin w Polsce. Prognozę wydobycia gazu z krajowych złóż przygotowano dla lat 2020–2030, dla każdego rejonu gazonośnego oddzielnie. W celu dostosowania wielkości raportowanych do obowiązujących jednostek energii prognoza wydobycia gazu wykonana dla złóż obszaru Niżu została przeliczona na wydobycie gazu wysokometanowego.

Czasopismo: Nafta-Gaz
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria chemiczna, inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Instytucja upoważnionego podmiotu  gospodarczego w Ukrainie: możliwości  zwiększenia konkurencyjności przedsiębiorstw  w ramach integracji europejskiej

Wprowadzenie instytucji upoważnionego podmiotu gospodarczego lub też upoważnionego przedsiębiorcy (AEO) w Ukrainie miało miejsce w 2020 r. w kontekście realizacji zobowiązań wynikających z zawarcia Układu o stowarzyszeniu z Unią Europejską (UE). W UE status AEO znacznie zwiększa konkurencyjność przedsiębiorstw na rynkach międzynarodowych, ponieważ zapewnia organom celnym wiele korzyści i uproszczeń w zakresie kontroli oraz odpraw celnych towarów, a także poprawia reputację przedsiębiorstwa jako wiarygodnego partnera. Głównym celem opisanych w niniejszym artykule badań jest analiza tendencji rozwojowych w zakresie AEO w Ukrainie wkontekście integracji europejskiej. Analiza ta umożliwi wskazanie – na podstawie doświadczeń europejskich i międzynarodowych – kluczowych problemów w badanej dziedzinie oraz sposobów ich rozwiązania. Przyczyni się do rozszerzenia upoważnień ukraińskich przedsiębiorstw AEO, a tym samym zwiększy ich konkurencyjność na rynku unijnym i międzynarodowym.

Czasopismo: Analizy i Studia CASP
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse
Modyfikacja znormalizowanej metody prowadzenia prób ciśnieniowych celem jej wykorzystania do badania szczelności gazociągów z poliamidu PA 12

Gazociągi przed oddaniem do eksploatacji poddawane są ciśnieniowym próbom szczelności i wytrzymałości. W przypadku gazociągów z tworzyw sztucznych wykonuje się próbę łączoną szczelności i wytrzymałości przy ciśnieniu 1,5 × MOP. W Polsce, zgodnie z obowiązującymi przepisami, tworzywem sztucznym, z którego można budować gazociągi, jest polietylen. Za granicą gazociągi budowane są również z innego materiału, jakim jest poliamid PA 12. Systemy rurowe z PA 12 wykorzystywane są do przesyłania gazu pod ciśnieniem 1,6 MPa. Zarówno gazociągi z polietylenu, jak i z poliamidu, po obciążeniu ich ciśnieniem wewnętrznym wraz z upływem czasu będą podlegały odkształceniom, co nazywane jest zjawiskiem pełzania materiału. Powoduje to, że w ciśnieniowych próbach szczelności gazociągów z tworzyw termoplastycznych, jakimi są polietylen i poliamid, wymagane jest uwzględnienie tego zjawiska. Ze względu na odmienne właściwości polietylenu i poliamidu wielkość odkształceń w jednostce czasu będzie różna i dlatego procedury prób, które stosowane są w przypadku gazociągów z polietylenu, nie mogą być wprost wykorzystane do prób w przypadku gazociągów z poliamidu. Przykładem takiej procedury jest ta opisana w punkcie A.27 normy PN-EN 805:2002. Jest ona stosowana głównie do badania szczelności wodociągów z polietylenu i wykorzystanie jej do badania szczelności gazociągów z poliamidu PA 12 o MOP = 1,6 MPa wymaga zmiany warunków próby. W artykule przedstawiono koncepcję modyfikacji parametrów metody hydrostatycznej uwzględniającą odmienne właściwości rur z PA 12 w stosunku do rur z polietylenu. Szczególną uwagę zwrócono na większą wartość modułu Younga i związaną z nim sztywność obwodową rur z poliamidu PA 12 w porównaniu z rurami z polietylenu. Aby uzyskać odpowiednie odkształcenie rury wynikające ze zjawiska pełzania materiału, doświadczalnie wydłużano czas utrzymywania próbki pod ciśnieniem przed przystąpieniem do próby właściwej. Po ustaleniu wymaganych warunków próby, które wyznaczono dla układu szczelnego, przeprowadzono próby z symulowanymi nieszczelnościami. Uzyskane wyniki badań na próbkach szczelnych oraz z symulowaną nieszczelnością potwierdziły możliwość wykorzystania zmodyfikowanej metody do badania szczelności gazociągów z poliamidu PA 12 o MOP = 1,6 MPa.

Czasopismo: Nafta-Gaz
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria chemiczna, inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Podstawy prawne międzynarodowej współpracy  celnej Ukrainy: ogólny przegląd podpisanych  umów międzynarodowych w zakresie ceł

Podtrzymywanie międzynarodowej współpracy w zakresie spraw celnych państwa jest istotnym elementem polityki zagranicznej Ukrainy. Trwające reformy ukraińskiego systemu celnego oraz zmiany w prawie celnym w kontekście procesów integracji europejskiej rodzą potrzebę przeprowadzenia analizy zaangażowania krajowych organów celnych we współpracę międzynarodową. W związku z tym w artykule przeanalizowano główne przepisy regulujące współpracę celną między Ukrainą a UE, a także członkostwo Ukrainy w głównych organizacjach międzynarodowych, stanowiące podstawowy bodziec do jej przystąpienia do umów międzynarodowych w sprawie upraszczania i harmonizacji krajowych procedur celnych. Z analiz tych płynie wniosek, iż obecnie w Ukrainie istnieją szczegółowe ramy regulacyjne umożliwiające krajowym organom celnym ustanawianie i utrzymywanie międzynarodowych stosunków celnych zarówno z zagranicznymi organami celnym, jak i z organizacjami międzynarodowymi, których ustawowe obowiązki obejmują działania na rzecz współpracy celnej.

Czasopismo: Analizy i Studia CASP
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse
Specyfika rozwoju prawodawstwa w dziedzinie  regulacji zagranicznej działalności gospodarczej  na obszarze Euroazjatyckiej Unii Gospodarczej

Artykuł jest poświęcony charakterystyce prawnej regulacji zagranicznej działalności gospodarczej na obszarze Euroazjatyckiej Unii Gospodarczej (EUG). Omówiono w nim klasyfikację oraz stosowanie pozataryfowych środków regulacyjnych przewidzianych w prawodawstwie EUG. Autorzy zauważają, że spośród wszystkich środków ochrony gospodarczej dostępnych wEUG, wobec 21 kategorii towarów są stosowane wyłącznie środki antydumpingowe. Szczególną uwagę poświęcono także tworzeniu jednolitych ram regulacyjnych EUG w zakresie przepisów technicznych. Dokumentacja stanowiąca ustawodawstwo krajowe Republiki Białorusi i Federacji Rosyjskiej oraz określająca procedury stosowania szczególnych środków gospodarczych została przeanalizowana oddzielnie. Środki te obejmują tymczasowe lub stałe zakazy oraz ograniczenia importu niektórych rodzajów produktów. Autorzy dochodzą do wniosku, iż zachodzi potrzeba wprowadzenia mechanizmu wstecznego dla ceł szczególnych, antydumpingowych i wyrównawczych w celu stworzenia jednolitego rynku w EUG dla najważniejszych produktów, który byłby oparty na ujednoliconych wymogach technicznych, a także potrzeba wypracowania metod stałego weryfikowania istniejących kontyngentów oraz zakazów z uwzględnieniem interesów głównych konsumentów tych towarów

Czasopismo: Analizy i Studia CASP
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse
Ewolucja instytucji przedstawicielstwa  w sprawach celnych w Polsce

W artykule omówiono znaczenie i rolę instytucji przedstawicielstwa w postępowaniu celnym w życiu społeczno-gospodarczym Polski od czasów przedrozbiorowych do współczesnych: poczynając od schyłku Rzeczpospolitej szlacheckiej, przez okres rozbiorów, międzywojennej II Rzeczpospolitej oraz powojennej Polskiej Rzeczpospolitej Ludowej, aż do przystąpienia Polski do Unii Europejskiej i przyjęcia współczesnego unijnego ustawodawstwa celnego.

Czasopismo: Analizy i Studia CASP
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse
Sankcje celne: niełatwy związek między  harmonizacją międzynarodową a zawiłościami  krajowymi w świetle zasady proporcjonalności

W przeciwieństwie do wielu innych obszarów prawa celnego naruszenia przepisów celnych podlegają nielicznym regulacjom koordynacyjnym o zasięgu międzynarodowym i unijnym. Niemniej jednak Trybunał Sprawiedliwości UE zdołał ustanowić ogólne zasady, które mogą służyć za wskazówkę dla prawodawców oraz sądów państw członkowskich, o czym świadczy przypadek Włoch, gdzie zastosowanie europejskiej zasady proporcjonalności doprowadziło do restrykcyjnej interpretacji krajowych przepisów dotyczących sankcji celnych.

Czasopismo: Analizy i Studia CASP
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse
Badania hydrorafinatów z procesu współuwodornienia w zakresie oznaczania zawartości mono- i diacylogliceroli

W niniejszej pracy zbadano możliwości wykorzystania techniki chromatografii gazowej GC-FID do badania zawartości mono- i diacylogliceroli w strumieniu z procesu współuwodornienia oleju rzepakowego i średnich destylatów naftowych. Produkty z tego procesu planuje się w przyszłości coraz szerzej wykorzystywać jako nowy biokomponent paliwa do silników o zapłonie samoczynnym. Przed wprowadzeniem nowego rodzaju komponentów do paliw konieczne jest wykonanie na nich szczegółowych badań, szczególnie pod kątem pozostałości surowca tłuszczowego. Rozporządzenie Ministra Klimatu z dnia 24 czerwca 2020 r. w sprawie zawartości biokomponentów powstałych w wyniku współuwodornienia zawiera wytyczne określania poziomu przereagowania biomasy na podstawie zawartości triacylogliceroli w hydrorafinacie. Stąd – na podstawie oznaczenia zawartości triacylogliceroli – możliwa jest ocena prawidłowości zachodzenia procesu współuwodornienia. Jednakże w produkcie z tego procesu mogą być również obecne inne składniki tłuszczowe w formie nieprzereagowanych pozostałości. Uzasadnione wydaje się zatem przeprowadzenie badań innych składników śladowych pochodzenia tłuszczowego w hydrorafinacie ze względu na wprowadzanie do procesu współuwodornienia zróżnicowanych surowców roślinnych wraz z węglowodorami pochodzenia naftowego. Z uwagi na brak dostępnych metodyk znormalizowanych badania tego typu produktów dokonano przeglądu literatury w zakresie możliwości zastosowania technik analitycznych, obejmujących chromatografię gazową i cieczową, do badania tzw. mono- i diacylogliceroli, stanowiących pozostałości surowca tłuszczowego, w różnego rodzaju matrycach, w tym w olejach roślinnych i w estrach metylowych kwasów tłuszczowych. W przypadku badania zawartości mono- i diacylogliceroli w produkcie z procesu współuwodornienia konieczne było zastosowanie wstępnego oczyszczania oznaczanych składników techniką klasycznej chromatografii cieczowej. Technika ta umożliwia oddzielenie matrycy próbki i zatężenie oznaczanych składników przed analizą techniką chromatografii gazowej. Z uwagi na skomplikowaną matrycę próbek i niski wymagany poziom oznaczalności konieczne jest dobranie odpowiednich warunków usuwania matrycy techniką klasycznej chromatografii cieczowej. W tym celu opracowano metodykę własną badania zawartości mono- i diacylogliceroli w hydrorafinacie, którą wykorzystano do badań wybranych próbek rzeczywistych hydrorafinatów z procesu współuwodornienia co-HVO i HVO. Wskazano na możliwość wykrywania tych śladowych składników tłuszczowych na niskim poziomie zawartości – już od 2 mg/kg. Uzyskano wysoką czułość metody, która pozwoliła na dodatkową ocenę jakościową tego rodzaju produktów z procesów współuwodornienia, które stopniowo zyskują na znaczeniu na europejskim rynku paliw płynnych.

Czasopismo: Nafta-Gaz
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria chemiczna, inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Smary do systemów przekładni – aktualne klasyfikacje i wymagania jakościowe

W przypadku smarów plastycznych istnieje niewiele specyfikacji normatywnych określających wymagania w stosunku do nich, poza smarami do specjalistycznych zastosowań wojskowych. W artykule przedstawiono międzynarodową klasyfikację środków smarowych zgodnie z PN-ISO 6743-99 Środki smarowe, oleje przemysłowe i produkty podobne (klasa L) – Klasyfikacja – Część 99: Postanowienia ogólne. Zaprezentowano również klasyfikację smarów zgodnie z PN-ISO 6743-9 Środki smarowe, oleje przemysłowe i produkty podobne (klasa L) – Klasyfikacja – Część 9: Grupa X (Smary plastyczne), a także oznaczenie smarów zgodnie z PN-ISO 12924 Środki smarowe, oleje przemysłowe i produkty podobne (Klasa L) – Grupa X (Smary) – Wymagania. Dla środków smarowych stosowanych w systemach przekładni przedstawiono klasyfikację zgodną z PN-ISO 6743-6 Środki smarowe, oleje przemysłowe i produkty podobne (klasa L) – Klasyfikacja – Część 6: Grupa C (Przekładnie). Zebrano wymagania dla smarów plastycznych do przekładni zgodnie z aktualnymi wersjami norm: PN-C-96015 Środki smarowe – Smary plastyczne klasy G – Klasyfikacja i wymagania, DIN 51826 Lubricants – Lubricating greases G – Classification and requirements, a także projektem ISO/CD 12925-3 Lubricants, Industrial oils and related products (Class L) – Family C (gears). Part 3 – Specifications for greases for enclosed and open gear systems.

Czasopismo: Nafta-Gaz
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria chemiczna, inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Analiza ryzyka a skuteczność realizacji gazowniczych projektów inwestycyjnych finansowanych przy udziale funduszy UE

Zarządzanie gazowniczym projektem inwestycyjnym jest procesem bardzo skomplikowanym zarówno od strony technicznej, jak i organizacyjnej. Techniczne i technologiczne przygotowanie i realizacja takiego projektu jest domeną inżynierów, którzy za pomocą dostępnych metod, narzędzi, materiałów i technologii są w stanie przygotować i przeprowadzić proces inwestycyjny. Na ten aspekt należy nałożyć całą organizację i zarządzanie procesem, czyli zorganizowanie i takie pokierowanie każdym z wymienionych elementów, aby projekt był realizowany zgodnie z założonym harmonogramem i nie wystąpiły kolizje zadań, „wąskie gardła”, czy zbędne przestoje. Do tego potrzebne jest odpowiednie planowanie, a w jego ramach analiza ryzyka realizacji projektu inwestycyjnego. Artykuł ma na celu wykazanie istotności analizy ex ante (łac. z góry, przed wydarzeniem się czegoś) wszelkich przesłanek wystąpienia ryzyka i samego ryzyka w działal- ności przedsiębiorstwa realizującego projekt przy udziale funduszy europejskich dla powodzenia takiej inwestycji. Istotności o tyle dużej, że to jeszcze przed przystąpieniem do samego procesu inwestycyjnego konieczne jest przewidywanie i ustalanie mechanizmów zapobiegających zaistnieniu, czy niwelujących efekty materializacji ryzyka na każdym etapie procesu: planowania, przeglądu, wdrażania, monitorowania i ewaluacji. Sama świadomość kierownictwa na temat istnienia różnych zagrożeń w czasie pozwala na podejmowanie decyzji o podjęciu, bądź niepodejmowaniu inwestycji nawet przy dostępie do bezzwrotnego dofinansowania z funduszy UE. Analizę przeprowadzono na podstawie projektów inwestycyjnych w sektorze gazowniczym przedstawionych do dofinansowania ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w ramach programu Infrastruktura i Środowisko 2014–2020.

Czasopismo: Nafta-Gaz
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria chemiczna, inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Ocena wpływu przygotowania próbek na uzyskiwane wyniki analiz pirolitycznych

Celem prac, których wyniki zaprezentowano w artykule, była ocena wpływu sposobu przygotowania próbek na wyniki analiz pirolitycznych: Rock-Eval, Py-GC-FID (chromatografia gazowa z detektorem FID) oraz Py-GC-IRMS (izotopowa spektrometria masowa z chromatografią gazową). Do rozdrobnienia próbek wykorzystuje się zazwyczaj moździerze oraz młyny kulowe. Przygotowano trzy próbki skał o większej zawartości węgla organicznego (łupki) oraz pięć o niższej jego zawartości (w tym dwie próbki z dolomitów i trzy z anhydrytów). Skały zostały zhomogenizowane i podzielone na trzy części. Każda część była mielona w odmienny sposób: ręcznie w moździerzu, w młynie kulowym przez 5 min i w młynie kulowym przez 15 min. W sumie wykonano 24 analizy Rock-Eval, 48 analiz Py-GCFID (dwie temperatury pirolizy, odpowiadające warunkom pirolizy Rock-Eval) oraz 24 analizy Py-GC-IRMS. Sposób zmielenia próbek do analiz Rock-Eval nie odgrywa roli. Wydaje się, że różnice w wynikach wskazują na wpływ błędu analizy oraz charakter próbki. Dla metodyki Py-GC-FID wpływ mielenia na wyniki desorpcji prowadzonej w temperaturze 300°C dla większości badanych próbek można uznać za nieznaczny i pomijalny. W temperaturze 500°C widać pewne korelacje, jednak nie są one tak jednoznaczne, aby odrzucić jeden ze sposobów przygotowania próbek. Dlatego istotne jest, aby wyniki analizować kompleksowo, uwzględniając zarówno skład grupowy, jak też dystrybucję produktów pirolizy. W przypadku analiz składu izotopowego (Py-GC-IRMS) również nie można stwierdzić różnic wartości δ13C związanych z różnym sposobem mielenia próbek. Podsumowując, wszystkie wyniki wskazują na znikomy wpływ sposobu mielenia próbek na wyniki analiz pirolitycznych. Pomimo to istotne jest, aby dla danej serii próbek wykorzystywać tylko jeden sposób przygotowania próbek.

Czasopismo: Nafta-Gaz
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria chemiczna, inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Wybrane zagadnienia geotechniczne posadowienia urządzeń wiertniczych

W artykule przedstawiono wybrane zagadnienia geotechniczne występujące przy posadowieniu urządzeń wiertniczych do realizacji robót geologicznych objętych m.in. „planem ruchu zakładu wykonującego roboty geologiczne”, w aspekcie projektowania i wykonawstwa ich fundamentów oraz placu manewrowo-składowego wiertni. W konstrukcji urządzenia wiertniczego można wyróżnić co najmniej dwie zasadnicze strefy wymagające często osobnego fundamentowania poszczególnych maszyn: strefę przy otworze wiertniczym, obejmującą podzespoły dźwigowe, maszt i napęd przewodu wiertniczego, oraz strefę tzw. hali maszyn, obejmującą agregaty napędowe wraz z elementami systemu płuczkowego. Fundament pod maszynę przeznaczony jest do montażu na nim konkretnego rodzaju maszyny celem przenoszenia na grunt obciążeń statycznych oraz dynamicznych generowanych w czasie ruchu tej maszyny. W szczególności dokonano przeglądu obowiązujących przepisów prawnych, literatury technicznej oraz norm, a zwłaszcza: API Recommended Practice 51R i 4G, Working platforms for tracked plant, normy Eurokod 7 PN-EN 1997-2:2009. Przedstawiono wartości bezpiecznej nośności niektórych gruntów oraz wielkości nacisków generowanych przez obciążenia statyczne i dynamiczne wybranych urządzeń wiertniczych, mogące być przydatne przy wstępnej ocenie lokalizacji urządzenia wiertniczego w terenie oraz doborze powierzchni i rodzaju fundamentów. Opisano typowe przykłady posadowienia urządzeń wiertniczych w różnych warunkach geotechnicznych na fundamentach bezpośrednich przy zastosowaniu elementów prefabrykowanych takich jak żelbetowe płyty drogowe, płyty drewniane i kompozytowe na bazie tworzyw sztucznych HDPE lub pośrednich z zastosowaniem mikropali. Wskazano istotne elementy procesu projektowania geotechnicznego posadowienia urządzeń wiertniczych oraz ich wykonania. Zakres czynności realizowanych przy ustalaniu geotechnicznych warunków posadawiania powinien być według przepisów prawnych uzależniony od zaliczenia obiektu budowlanego do odpowiedniej kategorii geotechnicznej, a forma przedstawienia geotechnicznych warunków posadawiania oraz zakres niezbędnych badań powinny być uzależnione od zaliczenia obiektu budowlanego do odpowiedniej kategorii geotechnicznej, co dla celów praktycznych zestawiono tabelarycznie w niniejszym artykule. Konstrukcja i wykonanie fundamentów pod urządzenia wiertnicze powinny zapewniać m.in., aby ich drgania własne wystarczająco różniły się od drgań wzbudzonych przez podzespoły urządzenia, a amplitudy drgań były mniejsze od dopuszczalnych oraz aby fundamenty poszczególnych maszyn były odpowiednio zdylatowane od siebie i reszty obiektów (placu wiertni). Przedstawiono wnioski w sprawie bezpiecznego posadowienia urządzeń wiertniczych na podłożach gruntowych, obejmujące m.in. wzmacnianie podłoża, projektowanie samodzielnych, czasowych konstrukcji budowlanych, jakimi są fundamenty pod urządzenia wiertnicze, oraz ich wykonawstwo i ułatwioną likwidację.

Czasopismo: Nafta-Gaz
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria chemiczna, inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka