rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Poszukiwanie metody - eksperymenty z kontekstem i materiałem na przykładzie wybranych projektów własnych

W latach 70.–80. Kenneth Frampton, brytyjski architekt i krytyk architektury, zdefiniował we współczesnej architekturze zjawisko, które nazwał terminem „regionalizm krytyczny”. Zwrócił uwagę, że najciekawsze obiekty powstają na styku architektury lokalnej i globalnej. To znaczy najciekawszymi zjawiskami mogą być takie obiekty, które nie rezygnują z otwarcia na postęp technologiczny, z osiągnięć w różnych dziedzinach nauki i sztuki, a jednocześnie pozostają zakorzenione głęboko w lokalnej tradycji budowania i tworzą przestrzeń aprobowaną i zrozumiałą dla lokalnych społeczności. Artykuł prezentuje dwa takie przykłady budynków (Małopolski Ogród Sztuki w Krakowie i pawilon polski EXPO 2005 Achy w Japonii), które szukają własnych, lokalnych źródeł, zwracają się w stronę eksperymentów z materiałami tradycyjnymi, próbują odnaleźć zagubione wątki tradycji rękodzieła, a jednocześnie sięgają po nowoczesne technologie z szacunkiem dla środowiska naturalnego i kulturowego.

Czasopismo: Państwo i Społeczeństwo
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji, pedagogika, psychologia
Natura i architektura: realizacja nad jeziorem Ukiel w kilku kontekstach

Natura to nie tylko jedno z elementarnych pojęć filozoﬁ i, ale także jedno z elementarnych pojęć języka w ogóle. Nawet niezwykle pobieżny przegląd relacji natury i architektury w filozofii twórczości naszego kręgu kulturowego musi zawierać pozycje Lukrecjusza, Witruwiusza i cytować Giovanniego Pico della Mirandolę. Jednak najbardziej stosowny dziś, a poza tym najprostszy dla zainteresowanego filozofią architekta (de facto jednak laika w dziedzinie filozofii) wydaje się opis w kontekście fenomenologicznym. Niezastąpiony jest tu Chris an Norberg-Schulz i jego dzieło Genius Loci: Towards a Phenomenology of Architecture. Taki właśnie opis – lecz nie tylko – zostanie zastosowany do jednej z niedawnych realizacji architektury polskiej, którym są liczne obiekty i urządzenia nad jeziorem Ukiel w Olsztynie. Jest to chyba największe – zdaniem nie tylko autorki – i najlepsze założenie przestrzeni publicznej w imponującym kontekście natury.

Czasopismo: Państwo i Społeczeństwo
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji, pedagogika, psychologia
Początki laparoskopii w Krakowie. Nowości w chirurgii – wybrane zagadnienia

Wziernikowanie jamy otrzewnowej chorego – czyli laparoskopia jest jedną z technik chirurgicznych, która w ostatnich dwóch dekadach XX wieku odmieniła codzienną praktykę chirurgiczną na świecie. Historia laparoskopii sięga początków XIX wieku, jednak najbardziej dynamiczny jej rozwój przypada na drugą połowę XX wieku. Zawdzięczamy to zarówno pracy pionierów technik małoinwazyjnych jak i rozwojowi techniki. Początki laparoskopii w Krakowie przypadają na początek lat 90. XX wieku. Pierwsze dwa tego typu zabiegi wykonano przez polskich chirurgów przy okazji pobytu w Krakowie jednego z polskich pionierów tego typu zabiegów – E. Stanowskiego, 11.06.1992 przez A. Bobrzyńskiego w II Klinice Chirurgii Akademii Medycznej w Krakowie oraz dzień później - 12.06.1992 przez A. Cienciałę w Klinicznym Oddziale Chirurgii Ogólnej Wojskowego Szpitala Klinicznego w Krakowie. Technika ta stopniowo zyskiwała na popularności i dzisiaj jest standardowo wykorzystywana w małopolskich oddziałach chirurgicznych. Chirurdzy jednak nie przestali poszukiwać coraz to nowych technik operacyjnych, które mają zminimalizować jeszcze bardziej uraz operacyjny oraz zapewnić pacjentowi maksymalnie skuteczną i efektywną operację. Techniki te wywodzą się w dużym stopniu bądź stanowią swego rodzaju rozwinięcie klasycznej laparoskopii. Wśród nich należy wymienić SILS (Single Incision Laparoscopic Surgery), NOTES (Natural Oriﬁ ce Translumenal Endoscopic Surgery), operacje hybrydowe oraz roboty chirurgiczne.

Czasopismo: Państwo i Społeczeństwo
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji, pedagogika, psychologia
Trening empatii jako metoda zapobiegania zachowaniom agresywnym w grupie dzieci w młodszym wieku szkolnym – doniesienia wstępne

Praca dotyczy problemu wpływu treningu empatii na poziom agresji u dzieci w wieku 6–9 lat. Przedmiotem badań jest określenie poziomu agresji u tychże, przeprowadzenie treningu empatii, a następnie ponowne zbadanie poziomu agresji. Agresję badano zmodyfikowaną wersją kwestionariusza „Moje życie w szkole”, opracowanego przez Tiny Arora i zaadoptowanego w wersji polskiej przez Tomasza Kołodziejczyka. Trening obejmował osiem ćwiczeń, których celem było rozwinięcie umiejętności związanych z empatią. Badania empiryczne zrealizowano wśród dzieci w wieku 6–9 lat, czyli uczniów klas 1–3 szkoły podstawowej. W grupie badanej znalazło się sto dzieci: 52 dziewczynki, 48 chłopców. Przeprowadzona analiza statystyczna potwierdziła związek pomiędzy treningiem empatii a poziomem agresji w badanej grupie. Nie potwierdzono natomiast hipotezy o związku płci i skuteczności treningu. Zarówno u chłopców, jak i u dziewczynek trening empatii przyniósł rezultaty, chociaż w grupie chłopców były one lepsze. Trening empatii okazał się skuteczny. Zmniejszył poziom agresji w badanej grupie stu dzieci w wieku 6–9 lat w ciągu jednego tygodnia. Badanie nasunęło szereg wątpliwości i przemyśleń dotyczących jego wykonania i skłoniło do refleksji nad udoskonaleniem przyszłych prób badawczych. Pewne jest jednak, że trening empatii obniża poziom agresji i może stanowić skuteczne narzędzie w radzeniu sobie z agresją w szkole.

Czasopismo: Państwo i Społeczeństwo
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji, pedagogika, psychologia
„Gdyby nie było wejścia” – Doha Tower Jeana Nouvela jako eksperyment architektoniczny

Na eksperyment spojrzeć można z różnej perspektywy, między innymi z punktu widzenia sztuki – na jego wymiar artystyczny, lub też z punktu widzenia nauki – na badawczy wymiar eksperymentu. Specyfika architektury pozwala na próbę jednoczesnego skoncentrowania się na tych dwóch podejściach. Przywołuję tu jako przykład wieżowiec Doha Tower w Katarze zaprojektowany w Atelier Jeana Nouvela, przyglądając się samej strefie wejściowej, sprowadzonej pod zawieszony równo z poziomem otaczającego terenu baldachim. Rozwiązanie to jest próbą odniesienia się do gorącego i suchego klimatu Kataru. Zastosowany zabieg spowodował jednocześnie, że uzyskano czystą, niemal nierzeczywistą, rzeźbiarską formę. Ten eksperyment architektoniczny, przez swoją wewnętrzną spójność, umocowany zarówno w sztuce, jak i nauce, dotyka prawdziwego sensu architektury.

Czasopismo: Państwo i Społeczeństwo
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji, pedagogika, psychologia
Enoturystyka a współczesne ruchy Slow

Ruchy Slow to odpowiedź na eksplozję technologicznych nowości oraz współczesne tempo życia. Istnieją różne sposoby na kompensację intensywnego wysiłku umysłowego i godzin spędzonych przy monitorze komputera. Jednym z nich jest opisana w eseju enoturystyka, czyli turystyka winna. W otoczeniu natury możemy podziwiać krajobrazy, poznawać proces produkcji wina, lokalne produkty i kulturę. W Portugalii, a szczególnie w regionie Alentejo, produkcja wina to jeden z najlepiej rozwiniętych sektorów lokalnej gospodarki. Wchodząca w jej skład enoturystyka, oprócz promocji wina, daje możliwość reklamy tego co w tym kraju najlepsze – pięknych widoków, słonecznej pogody i gościnności mieszkańców. To wszystko pozwala ludziom na odpoczynek z dala od przepełnionych miast.

Czasopismo: Państwo i Społeczeństwo
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji, pedagogika, psychologia
Collegium Nobilium – architektura społecznego dialogu

Celem naukowym zadania badawczego jest analiza architektury dialogicznej w kontekście jej funkcji społecznej oraz wpływu na rozwiązania formalne i funkcjonalne przeprowadzona na przykładzie budynku Collegium Nobilium w Warszawie. Założono tezę, że budynki historyczne na przestrzeni lat swojego funkcjonowania ulegają licznym modyfikacjom powodowanym m.in. zmiennymi potrzebami społecznymi, niemniej zmiany formalne i funkcjonalne nie zawsze następują równolegle, a ich waga jest różna. Zastosowano metody badań niezbędne do zdefiniowania i zbadania problemu naukowego: metodę analizy historycznej, metodę obserwacji bez interwencji oraz metodę intuicyjną opartą na osobistych doświadczeniach autorki. Przedmiotem badań był budynek Collegium Nobilium, którego opis historyczny jest autorską interpretacją materiałów badawczych oraz piśmiennictwa. Kontekst/dialog urbanistyczny został jedynie zasygnalizowany w zakresie niezbędnym do przedstawienia problemu badań. Wyniki pozwoliły na wyciągnięcie wniosków dotyczących roli architektury w kontekście dialogu społeczno-sytuacyjnego.

Czasopismo: Państwo i Społeczeństwo
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji, pedagogika, psychologia
Gry wideo w perspektywie edukacji pozaformalnej i formalnej

Gry wideo stanowią obecnie istotny obszar produkcji i aktywności kulturowej ludzi w różnym wieku. Korzystają z nich zarówno dzieci, jak i dorośli, a także seniorzy. Same gry w toku swojej ewolucji stają się medium wieloaspektowym i złożonym – podobnie jak kultura, której są częścią. Ten wieloraki progres opisywanego medium – zarówno w aspekcie jego cech konstytutywnych, jak i jego konsumpcji – powinien zwrócić uwagę osób zaangażowanych w edukację medialną, której zasadniczym celem jest edukowanie o mediach, ich produkcji i odbiorze. W tekście podjęto próbę odpowiedzi na pytanie o powiązanie pozaformalnych i formalnych ścieżek edukacyjnych z fenomenem gier cyfrowych. Podstawą prowadzonych rozważań są własne badania jakościowe autora, zrealizowane techniką wywiadu eksperckiego z grupą 21 specjalistów z zakresu: socjologii, pedagogiki, psychologii, medioznawstwa, ludologii, a także edukatorami medialnymi i nauczycielami. Zgromadzony materiał badawczy pozwolił na sformułowanie wniosków na temat obecności gier wideo w przedsięwzięciach edukacyjnych, także szkolnych. Autor zwraca uwagę na problem braków kompetencyjnych zarówno edukatorów, jak i pedagogów – wynikających z ich własnych procesów socjalizacyjnych, które w rzeczywistości szybkich przekształceń sfery mediów mogą łatwo ulec dezaktualizacji. Istotnym kontekstem analitycznym jest też problem peryferyjności i trudności, jakie wiążą się z realizacją zadań edukacyjnych opartych na grach wideo w małych miejscowościach.

Czasopismo: Państwo i Społeczeństwo
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji, pedagogika, psychologia
Ingress jako przykład wykorzystania grywalizacji w turystyce. Studium przypadku dla Krzeszowic i Skały.

Turystyka coraz częściej sięga po nowe technologie komunikacji oraz wykorzystując grywalizację oferuje bardziej atrakcyjne produkty turystyczne. Przykładem mogą być różnorodne gry interaktywne. Jedną z nich jest gra Ingress prowadzona w czasie rzeczywistym na urządzeniach mobilnych w rzeczywistości rozszerzonej. Jej planszę stanowi realna mapa świata (Google Maps) z nałożonymi obiektami wirtualnymi – portalami. Portale są odzwierciedleniem obiektów rzeczywistych, uznanych za ważne według subiektywnej oceny graczy. Uczestnicy gry wybierają obiekty, których wspólną cechą powinna być szeroko pojęta atrakcyjność dla potencjalnych graczy. Turysta-gracz kreuje obraz wirtualnej mapy gry. W ten sposób staje się aktywnym podmiotem w tworzeniu produktu turystycznego, na który ma wpływ poprzez wchodzenie w interakcje z pozostałymi graczami za pomocą urządzeń mobilnych. W przeprowadzonych badaniach przeanalizowano plansze gry Ingress dla dwóch małych miast województwa małopolskiego – Krzeszowic i Skały. Dokonano inwentaryzacji i klasyfikacji obiektów zgłoszonych przez graczy oraz umieszczonych na planszy wirtualnej gry. Ponadto oszacowano liczbę obiektów z rejestru zabytków nieruchomych Narodowego Instytutu Dziedzictwa, które zostały umieszczone przez graczy na planszy gry. Dokonano ewaluacji wykorzystania gry do podniesienia atrakcyjności turystycznej badanych miast. Przeprowadzone studium pozwala wnioskować, że grywalizacja wchodzi do praktyki turystycznej. Najwięcej portali wprowadzonych do gry Ingress w badanych miastach stanowiły obiekty związane z kultem religijnym – kościoły, kapliczki, figury świętych oraz elementy małej architektury – rzeźby i pomniki. Tego typu grami zainteresowani są głównie ludzie młodzi, a poprzez nie mogą wpływać na wzrost aktywności turystycznej w najbliższym otoczeniu (regionie).

Czasopismo: Państwo i Społeczeństwo
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji, pedagogika, psychologia
Harpa – Islandzki eksperyment

Analiza drogi projektowej od modelu czy szkicu do konkretnej realizacji zawsze okazuje się intrygująca i pouczająca. Do rozważań skłaniają niezrealizowane eksperymenty, wizje, koncepcje, szkice, modele zapisane w historii i wzbogacające teorię architektury, często wyznaczające nowe horyzonty myślenia dla przyszłych pokoleń. Artykuł przypomina osiągnięcia architektów: Richarda Buckminstera Fullera, Freia Otto i Einara Thorsteinna w kontekście kontynuacji ich eksperymentów w XXI w. na przykładzie realizacji Harpy – Międzynarodowego Centrum Koncertowo-Kongresowego w Reykjaviku (Islandia). Budynek zaprojektowany przez zespół architektów pod kierownictwem Henniga Larsena we współpracy z artystą Olafurem Eliassonem prezentuje synergię twórczego procesu eksperymentalnego i realizacyjnego zarówno na polu artystycznym, jak i konstrukcyjnym do budowy formy architektonicznej.

Czasopismo: Państwo i Społeczeństwo
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji, pedagogika, psychologia
Agoniści receptorów aktywowanych proliferatorami peroksysomów w farmakoterapii. Obecne znaczenie i perspektywy zastosowania

Receptory aktywowane proliferatorami peroksysomów (ang. peroxisome proliferators-
-activated receptors, PPAR), występujące w trzech zasadniczych izoformach (α, β/δ
oraz γ), są jądrowymi czynnikami transkrypcyjnymi uczestniczącymi w przemianach
metabolicznych lipidów oraz glukozy. Receptory te są punktem uchwytu fi bratów (będących
agonistami PPAR-α), stosowanych w farmakoterapii hipertrójglicyrydemii, oraz
tiazolidinedionów – glitazonów (wpływających na PPAR-γ) wykorzystywanych jako leki
hipoglikemizujące u pacjentów z cukrzycą typu 2. Trwają prace nad nowymi związkami
o charakterze podwójnych agonistów receptorów PPAR-α/γ (glitazarów) lub nad związkami
wykazującymi agonistyczny wpływ w stosunku do receptorów PPAR-γ oraz błonowych
receptorów typu 1 dla wolnych kwasów tłuszczowych FFAR1 (ang. free fatty
acid receptors 1). Wpływ na PPAR, wyrażający się właściwościami przeciwzapalnymi,
przeciwmiażdżycowymi i przeciwnowotworowymi, wykazują także inne związki, jak
statyny, sartany lub niesterydowe leki przeciwzapalne, co poszerza ich dotychczasowy
opis farmakodynamiczny. Można zatem stwierdzić, iż agonistyczny wpływ na receptory PPAR jest istotnym elementem mechanizmu działania wielu leków, zarówno tych już
stosowanych w farmakoterapii, jak i nowych związków, będących obecnie w fazie badań
eksperymentalnych i klinicznych.

Czasopismo: Państwo i Społeczeństwo
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji, pedagogika, psychologia
Brasilia – eksperyment urbanistyczno-architektoniczny po sześćdziesięciu latach

Kiedy w 1956 roku Lucio Costa przy pomocy Oscara Niemeyera rozpoczął pracę nad planami urbanistycznymi nowej stolicy państwa w samym środku Brazylii, Brasilia była niepozornym miasteczkiem ze 140 tysiącami mieszkańców. Obecnie, pod względem liczby mieszkańców, jest czwartą metropolią Brazylii. Czy życie w Brasilii jest wygodne i przyjazne dla dzisiejszego mieszkańca? Czy Brasilia pozostała miastem, w którym działają poprawnie jedynie ministerstwa i jednostki rządowe? Jaki wpływ mają budowle Niemeyera na życie mieszkańców? Niemeyer projektował w mieście w zasadzie budowle spektakularne, czy można przyjąć, że dla tysięcy przybywających do miasta za pracą i lepszym życiem z całej Brazylii budowle te nie mają znaczenia? Czy z perspektywy 60 lat (w 1960 r. Brasilia stała się oficjalnie stolicą Brazylii) można uznać, że unikatowy na światową skalę eksperyment się udał? Czy proces tego eksperymentu już się zakończył? Jak patrzeć na miasto, w którym mimo że głównego architekta już nie ma, kolejne jego budowle wciąż powstają? Co czeka miasto, które przewidziane zostało w eksperymencie na 500 tysięcy mieszkańców, a jest zamieszkiwane przez prawie 3 miliony osób? Czy można na powyższe pytania odpowiedzieć? Może należy poczekać kolejne 60 lat, by znaleźć na nie odpowiedzi? Mimo wielu zastrzeżeń do proponowanych tu rozwiązań, Plano Piloto Brasilii uznać należy za znakomitą inspirację i przykład dla kolejnych pokoleń urbanistów i architektów.

Czasopismo: Państwo i Społeczeństwo
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji, pedagogika, psychologia
Poziom świadomości żywieniowej mężczyzn na temat źródeł antyoksydantów i znaczenia równowagi prooksydacyjno-antyoksydacyjnej organizmu dla zdrowia

Wprowadzenie: Karotenoidy, polifenole oraz witaminy A, E, C chronią organizm przed kumulacją wolnych rodników i występowaniem stresu oksydacyjnego. Zaburzenie równowagi prooksydacyjno-antyoksydacyjnej może prowadzić do wystąpienia m.in. chorób cywilizacyjnych czy nowotworów. Celem badania była ocena wiedzy żywieniowej mężczyzn na temat żywieniowych źródeł antyoksydantów w wybranych produktach spożywczych, a także ocena wiedzy na temat wpływu wolnych rodników na organizm człowieka. Materiał i metody: Badanie przeprowadzono wśród 40 studentów oraz 20 starszych mężczyzn z wykorzystaniem kwestionariusza ankiety własnego autorstwa. Wyniki: Na żadne z pytań respondenci nie udzielili w 100% prawidłowej odpowiedzi. Żywieniowe źródło witaminy A poprawnie wskazało 57,5% studentów oraz 60% starszych mężczyzn, natomiast żywieniowe źródło witaminy E prawidłowo przyporządkowało 42,5% studentów i 50% seniorów. Wnioski: Wiedza żywieniowa starszych mężczyzn okazała się być na wyższym poziomie niż wiedza studentów zarówno w zakresie żywieniowych źródeł antyoksydantów jak i określenia wpływu wolnych rodników na organizm.

Czasopismo: Państwo i Społeczeństwo
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji, pedagogika, psychologia
Ocena stanu wiedzy dotyczącej zachorowalności na ostre zapalenie wątroby typu B i C wśród personelu medycznego.

Wprowadzenie: Zakażenia szpitalne w dużej mierze dotyczą samych pracowników służby zdrowia. Zwiększony zakres usług medycznych, w tym dużo większa liczba zabiegów operacyjnych, ma wpływ na wzrost zakażeń wirusami zapalenia wątroby typu B (HBV) i C (HCV) w tej grupie zawodowej. Głównymi czynnikami wystąpienia zakażeń szpitalnych wśród osób zatrudnionych w sektorze opieki zdrowotnej, są choroby będące wynikiem narażenia na czynniki biologiczne w trakcie wykonywania czynności służbowych. Według WHO, co roku na świecie 3 miliony pracowników medycznych jest narażonych na przezskórny kontakt z krwiopochodnymi patogenami. Celem badań była ocena wiedzy dotycząca zachorowalności na ostre zapalenie wątroby typu B i C wśród personelu medycznego. Wyniki i wnioski: Analiza poziomu wiedzy personelu medycznego na temat zachorowalności na WZW typu B i C wskazuje na właściwe zachowania w przypadku kontaktu z materiałem zakaźnym w placówkach służby zdrowia.

Czasopismo: Państwo i Społeczeństwo
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji, pedagogika, psychologia
Leasing jako źródło finansowania przedsiębiorstwa i jego ujęcie w księgach rachunkowych

Leasing jest istotną formą finansowania inwestycji w przedsiębiorstwie. W Polsce gwałtowny rozwój transakcji leasingowych wystąpił po przemianach gospodarczych związanych z transformacją systemową w latach dziewięćdziesiątych, a za rozwojem leasingu w życiu gospodarczym podążały zmiany legislacyjne.
W opracowaniu zaprezentowano wybrane zagadnienia z zakresu leasingu zawarte w podstawowych aktach prawa. Definicje i charakterystyka leasingu w tych uregulowaniach nie są jednoznaczne. W znacznie szerszym ujęciu leasing został zdefiniowany i omówiony w Krajowym Standardzie Rachunkowości nr 5 „Leasing, najem, dzierżawa”. W opracowaniu przedstawiono kryteria kwalifikacji umów leasingu operacyjnego i leasingu finansowego. Zasady wyceny i ujęcie w księgach rachunkowych leasingu operacyjnego u korzystającego i finansującego. Ewidencję leasingu finansowego u korzystającego i finansującego zilustrowano przykładami. Zwrócono uwagę na fakt, iż nie zawsze urządzenia ewidencyjne związane z operacjami leasingu, prezentowane na schematach w KSR nr 5, można uznać za precyzyjne i zgodne z teorią oraz praktyką rachunkowości. Skutki umów leasingowych omówiono w sprawozdaniu finansowym.

Czasopismo: Państwo i Społeczeństwo
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji, pedagogika, psychologia
Zgoda pacjenta na zabieg leczniczy.

W procesie leczenia autonomia pacjenta wyznacza zakres oraz warunki ingerencji medycznej. W relacjach lekarz – pacjent autonomia powinna być rozumiana, jako zakaz podejmowania terapii bez wyraźnej zgody pacjenta. Zgoda pacjenta jest zdarzeniem cywilnoprawnym zmierzającym do wywołania skutków prawnych na podstawie oświadczenia woli. Aby ta czynność prawna mogła zostać w świetle prawa uznana za ważną, musi spełniać szereg warunków. Z wymogiem uzyskania od pacjenta zgody łączy się obowiązek szeroko ujmowanej informacji. Lekarz powinien udzielić pacjentowi lub jego przedstawicielowi ustawowemu dokładnych, przystępnych objaśnień o metodach leczniczych, zakresie, korzyściach, ale także o ryzyku, jakie niesie ze sobą dany zabieg.

Czasopismo: Państwo i Społeczeństwo
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji, pedagogika, psychologia
Grywalizacja jako klucz do zwiększenia zaangażowania młodego pokolenia w działania społeczne.

Wiele organizacji pozarządowych jest aktywnych w social media, które współcześnie należy traktować nie tylko jako narzędzia komunikacji marketingowej, ale jako przestrzeń, w której realizowane są naczelne funkcje przypisywane szeroko pojętemu społeczeństwu obywatelskiemu, w tym: edukacyjna, mobilizacyjna, integracyjna. Wydaje się, że jednym ze sposobów na przyciągnięcie uwagi młodych użytkowników internetu (tzw. pokolenia 3F – fun, friends, feedback) i podniesienie poziomu ich zaangażowania w aktywność społeczną jest wykorzystanie elementów gier w kontekście prowadzonych przez NGO działań. Stworzenie sensownego, a jednocześnie niezwykłego doświadczenia, w które nasza grupa docelowa może zaangażować się bezpośrednio.

Czasopismo: Państwo i Społeczeństwo
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji, pedagogika, psychologia