rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Rola witaminy D u sportowców

Witamina D jest prohormonem, który jest wytwarzany w ludzkiej skórze pod wpływem promieni słonecznych oraz może zostać dostarczona egzogennie, poprzez dietę i/lub rekomendowaną suplementację. Utrzymanie prawidłowego poziomu witaminy D w surowicy jest istotne, ze względu na zachowanie dobrego stanu zdrowia populacji, jak również prewencję wielu chorób, np. takich jak cukrzyca, nowotwory czy schorzenia autoimmunologiczne. Większość populacji krajów na całym Świecie ma problem z utrzymaniem odpowiedniego poziomu witaminy D w populacji. Interesujące jest to, że prewencja jej niedoboru jest dużo skuteczniejsza w Europie niż w Azji, Australii czy USA, szczególnie w grupach podwyższonego ryzyka: u osób starszych, niemowląt i kobiet ciężarnych. Jak dotąd, niewiele uwagi poświęcono badaniom populacji sportowców profesjonalnych, jako grupie wysokiego ryzyka niedoboru witaminy D. Obserwowane jej niedobory u sportowców, wiążą się przede wszystkim ze wzmożonym obrotem tkanki kostnej, mikrouszkodzeniami układu ruchu, indukowanym intensywnymi ćwiczeniami. Kolejną przyczyną niedoboru witaminy D w tej grupie jest niedostateczna jej synteza spowodowana ograniczonym dostępem promieni słonecznych, występującym w zamkniętych ośrodkach sportowych. Z dotychczas przeprowadzonych badań wynika, że prawidłowy poziom witaminy D w istotny sposób poprawia wydajność fizyczną, poprzez swoje pozytywne działanie na system szkieletowo-mięśniowy. Odpowiedni poziom witaminy D u sportowców determinuje zwiększoną kurczliwość mięśni, ich siłę i moc, a także poprawę wydolności tlenowej, co pozwala na osiągnięcie lepszych rezultatów sportowych. Suplementacja witaminą D wpływa również na poprawę zdolności regeneracyjnych mikrourazów tkanki mięśniowej czy tkanki łącznej oraz powoduje zmniejszenie bólu w przypadku wystąpienia pourazowego stanu zapalnego. Wykazano, że niedobór witaminy D zwiększa podatność sportowców na sezonowe zachorowania wirusowe i bakteryjne, co znacząco ogranicza ich możliwości treningowe. Powyżej opisane fakty, świadczą o potrzebie monitorowania poziomu witaminy D w surowicy w całej populacji, a w szczególności w grupach ryzyka, w tym u zawodowych sportowców. Działanie takie pozwoli na uzupełnienie opracowanych rekomendacji dotyczących schematów suplementacji witaminy D o grupę sportowców jako potencjalną grupę jej niedoborów.

Czasopismo: Polish Journal of Sports Medicine
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o kulturze fizycznej
Zachowania pro- i antyzdrowotne morsów – zimowych pływaków

Wstęp. Morsowanie, czyli kąpiele w zimnej i lodowatej wodzie podczas sezonu zimowego to coraz popularniejsza forma zimowego sportu ekstremalnego. Celem pracy była ocena sposobu żywienia, zachowań antyzdrowotnych i aktywności fizycznej osób uprawiających zimowe pływanie. Materiał i metody. W badaniach wzięły udział 124 osoby uprawiające zimowe pływanie. Narzędziem badawczym był autorski kwestionariusz ankiety. Wyniki. Ponad 50% morsujących kobiet i prawie 50% morsujących mężczyzn spożywa cztery lub pięć posiłków dziennie. U obu płci stwierdzono niewystarczające spożycie warzyw i owoców, produktów zbożowych, mleka i jego przetworów oraz ryb. Prawie połowa badanych kobiet (49,09%) i pond połowa badanych mężczyzn (57,38%) podejmuje aktywność fizyczną kilka razy w tygodniu. Wykazano, że prawie połowa badanych morsów (47,41%) spożywa alkohol sporadycznie. Zdecydowana większość ankietowanych (74,07% kobiet i 77,05% mężczyzn) nie pali papierosów w ogóle. Prawie połowa badanych (45,69%) deklarowała, że przeziębienie nie występuje u nich wcale. Wnioski. 1. Płeć nie ma wpływu na ilość spożywanych w ciągu dnia posiłków u badanych morsów. 2. Zimowi pływacy spożywają zbyt mało warzyw, owoców, produktów zbożowych, produktów mlecznych i ryb. 3. Zwiększenie świadomości i wiedzy morsów na temat zasad prawidłowego żywienia powinno przyczynić się do utrzymywania właściwego sposobu odżywiania i dobrego stanu odżywienia. 4. Spożycie alkoholu jest zbyt duże zarówno w grupie morsujących kobiet, jak i mężczyzn. 5. Zdecydowana większość osób morsujących dba o kondycję fizyczną przez regularne uprawianie innych aktywności fizycznych. 6. Pozytywne efekty zimowego pływania związane są z lepszą tolerancją na zimno, systematycznym hartowaniem organizmu, co powoduje zmniejszenie ilości chorób przeziębieniowych.

Czasopismo: Polish Journal of Sports Medicine
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o kulturze fizycznej, nauki o zdrowiu
Proces redukcji masy ciała wioślarzy i wioślarek, ze szczególnym uwzględnieniem zawodników wagi lekkiej

Wstęp. Problem utrzymania optymalnej dla konkretnej kategorii wagowej masy ciała stanowi wyzwanie dla zawodników. Dlatego często podejmują się oni nieprzemyślanej redukcji masy ciała negatywnie wpływającej na wyniki sportowe i kondycję zdrowotną. Celem badania było uzyskanie informacji na temat podejścia polskich wioślarzy do procesu redukcji masy ciała oraz metod jej przeprowadzania. Materiał i metody. Badanie prowadzono w okresie od grudnia 2016 do września 2017 roku wśród zawodników 6 polskich klubów. Dane zebrano z wykorzystaniem autorskiego kwestionariusza, uwzględniającego pytania oceniające częstość spożycia produktów z poszczególnych grup produktów spożywczych w okresie redukcji masy ciała i poza nią oraz oceniające wiedzę wioślarzy w zakresie żywienia. Ponadto, zweryfikowano skuteczność podejmowanych działań redukcji masy ciała. Wyniki. Aż 16 spośród 17 ankietowanych osób stosowało dietę redukcyjną. Jej czas trwania wynosił zwykle od 1 do 4 tygodni, ale jedynie 26% badanych skonsultowało ją z dietetykiem. 59% sportowców po sezonie startowym wróciło do swojej początkowej masy ciała a aż 35% osób przytyło powyżej tej wartości. U 88% zawodników wyniki sportowe uległy poprawie lub nie zmieniły się w czasie stosowania diety redukcyjnej. Spożycie poszczególnych produktów różniło się w zależności od okresu stosowania diety. Wszyscy zawodnicy wspomagali dietę suplementacją. Wnioski. Zdecydowana większość zawodników stosuje dietę redukcyjną w celu uzyskania odpowiedniej dla kategorii wagowej masy ciała, jednak ich podejście do diety i rozumienie zasad żywieniowych jest zróżnicowane Dlatego istnieje potrzeba edukacji zawodników jak i ich trenerów w zakresie racjonalnych metod uzyskania i utrzymania masy ciała.

Czasopismo: Polish Journal of Sports Medicine
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o kulturze fizycznej
Porównanie ustawienia łopatek, ruchomości stawu ramiennego i odcinka szyjnego kręgosłupa u siatkarzy i osób nietrenujących

Wstęp. Celem pracy było porównanie oddalenia łopatek od kręgosłupa, zakresu zgięcia i odwiedzenia stawu ramiennego i ruchomości odcinka szyjnego u osób trenujących i nietrenujących piłki siatkowej. Materiał i metody. Czterdziestu czterech siatkarzy i siatkarek oraz 25 osób nietrenujących zostało przebadanych. Wszyscy uczestnicy deklarowali brak dolegliwości bólowych i dysfunkcji ze strony narządu ruchu. Oddalenie łopatek od kręgosłupa i ruchomość odcinka szyjnego zostały zmierzone taśmą centymetrową. Do pomiaru zakresu ruchu stawu ramiennego posłużył goniometr. Wyniki. Oddalenie brzegu przyśrodkowego łopatek oraz zakres zgięcia i odwiedzenia w stawie ramiennym są porównywalne w obu grupach. Siatkarze mają istotnie większy zakres zgięcia, wyprostu i skłonów bocznych odcinka szyjnego. Nie zaobserwowano statystycznie istotnej różnicy w zakresie rotacji odcinka szyjnego. Wnioski. Większy zakres zgięcia, wyprostu i skłonów bocznych odcinka szyjnego może świadczyć o wpływie treningu siatkarskiego na zwiększenie ruchomości odcinka szyjnego kręgosłupa. Związek funkcjonalny odcinka szyjnego kręgosłupa i obręczy barkowej wymaga dalszych badań.

Czasopismo: Polish Journal of Sports Medicine
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o kulturze fizycznej
Ocena stosowania suplementów diety przez kobiety trenujące piłkę nożną

Wstęp. Właściwie dobrana dieta jest jednym z kluczowych elementów wspomagania zdolności wysiłkowych sportowców. Sportowcy coraz częściej uzupełniają swoją dietę spożywając suplementy diety. Z uwagi na zagrożenia płynące z niewłaściwej suplementacji, zasadne jest jej monitorowanie. Celem pracy była ocena stosowania suplementów diety przez kobiety trenujące zawodowo piłkę nożną. Materiał i metody. Badanie przeprowadzono z udziałem 44 kobiet trenujących zawodowo piłkę nożną na 3 poziomach ligowych: ekstraligi, I ligi i II ligi. W ankiecie zadano pytania o staż treningowy, stosowanie diet, samoocenę wiedzy żywieniowej oraz suplementację. Dodatkowo dokonano pomiaru wzrostu i masy ciała. Wyniki. Badaną grupę stanowiły kobiety w wieku 20,5±5 lat, o wzroście 167,2±5 cm i masie ciała 61,6±10,1 kg, o stażu treningowym 5 lat lub więcej. 20,5% respondentek spożywało suplementy diety, w większości (67%) przez okres krótszy niż pół roku. Powodem suplementacji była przeważnie chęć polepszenie zdolności wysiłkowych i/lub zalecenia osób trzecich. Większość respondentek deklarowała pozytywne działanie suplementów diety (65%). Piłkarki czerpały przeważnie wiedzę na temat suplementów od dietetyka, trenera i/lub środków masowego przekazu. Wnioski. Piłkarki zazwyczaj prowadziły suplementację profesjonalnie, spożywały suplementy o potwierdzonym badaniami działaniu. Suplementy diety były zazwyczaj spożywane w sposób odpowiedzialny, a źródła wiedzy na ich temat – przeważnie rzetelne.

Czasopismo: Polish Journal of Sports Medicine
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o kulturze fizycznej
Zastosowanie korekcji na bazie Functional Movement ScreenTM u piłkarzy polskiej pierwszej ligi piłki nożnej

Wstęp. Wyniki systemu oceny funkcjonalnej (FMS) sportowców pozwalają na wdrożenie strategii korekcyjnych, które mogą wpłynąć na zmniejszenie ryzyka urazu przeciążeniowego i poprawę możliwości funkcjonalnych piłkarzy. Celem pracy była ocena wpływu zastosowania korekcji i treningu funkcjonalnego według koncepcji FMS na poprawę sprawności funkcjonalnej zawodowych piłkarzy. Materiał i metody. Ocenie z zastosowaniem testu FMS poddano 20 zawodników (średnia wieku: 25,05± 3,95 lat) oraz 30 osób rekreacyjnie podejmujących wysiłek fizyczny (grupa kontrolna, średnia wieku 22,8±2,55 lat). U 10 piłkarzy wprowadzono na okres jednego miesiąca korekcje zaplanowane na podstawie wyników testu FMS. Wyniki. Wynik testu FMS przeprowadzonego przed wprowadzeniem korekcji był o blisko 2 punkty wyższy u piłkarzy w porównaniu z grupą kontrolną (p<0,001). Po wprowadzeniu korekcji natomiast wyniósł 18,2 punktu i był wyższy niż przed wprowadzeniem ćwiczeń korekcyjnych (17,4 punktu) (p<0,01). Wyższa była także liczba punktów uzyskana w teście FMS przez zawodników poddanych ćwiczeniom korekcyjnym w porównaniu z piłkarzami, u których korekcji nie wprowadzono (p<0,01) i wynosiła odpowiednio 18,2 i 17,2 punktu. Wnioski. Wprowadzenie korekcji w oparciu o koncepcję FMS do typowych treningów piłkarskich może istotnie podnieść sprawność funkcjonalną sportowców, zmniejszając jednocześnie ryzyko wystąpienia kontuzji. Typowe jednostki treningowe nie wpływają na poprawę nieprawidłowych, globalnych wzorców ruchowych, podnoszą jednak ryzyko wystąpienia kontuzji u piłkarzy.

Czasopismo: Polish Journal of Sports Medicine
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o kulturze fizycznej
Ocena alergii IgE zależnej u seniorów

Choroby alergiczne w wieku starszym są narastającym zjawiskiem. Wykonywanie punktowych testów skórnych oraz oznaczenie IgE w surowicy krwi u seniorów budzi nadal wątpliwości co do ich wartości diagnostycznej.

Celem pracy była próba oceny częstości występowania alergii wziewnej u pacjentów po 60 roku życia na podstawie wykonania testów skórnych i oznaczeń stężeń alergenowo- swoistych IgE w surowicy krwi oraz oceny ich wartości w porównaniu z wynikami u osób młodych.

Materiał i metody. Do badania zakwalifikowano 1204 w wieku 67,4 ± 12,9 lat oraz 1560 młodych pacjentów jako grupę kontrolną. Wszystkim badanym wykonano PTS z alergenami wziewnymi oraz odpowiadające im oznaczenia sIgE w surowicy krwi, a także oznaczenie całkowitej IgE. Wszyscy pacjenci podpisali uświadomioną zgodę na udział w badaniu.

Wyniki. U 373 (31%) pacjentów potwierdzono co najmniej jeden dodatni test skórny na badane alergeny wziewne. Wśród nich najczęściej dodatnie wyniki uzyskano dla: mieszanki alergenów traw/zbóż – u 23,4 % badanych, roztoczy D.pteronyssinus - 21,8% i żyta -17,8%. Zbliżone wyniki uzyskano w oznaczeniach alergenowo- swoistych IgE, gdzie najczęściej obserwowano ich podwyższone stężenia dla mieszanki traw i zbóż (34,2%), D.pteronyssinus (32,5%) oraz żyta (22,1%). Uzyskane profile alergii u pacjentów starszych były zgodne z tymi, uzyskanymi u pacjentów młodych jednak ilość pozytywnych wyników zarówno w PTS jak i sIgE była mniejsza u seniorów.

Wnioski. W populacji pacjentów po 60 roku życia obserwowano często dodatnie wyniki testów i swoistych IgE na alergeny wziewne. Korelowały one z profilem alergenowym osób młodych jednak procent dodatnich wyników był istotnie niższy.

Czasopismo: Alergia Astma Immunologia - przegląd kliniczny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Diagnostyka alergii na jad pszczoły miodnej

Pszczoły są powszechnie hodowane przez ludzi w celu pozyskiwania miodu, wosku oraz mleczka pszczelego. Owady te uczestniczą także w zapylaniu roślin dziko rosnących oraz uprawnych. Koegzystencja ludzi i pszczół, wiąże się z ryzykiem użądlenia, co u osób predysponowanych może prowadzić do anafilaksji.

Zwykle w miejscu użądlenia pojawia się miejscowy rumień, któremu towarzyszy ból oraz obrzęk do 10 cm, utrzymujący się do 24 godzin. Stanowi to fizjologiczną odpowiedź organizmu na jad.

Ciężkie reakcje ogólnoustrojowe dotyczą od 0,9% do 3,4% wszystkich przypadków użądleń przez owady błonkoskrzydłe u dorosłych. Są one przyczyną 48,2% wszystkich śmierci wywołanych anafilaksją w tej grupie wiekowej. U dzieci od 0,5% do 0,9% użądleń kończy się ciężkimi reakcjami ogólnoustrojowymi, które stanowią 20,2% wszystkich anafilaksji.

W jadzie pszczół zidentyfikowano ponad 103 substancje czynne, z czego dwanaście zostało zaklasyfikowanych jako alergeny. Pięć spośród nich odpowiada za 95% wszystkich reakcji alergicznych. Do tej grupy należą: fosfolipaza A2 (Api m 1), hialuronidaza (Api m 2), kwaśna fosfataza (Api m 3), dipeptydylowa peptydaza IV (Api m 5) oraz ikarapina (Api m 10).

Obecnie dostępny jest szeroki panel metod diagnostycznych, które umożliwiają diagnozowanie oraz leczenie pacjentów z alergią na jad pszczoły. Można również przypuszczać, iż ciągłe poszukiwanie coraz lepszych narzędzi diagnostycznych w przyszłości zaowocuje jeszcze lepszymi testami.

Czasopismo: Alergia Astma Immunologia - przegląd kliniczny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Zespół wieprzowina-kot

Ogromna populacja kotów, występująca powszechnie na świecie, przekłada się na możliwość codziennego kontaktu z alergenami tych zwierząt. Stanowi to potencjalny czynnik ryzyka rozwoju astmy i alergicznego nieżytu nosa.

Alergia na kota dotyka od 10 do 15% populacji świata, co odpowiada blisko połowie wszystkich przypadków alergii na zwierzęta futerkowe. Zjawisko to stanowi poważny problem pod względem diagnostyki jak i nakładów na ochronę zdrowia.

Albuminy to białka globularne, obecne we krwi ssaków, ślinie, mięsie, mleku, jajach nabłonkach oraz łupieżu. Pełnią ważne funkcje w organizmach zwierząt. Albuminy wykazują wysokie podobieństwo sekwencji, pomiędzy różnymi organizmami żywymi. Wiąże się to z ryzykiem reaktywności krzyżowej. Przeciwciała wytworzone, przeciwko albuminom pochodzącym od jednego gatunku zwierząt mogą wiązać albuminy pochodzące od innego gatunku.

Fel d 2 to kocie białko o masie cząsteczkowej 69 kDa należące do albumin surowiczych. Reaguje krzyżowo z albuminami innych ssaków. Odsetek obserwowanych reakcji krzyżowych, różni się w zależności od pochodzenia gatunkowego albuminy i wynosi od 14 do 54%.

U młodzieży oraz dorosłych pierwotnie uczulonych na Fel d 2, może z czasem dojść do uczulenia na mięso wieprzowe. Zjawisko takie określa się mianem zespołu wieprzowina-kot. Zespół ten związany jest z pierwotnym uczuleniem na albuminę kota Fel d 2 oraz reaktywnością krzyżową przeciwciał IgE anty-Fel d 2 z albuminą świńską Sus s 1, będącą alergenem głównym mięsa wieprzowego. U osób, u których występuje zespół wieprzowina-kot po zjedzeniu surowej lub średnio dopieczonej wieprzowiny pojawiają się pokrzywka, objawy ze strony układu pokarmowego lub zagrażająca życiu anafilaksja.

Czasopismo: Alergia Astma Immunologia - przegląd kliniczny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Wybrane parametry kliniczne i immunologiczne u chorych na pokrzywkę przewlekłą – analiza retrospektywna

Wprowadzenie: Wiele czynników etiologicznych powinno być branych pod uwagę podczas diagnostyki pacjentów cierpiących na przewlekłą pokrzywkę (CU) z uwzględnieniem stanu zapalnego o różnym podłożu, infekcji, a także reakcji autoimmunologicznych.
Cel badania: Ocena obecności wybranych parametrów laboratoryjnych, takich jak: markery systemowych chorób autoimmunologicznych i chorób autoimmunologicznych tarczycy, całkowite stężenie immunoglobuliny E (tIgE), wybrane wskaźniki infekcji oraz zapalenia, u chorych z CU. Wartości parametrów laboratoryjnych analizowano w kontekście danych klinicznych oraz demograficznych.
Materiały i metody: Analizowano dokumentację 413 pacjentów (111 mężczyzn) z rozpoznaniem pokrzywki, w wieku od 20 do 88 lat, diagnozowanych w Klinice Immunologii i Alergii UM w Łodzi w latach 2014-2018. Analizowano wyniki następujących badań laboratoryjnych: stężeń przeciwciał ANA, ANCA, RF, anty-CCP, anty-TG, anty-TPO, całkowitych IgE (tIgE), anty-HCV, anty-HbS, IgG przeciw Helicobacter pylori; wartości OB; stężenia białka C-reaktywnego (CRP).
Wyniki: Badania, które były wykonywane najczęściej u chorych na pokrzywkę to: ANA - u 318 osób (55,97% dodatnich wyników); tIgE - u 244 (44,67% dodatnich wyników); OB - u 216 (34,26% dodatnich wyników);
CRP - u 186 (18,26% dodatnich wyników); anty-TPO - u 180 (28,33% dodatnich wyników); anty-TG - u 175 (26,86% dodatnich wyników). Chorobę tarczycy potwierdzono u 17% pacjentów z podwyższonym anty-TG 29, oraz u 34,62% pacjentów z podwyższonym anty-TPO. Częstość podwyższonych stężeń ANA, anty-TPO oraz tIgE różniła się między kobietami a mężczyznami. W całej grupie obserwowano istotne korelacje pomiędzy OB a RF i anty-CCP, anty-TG a IgG przeciw Helicobacter pylori, liczbą współwystępujących chorób alergicznych/zapalnych a tIgE oraz między wiekiem a OB, IgG przeciw Helicobacter pylori, CRP i anty-CCP.
Wnioski: U chorych na pokrzywkę przewlekłą często obserwuje się podwyższone stężenia autoprzeciwciał oraz surowiczych wykładników stanu zapalnego. Analiza odchyleń laboratoryjnych wymaga interpretacji
w kontekście klinicznym. Z uwagi na dużą heterogenność przewlekłej pokrzywki wskazane są działania na rzecz ustanowienia standardów postępowania diagnostycznego w tej grupie pacjentów.

Czasopismo: Alergia Astma Immunologia - przegląd kliniczny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Wpływ cynku, magnezu i witaminy D na produkcję testosteronu u mężczyzn

Testosteron jest głównym hormonem androgennym wytwarzanym przez komórki Leydiga znajdujące się głównie w jądrach. Celem niniejszej pracy był przegląd najnowszych badań dotyczących wpływu cynku, magnezu i witaminy D na stężenie testosteronu wśród sportowców płci męskiej. Badania wskazują, iż optymalizacja podaży cynku może przynieść efekt w postaci zwiększonej syntezy androgenów tylko w przypadku wcześniejszego niedoboru tego pierwiastka. W odniesieniu do magnezu istnieją przesłanki na podstawie badań interwencyjnych, które wskazują na pozytywny wpływ jego suplementacji (jako preparat pojedynczy lub w połączeniu z cynkiem) na syntezę omawianego hormonu. Z uwagi na występowanie receptorów witaminy D (VDR) oraz enzymów metabolizujących tę witaminę w komórkach Leydiga, wpływ podaży cholekalcyferolu na syntezę testosteronu wydaje się prawdopodobny, jednak dostępne badania nie wyjaśniają siły tego wpływu.

Czasopismo: Polish Journal of Sports Medicine
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o kulturze fizycznej, nauki o zdrowiu
Poł wieku badań na temat kinesio tapingu – czym i jak mierzymy skuteczność terapii?

Wstęp. Metoda Kinesio Tapingu (KT) polegająca na oklejaniu plastrami bolących części ciała znana jest od prawie 50 lat. Do dzisiaj brak jest jednak fizjologicznych, neurofizjologicznych lub biochemicznych uwarunkowań efektywności tej techniki, jak również standaryzowanych metod oceny skuteczności tej metody terapeutycznej. Ta praca systematyzuje dotychczasową wiedzę z obszaru badań nad metodą Kinesio Tapingu w oparciu o publikacje dostępne w bazie danych PubMed. Materiał i metody. Materiał badawczy stanowiło 149 publikacji z lat 2006-2017 uzyskanych po wpisaniu do bazy PubMed hasła „Kinesio Taping”. Prace zostały pogrupowane według kryterium obszaru ciała poddanego terapii. W poszczególnych grupach analizowano obszar plastrowania, zastosowane metody pomiarowe, liczbę przeprowadzonych badań oraz kraje i ośrodki, w których prowadzono badania. Wyniki. Badania prowadzono zarówno na osobach zdrowych, jak i deklarujących dolegliwości bólowe. Najwięcej publikacji naukowych na temat KT pochodziło z Turcji (19,46%), Korei Południowej (11,4%) i Tajwanu (11,4%). Najczęściej w pracach z tego obszaru badano wpływ zabiegu na staw kolanowy (37 artykułów), natomiast najmniej na staw łokciowy (8 artykułów). Wśród metod pomiarowych oceniających efekty terapii przeważała skala VAS (46 prac) oraz dynamometr (26 prac) badający siłę mięśniową. Wnioski. Analiza publikacji naukowych dotyczących KT wskazuje, że w przypadku większości prowadzonych badań efekt terapeutyczny oparto o subiektywne odczucia pacjenta. Dostrzega się brak jednolitych kryteriów oceny skuteczności tej metody, jak też brak spójnej teorii opisującej terapeutyczne mechanizmy działania KT.

Czasopismo: Polish Journal of Sports Medicine
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o kulturze fizycznej, nauki o zdrowiu
Ocena symetrii obciążania kończyn dolnych w fazie lądowania skoków u mężczyzn średnio 2 lata od rekonstrukcji więzadła krzyżowego przedniego stawu kolanowego i nadzorowanej pooperacyjnej fizjoterapii trwającej krócej niż 6 miesięcy

Wstęp. Celem pracy była ocena symetrii obciążania kończyn dolnych w fazie lądowania skoków u mężczyzn średnio dwa lata po rekonstrukcji więzadła krzyżowego przedniego (ACL) stawu kolanowego i nadzorowanej pooperacyjnej fizjoterapii trwającej krócej niż sześć miesięcy. Materiał i metody. Badany materiał stanowiło 15 mężczyzn, średnio 112,60±43,88 tygodni od rekonstrukcji ACL (Grupa ACLR) oraz 15 mężczyzn bez uszkodzeń narządu ruchu w przeszłości (Grupa kontrolna). Średni czas trwania pooperacyjnej nadzorowanej fizjoterapii w Grupie ACLR wyniósł 14,67±5,30 tygodni. W obu badanych grupach, przy wykorzystaniu dwóch platform tensometrycznych, wykonano obustronnie pomiar składowej pionowej sił reakcji podłoża (vGRF) w fazie lądowania skoków obunóż i jednonóż. Uzyskane wyniki znormalizowano do masy ciała badanego (vGRF [BM]) oraz obliczono wskaźnik symetrii kończyn (LSI). Wyniki. W Grupie ACLR wartości vGRF [BM] uzyskane w kończynie operowanej były istotnie statystycznie niższe niż w kończynie nieoperowanej w fazie lądowania skoków obunóż (p=0,001) i jednonóż (p=0,045). Wartości LSI vGRF [BM] w fazie lądowania skoków obunóż były istotnie statystycznie gorsze w Grupie ACLR niż w Grupie kontrolnej (p<0,001). W fazie lądowania skoków jednonóż, wartości LSI nie różniły się pomiędzy badanymi grupami. Wnioski. U mężczyzn, średnio dwa lata po rekonstrukcji ACL stawu kolanowego, zaobserwowano istotne zaburzenia symetrii obciążania kończyn dolnych w fazie lądowania skoków. Badani mężczyźni znacznie bardziej w fazie lądowania obciążali kończynę nieoperowaną niż kończynę operowaną. Asymetria występowała w większym stopniu w czasie skoków obunóż niż podczas skoków jednonóż. Ze względu na niewielką liczebność próby, badania należy traktować jako pilotażowe.

Czasopismo: Polish Journal of Sports Medicine
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o kulturze fizycznej, nauki o zdrowiu