rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Ksztaltowanie sie zawartosci manganu w roslinach w zaleznosci od zanieczyszczenia gleby kadmem

Określono zawartości manganu w częściach nadziemnych i korzeniach owsa, kukurydzy, łubinu żółtego i rzodkiewki w zależności od zanieczyszczenia gleby kadmem (10, 20, 30 i 40 mg Cd·kg⁻¹) w warunkach dodatku do niej kompostu, węgla brunatnego, wapna i bentonitu. Zawartość manganu w roślinach była uzależniona od zanieczyszczenia gleby kadmem, gatunku i organu rośliny oraz dodatku do gleby substancji inaktywujących ten pierwiastek. Najwyższą zawartość manganu stwierdzono w słomie i korzeniach owsa, a najniższą w korzeniach rzodkiewki. Zanieczyszczenie gleby kadmem spowodowało istotne zróżnicowanie zawartości manganu w roślinach. Kadm spowodował zmniejszenie nagromadzania manganu w ziarnie i słomie owsa, w odróżnieniu od korzeni, w których jego zawartość ulegała zwiększeniu. Zanieczyszczenie gleby kadmem spowodowało także obniżenie zawartości manganu w częściach nadziemnych i korzeniach kukurydzy oraz w częściach nadziemnych łubinu żółtego i korzeniach rzodkiewki. Aplikacja do gleby kompostu, węgla brunatnego, wapna i bentonitu ograniczyła pobieranie manganu przez testowane rośliny. Zawartość manganu we wszystkich organach badanych roślin w seriach z dodatkami była wyraźnie niższa niż w roślinach rosnących na obiektach kontrolnych (bez substancji neutralizujących).

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Ocena wlasciwosci hydrozelu Alcosorb [AS 400] oraz badanie mozliwosci jego stosowania jako komponentu podlozy

Wysoka cena wody oraz okresowe jej niedobory skłaniają do poszukiwania nowych technologii produkcji. Jedną z możliwych alternatyw mogą być super-absorbenty czyli hydrożele. Są to różnej natury chemicznej polimery mogące chłonąć znaczne ilości wody. W niniejszej pracy badano właściwości hydrożelu Alcosorb (AS 400). Dokonano także oceny jego przydatności jako komponentu podłoży ogrodniczych. Jako roślinę testową wybrano aksamitkę (Tagetes erecta fl. pl. “Alaska”). Stwierdzono, że Alcosorb ogranicza wymywanie składników z podłoża, minimalizuje stres wodny roślin podczas okresowych niedoborów wody, wpływa na zmniejszenie zużycia wody niezbędnej do podlewania roślin.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Charakterystyka morfologiczna botanicznych gatunków i odmian tulipanów

Doświadczenie wykonane w sezonie 1999/2000 w Poznaniu i Skierniewicach miało na celu opracowanie charakterystyki morfologicznej 21 gatunków i odmian botanicznych tulipanów w warunkach klimatycznych Polski. Oceniono cechy morfologiczne: długość pędu, długość listków okwiatu, liczbę liści, długość i szerokość najniższego liścia, barwę kwiatów i liści oraz współczynnik rozmnażania. Na ich podstawie określono możliwość wykorzystania na terenach zieleni. Ze względu na długą dekoracyjność i duży współczynnik rozmnażania można polecić dla terenów zieleni odmiany z grupy Kaufmanna: Golden Earrings, z grupy Fostera Juan i z grupy Greiga Red Riding Hood.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Zmiany budowy anatomicznej sadzonek rozanecznika fioletowego [Rhododendron catawbiense Michx.] podczas ukorzeniania

Sadzonki sporządzone z jednorocznych pędów Rhododendron catawbiense Michx. i traktowane preparatem Ukorzeniacz AB (IBA - 0,05%, NAA - 0,03%, Benomyl - 0,1% i węgiel aktywny - 5%) umieszczano w podłożu o temperaturze 20 - 21°C. Preparaty anatomiczne sporządzano z podstawy sadzonek długości 3-4 cm, pobieranych po 2, 3, 4, 5 i 6 tygodniach od czasu umieszczenia ich w podłożu. Ukorzeniacz AB stymulował aktywność merystematyczną miazgi tworzącej nowe drewno i łyko oraz powstawanie primordiów. Inicjacja korzeni przybyszowych zachodziła tylko w sadzonkach traktowanych Ukorzeniaczem AB, w których obserwowano ich liczne zawiązki po 3 i więcej tygodniach ukorzeniania. W sadzonkach kontrolnych nie obserwowano tworzenia się primordiów nawet po 6 tygodniach ukorzeniania.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wyposazenie w techniczne srodki pracy a organizacja i poziom produkcji w wybranych gospodarstwach indywidualnych

W pracy przedstawiono zasoby pracy ze szczególnym uwzględnieniem techniki rolniczej w wybranej grupie gospodarstw indywidualnych oraz podjęto próbę zbadania wpływu sprzętu mechanicznego na efekty produkcyjno-ekonomiczne.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Nadwrażliwość pokarmowa białek ryb

Niepożądane reakcje organizmu człowieka związane ze spożyciem żywności to nietolerancje pokarmowe lub alergie. Immunologiczna odpowiedź organizmu na składniki żywności jest wywoływana przez wiele czynników. Alergia objawia się w postaci wielu niespecyficznych reakcji. Epitopy białek, odpowiadające za oddziaływania z przeciwciałami dzielimy na liniowe (ciągłe fragmenty łańcucha białkowego) i konformacyjne (reszty aminokwasowe sąsiadujące w wyniku tworzenia struktury drugo- i trzeciorzędowej). Białka posiadające epitopy o podobnej budowie mogą wykazywać reakcje krzyżowe. Wśród alergii pokarmowych ważne miejsce zajmuje immunologiczna nadwrażliwość pokarmowa na białka ryb. Stabilność termiczna białek ryb powoduje, że zachowują one właściwości alergenne pomimo stosowanych procesów technologicznych. Molekularne aspekty identyfikacji i charakterystyki alergenów pokarmowych, w tym alergenów ryb, są podstawą ich wykorzystania w praktyce klinicznej. W niniejszej pracy scharakteryzowano immunologiczną nadwrażliwość pokarmową na przykładzie białek ryb, molekularne aspekty alergennych białek ryb oraz wybrane metody ich identyfikacji.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Pobranie przez plon roslin i zawartosc w glebach miedzi, manganu i cynku w zaleznosci od systemu nawozenia

Na podstawie wyników dwóch wieloletnich doświadczeń określono pobranie miedzi, manganu i cynku przez rośliny uprawiane w zmianowaniu i ich zawartości w glebach. Wyliczono, że jedna jednostka zbożowa pobiera średnio: Cu - 0,68 g; Mn - 5,78 g i Zn - 4,62 g. Stosowanie obornika i gnojowicy oraz łącznego nawożenia NPK z obornikiem korzystnie wpływa na zrównoważenie w glebie bilansu mikroelementów.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Retencja wodna gleb na zboczu w wyniku niektórych zabiegów agromelioracyjnych

W pracy przedstawiono wyniki pomiarów uwilgotnienia gleb lessowych. Badania przeprowadzono w latach 1999-2000 na obiekcie w Jastkowie, gdzie w 1998 roku na czterech powierzchniach doświadczalnych wprowadzono do profilu glebowego kompost, korę, wełnę mineralną i obornik. Doświadczenie zlokalizowano na zboczu o nachyleniu około 14%, na glebach płowych wytworzonych z lessu. Pomiary wilgotności prowadzono na każdej kombinacji, w trzech powtórzeniach, z trzech poziomów profilu glebowego. Wykazano mniejsze uwilgotnienie gleb tam, gdzie zastosowano kompost i obornik. Wilgotność gleb na kombinacjach z korą i wehią mineralną nie odbiegały od wyników uzyskanych na kombinacji kontrolnej. Wskazuje to na niewielką efektywność zastosowanych zabiegów w zakresie zwiększania zapasu wody na glebach ciężkich.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Przestrzenna ocena zawartosci i zasobow materii organicznej w glebach w nawiazaniu do krajobrazow glebowych Wielkopolski

W pracy przedstawiono wyniki badań nad przestrzenną oceną zawartości i zasobów materii organicznej w nawiązaniu do krajobrazów glebowych Wielkopolski. Badania przeprowadzono na terenie falistej moreny dennej Równiny Kościańskiej. Do oceny przestrzennego zróżnicowania zawartości i zasobów materii organicznej zastosowano metody geostatystyczne.
Wyniki badań wykazały, że zarówno miąższość poziomu akumulacyjno-próchnicznego (A), zawartość w nim materii organicznej oraz całkowite jej zasoby wykazują wyraźny związek z katenalnym układem pokryw glebowych. Należy podkreślić, że zawartość jak i zasoby materii organicznej w badanych glebach kształtują się na niskim poziomie i średnia jej zawartość w eluwialnych glebach płowych nie przekracza 1.5% a w semihydrogenicznych czarnych ziemiach 2.6%. Na podkreślenie zasługuje fakt, że intensywna uprawa rolnicza w Wielkopolsce prowadzi do powiększenia zasobów materii organicznej na skutek rozwoju poziomu agric.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Genetyczne uwarunkowanie tolerancji na stresy abiotyczne u roślin

Reakcje roślin na fizyczne czynniki środowiska są bardzo złożone. Można je obserwować na różnych poziomach, począwszy od zmian w intensywności podstawowych procesów biochemicznych, takich jak: oddychanie, fotosynteza czy replikacja DNA, aż po zmiany morfologiczne organów lub całych organizmów.
Badania reakcji roślin na stresy mają dwa podstawowe cele; pierwszy to lepsze, bardziej dogłębne poznanie otaczającego nas świata, drugi praktyczny - ukierunkowany na zastosowanie zdobytej wiedzy w rolnictwie. Badania aplikacyjne prowadzone są z wysoką intensywnością, ponieważ prawie wszystkie środowiska wykorzystywane w produkcji roślinnej są zmienne i oferują warunki odmienne od wymaganych przez rośliny do optymalnego wzrostu i plonowania.
Tolerancja na stres jest pojęciem bardzo ogólnym. Można ją zdefiniować jako zdolność rośliny do utrzymywania procesów życiowych na jak najmniej zmienionym poziomie, w warunkach środowiska znacznie odbiegających od optymalnych. Z punktu widzenia genetyki tolerancja na stres jest cechą o charakterze ciągłym, dziedziczoną wielogenowo.
Do najistotniejszych czynników stresowych zaliczyć należy niską temperaturę z podziałem na niskie temperatury powyżej zera i mróz, wysoką temperaturę, suszę, zasolenie podłoża i światło. Ostatni z wymienionych czynników stresowych nie był omawiany ze względu na niedostatek danych opisujących genetyczne uwarunkowanie odporności na ten czynnik stresowy. W pracy zasygnalizowano również znaczenie substancji osmotycznie czynnych w ochronie organizmów przed stresami abiotycznymi.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wpływ terminu zbioru na plon i cechy jakościowe bulw ziemniaka uprawianego w rejonie Siedlec

Badano wpływ terminu zbioru ziemniaka na zawartość suchej masy, skrobi i witaminy С w bulwach oraz plon suchej masy i plon skrobi. Z przeprowadzonych badań wynika, że zbiór ziemniaka w stadium początku zasychania naci wpływa niekorzystnie na wielkość plonu suchej masy i skrobi oraz zawartość suchej masy,
skrobi i witaminy C. Optymalna długość okresu od początku zasychania do końca wegetacji ziemniaka w rejonie Siedlec wynosi 4 tygodnie. Z porównywanych odmian najwyżej plonowała odmiana 'Triada'.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wapnowanie jako zabieg modyfikujacy zawartosc i wynos cynku z plonem zyta ozimego

W latach 2001-2003 na glebie lekkiej przeprowadzono doświadczenia polowe z nawożeniem żyta ozimego dwóch odmian mieszańcowych Nawid F1 i Ursus F1 oraz odmiany populacyjnej Dańkowskie Złote. Zbilansowane nawożenie stosowano w serii wapnowanej (CaO 1,76 t·ha⁻¹) i bez wapnowania. Z nawozów pojedynczych stosowano saletrę amonową (przedsiewnie), mocznik (pogłównie), superfosfat potrójny, sól potasową 57%, a z nawozów wieloskładnikowych: Polifoskę 8, Polimag 305, Luboplon 4 i Lubofoskę. Zawartość cynku w ziarnie żyta ozimego odmiany Dańkowskie Złote i Nawid F1 była zbliżona i wynosiła około 27,4 mg Zn·kg⁻¹, a w ziarnie odmiany Ursus FI tylko 24,0 mg Zn·kg⁻¹. Podobną tendencję wykazywała koncentracja cynku w słomie żyta. Na wynos cynku z plonem roślin istotny wpływ miało zarówno wapnowanie, jak i odmiana. Z testowanych odmian mniej tego składnika pobierały odmiany Dańkowskie Złote i Ursus około (162 g), a Nawid około 15 g więcej, tj. średnio 177 g Zn z ha.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Liczebnosc drobnoustrojow w glebie zanieczyszczonej metalami ciezkimi

W badaniach określano wpływ zanieczyszczenia gleby brunatnej wyługowanej wytworzonej z piasku gliniastego lekkiego pylastego miedzią, cynkiem, niklem, ołowiem, chromem(III), chromem(VI), kadmem i rtęcią na liczebność drobnoustrojów i plonowanie owsa. W wyniku badań stwierdzono, że zanieczyszczenie gleby metalami ciężkimi przyczyniło się do zachwiania w niej równowagi biologicznej. Hamowały one rozwój bakterii oligotroficznych (Ni > Pb > Cr(III) > Cu > Zn > Cd), kopiotroficznych (Cd > Ni > Cr(III) > Zn > Cu), celulolitycznych (Cr(VI) > Cd > Hg > Cr(III)), amonifikacyjnych (Ni > Pb > Cr(III) > Cd > Zn > Hg), immobilizujących azot (Zn > Cr(III) > Hg > Cu), Azotobacter spp. (wszystkie metale w jednakowym stopniu), promieniowców (Cu > Cr(III) > Ni > Zn > Pb) i grzybów (Pb). Wpływały także negatywnie na wzrost i rozwój owsa (Ni > Cr(VI) > Cu > Zn > Hg > Cd). Na zanieczyszczenie gleby metalami ciężkimi najbardziej wrażliwe były bakterie, nieco mniej promieniowce i najmniej grzyby. Dużą wrażliwością charakteryzował się także uprawiany w tych warunkach owies.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wykorzystanie kombinacji starterów w metodzie AFLP do identyfikacji wybranych populacji roślin użytkowych

Znaleziono kombinacje starterów AFLP generujących polimorficzne obrazy na żelach poliakrylamidowych za pomocą których można by było zróżnicować badane populacje i odmiany roślin: Phaseolus vulgaris var. nanus i Ph. coccineus, Avena maroccana, A. murphyi, A. macrostachya A. insularis, A. sativa, A. strigosa. R. japonka, R. sachalinense, Pyrus, Zea mays, Trifolium (T. nigrescens, T. occidentale, T. repens). Analiza zróżnicowania genetycznego w obrębie poszczególnych gatunków została oparta na metodzie AFLP. W badaniach wykorzystano 16 starterów, z których osiem zawierało w sekwencji nukleotydowej miejsce restrykcyjne EcoRI, a pozostałe osiem - miejsce restrykcyjne MseI, co dało 64 kombinacje starterów AFLP. Rozdział fragmentów prowadzono na sekwenatorze AbiPrism 377XL.
W wyniku przeprowadzonych analiz znaleziono 32 pary starterów różnicujących dla Ph. vulgaris i Ph. coccineus, 18 kombinacji dla A. sativa, A. insularis, A. maroccana, A. murphy, A. macrostachya oraz 21 par starterów charakterystycznych dla A. strigosa. Dla R. japonica i R. sachalinense znaleziono 18 kombinacji starterów AFLP, zaś dla roślin z rodzaju Pyrus 30 par. Populacje Zea mays charakteryzowało 12, a Trifolium 18 par starterów różnicujących.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Możliwości adaptacji dla potrzeb leśnictwa samochodowych naczep i przyczep wyposażonych w elektryczny układ hamulcowy

Wyniki prac wskazują na możliwości poprawy jakości i bezpieczeństwa transportu leśnego poprzez zastąpienie przestarzałego bezwładnościowego i jednoprzewodowego układu hamulcowego - elektrycznym układem hamulcowym montowanym w naczepach i przyczepach. W artykule wskazano potrzebę opracowania nowego zestawu samochodów skrzyniowych, naczep i przyczep, który powinien być zaprojektowany dla potrzeb transportu w leśnictwie.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Aktywnosc mikrobiologiczna, stan sanitarny i niektore wlasciwosci chemiczne osadu sciekowego poddanego dwuletniej transformacji roslinnej

Przedmiot dwuletnich badań stanowiły poletka osadu ścieków komunalno-przemysłowych poddane agrotechnicznej transformacji przy udziale ślazowca pensylwańskiego i kilku gatunków oraz form wikliny. Poletka nie obsadzone roślinnością traktowano jako kontrolę doświadczenia. W osadzie przeprowadzono analizy mikrobiologiczne, chemiczne oraz określono jego stan sanitarny. Wykazano, że badane sposoby transformacji osadu nie zróżnicowały składu ilościowego występujących w nim drobnoustrojów saprofitycznych (ogólna liczba bakterii, grzybów, bakterie celulolityczne, amonifikacyjne, nitryfikacyjne). Stwierdzono natomiast obniżenie poziomu badanych parametrów mikrobiologicznych wraz z upływem czasu. W transformowanym osadzie odnotowano wyraźny wzrost miana bakterii ogólnej grupy coli i Clostridium perfringens oraz nieznaczne zmiany w częstotliwości występowania jaj pasożytów przewodu pokarmowego człowieka. Największą poprawę stanu sanitarnego osadu wywołał ślazowiec pensylwański i wiklina „koszykarska”. We wszystkich obiektach zarejestrowano lekkie zakwaszenie osadu, niewielkie obniżenie zawartości węgla ogółem, znaczący spadek poziomu azotu ogólnego i wzrost stosunku Ct, : Nt

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Podatnosc materii organicznej gleb wapnowanych i niewapnowanych na chemiczne utlenianie

W pracy porównano podatność materii organicznej gleb wapnowanych i niewapnowanych na jej utlenianie roztworami KMnO₄ o różnym stężeniu. Przeprowadzono trzy doświadczenia wazonowe z materiałem glebowym pobranym z pól uprawnych (zmianowanie i monokultura) oraz z pola nie będącego w użytkowaniu rolniczym.
Wapnowanie gleb nie wpłynęło na zawartość frakcji najłatwiej i najtrudniej utlenialnych frakcji. W glebach uprawnych wapnowanie wyraźnie obniżyło ilość węgla organicznego podatnego na utlenienie roztworem KMnO₄ o stężeniu 5/30 mol/dm³ i zwiększyło podatność materii organicznej na utlenienie roztworem o najwyższym stężeniu (10/30 mol/dm³).

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Znaczenie obornika i slomy w intensywnym nawozeniu mineralnym

W wieloletnim statycznym doświadczeniu nawozowym dokonano porównania plonotwórczego działania obornika i słomy, stosowanych łączne z wysokim nawożeniem mineralnym. Nawozy organiczne stosowano dwukrotnie w 4-polowym zmianowaniu, tj. pod burak cukrowy i żyto z przeznaczeniem na zieloną masę. Uzyskane wyniki wykazały, że najwyższe plony uzyskano na nawożeniu NPK + obornik. Wzrost plonu jednostek zbożowych na tym nawożeniu wynosił 12,2%, natomiast na nawożeniu NPK + słoma 7,8% w stosunku do samego nawożenia NPK. Zagospodarowanie słomy jako nawozu organicznego jest zatem uzasadnione wzrostem plonu roślin, bowiem w stosunku do obornika plon ten był niższy o 3,9%.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Badanie wyrównania i trwałości czterech biotypów róży wielkokwiatowej (Rosa multiflora THUNB.)

Doświadczenie przeprowadzono w latach 2003-2004 w Stacji Doświadczalnej Oceny Odmian w Śremie w województwie wielkopolskim. Celem było ustalenie, czy biotypy róży wielokwiatowej (Rosa multiflora) 'Duński', 'Jart', 'Końskowola' i 'Puławski', spełniają wymagania wyrównania i trwałości. Krzewy czterech biotypów posadzono do gruntu w trzeciej dekadzie kwietnia 2003 roku, w dwóch powtórzeniach po 6 roślin w każdym. W okresie wegetacji analizowano typ wzrostu i pokrój krzewów oraz cechy morfologiczne pędów, liści, kwiatów i owoców. Wybrane cechy morfologiczne (13) określono według skali zgodnie z metodą OWT. Natomiast wartości pięciu cech pędów i liści poddano analizie statystycznej. Wyniki jednoroczne dotyczą liczby kwiatów w kwiatostanie oraz średnicy kwiatu, ponieważ do badań użyto rośliny jednoroczne i dwuletnie. Pomiary biometryczne wykonywano na 20 cm odcinkach pędów pobranych ze środkowej części pędów z każdej rośliny, tj. z 12 roślin każdego biotypu.
Stwierdzono, że żaden z biotypów ubiegający się o status odmiany nie spełniał wymagań wyrównania i trwałości. W celu otrzymania nowej odmiany róży wielokwiatowej należy prowadzić dalsze prace hodowlane.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Zawartosc metali ciezkich oraz siarki w glebach i roslinach na terenie Stacji Doswiadczalnej w Dolujach

Celem przeprowadzonych badań była próba oceny, czy i w jakim stopniu bliskość trasy komunikacyjnej o dosyć wysokiej intensywności ruchu kołowego wpływa na zawartość metali ciężkich oraz związków siarki w glebach i uprawianych na nich roślinach. Badania przeprowadzono w 1994 roku na terenie Stacji Doświadczalnej Katedry Warzywnictwa AR w Dołujach. Badaniami objęto następujące gleby: czarną ziemię właściwą, glebę murszastą oraz glebę opadowo-glejową właściwą (punkty badawcze były oddalone o 100 do 150 m od krawędzi jezdni). W materiale glebowym określono zawartość rozpuszczalnych (w HCl o stężeniu 0,1 mol‧dm⁻³) i ogólnych form: Fe, Mn, Zn, Cu, Pb, i Cd metodą absorpcyjnej spektrometrii atomowej oraz zawartość siarki ogólnej metodą nefelometryczną. Jesienią z poletek znajdujących się na wytypowanych glebach pobrano do analiz liście i korzenie rośliny wskaźnikowej. Na roślinę wskaźnikową wybrano seler korzeniowy odmiany Diamant. W materiale roślinnym określono zawartość ogólnych form: Fe, Mn, Zn, Cu, Pb i Cd metodą absorpcyjnej spektrometrii atomowej oraz siarki ogólnej metodą nefelometryczną. Badane gleby charakteryzowały się naturalną zawartością ogólnych form metali ciężkich i siarki. Wykazywały jedynie zwiększoną zawartość wymiennego Fe i Mn. Liście roślin uprawianych na wszystkich glebach charakteryzowały się zwiększoną zawartością ołowiu, zaś liście roślin rosnących na czarnej ziemi właściwej (100 m od drogi) zwiększoną zawartością kadmu. Korzenie roślin uprawianych na czarnej ziemi właściwej wykazywały zwiększoną zawartość zarówno ołowiu jak i kadmu.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wplyw techniki nawozenia na plonowanie i jakosc ziarna pszenzyta. Czesc I. Plon i zawartosc azotu w ziarnie

Stwierdzono, że nawożenie pszenżyta jarego 'Maja' azotem w dawce 120 kg·ha-1 było niezbędne dla uzyskania wysokiego plonu ziarna (3,00-6,55 t-ha-1) i białka (około 0,30-0,79 t-ha-1). Do zwiększenia plonu ziarna i białka przyczyniło I się również nawożenie mikroelementami (miedzią, cynkiem lub manganem) w ; dawkach po 5 kg·ha-1 z 80 kg N·ha-1 oraz w dawkach po 10 kg·ha-1 z 120 kg; N-ha-1. Zwiększenie dawki azotu z 80 do 120 kg·ha-1 wpłynęło na zwiększenie zawartości azotu niebiałkowego w ziarnie pszenżyta. Zawartość tej frakcji azotu B była natomiast przeważnie mniejsza w ziarnie pszenżyta nawożonego mikroelementami.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo