rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Stentowanie wewnętrzne przez pankreatojejunostomię i główny przewód trzustkowy po pankreatoduodenektomii

Wprowadzenie: Pooperacyjna przetoka trzustkowa (POPF) wiąże się z wysoką zachorowalnością i śmiertelnością. Badania wykazały, że wewnętrzne stentowanie pankreatojejunostomii (PJ) może zmniejszyć POPF, ale metoda ta nadal budzi kontrowersje. Cel: W niniejszej pracy porównano wyniki zastosowania stentowania wewnętrznego przez PJ w celu zmniejszenia POPF po pankreatoduodenektomii (PD) i opisano technikę zakładania stentu wewnętrznego przez PJ do głównego przewodu trzustkowego. Materiały i metody: Do badania włączono 50 pacjentów poddanych elektywnej PD. Zrandomizowano ich do jednej z dwóch grup: Grupa A (n = 25) bez stentowania wewnętrznego przez PJ i Grupa B (n = 25) z wewnętrznym stentowaniem PJ. Pierwszorzędowym punktem końcowym było wystąpienie POPF. Wyniki: Obie grupy były porównywalne pod względem: danych demograficznych, chorób współistniejących, patologii, struktury trzustki i średnicy przewodu trzustkowego. Spośród 50 badanych pacjentów, u 23 (46,0%) rozwinęła się POPF – u 10 (40%) w grupie A i 13 (52%) w grupie B (p = 0,156). U 13 chorych (32%) rozwinęła się przetoka pooperacyjna trzustki stopnia A, a u 7 (14%) – stopnia B. W grupie A u 6 chorych rozwinęła się przetoka pooperacyjna stopnia A, a u 4 stopnia B. W grupie B u 10 chorych rozwinęła się przetoka pooperacyjna trzustki stopnia A, a u 3 stopnia B. Nie stwierdzono przetoki stopnia C. U wszystkich osób uzyskano zadowalający powrót do zdrowia po leczeniu zachowawczym. U 8 pacjentów (16%) wystąpiło opóźnienie opróżniania żołądka (5 w grupie A i 3 w grupie B; p = 0,366). U 6 pacjentów pojawiło się powierzchowne zakażenie miejsca operowanego (2 w grupie A i 4 w grupie B; p = 0,445). Długość pobytu w szpitalu była porównywalna w obu grupach. Nie odnotowano zgonów. Wnioski: Wewnętrzne stentowanie PJ nie zmniejsza częstości występowania POPF po PD.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Wytyczne leczenia przetok przewodu pokarmowego. Stanowisko Grupy Ekspertów Towarzystwa Chirurgów Polskich

Wstęp: Nieszczelność przewodu pokarmowego należy do najtrudniejszych problemów w chirurgii przewodu pokarmowego. Związana jest ona z: wysoką chorobowością i licznymi powikłaniami, dużym ryzykiem zgonu, przedłużoną hospitalizacją oraz zwielokrotnieniem kosztów leczenia. Cel: Zadaniem zespołu było opracowanie zaleceń dotyczących leczenia przetok przewodu pokarmowego zgodnie aktualną wiedzą medyczną w celu ograniczenia śmiertelności oraz chorobowości związanej z leczeniem. Materiały i metody: Opracowanie niniejszych zaleceń oparto na przeglądzie dostępnego piśmiennictwa z baz PubMed, Medline i Cochrane Library z okresu od 1.01.2010 do 31.12.2020, ze szczególnym uwzględnieniem przeglądów systematycznych oraz zaleceń klinicznych uznanych towarzystw naukowych. Zalecenia sformułowano w formie dyrektywnej i poddano je ocenie metodą Delphi. Wyniki i wnioski: Przedstawiono 9 zaleceń wraz z omówieniem oraz uwagami ekspertów. Leczenie powinno być prowadzone w oparciu o zespół wielodyscyplinarny (chirurg, anestezjolog, specjalista żywienia klinicznego/dietetyk, pielęgniarka, farmaceuta, endoskopista).

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Profilaktyczny drenaż jamy brzusznej po przeszczepieniu nerki: przegląd systematyczny i metaanaliza

Wstęp: Zasadność rutynowego zakładania drenów chirurgicznych po przeszczepieniu nerki stanowi element toczącej się dyskusji. Cel: Celem niniejszej pracy było przeprowadzenie przeglądu systematycznego i metaanalizy badań analizujących to zagadnienie oraz wykazanie, czy rutynowe zakładanie drenów przynosi korzyści wobec: profilaktyki wystąpienia zbiornika okołonerkowego, zakażenia miejsca operowanego, torbieli limfatycznej, krwiaka, przecieku moczu, rozejścia się rany pooperacyjnej, utraty graftu oraz konieczności reoperacji. Metody: Wykorzystując model efektów losowych, przeprowadziliśmy metaanalizę nierandomizowanych badań porównujących dorosłych biorców nerki, u których zastosowano drenaż chirurgiczny z tymi, którzy go nie mieli, rozpatrując ryzyko wystąpienia zbiornika okołonerkowego oraz innych powikłań miejsca operowanego. Jakość badań oraz ryzyko błędu systematycznego oceniliśmy za pomocą narzędzia ROBINS-I i analizy asymetrii wykresów lejkowych. Wyniki: Włączono pięć prac o umiarkowanym, wysokim lub bardzo wysokim ryzyku błędu systematycznego. Łącznie przeanalizowano 2094 dorosłych biorców nerki. Metaanaliza nie wykazała istotnych różnic pomiędzy pacjentami z drenażem i bez niego odnośnie do ryzyka wystąpienia: zbiornika okołonerkowego (iloraz szans [OR] 0,77; 95% przedział ufności [CI] 0,28–2,17; I 2 = 72%), zakażenia miejsca operowanego (OR 1,64; 95% CI 0,11–24,88; I 2 = 80%), torbieli limfatycznej (OR 0,61; 95% CI 0,02–15,27; I 2 = 0%), krwiaka miejsca operowanego (OR 0,71; 95% CI 0,12–3,99; I 2 = 71%) oraz rozejścia się rany pooperacyjnej (OR 0,75; 95% CI 0,21–2,70; I 2 = 0%). Dane dotyczące pozostałych punktów końcowych były niewystarczające do przeprowadzenia analizy zbiorczej efektu. Wnioski: Dostępne dowody są niskiej jakości. Ich ocena wykazała, że stosowanie drenażu chirurgicznego nie ma korzystnego ani szkodliwego wpływu na występowanie po transplantacji zbiornika okołonerkowego ani innych powikłań miejsca operowanego. Nasza analiza przemawia przeciwko rutynowemu stosowaniu drenów chirurgicznych u pacjentów poddawanych przeszczepieniu nerki.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Urazy ręki u pacjentów z obrażeniami wielonarządowymi

Urazy ręki i przedramienia są stosunkowo rzadkie u pacjentów z obrażeniami wielonarządowymi; ich częstotliwość jest szacowana na ok. 2–5%. Zwykle nie stanowią zagrożenia życia i dlatego są traktowane jako drugorzędne, ustępując miejsca poważniejszym obrażeniom innych okolic ciała. Jednak powinny one być leczone niezwłocznie po ustabilizowaniu stanu pacjentów, ponieważ zbyt późne ich zaopatrzenie może skutkować poważną dysfunkcją ręki. Celem pracy była analiza częstotliwości występowania, spektrum i metod leczenia urazów przedramienia i ręki wśród pacjentów Centrum Leczenia Urazów Wielonarządowych (CLUW) SPSK 1 w Szczecinie przez 4 lata. Materiał badawczy stanowiły dane medyczne 17 chorych, 11 mężczyzn (65%) i 6 kobiet (35%), w wieku śr. 34 lat (zakres 19–62) leczonych w CLUW, którzy dodatkowo mieli uraz ręki i/lub przedramienia. Najczęstszą składową urazu wielonarządowego, któremu towarzyszył uraz ręki, były: złamania dużych kości (kręgosłup, miednica i kończyny) – 12 przypadków (70%), urazy klatki piersiowej – 11 (65%), twarzoczaszki – 9 (53%), czaszkowo-mózgowe – 8 (47%) i brzucha – 4 (29%). Najczęstszym urazem kończyny górnej było złamanie dalszego końca kości promieniowej – 9 chorych (53%). Dwie chore doznały rozległego zmiażdżenia z oskalpowaniem kończyny górnej, który to uraz był głównym powodem przyjęcia do CLUW. Dziewięciu chorych wymagało leczenia operacyjnego, najczęściej zespolenia kości promieniowej płytką. Wszyscy pacjenci przeżyli. W pracy podkreślono zasadność prawidłowego zaopatrzenia urazów ręki niezwłocznie po ustabilizowaniu stanu chorego z obrażeniem wielonarządowym.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Leczenie zapalenia samotnego uchyłka jelita ślepego – doświadczenie z jednego ośrodka

Wstęp:  Zapalenie uchyłka jelita ślepego może być faktycznym czynnikiem etiologicznym odpowiedzialnym za ok. 1/300 zabiegów appendektomii. Diagnostyka różnicowa ostrego zapalenia wyrostka robaczkowego i zapalenia uchyłka jelita ślepego ma kluczowe znaczenie z uwagi na różnice w leczeniu obu tych schorzeń.  Cel: Celem niniejszej pracy jest ujawnienie znaczenia rozróżnienia między ostrym zapaleniem wyrostka robaczkowego a zapaleniem uchyłka jelita ślepego.   Materiał i metody: Wykonano retrospektywną analizę danych pochodzących od pacjentów poddawanych w latach 2015–2019 hospitalizacji w związku z następczym ostatecznym rozpoznaniem choroby uchyłkowej jelita grubego, zapalenia uchyłków jelita grubego lub ostrego zapalenia wyrostka robaczkowego.   Wyniki: W trakcie zabiegu chirurgicznego wykonywanego w związku z ostrym zapaleniem wyrostka robaczkowego lub też w trakcie oceny klinicznej i radiologicznej wykryto łącznie 19 przypadków zapalenia uchyłka jelita ślepego. Dokonano oceny 1247 zabiegów appendektomii. W tej liczbie ostateczne rozpoznanie zapalenia uchyłka jelita ślepego postawiono u 5 pacjentów (0,4%). Ocenie poddano również 119 osób z rozpoznaniem zapalenia uchyłków jelita grubego w momencie rozpoznania; 105 pacjentów (88,2%) w tej grupie cierpiało na lewostronne zapalenie uchyłków, zaś 14 (11,7) na zapalenie samotnego uchyłka jelita ślepego. Wszystkich chorych z zapaleniem samotnego uchyłka jelita ślepego poddano leczeniu zachowawczemu, z wyjątkiem jednego, u którego stwierdzono zapalenie uchyłka stopnia 3 w skali Hincheya.   Wniosek: Różnicowe rozpoznawanie zapalenia uchyłka jelita ślepego i ostrego zapalenia wyrostka robaczkowego ma znaczenie, ponieważ pierwsze z wymienionych schorzeń można w większości przypadków leczyć zachowawczo. Znaczenie tego rozpoznania dla zapobieżenia zbędnym interwencjom chirurgicznym rośnie szczególnie w okresie pandemii COVID-19.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Czy zastosowanie żelu z chlorheksydyną zmniejsza częstość zakażeń miejsca operowanego?

Wstęp: Zakażenia miejsca operowanego wikłają od 2 do 11% wszystkich procedur chirurgicznych. Założenia pracy: Zastosowanie 6% żelu z chlorheksydyną, jako element przedoperacyjnego przygotowania skóry okolicy operowanej, zmniejsza liczbę zakażeń miejsca operowanego. Cel: Celem pracy jest ocena wpływu: współczynnika masy ciała (BMI), stosunku neutrofili do limfocytów (NLR), stężenia białka całkowitego, glukozy, długości hospitalizacji przed zabiegiem, czasu trwania operacji, długości utrzymania drenów, przetoczenia koncentratu krwinek czerwonych na liczbę zakażeń miejsca operowanego. Materiały i metody: Analizie prospektywnej poddano 248 pacjentów operowanych w latach 2016–2019 w Oddziale Chirurgii Ogólnej z Pododdziałem Urologicznym Wojewódzkiego Szpitala specjalistycznego w Zgierzu. Chorych podzielono na trzy grupy w zależności od mikrobiologicznego stopnia czystości rany pooperacyjnej: I grupa – rany czyste, II grupa – rany czysteskażone, III grupa, do której włączono również zabiegi wykonywane w trybie ostrego dyżuru – rany skażone. W każdej z grup wydzielono po dwie podgrupy w zależności od sposobu przedoperacyjnego przygotowania pola operacyjnego: A – żel bez CHG, B – 6% żel z CHG. Wyniki: Infekcje miejsca operowanego stwierdzono u 22 pacjentów (8,9%). Odpowiednie częstości dla grup I, II, III wynoszą: 3,0% vs 12,9% vs 12,7% (p < 0,05). Wzrost wskaźnika NLR o jedną jednostkę powodował częstsze występowanie zakażeń miejsca operowanego o 11%. Przetoczenie pacjentowi KKCZ skutkowało 3,5-krotnym wzrostem częstości zakażeń miejsca operowanego. Przedłużenie czasu utrzymania drenu o jeden dzień powoduje wzrost częstości ZMO o 41%. Obniżenie stężenia białka całkowitego o co najmniej 1 g/dl poniżej normy zwiększa ryzyko zakażeń miejsca operowanego niemal trzykrotnie. Wnioski: Zastosowanie preparatu 6% żelu z chlorheksydyną, jako elementu przedoperacyjnego przygotowania pola operacyjnego, zmniejsza ryzyko zakażeń miejsca operowanego, szczególnie w ranach czystych-skażonych i skażonych.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Wolny gaz w jamie otrzewnej po kolonoskopii. Wskazanie do natychmiastowego działania czy przypadkowe znalezisko w badaniach obrazowych po niepowikłanej kolonoskopii? Przegląd piśmiennictwa

Kolonoskopia jest rutynową procedurą diagnostyczną i terapeutyczną. Wraz ze wzrostem złożoności wykonywanych procedur zabiegowych, rośnie ryzyko wystąpienia powikłań. WSES (World Society of Emergency Surgery) w 2017 roku opublikowało zasady bezpiecznego wykonywania kolonoskopii. Do najczęstszych powikłań należy przedziurawienie przewodu pokarmowego. Ryzyko przedziurawienia w przypadku zabiegów leczniczych, takich jak mukozektomia czy dysekcja endoskopowa, jest znacząco większe od ryzyka kolonoskopii diagnostycznej. Podstawową zasadą postepowania w sytuacji podejrzenia przedziurawienia jest ścisły nadzór nad stanem chorego oraz możliwe szybkie zaopatrzenie uszkodzenia. Rola endoskopisty nie sprowadza się tylko do rozpoznania, ale także do wczesnego zapatrzenia uszkodzenia. Natychmiastowe leczenie endoskopowe uszkodzeń jest skuteczną, ostateczną i akceptowalną strategią postepowania. U pacjentów po kolonoskopii, których poddano diagnostyce obrazowej z innego powodu, można rozpoznać wolny gaz w jamie otrzewnej. Nie musi to jednak oznaczać konieczności pilnej interwencji chirurgicznej. Chorych z bezobjawową odmą otrzewnową po kolonoskopii należy traktować jak pacjentów z podejrzeniem przedziurawienia jelita grubego i poddawać starannej obserwacji klinicznej, zgodnie z zaleceniami WSES. Kolonoskopia jest zabiegiem obarczonym ryzykiem powikłań, o czym należy informować chorych kwalifikowanych do endoskopii, jednak właściwe postępowanie zmniejsza ryzyko zachorowalności i śmiertelności związanych z tą procedurą.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Wiedza studentów pielęgniarstwa na temat profilaktyki i leczenia odleżyn. Co wiemy na temat odleżyn?

Wstęp: Odleżyny oraz ich następstwa mogą wystąpić u każdego pacjenta niezależnie od choroby podstawowej, stąd wiedza na temat ich przeciwdziałania oraz leczenia jest niezwykle ważna. Cel pracy: Celem pracy była analiza stanu wiedzy studentów na temat odleżyn. Materiał i metody: Badania przeprowadzono na terenie Pomorskiego Uniwersytetu Medycznego w Szczecinie wśród studentów kierunku pielęgniarstwo. W badaniu wzięło udział 203 studentów studiów stacjonarnych. Dane zebrano za pomocą ankiety złożonej z 27 pytań, które poruszały problematykę powstawania, profilaktyki i leczenia odleżyn. Do analizy statystycznej wykorzystano testy: Kołgorowa-Smirnowa, Fishera-Snedecora, (ANOVA) z korelacją Spearmana oraz t-Studenta. Za poziom istotności statystycznej przyjęto p ≤ 0,05. Wyniki: Ponad połowa badanych osób (57,64%) posiadała dostateczny poziom wiedzy na temat profilaktyki oraz leczenia odleżyn. Poziom rósł wraz z czasem trwania nauki, przy czym najwyższy był na ostatnich latach, zarówno podczas studiów I, jak i II stopnia. Im lepiej (wyżej) badane osoby oceniały swoją wiedzę na temat profilaktyki oraz leczenia odleżyn, tym wyższy był ich poziom wiedzy. Wnioski: Wiedza studentów pielęgniarstwa o odleżynach wzrasta wraz z kolejnymi latami studiów. Samoocena wiedzy studentów o odleżynach, ich profilaktyce i leczeniu jest trafna. Studenci kolejnych lat są coraz lepiej przygotowani do prowadzenia profilaktyki przeciwodleżynowej i świadomi konieczności posiadania wiedzy, a także praktyki w zakresie profilaktyki i leczenia odleżyn.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Martwica ściany dwunastnicy z perforacją do przestrzeni zaotrzewnowej w przebiegu ropnia okołonerkowego. Opis przypadku i sposób zaopatrzenia

Perforacja dwunastnicy jest rzadkim i groźnym ostrym stanem chirurgicznym, do którego dochodzi zazwyczaj w wyniku powikłania zabiegów endoskopowych oraz laparoskopowych. Niewielki rozmiar uszkodzeń powstałych w tym mechanizmie i wczesne rozpoznanie pozwala na ich skuteczne pierwotne zaopatrzenie. Najtrudniejszym wyzwaniem chirurgicznym jest skuteczne zaopatrzenie perforacji części zaotrzewnowej dwunastnicy ze współistniejącymi zmianami patologicznymi jej ściany. W niniejszej pracy przedstawiono przypadek perforacji dwunastnicy z rozległą martwicą fragmentu jej ściany, powstałej w przebiegu ropnia okołonerkowego, oraz skuteczną metodę zaopatrzenia ubytku na wyizolowanej wolnej pętli jelita cienkiego w skojarzeniu z wyłączeniem pasażu żołądkowo-dwunastniczego.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Projekt programu polityki zdrowotnej: „Dostęp naczyniowy w leczeniu nerkozastępczym – najpierw przetoka, potem cewnik”

Wprowadzenie: Stale wzrasta liczba pacjentów ze schyłkową niewydolnością nerek, wymagających włączenia do programu leczenia nerkozastępczego. Fakt ten spowodował zwiększenie wykonywanych operacji naczyniowych, polegających na wytworzeniu dostępu naczyniowego. Zgodnie z obowiązującymi wytycznymi, najlepszym i najbezpieczniejszym rozwiązaniem dla pacjenta z przewlekłą chorobą nerek (PChN) jest wczesne wytworzenie przetoki tętniczo-żylnej. Sprawny dostęp naczyniowy do hemodializy warunkuje wykonanie zabiegu i wpływa bezpośrednio na jakość życia pacjenta z PChN. Cel: Celem pracy jest przedstawienie autorskiego projektu programu polityki zdrowotnej „Dostęp naczyniowy w leczeniu nerkozastępczym – najpierw przetoka, potem cewnik”, który polega na ocenie skuteczności i wypracowaniu optymalnego modelu organizacji opieki nad pacjentem z PChN, kwalifikowanego do przewlekłego leczenia nerkozastępczego. Materiał i metody: Populację docelową programu stanowią wszyscy pacjenci z rozpoznaną PChN, kwalifikowani do programu przewlekłego leczenia nerkozastępczego. Do podstawowych mierników efektywności programu należy zaliczyć: (1) zmniejszenie liczby ponownych hospitalizacji dotyczących powikłań związanych z wytworzeniem dostępu naczyniowego, (2) zmniejszenie liczby powikłań związanych z zabiegiem hemofiltracji, (3) zmniejszenie umieralności ogólnej wśród pacjentów dializowanych w perspektywie dwunastomiesięcznej, (4) zwiększenie wiedzy w zakresie samoopieki i samopielęgnacji zespolenia tętniczo-żylnego oraz (5) stworzenie rejestru dostępów naczyniowych w Polsce. Wnioski: Podsumowując, program polityki zdrowotnej „Dostęp naczyniowy w leczeniu nerkozastępczym – najpierw przetoka, potem cewnik”, obejmujący świadczenia opieki zdrowotnej realizowane w zakresie i na warunkach określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 31d ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, ma na celu sprawdzenie, czy planowane zmiany organizacji i realizacji świadczeń przyczynią się do poprawy sytuacji pacjentów z PChN, kwalifikowanych do przewlekłego leczenia nerkozastępczego, oraz czy będą one efektywne z punktu widzenia systemu ochrony zdrowia.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Analiza przeżycia bezobjawowego chorych na czerniaka skóry poddanych procedurze biopsji węzła wartowniczego

Wstęp: Czerniak skóry stanowi 2% nowotworów złośliwych występujących u ludzi. Cechuje się wysokim stopniem złośliwości i niską wrażliwością na leki cytostatyczne. W Polsce obserwuje się wzrost zachorowań na ten nowotwór. Najczęstszym miejscem jego przerzutowania jest regionalny układ chłonny. Wprowadzenie techniki biopsji węzła wartowniczego umożliwiło identyfikację pacjentów z regionalnie zaawansowaną chorobą. Jest to metoda mało inwazyjna, obarczona niewielkim odsetkiem powikłań. Cel pracy: Analiza przeżycia bez objawów choroby (disease free survival; DFS) pacjentów z czerniakiem skóry poddanych procedurze biopsji węzła wartowniczego. Materiał i metodyka: Analizą objęto 222 chorych z czerniakiem skóry leczonych w Klinice Chirurgii Onkologicznej w latach 2010–2015, u których wykonano biopsję węzła wartowniczego. Badana grupa to: 136 kobiet i 86 mężczyzn, średni wiek: 59 lat. Pacjentów kwalifikowano do procedury biopsji węzła wartowniczego na podstawie badania klinicznego oraz usg regionalnych węzłów chłonnych. Średni okres obserwacji wyniósł 25,1 miesiąca. Około 2 godziny przed operacją chorzy mieli podawany izotop, następnie była wykonywana limfoscyntygrafia techniką SPECT. Dodatkowo na sali operacyjnej podawano barwnik Patentblau. Wyniki: Węzeł wartowniczy zidentyfikowano u 217 chorych (98%). Średnia wyciętych węzłów wartowniczych to 2,25. W badaniu mikroskopowym 27 osób (12%) miało wykryty przerzut. W tej grupie okres przeżycia bezobjawowego był znacząco krótszy. Niezależnymi prognostycznie czynnikami wpływającymi na przeżycie bezobjawowe okazały się: stan węzła wartowniczego oraz wiek chorego. Wnioski: Biopsja węzła wartowniczego jest precyzyjną metodą identyfikującą chorych z czerniakiem skóry, u których nastąpił rozsiew do regionalnych węzłów chłonnych, oraz najbardziej istotnym czynnikiem rokowniczym.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Zastosowanie ESWT w leczeniu pooperacyjnym w zespole cieśni nadgarstka – przegląd

Celem pracy jest ocena możliwości wykorzystania pozaustrojowej terapii falami uderzeniowymi (ang. extracorporeal shockwave therapy; ESWT) w leczeniu pooperacyjnym pacjentów z zespołem cieśni nadgarstka. Istnieją dowody potwierdzające zastosowanie ESWT w różnych dziedzinach medycyny, głównie w kamicy nerkowej, ale także w wielu schorzeniach układu mięśniowo-szkieletowego oraz w gojeniu ran. Nasza wiedza na temat stosowania ESWT w zespole cieśni nadgarstka wydaje się skąpa, co w połączeniu z brakiem wartości referencyjnych stanowi istotne ograniczenie stosowania ESWT w tym schorzeniu

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Wysoka ekspresja CD133 – markera komórek macierzystych do predykcji agresywnego klinicznie typu raka jelita grubego

Wstęp: Rak jelita grubego (RJG) jest jednym z najczęstszych nowotworów złośliwych na świecie. Markery komórek macierzystych raka (KMR) wiążą się z agresywnymi typami nowotworów i złym rokowaniem.  Cel: Celem pracy była ocena ekspresji CD133 i skorelowanie jej z przyszłością kliniczno-patologiczną u pacjentów z RJG. Materiał i metody: Badaniami objęto dziewięćdziesięciu pacjentów z RJG, którzy w latach 2012–2017 poddali się leczniczej resekcji chirurgicznej w Klinice Uniwersyteckiej Chirurgii Trawiennej w Skopje, w Macedonii Północnej. Próbki guza analizowano najpierw standardowymi metodami histopatologicznymi, a następnie badano immunohistochemicznie ekspresję CD133. Poziom ekspresji CD133 został sklasyfikowany półilościowo. Niską wartość dodatnią zdefiniowano jako dodatnią immunoreaktywność w <50% gruczołów z guzem, a wysoką wartość dodatnią jako dodatnią immunoreaktywność w ≥50% gruczołów z guzem. Ponadto dokonano retrospektywnego przeglądu kliniczno-patologicznego przyszłości pacjentów. Wyniki: Wysoką ekspresję CD133 stwierdzono w 47,8% w próbkach RJG pacjentów. U 69,6% osób z przerzutami w narządach trzewnych zaobserwowano wysoką ekspresję CD133. Stwierdzono istotne statystycznie różnice w ekspresji CD133 między: pacjentami z i bez zmian przerzutowych trzewnych (p = 0, 0153), pacjentami z różnymi kategoriami T (p = 0,0119), stanem N (p = 0,0066) i różnicowaniem G (p = 0,0115). Nasze wyniki wykazały, że największy wpływ na ekspresję CD133 ma stadium choroby (p < 0,00001). Wnioski: Wysoka ekspresja CD133 jest przydatnym markerem do przewidywania klinicznie agresywnego typu RJG i może być rutynowo stosowana w standardowej diagnostyce patologicznej.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne