rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Przebieg ciąży u pacjentki z grupy wysokiego ryzyka położniczego.

Wstęp. Poród przedwczesny to ukończenie ciąży między 22. a 37. tygodniem. W Polsce dotyczy około 7% wszystkich porodów. Ze względu na fakt, iż stanowi główną przyczynę umieralności okołoporodowej noworodków jest jednym z najważniejszych problemów współczesnej medycyny perinatalnej i wymaga wieloetapowych działań w specjalistycznych ośrodkach.
Cel pracy. Omówienie specyfiki opieki nad pacjentką z grupy wysokiego ryzyka położniczego, wskazanie problemów pielęgnacyjnych oraz sposobów ich rozwiązywania, a także przedstawienie wpływu określonych powikłań w przebiegu ciąży na stan psychiczny kobiety.
Materiał i metody. Jako narzędzie zastosowano proces pielęgnowania indywidualnego przypadku. Technikami badawczymi służącymi zebraniu informacji były: analiza dokumentacji medycznej, nieustrukturyzowany wywiad oraz jawna obserwacja.
Wnioski. Pacjentkę w ciąży wysokiego ryzyka należy objąć holistyczną opieką. Postępowanie – poza działaniami medycznymi skoncentrowanymi na dobrostanie matki i płodu – polega na udzielaniu wsparcia psychicznego, budowaniu zaufania i dobrej komunikacji.

Czasopismo: Współczesne Pielęgniarstwo i Ochrona Zdrowia
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Poród lotosowy – studium przypadku.

Wstęp. Pierwszy poród lotosowy odbył się w roku 1974 w Stanach Zjednoczonych. Pomysłodawczynią i pierwszą kobietą „rodzącą lotosowo” była Claire Lotus Day – pielęgniarka i nauczycielka. Jest nazywana „matką narodzin lotosu”. W filozofii tej formy porodu łożysko umiera oddając siłę życia dziecku. Poród lotosowy to nie tylko przejście duchowe między łożyskiem a noworodkiem. Według dr Sarah Buckley jest jak dobra położna. Umożliwia matce i dziecku szczególne przeżycie pierwszych dni.
Cel pracy. Celem pracy jest przedstawienie specyfiki opieki i postępowania z pacjentką w domowym porodzie lotosowym oraz opisanie przebiegu okresu okołoporodowego z uwzględnieniem holistycznej opieki nad rodzącą i jej rodziną.
Materiał i metody. Analizy dokonano na podstawie procesu pielęgnowania w metodzie indywidualnych przypadków oraz krytycznej analizy literatury. Wykorzystano dane z dokumentacji medycznej, kwestionariusza wywiadu i obserwacji.
Wnioski. Pacjentkę rodzącą w domu należy objąć opieką holistyczną. Rola położnej polega na wpieraniu, motywowaniu i towarzyszeniu w porodzie, koncentruje się nie tylko na sferze medycznej, ale także duchowej pacjentki. Położna powinna okazywać postawę otwartą wobec oczekiwań i potrzeb kobiety oraz koncentrować się nie tylko na jej sferze medycznej oraz duchowej. Jednym z ważniejszych aspektów opieki nad położnicą i noworodkiem po porodzie lotosowym jest zapewnienie bezpieczeństwa epidemiologicznego do czasu samoistnego odpępniania.

Czasopismo: Współczesne Pielęgniarstwo i Ochrona Zdrowia
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Poziom jakości opieki pielęgniarskiej na przykładzie oddziałów Uniwersyteckiego Szpitala Kinicznego we Wrocławiu.

Wstęp. Jakość opieki pielęgniarskiej można zdefiniować jako satysfakcję odbieraną i odczuwaną przez pacjenta. Jest ona jednym z wielu mierników ewaluacji opieki pielęgniarskiej oraz całościowo postrzeganej opieki świadczonej w placówkach ochrony zdrowia. Pacjent ma prawo wymagać oraz spodziewać się dobrej jakościowo opieki oraz uczestniczenia w jej przebiegu. Na odczuwanie satysfakcji z opieki składa się wiele elementów: zaczynając od czynników demograficznych, kończąc na otoczeniu pacjenta w szpitalu. Cel pracy. Porównanie poziomów jakości opieki pielęgniarskiej między trzema oddziałami USK we Wrocławiu: Kardiologii, Angiologii i Nefrologii. Materiał i metody. Do badania włączono 150 pacjentów hospitalizowanych w ramach trzech oddziałów USK we Wrocławiu: Kardiologii, Angiologii oraz Nefrologii. Jako narzędzie badawcze wykorzystano kwestionariusz skali NSNS – polska wersja. Analizy statystycznej dokonano w programie Microsoft Excel 2010 z pakietem Analysis ToolPak i Statistica wersja 10. Narzędzia statystyczne: statystyka opisowa, test U Manna-Whitneya, korelacje Spearmana oraz test Kruskala-Wallisa. Wyniki. Średni wynik skali doświadczenia dla całego szpitala wyniósł 63,66, w skali satysfakcja – 69,26. Udowodniono wpływ poziomu wykształcenia na wynik skali doświadczenia oraz wszystkich cech demograficznych, poza płcią, na wynik skali satysfakcja. Nie stwierdzono wpływu długości czasu pobytu w szpitalu na wynik skali. Wnioski. Należy przeprowadzać dalsze badania oceny satysfakcji pacjentów z poziomu jakości opieki pielęgniarskiej. Poziom jakości opieki pielęgniarskiej jest czynnikiem dynamicznie zmieniającym się i jest zależny od wielu zmiennych.

Czasopismo: Współczesne Pielęgniarstwo i Ochrona Zdrowia
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Oparzenia u dzieci – rodzaje, ocena ciężkości oraz zasady postępowania.

Oparzenia u dzieci stanowią problem medyczny, społeczny, a także ekonomiczny. Skóra dziecka jest bardzo wrażliwa na czynniki termiczne. Najczęstszą przyczyną oparzeń jest oblanie gorącą wodą, rzadziej działanie płomienia, gorących przedmiotów czy substancji żrących. Do okolic najczęściej oparzonych należą kończyny i tułów. Najliczniejszą grupą wiekową wśród oparzonych stanowią dzieci między pierwszym a drugim rokiem życia. Postępowanie w przypadku oparzeń u dzieci, szczególnie małych, znacznie różni się od postępowania z oparzonym dorosłym. Natychmiastowe udzielenie prawidłowej pierwszej pomocy poparzonemu dziecku oraz umiejętność postępowania na miejscu wypadku mają niemały wpływ na przebieg dalszego leczenia i szybki powrót do zdrowia. Rokowanie w leczeniu oparzenia jest bezpośrednio związane z rozleglością oparzenia i na tej podstawie podejmuje się decyzję o leczeniu ambulatoryjnym lub w warunkach szpitalnych. Poziom udzielonej pierwszej pomocy zależy od podstawowej wiedzy medycznej, jaką posiada osoba udzielająca pomocy poparzonemu. Powinna być ona udzielona jak najszybciej z zachowaniem podstawowych zasad, dlatego tak ważne jest posiadanie podstawowej i niezbędnej wiedzy na temat postępowania w sytuacji, gdy dziecko ulegnie poparzeniu.

Czasopismo: Współczesne Pielęgniarstwo i Ochrona Zdrowia
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Opieka pielęgniarska nad pacjentem niedożywionym z przewlekłą obturacyjną chorobą płuc – studium przypadku

Wstęp. Zły stan odżywienia lub utrata masy ciała jest czynnikiem niekorzystnie wpływającym na jakość życia i rokowania osób z przewlekłą obturacyjną chorobą płuc (POChP) i stanowi niezależny czynnik ryzyka zgonów z przyczyn oddechowych. 
Cel pracy. Ocena stanu odżywienia i problemów pielęgnacyjnych pacjenta z POChP.
Materiał i metody. Badaniem objęto pacjenta w wieku 60 lat, który został przyjęty na Oddział Wewnętrzny SPZOZ w Bielsku Podlaskim z powodu zaostrzenia objawów POChP. Dane zebrano za pomocą obserwacji i wywiadu pielęgniarskiego. Analizie poddano dokumentację medyczną chorego: historię choroby, indywidualną kartę zleceń lekarskich, kartę gorączkową oraz wyniki laboratoryjne i badań dodatkowych. Ocenę stanu odżywienia dokonano za pomocą standaryzowanych skal pomiarowych SGA i NRS. 
Wyniki. Przy przyjęciu na oddział obserwowano duszność spoczynkową spowodowaną zaostrzeniem POChP. U pacjenta stwierdzono zwiększone ryzyko wystąpienie powikłań związanych z długotrwałym unieruchomieniem, kaszel z odksztuszaniem wydzieliny nagromadzonej w drzewie oskrzelowym z powodu stanu zapalnego oskrzeli, okresowo utrzymujące się obrzęk stóp oraz niedożywienie o średnim nasileniu. 
Wnioski. 1. Istotnym elementem opieki pielęgniarskiej nad pacjentem z POChP jest wczesna diagnostyka zaburzeń odżywiania za pomocą standaryzowanych skal/narzędzi pomiarowych oraz profilaktyka niedożywienia. 2. Pacjenta z POChP należy motywować do aktywnego uczestniczenia w procesie leczenia i przeciwdziałania negatywnym skutkom choroby.

Czasopismo: Współczesne Pielęgniarstwo i Ochrona Zdrowia
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Występowanie omdleń na widok krwi, przy iniekcjach i instrumentacjach w populacji studentów studiów medycznych

Wstęp. Omdlenia na widok krwi, przy iniekcjach i instrumentacjach należą do grupy omdleń wazowagalnych. Cel pracy. Ocena częstości występowania tych omdleń w populacji studentów studiów medycznych zarówno dziennych, jak i zaocznych. Materiał i metody. Grupę badawczą stanowiło 815 studentów, w tym 745 studentów studiów dziennych i 70 studentów studiów zaocznych, którzy wyrazili zgodę na dobrowolne, anonimowe wypełnienie ankiety. Wyniki. Omdlenia na widok krwi, przy iniekcjach i instrumentacjach występowały u około 11% studentów, przy innym stresie emocjonalnym – u 6%, a zasłabnięcia na widok krwi, przy iniekcjach i instrumentacjach oraz przy innych stresowych zdarzeniach – u około 17% badanych osób. U niektórych osób występowały jednocześnie omdlenia i zasłabnięcia. Ogółem choć jedno ze zdarzeń: omdlenie lub stan przedomdleniowy na widok krwi, przy iniekcjach i instrumentacjach lub przy innej stresowej sytuacji, podawało 23% respondentów. Wnioski. 1. Omdlenia na widok krwi, przy iniekcjach i instrumentacjach występują u stosunkowo dużego odsetka studentów studiów medycznych. 2. Obecnie wystąpienie omdlenia jest rzadziej traktowane jako przeciwwskazanie do podjęcia studiów medycznych niż w przeszłości.

Czasopismo: Współczesne Pielęgniarstwo i Ochrona Zdrowia
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Współczesne postępowanie w alergicznym nieżycie nosa

Wśród wzrastającej liczby chorób alergicznych, alergiczny nieżyt nosa (ANN) zajmuje czołową pozycję. Według badań epidemiologicznych przeprowadzonych w Polsce w ramach projektu ECAP (Epidemiologia Chorób Alergicznych w Polsce), schorzenie to dotyczy blisko 25% populacji, występując częściej u dzieci i w rejonach miejskich. ANN współistnieje w 80% przypadków z astmą oskrzelową i z alergicznym zapaleniem spojówek (AZS) – w 75% przypadków. ANN nieleczony stanowi duży, nawet ośmiokrotny wzrost ryzyka rozwoju astmy, ponadto powoduje częste zaostrzenia choroby i innych schorzeń towarzyszących, m.in. zapalenia zatok. Optymalne leczenie ANN zależy od fenotypu klinicznego (okresowy, przewlekły), wieku pacjenta oraz stopnia ciężkości choroby (lekki, umiarkowany, ciężki) i współistnienia AZS albo astmy. Zgodnie z wytycznymi raportu ARIA (Allergic Rhinitis and its Impact on Astma), podstawowe znaczenie w terapii ANN mają leki przeciwhistaminowe drugiej generacji (LPII), do których dodaje się miejscowe glikokortykosteroidy (mGKS) w przypadku ciężkiego przebiegu choroby. Obydwie grupy leków poprawiają również jakość życia (QoL) ocenianą za pomocą kwestionariuszy ogólnych i dostosowanych do specyfiki choroby. Obowiązuje również zasada zmniejszenia kontaktu z alergenem, ale skuteczność takiego postępowania wykazuje niewielkie znaczenie kliniczne. W uzasadnionych przypadkach skuteczna jest swoista immunoterapia alergenowa (SIT).

Czasopismo: Współczesne Pielęgniarstwo i Ochrona Zdrowia
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Pielęgnacja pacjenta z zakażeniem HCV

Na całym świecie żyje około 170 milionów, a w Polsce prawie 730 tysięcy, nosicieli wirusa HCV (hepatitis C virus). Spośród nich zdiagnozowano dotychczas blisko 15 tysięcy osób, pozostałe 715 tysięcy nie jest świadomych zakażenia. Skala występowania zakażenia powoduje, że należy zwrócić uwagę i uświadomić społeczeństwo o zagrożeniu, jakie niesie ze sobą omawiany wirus oraz w jaki sposób można skutecznie zmniejszyć prawdopodobieństwo zachorowania i zakażenia. Dostrzegając skalę problemu, Światowa Organizacja Zdrowia (WHO) uznała wirusowe zapalenie wątroby typu C za jedno z największych światowych zagrożeń epidemiologicznych XXI wieku. HCV to wirus, którego obecność w organizmie człowieka u większości zakażonych wywołuje ostre i przewlekłe zapalenie wątroby typu C, prowadzące do trwałego uszkodzenia narządu. Stanowi on poważne zagrożenie, gdyż może prowadzić do chronicznych chorób wątroby z wysokim ryzykiem rozwoju marskości, a nawet nowotworu, co w konsekwencji może doprowadzić do przedwczesnej śmierci pacjenta. Wśród osób najbardziej narażonych na zarażenie wirusem znajdują się pacjenci, którzy mieli przetaczaną krew/preparaty krwiopodobne, osoby narażone na pracę z zakażoną krwią, jej przetworami albo z zakażonym stolcem, a także narkomani, pacjenci hospitalizowani, dializowani, u których przeprowadzono zabiegi chirurgiczne lub endoskopowe. W zapewnieniu opieki na możliwie wysokim poziomie nad pacjentem ze stwierdzoną chorobą wątroby istotny udział ma pielęgniarka, która jest ważnym członkiem zespołu leczącego. Najczęściej i najdłużej przebywa ona z zakażonym, zarówno w procesie diagnostycznym, jak i leczenia. Jej spostrzeżenia stanowią istotny element oceny stanu chorego. We współpracy z nim oraz jego rodziną dąży do uzyskania adaptacji nowej sytuacji zdrowotnej, wpływając na jego sferę poznawczą, motywacyjną i emocjonalną, zapewniając bezpieczeństwo psychiczne i udzielając szczegółowych wyjaśnień, informuje o rodzajach podejmowanych działań, ich celu i sposobach wykonania. Taka postawa sprzyja pozyskaniu zaufania i dobrej współpracy na linii pacjent–pielęgniarka.

Czasopismo: Współczesne Pielęgniarstwo i Ochrona Zdrowia
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Zastosowanie Międzynarodowej Klasyfikacji Praktyki Pielęgniarskiej (ICNP®) w opiece nad pacjentem po embolizacji tętniaka kompleksu tętnicy łączącej przedniej (ACoA).

W pracy zamieszczono propozycję planu opieki pielęgniarskiej nad pacjentem po embolizacji tętniaka kompleksu tętnicy łączącej przedniej z krwawieniem podpajeczynówkowym opracowanego na podstawie indywidualnego studium przypadku za pomocą wskaźników jakości wyników opieki pielęgniarskiej według C-HOBIC. Proces pielęgnowania opiera się na terminologii klasyfikacji ICNP® – Międzynarodowa Klasyfikacja Opieki Pielęgniarskiej.

Czasopismo: Współczesne Pielęgniarstwo i Ochrona Zdrowia
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Czym jest racjonowanie opieki pielęgniarskiej?

Racjonowanie opieki pielęgniarskiej ma miejsce wówczas, gdy dostępne zasoby są niewystarczające do zapewnienia wszystkim pacjentom wymaganej opieki. Wśród przyczyn tego zjawiska wymienić można redukcje zatrudnienia, zwiększonego zapotrzebowanie na opiekę ze względu na nowe technologie, nowe opcje leczenia, czy wyższy poziom wiedzy pacjentów, co zwiększa nakłady czasu i pracy ponoszone przez pracowników opieki. Prezentowane omówienie wskazuje na potrzebę zwrócenia uwagi na problemy dotyczące niedoborów kadrowych w pielęgniarstwie i wynikające z nich konsekwencje.

Czasopismo: Współczesne Pielęgniarstwo i Ochrona Zdrowia
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Rola pielęgniarki w opiece nad pacjentem z ostrym zapaleniem wyrostka robaczkowego

Ostre zapalenie wyrostka robaczkowego jest jednym z najczęściej pojawiających się schorzeń układu pokarmowego. Leczenie chirurgiczne wyrostka robaczkowego może odbywać się w sposób klasyczny bądź też laparoskopowo. Aby przygotować pacjenta do operacji, konieczna jest fachowa wiedza, a także umiejętności pielęgniarskie. Celem tej pracy jest przybliżenie leczenia oraz roli pielęgniarki podczas opieki nad osobami z ostrym zapaleniem wyrostka robaczkowego.

Czasopismo: Współczesne Pielęgniarstwo i Ochrona Zdrowia
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Poczucie koherencji a jakość życia pacjentów z niewydolnością serca.

Wstęp. Niewydolność serca, mimo znacznych postępów w leczeniu, stanowi coraz większy problem zdrowotny, jak i społeczny w rozwiniętych krajach Ameryki i Europy. Obecnie duży postęp w leczeniu ostrych incydentów wieńcowych, w szczególności zawałów serca, postęp kardiologii inwazyjnej oraz dobra farmakoterapia przyczyniły się do znacznej redukcji liczby zgonów, a tym samy do wydłużenia życia pacjentom.
Cel pracy. Ocena czynników wpływających na poziom koherencji u pacjentów z niewydolnością serca oraz określenie związku między poczuciem koherencji a jakością życia u tych pacjentów.
Materiał i metody. Badanie zostało przeprowadzone wśród 114 pacjentów z niewydolnością serca leczonych na Oddziale Kardiologii. W badaniu zastosowano metodę sondażu diagnostycznego z wykorzystaniem narzędzi badawczych, tj. autorskiego kwestionariusza oraz standaryzowanych skal: Testu Orientacji Życiowej oraz Kwestionariusza Oceny Jakości Życia WHOQoL-BREF. Wyniki poddano analizie statystycznej.
Wyniki. Analiza materiału badawczego wykazała, iż 34% badanych charakteryzuje się niskim poczuciem koherencji, a 66% – wysokim poczuciem koherencji. Osoby będące w związku małżeńskim (p = 0,047) oraz mieszkające z rodziną (p = 0,021) częściej charakteryzują się wysokim poczuciem koherencji. Natomiast osoby, u których choroba niedokrwienna serca (p = 0,024) lub nadciśnienie tętnicze jest przyczyną niewydolności serca częściej charakteryzują się niskim poczuciem koherencji. Poziom koherencji istotnie pozytywnie wpływa na jakość życia pacjentów z niewydolnością serca.
Wnioski. Jakość życia pacjentów z wysokim poziomem koherencji (optymistów) jest istotnie wyższa od jakości życia pacjentów z niskim poziomem koherencji (pesymistów).

Czasopismo: Współczesne Pielęgniarstwo i Ochrona Zdrowia
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Wiedza rodziców na temat alergii pokarmowych u dzieci

Wstęp. Choroby alergiczne są najczęstszymi chorobami przewlekłymi wieku rozwojowego. W Polsce choruje około 20% populacji dziecięcej. Najwięcej i najczęściej mówi się o astmie, ale nie można zapominać o atopowym zapaleniu skóry i alergicznym zapaleniu błony śluzowej nosa. Pielęgniarka pełni kluczową rolę w opiece nad dzieckiem z alergią, redukuje lęk dziecka, zapewnia wsparcie emocjonalne. W myśl współczesnych teorii pielęgnowania, to pielęgniarka powinna przygotować rodzinę z chorym dzieckiem do samoopieki i samopielęgnacji oraz pomóc w adaptacji do nowej sytuacji. Cel pracy. Określenie poziomu wiedzy rodziców na temat alergii pokarmowej ich dziecka. Materiał i metody. Badania prowadzono od 30 czerwca do 26 września 2014 r. wśród rodziców pacjentów Oddziału Klinicznego Alergologii Dziecięcej Samodzielnego Szpitala Klinicznego nr 1 we Wrocławiu oraz losowo wybranych rodziców dzieci z alergią, za pośrednictwem ankiety internetowej. Badaniem objęto 50 rodziców. Do przeprowadzenia badania została użyta metoda sondażu diagnostycznego z zastosowaniem anonimowej ankiety własnego autorstwa. Obliczenia wykonano za pomocą arkusza kalkulacyjnego Microsoft Excel. Wyniki. Respondenci oceniają, że najlepiej przygotowaną osobą do przekazywania pacjentom wiedzy na temat profilaktyki oraz postępowania w chorobach alergicznych jest lekarz (84% ankietowanych). Jedynie 8% uważa personel pielęgniarski za wystarczająco kompetentny w zakresie przekazywania wiedzy. Badani oczekują od personelu medycznego rzetelnych informacji. Jak stwierdzili, nie chcą czerpać wiedzy z Internetu, tylko dlatego, że nikt nie ma dla nich wystarczająco dużo czasu albo wiedzy. Osoby posiadające wyższe wykształcenie wykazywały, statystycznie istotną (36%), większą świadomość ochronnego działania karmienia piersią. Tylko 11% z nich uważało, że karmienie piersią nie ma wpływu na ryzyko rozwoju alergii. Wnioski. 1. Wiedza rodziców na temat alergii pokarmowych jest niewielka. 2. Zaufanie do pielęgniarki, jako osoby kompetentnej do edukacji pacjenta, jest alarmująco niskie. 3. Większość ankietowanych uważa swoją wiedzę za niewystarczającą i wyraża chęć do jej pogłębienia. 4. Osoby posiadające wykształcenie wyższe wykazują wyższą świadomość, że karmienie piersią jest czynnikiem zmniejszającym ryzyko wystąpienia alergii.

Czasopismo: Współczesne Pielęgniarstwo i Ochrona Zdrowia
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Ocena możliwości doskonalenia zawodowego wśród położnych zatrudnionych w wybranych szpitalach na terenie województwa mazowieckiego, podlaskiego, lubelskiego i warmińsko-mazurskiego.

Wstęp. Zgodnie z Ustawą o zawodach pielęgniarki i położnej, położna ma obowiązek stałego aktualizowania swojej wiedzy i umiejętności zawodowych, a także posiada prawo do doskonalenia zawodowego. 
Cel pracy. Analiza możliwości doskonalenia zawodowego wśród położnych zatrudnionych w wybranych szpitalach na terenie województwa mazowieckiego, podlaskiego, lubelskiego i warmińsko-mazurskiego. 
Materiał. 153 położnych (100% kobiet) zatrudnionych w sześciu podmiotach opieki zdrowotnej na terenie Polski środkowo-wschodniej. Średnia wieku: 46,84 lata (SD: 12,44, min: 24 lata, maks: 61 lat, mediana: 50, modalna: 52). Większość badanych (n = 92, 60%) miało wykształcenie średnie medyczne, 20% (32 osoby) ukończyły studia I stopnia, 19% (n = 30) studia magisterskie. Średni czas stażu pracy wyniósł 24,56 lat (SD: 10,16, min: 0,5, maks: 39, mediana: 27, modalna: 28). Zdecydowana większość badanych zatrudniona była na pełny etat (n = 150, 98%). Odsetek zwrotu ankiet wyniósł 74% (153/204). 
Metody. Sondaż diagnostyczny, dobrowolne badania ankietowe przeprowadzone za pomocą anonimowej, standaryzowanej ankiety, badania możliwości kształcenia podyplomowego w grupie pielęgniarek i położnych na podstawie ankiety przygotowanej w Zakładzie Dydaktyki i Efektów Kształcenia Wydziału Nauki o Zdrowiu Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego. W ankiecie zawarto łącznie 23 pytania: zamknięte, półotwarte, otwarte, jednokrotnego i wielokrotnego wyboru. Do analizy uzyskanych wyników posłużono się metodami statystyki opisowej. Badania nie wymagały zgody Komisji Bioetycznej WUM na ich przeprowadzenie. 
Wyniki. W badanej grupie 28,7% położnych uczestniczy w szkoleniach, dla 60,9% badanych jest to potrzeba podwyższenia prestiżu zawodowego. Główną przeszkodę stanowią bariery finansowe – 75,7%, odległość do miejsca szkolenia – 44,4%, niedogodne terminy – 39,8%.
Wnioski. 1. W badanej grupie zdecydowana większość położnych aktywnie uczestniczyła w różnorodnych formach doskonalenia zawodowego celem utrzymania wysokich standardów profesjonalnej opieki, zgodnych z aktualną wiedzą medyczną i zasadami Evidence-based practice oraz celem zachowania wysokiego prestiżu zawodu położnej. 2. W badanej grupie położnych głównymi przeszkodami uniemożliwiającymi udział w kształceniu podyplomowym były koszty szkoleń, duża odległość między miejscem szkolenia a miejscem zamieszkania oraz niedogodne terminy oferowanych szkoleń. 3. W badanej grupie położnych głównym czynnikiem motywującym podejmowanie różnych form doskonalenia zawodowego była przydatność treści szkolenia w codziennej pracy zawodowej.

Czasopismo: Współczesne Pielęgniarstwo i Ochrona Zdrowia
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne