rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Koncepcja portalu geoinformacyjnego dla najmłodszego pokolenia na przykładzie miasta Koszalin

Powszechny dostęp do Internetu jak i łatwość pozyskiwania danych przestrzennych sprzyjają powstawaniu geoporatali. Ich różnorodność dotyczy nie tylko zasięgu (krajowe, regionalne, gminne), ale i szerokiego wachlarza tematycznego (dla np. wodniaków, grzybiarzy, globtroterów...). Pozwala to na korzystanie z geoportali większej i zróżnicowanej grupie społeczeństwa. Pomimo takiej różnorodności można zauważyć, że kierowane są one do osób dorosłych oraz młodzieży posiadającej już pewien zasób wiedzy geograficznej. Biorąc pod uwagę, że już od najmłodszych lat dzieci stykają się z Internetem, dobrą praktyką mogłoby być opracowanie portalu geoinformacyjnego dla dzieci. Tak wczesna nauka pozwoliłaby na formowanie ‘geointelektu’ dziecka, rozwijając jego inteligencję wizualno-przestrzenną. Poznawanie świata, także w wirtualnej formie, to sposób na kształtowanie wyobraźni u dzieci. To rodzaj nauki w formie zabawy, a zatem w niezauważalny sposób dziecko może przyswajać ‘geowiedzę’. W artykule autorka, przy pomocy swojej 8-letniej córki oraz jej rówieśników, pragnie przedstawić koncepcje geoportalu dla dzieci, w którym zawarte ma być to, co dla małego odbiorcy jest ważne. Za pomocą kolorowych piktogramów przedstawia takie miejsca, gdzie można się bawić (place zabaw, boiska), zjeść „małe Conieco” (lodziarnie), czy wybrać się z rodziną do ‘atrakcyjnych punktów’ (parki, kina, dworzec kolejowy). Dla osiągnięcia lepszej identyfikacji przestrzennej dziecięcy portal geoinformacyjny wzbogacono pokazując także charakterystyczne budowle (ratusz, kościoły) jak i obiekty przyrodnicze (rzeka, jezioro). Geoportal dla najmłodszego pokolenia to kształtowanie dobrych nawyków w surfowaniu po Internecie, a także przeciwwaga dla - będących w powszechnym użyciu - portali społecznościowych.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Teledetekcyjne monitorowanie jakości wód w Zalewie Wiślanym

Badania nad możliwościami wykorzystania technik teledetekcyjnych do operacyjnego monitorowania stanu jakości wód Zalewu Wiślanego są prowadzone od roku 2006. Prace badawcze wykonywano w ramach trzech projektów międzynarodowych: SWANLAKE (projekt ESA Category-1 LBR), MONTRANSAT (projektu typu INTERREG dofinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w ramach Programu Sąsiedztwa Litwa, Polska, Obwód Kaliningradzki Federacji Rosyjskiej) i VISLA (projekt dofinansowany ze środków Norweskiego Mechanizmu Finansowego). W prezentowanej pracy wykorzystano dane satelitarne rejestrowane przez skaner CHRIS/PROBA w trybie „Water”, pozyskującym dane w 18 kanałach spektralnych. Opracowaniu podlegało sześć bezchmurnych scen satelitarnych zarejestrowanych w latach 2007–2009. Obrazy satelitarne CHRIS/PROBA zostały poddane procesowi korekcji radiometrycznej, atmosferycznej i geometrycznej, a następnie dla tak przygotowanych danych przeprowadzono analizy statystyczne mające na celu otrzymanie formuł obliczeniowych umożliwiających uzyskanie rozkładów przestrzennych wybranych wskaźników jakości wody. Korekcję atmosferyczną wykonano przy zastosowaniu modelu ATCOR 2/3 w wersji 6.4.2. Dokonując analizy zależności między odbiciem spektralnym w punktach poboru wody a wartościami wskaźników jakości wody, określonymi metodami analitycznymi, otrzymano formuły empiryczne dla widzialności krążka Secchiego (R2=0.75), zawartości zawiesiny ogółem (R2=0.88) oraz zawartości chlorofilu-a (R2=0.73). Wyniki jakie uzyskano dla obszaru badawczego „Zalew Wiślany” wskazują na możliwość zastosowania danych CHRIS do operacyjnego określenia m.in. przezroczystości wód, zawartości zawiesiny ogółem oraz zawartości chlorofilu-a.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Sposób wykonania opracowań termograficznych obiektów walcowych i stożkowych

Termogramy obiektów walcowych obarczone są zniekształceniami geometrycznymi i radiometrycznymi. Opracowanie termograficzne powinno przedstawiać rozkład temperatury na powierzchni obserwowanego obiektu wolny od błędów systematycznych. Niniejsza praca przedstawia sposób wykonania termogramów i ich późniejsze przetworzenie.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Znaczenie integracji danych geograficznych w serwisach internetowych typu „mashup”

Rozwój technologii sieciowych umożliwił wprowadzenie zaawansowanych sposobów wizualizacji kartograficznej w internecie. Obecna ekspansja usług geoinformacyjnych zbiega sie w czasie z rozwojem internetu społecznościowego (Web 2.0), w którym lokalizacja przestrzenna jest znaczącym atrybutem wymienianych informacji. Poza serwisami firmowymi
pojawia sie coraz więcej serwisów mieszanych typu mashup, które łącza własne dane tematyczne z podkładem topograficznym (wektorowym lub rastrowym) udostępnianym przez dostawców geodanych. Funkcjonalność różnych serwisów jest integrowana dzięki wykorzystaniu bibliotek programistycznych oraz dostępowi do baz danych. W artykule omówiono istotę integracji usług i danych geoprzestrzennych, role, jaka pełnia zintegrowane geodane w internecie, oraz korzyści płynące z ich wykorzystania.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Modelowanie proceduralne 3D miast

W dzisiejszych czasach, informacje przestrzenne pełnią zasadniczą rolę w wielu procesach związanych m.in. z planowaniem przestrzennym. Coraz więcej skomplikowanych, złożonych decyzji musi być podejmowanych skuteczniew bardzo krótkim czasie. Przez ostatnie lata, a już na pewno od roku 2007, kiedy w życie weszła dyrektywaInfrastruktura Informacji Przestrzennej we Wspólnocie Europejskiej 2007/2/WE Parlamentu Europejskiego Unii Europejskiej, modelowanie 3D stało się prężnie rozwijającą się gałęzią Systemu Informacji Geograficznej wspierającą podejmowanie istotnych decyzji. Pod pojęciem modelowania 3D kryje się wiele technik pracy, np. automatycznego generowania modeli 3D na podstawie zestawu reguł geometrycznych z użyciem danych przestrzennych o przyjętym poziomie szczegółowości LOD. CityEngine firmy ESRI jest jednym z programów umożliwiających takie prace dzięki implementacji gramatyki generującej komputerowo obiekty architektoniczne (ang. CGA ComputerGenerated Architecture) ekstrahującej z danych 2D obiekty trójwymiarowe. W pracy, narzędzia do modelowania proceduralnego zostały wykorzystane na danych przestrzennych pozyskanych dla polskiej dzielnicy w mieście Detroit, w Stanach Zjednoczonych, w stanie Michigan. Głównym celem nie było wierne odzwierciedlenie rzeczywistego wyglądu osiedli, co rozpoznanie procesu i możliwości jakie daje CGA grammar, otrzymanie modeli na poziomie LOD2 (bryła budynku z zaznaczonym kształtem dachu) i wykorzystanie ich do analizy widoczności w przykładowej sytuacji.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Wykorzystanie analizy falkowej w procesie filtracji obrazów cyfrowych

Referat przedstawia podstawy teoretyczne i możliwości wykorzystania analizy folkowej we współczesnej fotogrametrii cyfrowej. Wykorzystując analizą falkową i jej właściwości możemy przefiltrować obrazy cyfrowe w sposób efektywniejszy niż przy klasycznym podejściu. W opracowaniach, w których materiał wyjściowy (zdjęcia lotnicze) są obarczone szumem lub nie nadają się do wykorzystania w procesie cyfrowej korelacji obrazów analiza falkowa może przynieść rozwiązanie problemów. W artykule omówino zagadnienie usuwania szumów oraz „ wydobycia " krawędzi z reprezentacji cyfrowej obrazu.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Zastosowanie transformacji falkowej do detekcji i usuwania szumów z danych rastrowych

W pracy zaproponowano zastosowanie transformacji falkowej do wykrywania szumów zawartych w danych rastrowych a następnie do usuwania szumów losowych. Omówiono syntetycznie problem szumów występujących w obrazach cyfrowych oraz stosowane metody ich usuwania. Przedstawiono najważniejsze cechy transformacji falkowej. Jako materiał badawczy wykorzystano fragmenty zdjęć lotniczych i wysokorozdzielczych obrazów satelitarnych. Analizowano także dane pseudo-rastrowe, jakimi są wysokościowe modele terenu o strukturze regularnej siatki. Badania potwierdziły możliwość formułowania wskaźników zawartości szumów, opartych na analizie kształtu rozkładów współczynników detali falkowych. Stwierdzono, że badanie kształtu histogramów komponentów falkowych może być zastosowane do porównywania zmian radiometrycznych następujących podczas przetwarzania obrazów. W pracy przedstawiono koncepcje wykorzystania falek do redukowania zawartości szumów losowych. Na podstawie pierwszych eksperymentów badawczych sformułowano problemy cząstkowe, których rozwiązanie powinno zagwarantować wysoka skuteczność metody redukcji szumów w dziedzinie transformaty falkowej.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Technologia GIS jako kompleksowe narzędzie w badaniach waloryzacyjnych środowiska przyrodniczego na przykładzie miasta Bielsko-Biała

Harmonijne funkcjonowanie człowieka w otaczającym go środowisku wymaga racjonalnego gospodarowania jego zasobami. Wszelkie antropogeniczne zmiany w środowisku winny mieć na względzie możliwie jak najmniejszą ingerencję w jego naturalną strukturę oraz powinny być poparte badaniami waloryzacyjnymi środowiska przyrodniczego. Pozwolą one określić optymalny sposób wykorzystania jego zasobów i uniknąć w nim niepożądanych zmian. Wyniki badań waloryzacyjnych będą nieocenione na etapie planowania zagospodarowania przestrzennego. Właściwie przeprowadzona waloryzacja wymaga doskonałej znajomości elementów środowiska i nowoczesnych metod analizy powiązań między nimi. Prezentowane opracowanie przedstawia próbę waloryzacji przyrodniczej miasta Bielsko-Biała z punktu widzenia optymalnego gospodarowania zasobami środowiska i zastosowania jej wyników na etapie planowania przestrzennego. Waloryzacja oparta została na zestawie 16 wskaźnikowych cech środowiska. Obszar badań pokryty został 1-kilometrową siatką pól podstawowych. Dla każdego, z nich wyznaczano wartości poszczególnych cech. Ich natężenie i wzajemny układ zadecydowały o przyporządkowaniu danego obszaru do jednego z pięciu rodzajów zagospodarowania: rolnictwo, komunikacja, zabudowa mieszkaniowa, zabudowa przemysłowa i turystyka. Niezbędnym wręcz narzędziem badawczym okazała się technologia GIS, która umożliwiła nie tylko szeroko rozumianą wizualizację wyników badań, ale zwłaszcza pozyskanie bardzo różnorodnych, niezbędnych danych dla opracowań taksonomicznych mających na celu klasyfikację cech wskaźnikowych środowiska, oraz wieloczynnikowe ich analizy

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Nowoczesne metody pomiarów mas ziemnych

Realizacja pomiarów na terenie górniczym, gdzie inwentaryzacji podlegają hałdy, odkrywki lub inne produkty uboczne tej działalności pociąga za sobą konieczność stosowania wydajnych metod pozwalających na szybką rejestrację kształtu badanego obiektu. W niniejszej pracy przedstawiono trzy z wielu możliwych metod pomiarów kubaturowych tj. tachymetrię, RTK GPS oraz naziemny skaning laserowy. Uwagę skupiono przede wszystkim na dwóch ostatnich, które stanowią swoiste nowum. Ich charakterystyki dokonano w oparciu o pomiary przeprowadzone na terenie hałdy żużli hutniczych gromadzonych w podkrakowskim Pleszowie. Dla każdej z metod zarysowano zakres czynności pomiarowych, wykorzystany sprzęt mierniczy, a także programy komputerowe, które mogą posłużyć do opracowania danych. Kolejno starano się przeanalizować czasochłonność za równo prac terenowych jak i kameralnych, a następnie wskazać sensowność i celowość zastosowania każdej z technologii, ich największe zalety i wady. Przeprowadzone badania udowodniły, że przy pomiarze objętości zwałowisk mas ziemnych priorytetową czynnością jest odpowiednie rozmieszczenie pikiet w punktach charakterystycznych, a nie ilość tych punktów. Uzyskane objętości nie różniły się między sobą w znaczący sposób, co możliwe było do osiągnięcia głównie dzięki nieskomplikowanej morfologii inwentaryzowanej pryzmy. Potwierdziło to jednocześnie, iż każda z zastosowanych metod w zupełności spełnia wszelkie wymagania stawiane przez zagadnienie pomiarów kubaturowych. Zauważono, iż największe możliwości daje technologia GPS i naziemny skaning laserowy przy czym potencjał tej ostatniej wydaje się tu być wykorzystany tylko w ułamku.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Zasady implementacji metadanych w INSPIRE

Artykuł zawiera ogólna charakterystykę zasad wdrażania metadanych w INSPIRE.
Problematyka implementacji metadanych w europejskiej infrastrukturze informacji przestrzennej została przedstawiona w szerszym kontekście, a mianowicie na tle ogólnych założeń projektu INSPIRE oraz działań polskich zmierzających do utworzenia metadanych oraz usług katalogowych umożliwiających wyszukanie interesujących użytkownika zasobów danych przestrzennych. Pokrótce przedstawiono równie  rozwiązania normatywne w zakresie tworzenia i udostępniania metadanych.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Wielokryterialna analiza lokalizacji zabudowy na przykładzie gminy Podegrodzie

Jedną z dziedzin nauki, w której GIS ma szerokie pole zastosowania jest planowanie przestrzenne. Obecnie w Polsce technologia GIS wykorzystywana jest w procesie tworzenia dokumentacji planistycznej głównie jako narzędzie do gromadzenia i prezentacji wejściowych danych przestrzennych oraz wyników ich przetworzeń. Podstawowym celem artykułu jest prezentacja innych możliwości zastosowania technologii GIS - jako narzędzia do wspomagania procesu podejmowania decyzji planistycznych. Szczególną uwagę zwrócono na lokalizację zabudowy. Ponadto sprawdzono możliwość zastosowania analiz przestrzennych m.in. w celu automatyzacji pewnych etapów prac planistycznych. Skupiono się na wykorzystaniu analizy wielokryterialnej. Spośród trzech rodzajów tej analizy przetestowano metodę nakładkowania (ang. Boolean) będącą metodą twardą oraz metodę liniowego wagowania (ang. WLC Weighted Linear Combination) należącą do metod miękkich. Wybór kryteriów do analiz został przeprowadzony w oparciu o zebraną dokumentację w postaci przepisów prawnych oraz konsultacje z planistami. Istotne dla wyniku pracy było bowiem to, aby kryteria pokrywały się z czynnikami branymi pod uwagę w trakcie tworzenia studium. Dane wykorzystane w pracy zostały udostępnione przez Instytut Rozwoju Miast w Krakowie. Poszczególne warianty obu metod analizy wielokryterialnej pokazały, że analiza WLC jest bardziej odpowiednia do ustalania tendencji występującej w lokalizacji terenów zabudowanych, natomiast do wspomagania procesu tworzenia studium korzystniej zastosować metodę Boolean. Ponadto badania metody twardej pokazały różnorodność zastosowania analiz przestrzennych w planowaniu, jak też możliwość zautomatyzowania niektórych etapów tworzenia studium. Prace finansowane w ramach badań statutowych AGH 11.11.150.949.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Dane satelitarne pozyskiwane w widmie optycznym i mikrofalowym jako źródło informacji o bilansie wodnym dla basenu Rzeki Biebrzy

Proces osuszania Bagien Biebrzy w wyniku zmian gospodarki terenu trwa od wielu lat. W wyniku obniżenia zwierciadła wody i zmian stosunków wodnych nastąpiła zmiana w rozwoju torfowisk co wpłynęło na sukcesją roślinności zaroślowej i leśnej. Informacje pozyskane z satelity Landsat ETM w zakresie widzialnym, z satelity ERS-2 w zakresie mikrofalowym i z satelity NOAA w zakresie dalekiej podczerwieni termalnej zasiliły bazę GIS i w rezultacie doprowadziły do przeprowadzenia procesu modelowania bilansu wodnego dla zlewni środkowej Biebrzy.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Określenie zakresu wykorzystania pomiarów autokorelacyjnych w aspekcie wyznaczenia modeli 3D budynków

Badania przeprowadzono na podstawie danych pozyskanych z zintegrowanego systemu pomiarowego cyfrowej kamery lotnicza ADS40, dla których wielkość terenowego piksela wynosiła 20 cm. Dane obejmowały obszar nizinny, w większości rolniczy, częściowo pokryty lasem, z czego około 20% badanego obszaru stanowiły tereny zurbanizowane. W oparciu o zobrazowania ADS40 zbudowano modele stereoskopowe, które wykorzystano do pomiarów: manualnych i autokorelacyjnych obiektów przestrzennych. Zobrazowania poddano wstępnej korekcji geometrycznej, a następnie orientacji w procesie aerotriangulacji metodą niezależnych wiązek. Następnie przeprowadzono pomiar półautomatyczny, z którym związany był szereg czynności począwszy od interpolacji, filtracji i klasyfikacji, uzyskując w ten sposób trójwymiarowy model powierzchni dachów, a także wykonano manualny pomiar linii szkieletowych budynków. Stwierdzono, że algorytm autokorelacyjny programu Match-T nie jest w stanie zrealizować pomiaru punktów na powierzchniach bocznych budynku ze względu na zbyt mały stosunek bazowy zobrazowań. Dla pomiarów autokorelacyjnych na obrazach cyfrowych obejmujących obszar zurbanizowany o dużym stopniu pokrycia roślinnością procentowe wydobycie elementów zabudowy wyniosło około 85%.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Rekonstrukcja detali 3D obiektów zabytkowych na podstawie zdjęć archiwalnych

W ramach niniejszego referatu zostaną zaprezentowane wyniki pracy, gdzie
wykorzystano zdjęcia archiwalne obiektu sakralnego, którym był ołtarz Najświętszego
Sakramentu w kościele Św. Krzyża w Warszawie. Podstawowym źródłem, wykorzystanym przy
rekonstrukcji detali ołtarza Najświętszego Sakramentu, pod względem metrycznym, był
zachowany bliźniaczy ołtarz Świętej Felicissimy, który został wykonany przez tego samego
autora, Tylmana van Gamerena. Kompozycje obu ołtarzy są bardzo podobne, cały plan ołtarzy,
rozkład i wielkość kolumn, proporcje pomiędzy poszczególnymi elementami ołtarzy są niemal
identyczne.
W niniejszym artykule zostaną zaprezentowane wyniki pracy, gdzie wykorzystano zdjęcia
archiwalne, wykonane w 1926 i 1939 roku. W prezentowanym opracowaniu do wykonania
szkieletowego modelu bliźniaczego ołtarza św. Felicissimy oraz identyfikacji punktów osnowy
wykorzystano stereogram zdjęć wykonanych kamerą metryczną UMK i opracowano
na autografie analitycznym P-3 w systemie MicroStation. Zeskanowane zdjęcia archiwalne -
przedstawiające ołtarz Najświętszego Sakramentu - wykorzystano do rekonstrukcji 3D wybranych
detali zniszczonego ołtarza, wykorzystując program PhotoModeler. Zdjęcia pochodzą z różnych
okresów, wykonane są amatorskimi aparatami niemetrycznymi, o nieznanych elementach
orientacji. Po wykonaniu kalibracji dla każdego archiwalnego zdjęcia, wykonano rekonstrukcję 3D
wybranego detalu ołtarza. Wektoryzację opracowanych figur 3D i ich zwymiarowanie wykonano
w programie AutoCAD.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Fotoplan rozwinięcia trudnodostępnych polichromii bizantyńskich w absydzie katedry w Sandomierzu

W artykule przedstawiono fotogrametryczną metodę opracowania fotoplanów rozwinięć polichromii bizantyńskich usytuowanych na trzech ścianach absydy katedry sandomierskiej. Malowidła znajdujące się za ołtarzem są albo całkowicie niedostępne – przykryte ścianą ceglaną, albo trudnodostępne – przysłonięte przez kolumny i duży gzyms zwieńczający ołtarz. Ekstremalnie trudne warunki pomiarowe spowodowały, że specjalnie dla tego obiektu opracowano metodę pomiaru fotogrametrycznego umożliwiającą wykonanie dokumentacji w postaci wysokorozdzielczych fotoplanów rozwinięcia polichromii. Wykorzystano aparat cyfrowy Sony A900, który z obiektywem o ogniskowej 20 mm zapewnił największy kąt widzenia. Stereogramy pomiarowe wykonano skalibrowanym aparatem cyfrowym Minolta Dynax 5D (f=20 mm) ze specjalnie skonstruowanej pionowej bazy. Właściwe oświetlenie zapewniła pierścieniowa lampa błyskowa Sigma EM 140 DG. Pomierzona niezależnie na czterech poziomach rusztowania osnowa fotogrametryczna przetransformowana została do wspólnego układu z wykorzystaniem pośrednich punktów sytuacyjnych widocznych przynajmniej z dwóch stanowisk instrumentu. Pomiary geodezyjne wykonano metodą biegunową z wykorzystaniem tachimetru bezlustrowego TCR 407 Leica. Fotoplany rozwinięć trudnodostępnych fragmentów malowideł wykonano metodą dwuetapową. W pierwszym etapie na podstawie wykonanych stereogramów pomiarowych utworzono fotoplany bazowe charakteryzujące się poprawną geometrią, ale niską czytelnością spowodowaną bardzo niekorzystną orientacją osi zdjęć w stosunku do płaszczyzny ściany. W drugim etapie na fotoplany bazowe nałożono zdjęcia pomiarowe wykonane prostopadle do powierzchni malowideł. Opracowanie kameralne wysokorozdzielczych fotoplanów rozwinięć wykonano z wykorzystaniem autografu cyfrowego VSD, oprogramowania PI-Calib, Microstation oraz ImageAnalyst. Korektę radiometryczną fotomozaik wykonano w programie Adobe Photoshop CS2. Fotoplan wynikowy o rozdzielczości obiektowej 1mm posiada szacowaną dokładność wewnętrzną na poziomie ±3mm.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Prace Komisji Nazw Miejscowości i Obiektów Fizjograficznych przy MSWiA

W języku polskim, tak jak w innych językach, nazwa miejscowa przede wszystkim identyfikuje wsie i miasta. By odgrywać rolę „identyfikatorów” nazwy muszą być stabilne i zgodne z systemem onimicznym danego języka. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości w 1918 r. trzeba było ustalić wspólne i oparte na jednolitych zasadach nazewnictwo geograficzne pochodzące z trzech zaborów. Polskie nazwy miejscowe musiały sprawnie funkcjonować w pracy poczty, komunikacji, administracji, sądownictwa itp. być poprawne językowo w brzmieniu, pisowni, odmianie i budowie. Powołano wówczas do życia Komisję Ustalania Nazw Miejscowości. W 1946 r. powołano nową Komisję Ustalania Nazw Miejscowości przy Ministerstwie Administracji Publicznej, która działa do dziś jako ciało doradcze Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji pod nazwą: Komisja Nazw Miejscowości i Obiektów Fizjograficznych. Działa ona na mocy ustawy o urzędowych nazwach miejscowości i obiektów fizjograficznych z 2003 r. Przewodniczącym Komisji jest zawsze onomasta. Zadaniem KNMiOF jest standaryzacja i propozycje kodyfikacji nazw miejscowych i innych nazw geograficznych, akceptowanie nowych nazw, sprawdzanie ich poprawności językowej i zgodności z systemem onimicznym. Przez administrację i w obiegu publicznym nazwy miejscowe muszą być używane w ich postaci urzędowej. Obserwuje się nowe tendencje w budowie nazw i w motywacjach zmian nazw. Są to: motywacje historyczne, prestiżowe, uczucie ośmieszenia, dążenie do zachowania cech lokalnej wymowy, administracyjne. Najczęściej spotykane są wnioski o motywacjach administracyjnych często wywołane doraźnymi potrzebami lokalnych władz i mieszkańców. Od 2005 r. Komisja ma też zadanie opiniowania dodatkowych nazw w języku mniejszości narodowych i etnicznych.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna