rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Multiregionalizm: porażka czy sukces Światowej Organizacji Handlu?

Przedmiot badań: Od lat w dyskusji ekonomicznej trawa debata, czy gospodarki powinny być bardziej skłonne do liberalizacji handlu na preferencyjnych zasadach regionalizmu handlowego, czy w oparciu o klauzulę najwyższego uprzywilejowania, promowany przez Światową Organizację Handlu (WTO). Współcześnie wszystkie kraje członkowskie WTO mają zawarte przynajmniej jedno regionalne porozumienie handlowe (RTA). Przedmiotem badań są RTA, które z jednej strony wydają się konkurować z WTO, to z drugiej – mogą wspierać wielostronny system handlowy WTO.1
Cel badawczy: Celem artykułu jest ocena zmian obserwowanych w tworzeniu się regionalnych ugrupowań handlowych i ich wpływu na wielostronny system handlowy. Badania skupią się na analizie RTA i odpowiedzi na pytanie, czy RTA odgrywają wyłącznie pozytywną (teoria Haberlera), czy może także negatywną (teoria Vinera) rolę w wielostronnej liberalizacji handlu.
Metoda badawcza: Zastosowane metody badawcze obejmują przegląd literatury naukowej i raportów na temat regionalnych umów handlowych, statystyczną analizę danych ze źródeł wtórnych. Dokonano analizy zmian zachodzących w RTA pod względem ilościowym (liczba, dynamika), jakościowym (umowy dotyczące liberalizacji towarów i usług) i strukturalnym (zakres) na przestrzeni ostatnich dekad. Dane o RTA uzyskano z bazy danych WTO oraz danych UNCTAD.
Wyniki: Z przeprowadzonej analizy wynika, iż kraje należące do WTO są jednocześnie powiązane odrębną preferencyjną umową z jednym, bądź kilkoma innymi krajami. Multilateralna zasada KNU jest osłabiana poprzez głębsze preferencje w ramach RTA, przez co multilateralizm handlowy traci na znaczeniu. RTA rozwijają się w sposób, który wykracza poza istniejące zasady wielostronne.

Czasopismo: Studia Prawno-Ekonomiczne
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse
Ilościowa analiza dynamiki zmian zróżnicowania kapitału ludzkiego województw oparta na łańcuchach Markowa

Przedmiot badań: Regionalna analiza zróżnicowania poziomu kapitału ludzkiego w Polsce w latach 2006–2018. 1
Cel badawczy: Dynamiczna analiza zróżnicowania województw pod względem poziomu kapitału ludzkiego oparta na łańcuchach przejścia Markowa.
Metoda badawcza: W badaniu wykorzystano metody ilościowe. Do analizy zróżnicowania województw pod względem poziomu kapitału ludzkiego użyto metod taksonomicznych. Wartości wskaźnika taksonomicznego otrzymano trzema metodami: w oparciu o odległość w przestrzeni euklidesowej (OE), miejskiej (OM) oraz wskaźnik maksymalizujący sumę współczynników korelacji liniowej pomiędzy wskaźnikiem a jego składowymi (SK). Natomiast do dynamicznej analizy zmian zróżnicowania poziomu kapitału ludzkiego zastosowano łańcuchy przejścia Markowa.
Wyniki: Na podstawie przeprowadzonego badania wykazano, iż najwyższym poziomem kapitału ludzkiego charakteryzowały się województwa małopolskie oraz mazowieckie, najniższym natomiast lubuskie oraz kujawsko-pomorskie. Ponadto, stwierdzono również, że w analizowanym okresie najczęściej występowały ruchy województw pomiędzy drugą a trzecią grupą kwartylową, najrzadziej natomiast obserwowano zmiany w pierwszej grupie kwartylowej. Oznacza to, że pierwsza grupa kwartylowa była najbardziej hermetyczną, a należały do niej najczęściej województwa: małopolskie, mazowieckie, pomorskie oraz wielkopolskie. Równie ważnym wnioskiem płynącym z przeprowadzonego badania jest fakt, że w województwie podkarpackim zaobserwowano wzrost poziomu kapitału ludzkiego w latach 2006–2018, natomiast spadek zanotowano w województwie łódzkim oraz warmińsko-mazurskim.

Czasopismo: Studia Prawno-Ekonomiczne
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki o zarządzaniu i jakości
Zaangażowanie rodziców w przestrzeni mediów społecznościowych (na przykładzie zjawiska sharentingu)

Współczesność coraz częściej zaskakuje nieprzewidywalnymi przemianami zarówno w skali makro-, mezo-, jak i mikrospołecznej. Po wielokroć z niedowierzaniem przyglądamy się zachodzącym wokół nas procesom, dostrzegamy coraz wyraźniej zarysowujący się oportunizm społeczny wobec przemian, w których człowieczeństwo przestaje mieć wymiar etyczny, w którym spektrum jest dobro człowieka, a prawda interpretowana jest coraz częściej przez pryzmat korzyści. Nowe postawy społeczne manifestowane są także w życiu rodziców, ich aktywności w wirtualnej przestrzeni (sharentingu) i w wypełnianiu ról rodzicielskich. Choć trudno przewidzieć, w jakim kierunku te procesy zmierzają, to w szczególności rodzice zobowiązani są podejmować działania, wyrażając brak akceptacji dla przedmiotowego pojmowania dziecka.
Przedmiotem analizy w prezentowanym artykule jest refleksja nad zjawiskiem sharentingu (upowszechniania przez rodziców informacji i wizerunku dotyczących swoich dzieci na łamach portali społecznościowych) odniesiona do opinii użytkowników Internetu. Kontekst zmian aktywności rodziców uwidocznia w mojej ocenie również nową funkcję społeczną pedagoga jako organizatora sieci informacji o zagrożeniach wynikających z niewłaściwego postępowania w mediach społecznościowych oraz tworzenie powiązań pomiędzy różnymi instytucjami publicznymi i niepublicznymi zajmującymi się dobrem dziecka.

Czasopismo: Warmińsko-Mazurski Kwartalnik Naukowy, Nauki Społeczne
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne, pedagogika
Polityka wynagradzania liderów akademickich w reformowanym systemie szkolnictwa wyższego

Przedmiot badań: Reformy systemów szkolnictwa wyższego inspirowane ideami nowego zarządzania publicznego wprowadzają menedżerską logikę zarządzania uczelniami. Silne przywództwo liderów akademickich, hierarchiczne struktury władzy uczelni, a także nacisk na efektywność i rozliczalność są ważnymi elementami reform. Jednym z istotnych rozwiązań stosowanych w ramach tej logiki powinna być polityka wynagradzania liderów akademickich oparta na biznesowej zasadzie „płacy za wyniki”. W artykule przedstawiono rozwiązania legislacyjne wprowadzone w znowelizowanej Ustawie prawo o szkolnictwie wyższym i nauce oraz przeprowadzono analizę wysokości i struktury wynagrodzeń rektorów 34 uczelni publicznych.
Cel badawczy: Celem artykułu jest ocena polityki wynagradzania rektorów polskich uczelni publicznych. 1
Metoda badawcza: Metodami badawczymi użytymi w artykule są krytyczna analiza piśmiennictwa oraz badanie dokumentów źródłowych.
Wyniki: Otrzymane wyniki pokazują, że gorset legislacyjny nałożony przez Ustawę 2.0 nie pozostawia radom uczelni zbyt dużej swobody, jeśli chodzi o różnicowanie wysokości wynagrodzenia ogółem, jak i poszczególnych jego komponentów. W szczególności rady nie wykorzystują w praktyce ustawowego zapisu pozwalającego na powiązanie wynagrodzenia ze stopniem złożoności zadań realizowanych przez rektora. Niska transparentność procedur ustalania wynagrodzeń uniemożliwia dokonanie oceny efektywności polityki wynagradzania oraz roli, jaką pełni ona w instytucjonalnej strategii uczelni.

Czasopismo: Studia Prawno-Ekonomiczne
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
Rodzinne zasoby w praktyce psychopedagogicznej

W artykule autorka przedstawiła teoretyczne rodowody pojęcia „rodzinne zasoby”. Zasoby rodzinne w praktyce psychopedagogicznej należy traktować jako zmianę perspektywy postrzegania z perspektywy patogenetycznej skoncentrowanej wokół czynników stresogennych na perspektywę zmiany, sprawczości – całościowość postrzegania. Przyjęcie pojęcia „zasoby rodzinne” powoduje, że w centrum relacji specjalista – rodzina ważne jest uchwycenie niepowtarzalności, subiektywności, funkcjonalności danego systemu rodzinnego, czyli dogłębne jego poznanie. Termin „rodzinne zasoby” jest pojęciem wielopłaszczyznowym i dynamicznym. „Zasoby rodzinne” postrzegane są z perspektywy jednostki, perspektywy systemu, perspektywy sytuacyjnej, perspektywy czasowej oraz perspektywy przestrzenno-ekologicznej. W pracy specjalisty chodzi zatem o bezwzględne uwzględnienie niepowtarzalnej sytuacji danego systemu rodzinnego, określonej płaszczyzny sytuacyjnej i czasowej. Jest to ujęcie bliskie pedagogice społecznej.

Czasopismo: Warmińsko-Mazurski Kwartalnik Naukowy, Nauki Społeczne
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne, pedagogika, psychologia
Komunikacja w rodzinie – modele, style, bariery

Artykuł ma charakter teoretyczno-analityczny. Jego celem jest przedstawienie komunikacji w rodzinie ujmowanej jako system, w skład którego wchodzi podsystem małżeński, rodzicielski oraz między rodzeństwem. Analizę komunikacji w danym podsystemie zilustrowano badaniami empirycznymi. Przedstawiono także modele, style i bariery komunikacji w rodzinie, wskazując na model dwustronny, styl partnerski jako najkorzystniejsze w komunikacji wewnątrzrodzinnej.

Czasopismo: Warmińsko-Mazurski Kwartalnik Naukowy, Nauki Społeczne
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Rabdomioliza – przyczyny, obraz kliniczny i postępowanie

Rabdomioliza to ciężki, potencjalnie zagrażający życiu zespół objawów wynikających z ostrego uszkodzenia mięśni. Do klasycznej triady objawów zalicza się ból, osłabienie mięśni oraz brunatne zabarwienie moczu. Zespół ten związany jest z ryzykiem wystąpienia powikłań, takich jak ostre uszkodzenie nerek czy zespół rozsianego wykrzepiania wewnątrznaczyniowego. Oznaczanie stężenia kinazy kreatynowej we krwi stanowi złoty standard w diagnostyce choroby. Ponadto zaleca się również monitorowanie parametrów funkcji nerek. Rabdomioliza powodowana jest przez szereg różnych przyczyn, od częstszych, nabytych, po rzadkie, uwarunkowane genetycznie. Do najczęstszych przyczyn zalicza się uraz, wysiłek fizyczny, ekspozycja na leki czy substancje toksyczne. Rabdomioliza jest rzadkim powikłaniem terapii statynami, nieco częściej występuje w przypadku politerapii z innymi lekami hipolipemizującymi. Wrodzona skłonność do wystąpienia rabdomiolizy opisywana jest w wielu zespołach należących do zróżnicowanej grupy chorób nerwowo- mięśniowych i metabolicznych. Do najważniejszych z nich należą hipertermia złośliwa, zaburzenia metabolizmu glikogenu, zaburzenia procesu betaoksydacji kwasów tłuszczowych czy miopatie mitochondrialne. Diagnostyka różnicowa oparta jest na obrazie klinicznym, analizie czynników wywołujących oraz właściwym doborze badań dodatkowych. Nawracające epizody rabdomiolizy, dodatni wywiad rodzinny, cechy przewlekłej miopatii powinny skłaniać do poszukiwania przyczyny wrodzonej. W leczeniu powszechnie stosowane jest intensywna dożylna płynoterapia. Głównym celami terapii jest usunięcie przyczyny wywołującej uszkodzenie mięśni, prewencja uszkodzenia nerek i leczenie zaburzeń elektrolitowych. W niektórych przypadkach może być wymagane leczenie nerkozastępcze. Ogólna śmiertelność kształtuje się na poziomie 8%.

Czasopismo: Neurologia Dziecięca
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Ogniskowa dysplazja korowa – aktualny stan wiedzy z uwzględnieniem populacji pediatrycznej

Ogniskowa dysplazja korowa (FCD), będąca wynikiem zaburzonej migracji neuronalnej, pozostaje najczęstszą przyczyną neurochirurgicznego leczenia pacjentów z padaczką lekooporną, stanowiąc zarazem istotny problem zarówno w populacji dorosłej, jak i pediatrycznej. Pomimo obszerności poświęconej jej literatury naukowej, choroba ta, manifestująca się najczęściej pod postacią padaczki, pozostaje wyzwaniem zarówno w procesie diagnostyki, jak i w zakresie możliwości jej leczenia. Jej patogeneza pozostaje niejasna, a aktualnie stosowana klasyfikacja budzi pewne wątpliwości, zwłaszcza wobec braku odzwierciedlenia podziału w manifestacji klinicznej, rokowaniu i wynikach badań diagnostycznych poszczególnych typów. Ze względu na ograniczenia dostępnych i rutynowo stosowanych metod diagnostycznych, występowanie FCD, również w populacji bezobjawowej, wydaje się niedoszacowane. Nie ulega jednak wątpliwości, że jej udział w grupie pacjentów z padaczką lekooporną hospitalizowanych w oddziałach neurologii dziecięcej jest znaczny i dalsze próby zrozumienia tej jednostki chorobowej, a także opracowania skutecznych możliwości jej terapii są konieczne. Niniejszy artykuł jest próbą skróconego przedstawienia aktualnej wiedzy dotyczącej tej jednostki – jej obrazu klinicznego, podziału, patogenezy, diagnostyki, leczenia oraz rokowania.

Czasopismo: Neurologia Dziecięca
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Przewlekła zapalna polineuropatia demielinizacyjna u dzieci

Przewlekła zapalna polineuropatia demielinizacyjna (Chronic inflammatory demyelinating polyneuropathy, CIDP) jest rzadką chorobą o podłożu autoimmunologicznym charakteryzującą się postępującym niedowładem i/lub zaburzeniami czucia oraz hipo- lub arefleksją. Dziecięca postać CIDP najczęściej rozwija się w ciągu 8 tygodni, ale u 20% choroba ma początek podostry (4–8 tygodni), a u pozostałych ostry (&lt; 4 tygodni). Czasami pierwsze objawy poprzedzone są infekcją układu oddechowego bądź pokarmowego. Typowy obraz kliniczny to postępujący, symetryczny niedowład mięśni proksymalnych i dystalnych kończyn dolnych prowadzący do zaburzeń chodu i upadków. CIDP u dzieci przeważnie ma przebieg rzutowo-remisyjny. Kryteria rozpoznania obejmują również zmiany o charakterze demielinizacji stwierdzane w elektroneurografii (ENG) oraz badanie płynu mózgowo-rdzeniowego, które wykazuje rozszczepienie białkowo-komórkowe. Biopsja nerwu łydkowego nie jest już zalecana w rutynowej diagnostyce. CIDP należy różnicować przede wszystkim z zespołem Guillain’a-Barrego (Guillain-Barré syndrome, GBS), dziedzicznymi czuciowo-ruchowymi polineuropatiami, szczególnie chorobą Charcot-Marie-Tooth (CMT), oraz poliradikulopatią w przebiegu boreliozy. Leczeniem pierwszego rzutu są dożylne wlewy immunoglobulin (intravenous immunoglobulin, IVIg) oraz glikokortykosteroidy (GKS), po których u większości pacjentów występuje dość szybka poprawa stanu klinicznego. W drugim rzucie można zastosować leczenie skojarzone IVIg z GKS, plazmaferezę, a także dołączyć leki immunosupresyjne, przeważnie azatioprynę. CIDP u dzieci ma dobre rokowanie, najczęściej występuje remisja, całkowita bądź z minimalnymi objawami ubytkowymi.

Czasopismo: Neurologia Dziecięca
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Analiza czynników determinujących rozwój intelektualny dzieci i młodzieży z przepukliną oponowo-rdzeniową

Wprowadzenie: Przepuklina oponowo-rdzeniowa jest wadą wrodzoną układu nerwowego w której oprócz niedowładów lub porażeń kończyn dolnych może występować nieprawidłowy rozwój intelektualny. Cel badań: Ocena czynników determinujących rozwój intelektualny dzieci i młodzieży z przepukliną oponowo- -rdzeniową. Materiał i metody: Badaniem objęto 52 dzieci i młodzieży z przepukliną oponowo-rdzeniową w wieku 4–17 lat (9,1 ± 3,8 lat), 56% dziewcząt i 44% chłopców. Rozwój intelektualny analizowano na podstawie przeprowadzonych wcześniej badań w Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej. Oceniano stan funkcjonalny pacjentów za pomocą skali Hoffer’a oraz poziom uszkodzenia rdzenia. Do analizy rozwoju intelektualnego brano pod uwagę: czynniki demograficzne, dane z wywiadu okołoporodowego, rozwój ruchowy, stan funkcjonalny i kliniczny oraz wykształcenie rodziców. Wyniki: Przepuklinę oponowo-rdzeniową okolicy lędźwiowo- krzyżowej stwierdzono w 56%, piersiowo-lędźwiową (38%) i krzyżową u 6%. Ponad połowa badanych (56%) poruszała się na wózku inwalidzkim. Nieprawidłowy rozwój intelektualny wykazano u 39%. Stwierdzono dodatnie korelacje pomiędzy rozwojem intelektualnym pacjentów a wiekiem rozpoczęcia chodzenia i wykształceniem matki. Wykazano ujemne zależności pomiędzy rozwojem intelektualnym badanych a stanem funkcjonalnym, obecnością wodogłowia i drenażu komorowo-otrzewnowego. Wnioski: Rozwój intelektualny badanej grupy z przepukliną oponowo- rdzeniową był związany z wiekiem rozpoczęcia chodu, wykształceniem matki, stanem funkcjonalnym, obecnością wodogłowia i drenażu komorowo-otrzewnowego.

Czasopismo: Neurologia Dziecięca
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Postępy w rozpoznawaniu i leczeniu padaczki w przeszłości oraz wyzwania współczesnej epileptologii

Padaczka jest najczęstszą chorobą neurologiczną wieku dziecięcego towarzyszącą ludziom od początku ich historii. Pierwszy opis napadu padaczkowego sięga około 2000 lat p.n.e. Od tego czasu na przestrzeni wieków w znaczący sposób zmieniło się postrzeganie padaczki, jak również metody jej leczenia oraz znaczenie społeczne. Od wiary w pochodzenie padaczki jako kary od bogów lub opętania przez złe duchy i związanej z tym dyskryminacji społecznej do odkrycia w XX wieku leków przeciwpadaczkowych, wzorców w badaniu EEG aż do współczesnych, zaawansowanych badań molekularnych nad epileptogenezą. Jednakże pomimo znacznego postępu i dostępności nowych metod leczenia wciąż u 1/3 pacjentów nie udaje się osiągnąć remisji napadów. Około 50–70 mln ludzi cierpi z powodu padaczki, a roczne koszty opieki i leczenia pacjentów z padaczką sięgają w obrębie Unii Europejskiej blisko 20 bilionów euro, czyniąc tę chorobę jednym z największych współczesnych wyzwań medycznych i socjo-ekonomicznych. Coraz większą nadzieję wiąże się z odkrywaniem wczesnych biomarkerów rozwoju padaczki i opracowaniem strategii jej zapobiegania, zatrzymywania i wyleczenia. Czy zatem możliwe będzie w przyszłości rozpoznawanie i leczenie padaczki jeszcze przed wystąpieniem napadu padaczkowego? Jest to zapewne jedno z wielu pytań i wyzwań dla współczesnej epileptologii. W prezentowanej pracy przedstawiliśmy historię badań nad padaczką oraz ich wpływ na zmianę definicji, klasyfikacji oraz zaleceń dotyczących leczenia.

Czasopismo: Neurologia Dziecięca
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Leczenie przewlekłej zapalnej polineuropatii demielinizacyjnej u dzieci

W poniższej pracy przedstawiono opis przypadku 4-letniej dziewczynki chorującej na przewlekłą zapalną polineuropatię demielinizacyjną (Chronic inflammatory demyelinating polyneuropathy, CIDP) o ciężkim, nawrotowym przebiegu wymagającej wieloletniej politerapii skojarzonej. CIDP jest neuropatią autoimmunologiczną charakteryzująca się wieloogniskową demielinizacją włókien ruchowych i czuciowych. Objawy rozwijają się najczęściej w ciągu &gt;8 tygodni. Na obraz kliniczny składają się niedowład mięśni ksobnych i odsiebnych kończyn i/lub zaburzenia czucia oraz hipo-/arefleksja. Lekami pierwszego rzutu u dzieci są dożylne wlewy immunoglobulin (intravenous immunoglobulin, IVIg). W razie ciężkiego przebiegu i braku długotrwałej poprawy należy dołączyć glikokortykosteroidy, a następnie jeden z leków immunosupresyjnych. Rokowanie w CIDP u dzieci jest szczególnie dobre, z remisją lub minimalnymi objawami ubytkowymi u prawie wszystkich pacjentów, jednak czas potrzebny do długotrwałej poprawy bywa zróżnicowany.

Czasopismo: Neurologia Dziecięca
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Krytyka piotrowych rozwiązań synodalnych w łonie Rosyjskiej Cerkwi Prawosławnej w początkach XX wieku

System synodalny, zaszczepiony na gruncie rosyjskim przez cara Piotra Wielkiego, w początkach XX wieku przeżywał głęboki kryzys ideologiczny i impas organizacyjny. Napięcia społeczne i polityczne, charakterystyczne dla chylącego się ku upadkowi państwa samodzierżawnego, odczuwalne były także przez inteligencję prawosławną, która – niesiona hasłami wolności i samostanowienia – przystąpiła do otwartej krytyki rozwiązań piotrowych i wysuwała coraz śmielej żądania restytucji wielowiekowego dziedzictwa soborowości Rosyjskiej Cerkwi Prawosławnej.

Czasopismo: ELPIS
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii
Zdrowie człowieka i przyczyny jego utraty według antropologii prawosławnej

Stan zdrowia człowieka jest pojęciem wielowymiarowym oraz zjawiskiem dynamicznym, zmieniającym się w czasie. Określając człowieka zdrowym, należy przez to rozumieć, że dana osoba znajduje się w stanie względnej stabilizacji i harmonii wewnętrznej różnych sfer: fizycznej, psychicznej i duchowej. Pojęcie zdrowia człowieka, funkcjonujące w prawosławnej antropologii, jest nierozerwalnie związane ze stanem natury ludzkiej, jaką obdarzony został pierwszy człowiek – Adam i którą miał on doprowadzić, w synergii jego wolnej woli z Bożą łaską, do doskonałości. Chrześcijański sposób przeżywania chorób cechuje pokora, cierpliwość oraz pokładanie nadziei w Bogu. Wiara pomaga zrozumieć i nadać sens chorobie. Człowiek wierzący postrzega okres utraty zdrowia jako czas próby i nawrócenia, w którym drogą pokajania może odnowić swą relację z Bogiem. Stan zdrowia jest celem osiągalnym dopiero w perspektywie wieczności i jako taki powinien być przedmiotem stałego zaangażowania i nieustannej troski wszystkich ludzi.

Czasopismo: ELPIS
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii
Studium Teologii Prawosławnej Uniwersytetu Warszawskiego i jego „teologiczni spadkobiercy”

W 1918 r., po przeszło 120 latach okupacji ze strony trzech sąsiednich mocarstw: Austrii, Prus i Rosji - Polska odzyskuje upragnioną niepodległość i powraca na mapy Europy. Warszawa ponownie staje się stolicą Rzeczypospolitej. Jednym z pierwszych posunięć władz było wznowienie przerwanej wojną działalności Uniwersytetu Warszawskiego. Potrzebowaliśmy wykwalifikowanych kadr, które odbudują kraj. Dotyczyło to polityki, administracji, kultury…, ale i religijnego życia w naszej Ojczyźnie. To w tym celu powołano Wydziały Teologii Katolickiej (1918), Ewangelickiej (1922), a w 1925 r. dołączyło do nich Studium Teologii Prawosławnej. W przeciągu 14 lat swego istnienia, aż do wybuchu II wojny światowej w 1939r., Studium Teologii Prawosławnej UW wiernie realizowało swoje zadanie w służąc Kościołowi prawosławnemu, nauce i Ojczyźnie. Wykształciło i wychowywało oddanych Kościołowi kapłanów i teologów, a Ojczyźnie obywateli. Niestety proces tworzenia dzisiejszej, dobrze zorganizowanej i rozbudowanej struktury wyższego (i średniego) prawosławnego szkolnictwa teologicznego w Polsce nie był ani prostym, ani krótkotrwałym. W czasach powojennych, kiedy odmówiono Studium Teologii Prawosławnej UW prawa do dalszego istnienia, przerodziło się ono w Sekcję Teologii Prawosławnej ChAT, by dalej służyć Bogu, Kościołowi i nauce. Prawosławne Seminarium Duchowne w Warszawie po wojnie przeżywało wiele przemian i procesów, by osiągnąć dzisiejszy kształt i poziom. Katedra Teologii Prawosławnej Uniwersytetu w Białymstoku powołana do istnienia w 1999r. jest przedłużeniem i rozszerzeniem procesu edukacyjnego na Uniwersytecie Warszawskim w zakresie teologicznym. Zarówno Studium Teologii Prawosławnej UW, ChAT, Seminarium Duchowne, Katedra Teologii UwB, ale również Studia policealne z zakresu ikonografii i hymnografii – jako bratnie jednostki naukowo – dydaktyczne, dobrze spełniły i spełniają swoje zadanie w służbie nauki i Kościoła prawosławnego. Korzystając nawzajem ze swych doświadczeń (właściwiej by rzec powojennie korzystając z doświadczenia Studium Teologii UW) realizowały pokładane w nich oczekiwania pomimo trudnych czasów i niesprzyjającej polityce. To one tworzą stale rozwijające się duchowe i kulturalne wspólne dziedzictwo Rzeczypospolitej.

Czasopismo: ELPIS
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
„Słownik polskiej terminologii prawosławnej” – struktura artykułu hasłowego

Celem artykułu jest prezentacja projektu mikrostruktury „Słownika polskiej terminologii prawosławnej”, realizowanego w ramach grantu Narodowego Programu Rozwoju Humanistyki (Moduł; dziedzictwo narodowe, I/2016). Autorzy przedstawiają schemat artykułu, obejmujący 10 segmentów: 1. Wyraz hasłowy, 2. Wymowa, 3. Warianty wyrazu hasłowego, 4. Odpowiedniki obcojęzyczne, 5. Kwalifikator, 6. Definicja, 7. Skrót, 8. Połączenia wyrazowe, 9. Synonimy, 10. Uwagi poprawnościowe. Następnie omawia się każdy z bloków, przedstawiając jego koncepcję, wybrane uzasadnienia, praktyczne rozwiązania i szczegółowe zasady zapisu danych.

Czasopismo: ELPIS
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii