rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Intensywnosc uzytkowania rolniczego a zawartosc mikroelementow w glebie

Przeprowadzono badania wpływu intensywności użytkowania rolniczego na zawartość wybranych mikroskładników w glebie: Cr, Cu, Ni, Pb i Zn. Obserwacjami objęto cztery typologicznie różne gleby wytworzone z pyłu: czarnoziem, płową, płową niecałkowitą i madę rzeczną. Na każdej z badanych gleb wyznaczono po pięć obiektów użytkowych: sad, chmielnik, pole, użytek zielony i las. Próbki glebowe pobierano z dwóch warstw z poziomów akumulacyjnych (Ap i Ah): 0 - 10 cm i 10 - 20 cm, oraz z głębokości poniżej 35 cm (z poziomów Bt i Ah). Oznaczono całkowitą zawartość mikroskładników w glebie (IPC-AES). We wszystkich glebach użytkowanych rolniczo stwierdzono podwyższoną zawartość badanych metali ciężkich, szczególnie na obszarach użytkowanych najbardziej intensywnie. Znaczące przekroczenie norm zasobności gleb w metale ciężkie, nastąpiło jedynie w dwóch przypadkach. Oba obiekty położone były na madzie a przekroczenia te stwierdzono w warstwie 0 - 10 cm (chmielnik - 138,5 mg Cu·kg⁻¹; sad - 144,0 mg Zn·kg⁻¹).

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Właściwości użytkowe wysokoamylopektynowej skrobi ziemniaczanej oraz preparatów z niej wytworzonych

Celem pracy było porównanie właściwości funkcjonalnych skrobi ziemniaczanej o standardowej zawartości amylozy oraz jej odmiany zawierającej wyłącznie amylopektynę. Naturalne skrobie ziemniaczane charakteryzowano przez określenie: rozkładu wielkości granulek, przebiegu kleikowania, właściwości reologicznych, struktury krystalicznej i mikroskopowej. Przeprowadzono także podstawową analizę chemiczną porównywanych skrobi. Na bazie skrobi wysokoamylopektynowej wykonano szereg skrobi modyfikowanych i porównano ich właściwości reologiczne i użytkowe z odpowiednimi preparatami handlowymi. Stwierdzono, że wysokoamylopektynowa skrobia ziemniaczana różni się w niewielkim stopniu od standardowej składem chemicznym, strukturą krystaliczną i rozkładem wielkości granulek. Zaobserwowano natomiast niezwykle istotne różnice właściwości reologicznych. W badaniach mikroskopowych potwierdzono brak frakcji amylozowej w skrobi wysokomylopektynowej oraz jej łatwiejsze rozpuszczanie w stosunku do standardowego odpowiednika. Porównanie właściwości reologicznych badanych preparatów pozwala na zarekomendowanie stosowania wysokoamylopektynowej skrobi ziemniaczanej do kleju do tektury falistej.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Infiltracja zatopiona w glebie rdzawej boru swiezego

W pracy przedstawiono wyniki pomiarów prędkości wsiąkania i sumarycznej objętości wsiąkającej wody w glebie rdzawej boru świeżego. Uprawę leśną stanowił młodnik sosnowy w wieku 8 lat posadzony w rzędach o rozstawie 1,8 m, a glebę pod uprawę przygotowano metodą naorywania wałków. Celem pracy była ocena wpływu sposobu zagospodarowania uprawy leśnej na przebieg zjawiska infiltracji zatopionej. Pomiary infiltracji wykonywano metodą podwójnych cylindrów wzdłuż przekroju pomiarowego o długości 22,5 m. Odległość pomiędzy punktami pomiarowymi, które były zlokalizowane odpowiednio w rzędach i międzyrzędziach, wynosiła 0,9 m. W laboratorium wykonano pomiary podstawowych właściwości retencyjnych i hydraulicznych gleby. Na podstawie przeprowadzonych badań stwierdzono, że zarówno pomierzone wartości sumarycznej objętości wsiąkającej wody, jaki również prędkości wsiąkania w punktach zlokalizowanych w rzędach uprawy były o ok. 2-krotnie większe od wartości pomierzonych w międzyrzędziach. Zaobserwowano przebieg prędkości wsiąkania w funkcji czasu, który odbiegał od przebiegu wynikającego z ogólnie przyjętej teorii infiltracji zatopionej, tj. po początkowym spadku wartości prędkości wsiąkania obserwowano jej wzrost wraz z upływem czasu. Na taki przebieg procesu infiltracji mogło mieć wpływ zjawisko hydrofobowości gleby.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Porównanie plonowania i wartości odżywczej kilku odmian marchwi (Daucus carota L.) uprawianej z zastosowaniem proekologicznych metod ochrony

Badania przeprowadzono w latach 2009–2011 w Ogrodzie Zakładu Dydaktyczno-Doświadczalnego Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego w Olsztynie. Ich celem była ocena plonowania i wartości odżywczej korzeni spichrzowych wybranych odmian marchwi chronionych metodami niechemicznymi. Badaniami objęto uprawę sześciu odmian marchwi (Daucus carota L.). Drugim czynnikiem doświadczenia były niechemiczne metody ochrony roślin: uprawa współrzędna oraz ochrona biopreparatem Kostki Himal. Największym plon handlowy uzyskano, uprawiając marchew odmiany ‘Kazan F₁’ w uprawie. Zastosowane metody ochrony roślin różnicowały istotnie zawartość składu cukrów ogółem, redukujących i azotanów(V). Zanotowano także istotną interakcję badanych czynników na gromadzenie w części jadalnej marchwi badanych składników odżywczych.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wlasciwosci biochemiczne gleby zanieczyszczonej Granstarem 75 WG

W doświadczeniu wazonowym badano wpływ zanieczyszczenia gleby Granstarem 75 WG na aktywność dehydrogenaz, ureazy, fosfatazy kwaśnej i fosfatazy alkalicznej. Próbki pobrane z gleby brunatnej typowej wytworzonej z piasku gliniastego lekkiego o pHKCl 6,3 zanieczyszczano Granstarem 75 WG w następujących ilościach w µg·kg⁻¹ gleby: 0, 6,6; 33 i 66. Najniższa dawka herbicydu była optymalną, zalecaną przez producenta, a kolejne były 5 i 10-krotnie wyższe. Doświadczenie prowadzono przez 62 dni. Przez pierwsze 12 dni gleba w wazonach była nieobsiana. W 12 dniu pobrano próbki do analiz biochemicznych i fizykochemicznych i wysiano jęczmień jary. Po zbiorze tej rośliny wykonano kolejny raz analizy biochemiczne i fizykochemiczne gleby.
W wyniku badań stwierdzono, że optymalna dawka Granstaru 75 WG stymuluje aktywność dehydrogenaz i ureazy, natomiast nie wywiera negatywnego działania na aktywność fosfataz. Wyższe dawki działały najsilniej hamująco na aktywność ureazy, fosfatazy alkalicznej i fosfatazy kwaśnej, natomiast najsłabiej na aktywność dehydrogenaz. Zanieczyszczenie gleby testowanym herbicydem istotnie obniżyło wartość biochemicznego potencjalnego wskaźnika jej żyzności

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Badania modelowe zbiornikow na materialy sypkie

W pracy porównano rozkłady obciążenia ściany i dna modelowych zbiorników o identycznym kształcie i różnej wielkości napełnionych ziarnem pszenicy. Stwierdzono, że zmiany współczynnika tarcia ziarna o ścianę spowodowane osadzaniem się kutyny na ścianie zbiornika przewyższają znacznie błędy skali.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Mechanizmy integracji procesów fotosyntezy i dystrybucji biomasy w niekorzystnych warunkach środowiska

Wzory dystrybucji substancji pokarmowych i wody w całej roślinie są uzależnione nie tylko od ontogenezy rośliny, lecz również od warunków środowiska, często niekorzystnych. Dlatego optymalne zaopatrzenie poszczególnych akceptorów, np. w produkty fotosyntezy jest zmienne. Preferowany okresowo import do któregoś akceptora, np. korzeni, wynika z konieczności usprawnienia funkcji pobierania wody i/lub składników mineralnych. Ocienienie preferuje zaopatrzenie rozwijających się liści. Takie założenie nie pozwala na ustalenie stałej hierarchii priorytetów zaopatrzenia akceptorów w asymilaty i występowanie pomiędzy nimi konkurencji. Omówiono hipotezy dotyczące mechanizmów integracji produkcji biomasy i dystrybucji substancji pokarmowych w niekorzystnych warunkach środowiska. Są one oparte na sprawnie działającej percepcji i transdukcji sygnałów, przekazywanych do poszczególnych organów, w postaci białek i mRNA, głównie przez floem, pełniący funkcje „magistrali informacji". W mechanizmach regulacji dystrybucji, poprzez ekspresję genów, uczestniczą poza hormonami, również cukry i związki azotowe.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Zawartosc metali ciezkich w lisciach berberysu zwyczajnego [Berberis vulgaris L.], rosnacego na glebie nawozonej osadem sciekowym

Określono reakcję berberysu zwyczajnego na wzrost zawartości metali ciężkich w glebie po zastosowaniu nawożenia osadami ściekowymi. Pokrywę glebową terenu doświadczalnego tworzyła gleba antropogeniczna o niewykształconym profilu (Typ VIIB1), o składzie granulometrycznym gliny piaszczystej. Doświadczenie polowe założone metodą losowanych bloków w roku 2001 obejmowało 6 obiektów nawozowych, tj.: kontrolę, nawożenie mineralne NPK, nawożenie osadami w dawkach: 10, 50, 100, 200 Mg s.m. ·ha⁻¹. Materiał roślinny (liście) pobierano lipcu w roku 2003 i 2004. W pobranym materiale oznaczano zawartość wybranych mikroelementów (Fe, Mn, Zn, Cu, Ni, Pb, Cd). Wzrastające dawki osadu powodowały spadek zawartości żelaza, manganu i kadmu oraz wzrost zawartości ołowiu w liściach. Nawożenie osadami nie wpłynęło na natomiast na zmiany zawartości cynku, miedzi i niklu w liściach berberysu. Oznaczone zawartości mikro- składników w liściach berberysu nie osiągnęły wartości, które uznaje się za toksyczne. Przeprowadzone badania wskazują, iż w rozpatrywanych warunkach siedliskowych berberys nie wykazuje skłonności do nadmiernego gromadzenia metali ciężkich w liściach.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wartosc pokarmowa nasion roslin straczkowych w zywieniu zwierzat

Omówiono najważniejsze czynniki wpływające na wartość pokarmową nasion roślin strączkowych jak skład aminokwasowy, zawartość i trawienie węglowodanów oraz związki antyodżywcze. W ostatnich latach powierzchnia uprawy roślin strączkowych pastewnych na nasiona w Polsce znacznie się obniżyła. Rośliny strączkowe są cennym źródłem białka uzupełniającego białko zbóż, jednak jego wartość dla zwierząt nieprzeżuwających jest zróżnicowana. Strawność jelitowa aminokwasów łubinów oraz białokwitnących odmian bobiku i grochu jest mniejsza, niż odmian kolorowo kwitnących. Świnie lepiej niż drób wykorzystują energię nasion strączkowych ze względu na różnice w stopniu i miejscu trawienia węglowodanów. Uważa się, że zawartość alkaloidów w nasionach uprawianych w Polsce odmian łubinu powinna zostać obniżona poprzez metody hodowlane.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Dzialanie nawozowe osadu garbarskiego

W doświadczeniu wazonowym przeprowadzonym w hali wegetacyjnej badano działanie osadu garbarskiego o zawartości 40-60% s.m. na plony i skład chemiczny kukurydzy (plon główny), słonecznika (poplon) i owsa (działanie następcze) uprawianych na zielonkę. Osad zastosowano w dawkach od 1.67 do 8.3 g suchej masy na kilogram s.m. gleby z i bez nawożenia azotem mineralnym, tylko słonecznik nawieziono azotem we wszystkich wariantach ze względu na słaby rozwój kukurydzy na obiektach z samym osadem. Wyniki badań wykazały niską wartość nawozową samego osadu, a jego bezpośrednie zastosowanie pod kukurydzę spowodowało spadek plonu wraz ze zwiększoną dawką osadu. Wpływ ten malał z czasem i związany był prawdopodobnie z postępującym, ale wolnym rozkładem osadu. W świetle uzyskanych wyników powodem takiego działania mogły być właściwości osadu (mała wilgotność, duża zawartość związków tłuszczowych), a nie chrom. Zawartość tego pierwiastka była niska i w badanych roślinach wahała się od 0.10 do 0.50 mg/kg s.m. Nie stwierdzono wpływu osadu na skład chemiczny roślin.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wplyw herbicydu BASTA na aktywnosc katalazy w komorkach drozdzy Saccharomyces cerevisiae

W prezentowanej pracy zbadano wpływ herbicydu Basta na przeżywalność komórek drożdży i aktywność katalazy w komórkach drożdży S. cerevisiae w logarytmicznej fazie hodowli. Herbicyd Basta zawierający glufozinat amonu o stężeniach 0,3-0,6 µg·cm⁻³ powodował jedynie niewielkie obniżenie przeżywalności komórek, natomiast wyższe dawki tego związku o stężeniu 1,2 µg·cm⁻³ i 3,0 µg·cm⁻³ powodowały spadek przeżywalności o 10% i o 18%. Stwierdzono, że aktywność katalazy wzrasta znacząco podczas stresu wywołanego przez ten herbicyd. Po inkubacji komórek drożdży z tym herbicydem zawierającym 1,2 µg·cm⁻³ glufozinatu amonu stwierdzono wzrost aktywności katalazy o 330% w porównaniu z próbą kontrolną. Sugeruje to, że glufozinat amonu wywołuje stres oksydacyjny w komórkach drożdży.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Nowe trendy w badaniach nad biogeochemia krzemu

Dokonano oceny obecnej wiedzy dotyczącej roli krzemu w układzie gleba - roślina. Szczególną uwagę poświęcono wpływowi związków krzemu na detoksykację: glinu, manganu oraz metali ciężkich, jak również na jego funkcje fizjologiczne. Autorzy próbują również wyciągnąć wnioski dotyczące kierunków przyszłych prac nad biogeochemią krzemu.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Charakterystyka dyspersji masy bialkowej w kwasowo-podpuszczkowym skrzepie mleka

Zastosowano metodę analizy sedymentacyjnej do oceny stopnia dyspersji masy białkowej w kwasowo - podpuszczkowym skrzepie mleka. Przedstawiono sposób przekształcenia krzywych opadania do postaci pozwalającej na wyznaczenie wartości liczbowych parametrów rozkładu RRSB dla cząstek zawiesiny. Otrzymane wyniki wskazują, że po rozmieszaniu kwasowo - podpuszczkowy skrzep mleka staje się zawiesiną złożoną z cząstek mniejszych od 0,8 mm, przy średniej wartości dRRSB równej 0,038 mm i niskiej średniej wartości współczynnika równomierności n równej 0,60.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wplyw cytokinin na namnazanie Kohleria amabilis [Planch. et Linden] Fritsch in vitro

W pracy określono wpływ cytokinin: BA, kinetyny, 2iP, dodanych w stężeniu 1 lub 5 mg·dm⁻³ do zmodyfikowanej pożywki ½ Murashige i Skoog, na wzrost i namnażanie pędów Kohleria amabilis. Pędy wykorzystane do doświadczenia pochodziły z ustabilizowanej kultury in vitro. Wykazano istotny wpływ cytokinin na wielkość współczynnika namnażania pędów. Najbardziej przydatna do namnażania pędów kohlerii okazała się BA w ilości 1 mg·dm⁻³. Cytokininy w stężeniu 5 mg·dm⁻³ całkowicie hamowały wytwarzanie korzeni.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Zaleznosc miedzy aktywnoscia fosfatazy a zawartoscia roznych frakcji fosforu w glebach rozniacych sie zawartoscia prochnicy

Określono zależność między aktywnością fosfatazy kwaśnej i zasadowej, a zawartością fosforu ogółem, fosforu nieorganicznego i fosforu organicznego w glebach o różnej zawartości próchnicy. Do doświadczenia użyto dziesięciu gleb reprezentujących cztery grupy granulometryczne. Fosfor organiczny stanowił tylko od 1,3 do 41,5% fosforu ogółem w badanych glebach. Nie uzyskano korelacji między zawartością fosforu organicznego w glebach a ilością próchnicy. Badane gleby charakteryzowała wyższa aktywność fosfatazy kwaśnej, w porównaniu z aktywnością fosfatazy zasadowej. Nie stwierdzono korelacji między aktywnością obydwu fosfataz a zawartością w glebach fosforu organicznego. Zawartość fosforu ogólnego i nieorganicznego oraz próchnicy w badanych glebach była istotnie, dodatnio skorelowana jedynie z aktywnością fosfatazy kwaśnej.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Analiza procesu konwekcyjnego suszenia burakow cwiklowych

W pracy przedstawiono sprawozdanie z realizacji zadania pt. „Analiza procesu konwekcyjnego suszenia buraków ćwikłowych” realizowanego w ramach projektu badawczego KBN nr 5 5514 91 02 pt. „Rozwój energooszczędnych metod suszenia i przechowywania produktów rolniczych spełniających wymagania jakości i ekologii oraz opracowanie systemu ekspertowego”, kierowanego przez prof. dr hab. S. Pabisa. Badano kinetykę suszenia plasterków i prostopadłościanów buraków ćwikłowych w temperaturach 50, 55, 60, 65, 70, 71 oraz 75°C. Okazało się, iż szybkość suszenia cząstek buraków ćwikłowych rośnie wraz ze wzrostem temperatury powietrza w suszarce jedynie dla temperatur z zakresu 50-70°C. W zakresie temperatur 71-75°C szybkość suszenia jest mniejsza niż w temperaturze 70°C. Okres malejącej szybkości suszenia może być podzielony na dwie fazy. Pierwszą, gdy szybkość suszenia zależy od temperatury otoczenia oraz fazę drugą, gdy szybkość suszenia od temperatury nie zależy.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wpływ następczy nawożenia kompostem z osadów komunalnych oraz częstotliwości koszenia na architekturę łanu wierzby energetycznej w dalszych latach uprawy

Celem pracy jest ocena efektu następczego nawożenia kompostem z osadów komunalnych i azotem mineralnym oraz wariantów koszenia w latach 2006–2009 na architekturę łanu dziewięciu klonów wierzby energetycznej w latach 2012–2014. W latach 2006–2009 zastosowano nawożenie: (A) obiekty bez nawożenia, (B) nawożone kompostem z osadów komunalnych (10 t·ha⁻¹ s.m.), (C) nawożone kompostem z osadów komunalnych (10 t·ha⁻¹ s.m.) i azotem mineralnym w ilości 90 kg N·ha⁻¹ oraz (D) nawożone kompostem z osadów komunalnych (10 t·ha⁻¹ s.m.) i azotem mineralnym w ilości 180 kg N·ha⁻¹. W latach 2010–2014 nie stosowano żadnego nawożenia. Zastosowano trzy warianty koszenia wierzby na poletkach. Pomiary biometryczne na wierzbie wykonano w latach 2012– –2014. Badania wykazały, że intensyﬁkacja uprawy wierzby w latach 2006–2009 na glebie lekkiej wpływała negatywnie na architekturę łanu w latach 2012–2014, ponieważ został osłabiony odrost pędów na długość i grubość oraz zmniejszyła się liczba pędów w karpie i liczba żywych karp na poletku.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wzory współzmienności osi ordynacyjnych NMMDS w opisie zmienności mikrostrukturalnej rodzajów Avena L., Brachypodium BEAUV. i Bromus L.

Odosiowe epidermy plewek traw są tkanką wybitnie zróżnicowaną cechami jakościowymi i ilościowymi. W rodzajach Avena, Brachypodium i Bromus dokonano opisu taksonów wewnątrzrodzajowych (OTU) cechami ilościowymi aktywności merystemoidalnej epiderm z wykorzystaniem statystyk położenia, zmienności, korelacji i regresji. Przestrzeń w osiach ordynacyjnych niemetrycznego wielowymiarowego skalowania (NMMDS) zajętą przez OTU zdefiniowano parametrami korelacji i regresji prosto- i krzywoliniowej dla każdej pary osi (wzór współzmienności osi). Stwierdzono, że wzory takie są istotnie odmienne dla obu plewek w rodzaju Bromus, lecz mniej w rodzaju Brachypodium. Wzory dla palea słabo dyskryminują poziomy ploidalności owsów (OTU opisane średnimi arytmetycznymi). Są one wybitnie zróżnicowane przy opisie OTU statystykami zmienności i macierzami korelacji cech (Avena, Brachypodium). NMMDS okazuje się skutecznym podejściem numerycznym w badaniach taksonomicznych materiałów kolekcyjnych różnych rang (ekotypy, linie czyste, odmiany, gatunki, rodzaje itp.).

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Ziemniak diploidalny źródłem cech jakościowych w hodowli

W IHAR Młochów wyselekcjonowano złożone mieszańce ziemniaka diploidalnego charakteryzujące się wysokim poziomem cech jakościowych poszukiwanych w hodowli odmian. Należą tu: niska skłonność do ciemnienia miąższu bulw po ugotowaniu i miąższu surowego, niska skłonność bulw do zielenienia pod wpływem światła, jasne chipsy z bulw przechowywanych w niskiej temperaturze oraz po rekondycjonowaniu. Cechy te zostały przekazane na poziom tetraploidalny w krzyżowaniach typu 4x-2x. Badania poszerzono o nową grupę dzikich gatunków ziemniaka diploidalnego. Wykonano preselekcję klonów, które mogą być w hodowli źródłem nieciemnienia miąższu surowego bulw, niezielenienia bulw i jasnych chipsów z bulw przechowywanych w niskiej temperaturze. Stwierdzono, że klony z S. garsiae, S. michoacanum, S. parodii i S. pinnatisectum mogą być donorami jasnej barwy chipsów z bulw przechowywanych w niskiej temperaturze. Klony należące do S. garsiae, S. kurtzianum, S. parodii, S. pinnatisectum, S. ruizceballosii i S. simplicifolium mogą być donorami niezielenienia bulw. Natomiast klony wszystkich wymienionych gatunków, za wyjątkiem S. garsiae i S. parodii stanowią dobre źródło nieciemnienia miąższu surowego bulw.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Rolnicza wartosc nawozow organiczno-mineralnych produkowanych na bazie wegla brunatnego

Przedstawione wyniki badań uzyskano w latach 1995-1996 w doświadczeniach polowych. W badaniach porównywano działanie nawozów organiczno-mineralnych z nawozami mineralnymi na plon bulw ziemniaka oraz wybrane właściwości chemiczne i fizykochemiczne gleby. Badano również wpływ następczy nawożenia na plon jęczmienia jarego. Uzyskane wyniki wskazują, że nawozy organiczno-mineralne i mineralne spowodowały wzrost plonu bulw ziemniaka o 13,0-30,5%, natomiast węgiel brunatny nieznacznie go obniżył (o 4,0%). Wykorzystanie azotu, fosforu i potasu w ciągu dwóch lat było większe z nawozów mineralnych niż organiczno-mineralnych. Stosowanie nawozów organiczno-mineralnych i węgla brunatnego spowodowało znaczący wzrost próchnicy w glebie. Nie miało natomiast większego wpływu na zmianę właściwości fizykochemiczne gleby, jedynie nieznacznie obniżyło kwasowość hydrolityczną.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Systematyka i kariologia sekcji Phleum w rodzaju Phleum

W artykule przedstawiono zwięźle historię badań systematycznych nad taksonami zaliczanymi do sekcji Phleum w rodzaju Phleum. Omówiono wyniki dotychczasowych badań cytotaksonomicznych w obrębie sekcji i ich znaczenie w badaniach nad filogenezą poszczególnych gatunków. Zaproponowano podział sekcji na 5 gatunków w oparciu o kryteria kariosystematyczne, uwzględniające strukturę kariotypu oraz ilość i lokalizację heterochromatyny w genomie. Przedyskutowano także kwestię pochodzenia gatunków poliploidalnych (P. commutation Gaud, i P. pratense L.).

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wplyw zroznicowanych dawek wody posciekowej na plonowanie, elementy struktury plonu i sklad chemiczny rzepaku jarego. Czesc II. Sklad chemiczny nasion, lodyg i korzeni rzepaku jarego

Rośliny z doświadczenia polowego, omówione w I części pracy, poddano analizie chemicznej. W nasionach, łodygach i korzeniach (z warstwy do 25 cm) rzepaku jarego określono powszechnie stosowanymi metodami zawartość: białka ogólnego, białka właściwego, włókna surowego, popiołu, NO₃, P, K, Ca, Mg, Na, Cu, Mn, Fe i Zn oraz tłuszczu w nasionach. Wody pościekowe powodowały istotną zwyżkę zawartości w nasionach: popiołu, fosforu, potasu, wapnia, magnezu, sodu, manganu, żelaza i cynku. Koncentracja tłuszczu, białka, włókna i NO₃ nie zmieniała się w nasionach pod wpływem nawadniania, a zawartość miedzi nawet spadała. W łodygach i korzeniach wszystkie składniki organiczne i mineralne istotnie rosły (z wyjątkiem Cu i Zn) pod wpływem wody pościekowej. Natomiast zawartość miedzi istotnie malała zarówno w łodygach, jak i korzeniach, a udział cynku nie podlegał istotnemu zróżnicowaniu, ale tylko w korzeniach.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo