rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Budowanie partnerstwa w relacji rodzic – nauczyciel z odwołaniem do tradycyjnych i współczesnych form pracy

Dla prawidłowego rozwoju dziecka kluczowe są dwa środowiska, w których przebiega proces wychowania i edukacji. Rodzina i szkoła powinny się wzajemnie uzupełniać i realizować założone wspólnie cele. Ich relacje dodatnio wpływają na wielostronny rozwój dziecka, osiąganie lepszych wyników w nauce oraz prawidłowe funkcjonowanie w relacjach społecznych. Dobra współpraca pomiędzy środowiskiem szkolnym i rodzinnym przyczynia się do zmniejszenia ryzyka powstania problemów wychowawczych, kreowania atmosfery wzajemnego zaufania i zrozumienia. Jest ona również korzystna dla osób dorosłych: nauczycieli i rodziców, którzy budując relacje partnerskie, stają się bardziej otwarci na siebie i potrzeby dziecka. W artykule autorki starają się udzielić odpowiedzi na pytanie, czym jest partnerstwo szkoły i rodziców oraz jakie czynniki wpływają na dobre relacje szkoła – dom. Omawiają również, jakie tradycyjne formy współpracy są wykorzystywane w praktyce edukacyjnej, wskazując ich pozytywne aspekty dla budowania przestrzeni spotkania. Wśród form współdziałania pomiędzy nauczycielami a rodzicami zostały uwzględnione także te, które bazują na współczesnych narzędziach technologii informacyjno-komunikacyjnych. W tym zakresie zwrócono szczególną uwagę na wykorzystanie narzędzi internetowych. Na podstawie analizowanej literatury przedmiotu ukazano znaczenie współdziałania i potrzebę podjęcia szerokich działań w zakresie poprawy relacji pomiędzy nauczycielami a rodzicami. W tekście artykułu wskazano czynniki, które sprzyjają podniesieniu efektywności całego procesu edukacyjnego, ukazano, że są one korzystne dla wszystkich podmiotów biorących w nim udział.

Czasopismo: Edukacja Elementarna w Teorii i Praktyce
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: historia, pedagogika, psychologia
O możliwościach wspomagania szkolnego wychowania seksualnego (między ugruntowaniem tego, co zastane, a włączeniem tego, co nowe)

Za charakterystyczną cechę współczesnych społeczeństw demokratycznych można przyjąć spory dotyczące uznania pewnych wypowiedzi za prawomocne. Spory te są typowe również w odniesieniu do sposobów realizacji szkolnego wychowania seksualnego. W tym artykule założono, że żadne społeczeństwo nie jest wolne od regulacji, a dalej również od działań normalizacyjnych w odniesieniu do płciowości. Wcielaniu tych praktyk do instytucji edukacyjnych towarzyszy jednak wiele kontrowersji. Za istotną w tym tekście uznano próbę sformułowania odpowiedzi na następujące pytania: Kogo „obdarza się” odpowiedzialnością za realizację tych praktyk? Jakie możliwości wspomagania określonych podmiotów odpowiedzialnych za realizację szkolnego wychowania seksualnego można uznać za dopuszczalne? I jak owe praktyki mogą być rozumiane w kontekście działań łączących się ze społecznym regulowaniem seksualności? Udzieleniu odpowiedzi na te pytania służyło scharakteryzowanie realizowanych w szkołach zajęć odnoszących się do wychowania seksualnego oraz wyodrębnienie organizacji, które formułują cele dotyczące współpracy ze szkołami właśnie w tym obszarze. Następnie wprowadzono podział na organizacje, z ramienia których podejmuje się praktyki stabilizujące obowiązującą wersję szkolnego wychowania seksualnego, oraz na te, które realizują działania podważające zasadność aktualnie przyjętego w szkołach wariantu tych zajęć lub podejmują inicjatywy na rzecz uzupełniania „niedostatków” tego wariantu. W przypadku pierwszej z grup praktyki te pełnią funkcję zapobiegawczą wobec zmian mogących mieć miejsce w strukturze zajęć, w ramach których wciela się do szkół wychowanie seksualne. Potrzeba zmian w tym obszarze okazuje się tymczasem postulowana przez organizacje zaliczane w tym tekście do drugiej grupy. Przedstawiciele tych organizacji wydają się mieć na celu wspomaganie szkół w rozwiązywaniu problemów obecnych w tych instytucjach podmiotów lub wypełnianiu luki w ich wiedzy czy w umiejętnościach odnoszących się do sfery życia seksualnego

Czasopismo: Edukacja Elementarna w Teorii i Praktyce
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: historia, pedagogika, psychologia
Spotkanie dziecka z kulturą audiowizualną: obraz konstytuujący się w rodzicielskim dyskursie o dziecięcej codzienności

Tekst dotyczy problematyki obecności kultury audiowizualnej w codzienności dziecka widzianej z perspektywy rodziców. Oglądaniu telewizji czy innych mediów ekranowych dzieci poświęcają wiele czasu. Rzeczywistość medialna, oferując zróżnicowane treści i formy przekazu, łatwość odbioru; ludyczność jest atrakcyjna dla dzieci. Audiowizualne doświadczanie świata nie pozostaje bez znaczenia dla rozwijającej się kompetencji kulturowej. Rodzice, kierując się troską o dziecko, zazwyczaj regulują dostępność mediów, angażują się w rodzinną edukację medialną. Mogą przyjmować zróżnicowane role: aktywnie wprowadzać w kulturę ekranu lub pozwalać na samotne, wielogodzinne obcowanie z nią. W odwołaniu do wyników badań własnych opisano sposoby postrzegania przez rodziców telewizji obecnej w codzienności dziecka. Założono, że znaczenia nadawane rzeczywistości medialnej przez rodziców wyznaczają doświadczenia gromadzone przez dziecko. Analizie poddano treść wypowiedzi udostępnianych na internetowych forach dyskusyjnych. Miało to na celu odtworzenie rodzaju ram pojęciowych posiadanych przez rodziców, za pomocą których konceptualizują konteksty funkcjonowania telewizji w dziecięcej codzienności. Poszukiwano odpowiedzi na pytania, jakie obszary kultury ekranu udostępniają dziecku w wieku przedszkolnym rodzice oraz jakie mogą być motywy podejmowanych wyborów. Analiza ujawniła sposoby interwencji rodziców w oglądanie telewizji przez dzieci oraz znaczenia przypisywane praktykom uznawanym za celowe w organizowaniu kontaktu z telewizją. W dyskusji otrzymane wyniki odniesiono do problemu umiejscawiania dziecka w codziennych praktykach dorosłych.

Czasopismo: Edukacja Elementarna w Teorii i Praktyce
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: historia, pedagogika, psychologia
Współczesne podejścia do terapii uzależnień dzieci i młodzieży –przegląd stanowisk teoretycznych i empirycznych

Zwiększająca się aktualnie liczba młodych ludzi zagrożonych uzależnieniem, uzależnionych od substancji psychoaktywnych lub z nałogami behawioralnymi staje się problemem społecznym . Doniesienia medialne i apele środowisk naukowych  nie pozostają obojętne na rosnące zagrożenia rozwoju dzieci i młodzieży. Aktualne stają się więc pytania nie tylko o przyczyny i czynniki warunkujące te zjawiska, ale i o współcześnie stosowane podejścia oraz metody w praktyce diagnostycznej i terapeutycznej, czyli w konsekwencji pytanie przede wszystkim o ich skuteczność. Niniejsze opracowanie ma charakter przeglądowy i jest prezentacją współczesnych podejść teoretycznych i tendencji w praktyce oddziaływań terapeutycznych stosowanych wobec dzieci i młodzieży. Wpisuje się on więc w temat aktualnego numeru niniejszego czasopisma, odwołuje się bowiem do współczesnych nurtów badań nad dzieckiem i dzieciństwem, bo w nich właśnie poszukujemy predyktorów zmian w refleksji naukowej i praktyce terapeutycznej nakierowanej na dzieci i młodzież.

Czasopismo: Edukacja Elementarna w Teorii i Praktyce
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: historia, pedagogika, psychologia
Możliwości wspierania edukacji domowej nowoczesnymi technologiami informacyjno-komunikacyjnymi

Celem niniejszego opracowania było dokonanie przeglądu możliwości; jakie oferują nowe media cyfrowe we współczesnym środowisku uczenia się i nauczania w kontekście potrzeb rodziców podejmujących edukację domową. Temat ten jest istotny; gdyż wiele wskazuje na to; że rozwój i coraz łatwiejszy dostęp do nowych technologii informacyjno-komunikacyjnych może się stać istotnym czynnikiem wpływającym na motywację do podjęcia decyzji o edukacji domowej; jak i elementem mocno wspomagającym sam proces nauczania. W artykule autorki starają się odpowiedzieć na pytania; jak na podstawie nowych technologii informacyjno-komunikacyjne budować spersonalizowane środowisko kształcenia dla edukacji domowej oraz jakie narzędzia i zasoby cyfrowe można do tego celu wykorzystać. W pierwszej części scharakteryzowano nowe trendy w edukacji i rozwój edukacji domowej. Następnie dokonano klasyfikacji i omówiono przykłady przydatnych z punku widzenia edukacji domowej usług i narzędzi dostępnych online. Zestawiono je według pełnionych funkcji; uwzględniając zasoby informacyjne; materiały i pomoce dydaktyczne oraz środki komunikacji cyfrowej; przydatne w procesie edukacji domowej. Przytoczono też wyniki badań ankietowych przeprowadzonych wśród polskich rodzin edukujących domowo; które dotyczyły wykorzystania nowych technologii cyfrowych. W zakończeniu odniesiono się do korzyści; jakie dla edukacji domowej niesie cyfrowe środowisko edukacyjne.

Czasopismo: Edukacja Elementarna w Teorii i Praktyce
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: historia, pedagogika, psychologia
Dwujęzyczność jako wyzwanie edukacyjne

Dwujęzyczność stanowi ważne zagadnienie w edukacji i współcześnie coraz częściej można spotkać się z klasami lub oddziałami dwujęzycznymi, w których nauka odbywa się w dwóch językach. Wiąże się to z potrzebą dobrej znajomości przynajmniej jednego języka obcego, która w rozwijającej się globalizacji jest niezbędna. Dodatkowo z punktu widzenia socjologii i historii należy powiedzieć, że źródła obecnej powszechności dwujęzyczności są trojakie ze względu na istnienie licznych mniejszości etnicznych i językowych na terenie wielu państw europejskich, nasilenie emigracji do najbogatszych państw Europy, która doprowadziła do powstania wielojęzycznych i wieloetnicznych społeczeństw, oraz rosnąca mobilność społeczeństwa i dostęp do technologii, a także do mediów.
W związku z powyższym należy mieć świadomość, że w zmieniającym się świecie dwujęzyczność pozostanie jednym z najważniejszych tematów, a wprowadzenie modyfikacji w tym obszarze będzie miało wpływ na życie milionów ludzi na całym świecie.
Artykuł stanowi podłoże teoretyczne zagadnienia dwujęzyczności. Koncentruje się na problematyce dwujęzyczności, wyjaśnia jej definicję i rodzaje, akcentując najważniejsze zasady w nauczaniu bilingwalnym. Co więcej wskazuje na skutki edukacji dwujęzycznej oraz skupia się na roli nauczyciela, który stanowi ważny element w osiągnięciu sukcesu.

Czasopismo: Edukacja Elementarna w Teorii i Praktyce
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: historia, pedagogika, psychologia
Muzyka instrumentalna i jej wpływ na jakość wytworów plastycznych dzieci 7-letnich – raport z badań

W wychowaniu współczesnego człowieka szczególnie doniosłą rolę przypisuje się sztuce. Integralne, całościowe rozumienie sztuki i jej wychowawczego oddziaływania pozwala na stwierdzenie, że sztuka ma dziecku wiele do zaoferowania. Uczestniczy w kształtowaniu jego intelektu, wrażliwości, kreatywności, wyobraźni i postawy twórczej, które stanowią
niewątpliwie największe skarby każdej jednostki i powinny być pielęgnowane i rozwijane od pierwszych lat jej życia. Różnorodne podejścia do twórczości dzieci oraz próby stymulacji ich rozwoju plastycznego są przedmiotem badań wielu polskich i zagranicznych pedagogów (S. Popek, I. Wojnar, U. Szuścik, S. Szuman, V. Lowenfeld, P. Wallon i inni), dlatego zainteresowanie tym tematem potwierdza ważność problemu zawartego w niniejszym opracowaniu. Jego rozwiązanie sprowadzało się do ustalenia, czy intensyfikacja procesu dydaktyczno--wychowawczego dzieci 7-letnich poprzez inspirowanie wyobraźni bodźcami w postaci muzyki instrumentalnej uczyni proces działania twórczego aktywniejszym, bardziej interesującym dla ucznia, a także skuteczniejszym z uwagi na ostateczny jego efekt. Zasadniczą metodą badań jaką zastosowano w prezentowanej pracy był naturalny eksperyment pedagogiczny. W przypadku tego eksperymentu oparto się na kanonie jedynej różnicy. Zastosowano również technikę obserwacji skategoryzowanej oraz technikę wywiadu ex post.
Na podstawie uzyskanych wyników badań można przyjąć, iż stymulacja aktywności plastycznej bodźcami słuchowymi w postaci programowej muzyki instrumentalnej wzbogaca jakość wytworów plastycznych dzieci 7-letnich. Zajęcia plastyczne o charakterze integracyjnym są korzystniejsze dla dzieci ze względu na fakt, iż w większym stopniu rozwijają inwencję
twórczą autora pracy plastycznej oraz kształcą jego wrażliwość artystyczną i procesy poznawcze (spostrzeganie, myślenie, wyobraźnię). Pobudzają zatem różne sfery aktywności dziecka, co sprzyja harmonijnemu i wszechstronnemu rozwijaniu osobowości.

Czasopismo: Edukacja Elementarna w Teorii i Praktyce
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: historia, pedagogika, psychologia
Maria Montessori w roli nauczycielki

Prezentowany esej jest analizą sylwetki Marii Montessori jako nauczycielki oraz jej kariery nauczycielskiej. W analizie przyjęto perspektywę historyczną, z odniesieniem do wybranych, kluczowych momentów w karierze nauczycielskiej M. Montessori, opisanych z pomocą jej własnych, wczesnych pism (często niepublikowanych), oraz wspomnień jej współpracowników i studentów. Maria Montessori rozpoczęła swoją karierę jako nauczycielka w 1899 roku w „Wyższym Instytucie Edukacji dla Kobiet”, a następnie kontynuowała pracę
w Szkole pedagogicznej Uniwersytetu Rzymskiego. Przedstawione rozważania ukazują, że M. Montessori uznawała za kluczowe: łączenie teorii z praktyką, wspieranie aktywnego udziału studentów, łączenie tego, czego się nauczyli w klasie szkolnej z działaniem w świecie zewnętrznym. Na podstawie swoich wczesnych nauczycielskich doświadczeń M. Montessori fundamentem swojego nauczania uczyniła zaangażowanie społeczne i obywatelskie, a także otwarcie się na porównanie i integrację zdobytych doświadczeń z pracą i badaniami empirycznymi.

Czasopismo: Edukacja Elementarna w Teorii i Praktyce
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: historia, pedagogika, psychologia
Edukacja STEM na przykładzie warsztatów programu “Fizyka dla Smyka” realizowanych w Niepublicznym Przedszkolu Artystyczno-Językowym Hippo Art w Wieliczce. Raport z badań

W niniejszym artykule zaprezentowano wyniki badań mających na celu rozpoznanie i opisanie przejawów stymulowania twórczej aktywności dzieci w wieku przedszkolnym. Są one adresatami programu „Fizyka dla Smyka”, realizowanego przez Fundację Naukową „Twórcze Myślenie”. W szczególności chodzi tu o zweryfikowanie kształtowania twórczego myślenia i działania oraz przejawów indywidualizacji oddziaływań edukacyjnych. Badania zostały przeprowadzone metodą sondażu diagnostycznego techniką obserwacji skategoryzowanej oraz ankiety. W wyniku przeprowadzonych badań można stwierdzić, że podczas realizacji badanego programu kształtowane są wśród dzieci twórcze operacje umysłowe oraz działania oparte na wykonywaniu doświadczeń. Jednakże dostosowywanie, indywidualizowanie treści i form pracy z dziećmi przez prowadzących badany Program „Fizyka dla Smyka” nie zawsze było w pełni realizowane.

Czasopismo: Edukacja Elementarna w Teorii i Praktyce
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: historia, pedagogika, psychologia
Podstawa programowa wychowania przedszkolnego jako wyraz oczekiwań MEN wobec dzieci i nauczycieli. Głos w sprawie reformy oświaty w Polsce

Jednym z narzędzi reform oświatowych są zmiany dokonywane w dokumentach programowych, wynikające z ponownego (do)określania przez władze oświatowe obrazu podmiotów edukacji: dzieci/uczniów, rodziców, nauczycieli. Podjęte w artykule rozważania dotyczą formalnych oczekiwań wobec edukacji dzieci w wieku przedszkolnym, określanych w polskich aktach urzędowych w trakcie kolejnych reform oświaty. Zamierzeniem naszym jest głos w dyskusji, toczącej się obecnie w związku z wprowadzaną reformą w polskim systemie oświaty. Celem artykułu jest zwrócenie uwagi na wybrane, negatywne mechanizmy funkcjonowania edukacji w Polsce, co czynimy na przykładzie sposobu wprowadzania podstawy programowej wychowania przedszkolnego. Wybór pola problemowego podyktowany został kilkoma czynnikami. Przede wszystkim, jak wynika z przedstawionej analizy literaturowej, wychowanie przedszkolne jest najczęściej pomijanym etapem edukacji przy okazji dyskusji dotyczących kolejnych reform oświatowych w Polsce. Ponadto zauważamy, że permanentność zmian w polskim prawie oświatowym nasila koncentrację na dydaktycznej funkcji edukacji przedszkolnej, odwracając uwagę od znaczenia aktywności społecznej dziecka odnajdującego swoje miejsce w środowisku i w kulturze. Z tego względu w artykule poszukujemy odpowiedzi na pytanie o zasadność zmian wprowadzanych w programowych założeniach edukacji dzieci w wieku przedszkolnym.

Czasopismo: Edukacja Elementarna w Teorii i Praktyce
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: historia, pedagogika, psychologia
Eye-tracking w diagnozie, terapii i edukacji dzieci z niepełnosprawnością sprzężoną. Zarys problematyki

Celem artykułu jest przedstawienie możliwości wykorzystania eye-trackingu w szeroko pojmowanej edukacji dziecka niemówiącego ze sprzężoną niepełnosprawnością. Autorka posłużyła się analizą danych zastanych dokonaną z perspektywy własnego doświadczenia terapeutycznego w stosowaniu eye-trackingu w pracy z dziećmi w wieku przedszkolnym z niepełnosprawnością sprzężoną. W tekście przedstawiła najpierw zasadę działania eye-trackingu, a następnie ukazała jego wykorzystanie w badaniach z zakresu marketingu, kartografii, informatyki, jak również technik uczenia się. Następnie wskazała na eye-tracking jako potencjalne narzędzie do komunikacji z dziećmi niemówiącymi oraz do ich edukacji. W dalszej części zaprezentowała polskie urządzenia wykorzystujące technologię eye-trackingu w działaniach diagnostycznych, terapeutycznych i edukacyjnych. Z badań wynika, iż eye-tracking może odmienić życie dzieci, dla których jedynym kanałem komunikacyjnym jest wzrok, ponieważ oferuje im nowe formy spędzania wolnego czasu, uczenia się i komunikowania z otoczeniem. Ponadto technologię eye-trackingową można i trzeba wykorzystać do ponownej diagnozy dzieci ze sprzężoną niepełnosprawnością, u których poradnie psychologiczno-pedagogiczne posługujące się tradycyjnymi metodami rozpoznały głęboki stopień niepełnosprawności intelektualnej.

Czasopismo: Edukacja Elementarna w Teorii i Praktyce
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: historia, pedagogika, psychologia
Kształcenie wrażliwości emocjonalnej i społecznej przyszłych nauczycieli metodami edukacji kulturalnej i arteterapii

Artykuł porusza problem wrażliwości emocjonalnej i społecznej niezbędnej w zawodzie nauczyciela i demonstruje metody jej kształtowania. Omawia pojęcia podstawowe z tym związane, takie jak: wrażliwość emocjonalna, społeczna, moralna, sensoryczna, empatia, edukacja kulturalna oraz prezentuje autorski program „Edukacji kulturalnej z arteterapią” adresowany do studentów pedagogiki. Zgodnie z koncepcją H. Reada oraz I. Wojnarowej drogą do kształcenia wrażliwości jest wychowanie przez sztukę. Autorka uważa, że nie powinno ono zakończyć się na etapie nauki szkolnej, ponieważ kontakt ze sztuką może też być formą dydaktyki dorosłych – andragogiki. Nauczyciele, podobnie jak inni zawodowo pomagający, muszą być wrażliwi na problemy człowieka w skali jednostkowej i globalnej, a te można dostrzec bardziej wyraziście poprzez pryzmat sztuki. Studenci edukacji przedszkolnej i wczesnoszkolnej przygotowywani są do pełnienia roli arteterapeuty. W trakcie zajęć doświadczają na sobie wpływu arteterapii. Arteterapia receptywna w wypadku biblioterapii polega na: czytaniu tekstów literatury pięknej – poezji i prozy, formą arteterapii wizualnej jest oglądanie wybranych dzieł sztuki i refleksja nad ich znaczeniem, formą muzykoterapii – słuchanie wybranych utworów muzyki klasycznej. Podstawą teoretyczną arteterapii opartej na kulturze jest autorska koncepcja kulturoterapii. W artykule podane są przykłady zajęć poświęconych analizowaniu różnych stanów emocjonalnych i wypowiedzi studentów opisujące wrażenia i emocje pojawiające się pod wpływem różnych dzieł sztuki.

Czasopismo: Edukacja Elementarna w Teorii i Praktyce
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: historia, pedagogika, psychologia
Ewaluacja w szkole – w kierunku kontroli czy wspomagania?

W niniejszym artykule prezentuję miejsce ewaluacji wśród pozostałych form nadzoru pedagogicznego z uwzględnieniem zawiłości definicyjnych pojawiających się w tym obszarze. Omawiam stan prawny ewaluacji w Polsce oraz historię badań ewaluacyjnych od pierwszej do czwartej generacji, wskazując na różne sposoby rozumienia ewaluacji. Prezentując wyniki badań empirycznych, przeprowadzonych we wrześniu 2015 roku, uzasadniam tezę, że rozumienie ewaluacji w szkole jako badania oceniającego utrudnia stosowanie jej w celu wspomagania szkoły. Dzieje się tak, mimo że ewaluacja sama w sobie jest działalnością mającą na celu wspomaganie zainteresowanych nią podmiotów. Podjęty w badaniu problem został sformułowany jako pytanie: Jaki jest stosunek emocjonalny nauczycieli wobec ewaluacji? Jakościowa analiza treści zawartych w wypowiedziach na forach internetowych dla pedagogów pozwoliła wyłonić dziesięć kategorii opisujących nastawienia nauczycieli wobec ewaluacji: ewaluacja jako „narzędzie dominacji”, „bzdura”, „straszak”, „szkoła przetrwania”, „pożeracz kosztów”, „zło konieczne”, „tajemnica”, „droga do rozwoju”, „rozczarowanie” oraz „potwierdzenie – jesteście dobrzy”. Analiza wykazała, że wśród nauczycieli można zauważyć intensywne natężenie nastawień negatywnych, które są związane z pojmowaniem ewaluacji jako oceny. Przyczynami tego zjawiska mogą być: prowadzenie w szkołach ewaluacji zewnętrznej oraz kontroli przez te same instytucje, niezrozumienie istoty ewaluacji przez osoby pracujące w szkołach oraz wyznaczanie poziomów spełniania poszczególnych kryteriów przez szkoły poddawane badaniu. Zagadnienia te wskazują na potrzebę dalszego szerzenia rzetelnych informacji na temat ewaluacji oraz na pożytek płynący z proponowanego oddzielenia instytucji przeprowadzających ewaluację i kontrolę.

Czasopismo: Edukacja Elementarna w Teorii i Praktyce
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: historia, pedagogika, psychologia