rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Wpływ preparatu białkowo-ksantofilowego PX z lucerny (Medicago sativa L.) na aktywność wybranych enzymów w komórkach wątroby tuczników

W dostępnej literaturze krajowej i zagranicznej prezentowane są nieliczne doniesienia na temat aktywności enzymów wskaźnikowych, zwłaszcza markerowych, charakteryzujących pracę konkretnych organelli komórkowych. Ubogie są również informacje na temat zmian aktywności enzymów, jakie zachodzą pod wpływem żywieniowych czynników doświadczalnych. W doświadczeniu założono, że koncentrat białkowo-ksantofilowy PX z lucerny pozytywnie wpłynie na metabolizm, czego efektem będzie poprawa wskaźników produkcyjnych u tuczników. Celem badań było zatem sprawdzenie możliwości wykorzystania niestosowanych dotąd enzymów w ocenie poprawności zachodzących procesów biochemicznych po podaniu PX. Oceniano aktywność enzymów związanych z kluczowymi przemianami biochemicznymi zachodzącymi w komórce, co pozwala na ocenę poprawności zachodzących procesów, jak i reakcji ustroju na czynniki zewnętrzne. Doświadczenie przeprowadzono na 288 tucznikach (loszkach i wieprzkach) mieszańcach (wbp x Neckar), podzielonych na 4 grupy, zróżnicowane pod względem dawki i okresu podawania koncentratu białkowo-ksantofilowego PX z lucerny (Medicago sativa L.). Koncentrat z lucerny wprowadzono do mieszanki paszowej w miejsce poekstrakcyjnej śruty sojowej. Analizowano aktywność wybranych enzymów markerowych: dehydrogenazy mleczanowej (LDH), jabłczanowej (MDH), bursztynianowej (SDH) oraz hydrolazy glukozo-6-fosforanowej (G6PC). Wykazano obniżenie aktywności analizowanych enzymów w komórkach wątroby u zwierząt otrzymujących dodatek koncentratu PX w porównaniu do zwierząt z grupy kontrolnej, co sugeruje korzystny wpływ zastosowanego preparatu na przemiany metaboliczne u badanych zwierząt. Wyniki doświadczenia potwierdzają celowość stosowania w żywieniu świń koncentratu białkowo-ksantofilowego PX z lucerny, zwłaszcza w dawce 3% podawanej w sposób ciągły.

Czasopismo: Roczniki Naukowe Polskiego Towarzystwa Zootechnicznego
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: zootechnika i rybactwo
Owce syntetycznych linii BCP i SCP w praktycznej hodowli i doświadczalnictwie

W opracowaniu przedstawiono historię i sposób wytworzenia przez pracowników Katedry Hodowli Małych Przeżuwaczy i Doradztwa Rolniczego Uniwersytetu Przyrodniczego w Lublinie owiec linii syntetycznych BCP i SCP. Ponadto opisano rolę tych zwierząt w produkcji owczarskiej i doświadczalnictwie. Całościowa analiza efektów pracy hodowlanej nad analizowanymi populacjami oraz wyniki prac naukowych, w których były one obiektem badawczym pozwalają stwierdzić, że owce uniwersalnych plenno-mięsnych linii syntetycznych BCP i SCP wykazują pełną przydatność do produkcji jagniąt rzeźnych zarówno w warunkach chowu intensywnego, jak i ekstensywnego. Zwierzęta obu linii objęto doświadczeniami naukowymi związanymi tematycznie z genetycznymi, fizjologicznymi i środowiskowymi uwarunkowaniami poziomu użytkowości rozpłodowej i mięsnej, wykazując pełną przydatność tych populacji do realizacji eksperymentów badawczych. Autorzy wyrażają pogląd, że w dalszej pracy selekcyjnej nad liniami syntetycznymi BCP i SCP należy większą uwagę zwrócić na poziom odchowu jagniąt oraz stopień umięśnienia grzbietowej partii tułowia, wskazując jednocześnie na potrzebę monitorowania zmienności genetycznej ze względu na zagrożenie wzrostu inbredu.

Czasopismo: Roczniki Naukowe Polskiego Towarzystwa Zootechnicznego
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: zootechnika i rybactwo
Preferencje barwne świń

Celem przeprowadzonych badań było określenie reakcji behawioralnej warchlaków na różnokolorowe karmniki. Obserwacjami objęto 18 warchlaków mieszańców ras pbz i wbp. Warchlaki żywiono do woli pełnoporcjową mieszanką zadawaną do karmników w kolorach: niebieskim, czerwonym i żółtym. Zachowanie warchlaków rejestrowano przy pomocy kamery dozoru przemysłowego i zapisywano w systemie poklatkowym. Notowano liczbę podejść do każdego z karmników, czas spędzany przy karmnikach oraz ilość wyjadanej paszy. Warchlaki najwięcej czasu spędzały przy karmniku niebieskim (średnio 41 minut w ciągu dnia), zaś najmniej przy karmniku w kolorze żółtym (28 minut). Preferencje te były podobne u warchlaków obu płci.

Czasopismo: Roczniki Naukowe Polskiego Towarzystwa Zootechnicznego
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: zootechnika i rybactwo
Dój ćwiartkowy w grupie krów pierwiastek i wieloródek

Krowy w pierwszej laktacji charakteryzują się najczęściej niższymi parametrami doju w stosunku do krów wieloródek. Celem przeprowadzonych badań było określenie zmian w parametrach doju krów pierwiastek i wieloródek w ćwiartkowym systemie doju. Są to badania wstępne, które w dalszym etapie mają wskazać czy pierwiastki, którym dano szansę na pełne rozdojenie w automatycznym systemie doju (AMS) w pierwszej laktacji, będą charakteryzowały się lepszymi parametrami doju jako krowy wieloródki. Dane do analiz statystycznych zebrano w trzech stadach bydła mlecznego wyposażonych w AMS firmy Lely – Astronaut A4. Łącznie przeanalizowano dane pochodzące od 718 krów (531 laktacji pierwiastek i 477 laktacji wieloródek). Dane zbierano przez okres czterech lat, od 2012 roku, tj. od momentu wdrożenia AMS. Ostatecznie, po odrzuceniu wizyt w robocie zakończonych odmową, przeanalizowano 352 708 dojów pochodzących od krów pierwiastek i 488 711 od krów wieloródek. Zebrany materiał liczbowy został opracowany za pomocą wieloczynnikowej analizy wariancji, w oparciu o model liniowy uwzględniający wpływ stada, fazy laktacji, roku i sezonu doju, a także interakcji między wcześniej wymienionymi czynnikami głównymi. W wyniku przeprowadzonego postępowania statystycznego stwierdzono wysoko istotny i istotny wpływ wszystkich komponentów modelu liniowego na kontrolowane parametry doju. W początkowej fazie laktacji (do 100. dnia) czas przebywania w robocie obu porównywanych grup krów kształtował się na bardzo zbliżonym poziomie i wynosił 396-398 sekund. W tym czasie dój pierwiastek trwał średnio ok. 268 s, a wieloródek około 280 s, natomiast średni poziom wydajności mlecznej wynosił 8,38 kg dla pierwiastek i 10,40 kg dla wieloródek. W końcowej fazie laktacji (powyżej 200. dnia) czas doju pierwiastek wynosił 214 s, a wieloródek 241 s, przy wydajności odpowiednio 7,93 i 8,77 kg mleka. Zarówno pierwiastki, jak i wieloródki dłużej przebywały w robocie, a także dłużej się doiły w sezonie wiosennym i zimowym, co można łączyć z wyższą wydajnością mleka. W obu grupach krów dłużej dojone były ćwiartki tylne wymion; w grupie
pierwiastek różnice między ćwiartkami tylnymi i przednimi wynosiły ok. 25 s, w grupie
wieloródek ok. 40 s.

Czasopismo: Roczniki Naukowe Polskiego Towarzystwa Zootechnicznego
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: zootechnika i rybactwo
Zastosowanie butylowanego hydroksytoluenu w kriokonserwacji nasienia knura

Celem przeprowadzonych badań było określenie wpływu dodatku butylowanego hydroksytoluenu (BHT) do rozcieńczalnika mrożeniowego na jakość plemników knura oraz ich zdolność zapładniającą po procedurze zamrażania-rozmrażania. Nasienie pochodzące od 5 knurów (36 ejakulaty) kriokonserwowano w rozcieńczalniku żółtkowo-laktozowo-glicerolowym uzupełnionym różnymi stężeniami BHT: 0 mM (kontrola); 1,0 mM (R1); 1,5 mM (R2); 2,0 mM (R3). Jakość nasienia po rozmrożeniu oceniano na podstawie: ruchliwości plemników (CASA; ruch całkowity – TM, ruch postępowy – PM), translokacji fosfatydyloseryny (Annexin-V-FLuos Staining Kit) oraz stopnia fragmentacji DNA (TUNEL Assay). Jednocześnie kriokonserwowane nasienie użyto do inseminacji loszek, a zdolność zapładniającą plemników określano na podstawie skuteczności inseminacji oraz liczby prawidłowych morfologicznie zarodków ocenianych na podstawie stopnia fragmentacji DNA. Najwyższy odsetek plemników o ruchu postępowym oraz plemników żywych stwierdzono w rozcieńczalniku R3 (74,8 ±4,4% oraz 63,7 ±5,8%) w porównaniu z rozcieńczalnikiem kontrolnym (38,3 ±2,8% oraz 36,1 ±2,6%). Jednocześnie stwierdzono, że dodatek BHT do rozcieńczalnika mrożeniowego nie indukuje wzrostu odsetka plemników wczesnoapoptotycznych po rozmrożeniu, w porównaniu z rozcieńczalnikiem kontrolnym. Niezależnie od zastosowanego rozcieńczalnika mrożeniowego, procedura zamrażania-rozmrażania nie indukuje fragmentacji DNA w plemnikach knura. Najwyższą liczbę zarodków prawidłowych morfologicznie uzyskano od loszek inseminowanych nasieniem kriokonserwowanym w rozcieńczalniku z dodatkiem 1,5 mM BHT. Nie wykazano różnic w jakości zarodków, ocenianych na podstawie stopnia fragmentacji DNA, uzyskanych od loszek inseminowanych nasieniem mrożonym w badanych rozcieńczalnikach.

Czasopismo: Roczniki Naukowe Polskiego Towarzystwa Zootechnicznego
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: zootechnika i rybactwo
Wpływ podawania kurom nieśnym zielonki z paciorecznika na intensywność barwy żółtka jaja

Celem badań było określenie wpływu zielonki z paciorecznika ogrodowego (Canna x generalis)
na intensywność barwy żółtek jaj spożywczych. Badania prowadzono w 2 grupach
doświadczalnych niosek typu towarowego przez okres 6 miesięcy. Paciorecznik wykorzystywany
był jako biofiltr w procesie oczyszczania powietrza usuwanego z kurnika. Kury zjadały
zielonkę z paciorecznika bardzo chętnie. Nie odnotowano negatywnych skutków zdrowotnych
i produkcyjnych. Na podstawie uzyskanych wyników stwierdzono, że podawanie
nioskom zielonki z paciorecznika ogrodowego ma znaczący wpływ na intensywność barwy
żółtek jaj. Określono minimalną dawkę zielonki (10 g/kurę/dzień), gwarantującą 2-punktowy
wzrost intensywności barwy żółtka w skali La Roche.

Czasopismo: Roczniki Naukowe Polskiego Towarzystwa Zootechnicznego
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: zootechnika i rybactwo
Wpływ systemu żywienia tradycyjnego i TMR na pobranie paszy przez krowy, ich wydajność, skład mleka i jego jakość higieniczną

Celem badań było określenie wpływu dwóch systemów żywienia – tradycyjnego i TMR, na
wydajność, skład chemiczny i jakość higieniczną mleka krów rasy polskiej holsztyńsko-fryzyjskiej.
Badania przeprowadzono od listopada 2009 do października 2010 roku w dwóch stadach.
Stado A krów mlecznych żywiono tradycyjnie, natomiast stado B systemem TMR. Dawkę pokarmową
stanowiła: sianokiszonka traw z motylkowymi, kiszonka z kukurydzy, pasze objętościowe
suche oraz pasze treściwe i mineralne. W obu stadach łącznie liczba krów wynosiła 60,
po 30 szt. w każdym. Zwierzęta utrzymywano w systemie alkierzowym. W badaniach wykazano,
że krowy żywione system TMR pobrały dziennie o 10 kg więcej paszy niż zwierzęta żywione
systemem tradycyjnym. Wydajność mleczna (zarówno dzienna, jak i roczna) krów ze stada B
była wyższa od wydajności krów ze stada A. Zastosowanie systemu żywienia TMR pozwoliło
uzyskać od krów mleko z większą zawartością białka i tłuszczu oraz o wyższej jakości higienicznej
(szczególnie w okresie letnim) niż przy zastosowaniu żywienia tradycyjnego.

Czasopismo: Roczniki Naukowe Polskiego Towarzystwa Zootechnicznego
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: zootechnika i rybactwo
Charakterystyka morfometryczna włosów psów ras pierwotnych

Celem pracy była charakterystyka parametrów morfometrycznych  porównanie okrywy włosowej wybranych  psów pierwotnych wilczaka czechosłowackiego owczarka niemieckiego oraz wilka  ramach prowadzonych badań wykonano pomiary parametrów włosów pokrywowych  podszyciowych długość średnica partii proksymalnej intermedialnej  dystalnej oraz grubość kory Stwierdzono istotne różnice badanych parametrów włosów pokrywowych   podszyciowych  zależności  rasy psów Wyjątkiem  pomiar średnicy części środkowej włosów podszyciowych gdzie  wykazano wpływu rasy gatunku  badaną cechę Wyniki pomiarów poszczególnych cech włosów charakteryzowały  znaczną zmiennością Wynika   mnogości  psów których okrywa włosowa charakteryzuje  krańcowo różnymi parametrami Cechą która  niniejszych badaniach posiadała największą zmienność była długość włosów Dzięki zebranym danym możliwe było utworzenie dendrogramu ukazującego różnice  parametrach okrywy włosowej badanych  psów  wilka Wynika  niego  największe podobieństwo wykazują samojed  lhasa apso   największej odległości  nich znajduje  owczarek niemiecki akita wilczak czechosłowacki  wilk Wykonane testy  wykazały znaczących różnic pomiędzy okrywą włosową wilka  owczarka niemieckiego mimo tego   jest  zaliczany  psów pierwotnych  spośród badanych  jest najbardziej odległy genetycznie  dzikiego przodka  podstawie przeprowadzonych badań można jednoznacznie stwierdzić  cechy okrywy włosowej podlegały dziedziczeniu  odzwierciedlającemu dystansu filogenetycznego pomiędzy wilkiem  rasami pierwotnymi.

Czasopismo: Roczniki Naukowe Polskiego Towarzystwa Zootechnicznego
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: zootechnika i rybactwo
Identyfikacja mutacji C295G genu T u psów rasy polski owczarek nizinny

Celem przeprowadzonych badań była identyfikacja mutacji C295G genu T w polskiej populacji psów rasy polski owczarek nizinny oraz analiza konsekwencji kojarzenia nosicieli wspomnianej mutacji genu T warunkującego krótkoogoniastość i bezogoniastość. Próby pobrano od 61 psów. Amplifikację genu T przeprowadzono przy wykorzystaniu starterów opracowanych przez Indrebø i wsp. [6]. W celu identyfikacji mutacji C295G w eksonie 1 genu T wykorzystano enzym restrykcyjny BstEII, który tnie sekwencję o długości 702 pz w 191 pozycji nukleotydowej. W wyniku mutacji powstaje dodatkowe miejsce restrykcyjne w pozycji 160. Wśród 61 przebadanych psów zidentyfikowano 18 homozygot recesywnych i 43 heterozygoty. Mutacja C295G w genie T jest letalna w układzie homozygotycznym, gdyż prowadzi do poważnych wad rozwojowych tkanek i narządów wywodzących się z mezodermy tylnej części zarodka. Wśród przebadanych psów nie stwierdzono homozygot dominujących. Zaobserwowano mniejszą liczbę szczeniąt w miotach pochodzących z kojarzenia rodziców o krótkich ogonach, w porównaniu z wielkością miotów pochodzących z pozostałych typów kojarzeń. Potwierdza to istotną rolę genu T w przebiegu embriogenezy i charakter letalny występowania tej mutacji w formie homozygotycznej. Zaobserwowane różnice nie były istotne statystycznie. Dzięki zastosowaniu niniejszego testu molekularnego można w prosty i skuteczny sposób określić genotyp psa w locus T i stwierdzić, czy skrócenie ogona ma podłoże naturalne, czy jest wynikiem interwencji chirurgicznej.

Czasopismo: Roczniki Naukowe Polskiego Towarzystwa Zootechnicznego
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: zootechnika i rybactwo
Czynniki wpływające na wielkość strat rozbiorowych półtusz wieprzowych poddawanych dysekcji

Celem badań było określenie czynników wpływających na wielkość strat rozbiorowych półtusz wieprzowych poddawanych dysekcji. Materiałem badawczym było 56 półtusz wieprzowych, które podzielono pod względem masy na 3 grupy (poniżej 40 kg, 40-45 kg, powyżej 45 kg), na podstawie mięsności na 4 klasy (S, E, U, R) oraz pod względem średniej grubości słoniny z 5 punktów na 3 grupy (poniżej 22 mm, 22-26 mm, powyżej 26 mm). Dysekcję wykonano zgodnie z metodologią obowiązującą w Unii Europejskiej. Straty rozbiorowe określono opierając się na różnicy między masą półtuszy przed dysekcją i łączną masą wszystkich wydzielonych oraz szczegółowo poddawanych dysekcji (szynka, schab, łopatka, boczek) części półtuszy. W celu zminimalizowania błędu ludzkiego, każda osoba była przyporządkowana do jednej funkcji przez cały okres doświadczenia (5 dni). Zaobserwowano, że wraz ze wzrostem masy półtusz maleje wielkość strat podczas dysekcji. Dla półtusz o masie poniżej 40 kg wykazano różnice potwierdzone statystycznie (P≤0,05) w porównaniu z półtuszami z przedziału 40-45 kg i powyżej 45 kg. Uwzględniając mięsność, najwyższy poziom strat rozbiorowych obserwowano dla półtusz w klasie S, a najniższy w klasie R (P≤0,05). Nie wykazano wpływu otłuszczenia tuszy na wielkość strat dysekcyjnych. Podczas szczegółowej dysekcji najwięcej strat zanotowano dla schabu i szynki. Wykazano istotny wpływ masy karkówki (r=−0,21), golonki przedniej (r=−0,22), golonki tylnej (r=−0,19) i nogi tylnej (r=−0,17) na wielkość strat rozbiorowych (P≤0,05). Uzyskano statystycznie potwierdzony (P≤0,01) współczynnik korelacji między stratami rozbiorowymi a dniem dysekcji (r=−0,26). Uwzględnienie podczas wykonywania dysekcji uzyskanych w badaniach wyników może przyczynić się do ograniczenia strat i poprawy dokładności dysekcji.

Czasopismo: Roczniki Naukowe Polskiego Towarzystwa Zootechnicznego
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: zootechnika i rybactwo
Polimorfizm genu kodującego brązowe umaszczenie TYRP-1 w pozycji 215 u krajowych owiec wełnisto-mięsnych i mięsnych

Badania przeprowadzono w latach 2009-2013 w stadach owiec wełnisto-mięsnych ras: merynos polski (3 stada z woj. wielkopolskiego, 8 stad z woj. kujawsko-pomorskiego), merynos polski starego typu (1 stado z woj. wielkopolskiego, 5 stad z woj. mazowieckiego, 8 stad z woj. kujawsko-pomorskiego), corriedale (2 stada z woj. podlaskiego), owcy żelaźnieńskiej (2 stada z woj. podlaskiego i 1 stado z woj. łódzkiego) oraz stadach owiec mięsnych ras: berri-chonne du cher (1 stado z woj. wielkopolskiego), suffolk (2 stada z woj. wielkopolskiego) i charolaise (2 stada z woj. wielkopolskiego). Ocenie poddano owce w wieku od 2 do 11 lat, łącznie 1732 osobniki (1359 ♀ i 373 ♂). Wszystkie zwierzęta poddane były identyfikacji genotypu pod względem brązowego umaszczenia TYRP-1, w zakresie oceny występowania alleli C i T. Podsumowując stwierdzono, że rozkład alleli i genotypów locus kodującego brązowe umaszczenie wyraźnie odróżnia owce o innym umaszczeniu głowy i nóg od pozostałych ras owiec mięsnych i wełnisto-mięsnych umaszczonych biało lub jasnokremowo. Każda z ras owiec wykazała natomiast specyficzny rozkład alleli i genotypów, co może być dowodem na ich odrębność genetyczną. Wydaje się również, że na podstawie częstości występowania tego uwarunkowania u europejskich ras owiec, można spodziewać się innych dróg ich pochodzenia w porównaniu do owiec hodowanych np. w Azji. Warto również skonfrontować wyniki analizy frekwencji występowania uwarunkowań TYRP-1 z obiektywnymi pomiarami barwy wełny u owiec.

Czasopismo: Roczniki Naukowe Polskiego Towarzystwa Zootechnicznego
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: zootechnika i rybactwo
Efekty stosowania produktów towarzyszących produkcji biopaliw w półintensywnym tuczu jagniąt. Cz.I. Wyniki tuczu i wartość rzeźna

Badano wpływ żywienia jagniąt, tuczonych półintensywnie mieszankami zawierającymi
produkty uboczne produkcji biopaliw oraz nasiona lnu, na ich wzrost oraz wartość rzeźną.
Jagnięta (tryczki) tuczono od odsadzenia od matek w wieku 8 tygodni do uzyskania masy
ciała 35 kg (±3 kg), w 5 grupach po 10 sztuk. Po zakończeniu tuczu po 6 jagniąt z każdej
grupy poddano ubojowi i ocenie wartości rzeźnej. W każdej grupie było po 50% jagniąt
plenno-mlecznej owcy kołudzkiej (OK) i mieszańców F1 z krzyżowania tryków ile de france
x OK (If x OK). Jagnięta żywiono mieszanką treściwą, w ilości około 3% masy ciała. Dodatkowo
podawano siano z traw ad libitum lub stosowano wypas na pastwisku przez 5-6 godzin
na dobę. Grupa kontrolna otrzymywała mieszankę standardową opartą na komponentach
zbożowych (50,5%) i poekstrakcyjnej śrucie rzepakowej (20%), a grupy doświadczalne mieszanki
oparte na poekstrakcyjnej śrucie rzepakowej (50%) lub suszonym wywarze kukurydzianym
– DDGS (50%), z dodatkiem nasion lnu (5%) i witaminy E (0,2%). Podczas tuczu
badano grupowe spożycie paszy i składników pokarmowych oraz tempo wzrostu jagniąt,
przeprowadzono też poubojową ocenę wartości rzeźnej. Zastosowanie w mieszance 50% poekstrakcyjnej
śruty rzepakowej lub DDGS przy równoczesnym dodatku nasion lnu i witaminy
E, niezależnie od stosowanej w dawce paszy objętościowej, nie wpłynęło na spożycie paszy,
mimo wyższej zawartości i spożycia tłuszczu w dawkach grup doświadczalnych. Nie stwierdzono
istotnego wpływu dużego udziału komponentów oleistych w mieszance na przyrosty
dobowe. Ogólnie korzystniejsze wyniki tuczu uzyskano przy stosowaniu DDGS i wypasaniu
jagniąt na pastwisku. Przy żywieniu mieszankami z komponentami oleistymi i suplementacji
witaminą E stwierdzono wzrost wydajności rzeźnej, a przy równoczesnym wypasaniu na
pastwisku – tendencję do większej powierzchni „oka” polędwicy i większego otłuszczenia
tuszy. Krzyżowanie plenno-mlecznych owiec kołudzkich z trykami rasy mięsnej ile de france
wpłynęło korzystnie na tempo wzrostu mieszańców i ich mięsność, przy tendencji do większego
otłuszczenia tusz.

Czasopismo: Roczniki Naukowe Polskiego Towarzystwa Zootechnicznego
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: zootechnika i rybactwo
Ocena wpływu selekcji w kierunku podnoszenia frekwencji pozytywnych uwarunkowań genetycznych w locus PrP na poziom wybranych cech użytkowości mięsnej owcy żelaźnieńskiej

Badania przeprowadzono w Rolniczym Zakładzie Doświadczalnym SGGW na 256 jagniętach owcy żelaźnieńskiej. Od jagniąt pobierano krew z żyły jarzmowej do strzykawek z EDTA i ekstrahowano DNA, które posłużyło do określenia genotypu trzęsawki. Wszystkie jagnięta ważono w określonych odstępach czasu, określając przyrosty dobowe. Po uboju oznaczano szereg cech rzeźnych jagniąt, a następnie w pobranych próbach wybrane cechy opisujące jakość mięsa. Przeanalizowano zależności między genotypem trzęsawki a oznaczanymi cechami u jagniąt. Wykazano brak wpływu genotypu trzęsawki na osiągane przez jagnięta przyrosty dobowe i masę ciała. Wśród cech dotyczących wartości rzeźnej jedynie szerokość stawu skokowego okazała się zależna od genotypu, natomiast analiza wyników dotyczących jakości mięsa dowiodła wpływ genotypu jedynie na składową a* barwy mięsa. Uzyskane wyniki dowodzą możliwości prowadzenia pracy hodowlanej w kierunku zwiększenia oporności genetycznej na trzęsawkę bez wpływu na poziom cech użytkowych jagniąt rasy żelaźnieńskiej.

Czasopismo: Roczniki Naukowe Polskiego Towarzystwa Zootechnicznego
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: zootechnika i rybactwo
Efektywność stosowania mieszanek z udziałem łubinu wąskolistnego w żywieniu rosnących świń

Celem badań było określenie przydatności łubinu wąskolistnego, jako częściowego zamiennika
białka poekstrakcyjnej śruty sojowej, w mieszankach dla świń rosnących. Sto warchlaków
3-rasowych (landrace x yorkshire) x duroc przydzielono na zasadzie analogów do grupy
doświadczalnej (D) i kontrolnej (K), po 50 sztuk każda. Zwierzęta utrzymywano w ujednoliconych
warunkach, po 10 sztuk w kojcu. W tuczu 2-fazowym od masy ciała 27 do 113 kg
świnie żywiono mieszankami pełnoporcjowymi. Tuczniki z grupy D otrzymywały paszę z
5% udziałem łubinu wąskolistnego. Przeprowadzono ocenę wyników tuczu, po uboju ocenę
rzeźną, a także uproszczoną ekonomiczną ocenę efektywności produkcji. Uzyskano bardzo
dobre, porównywalne w grupach K i D wyniki tuczu i oceny rzeźnej tuczników. Zasadność
użycia łubinu wąskolistnego potwierdziła niższa cena jednostkowa mieszanek z jego udziałem.
Koszty paszy zużytej na przyrost 1 kg masy ciała były mniejsze w grupie D niż K, odpowiednio
w I i II fazie tuczu o 4,82% (0,11 zł) i 3,24% (0,09 zł), a wykorzystanie paszy lepsze.
W ekonomicznej analizie efektywności tuczu stwierdzono przewagę grupy D nad K (3,23%),
co wskazuje na zasadność stosowania nasion łubinu wąskolistnego w tuczu świń.

Czasopismo: Roczniki Naukowe Polskiego Towarzystwa Zootechnicznego
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: zootechnika i rybactwo