rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Kształcenie akademickie w warunkach zagrożenia epidemicznego COVID-19 – perspektywa studentów i wykładowców

Głównym celem przeprowadzonych badań było poznanie opinii studentów i wykładowców polskich uczelni (publicznych i niepublicznych) na temat jakości kształcenia akademickiego w czasie pandemii COVID-19, a także rekomendowanych przez nich działań na rzecz doskonalenia procesów uczenia się w sytuacji ciągłego zagrożenia epidemicznego. Głównym narzędziem w przyjętym modelu badawczym były autorskie formularze ankietowe, oparte na metodyce Servqual. Badania ankietowe przeprowadzono za pośrednictwem Internetu (kwiecień-maj 2021). Przedstawione w publikacji wyniki badań obrazują występujące luki (różnice) pomiędzy oczekiwaniami studentów i wykładowców a ocenianymi przez nich aspektami, składającymi się na jakość kształcenia akademickiego. W badaniach uczestniczyło 145 studentów, reprezentujących 12 polskich uczelni, w tym pięciu województw: dolnośląskiego, małopolskiego, opolskiego, podkarpackiego i mazowieckiego. Reprezentowali oni zarówno praktyczny, jak i ogólnoakademicki profil studiów, studia stacjonarne i niestacjonarne. W przypadku wykładowców próbę badawczą stanowiło 81 pracowników akademickich, reprezentujących 20 polskich uczelni. Grupa ta reprezentowała dziewięć województw, w tym najliczniej: dolnośląskie, małopolskie, warmińsko-mazurskie, mazowieckie oraz śląskie. Najliczniej reprezentowaną grupą wykładowców według zajmowanego stanowiska byli: adiunkci, starsi wykładowcy, profesorowie uczelni, wykładowcy i asystenci. W publikacji przedstawiono najczęściej wskazywane przez studentów i wykładowców problemy związane z przedłużającą się pandemią COVID-19, w tym realizacją zajęć zdalnych. Zaprezentowano również rekomendowane przez respondentów sposoby udoskonalenia organizacji zajęć dydaktycznych w kontekście zagrożenia epidemicznego.

Czasopismo: Kultura i Edukacja
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne, pedagogika
Zmiany w jakości kształcenia akademickiego w dobie pandemii COVID-19

System szkolnictwa w Polsce przeszedł w pierwszym okresie pandemii koronawirusa i w warunkach konieczności prowadzenia nauczania zdalnego przyspieszony proces wdrażania rozwiązań edukacji na odległość. Zadaniem, które sobie wyznaczyły uczelnie wyższe w dobie panującej pandemii, było utrzymanie jakości kształcenia na istniejącym poziomie, przy jednoczesnym zapewnieniu bezpieczeństwa studentom i wykładowcom. Zasadniczym celem opracowania jest zobrazowanie zmian w procesie kształcenia akademickiego, które nastąpiły w czasie pandemii COVID-19. W niniejszym artykule wskazano na specyficzne cechy kształcenia zdalnego, wskazując jego pozytywne i negatywne strony. Do realizacji założonego celu posłużyła kwerenda literatury krajowej i zagranicznej z zakresu prezentowanej problematyki badawczej, jak też analiza wtórnych źródeł informacji, głównie raportów z badań dotyczących kształcenia zdalnego w czasie pandemii. Z przeprowadzonych analiz wynika, że wymuszone przeniesienie edukacji na platformy wirtualne przyniosło pewne korzyści, ale i spowodowało szereg niekorzystnych zmian. Dotychczasowe doświadczenia edukacyjne w czasie pandemii pokazały, że przeniesienie tej formy weryfikacji efektów uczenia się do cyberprzestrzeni nastręczało poważnych problemów - nie tyle studentom, co prowadzącym zajęcia. Edukacja zdalna stwarza nadzieję na dopasowanie technik nauczania do potrzeb studentów, a także na zmuszenie wykładowców do podniesienia jakości swoich zajęć, również od strony merytorycznej. Techniki kształcenia na odległość stają się więc integralną częścią procesu edukacji. Podjęte w artykule zagadnienia mogą stanowić punkt wyjścia do dalszych pogłębionych badań.

Czasopismo: Kultura i Edukacja
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne, pedagogika
Trauma COVID-19 w polskich metropoliach – przypadek Krakowa

W artykule są zaprezentowane wyniki badań nad traumą społeczno-kulturową wywołaną przez pandemię koronawirusa. Badania zostały zrealizowane na próbie 650 mieszkańców Krakowa. Do badania wykorzystano sondaż CAWI (Computer-Assisted Web Interview). Pandemia i zjawiska jej towarzyszące wywołały spadek poziomu życia. Dotyczył on wszystkich aspektów życiowego funkcjonowania. Deprywacja potrzeb jest powszechna. Pojawienie się koronawirusa i jego szybkie rozprzestrzenianie sprawiły, że ludzie utracili bezpieczeństwo egzystencjalne. Ich dotychczasowy świat uległ zachwianiu, co wywołało wśród jednostek lęk i niepokój. Wśród dominujących emocji pojawił się niepokój, smutek, złość, wyczerpanie, znudzenie, samotność. Występowanie negatywnych emocji wskazuje, że pandemia mocno wpłynęła na życie psychiczne i emocjonalne respondentów. W odpowiedzi na pojawiającą się traumę społeczność Krakowa najczęściej ujawniała aktywne strategie radzenia sobie. Proces traumatyczny został dopiero uruchomiony i wraz z kolejnymi negatywnymi skutkami ujawniającymi się w postpandemicznej rzeczywistości będzie się on kumulował i destrukcyjnie działał na społeczeństwo.

Czasopismo: Kultura i Edukacja
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne, pedagogika
Między fantazją a rzeczywistością. Rzecz o strategiach konstruowania edukacyjno-zawodowej przyszłości

Celem artykułu jest zaprezentowanie wyników badawczych dociekań prowadzonych wśród uczniów ostatnich klas szkół podstawowych, stojących wobec wyboru ścieżki edukacyjno-zawodowej - koncentrując się na odpowiedziach na pytania o to, jakie strategie/style planowania przyszłości obierają uczniowie, skupiając się na opisie strategii konstruowania przyszłości stosowanych przez młodzież, wskazując także na zmienne różnicujące obierane strategie. Inspiracją stały sie badania C. Timoszyk-Tomczak (2003), która analizując strategie i style konstruowania przyszłości (s. realistyczna, autorytetu, przymusu, życzeniowa, oczekiwania i carpe diem), zwróciła uwagę na ich różnorodność, będącą konsekwencją miedzy innymi kontekstu, w którym żyje „konstruktor”, mnogości jego doświadczeń i wachlarza możliwości do wyboru, rozpoznano deklaracje młodzieży szkół podstawowych w kwestii obieranych przez nią strategii planowania. Respondentów poproszono o wybranie dwóch deskrypcji najlepiej eksplikujących ich sytuację, zakładając, iż młodzież korzysta z kilku strategii jednocześnie, tworząc ich hybrydy - wobec różnorodnych kontekstów funkcjonowania i rozważanych obszarów. Respondenci określili, iż najlepiej opisującą ich aktualny sposób działania jest strategia realistyczna (59,50%) oraz strategia autorytetu (46,40%). Opowiedzenie się przez badanych za którymś z wariantów dostarczyło informacji o preferowanym stylu działania w zakresie projektowania przyszłości i podejmowania znaczących życiowo decyzji, uwzględniając także ich temporyzacyjny aspekt.

Czasopismo: Kultura i Edukacja
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne, pedagogika
Kompetencje i ich profesjonalizacja jako czynnik rozwoju współczesnego człowieka

Współczesny człowiek poszerza i wykorzystuje indywidualne możliwości do aktualizowania, pogłębiania oraz wzbogacania potencjału wiedzy, umiejętności i kompetencji, by przystosować się do zmieniającej się społecznej przestrzeni życiowej. Zadania stawiane przez współczesne społeczeństwo wymagają tworzenia i spełnienia jednostki, która uczy się żyć oraz może się rozwijać w wymiarze indywidualnym i zbiorowym poprzez profesjonalizację i wykorzystywanie własnego potencjału kompetencji. Współczesne zadania cywilizacyjne nie opierają się na przygotowaniu jednostek do zastanego społeczeństwa, ale na dostarczaniu bodźców pozwalających każdemu człowiekowi poprzez wykorzystanie jego potencjału kompetencji zrozumieć otaczający świat, kreować go, być jego rzeczywistym uczestnikiem i odbiorcą oraz czuć się za niego odpowiedzialnym w teraźniejszości i w przyszłości.

Czasopismo: Kultura i Edukacja
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne, pedagogika
Rola organizacji biznesowych i tworzonych tam relacji wspierających przedsiębiorców w radzeniu sobie z kryzysem podczas pandemii COVID-19

Pandemia COVID-19 zaskoczyła cały świat i dotknęła wszystkie grupy społeczne. Jedną z nich są przedsiębiorcy, których kryzys dotyczy jednocześnie ich samych, zatrudnianych przez nich osób, jak i gospodarki w ogóle. Artykuł przedstawia, w jaki sposób przedsiębiorcy wykorzystują posiadane zasoby w postaci kontaktów społecznych, radząc sobie z trudnościami doby kryzysu. Prezentuje też, jaką rolę odgrywają w obliczu pandemii organizacje biznesowe i tworzone tam relacje. W publikacji omówiono takie zagadnienia jak: cechy kryzysu, rola organizacji we wsparciu przedsiębiorców, wpływ relacji na radzenie sobie z kryzysem, przejawy zaufania w grupie. Wyniki badań zgromadzonych metodą jakościową w formie pisemnych wypowiedzi uczestników przybliżają, jak w dobie pandemii objawia się u nich poczucie wsparcia uzyskane od osób będących w podobnej sytuacji. Prezentują, co takiego sprawia, że przedsiębiorcy pomimo trudności związanych z kryzysem są w stanie nie tylko chronić przed upadkiem, ale i rozwijać swoje firmy.

Czasopismo: Kultura i Edukacja
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji, nauki o zarządzaniu i jakości
Praca lekarzy i personelu medycznego nad trajektorią rzadkiej choroby dziecka i jego rodziny. Analiza biografii

W artykule przedstawiam temat pracy nad uczuciami podejmowanej przez lekarzy i personel medyczny wobec dziecka z rzadką chorobą i jego najbliższej rodziny. Powołuję się na socjologiczną koncepcję trajektorii choroby. Zastosowałam metodę wywiadu narracyjnego w ujęciu Frütza Schitzego. W ostatniej części artykułu prezentuję wyniki badań przeprowadzonych z matką osoby chorej. Respondentka przedstawia współpracę ze specjalistami w negatywnym świetle. Zarówno lekarze, jak i pielęgniarki nie podejmują się pracy nad interakcjami pacjenta i jego najbliższych, nie stosuje się też pracy nad budowaniem zaufania do nich oraz działań porządkujących biografię pacjenta. Taka praca ma duże znaczenie w leczeniu dziecka oraz w procesie wsparcia jego najbliższych. Działania podejmowane przez specjalistów naznaczają życie chorego i jego rodziny nie tylko w aspekcie dotyczącym zdrowia fizycznego. Dotyczą również dobrostanu rodziny, jej emocjonalnych zasobów. Rezultatem ewidentnych błędów w tych działaniach jest nieprzepracowanie przez matkę dziecka chorego trudnego doświadczenia biograficznego, co może mieć konsekwencje zarówno w życiu narratorki, jak i całej jej rodziny.

Czasopismo: Kultura i Edukacja
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne, psychologia
Postawy młodzieży akademickiej wobec transplantacji a ich poczucie koherencji

W artykule przedstawiono związki postaw badanych wobec transplantacji z ich poczuciem koherencji. Wyniki uzyskano po analizie danych statystycznych zebranych w grupie 467 studentów. W badaniu wykorzystano autorski kwestionariusz i skalę do badania postaw młodzieży akademickiej wobec transplantacji oraz Kwestionariusz Orientacji Życiowej (SOC-29) Antonovsky’ego. Uzyskane wyniki dowodzą, że nie istnieje zależność, która uprawniałaby do stwierdzenia, że poczucie koherencji badanych ma istotny statystycznie związek z ich postawą wobec transplantacji. Poczucie koherencji koreluje dodatnio z jednym z komponentów tworzących postawę wobec transplantacji (poziom wiedzy). Oznacza to, iż osoby z wysokim poczuciem koherencji istotnie częściej posiadają wyższy poziom wiedzy odnoszącej się do transplantacji. Dane potwierdziły istnienie zależności pomiędzy poziomem wiedzy badanych związanej z zagadnieniem transplantacji a wszystkimi komponentami tworzącymi poczucie koherencji, czyli poczucie zaradności, poczucie sensowności i poczucie zrozumiałości. Istnieje konieczność podjęcia współczesnego wyzwania pedagogicznego, jakim jest edukacja zdrowotna, której celem będzie kształtowanie postaw społecznych wobec transplantacji. Należy również wzbogacić program edukacyjny w działania kreujące wysokie poczucie koherencji u ich adresatów, co z założenia powinno mieć prozdrowotne konsekwencje dla szerokiego grona beneficjentów.

Czasopismo: Kultura i Edukacja
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne, pedagogika, psychologia
Kultura szkoły w narracji dziecka. Pomiędzy szansą a zagrożeniem dla rozwoju dziecka-ucznia

W artykule zwracam uwagę na elementy kultury szkoły, które są obecne w narracji dziecka-ucznia, osadzając swoje rozważania w psychokulturowym podejściu do edukacji oraz Goffmanowskim modelu instytucji totalnych. „Zderzenie świata” dziecka, kreowanego przez kulturę środowiska rodzinnego z kulturą szkoły niesie za sobą wiele napięć i imperatywów stałego rekonstruowania znaczeń do tej pory (nie)obecnych w jego biograficznych doświadczeniach. Analiza oraz interpretacja wywiadu narracyjnego dziecka w podejściu konstruktywistycznym umożliwiła zgromadzenie wiedzy na temat wzorców zachowań, zakazów, nakazów, oczekiwań oraz wartości, które kultura szkoły w sposób jawny lub ukryty narzuca dziecku, socjalizując go do roli ucznia. Podjęte aspekty kulturowe w narracji dziecka ukazują, jakie elementy kulturowego świata szkoły mogą stanowić szansę i zagrożenia dla rozwoju jego tożsamości oraz osobowości dla poczucia sprawstwa oraz wartości.

Czasopismo: Kultura i Edukacja
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne, pedagogika, psychologia
Pedagogia autorytetu. Przyczynek do dyskusji nad podmiotowością dziecka

Prezentowany tekst podejmuje ważki w wychowaniu przedszkolnym problem autorytetu. Autorytet rozumieć można jako ten element praktyki edukacyjnej (socjalizacji i wychowania), który ma decydujące znaczenie w procesie wytwarzania świadomości kulturowej dziecka. Autorka bezpośrednim przedmiotem analizy uczyniła fragmenty dialogów nauczycielsko-uczniowskich, które skupiają się na problemie autorytetu; jego praktyczną egzemplifikacją jest postać św. Franciszka (jest to także patron przedszkola, w którym realizowano badania). Szczególnie interesujący jest tu udział nauczyciela, który organizuje i realizuje proces wychowania. Jego istota skupia się na procesie transmisji wiedzy o autorytecie. Drugim ważnym elementem tak realizowanego procesu wychowania jest wytwarzanie związku emocjonalnego między autorytetem i uczniem. Kluczowy dla artykułu problem autorytetu badany (analizowany i interpretowany) jest w odniesieniu do pedagogii, co pozwoliło autorce zrekonstruować tzw. pedagogię autorytetu. To w jej obrębie toczy się gra o kulturowość dziecka i o jego podmiotowość. W tym też znaczeniu artykuł jest przyczynkiem do dyskusji na temat konstruowania podmiotowości dziecka w kontekście instytucjonalnym.

Czasopismo: Kultura i Edukacja
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne, pedagogika
Lament nad światem. O ludzkiej godności, nierównościach i niepokojach społecznych w kinie najnowszym

Przedmiot rozważań stanowią wybrane filmy ilustrujące społeczne nierówności i wynikające z nich niepokoje w różnych częściach świata na przełomie drugiej i trzeciej dekady XXI wieku. Ich bohaterowie pozbawieni możliwości edukacji, pracy, opieki medycznej i godnego miejsca do mieszkania żyją bez nadziei na poprawę egzystencji. Narastająca frustracja prowadzi do agresji, łamania prawa, brutalnej przemocy oraz zamieszek i walk ulicznych. Celem artykułu jest namysł nad problematyką podejmowaną w filmowych dyskursach i próba znalezienia odpowiedzi na pytania o przyczyny i czynniki wywołujące społeczne niepokoje. Do analizy badanej problematyki została wykorzystana kategoria godności ludzkiej.

Czasopismo: Kultura i Edukacja
Dziedziny: nauki społeczne, nauki humanistyczne, sztuka
Dyscypliny: nauki socjologiczne, nauki o kulturze i religii, sztuki filmowe i teatralne
Analiza muzycznych środków wyrazu jako klucz do wykonania cyklu kolęd i pastorałek Narodziła nam się dobroć Stanisława Hadyny

Cykl czternastu kolęd i pastorałek Stanisława Hadyny nie należy do najbardziej znanych dzieł twórcy. Nie jest też powszechnie wiadome, że to dzieło powstało w wyniku współpracy kompozytora z dwojgiem przyjaciół, wspaniałych artystów - Kazimierza Szemiotha (poety) i Wiesława Ochmana (śpiewaka). Analiza utworów została dokonana w oparciu o specjalistyczną literaturę z zakresu muzykologii, folklorystyki i literaturoznawstwa oraz własną praktykę wokalną i dyrygencką. Celem było zbadanie możliwych inspiracji, wskazanie związku muzyki ze słowem, przedstawienie wybranych trudności wokalnych oraz całościowe spojrzenie na cykl. W badaniach posłużono się metodą monografii. Jako czynności praktyczne została zastosowana analiza materiału nutowego, tekstów źródłowych, publikacji, nagrań. Głównymi narzędziami były: wydany przez Officina Silesia w 2009 roku cykl czternastu kolęd i pastorałek Narodziła nam się dobroć Stanisława Hadyny do słów Kazimierza Szemiotha oraz płyta z 1985 roku w wykonaniu Wiesława Ochmana i Capelli Arcis Varsoviensis pod dyrekcją Marka Sewena. Dzięki analizie udowodniono, iż omawiane utwory pochodzą z głęboko zakorzenionych w kulturze polskiej tradycji i pieśni świątecznych, a ich forma świadczy o czerpaniu zarówno z dawnych, jak i współczesnych nurtów muzyki. Badania dowiodły także znaczenia tekstów, które to warunkują charakter poszczególnych części. Artykuł dowodzi, iż świadomość zastosowanych muzycznych środków wyrazów jest kluczem do poprawnego i pełnego wykonawstwa artystycznego dzieła.

Czasopismo: Kultura i Edukacja
Dziedziny: nauki humanistyczne, sztuka
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii, sztuki muzyczne
Cinecittà w Rzymie - kompleks filmowy, muzealny i technologiczny

Artykuł przedstawia historię i aktualną działalność Cinecittà w Rzymie, jednej z najważniejszych wytwórni filmowych na świecie, zwanej też „Hollywood nad Tybrem”. Autorka zwraca uwagę na fakt, iż dotychczasowe badania skupiają się głównie na kinie włoskim, natomiast Cinecittà pojawia się w nich jako uzupełnienie krytycznej analizy tej kinematografii. Wychodząc od historii powstania wytwórni, która sięga lat trzydziestych ubiegłego wieku, autorka pokazuje w jaki sposób rzymskie miasteczko filmowe zmieniało się na przestrzeni lat i jak wygląda jego sytuacja prawna obecnie. W kolejnym rozdziale opisana jest aktualna działalność Cinecittà, gdzie funkcjonuje profesjonalne studio filmowo-telewizyjne, w którym realizowane są filmy, seriale, reklamy, teledyski i wydarzenia komercyjne, a także muzeum (Cinecittà si mostra) oraz ważna na arenie międzynarodowej instytucja kulturalna (Istituto Luce) o profilu edukacyjnym i promocyjnym. Rozważania uzupełniane są o przykłady filmów wyprodukowanych w rzymskiej wytwórni. W podsumowaniu autorka sugeruje, iż Cinecittà zasługuje na osobne i wnikliwe opracowanie książkowe, którego na polskim gruncie dotychczas nie ma.

Czasopismo: Kultura i Edukacja
Dziedziny: nauki humanistyczne, sztuka
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii, sztuki filmowe i teatralne
Pedagogie kabaretu – wstęp do tematu

Artykuł ma charakter przyczynkowy i stanowi wprowadzenie do tematu pedagogii kabaretu. Kabaret, jako ważny obszar współczesnej kultury popularnej oraz odrębny gatunek sztuki, pełni określone funkcje społeczne, estetyczne i edukacyjne. Jest nośnikiem krytyki, formą demaskowania rzeczywistości oraz budowania opartej na śmiechu wspólnotowości. Korzystając z typowych dla siebie środków, takich jak: ironia, groteska czy satyra, kabaret realizuje swoją nadrzędną funkcję, jaką jest przekraczanie tabu oraz podawanie w wątpliwość tego, co oczywiste. Osadzony w kulturze popularnej kabaret charakteryzuje się tak zwaną niepełnością semantyczną, a więc generowaniem fragmentarycznych i wyrywkowych znaczeń, inicjujących procesy myślowe. Punktem wyjścia do podjętych w tekście rozważań jest pedagogiczna teoria kabaretu opracowana w latach 70. XX wieku przez niemieckiego badacza Jürgena Henningsena, będąca impulsem do myślenia o kabarecie w kategoriach publicznej pedagogii, a konkretnie tak zwanych pedagogii przewrotnych - opozycyjnych wobec pedagogii głównego nurtu. W opracowaniu zasygnalizowano i omówiono pokrótce trzy zasadnicze tropy kabaretowych pedagogii - pedagogię ironiczną i groteskową, karnawalizującą oraz błazeńską.

Czasopismo: Kultura i Edukacja
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne, sztuka
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii, nauki socjologiczne, pedagogika, sztuki filmowe i teatralne
Lokacyjne uwarunkowania dystansu społecznego wobec „obcych” polskich i ukraińskich studentów

Celem badań była próba ustalenia zależności między dystansem społecznym wobec „Obcych” polskich i ukraińskich studentów a ich miejscem zamieszkania. Dystans społeczny przyjęto według koncepcji Emory’ego Bogardusa, jako stopień sympatii i zbliżenia bądź niechęci i unikania związków z określonymi osobami lub grupami społecznymi. Natomiast „Obcy” rozumiany jest jako osoba innej narodowości. W badaniach zastosowano metodę sondażu diagnostycznego z narzędziem w postaci skali dystansu społecznego. Badaniami objęto 480 studentów z Polski oraz 491 z Ukrainy. Badania wykazały występowanie zależności wprost proporcjonalnej. Badani zamieszkujący większe miasta wykazują bardziej pozytywne postawy wobec „Obcych” niż badani zamieszkujący wieś i małe miasta. Duże miasta stają się coraz bardziej zróżnicowane kulturowo zarówno w sferze materialnej, duchowej, jak i symbolicznej. „Obcy”, najczęściej przybywając do dużych aglomeracji miejskich, przynoszą ze sobą odmienne wzory kulturowe, systemy aksjologiczne i normatywne oraz język. Ich pobyt najczęściej związany jest z poszukiwaniem pracy lub turystyką. Doprowadza to do zintensyfikowania wzajemnych kontaktów, różnowymiarowych interakcji. Dzięki czemu dochodzi do wzajemnego poznawanie się, zrozumienia inności, wzrostu tolerancji i poszanowania wartości. Zjawisko to w zasadzie nie dotyka wsi i małych miast.

Czasopismo: Kultura i Edukacja
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne
Edukacyjny potencjał książek obrazkowych na przykładzie twórczości Iwony Chmielewskiej

Celem tekstu jest zaprezentowanie edukacyjnego potencjału wybranych książek Iwony Chmielewskiej - polskiej artystki, ilustratorki, grafika. Zwrócono uwagę na treści wybranych prac autorki, które można traktować jako narzędzia sprzyjające nade wszystko pracy nad rozwojem wyobraźni i empatii czytelników. Analizując całą architekturę wybranych książek obrazkowych toruńskiej artystki, można je postrzegać jako nieograniczone pole mogące służyć projektowaniu „okazji edukacyjnych”, mając na uwadze maksymalizowanie szans rozwojowych dzieci, szczególnie w młodszym wieku szkolnym. Tekst jest pomysłem wyjścia do dzieci z książką artystyczną, zachętą do poszukiwania innych o podobnym bogactwie metafor i symboli, tak aby tego typu literatura stała się przedmiotem różnych form edukacji szkolnej i pozaszkolnej. Tekst ma następującą strukturę: wyjaśnienie rozumienia terminu „książka obrazkowa” (angielska nazwa picturebook); podkreślenie znaczenia picturebooków w kulturze współczesnej; próba określenia charakterystycznego stylu książek Iwony Chmielewskiej; rozważania nad znaczeniem empatii i wyobraźni dla kulturowego uwrażliwiania czytelnika; przedstawienie propozycji działań edukacyjnych zainspirowanych książkami Iwony Chmielewskiej. Wykorzystano metodę analizy treści stosowaną w metodologii badań jakościowych.

Czasopismo: Kultura i Edukacja
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika, nauki socjologiczne