rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Zawartość form całkowitych i dostepnych dla roslin mikroelementów w wybranych podtypach czarnych ziem kujawskich

Materiał badawczy stanowiły intensywnie użytkowane rolniczo czarne ziemie zlokalizowane na obszarze Równiny Inowrocławskiej. Celem podjętych badań było określenie zawartości i rozmieszczenia mikroelementów w profilach czarnych ziem zróżnicowanych typologicznie (czarna ziemia właściwa, zbrunatniała, glejowa, wyługowana). Oznaczono podstawowe właściwości fizykochemiczne metodami ogólnie przyjętymi w gleboznawstwie oraz całkowite zawartości mikroelementów (Fe, Mn, Cu, Zn) w roztworach po dygestii gleby w mieszaninie kwasu fluorowodorowego (HF) i HClO₄ i formy dostępne dla roślin, po ekstrakcji w kwasie dwuetylenotrójaminopięciooctowego (DTPA). Zawartości Cu całkowitej (9,2-18,0 mg·kg⁻¹) były dość wyrównane w obrębie profili i nie przekraczały poziomu tła geochemicznego.
Rozmieszczenie Zn w badanych profilach wykazuje zróżnicowanie w podtypach, gdyż w czarnej ziemi właściwej jest w granicach 56,7-73,4 mg·kg⁻¹ i tu jego zawartości są najwyższe oraz od 33,8 do 40,0 mg·kg⁻¹ w czarnej ziemi wyługowanej. Mn całkowity nie wykazuje większego zróżnicowania pomiędzy badanymi profilami, a jego zawartość waha się od 209,8 do 387,6 mg·kg⁻¹ i nie przekracza poziomu tła geochemicznego W badanych podtypach czarnych ziem nie obserwuje się większych zróżnicowań w rozmieszczeniu Fe całkowitego (11,8 do 21,8 g·kg⁻¹).
Dla określenia niedoborów dla roślin badanych mikroelementów, oznaczono formy przyswajalne. Zawartości Cu ekstrahowane w DTPA były w zakresie od 0,9 do 2,0 mg·kg⁻¹ i nie wykazywały zróżnicowania w profilach. Zawartości Zn ekstrahowane w DTPA były zróżnicowane w obrębie podtypów i kształtowały się w zakresie 0,4-3,0 mg·kg⁻¹, przyjmując najwyższe wartości w poziomach próchnicznych i znacznie niższe w skale macierzystej. Najniższymi zawartościami Mn ekstrahowanymi w DTPA odznaczała się czarna ziemia wyługowana (2,5-8,1 mg·kg⁻¹), a najwyższe jego zawartości stwierdzono w czarnej ziemi zbrunatniałej (2,1-13,2 mg·kg⁻¹). We wszystkich profilach zaobserwowano wzbogacenie poziomów powierzchniowych w Mn przyswajalny. Zawartości Fe ekstrahowane w DTPA są zróżnicowane w podtypach badanych gleb (9,9 do 44,4 mg·kg⁻¹). Wyraźne wzbogacenie w tę formę żelaza stwierdzono w poziomach próchnicznych badanych gleb.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wprowadzenie

Uprawa w Polsce kukurydzy do końca lat 60-tych ograniczała się wyłącznie do produkcji kiszonki z całych roślin. Oparta była na późnych odmianach i prymitywnych technicznych środkach produkcji. W dalszych latach na skutek dostępności plenniejszych i wcześniejszych odmian mieszańcowych hodowli krajowej i zagranicznej oraz stopniowego zwiększania asortymentu nowoczesnych maszyn i urządzeń do uprawy, pielęgnacji i zbioru oraz doskonalenia metod uprawy, produkcja kukurydzy zwiększała się i to przede wszystkim na ziarno i kiszonkę z kolb (CCM). Było to rezultatem wdrożenia do praktyki wyników prac badawczych polskich placówek naukowych oraz owocnej współpracy z zagranicznymi ośrodkami naukowymi i firmami hodowlano-nasiennymi. Na konferencji przedstawiony zostanie aktualny stan badań nad agrotechniką kukurydzy i wykorzystaniem jej plonów w polskim rolnictwie i przemyśle. Wyznaczone zostaną też kierunki dalszych prac badawczych oraz określone perspektywy produkcji kukurydzy w Polsce w dalszych latach.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Uprawa truskawki w ograniczonej ilosci podloza w nieogrzewanym tunelu foliowym

Doświadczenie przeprowadzono w roku 1998 w nieogrzewanym tunelu foliowym (7 x 30 m). Truskawki (odm. Kent) uprawiano w workach z czarnej tkaniny polipropylenowej (23 x 80 cm). Worki napełniono dwoma rożnymi podłożami (torfem wysokim i mieszaniną torfu niskiego z korą) po 12 dm³ i ułożono w dwóch rzędach na 6 wałach. W doświadczeniu wykorzystano dwa rodzaje sadzonek (świeże i frigo). Stwierdzono wpływ podłoża i rodzaju sadzonek na plon truskawki. Wyższy plon uzyskano z roślin uprawianych w torfie. Rośliny frigo dały wyższy plon I wyboru i plon ogólny. Podłoże i rodzaj sadzonek miał wpływ na wysokość plonu wczesnego truskawki. Wyższy plon wczesny uzyskano u roślin uprawianych w torfie. Porównując dwa rodzaje sadzonek, wyższe plony uzyskano u roślin świeżych niż u roślin frigo. Stwierdzono wpływ rodzaju sadzonek na średnią masę owoców plonu wczesnego. Większe owoce uzyskano z roślin frigo.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Zawartość manganu, cynku i miedzi w glebach wytworzonych z różnych skał macierzystych na terenie Ślężańskiego Parku Krajobrazowego

Celem pracy było określenie zawartości manganu, cynku i miedzi w glebach leśnych i użytkowanych rolniczo, wytworzonych z różnych skał macierzystych na terenie Slężańskiego Parku Krajobrazowego. Ślężański Park Krajobrazowy został utworzony w celu ochrony i zachowania środowiska przyrodniczo-krajobrazowego Masywu Ślęży. W odróżnieniu od parków narodowych, w krajobrazowych funkcjonuje normalna gospodarka rolna i leśna.
Obiekty badań wytypowano kierując się rodzajem skały macierzystej (amfibolit, gabro, granit, serpentynit) i kategorią użytkowania. Badane gleby należą do gleb brunatnych kwaśnych i rankerów oraz jeden profil stanowi gleba płowa.
W analizowanych glebach stwierdzono duże zróżnicowanie zawartości Mn, Zn i Cu, o czym zadecydowała zarówno skała macierzysta, jak i kategoria użytkowania gleby. Badane gleby nie wykazują podwyższonej całkowitej zawartości wybranych mikroelementów.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Zastosowanie metody aviohydroobsiewu do wylewu biomasy w pracach rekultywacyjnych

W oparciu o wyznaczone parametry lotu samolotu PZL 106 „Kruk” wyznaczono niektóre dane technologiczne oraz wydajności w pracach rekultywacji zwałowiska z nadkładu kopalnianego Kopalni Węgla Brunatnego „Turów”. Wielkość powierzchni pokrytej biomasą - uwodnione osady ściekowe z mieszanką nasion roślin, głównie traw - analizowano w zależności od czasu czynności załadunkowych na lądowisku, czasu cyklu lotnego i promienia dolotu do miejsca zrzutu biomasy. Zachodzące zależności przedstawiono równaniem regresji oraz współczynnikami korelacji wielokrotnej i determinacji. Stosując dwukrotny zrzut biomasy na tę samą powierzchnię w celu uzyskania 30 t·ha⁻¹, średnia wydajność dzienna wynosiła 1,34 ha.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Siarkowodor w oczyszczalniach sciekow

Na odpowiednich wykresach przedstawiono zmiany stężenia siarkowodoru w fazie gazowej w trzech wybranych oczyszczalniach ścieków przemysłowych. W dwóch z nich emisja H₂S znacznie przekraczała dopuszczalny poziom 10 (mg‧kg⁻¹).
Ścieki z oczyszczalni, w której średnie stężenie H₂S w fazie gazowej przekraczało 20 (mg‧kg⁻¹), poddano w laboratorium działaniu Ca(NO₃)₂. W doświadczeniu tym wykazano całkowitą eliminację zjawiska wydzielania H₂S z tak potraktowanych ścieków.
Zaproponowano interpretację procesów zachodzących w ściekach pod wpływem dodatku jonów azotanowych (V).

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Cykl rozwojowy i obserwacje morfologiczne cyklamenu bluszczolistnego [Cyclamen hederifolium Aiton /Willd./] i jego odmiany "Silver Cloud"

W 2-letnich doświadczeniach notowano liczbę oraz datę pojawiania się kwiatów, liści oraz owoców. Prowadzono również obserwacje morfologiczne, określając długość płatków korony i szypułki (cm), długość i szerokość (cm) blaszek liściowych oraz ich ogonków, a także barwę kwiatów. Po wykopaniu bulw określono przyrost ich masy i obwodu w stosunku do wartości wyjściowej.
Cyklamen bluszczolistny i jego odmiana, przydatne są do uprawy gruntowej w warunkach klimatycznych Polski południowej. Forma wyjściowa cyklamenu bluszczolistnego kwitnie obficiej, niż jego odmiana, która ma oryginalnie zabarwione liście i może być cenniejsza dla amatorów. Kwitnienie trwa ponad 2 miesiące, od II dekady sierpnia do przymrozków. Ich zimotrwałe liście zachowują walory dekoracyjne do maja, po czym rośliny tracą je na dwa miesiące.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Zmiany zawartosci wegla organicznego oraz azotu ogolem w glebie lekkiej pod wplywem nawozenia mineralnego traw w uprawie polowej

W doświadczeniu polowym uprawiano dwa gatunki traw (Dactylis glomerata i Bromus unioloides), które nawożono wzrastającymi dawkami azotu i potasu. Po trzech i pięciu latach uprawy pobrano próby gleby i oznaczono w nich węgiel organiczny i azot ogółem.
Po trzech latach badań, w porównaniu ze stanem wyjściowym, zawartość węgla organicznego w glebie uległa zmniejszeniu, zaś po pięciu nastąpił wzrost zawartości o 8.6% w glebie spod kupkówki. Zawartość azotu ogólnego w glebie w początkowym okresie badań wzrosła, natomiast po pięciu latach zmalała, kształtując się na zbliżonym poziomie przy uprawie obu traw. Nawożenie azotem w większym stopniu różnicowało zawartość węgla i azotu w glebie niż nawożenie potasem.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wplyw stezenia pozywki i retardantow wzrostu na wzrost i kwitnienie uczepu zlocistego [Bidens aurea /Ait./Scheriff]

Badano wpływ stężenia pożywki nawozowej (EC 1,0, 1,5, 2,0 i 2,5 dS·m⁻¹) i retardantów wzrostu: flurprimidolu w stężeniu 30 mg·dm⁻³ i daminozydu w stężeniu 4,25 g·dm⁻³ na wzrost i kwitnienie uczepu złocistego uprawianego na stołach zalewowych. Rośliny nawożone pożywkami o stężeniu 2,0 i 2,5 dS·m⁻¹ miały wyższą świeżą i suchą masę, większą liczbę pędów, pąków kwiatowych i kwiatów niż rośliny nawożone pożywkami mniej stężonymi. Dwukrotne opryskiwanie uczepu złocistego daminozydem w stężeniu 4,25 g·dm⁻³ hamowało nadmierne wydłużanie się pędów, zwiększało liczbę pędów i liczbę pąków kwiatowych. Dwukrotne opryskiwanie flurprimidolem w stężeniu 30 mg·dm⁻³ hamowało wzrost wydłużeniowy pędów uczepu złocistego słabiej niż opryskiwanie daminozydem, i nie wpływało na krzewienie się roślin. Dobrej jakości, zwarte i obficie kwitnące rośliny otrzymano także nawożąc uczep złocisty pożywkami o niższym stężeniu 1,0 i 1,5 dS·m⁻¹ i dwukrotnie opryskując daminozydem w stężeniu 4,25 g·dm⁻³.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Charakterystyka warunkow siedliskowych nasadzen robinii akacjowej [Robinia pseudacacia L.] na skladowisku odpadow paleniskowych

Scharakteryzowano warunki siedliskowe pod nasadzeniami robinii akacjowej (Robinia psuedacacia) na składowisku odpadów paleniskowych. Najkorzystniejszy ich układ dla wzrostu i rozwoju tych drzew wystąpił na obiektach z popiołem pokrytym 40 cm warstwą piasku gliniastego. Przejawiło się to dużym przyrostem i stopniem zwarcia koron oraz większą ilością gatunków tworzących podszyt.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wplyw stresu suszy na rozwoj i plonowanie dwoch genotypow bobiku

Badania prowadzono w Instytucie Uprawy Nawożenia i Gleboznawstwa w Puławach, w wazonach Mitscherlicha. Czynnikiem I rzędu były dwa genotypy bobiku: ‘Nadwiślański’ - typ tradycyjny i Tim’ - typ samokończący, a czynnikiem II rzędu była wilgotność gleby: 30, 50 i 70% p.p.w, którą zróżnicowano w okresie kwitnienie-dojrzewanie. Zmniejszenie zawartości wody w glebie silnie ograniczało rozwój i plonowanie obydwu odmian bobiku. Bobik odmiany Tim’ był bardziej wrażliwy na niedobór wody w glebie niż odmiana 'Nadwiślański’. Obniżka plonu nasion uzyskanego z roślin rosnących w warunkach niższej wilgotności gleby wynikała z mniejszej obsady strąków na roślinie i mniejszej liczby nasion na roślinie.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Pozycja konkurencyjna przedsiębiorstw nasiennictwa ziemniaka na tle rolniczych firm nasiennych

Praca poświęcona jest prezentacji wyników badań ankietowych dotyczących oceny sytuacji rynkowej przedsiębiorstw nasiennictwa ziemniaka. Stwierdzono, że ich pozycja konkurencyjna jest znacznie słabsza w porównaniu z jednostkami zajmującymi się nasiennictwem pozostałych roślin rolniczych. Ze względu na ważną rolę kwalifikowanych sadzeniaków w zwiększaniu efektywności produkcji ziemniaków, istnieje pilna potrzeba odwrócenia spadkowych tendencji na tym rynku. Wymaga to, wzorem przedstawicielstw zagranicznych hodowli ziemniaka, stosowania prorozwojowych strategii rynkowych. Przezwyciężenie istniejących barier popytu na kwalifikowane sadzeniaki wymaga w pierwszym rzędzie wdrożenia zasad marketingu.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wpływ gnojówki bydlecej na skład botaniczny roślinności łąkowej i zawartość azotu, fosforu i potasu w wodach gruntowych

Badania przeprowadzono w latach 1998-2001 na łące położonej na glebie torfowo-murszowej (Mt II bb) we wsi Modrzewie w woj. zachodniopomorskim. Porównywano w nim działanie gnojówki z nawożeniem mineralnym na skład botaniczno-wagowy roślinności łąkowej i chemizm wód gruntowych. Przeprowadzone badania wykazały pozytywny wpływ nawożenia gnojówką na skład gatunkowy roślinności łąkowej. Ponadto stosowana gnojówka nie wpłynęła ujemnie na jakość wód gruntowych.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Aktywność amoniakoliazy L-fenyloalaniny i zawartość fenoli rozpuszczalnych u dwóch odmian soi różniących się wrażliwością na chłód

W pracy porównywano wrażliwość na chłód (5°C) dwóch odmian soi (Glycine max (L.) MERR.): Essor i Aldana. Stwierdzono znaczne zahamowanie wzrostu elongacyjnego korzeni w 5°C. Efekt hamowania wzrostu utrzymywał się również po przeniesieniu roślin do warunków optymalnych 25°C i był tym silniejszy im dłużej rośliny eksponowano na działanie chłodu. Odmiana Essor jest bardziej wrażliwa, reaguje gwałtowniejszym zahamowaniem wzrostu korzeni w porównaniu do odm. Aldana. Pod wpływem niskiej temperatury (5°C) wzrasta aktywność amoniakoliazy L-fenyloalaniny (PAL, EC 4.3.1.5) i gromadzą się rozpuszczalne fenole w korzeniach obu odmian soi, w porównaniu z roślinami kontrolnymi rosnącymi w 25°C. W korzeniach odm. Essor różnica zmian aktywności PAL między korzeniami stresowanymi i kontrolnymi jest znacznie mniejsza niż u odm. Aldana. W korzeniach odm. Aldana w odpowiedzi na stres chłodu szybciej gromadzą się związki fenolowe w porównaniu z odm. Essor. Zmiany w poziomie fenoli mogą częściowo wyjaśnić różnicę w odporności na chłód.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Rośliny alternatywne rolnictwa XXI wieku i perspektywy ich wykorzystania

W nadchodzącym XXI stuleciu wzrośnie zainteresowanie roślinami alternatywnymi (ang. new crops) z wielu powodów, które pojawiły się w ostatnich latach XX wieku. Należą do nich między innymi: produkcja odnawialnych surowców dla przemysłu i odnawialnych źródeł energii; zwiększanie różnorodności biologicznej pokarmu; ekologizacja rolnictwa; biologiczna rekultywacja gleby; przeciwdziałanie efektowi cieplarnianemu; produkcja przez rośliny transgeniczne leków, przeciwciał, szczepionek, hemoglobiny i in. Badania nad nowymi roślinami uprawnymi prowadzone są na szeroką skalę przez wiele międzynarodowych i krajowych organizacji, takich jak: ECLAIR, FLAIR, CAMAR, USDA, ARC. W ostatnich dwóch dziesięcioleciach XX wieku wprowadzono do uprawy w różnych krajach kilkadziesiąt gatunków roślin alternatywnych. W roku 1999 rośliny transgeniczne uprawiano już na powierzchni około 40 milionów hektarów. Te fakty pozwalają na stwierdzenie, że w XXI wieku nowe rośliny uprawne w dużym stopniu zastąpią na polach dotychczasowe tradycyjne rośliny uprawne.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Przydatnosc 'Rekultera' w detoksykacji chemicznego skazenia gleb

W doświadczeniu mikropoletkowym badano skuteczność różnych zabiegów rekultywacyjnych (wapnowanie, nawożenie preparatem z węgla brunatnego „Rekulter", osadem ściekowym) w detoksykacji chemicznego skażenia gleby piaskowej siarką i metalami ciężkimi. Szkodliwość dla roślin nadmiaru Cd, Pb, Zn, Cu i Ni w warunkach zasiarczenia gleby polegała na obniżeniu ich plonowania, akumulacji pierwiastków śladowych w biomasie oraz w skrajnych przypadkach na wyginięcie roślin wskutek fitotoksycznego oddziaływania niektórych metali. Wyniki przeprowadzonych badań wykazały, że w likwidacji negatywnych skutków zasiarczenia i zanieczyszczenia gleby metalami ciężkimi najkorzystniej działał „Rekulter".

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Jubileusz profesora Janusz Hamana lidera techniki rolniczej w Polsce

Artykuł został wygłoszony na Ogólnopolskiej Konferencji Naukowej na temat: "Postęp naukowo-techniczny w rolnictwie polskim". Przedstawia życiorys naukowy i całokształt osiągnięć twórczych prof.dr hab. Janusza Hamana - członka rzeczywistego PAN, w zwięzku z jubileuszem 70-lecia Jego urodzin.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Oddzialywanie surowych sciekow z zakladu przetworstwa owocow i warzyw na plonowanie i sklad chemiczny runi lakowej

Praca dotyczy oceny surowych ścieków pochodzących z przetwórstw owoców i warzyw pod względem zawartości makroskładników oraz wpływu na plonowanie i skład chemiczny roślinności łąkowej. Rozpatrywane ścieki z pięciu badanych składników nawozowych najwięcej zawierały azotu (0,112%), a następnie potasu (0,062% K) i fosforu (0,009% P). W warunkach gleby ciężkiej najkorzystniej na plon siana w I roku badań działała dawka 60 m³, a w drugim roku (wpływ następczy) dawka 40 m³·ha⁻¹. Zwyżka plonu siana w tych obiektach odpowiednio wyniosła 28 i 43%. Większe dawki ścieków spowodowały duży spadek plonu siana, szczególnie w I roku badań. W składzie chemicznym runi łąkowej zastosowane ścieki, w dawkach od 20 do 80 m³·ha⁻¹, przyczyniły się do znacznego wzrostu zawartości N ogółem, ale tylko w I roku badań, to jest po bezpośrednim ich zastosowaniu.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wplyw bezposredni i nastepczy komunalnego osadu sciekowego i slomy na wielkosc plonu oraz zawartosc makroskladnikow w roslinach testowych

W dwuczynnikowym doświadczeniu wazonowym oceniano wpływ bezpośre-dni i następczy łącznego stosowania zróżnicowanych dawek komunalnego osadu ściekowego (0,5, 1,0, 1,5 i 2,0% s.m. osadu w stosunku do 6 kg s.m. gleby w wazonie) i stałej dawki słomy pszennej (30 g s.m. na wazon), bez i z dodatkowym nawożeniem mineralnym azotem i NPK, na wielkość plonu i zawartość azotu, fosforu i potasu oraz na wykorzystanie azotu przez rośliny testowe. Podłoże w doświadczeniu stanowiła gleba brunatna kwaśna, niecałkowita (kompleks żytni dobry), a rośliną testową w pierwszym roku badań była trawa - Festulolium, którą zebrano czterokrotnie, a w drugim roku słonecznik zwyczajny i facelia błękitna.
Nawożenie komunalnym osadem ściekowym łącznic ze słomą pszenną wpłynęło na znaczne zwiększenie plonu roślin zarówno w działaniu bezpośrednim, jak i następczym. Średnie zwyżki sumy plonu suchej masy Festulolium z czterech pokosów wahały się od 98 do 259% (działanie bezpośrednie), a sumy plonu słonecznika zwyczajnego i facelii błękitnej od 17,9 do 44,2% (działanie następcze). Nawożenie mineralne azotem, stosowane na tle osadu i słomy, zwiększyło plon trawy o 27,4%, a NPK o 38,4%, zaś sumę plonu słonecznika i facelii odpowiednio o 15,7 i 35,5%.
W porównaniu z obiektem kontrolnym, w działaniu bezpośrednim, istotny wzrost średniej ważonej zawartości azotu w Festulolium uzyskano od dawki 1,0% osadu + słoma, a fosforu i potasu na obiektach z dawkami 1,5 i 2,0% osadu + słoma. W działaniu następczym osad ze słomą, zwiększył w słoneczniku i facelii zawartość wszystkich analizowanych składników. Jednak istotne zwiększenie zawartości azotu, fosforu i potasu stwierdzono w facelii, a w słoneczniku tylko fosforu, z tym że na obiektach z większymi dawkami osadu. Nawożenie mineralne azotem i NPK wpłynęło tylko na statystycznie udowodniony wzrost zawartości azotu w obu roślinach. Średnie wykorzystanie azotu z osadu i słomy przez rośliny testowe w okresie dwóch lat wahało się od 36,2 do 42,7%, z czego na działanie bezpośrednie przypadło od 30,0 do 37,2%, a na działanie następcze od 5,4 do 6,9%.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Reakcja odmian buraka cukrowego na nawożenie obornikiem i słomą. Część II. Zdrowotność buraka cukrowego

W latach 1995 - 1997, w Rolniczym Zakładzie Doświadczalnym Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Piwnicach (woj. kujawsko-pomorskie), na glebie płowej właściwej, kompleksu pszennego dobrego, badano wpływ nawożenia słomą i obornikiem na zdrowotność kilku krajowych i zagranicznych odmian buraka cukrowego. Nasiona niektórych odmian były wolne od P. betae - patogena powodującego zgorzel siewek. Z chorób występujących na liściach w większym nasileniu notowano mączniak prawdziwy (E. betae), chwościk (C. beticola) i rdzę buraka (U. betae). Sporadycznie natomiast występowały brunatna plamistość liści (R. beticola) i plamik (P. betae). Mniejsze porażenie roślin przez C. beticola i E. betae zanotowano po nawożeniu słomą, a przez U. betae - po nawożeniu obornikiem. Istotne różnice w porażeniu roślin wystąpiły pomiędzy odmianami buraka cukrowego oraz dla wpółdziałania odmian z nawozem organicznym.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wykorzystanie wermikompostow w uprawie papryki pod oslonami

W pracy przedstawiono wyniki badań nad plonowaniem papryki (Capsicum annuum L.) odmiany Passat nawożonej trzema różnymi wermikompostami (z odpadów gospodarczych, osadów ściekowych i obornika końskiego). Podłoża do uprawy papryki sporządzono z odkwaszonego torfu, do którego zastosowano 25% dodatek wermikompostu. Poza tym wermikomposty te wykorzystywano do pogłównego nawożenia papryki (4-krotnie w okresie wegetacyjnym).
Określono statystyczną istotność różnic pomiędzy takimi cechami plonu jak: liczba, masa i długość owoców papryki nawożonej trzema różnymi wermikompostami, w porównaniu do plonu uzyskanego przez stosowanie nawożenia mineralnego. Papryka uprawiana z udziałem wermikompostów wytwarzała owoce wyraźnie dłuższe od roślin korzystających ze składników dostarczonych w formie nawozu mineralnego. Całkowity plon owoców papryki zebranych w I terminie (lipiec) był równy (wermikompost z obornika), a nawet istotnie wyższy (wermikompost z odpadów domowych i osadów ściekowych) od uzyskanego w wyniku nawożenia mineralnego. Owoce zebrane w terminie późniejszym (październik) z roślin uprawianych z udziałem wermikompostów były liczniejsze, ale także drobniejsze niż te pochodzące z roślin nawożonych mineralnie. W efekcie uzyskany plon po zastosowaniu wemikompostu z odpadów domowych oraz nawożenia mineralnego był zbliżony, a niższy po zastosowaniu osadów ściekowych.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo