rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Minoritas według św. Franciszka z Asyżu w ujęciu chrystologicznym

Zakon założony przez Franciszka z Asyżu nieprzypadkowo otrzymał nazwę braci mniejszych. Nie pochodzi ona ani od koloru habitu, ani od miejsca założenia zakonu, ani od rodzaju posługi lub wykonywanej pracy (np. bracia szpitalni, zakon kaznodziejski, misjonarze), ale od sposobu bycia, od stylu życia. Określa go w istotnej mierze pojęcie minoritas. Tekst stanowi próbę dotarcia do tego, jak je rozumiał sam Franciszek. Rozważania prowadzone w perspektywie chrystologicznej kończą się następującymi wnioskami: bracia św. Franciszka mają być mniejsi, tzn.: służyć bez chęci dominowania nad innymi, rezygnować dobrowolnie z przysługujących im przywilejów, żyć bez szukania zabezpieczeń, ale zdając się na opatrzność Bożą, być gotowi do podejmowania takich czynności, które inni niechętnie wykonują, służyć z pokorą i miłością, starać się zajmować ostatnie miejsce w swoim środowisku, mieć świadomość własnej niekonieczności.

Czasopismo: Polonia Sacra
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Duszpasterstwo specjalne na przykładzie duszpasterstwa niesłyszących a II Sobór Watykański

W powyższym artykule została przedstawiona sytuacja duszpasterstwa specjalnego po Soborze Watykańskim II na przykładzie duszpasterstwa niesłyszących. Na wstępie wyjaśniono różnice pomiędzy duszpasterstwem specjalnym a specjalistycznym, kwalifikując osoby niesłyszące w zakres duszpasterstwa specjalnego. Następnie na kanwie zarysu historii duszpasterstwa niesłyszących przyjrzano się wpływowi Soboru Watykańskiego II na kształtowanie tegoż duszpasterstwa, ze szczególnym zaznaczeniem gruntu Kościoła w Polsce. Przeprowadzona analiza dokumentów soborowych pod kątem objęcia troską osób niesłyszących wykazała raczej brak troski niż troskę soboru wobec tych osób i zajęcie się nimi tylko przy okazji osób chorych i ubogich. Sobór nie okazał się też momentem przełomowym w dziedzinie duszpasterstwa niesłyszących, a działania na polu tego duszpasterstwa rodziły się oddolnie z inicjatywy gorliwych duszpasterzy, osób konsekrowanych i zaangażowanych świeckich.

Czasopismo: Polonia Sacra
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Troska o pokój według św. Franciszka z Asyżu

Franciszek, wychodząc od osobistego doświadczenia niepokoju społeczno-politycznego, pragnął i życzył wszystkim ludziom „prawdziwego pokoju z nieba”. Przywiązywał wielką wagę do samego pozdrowienia, jakiego używał sam i jego bracia: „niech Pan obdarzy cię pokojem”. Powstałą wokół niego braterską wspólnotę postrzegał właśnie w perspektywie misji pokoju. Stąd zachęcał braci, aby w swojej postawie podczas wszelkich form ewangelizowania sami zachowywali pokój i nieśli go innym. Zewnętrzne świadectwo postawy pełnej pokoju wobec bliźnich powinno wypływać z wewnętrznego pokoju serca. Postawa pokoju wewnętrznego i zewnętrznego to z jednej strony naśladowanie Jezusa, a z drugiej otwarcie się na duchowy dar pokoju. W misji pokoju Franciszek zwracał szczególną uwagę na roztropność i łagodność w relacjach i dialogu z innymi. Misję pokoju postrzegał jako udział w dziele Boga, do którego odnosił wszelkie życiowe doświadczenia. Zachowywanie pokoju było dla niego przede wszystkim doświadczeniem duchowym i okazją do spotkania z Bogiem. Wiedział bowiem, że to On uzdalnia człowieka do miłości i miłosierdzia, bez których nie ma pokoju.

Czasopismo: Polonia Sacra
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Duszpasterska opieka i głoszenie Dobrej Nowiny Chrystusa rodzicom dzieci zmarłych przed urodzeniem

Artykuł opisuje zmiany w duszpasterstwie Kościoła uwarunkowane zmianami w zakresie opinii teologów katolickich na temat losu dzieci, które zmarły bez chrztu. W okresie, w którym dominujące opinie o losie dzieci zmarłych bez chrztu mówiły o piekle lub przynajmniej pozbawieniu uszczęśliwiającej wizji Boga, niemożliwe było głoszenie Dobrej Nowiny o zbawieniu w Jezusie Chrystusie. II Sobór Watykański dał decydujące impulsy do zmiany opinii teologicznej w omawianej kwestii. Obecnie teologowie katoliccy podkreślają nadzieję na zbawienie dzieci, które zmarły bez chrztu. Podstawą tej nadziei są: powszechna zbawcza wola Boga, miłość Jezusa do dzieci, śmierć Chrystusa za wszystkich, nieograniczone miłosierdzie Boga, który w sposób znany tylko sobie może podarować zbawienie dzieciom zmarłym bez chrztu. Inspirowane przez II Sobór Watykański zmiany w prawodawstwie kościelnym oraz obrzędy liturgiczne odnowione na podstawie nauczania soborowego pozwalają aktualnie pochować nieochrzczone niemowlęta i celebrować obrzęd chrześcijańskiego pogrzebu przewidziany dla nich, a także odprawić mszę świętą specjalnie przygotowaną na taką okazję. Wszystkie te argumenty pozwalają głosicielom słowa Bożego zwiastować Dobrą Nowinę rodzicom opłakującym utratę dziecka, które zmarło bez chrztu.

Czasopismo: Polonia Sacra
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Abraham – ojciec wiary odważnej

Artykuł omawia i analizuje historię Abrahama i egzystencjalne implikacje, które z niej wypływają. W opinii autora historia ta ukazuje trzy szczególnie ważne aspekty: zbawienie jako wyzwolenie od lęku, głęboką wolność płynącą z takiego doświadczenia i posłuszeństwo Bogu jako przekroczenie tego, co rozumowo poznawalne. Wszystkie te (powiązane z sobą) aspekty życia chrześcijańskiego są niezwykle ważne. Dziś, kiedy kultura jest w przeważającej mierze antychrześcijańska, przekazuje i promuje anty chrześcijańskie wzorce i wartości, jest szczególnie istotne, żeby wiara była wiarą odważną.

Czasopismo: Polonia Sacra
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Słowo pełne blasku. Tytuł „Najwyższy” w pismach św. Franciszka z Asyżu

Tytuł „Najwyższy” jest jednym z najważniejszych określeń Boga obecnych w pismach Biedaczyny. To słowo uobecniające transcendencję i odzwierciedlające akty jego duchowych przeżyć; słowo świadectwo i słowo klucz do zrozumienia duchowego przesłania Stygmatyka z Asyżu. Określenie „Najwyższy” mówi o transcendencji i immanencji Boga zarazem. Franciszek wyraża nim, że nieskończony i niepojęty Stwórca jest mu bliski, obdarowuje go bezwarunkową miłością, która najpełniej wyraża się w szaleństwie krzyża i eucharystycznej kenozie. Słowo „Najwyższy” promieniuje obecnością Boga i oświetla drogę wszystkim dążącym do zjednoczenia z Nim. Bijący od niego blask, mający wiele przeróżnych odcieni, ukazuje nieskończone bogactwo Trójcy Świętej, fascynuje i otwiera na kontemplację.

Czasopismo: Polonia Sacra
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Мистика XXI века – возвращение к корням

Autorka niniejszego artykułu podejmuje próbę opisania korzeni oraz fundamentu mistyki chrześcijańskiej, która zasadza się na obrazie i podobieństwie do Boga otrzymywanym przez każdego człowieka w akcie stwórczym. W swoich rozważaniach na temat korzeni mistyki chrześcijańskiej autorka porusza wiele tematów z tym związanych. Przedstawia różne sposoby pojmowania mistyki. Mówiąc o akcie stworzenia człowieka, zwraca szczególną uwagę na to, że każdy człowiek jest stworzony na obraz i podobieństwo Boga, i to Boga szczęśliwego. Tę harmonię szczęścia niszczy grzech. Bóg w swojej miłości rozpoczyna proces odnowienia człowieka, tak by stał się on nowym stworzeniem na wzór doskonałego obrazu w Jezusie Chrystusie. Bóg-Człowiek zaprasza wszystkich do wyjątkowej relacji ze sobą oraz bliźnimi. Duchowa relacja pokazuje człowiekowi drogę w głąb siebie, zachęca do prawdziwego życia duchowego oraz naśladowania Boga, który działa i „odpoczywa”. Pomaga w odnawianiu się i odzyskiwaniu prawdziwego obrazu Bożego w sobie. Najlepszym przykładem współpracy ze Stwórcą w tym procesie jest osoba św. Pawła Apostoła narodów.

Czasopismo: Polonia Sacra
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
La compassione di Francesco d’Assisi per gli altri e per il Creato

Studium fenomenu współczucia u św. Franciszka z Asyżu został przeprowadzony na podstawie pism świętego. Franciszek zwraca się z zachętą do współczucia innym ludziom, jak i całemu stworzeniu. Swoje przesłanie kieruje przede wszystkim do podzielających wraz z ten styl przeżywania wiary, jaki on sam otrzymał od Najwyższego, a Kościół katolicki zatwierdził w Regule. Artykuł został podzielony na cztery części (Wizja człowieka w myśli św. Franciszka, Spotkanie z trędowatymi – odkrycie fenomenu współczucia, Współczucie wobec: ludzi chorych, biednych, braci, pogardzanych, wrogów; Zachowanie Franciszka wobec innych stworzeń). Ze studium pism Franciszka z Asyżu wynika, iż podstawową jego relacji do innych ludzi i pozostałych stworzeń było przede wszystkim doświadczanie miłości Boga we własnym życiu. Doświadczenie to wpływało na zarówno na jego sposób działania, jak i na uznanie godności człowieka jako dzieła Boga. Dla Franciszka cały człowiek (dusza i ciało) jest stworzony na obraz Boży, dlatego ciało ludzkie jest traktowane przez świętego jako środek do obecności Boga pośród ludzi. Ludzka cielesność jest sposobem bycia w świecie, wchodzenia w relacje z całym stworzeniem Najwyższego Boga. Współczucie u Franciszka rodzi się z kontemplacji Jezusa ubogiego i pokornego. Stąd bliskość Franciszka z ludźmi cierpiącymi, wzgardzonymi, braćmi chorymi, grzesznikami i wrogami. Wobec tych wszystkich ludzi Franciszek doświadczał współczucia, będącego wyrazem najwyższej miłości wobec bliźniego.

Czasopismo: Polonia Sacra
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Il fenomeno della sofferenza di padre Pio da Pietrelcina descritto nelle lettere al direttore spirituale padre Benedetto

Autor artykułu próbuje przedstawić zjawisko cierpienia, opisane przez o. Pio w jego korespondencji skierowanej do o. Benedetto z San Marco in Lamis. Analizuje je z dwóch perspektyw: jako ból fizyczny i jako cierpienie duchowe lub moralne. Wychodząc od na- kreślenia bazy literackiej Epistolario I, przechodzi do opisu bólu fizycznego, klasyfikując go ze względu na przyczynę jego powstania, albo jako ból naturalny (choroby), albo ból „nadprzyrodzony”, czyli taki, którego pochodzenie jest bądź diaboliczne (dręczenie demoniczne), bądź Boże (transwerberacja boku lub serca czy stygmaty). Na koniec opisuje cierpienie duchowego i moralne, które występują podczas tzw. „nocy ciemnej” i wskazuje na niektóre z przyczyn jego powstawania (bojaźń, pokusy). Artykuł nie daje filozoficznych czy teologicznych odpowiedzi dotyczących natury cierpienia, ale analizuje fenomen cierpienia przez pryzmat efektów, jakie ono wywołuje. Jest próbą nakreślenia swoistego itinerarium duchowego o. Pio, które kształtowało się w szkole niezwykle bole- snego cierpienia, którym posłużył się Bóg dla oczyszczenia, upodobnienia i zjednoczenia go z Jego własnym Synem, Jezusem Chrystusem. 

Czasopismo: Polonia Sacra
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
La sofferenza di padre Pio come partecipazione alla passione di Cristo

Analizując fenomen cierpienia ojca Pio jako jego aktywnego uczestnictwa w cierpieniach Chrystusa, odkrywamy jego komplementarną dwubiegunowość: z jednej strony mamy do czynienia z rodzajem szczególnej łaski, która manifestuje się poprzez zjawiska fizyczne i duchowe na ciele i duszy zakonnika, a z drugiej strony pozostaje dla niego samego niepojętą tajemnicą. Autor w swym artykule rozważa zagadnienie cierpienia ojca Pio z perspektywy chrystologicznej, to znaczy takiej, która w cierpieniu widzi rzeczywistą wartość o zbawczym znaczeniu, pod warunkiem że ma ona swe odniesienie do Chrystusa, który nadał cierpieniu taki właśni sens i walor. Cierpienie nie jest tu przejawem odrzucenia przez Boga, ale zaproszeniem do uczestnictwa w wielkim misterium odkupienia dokonanym przez Chrystusa. Autor prezentuje dwa poziomy współuczestnictwa ojca Pio w cierpieniach Chrystusa: pierwszy nakreśla ramy jego powołania do tej misji, a drugi ukazuje jej realizację jako programu życiowego, który wypełnia się poprzez dobrowolną ofiarę z samego siebie i przyjęcie krzyża.

Czasopismo: Polonia Sacra
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Ubóstwo według świętego Bonawentury w Postylli do Ewangelii św. Łukasza

Postylla na Ewangelię św. Łukasza, napisana przez św. Bonawenturę, zawiera liczne rozważania o ubóstwie i podejmuje ten temat w różnych aspektach: od konkretnych przykładów ubóstwa przeżywanego przez Jezusa i Maryję po ubóstwo pojmowane jako wyróżnik kaznodziejów ewangelicznych czyniący wiarygodnym ich przepowiadanie oraz po ubóstwo pojęte jako błogosławieństwo lub jako rada ewangeliczna i droga doskonałego naśladowania Chrystusa. W poszczególnych etapach tego artykułu starano się dokonać porównania z Postyllą Hugona z Saint-Cher oraz z rękopiśmiennymi Postyllami Jana z La Rochelle (Sarnano, Biblioteca Comunale, ms. E.91) i Aleksandra z Hales (Assisi, Sacro Convento, Fondo Antico Comunale, ms. 355). Z przeprowadzonej analizy wynika, że Bonawentura wyróżnia się spośród swoich współczesnych poprzez częste i bezpośrednie odniesienia do postaci św. Franciszka z Asyżu i do charyzmatu franciszkańskiego jako źródła inspirującego interpretację Biblii. Ponadto można skonstatować, że wpływ Jana z La Rochelle jest o wiele bardziej wyraźny niż Hugona z Saint-Cher.

Czasopismo: Polonia Sacra
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Starzeć się z godnością: od doświadczenia straty do owocowania

W praktyce życia i w literaturze przedmiotu uderza antagonistyczne, stanowczo pozytywne lub negatywne ujmowanie starości. Pierwsze ma najczęściej korzenie biblijno-teologiczne, drugie – socjokulturowe. Szukając właściwej postawy wobec własnej i cudzej starości, odkrywamy, że okres senioralny jako czas odnajdywania nowego sensu można tylko wybrać, nie da się go natomiast moralizatorsko zalecić lub nakazać. Główna teza tekstu brzmi, że niepowodzenia w kształtowaniu sensu własnej starości wynikają w dużej mierze z nieprzepracowania strat wiążących się z tą fazą życia. W celu wskazania drogi do godnej starości starano się najpierw zdefiniować stan faktyczny zwany starością czy wiekiem senioralnym (1), następnie omówiono zagadnienie przepracowania zdiagnozowanych strat rzeczywistych i subiektywnych (2), by w trakcie tego celowego procesu dojść do zbierania owoców życia i starości (3) i do przybliżenia próby praktycznej realizacji takiego podejścia (4).

Czasopismo: Polonia Sacra
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Homilia w osmozie z teologią liturgiczną

Nowe Dyrektorium homiletyczne przedstawia homilię jako syntezę słowa Bożego, celebracji liturgicznej i chrześcijańskiego życia (por. DH12–14).Homilia jawisię tutaj jako przykład syntezy teologicznej bądź też jako przykład syntezy w teologii. W takim ujęciu może być ona uważana za najlepszy przykład zrodzonej w okresie reformy liturgicznej teologii liturgicznej. Osmoza pomiędzy teologią liturgiczną a homilią polega na tym, że obydwie pozostają w funkcji liturgii i jawią się jako teologia z liturgii. W takim ujęciu homilia, podobnie jak teologia liturgiczna, ma cztery podstawowe cele: pozostajew służbie zbawczemumisterium,tak abywłączyćw nieuczestnikówcelebracji liturgicznej; jest teologiczną syntezą prowadzącą do pełnego poznania misterium Chrystusa; jest syntezą wszystkich dyscyplin teologicznych; jest teologią ortodoksji dla ortopraksji w perspektywie doksologii – żywą teologią zbawczego misterium.

Czasopismo: Polonia Sacra
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
„Polonia Sacra” – w stulecie pierwszego numeru

W  artykule niniejszym nakreślono szkic historyczny czasopisma „Polonia Sacra”. Uczyniono to  w  stulecie ukazania się pierwszego numeru. Czasopismo to powstało jako organ naukowy Towarzystwa im. Papieża Benedykta XV-go w roku 1918. Po  upadku Towarzystwa w  1925 roku periodyk został przejęty w  całości przez ks. Jana Nepomucena Fijałka i  ukazywał się pod nazwą „Nova Polonia Sacra”. Wybuch II wojny światowej przerwał wydawanie czasopisma. Wznowione w  1948 roku jako organ Wydziału Teologicznego Uniwersytetu Jagiellońskiego otrzymało nowy tytuł „Polonia Sacra: kwartalnik teologiczny”. Po likwidacji przez
władze komunistyczne wydziałów teologicznych na  polskich uniwersytetach i przeniesieniu Wydziału Teologicznego Uniwersytetu Jagiellońskiego na Akademię Teologii Katolickiej w Warszawie periodyk stał się organem naukowym tamtejszego Wydziału Prawa i  ukazywał się w  latach 1954–1958 pod zmienionym tytułem „Polonia Sacra: kwartalnik kanoniczno-historyczny”. Reaktywacja czasopisma pod pierwotną nazwą „Polonia Sacra” nastąpiła w 1997 roku na Wydziale Teologicznym Papieskiej Akademii Teologicznej w Krakowie (od 2009 Uniwersytet Papieski Jana Pawła II w Krakowie).

Czasopismo: Polonia Sacra
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Ku ekumenii realistycznej. W poszukiwaniu przyczyn trudności w katolicko-prawosławnym dialogu teologicznym

Celem niniejszego artykułu jest prezentacja ważniejszych przyczyn trudności w  katolicko-prawosławnym dialogu teologicznym na  forum światowym. Temat został rozwinięty w  czterech częściach. Najpierw zwrócono uwagę na  odmienną świadomość podziału w katolicyzmie i w prawosławiu. Następnie dokonano ogólnej prezentacji wybranych aspektów katolicko-prawosławnego „dialogu miłości” i „dialogu prawdy”. W  trzeciej części omówiono uwarunkowania początków
dialogu teologicznego między obydwoma Kościołami. W  końcu odniesiono się do  kluczowych problemów natury eklezjologicznej, które pojawiły się w  toku dialogu, takich jak uznanie kościelnego statusu partnerów dialogu, rozumienie kategorii „Kościołów siostrzanych” i stosunek do kwestii „uniatyzmu”. Ostatecznie
stwierdzono, że katolicko-prawosławny dialog teologiczny jest dialogiem trudnym. Istniejące trudności dialogowe nie muszą jednak prowadzić do  zniechęcenia, ale wręcz przeciwnie – mogą stać się impulsem do pogłębienia i ożywienia katolickoprawosławnego dialogu teologicznego.

Czasopismo: Polonia Sacra
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Apostolstwo zorganizowane w świetle Christifideles laici i rola asystenta kościelnego w jego strukturze

Po raz pierwszy kwestia zaangażowania świeckich w  życie Kościoła została poruszona podczas Soboru Watykańskiego II. Ważnym propagatorem tej idei był Jan Paweł II, o czym świadczą m.in. jego liczne wypowiedzi oraz wydana w 1988 roku adhortacja pt. Chrystifideles laici, a  także jego wcześniejsze zaangażowanie
w  apostolstwo świeckich. Jednym z kluczowych zadań osób duchownych jest aktywizacja laikatu. Temu celowi służą m.in. katolickie stowarzyszenia, takie jak KSM czy AK. Na ich czele stoi asystent kościelny, którego zadaniem jest czuwanie nad formacją ich członków i doktryną oraz zgodnością podejmowanych działań
ze statutem stowarzyszenia.

Czasopismo: Polonia Sacra
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Włączanie wiernych w sytuacjach nieregularnych w życie wspólnoty Kościoła

Adhortacja Amoris laetitia daje zdecydowany impuls do  działań na  rzecz pełniejszego włączenia w życie Kościoła wiernych, którzy znajdują się w sytuacjach nieregularnych. Ma się to dokonać dzięki procesowi towarzyszenia i rozeznania, który po  uwzględnieniu złożoności i  różnorodności sytuacji, okoliczności łagodzących, i innych czynników wskaże konkretne możliwości ich szerszej integracji. Powinna się ona wyrażać w podejmowaniu różnych posług i form aktywności w dziedzinie liturgicznej, duszpasterskiej, edukacyjnej, instytucjonalnej i  dobroczynnej. Przykładem wdrażania nauczania Franciszka w tej materii jest dokument Pastoral guidelines for implementing Amoris laetitia wypracowany przez archidiecezję w Filadelfii. Łączy on w swoich rozwiązaniach wskazania zawarte w Amoris laetitia z  wcześniejszym nauczaniem Kościoła, zwłaszcza tym wyrażonym w  Familiaris consortio. Normy tego dokumentu z  jednej strony promują włączanie wiernych w sytuacjach nieregularnych w życie Kościoła, a z drugiej określają zadania, które nie mogą przez nich być podjęte. Jest to  uzasadnione koniecznością kierowania się nie tylko miłością i miłosierdziem, ale też prawdą o nierozerwalności małżeństwa.

Czasopismo: Polonia Sacra
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Kościół wobec starości. Perspektywa teologiczno-pastoralna

Niebezpieczeństwo podziału między pokoleniami sprawia, że należy dziś zabiegać o nowy sposób myślenia o starości. Korygowanie negatywnych postaw wobec ludzi w podeszłym wieku jest zadaniem kulturowym i wychowawczym, które spoczywa na wszystkich pokoleniach. Odpowiedzialność za seniorów opiera się na wskazaniu im sensu starości. Ważne jest również, aby potrafili oni docenić ukryte w niej walory i odrzucić pokusę izolowania się od ludzi oraz przezwyciężyli rezygnację i poczucie nieprzydatności i beznadziei.Prezentowany artykuł był próbą spojrzenia na współczesny problem starzenia się społeczeństwa, które domaga się nowych wyzwań wobec narastającej liczby ludzi w podeszłym wieku. Nie można ulec pokusie wykluczenia tej grupy społecznej, lecz należy odnaleźć sposób na ich konkretne zaangażowanie w życiu wspólnotowym. Istotnym zadaniem jest także zorganizowanie dla nich pomocy, aby w ten sposób respektować godność osoby ludzkiej, przysługująca każdemu człowiekowi. Nie bez znaczenia jest również dostrzeżenie wymiaru transcendentnego, gdyż dla wierzącego seniora spojrzenie na śmierć związane jest z zapewnieniem Jezusa o życiu wiecznym.

Czasopismo: Polonia Sacra
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Wyzwania duszpasterskie wobec osób w podeszłym wieku

Specyfika wieku senioralnego, coraz lepiej rozpoznawana przez gerontologię, psychologię, socjologię i nauki pokrewne, stanowi wyzwanie dla współczesnego Kościoła, który pragnie wszystkie grupy swoich wiernych otaczać adekwatną do ich potrzeb troską duszpasterską. W tym opracowaniu zostaną przedstawione najpierw specyficzne potrzeby religijne ludzi w podeszłym wieku, następnie cele i formy duszpasterstwa seniorów, by w końcowej części skoncentrować się na tym, co z punktu widzenia samych zainteresowanych wydaje się bezcenne, a mianowicie na aktywizacji apostolskiej ludzi starszych. W Polsce świeccy katolicy w podeszłym wieku są niezastąpionymi apostołami, szczególnie w dziedzinie budowania więzi rodzinnych, działalności charytatywnej, zbawczym przeżywaniu cierpienia i modlitwie. Zadaniem duszpasterzy jest natomiast formacja apostolska seniorów, a także animacja apostolskich grup ludzi starych w parafiach.

Czasopismo: Polonia Sacra
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Miłosierdzie jako termin teologiczny

 Autor artykułu analizuje różne znaczenia terminu „miłosierdzie”. Rozpoczyna od starożytnego użycia tego słowa przez filozofów pogańskich. To stanowi tło analizy terminu w Starym i Nowym Testamencie. Biblijne źródła prowadzą do dogmatycznych podstaw Bożego Miłosierdzia i pozwalają ukazać etyczne i moralne aspekty ludzkiego miłosierdzia. Z ostatnim ściśle związany jest społeczny wymiar miłosierdzia oraz jego pastoralny, liturgiczny, psychologiczny i prawny aspekt. Autor omawia także znaczenie miłosierdzia w duchowości i sztuce chrześcijańskiej.

Czasopismo: Polonia Sacra
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne