rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Modelowanie drzew w mapie trójwymiarowej w aspekcie przestrzennego planowania sensorów obserwacyjnych na śródlądowych drogach wodnych

Planowanie przestrzenne sensorów obserwacyjnych na śródlądowych drogach wodnych wymaga opracowania trójwymiarowej mapy akwatorium, na podstawie której możliwe jest wstępne określenie pozycji kamery CCTV bądź radaru. Mając na uwadze przestrzenny charakter planowania, mapa taka powinna w odpowiedni sposób reprezentować obiekty rzeczywiste zarówno w aspekcie ich identyfikacji jak również przeprowadzenia analizy widoczności. W przypadku tworzenia różnych obiektów mapy największe trudności wystąpiły podczas modelowania drzew. Biorąc pod uwagę ich liczebność i znaczenie w przestrzennym planowaniu sensorów, opracowanie odpowiednich modeli oraz ich implementacja w mapie wymagały zastosowania dla nich zróżnicowanej reprezentacji geometrycznej. Poziom szczegółowości modeli związany jest głównie z charakterem terenu badanego akwatorium, który ogólnie można podzielić na teren zurbanizowany, niezurbanizowany oraz portowy. Nawiązując do standardu City GML, roślinność można przedstawić w postaci indywidualnych modeli roślinności (np. pojedyncze drzewo) oraz modeli reprezentujących ich zgrupowania (np. obszar zalesiony). W przypadku obszarów zurbanizowanych i portowych przeważały drzewa pojedyncze oraz zgrupowane na niewielkich obszarach, natomiast na niezurbanizowanych obszary zalesione. W związku z powyższym w artykule zaprezentowano metody modelowania drzew dostosowanych do typu obszaru, co sprowadzało się do opracowania odpowiednich modeli powierzchniowych oraz pojedynczych modeli drzew. Stworzenie odpowiednich modeli drzew dostosowanych do charakteru obszaru akwatorium umożliwia przeprowadzenie odpowiednich analiz przestrzennych z wykorzystaniem dedykowanej mapy trójwymiarowej.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Opracowanie nieregularnego bloku wysokorozdzielczych zobrazowań satelitarnych QuickBird

W niniejszym artykule zaprezentowane zostały zagadnienia dotyczące
metodyki opracowania panchromatycznych scen satelitarnych QuickBird o nieregularnych
kształtach, dla których informacja obrazowa została ograniczona do zasięgu terytorialnego
powiatów lub innych jednostek administracyjnych celem zmniejszenia kosztów ich pozyskania.
Głównym celem badań metodycznych była analiza wpływu nieregularności zobrazowań
QuickBird na dokładność triangulacji satelitarnej bloku oraz korekcji geometrycznej
poszczególnych jego scen. Dokonano analizy błędów triangulacji satelitarnej bloku scen
QuickBird w funkcji liczby fotopunktów rozmieszczonych symetrycznie na całym zobrazowanym
obszarze testowym. Analizie podlegał również wpływ pomiaru punktów wiążących w pasie
wzajemnego pokrycia scen na dokładność procesu triangulacji bloku satelitarnego. W toku badań
testowych porównano dwie metody korekcji geometrycznej zobrazowań QuickBird (RPC oraz
Generic Pushbroom) zaimplementowane w środowisku oprogramowania Leica Photogrammetry
Suite (LPS) firmy Erdas Imagine. Opracowano metodykę korekcji geometrycznej
panchromatycznych scen QuickBird o nieregularnych kształtach w dwóch wariantach, z których
pierwszy uwzględniał rozmieszczenie fotopunktów wyłącznie w wydzielonym regularnym
fragmencie (prostokącie) sceny, drugi zaś dotyczył rozmieszczenia fotopunktów na całym jej
obszarze. Miarą oceny dokładności procesów fotogrametrycznych zmierzających do wyznaczenia
elementów orientacji zewnętrznej poszczególnych scen bloku satelitarnego były błędy średnie
liczone z poprawek do współrzędnych punktów kontrolnych. W wyniku przeprowadzonych badań
stwierdzono, że dla uzyskania optymalnego rezultatu korekcji geometrycznej nieregularnych scen
QuickBird w procesie triangulacji satelitarnej, należy pomierzyć 36 punktów wiążących
rozmieszczonych symetrycznie w pasie wspólnego pokrycia scen oraz, że dokładność tego procesu
charakteryzują błędy średnie m<sub>X</sub> = 0.7 m, m<sub>Y</sub> = 0.4 m, m<sub>Z</sub> = 1.2 m. Stwierdzono również, że
niezależną korekcję geometryczną poszczególnych scen bloku satelitarnego QuickBird można
wykonać z dokładnością m<sub>x</sub> = 0.7 m, m<sub>y</sub> = 1.4 m, przy czym dokładność ta jest zdecydowanie
wyższa przy zapewnieniu pełnego pokrycia sceny zbiorem punktów osnowy fotogrametrycznej. W
analizowanych procesach korekcji geometrycznej nieregularnych scen QuickBird wskazano na
metodę RPC, która przy mniejszym nakładzie pomiarów terenowych daje lepsze rezultaty.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Identyfikacja obiektów archeologicznych przy wykorzystaniu georadaru (GPR) – średniowieczne miasto Szamotuły

W 2006 roku odkryto miejsce lokacji średniowiecznego miasta (Szamotuły). Ślady tego miasta zidentyfikowano dzięki rekonesansowi lotniczemu. To unikatowe znalezisko zostało objęte ochroną konserwatorską i dzięki temu możliwe tam jest prowadzenie tylko badań nieinwazyjnych. Te nieinwazyjne badania polegają na cyklicznym rekonesansie lotniczym oraz pozyskiwaniu nowych danych przy pomocy metod teledetekcyjnych, takich jak: metoda geomagnetyczna czy elektrooporowa. Każda z metod dostarcza informacji o innych aspektach zachowanych obiektów archeologicznych. W niniejszym tekście zaprezentowane zostały wyniki pilotażowego rozpoznania stanowiska przy pomocy metody georadarowej. Wyniki zostały skonfrontowane z interpretacją zrektyfikowanych zdjęć lotniczych. Pozytywny wynik testu pozwala planować takie rozpoznanie metodą georadarową, które da tomograficzny obraz średniowiecznego miasta.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Wykorzystanie adaptacyjnej metody redukcji szumów na obrazach cyfrowych do dektekcji krawędzi

Detekcja krawędzi często stanowi ważny etap przetwarzania obrazów
cyfrowych w procedurach automatycznego pomiaru. Metody będące obecnie w użyciu,
w większości oparte są na wykorzystaniu filtrów krawędziujących. Wymienić należy tu chociażby
filtr LoG (Laplacian of Gaussian) jak również bardziej zaawansowaną metodę Cannyego-
Derichea. W niniejszym artykule proponowane jest inne podejście do problemu detekcji krawędzi.
Proponowane rozwiązanie jest oparte na wykorzystaniu metod statystyki matematycznej,
w szczególności propagacyjno-separacyjnego podejścia do lokalnej metody największej
wiarygodności, opracowanego w roku 2006 przez J. Polzehla i V. Spokoinego. Istotą metody jest
adaptacyjne określenie sąsiedztwa każdego z pikseli, które wykorzystywane jest do estymacji
jasności danego piksela. Sąsiedztwo to określane jest poprzez wagi przypisywane pikselom
leżącym w pobliżu piksela o estymowanej jasności. Wartości wag zależą nie tylko od odległości
od estymowanego piksela, ale też od różnicy jasności między pikselami. Wpływ tych dwóch
czynników można dowolnie modyfikować. Prezentowana metoda przeznaczona jest docelowo do
redukcji szumów obrazów cyfrowych, jednak po przyjęciu odpowiednich wartości parametrów
udaje się osiągnąć wynik zbliżony do wyniku segmentacji. Do ostatecznego wykrycia krawędzi
należy w drugim etapie zastosować filtr krawędziujący np. filtr Laplace’a. Dobór parametrów
redukcji szumu pozwala kontrolować stopień szczegółowości otrzymywanych konturów.
Do weryfikacji metody wykorzystano dwa fragmenty zdjęć lotniczych wykonanych nad obszarami
miejskimi. Dokonano porównania proponowanej metody z wynikami działania algorytmu
Cannyego-Derichea. Otrzymywane krawędzie są bardziej wygładzone i pozbawione drobnych
przerw. Mniej jest również mało istotnych, niepożądanych krawędzi, wykrycia, których nie udało
się uniknąć stosując algorytm Cannyego-Derichea.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Rola geoinformacji obrazowej w badaniach geoprzestrzeni biblijnej

Wydarzenia opisane w Biblii, na kartach Starego i Nowego Testamentu, są
ściśle powiązane z przestrzenią geograficzną olbrzymiego terytorium rozciągającego się od
starożytnej Mezopotamii na wschodzie po Italię na zachodzie i od Turcji na północy po Egipt na
południu. Palestyna położona pośrodku tego terytorium położona jest na granicy trzech płyt
tektonicznych: afrykańskiej, arabskiej i euroazjatyckiej. Wzajemny ciągły ruch tych płyt ma
ogromny wpływ na orografię tych terenów. Z uwagi na bardzo specyficzne położenie obszarów
biblijnych, występują trzy rodzaje efektów tych wzajemnych ruchów. Na granicy płyty
afrykańskiej i arabskiej przebiegającej wzdłuż Morza Czerwonego występuje efekt rozbieżny
i płyty oddalają się od siebie tworząc szeroką zapadlinę, którą stanowi Morze Czerwone. Z kolei
na granicy tych płyt przebiegającej wzdłuż Zatoki Akkaba i Doliny Jordanu płyty przesuwają się
wzajemnie wzdłuż tej granicy. W części północnej ruch płyty arabskiej na granicy z płytą
euroazjatycką ma charakter zbieżny. W wyniku kolizji tych płyt wystąpiło wypiętrzenie gór
Zagros. Zdjęcia satelitarne oraz numeryczny model terenu okazał się bardzo przydatny w
prezentacji poszczególnych form terenu na obszarach biblijnych. W artykule przedstawiono różne
warianty łączenia zdjęć satelitarnych oraz numerycznego modelu terenu w celu optymalnego
przedstawienia poszczególnych form topografii terenów biblijnych ze szczególnym
uwzględnieniem obszaru biblijnej Palestyny.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Udział polskich fotogrametrów w rozwoju metod i technik fotogrametrycznych (1911-2000)

Polscy fotogrametrzy na przestrzeni całego rozwoju fotogrametrii wnieśli niewątpliwie duży wkład w rozwój metod i technik fotogrametrycznych oraz ich zastosowania w rożnych dziedzinach nauki i gospodarki narodowej. Ten wkład wyrażał się zarówno w rozwoju teorii fotogrametrii, metod opracowań fotogrametrycznych jak również, choć może w mniejszym stopniu, w projektowaniu i budowie instrumentów fotogrametrycznych. Pośrednim wkładem był także rozwój wyższego szkolnictwa fotogrametrycznego, które przygotowywało kolejne pokolenia adeptów sztuki fotogrametrycznej. Niniejsze opracowanie jest pierwsza próbą podsumowania tych dokonań i Autor zdaje sobie sprawę z tego, że wiele tych dokonań nie zostało w pełni przedstawione a niektóre z uwagi na brak odpowiednich materiałów mogły zostać pominięte. Tak więc opracowanie to należy potraktować jako pierwszą próbę takiego podsumowania, które zapewne wymagać będzie w przyszłości dalszych uzupełnień i korekt.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Aspekty opracowania precyzyjnych elektronicznych map nawigacyjnych

W czasach rozwijającego się transportu wodnego, stawia się wymogi aby porty morskie i morsko-rzeczne przyjmowały coraz większe jednostki pływające. Zarządca portu musi spełnić warunek zachowania bezpiecznej głębokości dla wpływających statków, a kapitan lub pilot wprowadzający jednostkę na akwen portowy musi zapewnić bezpieczną nawigację na akwenie portu. Istotnym elementem mającym wpływ na bezpieczeństwo portu są mapy nawigacyjne. Dotychczas stosowane mapy papierowe, zostają stopniowo zastępowane przez elektroniczne mapy nawigacyjne (ang. ElectronicNavigationalCharts, ENC), które odpowiadają szczegółowo opisanym standardom przyjętym przez Międzynarodową Organizację Hydrograficzną (ang. International Hydrographic Organization, IHO).IHO w swoich publikacjach: S-57 oraz S-52 przedstawia format kodowania ENC oraz sposób prezentacji danych na ekranie. Standard S-44 opisuje wymagania dokładnościowe pomiarów batymetrycznych, które są nieodzownym elementem typowej mapy ENC. Do tworzenia map ENC wykorzystuje się dane z różnych źródeł, tj. pomiary terenowe, ortofotomapy, zdjęcia satelitarne, materiały historyczne oraz pomiary batymetryczne. Dane pozyskane z różnych źródeł cechują się zróżnicowaną dokładnością. Kartowanie linii brzegowej uzależnione jest od dokładności rastra i najczęściej wymaga weryfikacji terenowej przy użyciu przyrządów geodezyjnych lub systemu GPS/RTK. Dokładności przy wykonywaniu pomiarów batymetrycznych zależą nie tylko od użytego sprzętu hydroakustycznego, ale również urządzeń peryferyjnych systemu batymetrycznego, np. dokładności pozycjonowania głowicy echosondy Autorzy niniejszego opracowania przedstawili analizę powyższych standardów i ich zastosowanie dotworzenia precyzyjnych map nawigacyjnych ENC. W ramach opracowania przygotowano i opisano geobazę rozszerzoną o dodatkowe obiekty mapowe.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Analiza porównawcza elementów powierzchniowych w oparciu o dane z mapy katastralnej i numerycznej

Przedstawiona w artykule analiza dokładności opiera się na porównaniu stanu władania nowego pomiaru i katastralnego. W tym celu wykorzystano dwa podkłady mapowe,   obejmujące obszar wsi Juszczyna. Jednym z nich jest mapa katastralna z 1844 roku wykonana w układzie Lwowskim na podstawie pomiarów w terenie, z zastosowaniem ówczesnych metod pomiarowych. Zaś drugim jest mapa numeryczna z 2000 roku, powstała przy użyciu współczesnej technologii pomiarowej i obliczeniowej w układzie wsóołrzędnych "65". Mapę numeryczną przyjęto jako bezbłędną dzięki wysokiej precyzji instrumentów pomiarowych.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Przydatność zdjęć termalnych dla planowania przestrzennego w obszarach miejskich

Referat prezentuje problematykę planowania przestrzennego miast w aspekcie klimatologicznym. Zasadniczym celem referatu je s t przede wszystkim podkreślenie wagi postrzegania roli warunków klimatycznych ja k o istotnej przesłanki dla planowania rozwoju i modernizacji miast tak, aby poprawić jakość życia mieszkańców miast.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Badanie wpływu filtracji cyfrowej na dokładność rozwiązania metodą wiązek sieci zdjęć bliskiego zasięgu

Zastosowanie filtracji cyfrowej umożliwia korekcję wpływu nieostrości (rozmycia) oraz wyeliminowanie szumów na obrazach cyfrowych. W pracy badano wpływ 6. liniowych filtrów górnoprzepustowych (high-pass filters), wyostrzających obrazy rozmyte, oraz 5. filtrów liniowych dolnoprzepustowych (low-pass filters) i nieliniowego filtru medianowego, służących do eliminacji szumów, na dokładność pomiaru i rozwiązania sieci zdjęć bliskiego zasięgu. Badania przeprowadzono na 11. zdjęciach cyfrowych (4500x3000) pola testowego (220 punktów sygnalizowanych, w tym 65 punktów kodowych), z których wygenerowane zostały obrazy JPG nieostre (rozmycie gaussowskie, promień r = 2, r = 3 piksele) i obarczone szumem (gaussowski losowy, poziom = 25, gęstość= 50). W systemie AICON 3D Studio wykonano automatyczny pomiar punktów metodą ważonego środka ciężkości (Center Weighted Metod) oraz rozwiązanie terratriangulacji metodą wiązek, łącznie z kalibracją lustrzanki cyfrowej. Stwierdzono, że filtracja górnoprzepustowa obrazów nieostrych (rozmycie r = 2) jest niezbędna przy pomiarze punktów strukturalnych metodą ważonego środka ciężkości. W przypadku pomiaru obrazów silnie rozmytych (r = 3) jedynym skutecznym filtrem górnoprzepustowym, który umożliwia pomiar punktów, jest laplasjan gaussowski (maska 5×5 pikseli). Filtracja dolnoprzepustowa i medianowa obrazów zaszumionych nie wpływa na dokładność pomiaru oraz zmianę wartości wyznaczanych parametrów. Metoda ważonego środka ciężkości działa skutecznie przy pomiarze sygnalizowanych punktów na nieznacznie rozmytych obrazach cyfrowych bliskiego zasięgu oraz jest odporna na występowanie szumów losowych. W analizowanych wariantach obliczeń otrzymano dokładności: Sigma 0 = 0.07 piksela (p’<sub>HV</sub>= 7.9 μm), średniokwadratowe poprawki do współrzędnych tłowych RMS V<sub>x’</sub> = 0.05, RMS V<sub>y’</sub> = 0.06 piksela, oraz średniokwadratowe błędy współrzędnych wyznaczonych w układzie obiektu RMS SX = 0.05 mm, RMS SY = 0.1 mm, RMS SZ = 0.04 mm.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Wyznaczanie terenowej zdolności rozdzielczej sensorów cyfrowych w oparciu o cele kalibracyjne

Jednym z najistotniejszych parametrów opisujących jakość i przydatność interpretacyjną satelitarnych i lotniczych zobrazowań teledetekcyjnych jest ich rozdzielczość przestrzenna. Zobrazowania o dobrej rozdzielczości terenowej umożliwią interpretatorowi dokonanie dokładniejszej analizy i bardziej szczegółowego rozpoznania niżeli byłoby to możliwe na podstawie zobrazowań o niższej rozdzielczości. W przypadku sensorów cyfrowych możemy rozróżnić dwa parametry opisujące rozdzielczość powierzchniową obrazów: GRD (Ground Resolved Distance) i GSD (Ground Sampling Distance). GSD jest to częstość próbkowania i określa jedynie wielkość piksela w terenie. Parametr GRD jednak określa najmniejszą wielkość, jaka może zostać rozróżniona na zobrazowaniu. Terenowa zdolność rozdzielcza wyznaczana jest na podstawie specjalnie skonstruowanych testów kalibracyjnych. Testy te przyjmują szereg kształtów, form i rozmiarów. Cechują się zróżnicowanym kontrastem pomiędzy poszczególnymi elementami. Cele kalibracyjne wykorzystywane były od wielu lat do wyznaczania terenowej zdolności rozdzielczej sensorów analogowych. Najnowsze badania rozdzielczości sensorów cyfrowych wykonane na podstawie tych samych tradycyjnych celów kalibracyjnych pokazały, iż niektóre tradycyjne cele nie są odpowiednie. W celu poprawnego zbadania rozdzielczości sensorów cyfrowych niezbędne są pewne zmiany w konstrukcji takiego celu. Wartości GRD wyznaczone na podstawie istniejących celów obarczone są dużymi błędami spowodowanymi artefaktami występującymi na pozyskanych obrazach. Wynika to ze sposobu, w jaki promieniowanie rejestrowane jest przez detektor cyfrowy. Zespół Zakładu Teledetekcji i Fotogrametrii WAT przeprowadził serię doświadczeń, które pozwoliły na określenie optymalnych parametrów celu kalibracyjnego, który służyłby do wyznaczania terenowej zdolności rozdzielczej sensorów cyfrowych. Dodatkowo badania pozwoliły na opisanie metodyki prowadzenia analizy wizualnej pozyskanych zobrazowań. W badaniach tych przeanalizowano parametry specyficzne dla zobrazowań cyfrowych.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Fotogrametryczny pomiar elementów walcowanych

Opracowanie fotogrametrycznej metody pomiaru służącego wyznaczeniu
przemieszczeń i odkształceń elementów walcowanych przeprowadzono w ramach
międzynarodowego projektu prowadzonego przez Katedrę Przeróbki Plastycznej i Metaloznawstwa
Metali Nieżelaznych AGH pt.: ,,Badanie płynięcia materiału w procesie walcowania
pielgrzymowego na zimno”. Badania nowego procesu walcowania pielgrzymowego prowadzone
są na modelu fizycznym walcarki pielgrzymowej. Doświadczenia wykonywane są na materiałach
niemetalicznych (plastelina, woski), i metalicznych (ołów, aluminium). Celem pracy jest
opracowanie metody pomiaru służącego wyznaczeniu odkształcenia materiału walcowanego z plasteliny,
mającego przed walcowaniem kształt wydrążonego walca, a w trakcie walcowania - stożka
ściętego. Jako metodę pomiaru zaproponowano wcięcie w przód z dwu zdjęć zbieżnych o znanej
orientacji wewnętrznej i zewnętrznej, po procesie orientacji wzajemnej i bezwzględnej.
Do rejestracji obrazów wykorzystano skalibrowaną cyfrową lustrzankę Nikon D80, z matrycą 10
megapikseli oraz stałoogniskowym obiektywem Sigma EX DG 20/1,8. Wykonano próbę
automatyzacji pomiaru sygnałów na elemencie walcowanym z użyciem narzędzi programu
Matlab. Przetestowano dwie metody pomiaru: filtracji regionów do detekcji markerów
i wagowanego środka ciężkości do pomiaru ich centrów oraz alternatywnie metodę
wieloetapowego ścieniania na zbinaryzowanym obrazie.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Aspekty dokładności generowania NMT na podstawie obrazów z cyfrowej kamery ADS40

W artykule zaprezentowano analizę porównawczą dokładności generowania numerycznego modelu terenu (NMT) w oparciu o dane pozyskane skanerową lotniczą kamerą cyfrową ADS40 i przetworzone przy udziale różnych systemów fotogrametrycznych. Prace prowadzone były w Zakładzie Fotogrametrii, Instytutu Geodezji i Kartografii w ramach realizacji projektu badawczego finansowanego przez Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego w latach 2007-2009, którego jednym z głównych celów jest określenie metodyki opracowania NMT z trzylinijkowej lotniczej kamery cyfrowej. W niniejszym artykule opisano metodykę generowania numerycznego modelu terenu na podstawie stereoskopowych zobrazowań z cyfrowej kamery lotniczej ADS40. Do badań wykorzystano blok fotogrametryczny składający się z trzech szeregów zdjęć, z których każde pozyskane było w kanale panchromatycznym w sekwencji przód-wstecz oraz w kanale czerwonym w nadirze. Do opracowania danych źródłowych wykorzystano moduły programów Image Station firmy Intergraph, DTM Box firmy Inpho oraz Leica Photogrammetry Suite firmy ERDAS. Do analizy porównawczej wykorzystano NMT wygenerowane na podstawie sekwencji zorientowanych zewnętrznie zobrazowań ADS40 z uwzględnieniem elementów pomiaru GPS oraz IMU, a także pomiaru dodatkowych punktów wiążących. Do oceny dokładności NMT wykorzystano dane referencyjne w postaci profili kontrolnych pomierzonych w terenie techniką GPS. W wyniku przeprowadzonych badań stwierdzono, że dokładność automatycznego generowania NMT na podstawie zobrazowań z trzylinijkowej kamery ADS40 waha się w przedziale od 0.13 m do 1.42 m. Dokładność ta zależy głównie od kanałów spektralnych zobrazowań użytych w procesie pomiaru korelacyjnego, kąta obrazującego linijki detektora oraz użytego systemu pomiarowego. Na podstawie analiz dokładnościowych potwierdzono, że najlepsze wyniki uzyskano dla NMT wygenerowanych przy wykorzystaniu obrazów ADS40 pozyskanych przy stosunku bazowym modelu stereoskopowego bliskim 0.8.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Satelitarna interferometria radarowa (InSAR) wysokiej rozdzielczości z wykorzystaniem danych TerraSAR-X

W artykule autorzy przedstawiono pierwsze spostrzeżenia na temat
interferometrycznego przetwarzania danych TerraSAR-X, który jest pierwszym na świecie
wysokorozdzielczym satelitą obrazującym w zakresie mikrofal. W opracowaniu zostały użyte dane
SAR zarejestrowane w trybie StripMap o rozdzielczości przestrzennej ok. 3.3m. Dane te,
obejmujące swym zasięgiem obszar LGOM posłużyły do wygenerowania interferogramu
przedstawiającego deformacje terenu wywołane eksploatacją rud miedzi. Z uwagi na wysoką
rozdzielczość przestrzenną i małą długość fali nie można było do danych tych wprost zastosować
istniejących algorytmów interferometrycznych. Otrzymany interferogram TerraSAR-X
charakteryzuje się bardzo dobrą koherencją. Wykazano, że dane radarowe w paśmie X bardzo
dobrze nadają się do monitoringu deformacji, a wysoka rozdzielczość umożliwia również
śledzenie bardzo drobnych zmian wysokościowych. Wskazano, że czynnikiem znacznie
poprawiającym koherencję jest jak wysoka rozdzielczość przestrzenna danych: charakterystyka
rozpraszania sygnału jest bowiem częściej zbliżona do odbicia typu powierzchniowego niż tzw.
odbicia objętościowego.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna