rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Opracowanie schematu aplikacyjnego GML dla potrzeb trójwymiarowej wielorozdzielczej bazy topograficznej

W ramach badań wykonywanych w projekcie „Konwersja obiektów Bazy Danych Topograficznych do postaci trójwymiarowej dla potrzeb dynamicznej geowizualizacji” (N N526 192537) opracowywana jest koncepcja Bazy Danych Topograficznych w postaci 3D (TBD3D), która może stanowić dodatkowy moduł TBD umożliwiający trójwymiarową wizualizację danych topograficznych. Tworzona koncepcja zakłada istnienie obiektów w trzech wymiarach na trzech poziomach szczegółowości. Obiekty w TBD3D będą przedstawiane w swej zgeneralizowanej postaci 3D lub za pomocą symboli 3D. Trójwymiarowe obiekty TBD3D będą pozyskiwane z danych ewidencyjnych, stereodigitalizacji lub z danych lidarowych albo jako dane pozyskiwane w wyniku superpozycji danych dwuwymiarowych z numerycznym modelem rzeźby terenu. Jednym z etapów niniejszych badań było opracowanie schematu aplikacyjnego GML dla potrzeb TBD3D (TBD3DGML) w celu przesyłania danych pomiędzy różnymi systemami geoinformacyjnymi oraz udostępniania ich przez Internet. Schemat ten pod kątem struktury plików i katalogów oparto na dotychczasowym schemacie dla dwuwymiarowych danych TBDGML. Natomiast geometria i budowa poszczególnych obiektów została dostosowana do wymogów trzeciego wymiaru i standardu GML3.1 oraz GML3.2. Dodatkowo ze standardu CityGML zaczerpnięto możliwość opisywania obiektów prototypowych (ImplicitGeometry) oraz wykorzystano moduł Appearance i TexturedSurface umożliwiający definiowanie wyglądu powierzchni. Opracowany schemat aplikacyjny TBD3DGML został przetestowany na wybranych obiektach TBD3D przedstawiających wszystkie wykorzystane w schemacie typy geometrii. Do zapisu danych w schemacie TBD3DGML wykorzystano oprogramowanie FME firmy Safe Software. Wygenerowane dane zostały następnie zwalidowane pod kątem zgodności z opracowanym schematem TBD3DGML i wczytane do przeglądarki GML AristotelesViewer v.1.3.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
NMT na potrzeby projektowania autostrad z wykorzystaniem metod fotogrametrycznych

Stworzenie Numerycznego Modelu Terenu stanowi ważny etap prac związanych z projektowaniem przebiegu i budową autostrad. Model błędnie aproksymujący powierzchnię terenu może stanowić źródło błędów w dalszych etapach prac np. przy bilansowaniu mas ziemnych (nasypów i wykopów). W praktyce stosuje się kilka metod pozyskiwania danych do NMT, takich jak: pomiar terenowy, digitalizacja istniejących podkładów kartograficznych czy opracowanie zdjęć lotniczych. Charakteryzują się one różną dokładnością, czasem opracowania, aktualnością oraz kosztami. Doświadczenia firmy z zakresu tworzenia NMT dla potrzeb projektowania sieci dróg i autostrad dowodzą że ekonomicznie uzasadnione jest tworzenie modelu stanowiącego kompilację danych ze wszystkich dostępnych źródeł informacji o terenie. W pracy przedstawiono doświadczenia w tym zakresie zdobyte przy tworzeniu modelu terenu na potrzeby projektu do celów lokalizacji autostrady A4 na odcinku Kraków – Tarnów 0 długości 78,7 km. Źródło danych stanowiły: barwne zdjęcia lotnicze w skali 1:20 000 opracowane na cyfrowej stacji fotogrametrycznej ImageStation firmy INTERGRAPH, pomiary terenowe w formie przekrojów poprzecznych oraz mapy topograficzne w skali 1:10 000.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
PEARL – system do zarządzania środowiskiem portowym

Platforma PEARL to system dostosowany do potrzeb portów morskich, który pozwala na integrację danych satelitarnych oraz naziemnych w celu jak najlepszego zarządzania środowiskiem portowym. Dane satelitarne uzupełnione informacjami pozyskanymi z pomiarów insitu, dotyczącymi: jakości wody i powietrza, jakości osadów, prądów morskich, prędkości i kierunku rozchodzenia się fal morskich, zostały wykorzystane między innymi do monitorowania: pól wiatrów, plam ropy, prądów morskich, temperatury powierzchniowej wody, ruchu statków. Dostęp do danych naziemnych został zapewniony przez porty. Wybór danych satelitarnych był uwarunkowany możliwościami ich wykorzystania, a także związany z indywidualnymi potrzebami użytkowników. Platforma jest gotowa do implementacji. Jej działanie zostało sprawdzone w trzech europejskich portach w Barcelonie (Hiszpania), Southampton (Wielka Brytania) oraz Tallinie (Estonia).

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Wykorzystanie sieci neuronowych w procesach fotogrametrycznych

W niniejszym artykule poruszono problem wykorzystania sztucznych sieci
neuronowych (SSN) w geoinformatyce obrazowej, ze szczególnym uwzględnieniem procesów
fotogrametrycznych. Przedstawiono wyniki przeglądu literatury światowej oraz zaprezentowano
rezultaty badań prowadzonych w ramach projektu dotyczącego użycia sieci do spasowania
fotogrametrycznych zdjęć lotniczych. W oparciu o literaturę, przeanalizowano wyniki prac
wykorzystujących sieci neuronowe do: klasyfikacji obrazów wielospektralnych, wydobywania
cech, kalibracji kamer oraz spasowania obrazów. Zaprezentowano również wyniki własnych
eksperymentów, bazujących na idei wykorzystania sieci opierającej się na wyborze specjalnej
reprezentacji, która następnie jest wykorzystywana do spasowania obrazów fotogrametrycznych
dla dwóch wybranych typów terenu. W badaniach wykorzystano sieci impulsujące ICM
(Intersecting Cortical Model), będące jedną z wersji sieci PCNN (Pulse Coupled Neural Network),
przy pomocy których wygenerowano tzw. podpisy obrazów (signatures), czyli
kilkudziesięcioelementowe wektory, opisujące strukturę fragmentu obrazu. Wyniki badań
częściowo potwierdzają słuszność przyjętych założeń, mimo występujących problemów
związanych ze specyfiką obrazów fotogrametrycznych.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Zastosowanie technik geomatycznych w opracowywaniu map pokrycia i użytkowania terenu dla obszarów zrekultywowanych

Celem pracy było zbadanie możliwości wykorzystania technik geoinformatycznych i ogólnie dostępnych geodanych dla opracowywania map pokrycia (użytkowania) terenu obszarów zrekultywowanych. Wybór tematu był podyktowany rosnącą liczbą takich obszarów i częstym problemem przywrócenia lub nadania gruntom poprzemysłowym wartości użytkowych (wykonanie rekultywacji). Określano zasadność wykorzystania nowoczesnych technologii GIS oraz materiałów geodezyjnych dla wyznaczenia granic klas pokrycia terenu, istotnych w ocenie efektów rekultywacji oraz analizach zmian zachodzących na tego rodzaju obiektach. Badania wykonano dla zwałowiska zewnętrznego Kopalni Siarki "Machów", zlokalizowanego na terenie powiatu tarnobrzeskiego, będącego przykładem obszaru zrekultywowanego. Podstawowymi materiałami badawczymi były ortofotomapy lotnicze, na postawie których wykonano wektoryzację ekranową klas pokrycia terenu; zobrazowania satelitarne Landsat, które posłużyły do przeprowadzenia klasyfikacji pikselowej oraz dane programu CORINE Land Cover, jako ogólne odniesienie do globalnych map pokrycia i użytkowania terenu. Zwałowisko Kopalni „Machów” charakteryzowała stosunkowo duża mozaikowatość krajobrazu (często występująca na terenach rekultywowanych), więc właściwą przydatnością do sporządzania map pokrycia terenu charakteryzowały się wysokorozdzielcze ortofotomapy lotnicze, umożliwiające wyodrębnienie największej liczby klas pokrycia terenu. Dla zautomatyzowania procesu wyznaczania granic pokrycia terenu testowano, metodę klasyfikacji nadzorowanej zobrazowań satelitarnych. (najlepsze efekty uzyskano z użyciem w klasyfikacji algorytmu największego prawdopodobieństwa). Pozwoliła ona na zmniejszenie subiektywizmu i czasu pracy operatora Staranie wykonane opracowanie kategorii pokrycia terenu, poparte gruntowną wiedzą fotointerpretatora na temat przyjętych kierunków rekultywacji oraz czasu jej rozpoczęcia i zakończenia, wykonane na materiałach geodezyjnych odpowiedniej rozdzielczości jest istotne, gdyż jest podstawą dla właściwej oceny przeprowadzonej rekultywacji.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Zastosowanie zdjęć lotniczych do tworzenia modelu 3D miasta na przykładzie Miechowa

Ostatnie kilka lat wskazuje na rosnące zainteresowanie budowaniem trójwymiarowych modeli miast. Źródłem danych do tworzenia modeli 3D budynków mogą być stereogramy zdjęć lotniczych, obrazów satelitarnych o dużej rozdzielczości oraz dane pochodzące ze skaningu laserowego. W publikacji przedstawiono przykład wykorzystania panchromatycznych zdjęć lotniczych wykonanych w skali 1:13 000 i zeskanowanych z pikselem o rozdzielczości 14 μm, do zbudowania trójwymiarowego modelu miasta Miechowa. Zorientowanie stereogramów oraz wygenerowanie Numerycznego Modelu Terenu przeprowadzono na fotogrametrycznej stacji cyfrowej Delta firmy GeoSystem. Dokładność NMT określono przez średni błąd wyinterpolowanej wysokości m NMT = 0.24 m. Dane niezbędne do stworzenia brył budynków (obrysy dachów oraz wysokość przyziemia) pozyskane zostały w trakcie pomiaru na fotogrametrycznej stacji cyfrowej. Dane te zapisano w postaci pliku .dxf i zaimportowano do programu AutoCAD, gdzie nastąpiło opracowanie uproszczonego (bez naniesienia oryginalnych tekstur fasad budynków) modelu 3D miasta Miechowa. W efekcie końcowym wygenerowano krótki film, który stanowi wirtualny spacer po „cyfrowym” Miechowie.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Dokładność poszczególnych etapów generowania ortofotomap cyfrowych ze zdjęć PHARE 1:26 000

W artykule przedstawiono otrzymane w zakładzie Fotogrametrii IGiK dokładności pomiarów fotopunktów naturalnych pomierzonych metodą GPS, aerotriangulacji wykonanej metodą cyfrową generowania NMT oprogramowaniem MATCH-T oraz ortofotomapy cyfrowej na systemie ImageStation INTRGRAPH na podstawie wtórnych diapozytywów wykonanych z barwnych zdjęć Phare w skali 1:26 000. Dokładność AT jest rzędu Oo= 8-10 jam, a ortofotomapy 1-2 pikseli, czyli około 0.5 do 1 m w terenie. Dokładność pomiaru fotopunktów naturalnych metodą GPS jest rzędu ± 3 cm, jednak użyteczna dokładność wyznaczenia współrzędnych fotopunktu zależy jedynie od dokładności identyfikacji punktu w terenie, stąd szacujemy ją rzędu ± 4 0 cm. NMT generowany jest metodą korelacji MATCH-T z dokładnością rzędu 2-3 m. Referat ilustrowany będzie przykładowymi ortofotomapami wydrukowanymi na ploterze IRIS 3048 w skali 1:10 000 i 1:5 000.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Opracowanie ortofoto obiektu zabytkowego metodami fotogrametrii bliskiego zasięgu z wykorzystaniem naziemnego skaningu laserowego

W Polsce zasady inwentaryzacji architektonicznej regulują wytyczne techniczne G-3.4 sprzed 30 lat. Określają one, jakie materiały i informacje o aktualnym stanie obiektu są wymagane i niezbędne w pracach projektowych i technicznych służących ochronie zabytków. Jednym z takich opracowań jest rysunek wektorowy tworzony na podstawie opracowania fotogrametrycznego w postaci ortoobrazu. Jest to jednak proces długotrwały, w którym czas wykonania produktu końcowego wzrasta wraz ze stopniem szczegółowości obiektu. Podstawową trudnością takiego opracowania jest wygenerowanie prawidłowego modelu 3D obiektu. Przedmiotem pomiarów był kościół Św. Anny w Warszawie. Prace badawcze podzielone zostały na dwa etapy – opracowanie sklepień nawy głównej oraz elewacji kościoła. W przypadku sklepień kolebkowych, w pierwszej kolejności do transformacji obrazów wykorzystano metodę DLT (ang. Direct Linear Transformation). Drugie podejście opierało się na przeprowadzeniu terratriangulacji stereopar metodą wiązek i utworzeniu Numerycznych Modeli Powierzchni Obiektu (NMPO) dwoma sposobami – na podstawie zorientowanych stereopar oraz z wykorzystaniem chmury punktów pozyskanej ze skaningu laserowego. Następnie na podstawie obu modeli wygenerowano ortoobrazy. Fasadę kościoła opracowano w podobny sposób, również z wykorzystaniem NMPO utworzonych różnymi metodami. Na podstawie przeprowadzonych badań można stwierdzić, że praktycznie nie ma możliwości wygenerowania prawidłowego modelu 3D obiektu zabytkowego o skomplikowanym kształcie metodą w pełni automatyczną. Metody półautomatyczne również nie są korzystnym sposobem, ze względu na długi czas opracowania. Dlatego też zastosowanie modelu 3D pochodzącego z naziemnego skaningu laserowego jest optymalnym rozwiązaniem, które umożliwia znaczne ograniczenie czasu pracy i prawidłowe przeprowadzenie procesu ortorektyfikacji.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Zastosowanie trójwymiarowego zobrazowania informacji nawigacyjnej w mapach elektronicznych dla żeglugi śródlądowej

W ostatnich latach rozwój oprogramowania typu GIS (Geographic Information System) oraz technologii pozyskiwania geodanych zaowocował powstaniem nowych produktów mapowych. Niewątpliwie należy zaliczyć do nich mapy trójwymiarowe, które są nieodzownym elementem różnych aplikacji geoinformatycznych. W związku z dynamicznym rozwojem i zaporzebowaniem na tego typu produkty, producenci oprogramowania GIS oraz z nim powiązanego zaczęli rozwijać aplikacje umożliwiające przedstawianie rzeczywistości na mapie w 3D. W większej mierze aplikacyjność produktów mapowych 3D związana jest z obszarem lądowym, niemniej jednak fala „trójwymiarowości” dotknęła również mapy nawigacyjne. Pomimo braku wypracowanych standardów w tym zakresie, istnieje szereg gotowych produktów niestandaryzowanych, które są głównie związane z użytkownikami jednostek rekreacyjnych oraz rybackich. Biorąc jednak pod uwagę dedykowane przeznaczenie map nawigacyjnych, czyli zapewnienie odpowiedniego poziomu bezpieczeństwa nawigacyjnego, należy oczekiwać w najbliższej przyszłości ich realnej standaryzacji w zakresie wizualizacji trójwymiarowej. Wcześniejsze badania przeprowadzone na grupie marynarzy morskich dowiodły, że nawigacyjne mapy trójwymiarowe „warto mieć”. Stanowi to pewien zachęcający wynik do przeprowadzenia dalszych badań, na nieco innej grupie marynarzy, związanych z żeglugą śródlądową. Biorąc pod uwagę zgoła odmienny charakter żeglugi śródlądowej oraz zróżnicowane oczekiwania co do mapy nawigacyjnej, w artykule zaprezentowano wyniki badań w zakresie stosowalności trójwymiarowego zobrazowania informacji nawigacyjnej w mapach elektronicznych dla żeglugi śródlądowej.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Badanie potencjału pomiarowego aparatu cyfrowego typu SLR Kodak DCS Pro 14n (13.5 MP)

Badanie jakości radiometrycznej sygnału i samokalibrację fotogrametryczną przeprowadzono dla lustrzanki cyfrowej Kodak DCS Pro 14n wyposażonej w sensor CMOS (format 36×24 mm, rozdzielczość 4500×3000). Ocenę poziomu szumów i dystorsji sygnału przetwornika CMOS IBIS4-14000 (FillFactory NV, Belgia) wykonano w autorskim programie "Image Analysis" napisanym w języku Delphi 7. Program oblicza średnia wartość poziomu szarości, wariancje oraz odchylenie standardowe dla każdego piksela w zdefiniowanych obszarach zainteresowania sekwencji obrazów. Na podstawie analizy sekwencji 30 obrazów stwierdzono, _e obrazy rejestrowane aparatem Kodak DCS Pro 14n charakteryzują się niskim poziomem szumów i wysoka jakością układu przetwarzającego dane. Dla jasności I średnie odchylenie standardowe wyniosło SdtDev = 1.5 (kanał R: SdtDev = 1.7, kanał G: SdtDev = 1.6, kanał B: SdtDev = 2.1). Samokalibracje on-the-job z dodatkowymi parametrami modelującymi błędy systematyczne obrazu: A1 , A2 , B1 , B2 , C1 , C2 , łącznie z wyznaczeniem współrzędnych 3D dla ca 110 sygnalizowanych punktów (30 punktów kodowanych, kod 12 bit) pola testowego, przeprowadzono programem AICON 3D Studio firmy AICON Systems GmbH, Niemcy. Siec zdjęć tworzyła konfiguracja 11 zdjęć zbieżnych wykonanych z odległości ca YF = 5 m. Wszystkie punkty na zdjęciach cyfrowych zostały pomierzone w pełni automatycznie. Średnia wartość Sigma 0 po wyrównaniu metoda wiązek wyniosła _0 = ±0.055 piksela. Podstawowe elementy orientacji wewnętrznej: cK, x¢
0 , y¢ 0 wyznaczone zostały z dokładnością ±0.2 piksela. Średnie odchylenie standardowe wyznaczonych współrzędnych wyniosły odpowiednio: SXY = ±0.03 mm, SZ = ±0.04 mm. W prezentowanej aplikacji bliskiego zasięgu przy zastosowaniu profesjonalnej lustrzanki cyfrowej Kodak DCS Pro 14n otrzymano względną dokładność opracowania analitycznego rzędu ca 1: 150 000.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Filtry teksturalne w procesie automatycznej klasyfikacji obiektów

Badanie tekstury jest istotne w wielu zastosowaniach związanych z analizą obrazów dla klasyfikacji, detekcji i segmentacji obiektów. Tekstura stanowi lokalny wzorzec przestrzenny, trudny do zdefiniowania w sposób ścisły. Nie oznacza to jednak, że cecha ta, ze względu na swoją niejednoznaczność, może być ignorowana i pomijana w badaniach nad informacją pochodzącą z obrazów. Tematem przeprowadzonych prac jest interpretacja ortofotomapy prawdziwej (ang. trueortho) w celu automatycznego wykrycia obiektów zabudowy i roślinności. Elementy te na obrazach charakteryzują się różnorodnym kształtem, kolorem i teksturą. W niniejszych badaniach podjęto próbę udowodnienia tezy, że tekstura może stanowić dobry wyznacznik wydzielenia obiektów takich jak drzewa od elementów zabudowy. Procedury teksturalne można podzielić na trzy kategorie: strukturalne, statystyczne i bazujące na filtracji. W niniejszym artykule skupiono się na filtrach teksturalnych – filtrach Gabora, wzmocnionych z wykorzystaniem „energii teksturalnej” Lawsa. Energia teksturalna reprezentuje ilość zmian wewnątrz rozpatrywanego okna na obrazach poddanych określonemu wariantowi filtru. Filtr Gabora jest filtrem liniowym, wykorzystywanym do detekcji krawędzi. Stanowi on uogólnienie transformaty Fouriera, jego reprezentacja częstotliwościowa jest zbliżona do obrazowania systemu wizyjnego człowieka i może być przydatna w procesie opisywania i rozróżniania tekstur. W badaniach wykorzystano dane pozyskane podczas nalotu nad miastem Espoonlahti w Finlandii: dane obrazowe o rozdzielczości terenowej 0.06 m, zarejestrowane kamerą cyfrową Rollei i dane laserowe z systemu TopEye MK II o gęstości 30 punktów/m2.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Możliwości zastosowania i modyfikacji kamer filmowych CCD dla celu stereoskopowego pomiaru procesów szybkozmiennych w agrotechnice i naukach biologicznych

Artykuł dotyczy możliwości zastosowań i modyfikacji kamer filmowych CCD dla celów pomiaru procesów i obiektów szybkozmiennych w szczególności dotyczących agrotechniki, biologii (biostereometrii i bioniki), a także techniki małych przestrzeni. Przedstawione zostały dwa sposoby realizacji pomiaru procesów szybkozmiennych: przy zastosowaniu kamer filmowych CCD z aplikacją nasadki stereoskopowej na obiektyw kamery; przy zastosowaniu wstępnie projektowanej (pomysł autorski), zmodyfikowanej kamery filmowej CCD z naprzemienną rejestracją obrazów (lewy / prawy).

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Wykorzystanie danych fotogrametrycznych do inwentaryzacji zieleni na terenach zurbanizowanych

Niniejszy artykuł omawia metodykę wykonania inwentaryzacji zieleni na obszarze zurbanizowanym z wykorzystaniem danych fotogrametrycznych w postaci „prawdziwej” barwnej ortofotomapy (trueortho) w podczerwieni (CIR) oraz Numerycznego Modelu Pokrycia Terenu (NMPT) utworzonego z danych pochodzących z lotniczego skaningu laserowego (ALS) lub alternatywnie z automatycznej korelacji obrazów zdjęć lotniczych. Proces inwentaryzacji zieleni został przeprowadzony metodą klasyfikacji na podstawie analizy cech zawartych w pikselach georeferencyjnego trueortho z jednoczesnym uwzględnieniem danych wysokościowych NMPT w postaci grid. Dla przeprowadzenia tej klasyfikacji zastosowano oprogramowanie Erdas Imagine. Właściwy proces klasyfikacji był poprzedzony utworzeniem danych wejściowych do tego zadania. Dane te uzyskano w wyniku przetwarzania cyfrowych zdjęć lotniczych wykonanych kamerą UltraCam firmy Vexcel o rozdzielczości terenowej GSD = 10cm oraz chmury punktów pozyskanych techniką ALS. Przetwarzanie to obejmowało wygenerowanie Numerycznego Modelu Terenu w środowisku SCOP++ oraz Numerycznego Modelu Pokrycia Terenu w środowisku Opals i Inpho. Porównanie utworzonych NMPT z dwóch różnych źródeł danych wykazało ich pełną spójność i jednorodność oraz możliwość zastosowania obydwu modeli do generowania produktu trueortho z cyfrowych zdjęć lotniczych. Prace wykonano na fotogrametrycznej stacji cyfrowej INPHO. „Prawdziwą” cyfrową ortofotomapę generowano zarówno ze zdjęć czarnobiałych w podczerwieni (NIR) jak i zdjęć barwnych (CIR). Przeprowadzona klasyfikacja zieleni w oprogramowaniu Erdas Imagine dowiodła, iż oprogramowanie to w zupełności nadaje się do przeprowadzenia klasyfikacji na podstawie cech zawartych w pikselach z jednoczesną analizą danych wysokościowych. Wykorzystanie równoczesne zarówno danych z lotniczego skaningu laserowego jak i zdjęć barwnych w podczerwieni pozwoliło na wykonanie dokładnej klasyfikacji zieleni na bardzo trudnym terenie, jakim jest zabudowany obszar miejski. Rezultaty klasyfikacji poddano ocenie dokładności poprzez ich wizualną weryfikację w aplikacji Google Street View. W czasach, gdy platformy lotnicze posiadają na swoim pokładzie jednocześnie rejestrujące dwa sensory t.j. wysokorozdzielczą kamerę cyfrową oraz skaner laserowy fuzja danych staje się powszechnie stosowaną metodą. Dzięki temu możliwe jest połączenie zalet obydwu typów danych, a przeprowadzona inwentaryzacja roślinności na obszarze miasta jest jednym z wielu możliwych zastosowań połączenia danych ALS i CIR.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna