rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Wpływ nawadniania kroplowego i sposobu produkcji rozsady na plonowanie kawona (Citrullus vulgaris) uprawianego na glebie bardzo lekkiej

W doświadczeniu polowym, przeprowadzonym w latach 2005–2006 na
glebie bardzo lekkiej w Kruszynie Krajeńskim koło Bydgoszczy, badano wpływ
nawadniania kroplowego i trzech sposobów produkcji rozsady na wielkość plonu
kawona odmiany „Bingo”. Doświadczenie założono jako dwuczynnikowe w układzie
zależnym split-plot, w czterech powtórzeniach. Czynnikiem pierwszego rzędu
było nawadnianie kroplowe zastosowane w dwóch wariantach: O – bez nawadniania
(kontrola), K – nawadnianie kroplowe na podstawie wskazań tensjometrów
(-0,03 MPa). Czynnikiem drugiego rzędu był rodzaj światła zastosowanego podczas
produkcji rozsady: S – światło słoneczne – szklarnia (kontrola), N – światło
niebieskie sztuczne, D – światło dzienne białe sztuczne. Stwierdzono, że nawadnianie
kroplowe istotnie zwiększyło plony kawona o 27,5 t.ha-1, tj. o 156%. Istotnie
wyższe plony uzyskano z roślin z sadzonek produkowanych przy świetle słonecznym
w szklarni (wariant S). Wystąpiło współdziałanie badanych czynników
w kształtowaniu plonów handlowych kawona. Rośliny z sadzonek uzyskanych
przy naturalnym świetle słonecznym w szklarni (S), dawały w warunkach nawodnień
kroplowych istotnie wyższe plony, wynoszące średnio w okresie badawczym
57 t .ha-1.

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Wybrane elementy atrakcyjności turystycznej powiatów województwa opolskiego

Wiele gmin traktuje obecnie turystykę jako niezwykle istotny czynnik aktywizacji
gospodarczej oraz swoisty stymulator rozwoju gospodarczego. Jest to
szczególnie widoczne na obszarach charakteryzujących się wysoką atrakcyjnością
turystyczną, którą determinują w sposób komplementarny: walory turystyczne,
dostępność komunikacyjna oraz stan zagospodarowania turystycznego. Celem poznawczym
pracy jest ocena wybranych elementów atrakcyjności turystycznej powiatów
województwa opolskiego. Realizowane badania mają również cel praktyczny,
gdyż ich wyniki zostaną wykorzystane przez ekspertów rozpatrujących
wnioski o dofinansowanie projektów w ramach RPO WO 2007–2013. Materiał
badawczy w niniejszej pracy ma charakter wtórny i został pozyskany w wyniku
studiowania materiałów statystycznych oraz literatury i opracowań bibliograficznych.
Zastosowano metodę opisową, należącą do grupy metod badawczych o charakterze
indukcyjnym. Zakres przestrzenny badań obejmował 12 powiatów województwa
opolskiego, a czasowy – rok 2008. Przedmiotem analizy są wybrane
elementy atrakcyjności turystycznej badanego obszaru. W badaniu uwzględniono:
powierzchnię obszarów chronionych, liczbę obiektów muzealnych, długość dróg
publicznych, liczbę wypadków drogowych, liczbę obiektów noclegowych oraz
liczbę miejsc noclegowych. Do oceny atrakcyjności turystycznej badanych powiatów
posłużono się wielowymiarową analizą porównawczą – metodą wzorca rozwoju.
Biorąc pod uwagę analizowane w pracy cechy diagnostyczne, zagregowane
do miary rozwoju, najbardziej atrakcyjne turystycznie na terenie Opolszczyzny są
powiaty: nyski, opolski i strzelecki, zaś najmniej: krapkowicki i kędzierzyńskokozielski.
Do powiatów o wysokiej atrakcyjności turystycznej zaliczyć można tylko
powiat nyski, do średniej zaś opolski. Pozostałe powiaty województwa należy
uznać za obszary o niskiej atrakcyjności turystycznej. Duże znaczenie poznawcze i aplikacyjne poruszanych w pracy kwestii powoduje, że niezwykle istotne wydaje
się być prowadzenie dalszych, pogłębionych badań nad atrakcyjnością turystyczną.
Niezbędne wydaje się jednak znaczne rozszerzenie zbioru cech diagnostycznych,
opisujących atrakcyjność turystyczną oraz zastosowanie bardziej wyrafinowanych
metod analizy statystycznej.

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Ocena warunków termicznych w centrum Bydgoszczy na tle dzielnicy peryferyjnej Fordon i terenu zamiejskiego

W pracy przedstawiono wyniki pomiarów temperatury powietrza
przeprowadzone w roku 2012 przy użyciu automatycznych stacji meteorologicznych
w trzech lokalizacjach terenowych. Pierwsza rejestrowała warunki
termiczne w centrum Bydgoszczy, drugą reprezentującą teren obrzeża
miasta zainstalowano w dzielnicy peryferyjnej Fordon, a trzecią reprezentatywną
dla okolic Bydgoszczy usytuowano na terenie stacji badawczej
Uniwersytetu Technologiczno-Przyrodniczego w miejscowości Mochle.
Na podstawie porównania wartości średnich rocznych, sezonowych i miesięcznych
stwierdzono, że najwyższe temperatury powietrza występowały
w centrum miasta, chłodniej było w dzielnicy peryferyjnej, a najchłodniej
za miastem. Największe różnice zanotowano w lecie, a najmniejsze zimą.
Stwierdzone zróżnicowanie temperatury powietrza między centrum miasta,
dzielnicą peryferyjną i obszarem zamiejskim, wpływało na terminy
początku, końca i długość trwania meteorologicznych pór roku, termicznego
okresu wegetacyjnego oraz frekwencję dni charakterystycznych pod
względem termicznym. Największe rozbieżności dotyczyły centrum miasta
i terenu zamiejskiego. W Fordonie notowano zazwyczaj terminy i wartości
pośrednie. We wszystkich lokalizacjach stwierdzono zbliżoną liczbę dni ciepłych, liczba dni przymrozkowych była największa w centrum miasta,
a liczba dni mroźnych zdecydowanie największa na terenie zamiejskim.

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Reakcja ziemniaków średnio wczesnych oraz średnio późnych i późnych na czynnik wodny w warunkach gleb kompleksów pszennych i żytnich

W pracy wykorzystano dane dotyczące plonów ziemniaków uprawianych
na glebach kompleksu pszennego bardzo dobrego i dobrego oraz żytniego bardzo
dobrego i dobrego, w 11 stacjach doświadczalnych oceny odmian z lat 1996-2005.
Dla gleb kompleksów pszennych i żytnich zbudowano modele plonu ziemniaków
średnio wczesnych oraz średnio późnych i późnych w postaci funkcji regresji
(wielomian 2-go stopnia z interakcjami), w której zmiennymi objaśniającymi były
sumy opadów atmosferycznych w miesiącach maj-czerwiec i lipiec-sierpień.
Modele badano w przedziale 75–175 mm opadu dla okresu maj-czerwiec i 90–220
mm opadu okresu lipiec-sierpień, co odpowiadało w przybliżeniu średniej ±
odchylenie standardowe tych parametrów.
We wszystkich przypadkach znacznie silniej oddziałującym na wysokość
plonu czynnikiem okazał się opad okresu lipiec-sierpień. Dla ziemniaków średnio
wczesnych uprawianych na glebach pszennych, optymalnym dla uzyskania najwyższych
plonów był układ czynników, w których niskim opadom okresu majczerwiec
(88 mm) towarzyszyły wysokie opady okresu lipiec-sierpień (217 mm).
Plony osiągane w tych warunkach wynosiły 594 dt·ha-1. Uprawiane na tych samych
glebach ziemniaki średnio późne i późne reagowały podobnie na wodę pochodzącą
z opadów. Optymalnym układem czynników był: opad okresu majczerwiec
– 76 mm i lipiec-sierpień – 220 mm, dający plon 643 dt·ha-1.Ziemniaki średnio wczesne uprawiane na glebach kompleksów żytnich
plonowały najwyżej (481 dt·ha-1), gdy opad okresu maj-czerwiec był powyżej
średniej (143 mm), a okresu lipiec-sierpień najwyższy (220 mm). Ziemniaki średnio
późne i późne na tych glebach dawały najwyższy plon (512 dt·ha-1) przy
podobnych warunkach opadowych w badanych okresach, odpowiednio: 140
i 220 mm.
Dla obu grup wczesności tak na glebach kompleksów pszennych jak i żytnich,
niskim opadom okresu maj-czerwiec (75 mm) oraz lipiec-sierpień (90 mm)
odpowiadały najniższe plony.
Badając analogiczne modele procentowej zawartości skrobi w bulwach
ziemniaków zauważono, że parametr ten zależał głównie od opadów w okresie lipiec-
sierpień, które silniej oddziaływały na glebach kompleksów żytnich niż
pszennych.

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Rola ostróg w regulacji rzek

Ostrogi są konstrukcjami budowanymi poprzecznie do kierunku
przepływu, które stosowane są przy regulacji rzek nizinnych. Zasadniczym
celem ich budowy jest ochrona brzegów oraz zwężenie koryta
rzecznego, co prowadzi do zwiększenia głębokości w korycie głównym,
a w konsekwencji do przedłużenia okresu nawigacyjnego.
Analizując wpływ ostróg na hydrodynamikę oraz ruch rumowiska
w rzece, należy rozważyć na dwa przypadki: (1) ostrogi niezatopione,
kiedy korona konstrukcji znajduje się ponad zwierciadłem wody oraz (2)
ostrogi zatopione.
W warunkach ostróg niezatopionych obserwuje się zwężenie koryta
głównego rzeki, któremu towarzyszy zwiększenie prędkości wody,
a w konsekwencji jego pogłębianie. W obszarach między ostrogami ruch
wody jest znacznie wolniejszy, co powoduje odkładanie się tam niesionego
rumowiska. W przypadku ostróg zatopionych ruch wody odbywa
się całym korytem rzeki, jednak zwiększenie oporów ruchu w obszarze
ostróg powoduje zmniejszenie przepustowości rzek, co może mieć istotne
znaczenie w warunkach powodziowych. W każdym z przypadków ruchowi
wody towarzyszy mniej lub bardziej intensywny ruch rumowiska.
Stan wiedzy w zakresie mechanizmów wzajemnego oddziaływania rzeki
z ostrogami jest nadal niewystarczający, by można było prognozować
zmiany denne w korycie rzeki z dużą dokładnością. Ostrogi choć budowane
od bardzo dawna, nie zawsze doprowadziły do osiągnięcia zamierzonego
celu; często przysparzają dodatkowych trudności (np. wymycia,
odkładanie rumowiska). W ostatnim okresie można zauważyć powrót do
badań laboratoryjnych; rzadziej wykonywane są pomiary terenowe. Badania
na modelach hydraulicznych pozwalają lepiej zrozumieć mechanizmy
rządzące ruchem wody i rumowiska w warunkach rzeki regulowanej
ostrogami. Dostarczają one również danych dla potrzeb weryfikacji
modeli matematycznych, które pozwolą na rozwiązywanie problemów
występujących w naturze.

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Udział wpływów z opłat adiacenckich w dochodach gminy Zielonki

Artykuł prezentuje zarys dochodów i wydatków budżetu gminy Zielonki w latach 1999-2010 (trzy czteroletnie kadencje władz samorządowych). Szczególną uwagę zwrócono na prowadzoną politykę przestrzenną władz gminy oraz podjęte działania związane z możliwością wprowadzenia w życie opłat adiacenckich, stanowiących formę partycypacji mieszkańców w kosztach powstałej infrastruktury technicznej. Zaprezentowano prawne możliwości obciążenia mieszkańców kosztami inwestycji prowadzonych przez gminę przy współudziale środków własnych oraz dofinansowań zewnętrznych. Przedstawiono historyczną analizę rozwoju opłat partycypacyjnych w kosztach budowy infrastruktury technicznej.
 

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Wpływ wycinki roślin na skuteczność usuwania zanieczyszczeń w oczyszczalni hydrofitowej z pionowym przepływem

W pracy przedstawiono analizę wyników 4-letnich doświadczeń z eksploatacji
hydrofitowej, jednoetapowej, trzcinowej oczyszczalni z pionowym przepływem.
Głównym celem badań była analiza skuteczności oczyszczania i ocena jakości
odpływających ścieków. Badania wykonywano w latach 2006–2009. Średni
dopływ ścieków wynosił 13,9 m3·d-1.Coroczna wycinka i usuwanie trzciny ze złóż
przyczynia się do wzrostu efektów eliminacji zanieczyszczeń w tej oczyszczalni.
Podczas eksploatacji oczyszczalni w latach 2006–2007, kiedy nie usuwano trzciny
ze złóż efekty usuwania zawiesin ogólnych, BZT5, ChZT, azotu amonowego,
ogólnego i fosforu ogólnego wynosiły odpowiednio: 78,6%, 76,1%, 81,8%,
15,3%, 23,5% i 57,2%. W okresie badawczym, w którym wycinano i usuwano
trzcinę ze złóż (lata 2008–2009) skuteczność usuwania zawiesin ogólnych, BZT5,
ChZT, azotu amonowego, azotu ogólnego i fosforu ogólnego wzrosła i wynosiła
odpowiednio: 83,1%, 76,7%, 85,4%, 49,8%, 45,1% i 65,6%. W analizowanym
systemie skuteczniejsze usuwanie zanieczyszczeń prawdopodobnie byłoby możliwe
po przekształceniu obecnie funkcjonujących jednoetapowych złóż trzcinowych
w system czterech, szeregowo ustawionych złóż z naprzemian pionowym i poziomym
przepływem ścieków.

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Wpływ warunków termiczno-opadowych na rozwój i plon owsa uprawianego w rejonie środkowo-wschodniej Polski

W pracy przedstawiono wyniki trzyletniego doświadczenia polowego założonego
w latach 2005-2007 w Rolniczej Stacji Doświadczalnej w Zawadach
k. Siedlec na glebie kompleksu żytniego dobrego. Oceniono przebieg faz rozwojowych
owsa w zależności od warunków pogodowych w okresie wegetacji. Warunki
pogodowe w latach prowadzenia badań były zróżnicowane. Wyjątkowo niekorzystne
warunki panowały w sezonie 2006 roku – w tym czasie zanotowano
duży niedobór opadów. W kolejnych latach badano wpływ trzech ilości wysiewu
(300, 500, 700 ziaren kiełkujących na 1 m2) na plon trzech odmian owsa (Polar –
odmiana nieoplewiona, Bachmat i Rajtar – odmiany oplewione). Wykazano, że na
wzrost i rozwój oraz plon owsa decydujący wpływ miały warunki pogodowe w
latach prowadzenia badań, a także czynniki doświadczenia, tj. gęstość siewu oraz
testowane odmiany. Najwyższy plon ziarna zanotowano w korzystnym 2007 roku.
Zwiększenie ilości wysiewu spowodowało istotny wzrost plonu ziarna. Z badanych
odmian najwyższy plon dała odmiana Bachmat.

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Technologiczna i ekologiczna modernizacja rolnictwa i obszarów wiejskich

Przedstawiono niektóre wyniki badań i studiów prognostycznych IBMER
nad kształtowaniem się przyszłościowego modelu rolnictwa i techniki (inżynierii)
rolniczej zachodzących pod wpływem realizacji wspólnej polityki rolnej
i proekologicznego oddziaływania na wielofunkcyjny rozwój wsi i obszarów wiejskich.
Zapoczątkowany proces technologiczny modernizacji rozwojowych gospodarstw
rodzinnych i farmerskich wiąże się z propagowanym przechodzeniem od
tradycyjnych i intensywnych systemów produkcji rolniczej do systemu rolnictwa
zrównoważonego, ekologicznego i precyzyjnego.
Stwierdzono systematyczne oddziaływanie postępu naukowo-technicznego
na efektywność produkcji roślinnej i zwierzęcej w ciągle zmniejszającej się liczbie
towarowych gospodarstw rodzinnych. Dalszy postęp technologiczny, zmniejszanie
się skumulowanej energochłonności i jednostkowych kosztów produkcji rolniczej
będzie stymulować utrzymywanie się około 400 tys. rozwojowych gospodarstw
i grup producentów rolnych zdolnych do konkurowania na rynkach żywnościowych.
Stwierdzono też, że w zakresie równoważenia produkcji rolniczej, integrowanej
z wielofunkcyjnym rozwojem wsi, poszanowania energii i ochroną środowiska
obszarów wiejskich, nauka i technika rolnicza ma coraz poważniejsze zadania.
Trzeba między innymi przesądzać i godzić interesy producentów rolnych
i żywnościowych z ekologicznymi wymaganiami ochrony gleby, wody, powietrza,
lasów i innych. Należy przesądzać czy można całkowicie rezygnować ze stosowania
agrochemikaliów przy założonej na wiele lat produkcji żywności ekologicznej.
Warto też bardziej obiektywnie oceniać substytucję różnych rodzajów energii, a w tym wymaganym wykorzystaniem energii z zasobów odnawialnych. Niezbędne są
więc interdyscyplinarne badania rozwojowe i wdrożeniowe nad poszanowaniem
energii i środowiska w gospodarstwach i regionach wprowadzających postępowe
metody pozyskiwania i przetwórstwa produktów rolnych.

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Modelowanie powierzchni terenu

Od wielu lat modele 3D reprezentujące powierzchnię terenu znajdują zastosowanie w różnych dziedzinach nauki i inżynierii. W pracy pokazano i opisano proces implementacji danych do NMT, dokonano przeglądu metod tworzenia NMT opartych na siatkach TIN i GRID. Przedstawiono też metody tworzenia siatek TIN. Opisano również metody interpolacji wysokości w modelach rastrowych na podstawie danych pomiarowych z wykorzystaniem różnego typu algorytmów.

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Walory środowiska przyrodniczego i dziedzictwa kulturowego Parku Duchackiego w opracowaniu kartograficznym

W pracy opisano walory środowiska przyrodniczego i dziedzictwa
kulturowego założenia dworsko-parkowego na Woli Duchackiej w Krakowie,
które można poznać dzięki materiałom kartograficznym.
Historyczne plany katastralne, wojskowe zdjęcia topograficzne,
materiały ikonograficzne oraz współczesne mapy ewidencyjne i przedmiotowe
są nośnikami różnych informacji o charakterze przestrzennym.
Dlatego korzystając z metody chronologiczno-porównawczej dokonano
analizy niektórych map i planów powstałych na przestrzeni dwustu trzydziestu
lat.
Wyniki badań posłużyły studentom Architektury Krajobrazu
na Uniwersytecie Rolniczym w Krakowie do opracowania
projektów rewitalizacji Parku Duchackiego.

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Prognozowanie suszy meteorologicznej i rolniczej w systemie monitorowania suszy na Kujawach i w dolinie Górnej Noteci

Instytut Technologiczno-Przyrodniczy prowadzi monitoring suszy meteoro-logicznej i rolniczej dla obszaru Kujaw i doliny górnej Noteci. Intensywność suszy meteorologicznej określana jest na podstawie wskaźnika standaryzowanego opadu SPI (Standardized Precipitation Index), a suszy rolniczej - wskaźnika suszy rolniczej CDI (Crop Drought Index). Istnieje ścisły związek między warunkami atmosferycznymi (susza meteorologiczna), a warunkami rozwoju roślin. Korzystając z tych związków, wartości wskaźnika CDI wyznaczane są w oparciu o równania regresji pomiędzy CDI a SPI. 
W ramach monitoringu suszy opracowywana jest prognoza przebiegu tych susz. Prognozowanie przebiegu suszy meteorologicznej i rolniczej w kolejnych dekadach okresu wegetacyjnego przebiega w trzech etapach: prognozowanie dekadowej sumy opadów (w oparciu o prognozę opadów zamieszczoną na stronach internetowych portalu WetterOnline), wyznaczenie prognozowanej wartości wskaźnika SPI dla opadów sumowanych, począwszy od 01.04 do końca prognozowanej dekady, wyznaczenie prognozowanej wartości wskaźnika CDI na koniec prognozowanej dekady (na podstawie równań regresji pomiędzy wskaźnikiem SPI i CDI) i określenie klasy intensywności zjawiska dla badanych roślin i siedlisk użytków zielonych na glebach o różnej retencji.
Prognozy wskaźnika suszy meteorologicznej SPI wykazały dużą sprawdzalność (80-100%). Sprawdzalność prognoz suszy rolniczej była zróżnicowana 
w zależności od rośliny i zapasów wody użytecznej w glebie (50-100%). Tylko 
w pojedynczych przypadkach stwierdzono różnice w ocenie klas intensywności 
rzeczywistych i prognozowanych susz rolniczych. 
Opracowany i wdrożony system monitoringu suszy meteorologicznej i rolniczej w rejonie Kujaw i w dolinie górnej Noteci, czyli w regionie o najmniejszych opadach w Polsce, i prezentacja jego wyników w internecie, ma na celu wspieranie racjonalnego wykorzystania zasobów wody w rolnictwie i prowadzenia nawodnień. Wyniki te można również wykorzystać do oceny możliwych strat 
w plonach.

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Skuteczność zmniejszenia zanieczyszczeń ścieków w oczyszczalni "Kujawy"

W artykule przedstawiono skuteczność zmniejszenia zanieczyszczeń ścieków
w Zakładzie Oczyszczania Ścieków „KUJAWY”. Oczyszczalnia „KUJAWY”
przeznaczona jest do oczyszczania ścieków bytowych z dzielnicy Nowa Huta
dla miasta Krakowa. Przepustowość oczyszczalni wynosi 80 000 m3.d-1.
Badania przeprowadzono w okresie od 01.04.2006 do 31.03.2007 roku.
Analizy wyników dokonano na podstawie stężenia ścieków surowych i oczyszczonych.
Analizie poddano trzy wskaźniki zanieczyszczeń z grupy podstawowej:
BZT5, ChZTCr i zawiesinę ogólną oraz dwa z grupy eutroficznej: azot ogólny i fosfor
ogólny.
Na podstawie przeprowadzonej analizy wyników określono średnią skuteczność
zmniejszenia wskaźnika BZT5 na poziomie 98,5%. ChZTCr – 96,0%,
zawiesiny ogólnej – 98,2%, azotu ogólnego – 73,7% oraz fosforu ogólnego –
91,4%.

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Związki biogenne a proces eutrofizacji wód Goczałkowickiego zbiornika wodnego

W pracy zaprezentowano wpływ dopływających ładunków związków
biogennych (azotu ogólnego i fosforu ogólnego) z wodami rzeki Wisły
na proces eutrofizacji wód zbiornika Goczałkowice. Badania prowadzono
w latach 2004-2006 oraz 2010-2011, w sezonach wegetacyjnych. Obliczono
obciążenie fosforem zbiornika Goczałkowice oraz określono ładunek
dopuszczalny i niebezpieczny fosforu ogólnego według Vollenveidera
(1976). Wyliczoną wartość obciążenia ładunkiem fosforu ogólnego przyrównano
do wartości ładunków dopuszczalnych oraz niebezpiecznych.
Ponadto obliczono biomasę fitoplanktonu (podawaną w mokrej masie)
i dokonano oznaczenia składu gatunkowego fitoplanktonu. Badania wykazały,
że ładunki fosforu wnoszone z wodami rzeki Wisły w latach 2010-
2011 były mniejsze (średnio 0,147 g P·m-2·rok-1) od dopływających w latach
2004-2006 (średnio 0,681 g P·m-2·rok-1) i przewyższały tylko wartości
ładunków dopuszczalnych, co wskazuje na poprawę warunków w zlewni.
Mimo mniejszego dopływu ładunków stwierdzono, że wody zbiornika
nadal wykazują charakter eutroficzny. Potwierdzają to wysokie stężenia
fosforu ogólnego (średnio 0,05 mg P·dm-3 (2004-2006) i średnio 0,062 mg
P·dm-3 (2010-2011)), azotu ogólnego (średnio 1,26 mg N·dm-3 (2004-2006)
i średnio 1,38 mg N·dm-3 (2010-2011)), chlorofilu a (średnio 26,83 μg·dm-3
(2004-2006) i 33,36 μg·dm-3 (2011)) oraz wartości biomasy fitoplanktonu
w zbiorniku (średnio 7,39 mg·dm-3 (2004-2006)), a także typowe dla wód eutroficznych gatunki fitoplanktonu (m. in. Microcystis viridis
(A. Br. in Rabenh.) Lemm., Coelastrum sp., Euglena viridis (Carter).).

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna