rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Ocena zapotrzebowania na szkolenia z zakresu prawa medycznego wśród położnych zatrudnionych w wybranych szpitalach na terenie województwa mazowieckiego, podlaskiego, warmińsko-mazurskiego i lubelskiego.

Wstęp. Dynamiczny postęp wiedzy medycznej powoduje, że współcześnie od położnej wymaga się ciągłego doskonalenia zawodowego. Zgodnie z aktualnie obowiązującym prawem, obowiązkiem położnej jest ciągłe podnoszenie kwalifikacji zawodowych. Jednym z najważniejszych obszarów wiedzy, niezbędnych do prawidłowego wykonywania zawodu położnej jest znajomość najważniejszych zagadnień prawa medycznego. 
Cel pracy. Ocena zapotrzebowania na szkolenia z zakresu prawa medycznego wśród położnych zatrudnionych w wybranych szpitalach na terenie województwa mazowieckiego, podlaskiego, warmińsko-mazurskiego i lubelskiego.
Materiał i metody. 153 położnych (100% kobiet) zatrudnionych w sześciu podmiotach opieki zdrowotnej na terenie Polski środkowo-wschodniej. Średnia wieku: 46,84 lata (SD: 12,44; min: 24 lata; maks: 61 lat; mediana: 50; modalna: 52). Większość badanych (n = 92, 60%) miało wykształcenie średnie medyczne, 20% (32 osoby) ukończyły studia I stopnia, 19% (n = 30) – studia magisterskie. Średni czas stażu pracy wyniósł 24,56 lat (SD: 10,16, min: 0,5, maks: 39, mediana: 27, modalna: 28). Zdecydowana większość badanych zatrudniona była na pełny etat (n = 150, 98%). Odsetek zwrotu ankiet wyniósł 74% (153/204). Dobrowolne i anonimowe badania ankietowe (standaryzowany kwestionariusz) przeprowadzono w roku 2017.
Wyniki. W badanej grupie 89% położnych uczestniczyło w szkoleniach zawodowych w ciągu ostatniego roku, 76% badanych brało udział w szkoleniach organizowanych przez zakład pracy. 86% badanych opowiedziało się za przydatnością prawa medycznego w codziennej pracy zawodowej, a 61% uczestniczyło w różnego rodzaju kursach z zakresu prawa medycznego. 67% położnych stwierdziło, że zdarzyły się w ich pracy sytuacje, w których personel, z powodu nieznajomości prawa medycznego, nie wiedział jak się zachować, a 63% doświadczyło trudności w podjęciu szkoleń, w tym: trudności finansowe – 53%, niedogodne terminy szkoleń – 33%. 42% badanych wyraziło chęć skorzystania ze szkoleń z zakresu prawa medycznego w formie e-learningowej.
Wnioski. 1. W badanej grupie położne ciągle podnoszą swoje kwalifikacje zawodowe uczestnicząc aktywnie w różnego rodzaju szkoleniach. 2. Badana grupa położnych deklarowała, że udział w szkoleniach z zakresu prawa medycznego zdecydowanie wpłynęłoby na poprawę jakości funkcjonowania zakładu opieki zdrowotnej i świadczonych przez położne usług. 3. Najbardziej dogodną formą szkoleń są według badanej grupy położnych szkolenia stacjonarne finansowane przez pracodawcę i organizowane w weekend, lub w godzinach pracy. 4. Zdecydowana większość położnych jest zainteresowana pogłębianiem wiedzy z zakresu prawa medycznego, ponadto rośnie zainteresowanie szkoleniami e-learningowymi 5. Oferta kształcenia podyplomowego dla położnych z zakresu prawa medycznego jest niewystarczająca.

Czasopismo: Współczesne Pielęgniarstwo i Ochrona Zdrowia
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Przygotowanie do samoopieki pacjenta z niewydolnością nerek

Wstęp: W ostatnich latach zauważa się lawinowy wzrost liczby chorych na niewydolność nerek, poddawanych zabiegom hemodializy. Główną przyczyną tego stanu jest wzrost zachorowalności na nadciśnienie tętnicze i cukrzycę. Leczenie nerkozastępcze hamuje postęp choroby, jednocześnie pozwala na wydłużenie życia. Istnieją dwie formy terapii: dializoterapia i przeszczep nerek (transplantacja nerek). W Polsce najczęściej stosowaną metodą dializoterapii jest hemodializa, zaś rzadziej wykorzystywana jest dializa otrzewnowa. Cel pracy: Ocena poziomu przygotowania do samoopieki pacjentów z niewydolnością nerek poddawanych dializoterapii. Materiał i metody: Badania przeprowadzono w Stacji Dializ Diaverum Polska Sp. z o.o. w Sanoku, wśród osób poddawanych zabiegom hemodializy. Metodą sondażu diagnostycznego, wykorzystując autorski kwestionariusz ankiety, przebadano 50 osób w wieku 34–89 lat. Wyniki: W badaniach wykazano, iż główną przyczyną powstania niewydolności nerek wśród badanych była cukrzyca (34%) i nadciśnienie tętnicze (20%). Zdecydowana większość badanych osób zaakceptowała swoją chorobę i radzi sobie z jej skutkami. Zalecenia dietetyczne w przewlekłej chorobie nerek znane są 82% badanych, a 70% respondentów wciela je w życie. Kontrola pracy przetoki to codzienna praktyka dla 47 ankietowanych, a niemal ¾ badanych wykonuje trening przetoki z różną częstością. Niemal wszyscy badani przekonani są o istotnej roli edukacji zdrowotnej w tworzeniu warunków dla utrzymania i poprawy zdrowia. Przekazywanie wiedzy na temat codziennego funkcjonowania w chorobie nerek należy według grupy badawczej do zadań personelu pielęgniarskiego i lekarskiego. Wnioski: Pacjenci znają i przestrzegają zaleceń dietetycznych, potrafią samodzielnie kontrolować i pielęgnować przetokę tętniczo-żylną, jak również właściwie reagować w przypadku objawów niewłaściwej jej pracy. Wskazuje to na prawidłowe przeprowadzenie edukacji w zakresie samokontroli i samoopieki pacjentów z niewydolnością nerek.

Czasopismo: Współczesne Pielęgniarstwo i Ochrona Zdrowia
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Możliwości obniżenia wydatków indywidualnych osób niepełnosprawnych na leczenie i rehabilitację

Wstęp. Szeroko na wstępie przedstawiono ustawę z 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych. Szczegółowo opisano trzy stopnie niepełnosprawności. Zaprezentowano kryteria orzekania o stopniu niepełnosprawności. W szczegółach zanalizowano problem oceny niepełnosprawności. Zaznajomiono z organizacją systemu niepełnosprawności w Polsce. Szczegółowo omówiono kwestię wydatków na rehabilitację.

Czasopismo: Współczesne Pielęgniarstwo i Ochrona Zdrowia
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Dystrofia mięśniowa Duchenne'a – rola pielęgniarki w opiece nad pacjentem.

Jednymi z najczęściej występujących chorób mięśniowych są dystrofie. Jest to grupa schorzeń, w których proces zwyrodnieniowy przebiega wewnątrz włókien mięśniowych mięśni poprzecznie prążkowanych oraz tkanki łącznej, charakteryzujący się zanikiem masy mięśniowej oraz postępującym osłabieniem mięśni szkieletowych, z zachowaniem czucia. Jedną z najczęściej spotykanych form jest dystrofia mięśniowa Duchenne'a, będąca schorzeniem allelicznym i dotycząca głównie osób płci męskiej. Może być przekazywana drogą dziedziczenia genetycznego lub powstawać de novo. Początek choroby przypada na 3., 4. r.ż. Charakterystyczne jest wystąpienie manewru Gowersa oraz kaczkowaty chód, a także szereg innych objawów. W diagnostyce choroby wykorzystuje się m.in. badania biochemiczne krwi, badania genetyczne, biopsję oraz elektrokardiografię. W leczeniu dystrofii mięśniowej Duchenne'a stosuje się fizjoterapię, farmakoterapię oraz związaną z przyjmowaniem leków dietę bogatobiałkową oraz niskowęglowodanową. W związku z wystąpieniem choroby pojawiają się również istotne problemy w sferze fizycznej, psychicznej i społecznej, wymagające konsultacji oraz opieki personelu medycznego wielu specjalizacji. Istotną rolę pełni pielęgniarka, która jako osoba wykwalifikowana powinna posiadać niezbędną wiedzę dotyczącą tej jednostki chorobowej oraz zapewnić opiekę bio-psycho-społeczną zarówno dziecku, jak i jego rodzicom na każdym etapie rozwoju schorzenia. Dlatego ważne jest zaznajomienie personelu pielęgniarskiego z jednostką chorobową oraz przygotowanie do opieki nad pacjentem.

Czasopismo: Współczesne Pielęgniarstwo i Ochrona Zdrowia
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Badanie aktywacji płytek krwi podczas procesu hemodializy

Wstęp. Każdego roku wzrasta liczba chorych z przewlekłą niewydolnością nerek. Szacuje się, że na świecie prawie 600 mln ludzi (w tym aż 4 mln w Polsce) cierpi z powodu przewlekłej choroby nerek. Z raportu o stanie leczenia nerkozastępczego w Polsce wynika, że na koniec 2006 r. na milion chorych dializowano aż 361 osób. Wnioski płynące z powyższych danych sprawiają, że potrzeba dokładniej przyjrzeć się procesowi hemodializy i udoskonalić ją tak, aby powikłania można było ograniczyć do minimum, a dzięki temu poprawić jakość życia u osób dializowanych.
Cel pracy. Zbadanie stopnia aktywności i agregacji płytek krwi w krwi pochodzącej z różnych etapów procesu hemodializy u owiec.
Materiał i metody. W doświadczeniu badano krew pochodzącą od owiec posiadających nerki i poddawanych procesom hemodializy. Krew była pobierana na różnych etapach hemodializy, a następnie badana z wykorzystaniem dwóch agonistów: ADP oraz kolagenu. Pomiary były wykonywane metodą impedancyjną z wykorzystaniem agregometru.
Wyniki i wnioski. Zauważono, że zarówno dla ADP, jak i kolagenu spadek aktywności płytek krwi następuje po 15 minutach od rozpoczęcia dializy. Jest to prawdopodobnie czas, gdy płytki krwi uległy aktywacji i nie mogą reagować z agonistą, a organizm jeszcze nie wyrzucił do krwiobiegu świeżych płytek. Następnie występuje wyrzut świeżych płytek i uzupełnia te, które zostały zaktywowane, dzięki temu, jak widać pod koniec dializy, aktywność płytek pozostaje stała. Dodatkowo, porównując z sobą wyniki dla dwóch agonistów, można zauważyć, że płytki krwi lepiej reagują z ADP niż z kolagenem.

Czasopismo: Współczesne Pielęgniarstwo i Ochrona Zdrowia
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Postawy społeczne wobec osób niepełnosprawnych – przegląd badań

Wstęp. Praca ma charakter poglądowy. Przedstawia dostępne badania na temat postaw Polaków wobec niepełnosprawnych. Niniejszy artykuł pokazuje teoretyczno-prawno-medyczne rozważania z zakresu niepełnosprawności, socjologiczno-psychologiczne definicje postaw społecznych oraz ich uwarunkowania wobec osób niepełnosprawnych. Materiał i metoda. Podstawą artykułu jest  literatura przedmiotowa oraz wyniki niezależnych badań opisujących postawy Polaków wobec niepełnosprawnych, także niepełnosprawnych psychicznie. Wyniki. Za podstawowe uwarunkowania postaw wobec niepełnosprawnych autorka uznaje cechy społeczno-demograficzne, wiedzę na temat niepełnosprawności, częstość kontaktów z osobami niepełnosprawnymi. Polacy mają co najmniej ambiwalentny stosunek do niepełnosprawnych psychicznie, a jednocześnie uważają choroby psychiczne za chorobę wstydliwą. Odmawiają chorym prawa do pełnienia ról społecznych związanych z odpowiedzialnością. Wnioski. Polityka wobec niepełnosprawnych zmierza w kierunku integracji z pełnosprawnymi. Zmiany świadomości i wiedzy Polaków nie zmieniają się w sposób rewolucyjny. Im wyższy status społeczny, tym bardziej pozytywne postawy wobec niepełnosprawnych.

Czasopismo: Współczesne Pielęgniarstwo i Ochrona Zdrowia
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Ostre zespoły wieńcowe

Ostry zespół wieńcowy jest coraz częściej występującą chorobą, dotykającą coraz młodsze osoby. Najczęściej choroba ta wywoływana jest przez samych chorych, którzy prowadzą nieodpowiedni tryb życia, ze zbyt dużą ilością stresu, nieprawidłową dietą oraz unikają kontaktu z lekarzem. Wraz z postępem medycyny można szybciej wdrożyć odpowiednie leczenie, a nawet zapobiegać chorobie. Celem naszej pracy było przedstawienie problemu, jakim są ostre zespoły wieńcowe, ich następstwa oraz wykazanie, że nasze zdrowie jest zależne od naszego trybu życia.

Czasopismo: Współczesne Pielęgniarstwo i Ochrona Zdrowia
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Opinia Lubuszan na temat transplantacji.

Wstęp. Medycyna transplantacyjna jest obecnie standardową metodą terapeutyczną, ale jej szybki rozwój niesie z sobą wiele wyzwań zarówno w sferze etyki, religii, obyczajów, jak i rozwiązań legislacyjnych. Opory natury świadomościowej stanowią jedną z najpoważniejszych barier w rozwoju polskiej transplantologii. Wynikają one z błędnych przekonań, stereotypów i niewiedzy. Wobec tego konieczne jest kształtowanie postaw sprzyjających rozwojowi transplantacji.
Cel pracy. Celem badań było poznanie opinii Lubuszan na temat dawstwa narządów. 
Materiał i metody. W pracy dokonano analizy wyników badania przeprowadzonego w okresie maj–październik 2014  i styczeń–maj 2015 r. w placówkach POZ, szkołach gimnazjalnych i ponadgimnazjalnych oraz studentów UZ w Zielonej Górze. Udział w badaniu wzięło 178 respondentów, w wieku od 16. r.ż. do powyżej 65. r.ż. Metodę badań stanowił sondaż diagnostyczny. Zastosowano technikę ankietową, narzędzie badawcze stanowił kwestionariusz ankiety własnego autorstwa. Udział był anonimowy i dobrowolny. Analizę statystyczną przeprowadzono za pomocą pakietu programów statystycznych STATISTICA v.12 PL oraz arkusza kalkulacyjnego Excel.
Wyniki. Analiza przeprowadzonego badania dowodzi, że opinia Lubuszan na temat dawstwa narządów jest zróżnicowana w zależności od wieku i płci oraz miejsca zamieszkania. Zaobserwowano statystycznie istotny związek między wiekiem a gotowością do oddania narządów po śmierci do przeszczepu oraz brak wiedzy na temat stanu prawnego dotyczącego transplantacji w Polsce. Respondenci w młodszej grupie wiekowej wykazują postawę aprobującą przeszczepienia narządów, natomiast badani w najstarszej grupie wiekowej wykazują postawę sceptyczną. W każdej grupie wiekowej badanie wykazało niedostateczną wiedzę dotyczącą zagadnień legislacyjnych.
Wnioski. Czynniki społeczno-demograficzne, takie jak: wiek, płeć, mają wpływ na podejmowanie decyzji o oddaniu własnych narządów do przeszczepienia. Istnieje potrzeba nowych rozwiązań legislacyjnych dotyczących „Oświadczenia woli”.

Czasopismo: Współczesne Pielęgniarstwo i Ochrona Zdrowia
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Ocena zadowolenia wśród osób stosujących soczewki kontaktowe

Wstęp. Pierwszą soczewkę kontaktową stworzył P.A. Muller w 1887 roku. Obecnie soczewki kontaktowe są najpopularniejszą metodą korekcji wad wzroku, dostępną dla każdej grupy wiekowej. Stosowanie soczewek jednodniowych jest rekomendowane przez okulistów jako jeden z najbardziej wygodnych i najzdrowszych typów korekcji kontaktowej. Stworzono je, by poprawić jakość życia osób z wadami wzroku. Identyfikacja czynników, które mogą przyczyniać się do uczucia dyskomfortu w trakcie użytkowania soczewek kontaktowych, a także ich modyfikowanie jest istotne z punktu widzenia jakości życia, ale również z uwagi na aspekt ekonomiczny.
Cel pracy. Ocena satysfakcji osób użytkujących soczewki kontaktowe w życiu codziennym. 
Materiał i metody. Do badania włączono 102 osoby zgłaszające się na konsultację medyczną w ośrodku okulistycznym. Do zebrania danych wykorzystano kwestionariusz własnego autorstwa, składający się z 4 pytań socjodemograficznych oraz 20 pytań odnoszących się do poczucia zadowolenia, a także użytkowania soczewek w życiu codziennym. Za istotne statystycznie w wynikach przyjęto wartości p < 0,05.
Wyniki. W badaniu wzięły udział 102 osoby, w tym 63 kobiety i 39 mężczyzn. Najwięcej osób (47%) było w przedziale wiekowym 18–25 lat. 65% badanej grupy zadeklarowało zadowolenie z użytkowania soczewek kontaktowych. Największa liczba pacjentów stosuje soczewki miesięczne (41%). Większość uważa, że użytkowane soczewki są odpowiednio dobrane (61%). Odnotowano, że wysoki poziom satysfakcji związany jest z materiałem, z którego wykonane są soczewki kontaktowe (r = 0,518295; p < 0,05), odpowiednim doborem soczewek (r = 0,795047; p < 0,05), doborem soczewek przez lekarza okulistę (r = 0,775176; p < 0,05), z przestrzeganiem zaleceń producenta dotyczących czasu noszenia soczewek (r = 0,750783; p < 0,05), z posiadaniem informacji na temat stosowania soczewek, które były udzielone przez lekarza lub pielęgniarkę (r = 0,561181; p < 0,05).
Wnioski. 1. Pacjenci odczuwają satysfakcję ze stosowania soczewek kontaktowych. 2. Czynnikami pozytywnie wpływającymi na satysfakcje są: materiał soczewek, dobór przez lekarza okulistę, przestrzeganie zaleceń producenta, edukacja prowadzona przez pielęgniarkę lub lekarza. 3. Czynnikami negatywnie wpływającymi są: utrzymywanie soczewek w nocy, konieczność codziennego zakładania/ściągania soczewek oraz potrzeba okresowego zakładania okularów.

Czasopismo: Współczesne Pielęgniarstwo i Ochrona Zdrowia
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Holistyczno-funkcjonalny aspekt samoopieki pacjentów z niewydolnością serca.

W dobie ciągłego wprowadzania do medycyny innowacji technologicznych niezmiennie zasadniczą częścią codziennego procesu terapeutycznego nad pacjentem z niewydolnością serca jest opieka w domu pacjenta. Edukacja pacjenta jest bardzo ważnym elementem umożliwiającym choremu przestrzeganie wszystkich zaleceń i prowadzenie skutecznej samoopieki. Wiele aspektów niewydolności serca wymaga zaangażowania i dyskusji między lekarzem, pielęgniarkom, pacjentem i jego rodziną. Dokładnego omówienia wymagają ograniczenia wynikające z przebiegu choroby, zasady przyjmowania leków, samokontroli parametrów, skutków ubocznych leczenia oraz rokowania dotyczące pacjenta. Aby samoopieka była realizowana przez pacjenta i jego najbliższe otoczenia, wszystkie wysyłane komunikaty do pacjenta muszą zostać przez niego przyjęte i zrozumiałe. W sytuacji wzrostu zachorowań na niewydolność serca, która jest jedną z głównych przyczyn hospitalizacji i zgonów w Polsce, sumienne prowadzenie samoopieki staje się wskazaniem. Profesjonalna edukacja pacjenta i jego najbliższego otoczenia pozwala na zmniejszenie częstości ponownych hospitalizacji wynikających z dekompensacji niewydolności serca. Dobrze prowadzona samoopieka daje pacjentowi wymierne korzyści, poczucie satysfakcji, poprawę samooceny jakości życia. Koncepcja samoopieki jest coraz bardziej doceniana i zdobywa uznanie w całej Europie. Bierna postaw pacjenta jako odbiorcy usług medycznych nie przynosi korzyści ani choremu, ani systemowi opieki zdrowotnej.

Czasopismo: Współczesne Pielęgniarstwo i Ochrona Zdrowia
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Wysoki poziom lęku u pacjentów, u których podejrzewano, ale wykluczono podejrzenie omdleń wazowagalnych

Wstęp. Pacjenci kierowani na test pochyleniowy, u których wykluczono omdlenia wazowagalne, są grupą mało poznaną. Objawy zaburzeń lękowych i prodromalne objawy omdlenia wazowagalnego nakładają się na siebie, co może utrudniać rozpoznanie.
Cel pracy. Ocena poziomu lęku w grupie młodych kobiet, u których na podstawie wywiadu i wyniku testu pochyleniowego wykluczono występowanie omdleń wazowagalnych. Materiał i metody. Grupa badana składała się z 14 kobiet, które pochodziły z grupy 55 kobiet kierowanych na test pochyleniowy w wieku 21–40 lat, u których na podstawie wywiadu i wyniku testu pochyleniowego wykluczono występowanie omdleń wazowagalnych. Przed wykonaniem testu pochyleniowego u badanych kobiet przeprowadzono badanie z użyciem kwestionariusza Spilbergera i oceniono poziom lęku jako stanu (KS1) i jako cechy (KS2). Grupę kontrolną stanowiły 124 kobiety, które zaprzeczały występowaniu omdleń w wywiadzie, które anomimowo wypełniły kwestionariusz Spilbergera oraz kwestionariusz dotyczący stanu zdrowia. Wyniki. Stwierdzono: 1) istotnie wyższy poziom lęku jako cechy i stanu (KS1 i KS2) w grupie badanej niż w grupie kontrolnej, 2) wartość poziomu lęku jako stanu (KS1) ponad 32 ze 100% czułością i 34,7% swoistością pozwala odróżnić pacjentów z grupy badanej od osób z grupy kontrolnej, 3) wartość poziomu lęku jako cechy (KS2) ponad 44 ze 64,3% czułością i 74,2% swoistością pozwala odróżnić pacjentów z grupy badanej od osób z grupy kontrolnej. Wnioski. 1. U około 20% pacjentek kierowanych na test pochyleniowy wykonanie badania i ocena zgłaszanych dolegliwości oraz reprodukcji objawów spontanicznych podczas testu pochyleniowego pozwala na wykluczenie omdleń wazowagalnych jako przyczyny zgłaszanych dolegliwości. 2. U pacjentek w grupie badanej stwierdza się wysoki poziom lęku jako cechy i jako stanu, co wskazuje na możliwość występowania zaburzeń lękowych jako podłoża zgłaszanych dolegliwości. 3. Wykluczenie rozpoznania omdleń wazowagalnych u młodych kobiet kierowanych z takim podejrzeniem na test pochyleniowy powinno zwrócić uwagę na możliwość występowaniu u nich zaburzeń lękowych.

Czasopismo: Współczesne Pielęgniarstwo i Ochrona Zdrowia
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Charakterystyka noworodków urodzonych podczas porodu w wodzie

Wstęp. Jednym z najistotniejszych aspektów analizy przebiegu porodu w wodzie jest ocena stanu pourodzeniowego noworodka. Bezpieczeństwo płodu i noworodka jest priorytetem opieki okołoporodowej współczesnego położnictwa. Wyniki badań. Ocena pH krwi pępowinowej wyniosła średnio 7,29. W grupie badanych noworodków znacząca większość uzyskała 9 punktów w skali Apgar, w poszczególnych jednostkach czasu. Nie zaobserwowano statystycznie istotnej współzależności oceny noworodków w skali Apgar i pH krwi pępowinowej z wiekiem ciąży. Nie zaobserwowano statystycznie istotnej współzależności oceny noworodków w skali Apgar z wiekiem rodzących. Wnioski. Ocena w skali Apgar i pH krwi pępowinowej wykazała na dobry stan pourodzeniowy noworodków urodzonych w wodzie. Brak jest statystycznie istotnej współzależności oceny noworodków w skali Apgar i pH krwi pępowinowej z wiekiem ciąży w badanych podgrupach.

Czasopismo: Współczesne Pielęgniarstwo i Ochrona Zdrowia
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Opieka pielęgniarska nad pacjentem z żylakami kończyn dolnych

Żylaki kończyn dolnych przez większość osób postrzegane są jako nieestetyczne wypukłości na skórze, które nie mają większego wpływu na zdrowie. Myślenie to jest błędne, ponieważ zmiany te mogą powodować szereg następstw mogących prowadzić nawet do śmierci. Opieka pielęgniarska nad pacjentem z żylakami kończyn dolnych polega na prowadzeniu działań profilaktyczno edukacyjnych. Przekazuje mu się wiedzę dotyczącą samej jednostki chorobowej i wdrożonego leczenia, ale również uczula się go na możliwe do wystąpienia powikłania pooperacyjne, przy jednoczesnym uwzględnieniu jego indywidualnych potrzeb fizycznych i duchowych. Przekazuje mu się wiedzę dotyczącą pielęgnacji operowanej kończyny i dalszej profilaktyki.

Czasopismo: Współczesne Pielęgniarstwo i Ochrona Zdrowia
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Zachowania zdrowotne personelu pielęgniarskiego w profilaktyce nadciśnienia tętniczego

Wstęp. Następstwa nadciśnienia tętniczego są przyczyną przedwczesnych zgonów, zwiększonej zapadalności na inne choroby oraz inwalidztwa. Stanowi to ogromny problem ekonomiczny oraz społeczny w rozwiniętych cywilizacyjnie populacjach, gdzie ludzie prowadzą styl życia, który charakteryzuje się dużym zużyciem energii, sodu, tłuszczów, alkoholu, małym spożyciem potasu, siedzącym trybem życia, co w konsekwencji doprowadza do dodatniego bilansu energetycznego ze wszystkimi jego następstwami. W profilaktyce zachorowań na nadciśnienie tętnicze duże znaczenie mają zachowania zdrowotne, których autorytetem powinni być pracownicy ochrony zdrowia. Cel pracy. Ocena zachowań zdrowotnych pielęgniarek aktywnych zawodowo, mających wpływ na profilaktykę lub rozwój nadciśnienia tętniczego krwi. Materiał i metody. Badaniem objęto grupę 100 pielęgniarek aktywnych zawodowo. Wykorzystano kwestionariusz własnego autorstwa składający się z części socjodemograficznej oraz kwestionariusz Inwentarza Zachowań Zdrowotnych (IZZ). Analizę statystyczną uzyskanych wyników przeprowadzono za pomocą programu STATISTICA v. 9.0 oraz arkusza kalkulacyjnego EXCEL. Wyniki. Badana grupa nie uzyskała zadowalających wyników w zakresie zachowań zdrowotnych dotyczących nawyków żywieniowych, nałogów oraz aktywności fizycznej. Wnioski. Z przeprowadzonych badań wynika, że zwłaszcza młode pielęgniarki nie są w pełni przygotowane do propagowania zdrowego stylu życia oraz zachowań mających istotne znaczenie w profilaktyce nadciśnienia tętniczego krwi.

Czasopismo: Współczesne Pielęgniarstwo i Ochrona Zdrowia
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne