rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Zabytkowe dzwony z terenów Polski zachodniej i północnej. Problemy badań na tle zagadnienia strat dóbr kultury

Artykuł, stanowiący studium przypadku, oparty jest na dokumentach z zasobu
Deutsches Glockenarchiv w Norymberdze oraz z zespołu Okręgowego Urzędu Likwidacyjnego
we Wrocławiu. Poprzez analizę przebiegu procesu rekwizycji i następnie
rewindykacji na wybranych dokumentach ukazano problemy rozdysponowania
(i rozproszenia) dzwonów w powojennej Polsce. Całkowicie niezależna od siebie
działalność Ausschus für die Rückführung der Glocken e.V. oraz polskich instytucji
po 1945 r. wyraźnie jest powiązana w likwidacji strat oraz rewindykacji dzwonów.
Pełne poznanie omawianych zjawisk jest zdaniem autora nader istotne dla zrozumienia
problemów metodologicznych związanych z badaniem strat dzwonów, ale może
także być pomocne w dociekaniach dotyczących innych dóbr kultury, których losy
po II wojnie światowej ciągle są przedmiotem badań. W przypadku dzwonów istotny
pozostaje metodologiczny kontekst definiowania strat, które nie zawsze miały ch arakter
wojenny, lecz są wynikiem skomplikowanej sytuacji powojennej dóbr kultury
– szczególnie w przypadku Ziem Odzyskanych. Materiały te tworzą tło procederu
przemieszczeń (i rekwizycji w kontekście przekazywania do hut) dzwonów w latach
50. XX wieku w Polsce zachodniej i północnej.

Czasopismo: UR Journal of Humanities and Social Sciences
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: archeologia, filozofia, historia, nauki o polityce i administracji, nauki socjologiczne
Lokalna telewizja internetowa jako medium wspomagające funkcjonowanie społeczeństwa obywatelskiego w małych ojczyznach

Lokalne telewizje internetowe nie tylko wzbogaciły polski krajobraz medialny, ale stały się szansą dla małych społeczności na szerszy i ciekawszy dostęp do informa-cji. Mimo że od pojawienia się pierwszych lokalnych telewizji internetowych minęła dekada, zjawisko to niezmiernie trudno ująć w sztywne ramy teoretyczne. Różniące się od siebie pod względem formatu, częstości pojawiania się czy też rodzaju własności i kanału dystrybucji lokalne telewizje internetowe są tym bardziej interesującym obiektem badań, szczególnie gdy jako perspektywę wybierzemy aspekt społeczeństwa obywatelskiego, a konkretnie rolę, jaką w tym względzie pełnią lokalne telewizje internetowe. W kontekście konwergencji, a więc współistnienia nowych i starych mediów lokalną telewizję internetową należy rozpatrywać w kategoriach hybrydy gatunkowej. Dla badań nad konwergentnym medium, jakim jest lokalna telewizja internetowa, istotna jest również zmiana praktyk odbiorczych, która przejawia się w sposobie konsumowania treści przekazywanych za pośrednictwem nie tylko mediów ogólnopolskich, lecz także mediów lokalnych. Odbiorcy, przyzwyczajeni do bogactwa treści i formy popularnych serwisów, takiej samej jakości zaczęli domagać się od wydawców lokalnych. Zdominowany przez prasę drukowaną rynek lokalnych mediów musiał na tę potrzebę odpowiedzieć. Stąd też można przypuszczać, że redakcje lokal-nych mediów decydują się na tworzenie zawartości multimedialnych, aby wzbogacić swoją ofertę. Jednocześnie przygotowywane materiały wideo pobudzają dyskusję na ważne społecznie tematy, co z kolei ma znaczenie w kontekście społeczeństwa obywa-telskiego na poziomie lokalnym.

Czasopismo: UR Journal of Humanities and Social Sciences
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: archeologia, filozofia, historia, nauki o polityce i administracji, nauki socjologiczne
Między nauką a szacunkiem dla zmarłych. Konflikt o szczątki Saamów w Szwecji

Od przełomu wieków coraz głośniejszym echem wybrzmiewają wysuwane przez Saamów żądania dotyczące zwrotu zagrabionych dóbr kulturowych przechowywanych w muzeach i placówkach naukowych Szwecji. Ważną ich częścią są szczątki Saamów zbierane przez dekady przez archeologów i antropologów fizycznych. Artykuł przedstawia konflikt, jaki rozgorzał pomiędzy naukowcami a przedstawicielami rdzennej społeczności, skupiając się na jego podłożu, przebiegu oraz argumentach wysuwanych przez obie strony. Wskazuje i podkreśla wiele istotnych aspektów omawianego sporu. Po pierwsze wzmiankuje, że zbiory powstawały z pogwałceniem praw i opinii rdzennej społeczności, na skutek niszczenia miejsc pochówków oraz w wyniku działania naukowców podejmujących badania bez uwzględnienia woli Saamów. Po drugie podnosi, że znacząca część szczątków zebrana została przez antropologów fizycznych i posłużyła do budowania teorii rasowych, w tym do wskazywania na podrzędność Saamów jako przynależnych do rasy żółtej. Po trzecie podkreśla, że żądania rdzennych społeczności pobudzane były przez proces ich emancypacji i postrzegane jako jego część. Po czwarte sygnalizuje, że na przebiegu konfliktów zaważył brak systemowego (ustawowego) uregulowania sposobów i miejsc przechowywania szczątków oraz mechanizmów ich zwrotu i ponownego pochówku. Doprowadziło to do sytuacji, w której każdy zbiór szczątków od nowa uruchamia te same konflikty i prowokuje do wymiany wciąż tych samych argumentów.

Czasopismo: UR Journal of Humanities and Social Sciences
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: archeologia, filozofia, historia, nauki o polityce i administracji, nauki socjologiczne
Towarzystwo Ubezpieczeń Wzajemnych Urzędników Prywatnych we Lwowie jako podmiot ekonomii społecznej (zarys problematyki)

W Galicji w drugiej połowie XIX w. powstawały i rozwijały swoją działalność
różne podmioty ekonomii społecznej. Jednym z nich było założone w latach 60. XIX w.
Towarzystwo Wzajemnych Ubezpieczeń Urzędników Prywatnych we Lwowie, które
powstało jako inicjatywa pracowników umysłowych prywatnych i ziemian galicyjskich.
Jego członkami byli początkowo urzędnicy zatrudnieni w rolnictwie i leśnictwie oraz
właściciele ziemscy. Z czasem rozszerzono prawo przynależności do Towarzystwa na
różne grupy urzędników prywatnych i pracowników wolnych zawodów. Podstawowym
celem jego działalności była pomoc w wymiarze ekonomicznym i społecznym członkom
Towarzystwa, a także realizowanie świadczeń emerytalnych i rentowych niezdolnym do
pracy wskutek choroby lub starości. Organizacja działała do początku XX w. na zasadach
wzajemnej pomocy, a następne na zasadach asekuracyjnych. Od 1909 r. Towarzystwo
pełniło również funkcje zakładu zastępczego ubezpieczeń emerytalnych dla pracowników
umysłowych. Osiągane dochody ze składek, lokat w bankach, papierów wartościowych
i nieruchomości przeznaczane były na cele statutowe organizacji.

Czasopismo: UR Journal of Humanities and Social Sciences
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: archeologia, filozofia, historia, nauki o polityce i administracji, nauki socjologiczne
Udział duchowieństwa rzymskokatolickiego diecezji kieleckiej w kampanii wyborczej Stronnictwa Narodowego w wyborach 1930 roku

Udział duchowieństwa katolickiego diecezji kieleckiej w kampanii wyborczej
Stronnictwa Narodowego, podczas wyborów parlamentarnych w roku 1930 przybierał
różne formy. Jedynym kandydatem do Sejmu z listy SN był ksiądz Adam Błaszczyk
z Kielc. Jego działalność w partii, a także propagowanie SN wśród mieszkańców diecezji
wspierał ksiądz Antoni Sobczyński. Duża część duchowieństwa organizowała spotkania
agitacyjne dla potencjalnych wyborców oraz udostępniała plebanie dla polityka SN.
Największe poparcie politycy SN otrzymali w dniu wyborów 16 listopada 1930, kiedy to
większość księży diecezji namawiała wyborców do głosowania na SN, wykorzystując do
tego celu ambonę. Duchowni tego dnia zamiast kazania propagowali SN jako jedyną
partię broniącą katolicyzmu w Polsce.

Czasopismo: UR Journal of Humanities and Social Sciences
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: archeologia, filozofia, historia, nauki o polityce i administracji, nauki socjologiczne
W kręgu problematyki pamiętników z podróży po Europie Franciszka Salezego Gawrońskiego

Franciszek Salezy Gawroński (1787–1871) – żołnierz armii napoleońskiej
i uczestnik powstania listopadowego – jest autorem obszernego pamiętnika obejmującego
czasy od jego dzieciństwa do roku 1869. Część tych wspomnień została w ydana
w roku 1916, większość pozostaje w rękopisach. W pierwszej połowie XIX
wieku Gawroński był także ważną postacią polskiego życia pol itycznego i kulturalnego
w Krakowie. Był członkiem wielu towarzystw, wybrano go także do Senatu
Rzeczpospolitej Krakowskiej. Do grona jego przyjaciół i znajomych należeli przedstawiciele
wielkich rodów arystokratycznych. Był świadkiem ważnych wydarzeń
historycznych, m.in. Wiosny Ludów.
Artykuł przedstawia jego nieopublikowany dziennik z podróży po Europie w latach
1839–1841. Pamiętnikarz odwiedził wtedy Włochy, Szwajcarię, kraje niemieckie, Belgię,
Francję i Anglię oraz Austrię. Franciszek Gawroński podczas swojej podróży spotykał
się z wieloma swoimi kolegami – żołnierzami, politykami, pisarzami. Odwiedził
m.in. miejsce bitwy pod Waterloo, a w Paryżu był uczestnikiem drugiego pogrzebu
cesarza Napoleona. Wśród jego rozmówców znajdują się m.in. książę Adam Jerzy Czartoryski,
Adam Mickiewicz, Jan Skrzynecki. Badacze bardzo wysoko oceniają wartość
tego pamiętnika jako źródła historycznego. Dzieło to przechowuje wiele interesujących
szczegółów na temat życia polskiej emigracji we Francji i Anglii, a dotychczas prawie
nie było wykorzystywane w badaniach naukowych. Artykuł zawiera informacje na temat
biografii Franciszka Salezego Gawrońskiego, ogólną charakterystykę jego twórczości
autobiograficznej oraz przedstawia kilka fragmentów dziennika wraz z komentarzem.

Czasopismo: UR Journal of Humanities and Social Sciences
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: archeologia, filozofia, historia, nauki o polityce i administracji, nauki socjologiczne
Współczesna praca socjalna – towarzyszenie przez służbę

Często słyszymy, że praca socjalna to nie tylko zawód, ale i służba na rzecz
osób, które doświadczają kryzysów życiowych. Związane są z nią oczekiwania
w pełni profesjonalnych usług, ale też dużej empatii wobec klientów. Równocześnie
coraz częściej pracownicy socjalni wskazują na trudności pogodzenia tych – często
rozbieżnych – wymagań. Pośród przyczyn można wymienić uwarunkowania wynikające
z procesów wychowawczych w rodzinach, szczególnie w obszarze transmisji
pokoleniowej związanej z przekazem istotnych norm i wartości. Zarówno sami
pracownicy socjalni, jak i społeczeństwo stawiają pytanie o to, kim powinien być
współczesny pracownik socjalny i jemu podobni. Przyjmowane standardy usług
w pomocy społecznej nie rozstrzygają tych kwestii – metody czy techniki działania
to zbyt mało. W każdym działaniu pojawia się bowiem konkretny człowiek ze sw oimi
odmiennymi problemami. Rzeczywistość ta domaga się całościowego spojrzenia:
w wymiarze materialnym i duchowym; z uwzględnieniem doświadczeń osobniczych,
jak i kontekstu społecznego. Takie podejście stanowi niewątpliwie o specyf ice
tego zawodu. Służyć drugiemu pomocą to nie to samo, co być służącym, a towarzyszenie
to nie wyręczanie. Podjęte kwestie wpisują się w szeroką dyskusję na
temat granic profesjonalizacji w perspektywie zawodowej odpowiedzialności etyc znej.
W artykule uwzględniono wyniki sondażu przeprowadzonego pośród studentów
ostatnich lat kierunku praca socjalna i nauki o rodzinie jednego z uniwersytetów
krakowskich na temat preferowanych wartości, istotnych dla ich życia osobistego
oraz aktywności zawodowej pracowników socjalnych.

Czasopismo: UR Journal of Humanities and Social Sciences
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: archeologia, filozofia, historia, nauki o polityce i administracji, nauki socjologiczne
Kredytowanie gospodarstw rolnych w województwie krakowskim w pierwszych latach po zakończeniu II wojny światowej

Położenie rolnictwa w pierwszych latach po II wojnie światowej było niezwykle trudne.
Niestabilna sytuacja polityczna nie sprzyjała budowaniu atmosfery zaufania i pewności, na
której można było oprzeć odradzanie się życia gospodarczego. Brak równowagi gospodarczej
zakłócał normalny tok życia gospodarczego i hamował jego reanimację po wojnie.
Jednym z priorytetów decydujących o losach narodu było szybkie zwiększenie produkcji
żywności. Województwo krakowskie musiało zmierzyć się z odbudową gospodarstw
zarówno w dziedzinie produkcji roślinnej, jak i zwierzęcej. Szansę na zwiększenie produkcji
rolniczej dawały inwestycje, jednak zubożali rolnicy nie posiadali wystarczających
środków finansowych, aby je zrealizować. W związku z tym popyt na kapitał
w rolnictwie był ogromny i często przewyższał możliwości instytucji kredytowych.
W omawianym okresie kredytowanie rolnictwa było prawie całkowicie sterowane
przez Państwowy Bank Rolny, a jego oddziały odegrały decydującą rolę w rozprowadzaniu
pożyczek na terenie swojej działalności. Państwowy Bank Rolny finansował głównie
odbudowę, przebudowę i zabudowę wsi, państwowy i znajdujący się pod zarządem
państwowym przemysł rolny, potrzeby obrotowe i inwestycyjne gospodarstw rolnych,
ogrodniczych i hodowlanych oraz ośrodków i stacji doświadczalnych.
Kredytowanie rolnictwa i wsi w województwie krakowskim w pierwszych latach po zakończeniu
II wojny światowej było zbieżne z trendami ogólnopolskimi. Pośrednie oraz bezpośrednie
rozprowadzanie pożyczek zdominował tutaj oddział Państwowego Banku Rolnego
w Krakowie. Akcja kredytowa przeprowadzona w województwie krakowskim dawała szansę
na odbudowę ze zniszczeń wojennych oraz rozwój rolnictwa na tym terenie.

Czasopismo: UR Journal of Humanities and Social Sciences
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: archeologia, filozofia, historia, nauki o polityce i administracji, nauki socjologiczne
Niemiecka polityka gospodarcza wobec ziemiaństwa w Generalnym Gubernatorstwie w latach 1939–1945

Niemiecka polityka gospodarcza wobec ziemiaństwa nastawiona była na szybki
wzrost produkcji rolnej, choć obecne w niej też były długofalowe akcenty, które miały
przygotować grunt pod kolonizację niemiecką. Służyła temu polityka preferencji podatkowych,
finansowych i eksploatacyjnych. Ziemiaństwo wobec nacisków niemieckich
i chęci poprawy swej sytuacji ekonomicznej stało się ich odbiorcą. Na teren GG sprowadzono
dziesiątki tysięcy maszyn i narzędzi rolniczych, wydajnych odmian roślin uprawnych
i zwierząt hodowlanych. Nie przyniosło to oczekiwanych rezultatów, tj. radykalnego
wzrostu produkcji rolnej. Nadzór nad wykonaniem preferencyjnej polityki rolnej
pełnił silnie rozbudowany niemiecki aparat rolny. Jego głównym zadaniem było przechwycenie
produkcji rolnej na potrzeby niemieckie. Nadmierna eksploatacja polskiego
rolnictwa po 1942 r. przyczyniła się do wzrostu oporu polskiego ziemianina i chłopa.
Opór zwalczano za pomocą szerokiego wachlarza represji i szykan (m.in. chłosta,
grzywny, konfiskata mienia, wywózki do obozów).

Czasopismo: UR Journal of Humanities and Social Sciences
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: archeologia, filozofia, historia, nauki o polityce i administracji, nauki socjologiczne
Polski wywiad i kontrwywiad wojskowy w latach 1918-1939 wobec Związku Sowieckiego. Charakterystyka działalności zawarta w dokumentach Głównego Zarządu Informacji Wojska Polskiego

Polski wywiad i kontrwywiad wojskowy formował się po zakończeniu I wojny światowej. Jego zadaniem była ochrona polskiej armii oraz przemysłu zbrojeniowego. Władze państwa polskiego podjęły starania, aby tworzyć wywiad i kontrwywiad w oparciu o ludzi ideowych. Jego rozwój i działalność ulegały zmianom w latach 1918-1939 i były związane z polską polityką zagraniczną. Jednym z głównych zainteresowań tych służb była działalność sowieckiego wywiadu i kontrwywiadu. Służby te prowadziły agresywne działania na terenie Polski. Powodowało to, że kierunek wschodni był priorytetem w działaniach wywiadu i kontrwywiadu. Angażował jednak dużo sił i środków. Wpływało to negatywnie na ochronę Polski przed działalnością służb Niemiec.Polskie służby w latach 1918-1939 rozpracowywały również nielegalne podziemie komunistyczne w kraju. Ruch komunistyczny w Polsce był inspirowany przez sowieckie służby i stanowił jedno z głównych zagrożeń dla bezpieczeństwa państwa. Po II wojnie światowej działalność polskiego wywiadu i kontrwywiadu wojskowego była przedmiotem analizy ze strony komunistycznego kontrwywiadu wojskowego, który działał w Polsce w latach 1945-1956. Formacja ta utworzona została na wzór sowieckich służb specjalnych działających przed II wojną światową i stosująca podobne metody pracy. Żołnierze związani z polskim wywiadem i kontrwywiadem wojskowym w latach 1918-1939 poddani zostali rozpracowaniu i brutalnym represjom ze strony komunistycznego kontrwywiadu. Postrzegani byli jako jeden z głównych wrogów dla komunistycznej Polski.

Czasopismo: UR Journal of Humanities and Social Sciences
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: archeologia, filozofia, historia, nauki o polityce i administracji, nauki socjologiczne
Bezpieczeństwo mieszkańców Galicji Wschodniej w latach 1918–1921

Tematem artykułu jest stan bezpieczeństwa ludności Galicji Wschodniej w latach 1918–
1921 (od rozpoczęcia walk polsko-ukraińskich w listopadzie 1918 r. do zakończenia wojny
polsko-sowieckiej w roku 1921). Autor porusza w nim zagadnienia stosunku Wojska Polskiego
do ludności cywilnej regionu, dostępu do nielegalnej broni i analizuje wpływ sytuacji
wewnętrznej Galicji Wschodniej na rozwój pospolitej przestępczości. Pod koniec 1918 r. i w
roku 1919 Galicja Wschodnia była areną wojny polsko-ukraińskiej. W czasie kontrofensywy
Armii Czerwonej latem 1920 r. Galicja Wschodnia znalazła się pod okupacją sowiecką, co
w znacznym stopniu wpłynęło na postawy zamieszkującej ją ludności cywilnej. Część mieszkańców
podjęła współpracę z Armią Czerwoną i bolszewikami, tworząc kolaboracyjną komunistyczną
administrację. W tekście autor przedstawia wpływ toczących się w Galicji
Wschodniej działań wojennych na codzienną egzystencję ludności cywilnej, życie na zapleczu
frontu i migracje ludności. Skupia się przede wszystkim na wpływie stacjonujących tam jednostek
wojskowych na region. Zwraca też uwagę na przypadki specyficznej przestępczości związanej
z działaniami wojennymi, jaką była wzmożona działalność band rabunkowych. Autor nie
opisuje przebiegu działań militarnych wojny polsko-ukraińskiej i wojny polsko-sowieckiej na
obszarze Galicji Wschodniej, ponieważ do tych zagadnień istnieje obszerna literatura.

Czasopismo: UR Journal of Humanities and Social Sciences
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: archeologia, filozofia, historia, nauki o polityce i administracji, nauki socjologiczne
Gdy nauka staje się grą… (De)konstruktywnie i krótko o pewnych (nieczystych) regułach świata akademii

Tekst jest omówieniem wybranych negatywnych zjawisk ze świata akademii. Za takie
zjawiska uważa się m.in. punktozę i grantozę, drapieżne i kradzione czasopisma czy praktycyzm.
Sprawiają one, że nauka staje się grą, w której biorą udział nie tylko ludzie nauki,
ale również różnego rodzaju oszuści próbujący wykorzystać naukę i akademię do własnych
celów (najczęściej zarobkowych lub prestiżowych). Na początku sformułowana zostaje
szeroka definicja nauki oraz twierdzenie wstępne o istnieniu dwóch światów nauki (akademickiego
oraz pozaakademickiego), które wzajemnie na siebie wpływają. Następnie omówione
są symptomatyczne negatywne zjawiska dotyczące nauki (np. podniesienie nauki do
rangi swoistego objawienia, a więc apodyktycznego wyznacznika tego, co prawdziwe),
które zachodzą w świecie pozaakademickim, skutecznie wpływając na deformację nauki
i jej obrazu (np. skrajne upraktycznienie nauki oraz wyrugowanie metafizyki). Następnie
podaję przykłady jednostronnych lub nie do końca uczciwych uzusów nauki w obrębie
świata akademii prowadzących do jej (tj. nauki) zrelatywizowania, subiektywizacji, deobiektywizacji,
a w konsekwencji praktycystycznego nihilizmu. Kolejna część tekstu jest
poświęcona zjawiskom ściśle naukowym odnoszącym się do jej struktur (finansowanie,
publikowanie, rozliczanie naukowców), pokazuje, iż nieuczciwość wkrada się na każdy
poziom życia naukowego (dotyczy to również samych prac naukowych, w których zdarza
się, że autorzy wypowiadają się na tematy, co do których nie mają wystarczających
kompetencji, jak jest to w przypadku humanistów interpretujących na swój sposób pojęcia
i badania funkcjonujące w ramach nauk szczegółowych). W zakończeniu znajduje się
krótkie podsumowanie przeprowadzonych rozważań oraz postulat dotyczący autentyczności
naukowej.

Czasopismo: UR Journal of Humanities and Social Sciences
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: archeologia, filozofia, historia, nauki o polityce i administracji, nauki socjologiczne
Praca socjalna z osadzonymi w więzieniach – realne założenie czy mglisty postulat?

W obecnym polskim systemie pomocy społecznej i polityki penitencjarnej nie
stworzono skutecznych i kompleksowych form wspierania więźniów odbywających
wyroki pozbawienia wolności. Staje się to szczególnie zauważalne w kontekście licznych
problemów, z jakimi zmagają się osadzeni. Można wśród nich wymienić śmierć
bliskich osób (np. rodziców), rozpad rodziny, niechęć członków rodziny i przyjaciół
do utrzymywania kontaktu z więźniem, złą kondycję psychiczną, poczucie bezradności,
bierność, a także syndrom wyuczonej bezradności. Poważnym problemem w momencie
opuszczenia zakładu karnego jest również zagrożenie bezdomnością, bezrobociem
oraz ubóstwem.
Obecnie te trudne sytuacje próbują rozwiązywać zawodowi kuratorzy sądowi. Ta
instytucja jest jednakże niewydolna oraz nieefektywna. Pojawia się zatem potrzeba opracowania
nowych, kompleksowych rozwiązań, które może zaoferować pomoc społeczna.
Dzięki umiejscowieniu pracownika socjalnego w środowisku wychowawczym zakładu
karnego i zastosowanii tzw. modelu pracy socjalnej z więźniami zaistniałaby możliwość
wspierania osadzonych jeszcze w momencie odbywania kary pozbawienia wolności
(w postaci działań bezpośrednich) oraz ich rodzin, przyjaciół, a także społeczności lokalnej,
do której więzień po odbyciu kary powraca (działania pośrednie).
Celem artykułu jest zaprezentowanie wybranych problemów osadzonych, aktualnej
specyfiki oddziaływania zawodowych kuratorów sądowych oraz teoretycznego modelu
pracy socjalnej z więźniami w środowisku zamkniętym i ich rodzinami, przyjaciółmi,
znajomymi, a także społecznością lokalną w środowisku otwartym.

Czasopismo: UR Journal of Humanities and Social Sciences
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: archeologia, filozofia, historia, nauki o polityce i administracji, nauki socjologiczne