rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Sylwetka zawodowa i spoleczna wlascicieli gospodarstw rozwojowych w rolnictwie polnocnej Polski

Przedstawiono sylwetki zawodowe i społeczne właścicieli gospodarstw rozwojowych w aspekcie posiadania przez nich predyspozycji do działań innowacyjnych. Badaniami objęto 378 gospodarstw rozwojowych i ich właścicieli w rolnictwie północnej Polski. Dobór gospodarstw do badań był losowy. Badania przeprowadzono w 2005 roku. W badaniach wykorzystano metodę sondażu diagnostycznego z zastosowaniem kwestionariusza wywiadu. Średni wiek właścicieli gospodarstw rozwojowych wynosił 38,5 lat z wahaniami od 22 do 58 lat. Struktura wieku właścicieli gospodarstw rozwojowych była korzystna, gdyż co drugi rolnik (50,7%) nie przekroczył 40 lat. Stwierdzono, że 47,1% właścicieli gospodarstw rozwojowych posiadało wykształcenie średnie, w tym 31,5% rolnicze. Wykształcenie wyższe posiadało 9,5% rolników, zawodowe 36,8% w tym 20,5% wykształcenie rolnicze. Natomiast wykształcenie podstawowe posiadało 5,8% badanych rolników. Z badań wynika, że 47,1% właścicieli gospodarstw rozwojowych posiadało zawód rolnika. Prawie wszyscy badani właściciele gospodarstw rozwojowych (96,6%) brali udział w doskonaleniu zawodowym z dziedziny rolnictwa. Właściciele gospodarstw rozwojowych do najważniejszych potrzeb i oczekiwań doradczych zaliczyli: doradztwo technologiczne (56,9%), kalkulacje opłacalności (56,4%), prowadzenie księgowości (54,2%), rozpoznawanie rynków zbytu (52,7%) oraz doradztwo prawne (46,6%). Stosunkowo wysoki poziom wykształcenia formalnego właścicieli gospodarstw rozwojowych nie przekłada się na znajomość języków obcych. Stwierdzono, że język niemiecki znało 42,0% właścicieli gospodarstw rozwojowych, język angielski znało 11,9%, zaś język rosyjski 75,0% badanych rolników. Stwierdzono, że 64,0% właścicieli gospodarstw rozwojowych pełniło różne funkcje społeczne.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Zanieczyszczenie rzeki Warty przez zrodla punktowe w latach 1993-1998

Określono wielkość zrzutu ścieków z 50 źródeł punktowych znajdujących się bezpośrednio nad rzeką Wartą. Celem wykazania występujących tendencji badania obejmowały lata 1993-1998. Ustalono umiejscowienie i wielkość głównych zrzutów ścieków, wydzielono ścieki komunalne i przemysłowe oraz określono sposób ich oczyszczania.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Podloza szklarniowe wykorzystywane w ogrodnictwie pod oslonami w Polsce

W pracy przeanalizowano zmiany jakie zachodziły w składzie podłoży ogrodniczych wykorzystywanych w uprawach pod osłonami. Oceniono wkład nauki polskiej w prowadzenie do podłoży torfu wysokiego, jak też późniejsze możliwości jego ograniczenia i zastąpienia różnymi składnikami organicznymi. Określono właściwości kory tak surowej jak też kompostowej, węgla brunatnego i kompostów z odpadów komunalnych. Zwrócono uwagę na możliwości ograniczenia zużycia torfu na cele ogrodnicze poprzez wykorzystanie w ziemiach znormalizowanych mineralnej, naturalnej substancji glebowej. Jako alternatywne źródło substancji organicznej uznano możliwość wykorzystania syntetycznej materii organicznej, pochodzącej z przetworzonych odpadów. Scharakteryzowano najnowsze bezglebowe technologie uprawy kwiatów i warzyw z wykorzystaniem wełny mineralnej.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Ocena wartości pokarmowej nasion jarych i ozimych odmian wyki

Oznaczono skład podstawowy, skład aminokwasowy białka oraz zawartość inhibitorów trypsyny i tanin w nasionach trzech odmian wyki jarej (Kwarta, Szelejewska i Słodka) i jednej odmiany ozimej (Rea). W doświadczeniach bilansowych na rosnących szczurach określono wartość pokarmową białka nasion. Stwierdzono, że najwyższą zawartością białka ogólnego charakteryzowały się nasiona wyki jarej odmiany Szelejewska. Najkorzystniejszy skład aminokwasowy oraz wartość biologiczną posiadało białko formy jadalnej Słodka. Aminokwasem limitującym wartość odżywczą białka była w przypadku wyki jadalnej leucyna, a pozostałych odmian aminokwasy siarkowe (Met + Cys). Najwyższą zawartość tanin stwierdzono w nasionach odmiany ozimej Rea, a inhibitorów trypsyny w nasionach jarej odmiany jadalnej Słodka.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Fluorescencja chlorofilu - nowe narzędzie do oceny fotosyntezy roślin jęczmienia, rosnących przy różnych dawkach azotu

Analizowano wpływ zastosowania różnych dawek azotu do środowiska glebowego na intensywność fotosyntezy i fluorescencję chlorofilu a liści jęczmienia jarego browarnego. Badane odmiany (Maresi, Poldek i Rasbet) wykazały różną reakcję na dodanie azotu. Stosowane dawki azotu (0, 30, 60 i 90 kg·ha⁻¹) miały wyraźny wpływ na proces fotosyntezy, wyrażony za pomocą głównych wielkości fluorescencji chlorofilu a. Dawki 30 i 60 kg N·ha⁻¹ wywierały największy wpływ na mierzone parametry u odmian Poldek i Rasbet. Wyraziło się to poprzez zwiększenie maksymalnej wydajności fotochemicznej fotosystemu II (Fv/Fm), efektywną wydajność fotochemiczną fotosystemu II (Y) oraz wygaszanie fotochemiczne (qP). Natomiast dawka 90 kg N·ha⁻¹ nie spowodowała jakichkolwiek zmian. Najwyższe wartości wygaszania niefotochemicznego stwierdzono w przypadku dawki 30 kg N·ha⁻¹, co wskazuje na wysoki stopień utraty energii promienistej w postaci ciepła. Sugeruje to, że dawka 60 kg·ha⁻¹ może być - potwierdzoną biologicznie - optymalną w przypadku nawożenia azotem badanych odmian jęczmienia, gdy wystąpią warunki okresowej suszy, uniemożliwiające wykorzystanie dawki uzupełniającej azotu. Zmierzone wartości parametrów fluorescencji u odm. Maresi wskazują na najkorzystniejsze reakcje i stabilność reakcji fluorescencji chlorofilu a (aparatu asymilacyjnego) wobec zastosowanych kombinacji nawozowych. Wyniki przeprowadzonych badań wskazują na potrzebę stosowania pomiarów fluorescencji chlorofilu a jako użytecznego narzędzia, które będzie pomocne przy określaniu potrzeb nawozowych roślin w warunkach polowych, ale wraz z komplementarnym pomiarem intensywności fotosyntezy.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Reakcja niektorych gatunkow traw na zasolenie okrywy ziemistej wysypiska odpadow komunalnych uzyznionej osadami sciekowymi

Badania przeprowadzono w oparciu o test roślinny wykonany na okrywie ziemistej wysypiska odpadów komunalnych w Hryniewiczach koło Białegostoku, użyźnionej wzrastającymi dawkami osadów ścieków komunalnych. Oznaczono zawartość chlorków w podłożu i w odciekach. Wysiano 10 gatunków traw i 2 rośliny motylkowe. Wykazano, że wschody poszczególnych roślin uzależnione były od dawek osadów. Długość kiełków i korzeni roślin była cechą gatunkową, ale zależną w pewnym stopniu od wzrostu stężenia chlorków. Najbardziej przydatnymi gatunkami do zadarniania w warunkach trudnych są: Lolium mulliflorum, Lolium westerwoldicum i Lolium perenne, Festuca rubra.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Charakterystyka morfologiczna i wstępne analizy cytogenetyczne ekotypów wyczyńca łąkowego Alopecurus pratensis L.

Wyczyniec łąkowy ze względu na swoje walory użytkowe może być źródłem cennej paszy. W ostatnim czasie prowadzono niewiele badań, które miałyby na celu udoskonalenie tego gatunku na drodze prac hodowlanych, toteż celem niniejszej pracy była charakterystyka i określenie zakresu zmienności cech morfologicznych oraz plonowania ekotypów wyczyńca łąkowego, a także próba powiązania istniejących różnic z podłożem cytogenetycznym. Badania przeprowadzono w latach 1994-1996 na ekotypach wyczyńca łąkowego zgromadzonych w kolekcji Katedry Łąkarstwa AR w Poznaniu. Zaobserwowano dużą zmienność cech morfologicznych i plonowania. Badane ekotypy wyczyńca łąkowego mogą stanowić doskonały materiał wyjściowy dla dalszych prac hodowlanych. W badaniach cytogenetycznych stwierdzono takie same liczby chromosomów (2n=28) u wszystkich analizowanych ekotypów. Obserwowane w mejozach zróżnicowanie form co do sposobu koniugacji chromosomów nie wykazało znaczącego związku z wartościami cech morfologicznych i plonowaniem.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Badania nad wplywem pola elektromagnetycznego sieci przemyslowych na faune dzdzownic [Lumbricidae]

Przeprowadzono badania nad wpływem pola elektromagnetycznego na faunę dżdżownic, które odławiano w trzech różnych odległościach od linii wysokiego napięcia. Stwierdzono, iż pole elektromagnetyczne nie oddziałuje istotnie na zagęszczenie i biomasę dżdżownic. Natomiast wydaje się, iż ma różny wpływ na poszczególne gatunki. L. terrestris uznano za najmniej wrażliwy na działanie pola elektromagnetycznego, a okazało się iż A caliginosa preferuje miejsca o dużej indukcji pola elektromagnetycznego.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Skutecznosc wybranych herbicydow i sciolek w zwalczaniu chwastow jednorocznych w uprawie sparaksisu trojbarwnego [Sparaxis tricolor Ker-Gawl.]

W dwuczynnikowym doświadczeniu polowym badano wpływ 3 preparatów chwastobójczych: linuronu 1,0 kg·ha⁻¹, pendimetaliny 0,99 kg·ha⁻¹ i napropamidu 1,5 kg·ha⁻¹, w kombinacji ze ściółką z kory sosnowej i torfu niskiego oraz bez okrycia ściółką, na ograniczenie zachwaszczenia oraz plon bulw potomnych sparaksisu. Oprysk herbicydami wykonano wiosną po sadzeniu bulw. Najlepszy efekt chwastobójczy w toku trzyletnich badań uzyskano, stosując linuron lub pendimetalinę. Obie ściółki skutecznie ograniczały zachwaszczenie, zwiększając efekty działania herbicydów. Stwierdzono wyższą skuteczność ściółki z torfu niskiego w porównaniu do kory sosnowej. Najwyższy plon ogólny i handlowy uzyskano na poletkach odchwaszczanych pendimetaliną i ściółkowanych korą sosnową. Testowane herbicydy były selektywne w stosunku do sparaksisu i nie powodowały uszkodzeń roślin.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Ocena oddzialywania niekontrolowanych wysypisk odpadow na aktywnosc enzymow glebowych i roslinnych w doswiadczeniu wazonowym z pszenica

W pracy podjęto próbę oceny oddziaływania niekontrolowanych składowisk odpadów na aktywność fosfataz, dehydrogenaz, peroksydaz i ureazy w glebie oraz fosfataz i peroksydaz w roślinie w doświadczeniu wazonowym z pszenicą. Badaniami objęto trzy niekontrolowane składowiska odpadów zlokalizowane na terenie Równiny Gumienieckiej. Odniesieniem były próby glebowe pobrane z pól znajdujących się w sąsiedztwie badanych wysypisk. W wyniku przeprowadzonych badań stwierdzono silną inhibicję aktywności badanych enzymów glebowych (wyjątek ureaza) we wszystkich terminach badań. Aktywność enzymów roślinnych w siewkach pszenicy była zbliżona lub wyższa od aktywności enzymów w roślinach kontrolnych.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Zmiennosc powierzchni wlasciwej [SLA] lisci ziemniaka powodowana przez czynniki srodowiskowe

W latach 2000-2002 przeprowadzono badania, na podstawie których przeanalizowano zmienność powierzchni właściwej liści ziemniaka (SLA - Specific Leaf Area; stosunek powierzchni liści do ich suchej masy) podczas wegetacji w hali wegetacyjnej dwóch polskich odmian ziemniaka (‘Bekas’ i ‘Maryna’). Rośliny były nawożone 3 dawkami azotu: 4 g, 5 g i 6 g na wazon. Zbadano także wpływ temperatury powietrza i promieniowania na SLA. Kilka razy w czasie okresów wegetacji wykonywano pomiary powierzchni liści i ich suchej masy. Dla każdego terminu pomiaru obliczano SLA, indeks rozwoju fenologicznego (DVS), sumę całkowitego promieniowania słonecznego (RSUM) oraz sumę średnich dobowych temperatur powietrza (TSUM - pomniejszonych o wartość progową 2°C). Wartości DVS obliczono według modelu WOFOST.
Analiza regresji wykazała, że SLA ziemniaka nieznacznie malało wraz ze wzrastającą TSUM i RSUM w zakresie odpowiednio: od 98 do 1049°C d oraz od 186 do 1368 MJ·m⁻². Nie stwierdzono istotnych różnic w wartościach SLA między odmianami oraz obiektami różnie nawożonymi azotem. Zależność między SLA i DVS (w zakresie od 0,7 do 1,94) została opisana równaniem: SLA (cm²·g⁻¹) = 313,0 - 102,1 DVS na poziomie istotności 99%; r² = 35%, n = 70.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wplyw retardantow stosowanych do moczenia nasion, na jakosc rozsady pelargonii rabatowej [Pelargonium hortorum L.H. Bailey]

Nasiona pelargonii rabatowej odmian 'Elite Pink F₁, Maverick Pink F₁' i 'Orbit Coral F₁ moczono w roztworach retardantów B-Nine 85 SP, Bonzi S.C., Cycocel 460 SL i lopflor 015 SL, których substancje czynne miały następujące stężenia: daminozyd - 4250 mg·dm³, paklobutrazol - 7 mg·dm³ , chloromekwat - 480 mg·dm³ i flurprimidol - 15  mg·dm³.
Retardanty nie wpłynęły na zdolność kiełkowania nasion, uzyskano natomiast wyrównane wschody roślin. Pokrój oraz zazielenienie liści pelargonii silnie modyfikował flurprimidol i paklobutrazol, w mniejszym stopniu chloromekwat, a w najmniejszym daminozyd.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wartosc pokarmowa kiszonek z zycicy wielokwiatowej z koniczyna lakowa sporzadzonych z dodatkami mikrobiologicznymi

Porównywano wartość pokarmową, jakość i rozkład żwaczowy kiszonek z mieszanki tetraploidalnych odmian koniczyny łąkowej i życicy wielokwiatowej sporządzonych po przewiędnięciu oraz w formie świeżej z wykorzystaniem trzech dodatków bakteryjnych: Lactacelu L (bakterie kwasu mlekowego i kompleks enzymów), Lactomiksu (bakterie kwasu mlekowego) i Lactosilu (bakterie kwasu mlekowego produkujące enzymy celulolityczne). W porównaniu do kiszonki z zielonki przewiędniętej i sporządzonej z stosowaniem inokulantu bez enzymów, kiszonki z dodatkami preparatów bakteryjno-enzymatycznych zawierały niższe poziomy włókna surowego oraz frakcji NDF i ADF. W paszach tych więcej było związków bezazotowych wyciągowych i cukrów rozpuszczalnych w wodzie. Wyższa była również strawność masy organicznej I koncentracja energii tych kiszonek. Niezależnie od stosowanej metody jakość kiszonek była dobra lub bardzo dobra. W porównaniu do metody wstępnego przewiędnięcia przed zakiszaniem, stosowanie dodatków bakteryjnych do konserwacji świeżego materiału obniżyło straty związków białkowych w czasie fermentacji kiszonkarskiej. Nie zanotowano większego wpływu badanych metod konserwacji na tempo żwaczowej degradacji masy organicznej i białka ogólnego.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Dzialanie torfu i wermikompostu w przywracaniu produktywnosci gleby lekkiej skazonej cynkiem

W badaniach określano działanie dodatków do gleby lekkiej skażonej cynkiem - torfu i wermikompostu oraz wapnowania, w przywracaniu jej produktywności. W tym celu w 2004 roku przeprowadzono doświadczenie wazonowe dwuczynnikowe w wazonach zawierających 6 kg gleby lekkiej. Czynnik I rzędu - poziomy skażenia cynkiem - 0, 150, 300 i 450 mg Zn‧kg⁻¹ gleby. Czynnik II rzędu - dodatki sorbentów i wapnowanie. W warunkach badanej gleby lekkiej zastosowane skażenie cynkiem powodowało prawie całkowite zamieranie roślin doświadczalnych. Stosowana remediacja pozwalała na odzyskanie plonów gorczycy do 74% w przypadku zastosowania wermikompostu w ilości 1,5% wagowych łącznie z wapnowaniem wg 2 Hh. Słabsze działanie ochronne torfu wynikało z jego właściwości obniżających pH gleby.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Zawartosc i pobranie mikroelementow w ziarnie pszenzyta ozimego uprawianego po sobie z zastosowaniem uproszczen w uprawie roli

Doświadczenie przeprowadzono w latach 2000-2003 w Rolniczym Zakładzie Doświadczalnym Akademii Rolniczej we Wrocławiu na glebie kompleksu żytniego dobrego. Celem badań było określenie w jakim stopniu zróżnicowana uprawa roli pod pszenżyto ozime w kilkuletniej monokulturze, a także stosowanie zabiegów o charakterze regeneracyjnym (przyoranie międzyplonu ścierniskowego oraz stosowanie zaprawy nasiennej Latitude 125 FS dodanej do zaprawy standardowej Raxil 060 FS) wpływają na zawartość i pobranie podstawowych mikroelementów w jego ziarnie. Uprawa międzyplonu ścierniskowego, jak i stosowanie dodatkowej zaprawy nasiennej Latitude 125 FS, poprzez poprawę plonowania pszenżyta, w większym stopniu wpłynęło na odprowadzenie mikroskładników z plonem niż na ich zawartość w ziarnie.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wpływ stężenia jonów manganu na początkowy wzrost Dactylis glomerata L. i Festuca pratensis L.

W doświadczenie laboratoryjnym badano wpływ wzrastającego stężenia jonów Mn²⁺: 1, 3, 5, 7 i 10 mg Mn²⁺ na siłę i zdolność kiełkowania oraz długość i plon siewek kupkówki pospolitej i kostrzewy łąkowej uprawianych w kulturach wodnych. Zastosowane rośliny testowe reagowały odmiennie na badany czynnik wzrostu: kupkówka pospolita - negatywnie, a kostrzewa łąkowa - pozytywnie. W związku z tym do uprawy na glebach kwaśnych o podwyższonej zawartości jonów Mn²⁺ stosować należy kostrzewę łąkową.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Procesy demograficzne na obszarach wiejskich w Polsce

W pracy przedstawiono sytuację demograficzną na obszarach wiejskich na tle sytuacji w kraju. Posłużono się dostępnymi danymi Głównego Urzędu Statystycznego. Na podstawie zaobserwowanych zjawisk można dostrzec dokonujące się przeobrażenia demograficzne. Generalnie Polska jest w fazie długoterminowej stagnacji demograficznej. Obserwuje się dynamiczny proces starzenia się społeczeństwa.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Morfologiczne zróżnicowanie ekotypów trzcinnika piaskowego Calamagrostis epigeios (L.) Roth

Rekultywacja gruntów zdewastowanych przez przemysł polega na przywróceniu im życia biologicznego, umożliwiającego wegetację roślin wyższych. Trzcinnik piaskowy (Calamagrostis epigeios L. Roth) jest gatunkiem o zdolnościach pionierskich. Rozpoczyna on bowiem ciąg sukcesji naturalnej zarówno na hałdach odpadów kopalni węgla, jak też na wydmach piaskowych terenów zdewastowanych przez przemysł. Celowym jest więc poznanie biologii tego gatunku oraz określenie zakresu zmienności cech morfologicznych populacji występujących w Polsce.
W 1996r. dokonano oceny cech morfologicznych 28 ekotypów trzcinnika piaskowego zebranych z terenu całego kraju. Dokonano pomiarów następujących cech morfologicznych: długość rozłogów na początku oraz po zakończeniu wegetacji, wysokość w fazie kłoszenia i pełni kwitnienia, długość i liczba wiech oraz bujność całej rośliny. Za najważniejszą cechę świadczącą o ekspansywności trzcinnika piaskowego uznano długość rozłogów. Ekotypy trzcinnika różniły się bardzo istotnie pod względem liczby wiech na roślinie. Różnorodność morfologiczna badanego materiału świadczy o bogactwie genotypowym trzcinnika piaskowego, występującego na stanowiskach naturalnych w Polsce. Istnieją więc możliwości wytworzenia populacji lub odmian tego gatunku, wykazujących wybitne zdolności pionierskie na gruntach bezglebowych i zdewastowanych.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Rola systemu antyoksydacyjnego w odpowiedzi komorek drozdzy Saccharomyces cerevisiae na silny stres solny

Stres solny jest jednym z najważniejszych czynników abiotycznych, ograniczających produkcję roślinną na świecie. W odpowiedzi na stres solny organizmy rozwinęły różne mechanizmy adaptacyjne. Akumulacja glicerolu w komórkach drożdży jest pierwszą zaobserwowaną i najczęściej badaną cechą pojawiającą się w wyniku wzrostu ciśnienia osmotycznego środowiska. W tych warunkach zaobserwowano także syntezę katalazy T. W prezentowanej pracy badano odpowiedź komórek pozbawionych różnych elementów systemu antyoksydacyjnego na stres solny indukowany NaCl. W warunakach umiarkowanego stresu solnego obserowowano wzrost aktywności katalazy T ale poziom przeżywalności kamórek badanych szczepów nie ulegał zmianom. Komórki drożdży pozbawione aktywności cytoplazmatycznej dysmutazy ponadtlenkowej (Cu, ZnSOD) były nadwrażliwe na silny stres solny. Komórki pozbawione funkcjonalnych mitochondriów (rho-) okazały się bardziej odporne na silny stres solny niż komórki szczepu dzikiego. Komórki pozbawione aktywności katalazowej zachowywały się w tych warunkach w taki sam sposób jak komórki szczepu dzikiego.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Występowanie i szkodliwość Cylindrocladium scoparium MORGAN dla roślin wrzosowatych i jałowca łuskowatego

Określono skład gatunkowy grzybów zasiedlających porażone pędy wrzosu, jałowca łuskowatego i różanecznika. Zbadano chorobotwórczość Cylindrocladium scoparium dla 3 gatunków roślin oraz rozwój zgnilizny tkanek w zależności od temperatury. Z porażonych tkanek podstawy pędów wyizolowano kilkanaście gatunków grzybów, wśród których dominowały C. scoparium, Alternaria alternata, Botrytis cinerea, Rhizoctonia solani, gatunki rodzajów Fusarium i Trichoderma. Cylindrocladium scoparium kolonizował liście i części pędów badanych roślin, przy czym nekroza rozwijała się istotnie szybciej na jałowcu łuskowa tym i różaneczniku aniżeli na wrzosie. Wykazano kolonizowanie tkanek wrzosu i różaneczników w zakresie temperatury od 10° do 32°C przy optimum 25-27°C.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Zrodla sukcesu w rozwoju przedsiebiorczosci w agrobiznesie na obszarach wiejskich zachodniej i wschodniej Polski

Celem badań było poznanie źródeł sukcesu w rozwoju przedsiębiorczości w agrobiznesie na obszarach wiejskich. W badaniach szczególną uwagę zwrócono na poznanie opinii przedsiębiorców w agrobiznesie o najważniejszych cechach osobowych właścicieli firm i innych czynnikach, które pozwalają odnieść sukces w biznesie. Badaniami objęto 311 przedsiębiorców agrobiznesu na obszarach wiejskich zachodniej Polski i 305 firm agrobiznesu na wschodzie kraju. Badania zostały przeprowadzone na przełomie 2004 i 2005 roku. W badaniach wykorzystano metodę wywiadu w oparciu o standaryzowany kwestionariusz. W opinii 77,5% badanych przedsiębiorców w agrobiznesie na obszarach, które mogą warunkować sukces w biznesie, można zaliczyć: obowiązkowość, sumienność, pracowitość, lojalność, uczciwość, rzetelność i wiarygodność. Niewiele mniej przedsiębiorców, bo 74,6% do tych cech zaliczyło: kreatywność, błyskotliwość, operatywność, siłę przebicia, zdolności adaptacyjne, zaradność, zdecydowanie i upór. Dopiero na trzecim miejscu 67,8% przedsiębiorców wymieniło znaczenie wiedzy i umiejętności w prowadzeniu biznesu. Z kolei w opinii 65,0% przedsiębiorców dużą rolę w osiągnięciu sukcesu w rozwoju firmy agrobiznesu odgrywają również kontakty z ludźmi. Natomiast zdecydowana większość badanych przedsiębiorców (79,3%) na obszarach wiejskich wschodniej Polski na pierwszym miejscu wymieniła: fachowość, doświadczenie, wiedzę fachową, technologiczną, ekonomiczną, prawniczą, profesjonalizm, kompetencje, znajomość branży i wykształcenie.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo