rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Wyniki operacyjnego leczenia torbieli pilonidalnej u 50 pacjentów operowanych metodą Bascom 2 – badanie prospektywne

Wstęp: Z uwagi na brak jednoznaczności w wyborze metody operacji, leczenie torbieli pilonidalnej pozostaje aktualnym tematem dyskusji w trakcie spotkań chirurgów z różnych krajów. Najnowsze metody leczenia polegają na wycięciu i jednoczasowym zamknięciu rany z przesunięciem szpary pośladkowej. Jedną z nich jest szeroko stosowana na świecie i jednocześnie mało popularna w Polsce technika operacyjna sposobem Bascom 2. Cel pracy: Ocena wyników operacyjnego leczenia torbieli pilonidalnych metodą Bascom 2 przeprowadzonych przez jednego operatora. Materiał i metoda: 50 pacjentów (40 mężczyzn, 10 kobiet), śr. wieku: 30,6 lat, wszyscy zoperowani metodą Bascom 2 w jednym oddziale chirurgicznym przez jednego operatora (rezydent w trakcie szkolenia specjalizacyjnego) z zastosowaniem jednolitego protokołu operacyjnego opieki okołooperacyjnej. Oceniano: BMI, średni czas hospitalizacji, ból, powikłania pooperacyjne, czas gojenia rany, jakość życia pacjenta, odsetek nawrotów po operacji. Okres obserwacji wyniósł od 12 do 52 miesięcy. Wyniki: Średnie BMI – 27,13 kg/m2. Średni czas hospitalizacji – 2,95 dnia. Ból pooperacyjny w 1. dobie wyniósł średnio 4,55 pkt. (+/- 2,24 pkt.), w 10. dobie śr. 2,04 pkt. (+/- 1,58 pkt.), a w 30. dobie śr. 0,76 pkt. (+/- 1,1 pkt.). Ból po wygojeniu to śr. 0,14 pkt. (+/- 0,40 pkt.). Powikłania pooperacyjne wystąpiły u 28,57% pacjentów [częściowe rozejście rany (16,32%), wyciek treści surowiczej (10,2%), krwiak (6,12%), całkowite rozejście rany (0%), zakażenie rany (0%)]. Średni czas pełnego wygojenia to 2,94 tygpdnie. Nawrót choroby wystąpił u jednego badanego (2,04%). Wnioski: Operacja metodą Bascom 2 charakteryzuje się niskim odsetkiem nawrotów oraz krótkim czasem gojenia rany. Jest bezpieczna, skuteczna i akceptowana przez pacjentów. Statystycznie znamiennie poprawia jakość życia chorego rok po operacji zarówno pod względem oceny zdrowia fizycznego, jak i psychicznego.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Mnogie pierwotne nowotwory u chorych leczonych z powodu płaskonabłonkowego raka przełyku

Płaskonabłonkowy rak przełyku jest powiązany z podwyższonym ryzykiem wystąpienia innych pierwotnych nowotworów złośliwych, głównie w obrębie głowy i szyi, ale także w substytucie przełyku wykonanym z żołądka. Częstsze rozpoznawanie mnogich pierwotnych nowotworów związanych z rakiem przełyku (zarówno synchronicznych, jak i metachronicznych) wynika z dłuższego okresu obserwacji chorych po radykalnym leczeniu z powodu raka przełyku oraz z wysokiej jakości postępowania diagnostycznego zarówno przed, jak i pooperacyjnego. W przedstawionej pracy dokonano przeglądu piśmiennictwa oraz opisano podstawy molekularne powstawania mnogich pierwotnych nowotworów związanych z rakiem płaskonabłonkowym przełyku.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Robotowa operacja naprawcza wypadania odbytnicy ze współistniejącymi rectocele i sigmoidocele z użyciem siatki

Wypadanie odbytnicy (WO) jest schorzeniem występującym najczęściej u pacjentów w wieku powyżej 50 lat, szczególnie u kobiet. Z WO zazwyczaj współistnieją inne patologie, takie jak: uwypuklenie odbytnicy (rectocele), wpuklenie esicy (sigmoidocele), uwpuklenie pęcherza moczowego (cystocele), a nawet przepuklina zawierająca pętle jelita cienkiego (enterocele). Rektopeksja z użyciem siatki jest metodą o powszechnie uznawanej skuteczności w leczeniu wypadania odbytnicy. Zastosowanie robota chirurgicznego ułatwia preparowanie tkanek w obrębie miednicy mniejszej i jest szczególnie pomocne podczas zakładania szwów mocujących siatkę. W niniejszym artykule przedstawiono przypadek 77-letniej kobiety, u której stwierdzono objawy zespołu zaburzeń defekacji (ang.  obstructed defecation syndrome; ODS), którego przyczyną było wypadanie odbytnicy. W trakcie postępowania przedoperacyjnego objawy pacjentki w skali ODS Score oceniono na 9/20. Podczas dalszej diagnostyki, poza wypadaniem odbytnicy, stwierdzono współistniejące rectocele i sigmoidocele. Pacjentka została zakwalifikowana do robotowej rektopeksji z użyciem siatki. W pierwszym etapie operacji wykonano uwolnienie tylnej części mezorektum z zaoszczędzeniem nerwów układu autonomicznego. Następnie wypreparowano przegrodę odbytniczo-pochwową, oddzielając pochwę od przedniej części odbytnicy do poziomu mięśni dźwigaczy odbytu (mięśni dna miednicy) i rozworu moczowo-płciowego, co umożliwiło przymocowanie siatki polipropylenowej do przedniej ściany odbytnicy. Podwieszenie przedniej ściany odbytnicy przy użyciu siatki rozwiązało problem trzech współistniejących patologii. U pacjentki w trakcie dwuletniej obserwacji nie odnotowano nawrotu ani istotnych powikłań pooperacyjnych, a wynik ODS Score uległ obniżeniu do 1/20.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Czynniki ryzyka zaburzeń gojenia i przedłużonej hospitalizacji u chorych po amputacji kończyny dolnej powyżej stawu kolanowego

Wstęp: Amputacja kończyny dolnej jest operacją wykonywaną w ostateczności, gdy wszelkie inne możliwości terapeutyczne uległy wyczerpaniu. Czas leczenia trwa od kilku do kilkunastu miesięcy i jest zależny od: rozległości amputacji, ogólnego stanu zdrowia pacjenta oraz przebiegu procesu gojenia kikuta. Materiały i metody: Wykonano retrospektywną analizę, korzystając z bazy danych Oddziału Chirurgii Ogólnej i Naczyniowej Wojewódzkiego Specjalistycznego Szpitala im. M. Pirogowa w Łodzi. Badano pacjentów, u których w 2017 r. wykonano amputację kończyny dolnej na poziomie uda. Zakwalifikowano do pracy 92 chorych poddanych leczeniu operacyjnemu. Podzielono ich na dwie grupy: bez powikłań gojenia oraz z powikłaniami gojenia kikuta. Przeanalizowano dokumentację medyczną obu grup pod kątem czynników ryzyka zaburzeń gojenia. Uzyskane dane poddano analizie statystycznej. Wyniki: Pacjenci z zaburzeniami gojenia kikuta najczęściej mieli minimalne krwawienie oraz wyższe wyniki w skali ASA w porównaniu do pacjentów bez powikłań gojenia. Dla pozostałych parametrów nie wykazano różnic pomiędzy obiema grupami. Osoby z powikłaniami potrzebowały średnio 28 dni na zagojenie rany oraz spędzali średnio 40 dni w szpitalu, w porównaniu do odpowiednio 14 i 21 dni dla pacjentów bez powikłań. Odsetek zgonów w grupie osób z powikłaniami był również istotnie wyższy (35%) niż w grupie osób bez powikłań (5%). Wnioski: Do istotnych statystycznie czynników zwiększających ryzyko zaburzeń gojenia kikuta należą: wysoki stopień skali ASA oraz minimalne krwawienie z mięśni podczas wykonywania zabiegu. Chorzy, u których wystąpiło to powikłanie, narażeni są na większe ryzyko przedłużonej hospitalizacji oraz zgonu w okresie pooperacyjnym. W pracy tej wykazano istotne statystycznie czynniki ryzyka zaburzeń gojenia kikuta po amputacji oraz potwierdzono negatywny wpływ tego powikłania na długość hospitalizacji i ryzyko zgonu.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Minimalnie inwazyjny zabieg naprawy nabytej przetoki tchawiczo-przełykowej

Wstęp: Naprawa dużej przetoki tchawiczo-przełykowej (PTP) wywołanej uciskiem przez mankiet uszczelniający jest technicznie trudna i zwykle wymaga przeprowadzenia zabiegu otwartego z klasycznego dostępu. Dotychczas nie opisywano zabiegów z dostępu minimalnego. Technika operacyjna i opis przypadku: Opisaliśmy minimalnie inwazyjny zabieg naprawy PTP, obejmujący izolację przetoki poprzez torakoskopowe wyłączenie przełyku, z jednoczesnym odtworzeniem ciągłości przewodu pokarmowego przy pomocy laparoskopowo wspomaganej transpozycji okrężnicy. Technika ta została z powodzeniem zastosowana u 25-letniej kobiety przy naprawie dużej (4,5 cm) PTP, wywołanej uciskiem przez mankiet uszczelniający. W niniejszym tekście omówiliśmy teoretyczne podstawy naszej metody, jej zalety i wady oraz porównaliśmy ją z konwencjonalnymi technikami naprawy PTP. Wniosek: Duże PTP wywołane uciskiem mankietu można z powodzeniem leczyć stosując minimalny dostęp.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Pętlowe wyłączenie żołądkowo-jelitowe sposobem Roux-en-Y jako metoda wyleczenia jatrogennej – indukowanej steroidami cukrzycy

Tło: Indukowana steroidami cukrzyca (SIDM) to często występujący stan kliniczny. Terapie oparte na steroidach nadal powszechnie stosuje się w opiece szpitalnej i ambulatoryjnej. Zalecane optymalne leczenie SIDM obejmuje podobne strategie obniżania stężenia glukozy, jak w przypadku cukrzycy typu 2. Tego rodzaju standardowe postępowanie nie leczy jednak choroby, a zapewnia jedynie kontrolę poziomu glukozy we krwi. W ostatnim czasie wskazano na chirurgię bariatryczną jako skuteczny sposób leczenia cukrzycy typu 2. Do tej pory nie oceniano jednak jej przydatności w leczeniu SIDM. Opis przypadku: W listopadzie 2009 r. 49-letnią pacjentkę onkologiczną z indukowaną steroidami cukrzycą skierowano na leczenie chirurgiczne do Katedry i Kliniki Chirurgii Ogólnej i Transplantacyjnej. Sześć lat wcześniej chorą poddano skutecznej terapii onkologicznej kladrybiną i dużymi dawkami steroidów z powodu białaczki włochatokomórkowej. Ostatecznie uzyskano całkowitą remisję hematologiczną z normalizacją morfologii oraz zmniejszeniem wielkości śledziony. Przed leczeniem steroidami stężenie glukozy we krwi i badanie moczu mieściły się w normalnym zakresie. Pacjentka nie była otyła, w rodzinie nie występowały też przypadki cukrzycy. Niemniej jednak w następstwie terapii kortykosteroidami u chorej rozwinęła się cukrzyca, słabo kontrolowana doustnym środkiem hipoglikemicznym (acarbosum), pomyślnie zamienionym na insulinoterapię. Po przyjęciu do Katedry i Kliniki Chirurgii Ogólnej i Transplantacyjnej pacjentce podawano 58 jednostek insuliny na dobę. Zaplanowano wykonanie pętlowego wyłączenia żołądkowo-jelitowego sposobem Roux-en-Y. Natychmiast po operacji zaprzestano podawania insuliny i w ciągu 6 miesięcy po zabiegu osiągnięto trwałe poziomy glukozy i hemoglobiny glikowanej (HbA1c – 5,5%) w granicach normy. Obecnie, 8 lat po zabiegu, masa ciała i BMI pacjentki wynoszą odpowiednio 80 kg i 27,68 kg/m2. Poziomy glukozy w osoczu i hemoglobiny glikowanej również pozostają w normie. Co ważne z onkologicznego punktu widzenia pacjentka pozostawała w ciągłej całkowitej remisji od października 2003 r. Wnioski: Zgodnie z naszą wiedzą, niniejszy opis przypadku jest pierwszym, który prezentuje wpływ operacji wyłączenia żołądkowego techniką klasyczną na SIDM u pacjenta po przebytym nowotworze hematologicznym. Dowodzi to, że chirurgicznie zmieniona anatomia jelita cienkiego poprawia homeostazę glukozy wcześniej zakłóconą przez leki przeciwcukrzycowe.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Endoskopowe zaopatrzenie uszkodzenia przełyku, będące powikłaniem strumektomii – opis przypadku

Do najczęstszych powikłań tyreoidectomii należą: krwiak w ranie pooperacyjnej, uszkodzenie nerwu krtaniowego wstecznego oraz niedoczynność przytarczyc [1]. Natomiast bardzo rzadkim następstwem wycięcia tarczycy jest jatrogenna perforacja szyjnego odcinka przełyku. W piśmiennictwie sporadycznie można spotkać doniesienia dotyczące tego powikłania. W naszej pracy chcielibyśmy przedstawić przypadek chorej, u której doszło do ciężkiego uszkodzenia przełyku w trakcie operacji wycięcia tarczycy.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Problem zgorzeli gazowej na ostrym dyżurze chirurgicznym – doświadczenia własne

W niniejszej pracy autorzy przedstawiają problem postępowania ze zgorzelą gazową u chorych przyjmowanych na „ostrym dyżurze chirurgicznym”. Zgorzel gazowa wydaje się obecnie rzadkim problemem klinicznym, a co za tym idzie, postępowanie z chorym, u którego podejrzewa się zgorzel, może być dużym wyzwaniem diagnostyczno-terapeutycznym, zwłaszcza w ramach Szpitalnego Oddziału Ratunkowego czy Izby Przyjęć. Autorzy przedstawiają spostrzeżenia kliniczne dotyczące 8 przypadków chorych, którzy trafili do Kliniki w ramach „ostrego dyżuru chirurgicznego”. Wszyscy pacjenci byli leczeni operacyjnie, a następnie przekazani do leczenia hiperbarycznego w możliwie najkrótszym czasie. Poniższa praca przedstawia standardy postępowania z chorym ze zgorzelą gazową, które zostały wypracowane w Klinice w oparciu o doświadczenia własne.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Zmodyfikowane cięcie Makuuchiego w dużych zabiegach w obrębie jamy brzusznej

Wstęp: W literaturze dostępnych jest wiele opisów cięć stosowanych w operacjach jamy brzusznej. Jednakże opinie co do wyboru prawidłowego cięcia przy dużych zabiegach w obrębie nadbrzusza są podzielone. Materiał i metody: Analizie poddano doświadczenia trzech ośrodków dotyczące zastosowania zmodyfikowanego cięcia Makuuchiego w operacjach nadbrzusza w okresie pomiędzy marcem 2014 r. i grudniem 2018 r. Wyniki: 144 chorych (76 mężczyzn i 68 kobiet) ze średnią wieku 48,25 lat zostało poddanych zabiegom z wykorzystaniem zmodyfikowanego cięcia Makuuchiego. Cięcia „J” i „L” wykonano odpowiednio u 96 i 48 chorych. Przedłużenie cięcia potrzebne było u dwóch osób. We wszystkich przypadkach uzyskano odpowiedni dostęp i poprawę ergonomii pracy operatora. Zakażenie miejsca operowanego stwierdzono u 19 chorych (13,2%). Przepukliny pooperacyjne obserwowano u 6 osób (4,2%), średnio 27,78 miesięcy po operacji. Wnioski: Zmodyfikowane cięcie Makuuchiego jest skuteczne w złożonych zabiegach operacyjnych w obrębie nadbrzusza.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Lewostronna przepuklina Spigela z nietypową zawartością worka

Przepuklina Spigela należy do najrzadziej występujących przepuklin przedniej ściany jamy brzusznej. Autorzy przedstawiają przypadek 53-letniej chorej z lewostronną przepukliną Spigela o nietypowej zawartości, którą stanowiła kątnica z wyrostkiem robaczkowym i kilkoma pętlami jelita cienkiego. Epizod przebytej przed kilku laty operacji pęcherza moczowego wskazywał na przepuklinę pooperacyjną. Jednak prawidłowe rozpoznanie zostało postawione dopiero śródoperacyjnie. Plastykę przepukliny wykonano z użyciem siatki. Przebieg pooperacyjny był niepowikłany.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Przebieg ostrego zapalenia trzustki u pacjentów z otyłością

el: Celem niniejszego badania jest analiza: przebiegu ostrego zapalenia trzustki u otyłych pacjentów, rozwoju miejscowych i ogólnoustrojowych powikłań oraz współczynników śmiertelności. Materiały i metody: Przeanalizowano dokumentację medyczną 482 pacjentów z ostrym zapaleniem trzustki, leczonych w Regionalnym Szpitalu Klinicznym w Kijowie pomiędzy 1 stycznia 2011 r. a 2 lutego 2019 r. Dane poddano analizie statystycznej w programie Excel 2010, przy użyciu metody opisowej z uwzględnieniem: wartości bezwzględnych, średnich odchyleń standardowych i ich błędów. Analizę korelacji pomiędzy zmiennymi przeprowadzono z zastosowaniem kryterium Pearsona (R2). Różnice w poziomach istotności pomiędzy dwoma niezależnymi grupami obliczono przy zastosowaniu t-Studenta. Wyniki: Spośród 482 pacjentów grupę badaną stanowiło 260 pacjentów (54%) z otyłością. Do grupy kontrolnej włączono zaś 222 osoby (46%) z prawidłową masą ciała. Otyli byli starsi (średni wiek wynosił 55,4 ± 9,4 lat, p = 0,1) i częściej występowało u nich ostre zapalenie trzustki o ciężkim przebiegu [85 (32,7%) vs 16 (7,2%); p = 0,01*]. Zauważono, że wraz ze wzrostem masy ciała wzrasta częstość występowania ciężkiego przebiegu ostrego zapalenia trzustki (od 10,20% do 53,93%, p = 0,03*). Czas trwania hospitalizacji otyłych pacjentów był dłuższy niż tych z prawidłową masą ciała. Co więcej, zaobserwowano, że osoby otyłe dwukrotnie częściej były hospitalizowane w ramach oddziałów ratunkowych i intensywnej opieki medycznej (5,8 ± 0,8 vs 2,7 ± 0,5 dnia, p = 0,01*). Analiza współczynników śmiertelności wykazała, że głównymi przyczynami zgonów były: postępująca niewydolność narządowa [30 pacjentów (6,3%)], zatorowość płucna [15 pacjentów (3,1%)] oraz DIC [18 pacjentów (3,7%)]. Wnioski: Otyłość wiąże się z wysokim ryzykiem ciężkiego przebiegu ostrego zapalenia trzustki, a ryzyko to wzrasta wraz ze wzrostem współczynnika masy ciała (BMI). Ponadto, hospitalizacje pacjentów z otyłością oraz ich pobyty w ośrodkach leczenia stacjonarnego trwają dłużej, co zwiększa koszty ich leczenia i wymaga opracowania strategii oszczędnościowych. W związku z wysokim współczynnikiem śmiertelności otyłych pacjentów należy opracować skuteczniejsze algorytmy ich leczenia.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Pozostawienie ciała obcego w ciele pacjenta podczas zabiegu z zakresu chirurgii jamy brzusznej – problem wciąż aktualny

Wstęp: Pozostawienie ciała obcego (ang. Retained Surgical Item – RSI) w trakcie zabiegów chirurgicznych jamy brzusznej i miednicy małej jest zjawiskiem stosunkowo częstym, niedoszacowanym, a niebezpiecznym dla zdrowia pacjenta i bezpieczeństwa prawnego personelu medycznego. Są to zdarzenia niepożądane, łatwe do uniknięcia przy zastosowaniu właściwych środków prewencji. Celem pracy jest zebranie danych epidemiologicznych, określenie czynników ryzyka, symptomatologii, skutków zdrowotnych oraz metod zapobiegania RSI. Materiał i metody: Analiza światowych publikacji naukowych w bazach: Pubmed, ClinicalKey, Google Scholar, ScienceDirect i Scopus związanych z tematyką RSI. Wyniki: Częstość incydentów RSI oscyluje w granicach 1–10/10000 zabiegów operacyjnych, co skutkuje przynajmniej 1 przypadkiem w przeciętnym, wielospecjalistycznym szpitalu w skali roku. Do najczęściej pozostawianych należą ciała obce miękkie – gaziki i chusty (90%). Do czynników ryzyka zalicza się m.in.: tryb nagły zabiegu operacyjnego, wysokie BMI pacjenta, znaczną utratę krwi w trakcie operacji, zaniedbania w przeliczaniu materiałów i narzędzi chirurgicznych. Przebieg pooperacyjny, choć w wielu przypadkach asymptomatyczny, może być powikłany stanem zapalnym, sepsą, krwawieniem, perforacją, prowadzić do konieczności reoperacji, a nawet w 2–4% przypadków zakończyć się śmiercią. Skuteczna diagnostyka to badania obrazowe. Wydolne metody zapobiegania RSI oparte są o listy kontrolne oraz systemy zliczające i monitorujące położenie materiału oraz narzędzi. Wnioski: Globalnie występujący problem RSI wymaga edukacji personelu bloku operacyjnego odnośnie czynników ryzyka, identyfikacji i eliminowania tego typu zdarzeń niepożądanych. Diagnostyka oparta o badania obrazowe powinna uwzględniać niespecyficzne dolegliwości wynikające z możliwego skąpoobjawowego przebiegu. RSI nie powinno być traktowane jako błąd medyczny. Zmiana sposobu postrzegania zjawiska ma za zadanie zredukować odpowiedzialność prawną personelu w przypadku pozostawienia ciała obcego. Pozostawienie ciała obcego w ciele pacjenta podczas zabiegu operacyjnego jest zjawiskiem powszechnie występującym i potencjalnie niebezpiecznym dla pacjenta, dlatego konieczna jest: edukacja na temat czynników ryzyka, sposobów zapobiegania oraz diagnostyki.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Porównanie użycia szwu ciągłego jednowarstwowego i szwu przerywanego dwuwarstwowego w operacji penkreatojejunostomii metodą Freya w leczeniu przewlekłego zapalenia trzustki: prospektywne badanie randomizowane

Wstęp: Wielu chorych z przewlekłym zapaleniem trzustki (PZT) jest kwalifikowanych do leczenia operacyjnego, gdy zabiegi endoskopowe nie dają zadowalających efektów. Najczęściej wykonywaną operacją w przypadku leczenia chirurgicznego PZT jest resekcja głowy trzustki z zachowaniem dwunastnicy, opracowana przez Charlesa F. Freya. Jednakże aspekty techniczne tej procedury nie zostały do tej pory obszernie przebadane. Cel: Celem niniejszego prospektywnego badania zrandomizowanego było porównanie użycia szwu pojedynczego ciągłego (grupa I) i szwu podwójnego przerywanego (grupa II) przy wykonywaniu pankreatojejunostomii po operacji Freya. Materiał i metody: W latach 2009–2016 do badania włączono 103 pacjentów z rozpoznanym PZT i wskazaniami do leczenia chirurgicznego, których podzielono losowo na 2 grupy – I (52 pacjentów) i II (51 pacjentów). Następnie porównano parametry przedoperacyjne i śródoperacyjne chorych oraz wyniki pooperacyjne w tych dwóch grupach. Wyniki: Średni czas trwania operacji był krótszy w grupie I – 210 min wobec 240 min w grupie II, p = 0,004. Czas wytwarzania zespolenia trzustkowo-czczego był krótszy w grupie I – 19 (±6) min wobec 51 (±18) min w grupie II, p < 0,001. Nie zaobserwowano statystycznie istotnych różnic pomiędzy grupami w przypadku zachorowalności pooperacyjnej [grupa I – 51,9%, grupa II – 45,1% (p = 0,177)] i śmiertelności [grupa I – 3.8%, grupa II – 2% (p = 0,636)]. Wnioski: Operacja Freya z użyciem szwu pojedynczego ciągłego w pankreatojejunostomii jest bezpieczną, szybką i mniej skomplikowaną metodą leczenia chirurgicznego w PZT.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Czynniki wpływające na wybór strony dostępu chirurgicznego w leczeniu operacyjnym tętniaków kompleksu tętnicy łączącej przedniej (AComA) – szczególne znaczenie rotacji kompleksu w płaszczyźnie osiowej

Wprowadzenie: Celem niniejszego badania była ocena, czy rotacja kompleksu tętnicy łączącej przedniej (AComA) w płaszczyźnie osiowej może mieć wpływ na: łatwość w uzyskaniu dostępu chirurgicznego do tętniaków w tym obszarze oraz bezpieczeństwo założenia klipsa. Materiały i metody: Retrospektywnej analizie poddano pacjentów operowanych z powodu tętniaka pękniętego i niepękniętego (lub „zimnego”), zlokalizowanego w obrębie kompleksu tętnicy łączącej przedniej. Umiejscowienie kompleksu w odniesieniu do płaszczyzny czołowej zbadano przy użyciu rekonstrukcji objętościowej 3D-CTA. W przypadku rotacji AComA oceniono, czy połączenie (kąt) odcinków A1 i A2 tętnicy przedniej mózgu znajdowało się do przodu, czy też do tyłu od płaszczyzny czołowej. Wreszcie, na podstawie strony dostępu chirurgicznego (prawa vs lewa), porównano częstość pojawiania się trudności chirurgicznych, jak również ewentualnych powikłań w okresie śród- i pooperacyjnym w odniesieniu do pozycji kąta A1-A2 względem płaszczyzny czołowej. Wyniki: Analiza statystyczna przeprowadzona w podgrupach ujawniła, że istnieje silna i statystycznie istotna korelacja między rotacją kompleksu AComA a trudnościami chirurgicznymi, wyrażonymi potrzebą wielokrotnego stosowania klipsów czasowych oraz transgresji mózgu. Porównanie strony dostępu chirurgicznego w odniesieniu do położenia kąta A1-A2 względem płaszczyzny czołowej oraz powstania możliwych trudności chirurgicznych pozwoliło ustalić statystycznie istotną różnicę z mocną korelacją (p < 0,05; V Cramer 0,59) na korzyść dostępu od strony, po której kąt A1-A2 znajdował się ku tyłowi od tej płaszczyzny (tylny kąt). Co ciekawe, u 72,7% pacjentów, którzy byli operowani od strony tylnego kąta, dominujący odcinek A1 położony był po stronie przeciwnej. 45,5% pacjentów operowano od strony kopuły, a nie szyi tętniaka. Wnioski: Pomimo ograniczeń badania, nasze wyniki sugerują, że decyzja dotycząca wyboru strony dostępu chirurgicznego do tętniaków AComA, poza powszechnie uznanymi czynnikami, powinna opierać się również na ocenie rotacji kompleksu AComA względem płaszczyzny czołowej.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne