rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Ocena znajomosci i przestrzegania zasad diety srodziemnomorskiej u pacjentow przychodni kardiologicznych

Celem pracy była ocena sposobu żywienia oraz znajomości i zastosowania zasad diety śródziemnomorskiej wśród pacjentów leczących się w przychodniach kardiologicznych na terenie Szczecina. Badania przeprowadzono wykorzystując metodę wywiadu 24-godzinnego. Grupę ankietowaną stanowili mężczyźni (67 osób) i kobiety (88 osób) powyżej 26 roku życia. Wyliczono zawartość i odsetek realizacji normy na składniki odżywcze i energię dostarczoną z posiłkami. Otrzymane wartości porównano z normami żywienia na poziomie bezpiecznym. Ponadto określono częstość spożycia produktów według piramidy zdrowego żywienia. Uwzględniono współczynniki strat związane z procesami technologicznymi i kulinarnymi. Posługiwano się programem „Dietetyk 2” i Excel. Ponadto oceniono wpływ żywienia na parametry biochemiczne krwi (stężenie cholesterolu całkowitego, frakcji HDL i LDL oraz triacylogliceroli). Badania wykazały, że znajomość i zastosowanie zasad diety śródziemnomorskiej wśród ankietowanych były niewielkie. Średnie stężenie cholesterolu całkowitego i frakcji LDL były podwyższone w stosunku do przyjętych norm. U znacznej liczby osób stwierdzono występowanie chorób dietozależnych
i zaburzeń lipidowych. Wynikało to prawdopodobnie ze złych nawyków żywieniowych, a więc spożywania posiłków obfitujących w cukry proste i nasycone kwasy tłuszczowe, a ubogich w owoce i warzywa. W całodziennych racjach pokarmowych stwierdzono zbyt małą zawartość pieczywa ciemnego, mleka i jego przetworów, kaszy, ryżu co wiązało się z niedoborami witamin z grupy B, C, D oraz wapnia. Spożycie ryb również było małe. Ponadto w badanej grupie osób zaobserwowano niską aktywność fizyczną.

Czasopismo: Żywność Nauka Technologia Jakość
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: technologia żywności i żywienia
Wiazanie cholesterolu przez bakterie jogurtowe w modelowym soku jelitowym

Celem pracy było określenie zdolności kultur jogurtowych Lactobacillus delbrueckii subsp. bulgaricus i Streptococcus salivarius subsp. thermophilus do usuwania cholesterolu z modelowego soku jelitowego, symulującego warunki panujące w przewodzie pokarmowym. Wykazano, że stopień redukcji poziomu cholesterolu był zróżnicowany w zależności od koncentracji biomasy badanej kultury i powtórzenia doświadczenia, zaś nie zależał od rodzaju środowiska hodowlanego. Największy średni ubytek cholesterolu podczas 5-godzinnej hodowli w soku jelitowym stwierdzono w przypadku 10-krotnie skoncentrowanej biomasy kultur Lb. delbrueckii subsp. bulgaricus (0,129 ± 0,044 g/dm3) lub S. salivarius subsp. thermophilus (0,139 ± 0,029 g/dm3). Biomasy o 1-krotnym stężeniu komórek usuwały z modelowego soku jelitowego jedynie 0,066 ± 0,022 g/dm3 i 0,080 ± 0,029 g/dm3  cholesterolu, odpowiednio w przypadku Lb. delbrueckii subsp. bulgaricus i S. salivarius subsp. thermophilus. Ilość cholesterolu usunięta przez biomasę o 0,1-krotnym stopniu koncentracji nie różniła się statystycznie istotnie od ilości cholesterolu usuniętej przez biomasę o 1-krotnym stopniu koncentracji, niezależnie od rodzaju środowiska. Podczas 5godzinnej hodowli zbadano również oporność kultur na działanie soku jelitowego. Stwierdzono, że kultury Lb. delbrueckii subsp. bulgaricus lepiej przeżywały w środowisku modelowego soku jelitowego niż kultury S. salivarius subsp. thermophilus.

Czasopismo: Żywność Nauka Technologia Jakość
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: technologia żywności i żywienia
Analiza wartosci tucznej i rzeznej mieszancow trzody chlewnej: pbz x duroc, pbz x Hampshire i pbz x Pietrain

Celem pracy było zbadanie wartości tucznej i rzeźnej potomstwa uzyskanego z krzyżowania towarowego ras: polska biała zwisłoucha (jako materiału matecznego) z knurami ras mięsnych (duroc, hampshire, pietrain). Obecne pogłowie wymienionych ras, a szczególnie polskiej białej zwisłouchej, różni się genetycznie od sztuk hodowanych kilkanaście lat temu w wyniku prowadzonych prac hodowlano-genetycznych. Stwierdzono, że najniższą wartością tuczną charakteryzowały się mieszańce ♀pbz x ♂pietrain, u których średnie dobowe przyrosty w okresie tuczu (614,65 g) były mniejsze o 8,43% od średnich dobowych przyrostów w okresie tuczu (671,23 g) uzyskanych przez mieszańce ♀pbz x ♂duroc. Najmniejszym otłuszczeniem tusz charakteryzowały się mieszańce ♀pbz x ♂pietrain (masa sadła - 1,31 kg, średnia grubość słoniny - 3,06 cm), a największym z grupy ♀pbz x ♂hampshire (masa sadła - 1,75 kg, średnia grubość słoniny - 3,10 cm). Ponadto u mieszańców ♀pbz x ♂pietra in stwierdzono największe umięśnienie tuszy (zawartość mięsa w polędwicy 71,64%, udział mięsa w szynce 72,75%), natomiast tuczniki ♀pbz x ♂hampshire miały najmniejsze umięśnienie (zawartość mięsa w polędwicy 65,63%, udział mięsa w szynce 68,43%).

Czasopismo: Żywność Nauka Technologia Jakość
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: technologia żywności i żywienia
Właściwości teksturalne i reologiczne mieszaniny inuliny i tłuszczu mlecznego stabilizowanej lecytyną

Celem pracy było porównanie właściwości teksturalnych i reologicznych mieszanin otrzymanych na bazie tłuszczu mlecznego (15,20 %), inuliny (15, 18, 21, 24 %) oraz lecytyny sojowej (2 %). Emulsje otrzymano sporządzając wodne zawiesiny inuliny, po czym ogrzewano je do temp. 65 °C lub 100 °C, łączono z bezwodnym tłuszczem mlecznym o temp. 70 °C oraz lecytyną, a następnie homogenizowano. Sporządzone emulsje przechowywano przez 24 h w temp. 5 °C, a następnie oznaczano cechy reologiczne oraz teksturalne. Zarówno właściwości teksturalne (twardość, adhezyjność, kohezyjność, smarowność), jak i reologiczne (lepkość pozorna, moduł G’ i G”) powstałych emulsji w znacznym stopniu zależały od temperatury ogrzewania roztworu inuliny. Badane cechy mieszanin przygotowanych z zastosowaniem zawiesin inuliny ogrzewanej do temp. 65 °C charakteryzowały się znacznie mniejszym odchyleniem standardowym w stosunku do ogrzewanych do 100 °C. Prawdopodobną tego przyczyną była utrata zdolności do krystalizacji inuliny przez jej całkowite rozpuszczenie w 100 °C. Obecność t łuszczu mlecznego nie wpłynęła katalizująco na krystalizację inuliny. Niższa temperatura umożliwiła tworzenie jednorodnej emulsji. Stwierdzono, że wzrost stężenia inuliny oraz tłuszczu mlecznego spowodował wzrost twardości i zmniejszenie smarowności emulsji oraz że do wytworzenia emulsji o przewidywanych właściwościach teksturalnych i reologicznych konieczne jest stosowanie temperatur umożliwiających krystalizację inuliny.

Czasopismo: Żywność Nauka Technologia Jakość
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: technologia żywności i żywienia
Okreslenie zawartosci azotanow [V] i [III] oraz garbnikow w herbatach czarnych importowanych

Podczas procesu zaparzania herbaty do roztworu ekstrahowane są różne związki. Do związków pożądanych należą garbniki (bioaktywne składniki herbaty), natomiast azotany(V) i (III) to związki niepożądane w naparach herbacianych. Badano herbaty importowane do Polski z Chin, Malawi, Papui Nowej Gwinei, Indonezji i Sri Lanki. Zawartość garbników w herbatach była zróżnicowana od 0,04 g/100 g w herbatach chińskich do 3,82 g/100 g w surowcu pochodzącym z Malawi. Herbaty pochodzące z Papui Nowej Gwinei charakteryzowały się najniższą zawartością azotanów(V), wynoszącą 5,70 mg/kg oraz brakiem azotanów(III). Najwyższe ilości tych azotanów stwierdzono w herbacie z Malawi, a wynosiły one odpowiednio 64,38 i 13,50 mg/kg.

Czasopismo: Żywność Nauka Technologia Jakość
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: technologia żywności i żywienia
Wplyw stosowania wlokniny w uprawie bardzo wczesnych odmian ziemniaka na zawartosc wybranych skladnikow w mlodych bulwach

Badano wpływ technologii uprawy ziemniaka na wczesny zbiór (bez osłony oraz z zastosowaniem włókniny polipropylenowej) na zawartość wybranych składników odżywczych w bulwach bardzo wczesnych odmian (Aster i Drop). Ziemniaki zbierano po 60 i 75 dniach od sadzenia. Stosowanie osłony z włókniny polipropylenowej przyczyniło się do wzrostu zawartości suchej masy w bulwach średnio o 1,17%, w porównaniu z uprawą bez osłaniania roślin, ale nie miało wpływu na zawartość skrobi, białka i witaminy C w bulwach. Większy wpływ na zawartość badanych składników w bulwach miały: termin zbioru i warunki meteorologiczne w okresie wegetacji ziemniaka. Opóźnienie terminu zbioru przyczyniło się do wzrostu koncentracji składników odżywczych w bulwach. Niezależnie od stosowanej technologii uprawy zawartość suchej masy, skrobi i witaminy C w bulwach obu odmian nie różniła się istotnie, natomiast więcej białka, średnio o 0,14%, zgromadziły bulwy odmiany Aster.

Czasopismo: Żywność Nauka Technologia Jakość
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: technologia żywności i żywienia
Opracowanie prostych i skutecznych testów real-time PCR od identyfikacji komponentów bydlęcych, wieprzowych i owczych w żywności

Proste, skuteczne i czułe metody identyfikacji gatunkowej komponentów mięsnych w produktach spożywczych są ważnym aspektem produkcji żywności. Są one istotne zarówno dla producentów, jak i konsumentów, którzy są coraz bardziej zainteresowani rzeczywistym składem żywności. W identyfikacji komponentów pochodzenia zwierzęcego w żywności największe znaczenie mają obecnie metody polegające na analizie mtDNA, co wynika ze znacznej trwałości oraz specyficzności gatunkowej tej cząsteczki. Celem pracy było opracowanie prostych i skutecznych testów identyfikacji gatunkowej komponentów bydlęcych, wieprzowych i owczych, przydatnych do analizy żywności. Badaniom poddano próbki mięsa o zawartości [%]: 6, 35, 60, 80 i 100 wołowiny w wieprzowinie, wieprzowiny w wołowinie i baraniny w wieprzowinie. Metoda polega na identyfikacji gatunkowo specyficznych dla bydła, świń i owiec fragmentów genu kodującego COX1 o długościach 68 pz oraz 53 pz. W opracowanych testach granica wykrywalności
komponentu wieprzowego wynosiła 0,07 %, bydlęcego – 0,4 % i owczego – 0,5 %. Uzyskane
wyniki wskazują na specyficzność gatunkową stosowanych testów. Reaktywność krzyżowa albo nie zachodzi, albo można ją zaobserwować w późnych cyklach reakcji. Metoda ma zastosowanie zarówno do mięsa surowego, jak i jego przetworów, takich jak kiełbasa, mielonka, szynka. Metoda nie jest czasochłonna (4 h), natomiast jest powtarzalna (względne odchylenie standardowe w przypadku mięsa surowego wynosi ≤ 1,57 %) oraz dokładna (błąd pomiaru ≤ 2,33). W analizach mięsa przetworzonego dokładność pomiaru jest mniejsza, a rozrzut wyników nieznacznie większy, co może wskazywać na konieczność dostosowania krzywej standardowej do próbek badanych pod względem przetworzenia.

Czasopismo: Żywność Nauka Technologia Jakość
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: technologia żywności i żywienia
Model zachowania konsumenta na rynku produktow mleczarskich

W pracy przedstawiono model zachowania konsumenta na rynku produktów mleczarskich, który uwzględnia czynniki (socjo-ekonomiczne, społeczne i psychologiczne, marketingowe) i ich hierarchię, determinujące decyzje wyboru produktu.

Czasopismo: Żywność Nauka Technologia Jakość
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: technologia żywności i żywienia
Wpływ odroczonego wypieku i dodatku zakwasu na indeks glikemiczny in vitro oraz zawartość skrobi i polifenoli ogółem w bułkach pszennych

Celem pracy było określenie wpływu dodatku zakwasu do ciasta pszennego i sposobu wypieku (tradycyjnego
oraz odroczonego, z zastosowaniem procesu zamrażania i zamrażalniczego przechowywania) na
zawartość w bułkach skrobi i polifenoli ogółem oraz wartość indeksu glikemicznego, oznaczonego metodą
in vitro. Badano cztery warianty bułek pszennych: 1) wypieczone w sposób tradycyjny (TRAD), jako
próba kontrolna, 2) z 3-procentowym dodatkiem zakwasu (TRAD+Z) wypieczone w sposób tradycyjny, 3)
częściowo podpiekane i zamrożone, a następnie dopiekane (ODR), 4) z 3-procentowym dodatkiem zakwasu
(ODR+Z) częściowo podpiekane i zamrożone, a następnie dopiekane.
Zastosowanie technologii odroczonego wypieku wpłynęło na zmniejszenie zawartości suchej masy
w badanych bułkach (p<0,05) z ok. 74 do ok. 65 - 66 %. Dodatek zakwasu oraz zastosowanie mrożenia
i zamrażalniczego przechowywania przyczyniły się do istotnego (p<0,05) zwiększenia zawartości skrobi
wolno trawionej (SDS) w bułkach pochodzących z odroczonego wypieku (ODR – 12,6 % s.m, ODR+Z –
16,10 % s.m) w stosunku do bułek wypiekanych tradycyjnie (TRAD – 7,4 % s.m., TRAD+Z – 7,5 % s.m.
Zawartość skrobi szybko trawionej (RDS) była istotnie mniejsza (p < 0,05) w bułkach z dodatkiem zakwasu:
ODR+Z – 27,4 % s.m. i TRAD+Z – 27,3 % s.m. w porównaniu z bułkami kontrolnymi TRAD –
30,8 % s.m., jak również z bułkami wypiekanymi w sposób odroczony, ale bez dodatku zakwasu ODR –
29,1 % s.m. Zastosowanie procesu mrożenia i zamrażalniczego przechowywania przyczyniły się do istotnego
(p<0,05) zwiększenia zawartości polifenoli ogółem w badanych bułkach [mg kwasu galusowego
w 100 g s.m.]: ODR+Z – 105,2 i ODR – 105,7 vs. TRAD – 60,2 i TRAD+Z – 57,7. Natomiast dodatek
zakwasu nie wpłynął na wzrost zawartości polifenoli ogółem w badanych bulkach (p < 0,05). Dodatek
zakwasu oraz zastosowanie mrożenia i zamrażalniczego przechowywania spowodowały istotne (p<0,05)
zmniejszenie wartości indeksu glikemicznego, oznaczonego metodą in vitro, a wyrażonego wskaźnikiem
trawienia skrobi (SDI). Największą wartością SDI charakteryzowały się bułki TRAD – 76,4 % s.m.,
a najmniejszą – bułki ODR+Z – 53,2 % s.m. Dodatek zakwasu w proszku do ciasta z mąki pszennej jasnej
i technologia odroczonego wypieku z zastosowaniem zamrażalniczego przechowywania półproduktu umożliwiają otrzymanie bułek pszennych o niskim indeksie glikemicznym oraz o zwiększonej zawartości
polifenoli.

Czasopismo: Żywność Nauka Technologia Jakość
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: technologia żywności i żywienia
Zmiany zawartosci azotanow [V] i [III] w szpinaku malo przetworzonym, pakowanym i przechowywanym w atmosferze modyfikowanej

W pracy określono wpływ pakowania w atmosferze modyfikowanej przy zastosowaniu folii opakowaniowej o przepuszczalności tlenu 1900 i 3000 cm³/m²/24 h ·bar na zmiany zawartości azotanów(V) i (III) w szpinaku, w ciągu 12 dni przechowywania, w temperaturze 4 ºC. Zawartość azotanów(V) zarówno w surowcu, jak i we wszystkich analizowanych próbach pakowanych w atmosferze modyfikowanej była wysoka i wynosiła od 937 do 1212 mg/kg ś.m., nie przekraczała jednak dopuszczalnych poziomów. Po 12 dniach przechowywania prób pakowanych w powietrzu i w atmosferze o składzie: 10 % O₂, 10 % CO₂, 80 % N₂ odnotowano dużą zawartość azotanów(III), przy czym większą zawartością tych związków charakteryzowały się próby zapakowane w folię o przepuszczalności 3000 cm³/m²/24 h·bar (odpowiednio 105 i 221 mg/kg), mniejszą natomiast próby zapakowane w folię o przepuszczalności 1900 cm³/m²/24 h·bar (odpowiednio 77 i 124 mg/kg). Próby pakowane w powietrzu i w atmosferze modyfikowanej o składzie: 10 % O₂, 10 % CO₂, 80 % N₂ charakteryzowały się także najniższą jakością sensoryczną, niezależnie od zastosowanego materiału opakowaniowego. Najwyższą jakością sensoryczną, a także najmniejszym wzrostem zawartości azotanów(III) w czasie przechowywania charakteryzowały się próby zapakowane w atmosferze o składzie: 20 % O₂, 5 % CO₂, 75 % N₂ i 20 % O₂, 25 % CO₂, 55 % N₂.

Czasopismo: Żywność Nauka Technologia Jakość
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: technologia żywności i żywienia
Wpływ mrożenia i sterylizacji na zawartość aminokwasów i jakość białka w produktach z nasion fasoli zwyczajnej (Phaseolus vulgaris L.) o niepełnej dojrzałości

Celem pracy była ocena zawartości aminokwasów w nasionach dwóch odmian fasoli zwyczajnej
(‘Igołomska’ i ‘Laponia’) zbieranych w stadium dojrzałości woskowej oraz ocena wpływu sposobu konserwowania
na zawartość tych składników. Analizowano nasiona świeże i ugotowane, produkty mrożone
metodą tradycyjną oraz produkty typu żywność wygodna (mrożone metodą zmodyfikowaną i sterylizowane).
Produkty mrożone uzyskano metodami: tradycyjną (blanszowanie – mrożenie – zamrażalnicze składowanie
– gotowanie) i zmodyfikowaną (gotowanie – mrożenie – zamrażalnicze składowanie – rozmrożenie
i podgrzanie w kuchence mikrofalowej). Świeże nasiona fasoli zebrane w stadium dojrzałości
woskowej o zawartości suchej masy na poziomie 40 g/100 g zawierały 7085 - 7886 mg aminokwasów
w 100 g części jadalnych. Obróbka technologiczna i przygotowanie produktów do spożycia powodowały
zmiany zawartości poszczególnych aminokwasów w zakresie od -33 do 27 %, w porównaniu z surowcem.
Wartość odżywczą białka ograniczały aminokwasy siarkowe, tym samym obniżając jego jakość. Indeks
EAA (aminokwasów egzogennych) nasion przygotowanych do spożycia zawierał się w przedziale 118 -
139. Najwyższą wartością indeksu EAA charakteryzowało się białko mrożonek otrzymanych metodą
zmodyfikowaną i przygotowanych do spożycia, następnie: konserw sterylizowanych, mrożonki tradycyjnej
i nasion ugotowanych bezpośrednio po zbiorze, a wśród odmian wyższą jakością białka charakteryzowały
się nasiona odmiany ‘Laponia’.

Czasopismo: Żywność Nauka Technologia Jakość
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: technologia żywności i żywienia
Przydatnosc nasion ledzwianu siewnego do mrozenia i sterylizacji

Nasiona lędźwianu siewnego odmian Derek i Krab, o zawartości suchej masy na poziomie około 33%, wykorzystano do produkcji mrożonek i konserw sterylizowanych. W surowcu świeżym i blanszowanym oraz produktach finalnych po 6 miesiącach przechowywania oznaczono zawartość: suchej masy, cukrów prostych i cukrów ogółem, skrobi, błonnika pokarmowego, azotu ogółem i azotu białkowego, składników popiołu, kwasów ogółem oraz poziom kwasowości czynnej (pH). Nasiona obu odmian charakteryzowały zbliżoną zawartością analizowanych składników, za wyjątkiem cukrów i skrobi. Blanszowanie nasion obniżyło poziom cukrów i składników popiołu. Konserwowanie i przechowywanie produktów oraz obróbka kulinarna mrożonki spowodowały ubytki wszystkich badanych składników. Stwierdzono, że ugorowane mrożonki, w porównaniu z konserwami sterylizowanymi, były zasobniejsze we wszystkie analizowane składniki. W ocenie sensorycznej, ugotowane mrożonki i konserwy sterylizowane z odmiany Krab uzyskały wyższe noty w porównaniu z odmianą Derek.

Czasopismo: Żywność Nauka Technologia Jakość
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: technologia żywności i żywienia
Wlasciwosci ekstrudowanej skrobi ziemniaczanej modyfikowanej glicyna

Celem pracy było określenie właściwości preparatów skrobiowych otrzymanych ze skrobi ziemniaczanej ekstrudowanej w różnych wartościach temperatury, poddanych prażeniu z dodatkiem i bez dodatku glicyny. Badane preparaty skrobiowe różniły się swoimi właściwościami, a kierunek i wielkość tych zmian uzależnione były od temperatury ekstruzji oraz zastosowanego procesu prażenia lub prażenia z glicyną. Preparaty poddane prażeniu były mniej podatne na działanie amyloglukozydazy i tworzyły mniej lepkie kleiki niż preparaty nieprażone. Prażenie z glicyną preparatów skrobi ekstrudowanej, w porównaniu z preparatami poddanymi tylko prażeniu, powodowało ich znaczne pociemnienie, zmniejszenie rozpuszczalności i wodochłonności, obniżenie temperatury końcowej kleikowania i lepkości sporządzanych kleików oraz zmniejszenie podatności skrobi na działanie amyloglukozydazy.

Czasopismo: Żywność Nauka Technologia Jakość
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: technologia żywności i żywienia
Wplyw promieniowania gamma i ogrzewania mikrofalowego zastosowanego przed wysiewem na strawnosc in vitro bialek albuminowych ziarna pszenicy I i II pokolenia

W pracy badano wpływ przedsiewnego zastosowania promieniowania gamma i ogrzewania mikrofalowego na zmiany w strawności rzeczywistej i pozornej albumin wyizolowanych z ziarna pszenicy I i II pokolenia. Napromienienie przed wysianiem w zakresie dawek 0,05 kGy i 0,1 kGy spowodowało istotny statystycznie wzrost zawartości białka całkowitego tylko w I pokoleniu. Także tylko w I pokoleniu odnotowano mniejszą strawność rzeczywistą i pozorną białek albuminowych wyekstrahowanych z ziarna napromienionego przed wysianiem, w porównaniu z próbą kontrolną. Potraktowanie ziarna mikrofalami przed wysiewem przez 15 s (28°C) do 180 s (98°C), spowodowało istotne statystycznie zmiany w ilości białka całkowitego tylko w I pokoleniu. Natomiast białka albuminowe wyekstrahowane z ziarna zarówno I jak i II pokolenia, wyhodowanego z nasion pszenicy potraktowanej mikrofalami przed wysiewem, charakteryzowały się niższą strawnością w stosunku do prób kontrolnych.

Czasopismo: Żywność Nauka Technologia Jakość
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: technologia żywności i żywienia
Charakterystyka składu chemicznego owoców Rosa pomifera ‘Karpatia’

Celem pracy było określenie cech pomologicznych i składu chemicznego owoców Rosa pomifera
‘Karpatia’. Bezpośrednio po zbiorze owoce zamrożono i poddano suszeniu sublimacyjnemu. W miąższu i nasionach oznaczono składniki odżywcze oraz wybrane grupy polifenoli. W olejach otrzymanych z nasion oznaczono skład kwasów tłuszczowych.
Wykazano, że miąższ zawierał w suchej masie 90 % węglowodanów ogółem, z tego 31,9 % stanowił błonnik. Ponadto, miąższ cechował się dużą zawartością witaminy C – 3,5 %. Z kolei nasiona zawierały w suchej masie 79 % węglowodanów ogółem, w tym 71,3 % błonnika. Nasiona charakteryzowały się znaczną zawartością tłuszczu (10,5 %) i białka (9,6 %). Olej otrzymany z nasion w 80 % składał się z kwasów tłuszczowych wielonienasyconych, przy czym kwas α-linolenowy stanowił 31,3 % sumy kwasów. Jest to większa zawartość aniżeli występująca w nasionach innych rodzimych odmian róż. Wśród związków polifenolowych, zarówno w miąższu, jak i nasionach dominowały flawanole, których średnia zawartość wynosiła odpowiednio 2783 mg/100 g s.m. i 842 mg/100 g s.m. Ponadto występowały: glikozydy kwercetyny i kempferolu, kwas elagowy wolny oraz związany. Rosa pomifera ‘Karpatia’ ze względu na takie cechy pomologiczne, jak: duże owoce, wysoki udział miąższu, jednorazowy zbiór, a także zawartość związków bioaktywnych: witaminy C i polifenoli może być uważana za cenną odmianę do przetwórstwa.

Czasopismo: Żywność Nauka Technologia Jakość
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: technologia żywności i żywienia
Wzrost i przeżywalność bakterii z rodzaju Bifidobacterium w napoju sojowym

Celem badań była ocena możliwości zastosowania napoju sojowego jako medium do wzrostu i przeżycia bakterii z rodzaju Bifidobacterium, a także określenie wpływu dodatku cukrów na ich przeżywalność. Badanie podzielono na dwa etapy: w pierwszym zbadano wzrost i przeżywalność szczepów Bifidobacterium w napoju sojowym, który poddano fermentacji oraz w napoju niefermentowanym. W drugim etapie badano wpływ dodatku cukrów (glukozy i oligofruktozy) na wzrost i przeżywalność wybranego szczepu Bifidobacterium w napoju sojowym.
Napój sojowy szczepiono 5 % (v/v) inoculum 24-godzinnej hodowli Bifidobacterium o liczbie komórek od 8,7 - 9,2 log jtk/ml w zależności od zastosowanego szczepu. W próbach niepoddanych fermentacji liczba komórek istotnie zmniejszyła się po 7 dniach chłodniczego przechowywania do wartości 5,8 - 4,1 jtk/ml. Natomiast po procesie fermentacji (37 °C/24 h) liczba komórek badanych szczepów Bifidobacterium zwiększyła się o około 2 rzędy logarytmiczne, z wyjątkiem próby z dodatkiem szczepu A6. Wybrany szczep B. longum BIM B-647 charakteryzował się dużą produkcją biomasy (już po 15 h fermentacji) >8,7 log jtk/ml. Dodatek oligofruktozy istotnie wpłynął na zwiększenie liczby komórek B. longum BIM B-647 w napoju sojowym podczas fermentacji, a także spowodował wydłużenie fazy stacjonarnej w czasie chłodniczego przechowywania prób. Napój sojowy jest dobrym nośnikiem bakterii z rodzaju Bifidobacterium i może być wykorzystywany do wytwarzania nowych produktów probiotycznych.

Czasopismo: Żywność Nauka Technologia Jakość
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: technologia żywności i żywienia