rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Optymalne użytkowanie gruntów na przykladzie wsi Pustynia

Celem pracy była próba ukazania optymalnego sposobu użytkowania grun-tów. Za badany teren przyjęto wschodnią część wsi Pustynia, leżącą w wojewódz-twie podkarpackim. Scharakteryzowano aktualny stan zagospodarowania terenu oraz opracowano optymalny stan użytkowania ziemi razem z transformacjami, jakich należy dokonać na badanym obszarze. Aby ustalić stan optymalny zastosowano metodę T. Bajerowskiego. Obszar badań podzielono siatką na 122 kwadraty, nazywane polami podstawowymi. Zbadano w nich cechy identyfikacyjne, ustalone w tej metodzie. Analizując wyniki przeprowadzonych badań i opracowań, należy stwierdzić, że badany obiekt aktualnie jest wsią typowo rolniczą- 68,5% powierzchni to grunty orne. Według optymalnego stanu użytkowania jest to najlepszy charakter gospodarowania tego terenu.

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Doraźna poprawa stateczności zapory małego zbiornika wodnego

W artykule przedstawiono rzadko spotykany przypadek sposobu naprawy
zapory ziemnej niewielkiego górskiego zbiornika wodnego, który pomimo IV klasy
ważności nie spełniał żadnego z wymogów bezpieczeństwa. Innowacją budowlaną
była realizacja remontu z powierzchni korony zapory o niespotykanie
stromym nachyleniu skarpy oraz ograniczona własnością dostępność terenu od
strony odpowietrznej. Do trudnych warunków realizacji obiektu dostosowano nowe
rozwiązania i technologię robót. Wykonano skuteczne zabezpieczenie przeciwfiltracyjne
i odwodnienie oraz poprawienie stateczności poprzez złagodzenie
nachylenia skarpy odpowietrznej.

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Prawne instrumenty ochrony zieleni na terenach innych niż leśne

Artykuł omawia funkcjonujące w polskim systemie prawnym mechanizmy mające na celu ochronę zieleni (drzew i krzewów) na terenach innych niż leśne w ramach regulacji prawa administracyjnego. W pracy skoncentrowano się na problematyce zezwolenia na usunięcie drzew (krzewów), przesłankach jego uzyskania, szczególnym obowiązku obciążającym posiadaczy nieruchomości związanych z uiszczeniem opłaty z tego tytułu wraz z wyjątkami od tego obowiązku. Odniesiono się ponadto do kwestii skutków braku uzyskania zezwolenia, które konkretyzują się w decyzji administracyjnej organów gminy nakładającej karę pieniężną z tego tytułu. W artykule przeanalizowano również, kto powinien być adresatem decyzji administracyjnej nakładającej karę za usunięcie drzew (krzewów) bez zezwolenia oraz jakie środki ochrony prawnej osobie takiej przysługują. W konkluzji stwierdzono, że polski system prawny prawidłowo chroni zieleń, a świadomość prawna obywateli jest wysoka, tym bardziej, że w społeczeństwie powszechna staje się wiedza, iż usuwanie drzew (krzewów) bez zezwolenia grozi daleko idącymi sankcjami finansowymi, których zakres niejednokrotnie może przekraczać możliwości zarobkowe osoby, która działania takie podjęła. W konkluzji artykułu wyrażono postulat przynajmniej stopniowego wprowadzania rozwiązań prawnych, które mają na celu ochronę szczególnie tych osób, które wprawdzie dokonały niedozwolonej ingerencji w drzewostan (usunęły bez zezwolenia drzewa lub krzewy) i z tego tytułu grozi im kara pieniężna, ale ingerencja ta była usprawiedliwiona szczególnymi okolicznościami (np. stanem wyższej konieczności wynikającym z zagrożenia dla życia lub zdrowia osób albo dla mienia).

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Możliwości rewitalizacji koryt rzek i potoków w warunkach ich zróżnicowanego zagospodarowania

W zależności od stopnia zagospodarowania doliny cieku stosuje się różne
metody regulacji, których nadrzędnym celem jest ochrona przeciwpowodziowa terenów
przyległych. Dotychczas często przy tych zabiegach pomijane były wszelkie
aspekty związane z troską o utrzymanie dobrych warunków bytowania dla
fauny i flory cieków. Działania te wywołały wiele negatywnych skutków w korytarzach
rzek i potoków. W artykule przedstawiono podział koryt regulacyjnych
w zależności od stopnia uszczelnienia koryta i brzegów cieku oraz istniejących
warunków bytowania organizmów. Na cieku wydzielono także odcinki w zależności
od zagospodarowania terenu wraz z najważniejszymi działaniami związanymi
z osiągnięciem celów regulacji lub utrzymania. Na wybranych, uregulowanych
i silnie zmienionych odcinkach cieków w dorzeczu górnej Wisły przeanalizowano
możliwość odwracalności, bądź nieodwracalności zmian wprowadzonych w tych
ciekach.

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Wpływ zanieczyszczeń punktowych na jakość wody rzeki San

W pracy przedstawiono zmiany jakości wody rzeki San (od km
28+800 do 23+200) w wyniku zrzutu oczyszczonych ścieków komunalnych
i przemysłowych w km 26+440. Na badanym odcinku San objęty
jest ochroną w ramach obszarów siedliskowych Natura 2000 (Dolina Dolnego
Sanu). Badania zanieczyszczeń w oczyszczonych ściekach z Miejskiej
i Centralnej Oczyszczalni prowadzono dwa razy w miesiącu. Miejska
Oczyszczalnia Ścieków przyjmuje ścieki komunalne miasta Stalowa
Wola, została zmodernizowana w 2008 roku i dysponuje maksymalną
przepustowością 17500 m3·d-1 oraz przyjęciem ładunków zanieczyszczeń
do 98500 RLM. Sąsiadująca z nią Centralna Oczyszczalnia Ścieków
oczyszcza ścieki z terenów zabudowy przemysłowej Huty Stalowa
Wola oraz Tarnobrzeskiej Specjalnej Strefy Ekonomicznej EURO-PARK
WISŁOSAN w Stalowej Woli. Jej maksymalna przepustowość wynosi
100000 m3·d-1, ale podczas pogody bezdeszczowej ilość ścieków nie przekracza
20000 m3·d-1. Ocenę wpływu ścieków na jakość wody rzeki San
dokonano w dwóch punktach pomiarowo-kontrolnych (2360 m powyżej
i 3240 m poniżej zrzutu ścieków) na podstawie czteroletnich (2009–2012)
badań 19 wskaźników zanieczyszczeń, w tym 3 fizyczne, 2 tlenowe, 2
biogenne, 2 zasolenia, 7 metali oraz 3 przemysłowe.
W punktach pomiarowo-kontrolnych określono klasy jakości wody
Sanu według Rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie sposobu
klasyfikacji stanu ekologicznego, potencjału ekologicznego i stanu chemicznego jednolitych części wód powierzchniowych [Dz. U. 2011 Nr
259 poz. 1549].
Aby określić wpływ oczyszczonych ścieków na jakość wody powierzchniowej
w odbiorniku, nieparametrycznym testem U Manna-Whitney’a
sprawdzono istotność różnic stężeń zanieczyszczeń pomiędzy punktami
usytuowanymi przed i poniżej zrzutu ścieków.
Powyżej jak i poniżej oczyszczalni ścieków wody Sanu zaklasyfikowano
do stanu ekologicznego poniżej dobrego ze względu na wysoką wartość
pięciodniowego biochemicznego zapotrzebowania tlenu. Oczyszczone
ścieki wpływają na wzrost stężeń większości wskaźników zanieczyszczeń
w wodzie Sanu, ale jest on statystycznie nieistotny na poziomie α = 0,05.

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Racjonalne zagospodarowanie gminy staroźreby w świetle zasad ochrony środowiska

Polska zajmuje trzecie miejsce w Europie po Francji i Hiszpanii pod
względem udziału gleb w użytkowaniu rolniczym i udziału użytków rolnych w
całkowitej powierzchni kraju. Zróżnicowanie warunków przyrodniczych, głównie
glebowych, na obszarze gmin narzuca potrzebę zmiany produkcji w kierunku właściwym
dla małej skali, z naciskiem na specjalizację gminy w kilku dziedzinach.
Gmina Staroźreby zaliczana jest do obszarów problemowych tj. zacofanych, peryferyjnych
lub znajdujących się w depresji gospodarczej. Celem pracy było ustalenie
zasad racjonalnego zagospodarowania gminy z uwzględnieniem istniejących
warunków glebowych i zasad ochrony środowiska. Warunki przyrodniczoglebowe
gminy sprzyjają rolniczemu wykorzystaniu zasobów środowiskowych ze
względu na: (i) ukształtowanie terenu, (ii) korzystne warunki klimatyczne, (iii)
odpowiednie warunki wodne, (iv) warunki glebowe, (v) wysoką ogólną wartość
WWRPP, (vi) niski stopień uprzemysłowienia. Rolnicze wykorzystanie zasobów
przyrodniczych gminy będzie wiązało się ze zwiększeniem udziału wyspecjalizowanych
gospodarstw wielkotowarowych (np. chów trzody chlewnej, hodowla bydła,
ogrodnictwo). Najważniejsze problemy rozwoju rolnictwa wielkotowarowego
w gminie wynikają z: (i) niekorzystnej struktury agrarnej, (ii) dużego udziału gleb
niskiej żyzności, (iii) nadmiernego zatrudnienia w rolnictwie.

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Systematyka zabiegów sanacji gruntów ze szczególnym uwzględnieniem rekultywacji

W pracy zarysowano miejsce i rolę różnych prac melioracyjnych
i rekultywacyjnych w przeciwdziałaniu negatywnym skutkom procesów
niszczących grunty. Na system przedsięwzięć służących sanacji gruntów
składają się prace z zakresu melioracji wodnych, melioracji agrotechnicznych
i fitomelioracji (tzw. melioracje rolne), melioracji leśnych
i melioracji przeciwerozyjnych (tzw. melioracje specjalne) oraz rekultywacji.
Dokonano identyfikacji zabiegów sanacji gruntów na tle ich
systematyki opartej na: typie prac, celu zabiegów, charakterze zabiegów
oraz technologii zabiegów.
Na podstawie wyróżnionych 5 grup podstawowych zabiegów
sanacyjnych (porządkowanie pokrycia terenu, rzeźby terenu, regulacji
stosunków wodnych, ulepszanie i odtwarzanie gleb, oraz zadrzewianie,
zakrzewianie i zadarnianie) – dokonano oceny stopnia złożoności
poszczególnych typów prac – wyróżniając 4 kategorie: jednogrupowe
(składowe typy melioracji rolnych), dwugrupowe (melioracje przeciwerozyjne),
trójgrupowe (melioracje leśne) i kompleksowe (rekultywacja
gruntów).
Określono miejsce rekultywacji gruntów w systemie prac sanacyjnych,
stwierdzając m.in., że stanowi ona konglomerat różnych zabiegów
służących restytucji gruntów zniszczonych.
Z kolei określono zakres prac sanacyjnych w ramach sześciu podstawowych
kierunków rekultywacji. Rekultywacja gruntów o kierunku:
rolniczym i leśnym obejmuje wszystkie 5 grup podstawowych zabiegów,
melioracyjnym – 3 grupy, a rybackim, rekreacyjnym i infrastrukturowym
– po 2 grupy prac. Sanacja gruntów jako element realizacji rozwoju zrównoważonego
przyczynia się również do kreowania ładu przestrzennego.

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Wyposażenie górskich obszarów bieszczadzkich o wysokich walorach przyrodniczych w infrastrukturę techniczną

Przedmiotem badań jest rozpoznanie stanu wyposażenia w infrastrukturę
ekologiczną górskich obszarów wiejskich o wysokich walorach przyrodniczych.
Obszar objęty badaniami tworzy 8 gmin bieszczadzkich administracyjnie wchodzących
w skład dwóch powiatów: bieszczadzkiego i leskiego.
Wyniki badań wykazały, iż bieszczadzkie gminy górskie cechujące się wysokimi
walorami przyrodniczymi posiadają słabo rozwiniętą infrastrukturę techniczną.
W 2006 r, sieć wodociągowa gmin górskich Bieszczadów stanowiła blisko
2% całkowitej długości sieci wodociągowej w województwie podkarpackim, natomiast
sieć kanalizacyjna 1,4%. Długość sieci wodociągowej przekroczyła długość
kanalizacyjnej. Żadna z gmin nie osiągnęła wielkości wskaźników opisujących
infrastrukturę techniczną na poziomie średnich przyjętych dla województwa
podkarpackiego i kraju. Dodatkowo niepokoi fakt niewykorzystywania przez badane
gminy funduszy strukturalnych na poprawę tej niekorzystnej sytuacji. Wśród
badanych gmin najlepiej rozwiniętą sieć wodociągową i kanalizacyjną posiadała
Solina, która w latach 2003–2006 skutecznie wykorzystywała środki unijne.
Pozytywnie natomiast przedstawia się sytuacja pod względem ilości wytworzonych
odpadów uciążliwych dla środowiska i sposobu ich zagospodarowania, gdyż
odpady wytworzone w ciągu roku w całości poddawane są odzyskowi (w województwie
77%). Ponadto gminy górskie Bieszczadów pod względem zanieczyszczeń
powietrza są jednymi z najczystszych gmin województwa podkarpackiego.

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Zróżnicowanie procesu zalesień gruntów rolnych na obszarach górskich Polski

Artykuł zawiera analizę zróżnicowania przestrzennego zalesień gruntów
rolnych na obszarach górskich i podgórskich Polski. Oprócz wskazania na zmiany
ilościowe i strukturalne w powierzchni nowych upraw leśnych szczególna uwaga
zwrócona została na społeczno-ekonomiczne uwarunkowania procesu zalesień
gruntów rolnych. Opracowanie dotyczy tych zmian, które są formalnie rejestrowane,
co oznacza że nie uwzględniono obszarów objętych sukcesją naturalną. W pracy
wykorzystano dane statystyczne zawarte w Banku Danych Regionalnych. Zasadniczo
analizą objęto lata 2000–2006, jednak w odniesieniu do gruntów
prywatnych wykorzystano dane z okresu 1996–2006. Przedmiotem badań są gminy
górskie i podgórskie Karpat i Sudetów.
Badania wykazały, że w analizowanych latach nastąpił spadek powierzchni
zalesień gruntów rolnych, co związane było ze zmniejszaniem się areału nowych
upraw leśnych zarówno na gruntach własności państwowej, jak i prywatnej. Zjawisko
to wystąpiło zarówno na obszarze karpackim i sudeckim. Proces ten miał
niewątpliwie związek z poziomem wsparcia finansowego, co widać szczególnie
w przypadku zalesień gruntów prywatnych. Stwierdzono, że możliwości finansowania
zalesień w znacznym stopniu wyznaczają tempo ich realizacji. W każdym
z badanych regionów procesy przemian miały zbliżony przebieg ale różniły się
dynamiką. Różnice regionalne w strukturze wewnętrznej zalesień to wynik odmiennej
struktury agrarnej charakteryzującej badane obszary, zaś zróżnicowanie
przestrzenne natężenia zalesień to także efekt działania czynników społecznogospodarczych.

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Charakterystyka procesów korytowych Odry granicznej w obrębie przerwanego Meandra nr I

Praca dotyczy badań rumowiska dennego na meandrującym odcinku Odry
granicznej w rejonie Meandra nr I. Na skutek procesów fluwialnych koryto Odry
podlega przeobrażeniom prowadzącym do częstych zmian trasy rzeki. W czasie
historycznym nastąpiło wielokrotne przerwanie meandrów, ostatnie dwa w 1967 r.
(Meander IV) i w 1997 r. (Meander I). W starym korycie maleje stopniowo natężenie
przepływu, a większość wody płynie nowym korytem. Wskutek tego następuje
stopniowe zamulanie starego koryta. Stwierdzono intensywny rozwój form
korytowych w postaci odsypisk oraz wysp. W górnej części odciętego Meandra nr
I osadza się głównie rumowisko wleczone, natomiast w środkowej i dolnej jego
części rumowisko unoszone. Wierzchnia warstwa rumowiska dennego podlega
procesowi sortowania ziarnowego i tworzenia obrukowania. Wielkość ziaren tworzących
opancerzenie wynosi 8,4–9,8 cm, a głębsze warstwy (20–40 cm) mają
uziarnienie d50 = 2,3–2,9 cm. Wyspy zbudowane z materiałów drobnoziarnistych zostały
w ciągu 3–4 lat pokryte roślinnością krzewiastą i drzewiastą. Ten proces prowadzi
do znacznego zmniejszenia prędkości przepływu w starorzeczu. Wzrost natężenia
przepływu w nowym korycie powoduje erozję brzegów i odkładanie erodowanego
materiału (żwir i kamienie) poniżej Meandra nr I w postaci odsypisk (fot. 1, 2).

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Wpływ włączenia zaawansowanego modułu oddziaływania podłoża z atmosferą na jakość prognoz modelu "COAMPS"

W ICM na Uniwersytecie Warszawskim działa operacyjnie kilka modeli numerycznych prognoz pogody. Na przykładzie modelu COAMPS, rozwijanego od kilku lat, omówiono główne elementy systemu numerycznych prognoz pogody, z ukazaniem złożoności takiego systemu i rozproszonego środowiska obliczeniowego, w którym system prognoz numerycznych działa. We współczesnych systemach numerycznych prognoz pogody jakość i skomplikowanie każdego z jego elementów ma swój wpływ na ostateczną jakość wyników. Dla zastosowań agro-meteorologicznych szczególnie istotny jest moduł oddziaływania podłoża z atmosferą. Przedstawiono wyniki eksperymentów dotyczących wpływu włączenia do standardowego systemu Coupled Ocean/Atmosphere Mesoscale Prediction System (COAMPS) zaawansowanego modelu powierzchni gruntu NOAH opracowanego przez kilka amerykańskich instytucji. Do oceny zachowania się tego modułu połączonego z modelem numerycznych prognoz pogody o wysokiej rozdzielczości COAMPS wykorzystano zarówno wybrane przypadki konwekcji przy dobrej pogodzie jak i konwekcyjnych okresów burzowych. Eksperymenty opracowano w taki sposób, żeby różne warunki podłoża (wilgotna powierzchnia gruntu w trakcie burz oraz sucha powierzchnia gruntu w dni z dobrą pogodą) wraz z różnorodnością sytuacji atmosferycznych mogły być wykorzystane do pogłębienia naszego rozumienia zachowania modelu numerycznych prognoz pogody.

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Infrastruktura komunalna jako element planowania i kształtowania rozwoju obszarów wiejskich ze szczególnym uwzględnieniem terenów chronionych

Głównym celem artykułu jest ocena stopnia rozwoju oraz zróżnicowania
przestrzennego infrastruktury technicznej (sanitarnej) na obszarach wiejskich województwa
kujawsko-pomorskiego. Szczególną uwagę zwrócono na rozwój infrastruktury
na obszarach chronionych, położonych w obrębie parków krajobrazowych
oraz na relacje w poziomie rozwoju pomiędzy gminami położonymi
w obrębie parków i będące poza obszarami chronionymi. Do analizy poziomu
rozwoju infrastruktury przyjęto szereg zmiennych, opisujących dynamikę rozwoju
w zakresie sieci wodociągowej i kanalizacyjnej oraz zużycia wody, ilości wytwarzanych
ścieków, wyposażenia mieszkań w instalacje sanitarne, czy nakładów
samorządów lokalnych na inwestycje w zakresie ochrony środowiska.

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Rozwój infrastruktury wodno-ściekowej w województwie lubelskim w latach 2000-2011

W pracy przeprowadzono analizę rozwoju infrastruktury wodno-ściekowej w woj. lubelskim w latach 2000-2010. Ponadto na podstawie wyników badań ankietowych, wykonanych w 70 wybranych gminach województwa, przedstawiono stan podstawowych elementów infrastruktury wodno-ściekowej w 2011 r. Stwierdzono dużą dysproporcję pomiędzy rozwojem sieci wodociągowej i kanalizacyjnej na terenach wiejskich woj. lubelskiego w pierwszej dekadzie XXI wieku. Odnotowano, że w 2011 r. w wybranych gminach województwa (głównie wiejskich) z sieci wodociągowej korzystało 84,8% ludności, a z sieci kanalizacyjnej tylko 18,6%. W latach 2000-2010 w woj. lubelskim odnotowano stopniowy postęp 
w zakresie budowy sieci kanalizacyjnych, a szczególnie w przypadku zbiorowych i przydomowych oczyszczalni ścieków, który był możliwy głównie dzięki funduszom unijnym pozyskanym przez jednostki samorządowe. W analizowanym okresie wśród zbiorowych oczyszczalni ścieków najczęściej stosowano oczyszczalnie biologiczne, a w przypadku obiektów przydomowych - systemy z drenażem rozsączającym.

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Geodezyjne badanie przebiegu linii gazociągu

Pomiar przebiegu linii sieci gazowej jest możliwy przy użyciu pomiarów
geodezyjnych. Pozwalają one uzyskać wystarczająco dokładne wyniki dające
możliwość monitorowania przemieszczeń gazociągu, zwłaszcza na terenach osuwiskowych.
Planując odpowiednią częstotliwość serii pomiarównależy przewidzieć
na jakie wartości przemieszczenia jest narażony oraz w jakim okresie czasu.
Dzięki temu specjaliści z zakresu wytrzymałości materiałów mogą obliczyć jakiej
wielkości odkształcenia wytrzymać może zastosowany materiał. Daje to możliwość
uzyskania przybliżonego okresu żywotności narażonego na zniszczenie gazociągu
oraz podjęcie stosownych działań, zanim jego uszkodzenie stanie się faktem.
Uszkodzenie każdej sieci gazociągu pociąga za sobą zagrożenie dla
środowiska. Stwarza również utrudnienia w egzystencji ludności, do którejprzesył
jest przerwany, zwłaszcza jeżeli tak jak w badanym przypadku jest to strategiczna
sieć wysokiego ciśnienia zaopatrująca w gaz region Podhala.
W publikacji omówiono wyniki pomiarów i obliczeń dla linii gazociągu
wysokiego ciśnienia g DN 300 w miejscowości Borzęta, w gminie Myślenice. Badany
fragment gazociągu zlokalizowany jest na terenie nowopowstałego, wyraźnie
widocznego osuwiska. Obiekt pomierzony został metodami klasycznymi tj. za
pomocą sieci kątowo liniowej. Całość pomiarów została wykonana w nawiązaniu
do punktów osnowypomierzonych metodą GPS. Punkty osnowy zostały oddalone
od badanego obiektu i rozmieszczone tak, żeby ich wzajemny pomiar dał możliwość
sprawdzenia stałości ich położenia.
Uzyskane wyniki pomiaru przemieszczeń wskazują jednoznacznie, że podczas
dwukrotnego wyznaczania przemieszczenia sieci gazociągu w odstępie miesiąca,
sieć nie uległa przemieszczeniu, a zastosowana metoda dała wiarygodne
wyniki. Przewiduje się powtarzanie pomiarów geodezyjnych w kolejnych okresach
czasu.

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Wykorzystanie syntetycznego hydrogramu jednostkowego NRCS oraz konceptualnego modelu Wackermana do symulacji fali wezbraniowej w zlewni niekontrolowanej

Duża liczba niewielkich i niekontrolowanych zlewni skłania do poszukiwania metod, pozwalających na określenie zasobów wodnych. W przypadku zlewni, w których nie dysponuje się danymi hydrologicznymi wykorzystuje się metody pośrednie: analityczne które jednak obarczone są dużym błędem, lub ostatnio coraz bardziej popularne modele matematyczne.
Celem pracy było określenie przepływów maksymalnych o prawdopodo-bieństwie wystąpienia wynoszącym: 0,5%, 1%, 2%, 5%, 10%, 20% i 50%,
w zlewni niekontrolowanej Sielskiego Potoku, z wykorzystaniem konceptualnego modelu Wackermana oraz syntetycznego hydrogramu jednostkowego NRCS, dla dwóch poziomów uwilgotnienia zlewni.
Uzyskane wyniki wykazały różnice w wartościach przepływów maksymalnych prawdopodobnych. W przypadku modelu Wackermana otrzymano typowy hydrogram wezbrania charakteryzujący rzeki górskiej, natomiast w przypadku mo-delu NRCS-UH fala wezbraniowa nie oddawała w pełni górskiego charakteru rzeki Sielski Potok. W obydwu metodach wartości przepływów maksymalnych malały wraz ze wzrostem prawdopodobieństwa.

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna