rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Przegląd metod teksturowania modeli 3D obiektów uzyskanych na drodze laserowego skanowania naziemnego i technik fotogrametrycznych

Teksturowanie jest procesem pokrywania powierzchni wirtualnych modeli obrazem (lub polem) uzyskanym w sposób sztuczny lub za pomocą kamer cyfrowych. Pozwala na uzyskanie efektu fotorealizmu, co w wielu aplikacjach jest szczególnie pożądane. W pracy dokonano przeglądu metod teksturowania, omówiono zagadnienia towarzyszące teksturowaniu: analizę widoczności, detekcję przysłonięć. Szczególny nacisk położono na analizę metod automatycznych, jako najbardziej ekonomicznych. W procesie tym powszechnie wykorzystuje się równanie kolinearności w celu rzutowania trójkątów z przestrzennego poligonu mesh na zorientowane płaszczyzny zdjęć wykonując analizę widoczności. Właściwa tekstura przypisywana jest na podstawie analizy porównawczej dostępnych tekstur. Możliwe jest teksturowanie fragmentu modelu na podstawie jednego optymalnego zdjęcia lub też na podstawie „uśrednienia” wielu zdjęć. Prace badawcze prowadzono w dwóch aspektach: poszukiwania warunków optymalnego teksturowania oraz testowania programów do manualnego, półautomatycznego i automatycznego teksturowania. Badania prowadzone na polu testowym obejmowały eksperymenty z zastosowaniem dwóch metod teksturowania przy zmienności zarówno wielkości trójkątów teksturowanych jak i orientacji zdjęć wykonanych do pozyskania tekstur. Pozwoliły one na sformułowanie wniosków odnośnie optymalizacji warunków teksturowania. W ramach drugiej części prac badawczych przetestowano różne dostępne programy. Testy przeprowadzono na wyjątkowo trudnych obiektach, bo jako dane posłużyły modele 3D obiektów infrastruktury kolejowej i teren znajdujący się w pobliżu skrajni oraz podtorze, pozyskane z danych laserowego skaningu mobilnego i towarzyszących mu barwnych zdjęć cyfrowych.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Mobilna Platforma Górnicza (MPG) - nowatorskim rozwiązaniem w polskich kopalniach

Technologia mobilnego skanowania laserowego rozwija się dynamicznie w górnictwie. Od kilku lat prowadzone są badania i testy nad zastosowaniem tego typu pomiaru w pracach inwentaryzacyjnych prowadzonych w szybach górniczych. Firma SKALA 3D w ramach projektu POIG Działanie 1.4 w PARP podjęła się stworzenia Mobilnego systemu automatycznego prowadzenia przestrzennych pomiarów geometrii szybów górniczych z wykorzystaniem technologii skanowania laserowego. Jego główną zaletą jest wierne odzwierciedlenie mierzonego obiektu w czasie zaledwie kilku godzin. System opiera się m.in. na danych płynących ze skanerów laserowych oraz precyzyjnej jednostki inercyjnej. Głównym problemem badawczym było wyznaczenie trajektorii przejazdu Mobilnej Platformy Górniczej (MPG) z jak największą dokładnością. Brak możliwości odbioru sygnału z satelitów w rurze szybowej uniemożliwiał wykorzystanie rozwiązań znanych z naziemnych pomiarowych systemów mobilnych. Firma SKALA 3D opracowała metodykę wyznaczenia trajektorii systemu w oparciu o dane geometryczne płynące ze skanerów laserowych oraz odczytów akcelerometrów i żyroskopów jednostki inercyjnej. Dla poprawy jakości i dokładności wykonywanych pomiarów MPG wyposażona została również w zestaw wibroizolatorów zapobiegający przenoszeniu się części drgań wstępujących podczas jazdy naczynia wyciągowego na układ pomiarowy. Całość tworzy skalibrowany system, który w krótkim czasie jest w stanie dostarczyć przestrzennych danych pomiarowych z mierzonego szybu. Dokładność pomiaru 2-3 mm w pojedynczym horyzoncie pomiarowym oraz kilka centymetrów wyznaczenia położenia punktu na tysięcznym metrze pod ziemią czynią go precyzyjnym. W trakcie realizacji projektu pojawiły się liczne problemy badawcze, m.in. konieczność zdefiniowania fizycznej referencji, dryf IMU, czy trudne warunki atmosferyczne w szybie. Firma SKALA 3D rozwiązała te problemy, co czyni MPG urządzeniem unikalnym w skali światowej.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Zastosowanie obliczeń równoległych do klasyfikacji punktów overlap

Publikacja omawia nowatorskie metody rozwiązania ważnego technologicznie zagadnienia, jakim jest klasyfikacji punktów overlap, czyli punktów w pasie podwójnego pokrycia pomiędzy sąsiednimi szeregami skanowania. Prezentowane podejście oparte jest na wydajnej metodzie obliczeń równoległych na procesorach graficznych GPU, pozwalającej na zastosowanie bardziej zaawansowanego algorytmu podczas analizy i przetwarzania danych. Celem sprawdzenia wydajności przeprowadzono testy badanego narzędzia do klasyfikacji punktów overlap, a wyniki odniesiono do możliwości powszechnie stosowanego programu Terrascan firmy Terrasolid. Proponowane innowacje obliczeniowe mają na celu poprawę jakości danych skaningowych pozyskiwanych przy pomocy latających platform takich jak lekkie samoloty czy wiatrakowce. Podniesienie jakości procesu klasyfikacji punktów typu overlap, wymaga dwóch wstępnych etapów przetwarzania. Pierwszy polega na obcięciu brzegów szeregu ściśle według zadanego kąta od pionu. Zastosowane podejście daje bardziej regularne wyniki niż inne metody. Z kolei drugi, oparty o algorytm rozgęszczenia punktów, prowadzi do usuwania nadmiarowych profili skanowania. Proponowane rozwiązanie to klasyfikacja punktów overlap według kąta padania promienia skanera na teren i obiekty terenowe. Reasumując, w ramach opisanych badań dotychczas stosowane metody klasyfikacji punktów overlap zostały poddane rewizji. Korzystając z praktycznych uwag oraz sugestii ze strony wykonawców, wprowadzono szereg udoskonaleń, których prezentacja i dyskusja jest przedmiotem niniejszej publikacji.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Modelowanie baz danych o nieruchomościach

Przy wycenie nieruchomości konieczna jest znajomość atrybutów oraz cen i wartości nieruchomości z danej miejscowości, dzielnicy lub otoczenia. Informacje takie tworzą bazy danych o nieruchomościach. W Polsce taką oficjalną bazą jest rejestr cen i wartości nieruchomości (RCiWN), będący częścią ewidencji gruntów i budynków, prowadzonej przez starostów na szczeblu powiatu. Inne bazy nieruchomości są prowadzone przez poszczególnych rzeczoznawców lub firmy zajmujące się wyceną nieruchomości lub wykorzystujące takie dane. W niniejszej pracy opisano podjęte próby modelowania baz danych o nieruchomościach z zastosowaniem narzędzi Komputerowo Wspomaganej Inżynierii Oprogramowania (Computer Aided Software Engineering – CASE). Działania były prowadzone dwutorowo. Jedną ścieżkę badań stanowiło modelowanie rejestru cen i wartości nieruchomości, jako bazy o zawartości i strukturze narzuconej przez uregulowania prawne, natomiast druga ścieżka to projektowanie i budowa bazy danych o nieruchomościach przeznaczonej bezpośrednio dla rzeczoznawców. W przeprowadzonych pracach oparto się na opisanych w literaturze schematach modelowania. Do tego celu użyto zunifikowany język modelowania (UML) oraz oprogramowanie Visio i ArcGIS.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Obiektowa analiza obrazów w interpretacji danych z anemometrii obrazowej

Postęp jaki nastąpił w zakresie fotogrametrii i teledetekcji spowodował, iż tematyka którą obecnie zajmują się badacze na całym świecie zdecydowanie wykroczyła poza tradycyjne ramy w jakich zwykle postrzega się te dziedziny nauki. Jednym z przykładów jest bez wątpienia anemometria obrazowa. Obrazy generowane przez tą metodę pomiarową są przedmiotem rozważań niniejszego artykułu.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Określenie tendencji rozwojowych brzegu na podstawie badań teledetekcyjnych

Obserwowane w ostatnich latach na świecie sukcesywne nasilanie się procesów erozji brzegu (Zawadzka 1999, Pruszak 2003, Living with erosion... 2004) powoduje coraz szersze zainteresowanie naukowców, reprezentujących różne dziedziny nauki, problemami strefy brzegowej. Jednakże złożoność zachodzących na brzegu morskim procesów, ich przyczyn i uwarunkowań, stwarza poważne problemy w ich opisie. Wielokrotnie podejmowane próby wyjaśnienia mechanizmów reakcji zachodzących w strefie brzegowej, jak do tej pory, nie dały zadowalających wyników. Poznanie prawidłowości rozwoju linii brzegowej ma kluczowe znaczenie dla rozwoju regionalnego i zagospodarowania przestrzennego, szczególnie w aspekcie bezpieczeństwa brzegu i jego infrastruktury, a także planowania rozwiązań prawnych i finansowych w odniesieniu do obszarów zagrożonych zniszczeniem. Wykorzystanie w badaniach metod teledetekcyjnych może przyczynić się do wyznaczenia obszarów ulegających morfodynamicznym procesom erozji i akumulacji, a co za tym idzie do poznania prawidłowości rozwoju brzegu. Szczególnie do tego celu przydatne są przetworzone fotogrametrycznie zdjęcia lotnicze, które pozwalają na przeprowadzenie szczegółowych, krótko- i długookresowych obserwacji obejmujących swoim zasięgiem znaczny obszar. Celem prezentowanych badań było odtworzenie położenia linii podstawy wydmy / podnóża klifu wybrzeża Gminy Rewal w latach 1938, 1951, 1973 i 1996 oraz określenie na tej podstawie wielkości zmian i tendencji rozwojowych brzegu. W wyniku przeprowadzonych pomiarów określono wielkość i tempo zmian zachodzących w tym rejonie. Wykazano wyraźny charakter erozyjny analizowanego wybrzeża. Zaobserwowano znaczne zróżnicowanie wielkości zmian nawet na sąsiadujących ze sobą, jednorodnych geomorfologicznie, odcinkach brzegu. Wyznaczenie szczególnie zagrożonych odcinków brzegu, o znacznej wielkości i dynamice zmian erozyjnych, ma duże znaczenie zarówno dla samorządów lokalnych, jak i instytucji odpowiedzialnych za bezpieczeństwo brzegu, szczególnie w aspekcie obserwowanego nasilania się zjawiska erozji.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Generowanie numerycznych modeli powierzchni oraz terenu w Tatrach na podstawie chmury punktów z lotniczego skaningu laserowego (ALS)

Celem pracy było zaprezentowanie metod zastosowanych w półautomatycznym
procesie generowania numerycznych modeli bazujących na chmurze punktów
zarejestrowanych technologią lotniczego skaningu laserowego (ang. Airborne Laser Scanning;
ALS) w trudnych obszarach wysokogórskich Tatr. Teren badań o powierzchni około 60 km2,
obejmował masyw Kasprowego Wierchu, Kuźnice oraz fragment miasta Zakopane ze stokami
Gubałówki. Dane ALS pozyskano w 2007 roku w 33 pasach (RIEGL LMS-Q560),
w zagęszczeniu, co najmniej 20 pkt/m2. Wpasowania połączonych skanów dokonano w oparciu
o pomiary tachimetryczne powierzchni planarnych (dachy budynków) i dowiązanie przez dGPS.
Błędy położenia punktów w płaszczyźnie poziomej wahały się w przedziale -0.09÷+0.28 m,
a błędy wysokościowe w przedziale od -0.12÷0.14 m (HAE). Wykonawca dostarczył dane osobno
z 2 skanerów, dla każdego: pierwsze i ostatnie odbicie impulsu. Ze względu na duży rozmiar
plików podzielono ja na mniejsze generując 353 obszary robocze o rozmiarze 500·500 m dla
każdego skanera i numeru odbicia. Przeprowadzono filtrację chmury punktów oraz ich
klasyfikację do zestawów danych: „low points”, „ground", „low vegetation”, „medium
vegetation”, „high vegetation” oraz „air points”. W celu wygenerowania NMPT stworzono klasę
„ground_inverse" wymagającą kontroli operatora wspomagającego się ortofotomozaiką cyfrową
(RGB\CIR; kamera Vexcel). Dla każdego przetwarzanego obszaru roboczego wygenerowano
NMT oraz NMPT. Na podstawie zweryfikowanych modeli wygenerowano znormalizowany
numeryczny model powierzchni terenu obrazujący wysokości względne obiektów występujących
w obszarze opracowania (drzewa, piętro kosodrzewiny, budynki, linie energetyczne, liny
wyciągów, etc). Analizy przestrzenne bazujące na wygenerowanych modelach otwierają zupełnie
nowe możliwości licznym badaniom naukowym.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Możliwości teledetekcyjnej kontroli utrzymania gruntów rolnych w dobrej kulturze rolnej (GAEC)

W ramach wspólnej polityki rolnej Unii Europejskiej wnioskujący rolnicy otrzymują dopłaty do produkcji rolnej. Od 1 stycznia 2009 r. wszyscy rolnicy otrzymujący dopłaty zobowiązani są do wypełniania norm przyjętych przez Polskę w ramach tzw. wymagań wzajemnej zgodności (cross-compliance). Każdy kraj członkowski określa minimalne normy w zakresie dobrej kultury rolnej zgodnej z ochroną środowiska na podstawie Rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009. Spełnienie tych norm jest kontrolowane podczas corocznych kampanii kontrolnych prowadzonych przez ARiMR na wybranych obszarach. Kampania kontrolna obejmuje przede wszystkim zweryfikowanie wniosków pod względem zgodności powierzchni gruntów rolnych deklarowanych przez rolnika jako uprawnionych do dopłat, a także kontrolę spełnienia wymagań GAEC. Jedną z metod kontroli jest metoda teledetekcyjna, która polega na fotointerpretacji działek rolnych na zdjęciach satelitarnych lub lotniczych i jest ona stosowana głównie do wydzielania obszarów podlegających dopłatom. W trakcie tego procesu można również zweryfikować spełnienie warunków dobrej kultury rolnej. W artykule przedstawiono analizę, które z norm utrzymania gruntów w dobrej kulturze rolnej, mogą być kontrolowane za pomocą teledetekcji oraz przedstawiono przykłady przetworzeń zdjęć satelitarnych wspomagających interpretację wybranych norm GAEC.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Analiza przydatności algorytmów detekcji krawędzi w zastosowaniach fotogrametrii bliskiego zasięgu

Niniejszy artykuł prezentuje wyniki badań porównujących metody detekcji krawędzi na obrazach cyfrowych oraz weryfikację ich przydatności w procesie automatycznej wektoryzacji. W ramach eksperymentu dokonano implementacji znanych algorytmów detekcji krawędzi bazujących na analizie pochodnych funkcji jasności obrazu (Sobela, Kircha, Canny’ego, Marr-Hildretha) jak również nowych rozwiązań (algorytm SUSAN). Opracowany w środowisku Matlab program autorski umożliwił uzyskanie punktowego opisu krawędzi, aproksymację ich przebiegu prostymi oraz analizę jakości uzyskanych wyników. Badania przeprowadzono na dwudziestu dwóch obiektach, które podzielono na dwie grupy – obiektów typowych i nietypowych. Obiekty te pochodzą z projektów wykonanych w ramach inwentaryzacji zabytków. Zdjęcia zostały pozyskane metodą bezpośrednią – aparatem cyfrowym Canon EOS 300D z obiektywami Canon EF 14 mm L USM i Canon EF 50mm L USM oraz pośrednią – kamerą analogową Rolleiflex 6006 metric i skanerem PHOTOSCAN – TD. Dla sprawdzenia poprawności wyznaczonych krawędzi dokonano ich ręcznej wektoryzacji. Obliczono współczynniki określające dokładność ilościowo – jakościową algorytmów detekcji krawędzi przy zadanych parametrach. Umożliwiło to wytypowanie optymalnych ustawień detekcji. Obliczanymi współczynnikami były: kompletność (completeness), poprawność (correctness) i jakość (quality). Otrzymany w wyniku detekcji krawędzi obraz binarny porównano z obrazem zawierającym informacje o rzeczywistych krawędziach obiektu. Wyniki zestawiono i na ich podstawie wytypowano optymalny algorytm detekcji krawędzi (Canny) oraz określono w procentach ilość uzyskanych automatycznie wektorów, które mogą być wykorzystane w dalszych etapach opracowań fotogrametrycznych.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Redukcja efektu plamkowania na obrazach radarowych z wykorzystaniem propagacyjno-separacyjnego algorytmu metody największej wiarygodności

Redukcja szumów na obrazach jest istotnym etapem wstępnego przetwarzania
danych. Zagadnienie redukcji szumów było wielokrotnie poruszane w licznych publikacjach
naukowych. Przygotowanie danych przed wykonaniem właściwych analiz jest szczególnie ważne
w przypadku obrazów radarowych, charakteryzujących się specyficznym szumem (tzw. speckle
effect), który jest główną przeszkodą w interpretacji i klasyfikacji obrazów radarowych.
Do redukcji tego typu szumów zaproponowano w pracy, opublikowaną w roku 2006 przez J.
Polzehl i V. Spokoiny, nieparametryczną metodę opartą na stałym, lokalnym wygładzaniu
z adaptacyjnym wyborem wag dla każdej pary punktów na obrazie (Adaptive Weights Smoothing –
AWS). Algorytm AWS nie został do tej pory szczegółowo sprawdzony na obrazach radarowych.
Zaproponowana metodyka stosowania algorytmu AWS polega na scaleniu w końcowy wynik
przetworzenia trzech obrazów: obrazu oryginalnego i dwóch obrazów stanowiących rezultat
działania algorytmu. Do badań wykorzystano zobrazowania wysokorozdzielczego satelity
TerraSAR-X, testując rezultaty proponowanego podejścia na obrazach radarowych pozyskanych
w różnych trybach, o różnej rozdzielczości i przedstawiających teren o różnym zagospodarowaniu
(pola uprawne, obszar miejski). Rezultaty działania badanego algorytmu porównano z wynikami
redukcji efektu plamkowania przy użyciu popularnych filtrów adaptacyjnych (filtru Lee i filtru
Frost). Otrzymane wyniki potwierdzają przydatność algorytmu AWS jako efektywnego narzędzia
redukującego charakterystyczne szumy radarowe.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Implementacja algorytmów analiz przestrzennych dla dużych zbiorów danych na przykładzie topograficznego indeksu pozycji z wykorzystaniem środowiska MATLAB

Popyt na informację przestrzenną przyczynił się do powstania nowych dyscyplin naukowych, jak również wielu nowych gałęzi przemysłu. Analizy przestrzenne wykonywane dzięki tym systemom, mogą dotyczyć różnych problemów, począwszy od określenia przestrzennej lokalizacji obiektów naturalnych bądź antropogenicznych, po skomplikowane analizy występowania różnorakich zjawisk czy zagrożeń. Rozwój technologii pozyskania danych powoduje wzrost dokładności odzwierciedlenia rzeczywistości w modelach przestrzennych, w tym Numerycznego Modelu Terenu (NMT), jako przykład można tutaj podać rozwój technik LIDAR. Na podstawie NMT oraz jego atrybutów, można dokonywać pod różnym kątem oceny morfologii terenu, określać przydatność terenów pod określone formy zagospodarowania (np. zalesianie), modelować procesy hydrologiczne czy klimatyczne. Okazuje się jednak, że zagadnienia analizy przestrzennej spotykają się z różnymi ograniczeniami, w tym również z problemami wydajnych obliczeń komputerowych. Często dostępne oprogramowania z dziedziny GIS, zarówno komercyjne jak i darmowe, mają problem z analizą dużej ilości danych. Głównym celem artykułu jest implementacja wybranych algorytmów przetwarzania NMT w środowisku obliczeniowym MATLAB i wykazanie zasadności oraz korzyści płynących z zastosowania oprogramowania obliczeniowego do wspomagania decyzji przy dużej liczbie danych. Zaprojektowane algorytmy zostały zoptymalizowane pod względem: czytania dużych zbiorów ich fragmentacji i obliczeń ciągłych oraz zapisu. Dla weryfikacji poprawności obliczeń porównano wyniki otrzymywane w innych programach typu GIS. Testowe obliczenia przeprowadzono dla wybranych NMT. Przedmiotem porównania była dokładność obliczeń, ich niezawodność oraz czas niezbędny na ich przeprowadzenie. Autorzy wnioskują, iż stosowanie środowiska obliczeniowego umożliwia szybsze uzyskanie wyników dla dużych zbiorów danych przy zachowaniu tej samej dokładności.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Analiza przydatności lotniczego skaningu laserowego do opracowania modelu budynków 3D zgodnego ze specyfikacją INSPIRE

Inspiracją do podjęcia tematu było ogłoszenie przygotowań do projektu Polska 3D+. Po przedstawieniu tła analizy metod modelowania przypomniano zasady modelowania budynków, narzucone przez specyfikację INSPIRE. Omówiono uwarunkowania konwersji bazy danych przestrzennych 2D do 3D, na podstawie doświadczeń pozyskanych dzięki projektowi badawczemu wykonywanemu w AGH w latach 2009-2012. Badania wskazały na skaning lotniczy jako najlepsze źródło danych ale jednocześnie wykazały, że modele o wysokiej szczegółowości rozważane dla dużego obszaru mogą okazać mało wydajne dla technologii GIS. Przedstawiono systematyzację metod modelowania ze skaningu lotniczego z wyartykułowaniem zalet i wad podejścia parametrycznego i nieparametrycznego. Praca kończy się propozycją strategii modelowania w kontekście stanu georeferencyjnych baz danych w Polsce, perspektyw ich rozwoju oraz zapotrzebowania na dane przestrzenne z punktu widzenia społecznego i gospodarczego. Zaproponowano rozwiązanie etapowe, w którym wpierw próbuje się zastosować metodę parametryczną a w przypadku niepowodzenia przechodzi się do metody nieparametrycznej, co pozwala wymodelować budynki o złożonych kształtach, ale nie gwarantuje pełnej automatyzacji. Takie postępowanie zdaniem autorów byłoby optymalne przy realizacji projektu Polska 3D+.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Generalizacja danych sytuacyjnych i wysokościowych zgromadzonych w referencyjnych bazach danych przestrzennych TBD i VMap – koncepcja i studium realizacji

Jednym z zagadnień realizowanych w projekcie celowym 6 T 12 2005C/06552 „Metodyka i procedury integracji, wizualizacji, generalizacji i standaryzacji baz danych referencyjnych dostępnych w zasobie geodezyjnym i kartograficznym oraz ich wykorzystanie do budowy baz tematycznych” jest uogólnianie informacji geograficznej zgromadzonej w referencyjnych bazach danych sytuacyjnych i wysokościowych: TBD, VMap L2, VMap L2+, LPIS i SMOK. Zadanie to złożone jest z kilku autonomicznych projektów: - Zasilanie bazy danych o dokładności geometrycznej odpowiadającej opracowaniom w skali
1: 250 000 danymi TBD, VMap L2 i VMap L2+, - Generalizacja modelu DLM (redukcja złożonosści geometrycznej) danych przestrzennych zgromadzonych w komponencie TOPO Bazy Danych Topograficznych, - Generalizacja danych przestrzennych zgromadzonych w bazach danych wysokościowych TBD (komponent NMT), LPIS i SMOK z zachowaniem istotnych relacji topologicznych.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna