rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Studenci w kulturze nadmiaru. Profile aktywności medialnej a typologia uczestnictwa w świecie realnym i wirtualnym

Artykuł zawiera wyniki badań uczestnictwa studentów w kulturze. Badaniami objęto losową próbę studentów Uniwersytetu Zielonogórskiego. Badania realizowano metodą sondażu i techniką ankiety. Główne pytania badawcze sformułowano następująco: Czy wśród studentów można wyróżnić specyficzne profile uczestnictwa w kulturze za pośrednictwem mediów elektronicznych (Internetu, telewizji) i tradycyjnych (prasy)? Czy dystrybucja czasu studentów między codzienne aktywności różnicuje profile medialne? Sprawdzone zostały hipotezy o różnicującym wpływie ilości czasu poświęcanego trzem rodzajom aktywności: społecznej, dydaktycznej i kulturalnej na preferowanie określonego profilu medialnego. Badania pozwoliły ustalić, że istnieją istotne statystycznie związki (korelacje) między preferowaniem określonego profilu medialnego (multimedialnego, telewizyjnego, internetowego lub ultrainternetowego) a czasem przeznaczanym na relacje społeczne i studenckie obowiązki. Nie stwierdzono związków między tradycyjnie rozumianą aktywnością kulturalną a profilami medialnymi. Wyniki badań wpisują się w tezę, że korzystanie z mediów, a przede wszystkim z Internetu (choć w różnym stopniu) jest nieod-łącznym atrybutem codzienności studentów. Jednak zdecydowany zwrot ku medialnej kulturze nadmiaru wydaje się w konsekwencji powodować niedomiar realnych kontaktów społecznych (lub być odpowiedzią na nie). Podsumowaniem analiz jest propozycja typologii studentów z perspektywy dystrybucji czasu między aktywności medialne i społeczne. Zidentyfikowane zostały cztery empiryczne typy sytuowania się między światem realnym i wirtualnym – typ uniwersalistyczny, on air, online/offline i online.

Czasopismo: Dyskursy Młodych Andragogów
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Interakcyjność w poradnictwie – nowe spojrzenie

Celem artykułu jest ponowne przyjrzenie się ważnemu elementowi relacji poradniczej – interakcyjności. Autorka podejmuje próbę opisania go w kontekście zmian związanych z rozwojem poradnictwa w masowej komunikacji. Artykuł rozpoczyna się od przypomnienia dotychczasowego rozumienia interakcyjności poradnictwa po to, by ukazać zmiany, jakie zaszły w jej postrzeganiu. W artykule autorka prezentuje część swoich badań na temat poradnictwa zapośredniczonego we współczesnej ofercie telewizyjnej. W opisie odwołuje się do trójelementowego metodologicznego narzędzia autorstwa Teuna van Dijka (te trzy elementy to – język, idea oraz interakcja społeczna). Autorkę interesował więc sposób komunikowania się doradcy i klienta w zapośredniczonej sytuacji poradniczej. Interesowała ją też myśl przewodnia, a więc idea wyznaczająca cel oraz kierunek podejmowanych działań. Ważna okazała się również interakcja, czyli to, w jaki sposób oddziaływały na siebie podmioty analizowanych zdarzeń. W toku prowadzonych analiz autorka wyodrębniła trzy rodzaje sytuacji poradniczych, z których każda budowana jest na innym typie interakcji. Są to: sytuacja rozmowy, komentarza oraz quasi-empatycznej prezentacji. Wyniki analizy umożliwiły autorce zaproponowanie redefinicji słowa poradnictwo.

Czasopismo: Dyskursy Młodych Andragogów
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Goście czy najeźdźcy? Edukacyjne aspekty debaty publicznej na temat przyjęcia uchodźców w Polsce

Przedmiotem artykułu jest prześledzenie najważniejszych, z punktu widzenia ich społecznego wydźwięku, etapów debaty publicznej na temat przyjmowania w Polsce uchodźców z Syrii i innych krajów ogarniętych wojną. Postawiono następujące pytanie badawcze: jaki jest wpływ toczącej się debaty na kształtowanie postaw dorosłych Polaków wobec Obcych? Etapy dyskursu zestawiono chronologicznie z badaniami sondażowymi CBOS, CBU oraz Instytutu Monitorowania Mediów na temat stosunku Polaków do uchodźców. Z analizy toczącego się dyskursu oraz wyników badań ilościowych wyłania się obraz postępującej radykalizacji postaw. Zjawisko to znajduje wyjaśnienie w świetle spo-łeczno-kulturowych teorii uczenia się dorosłych. Poza tym należy pamiętać, że przedstawiona analiza obejmuje jedynie wyselekcjonowane aspekty rzeczywistości społecznej. Z konieczności wyeliminowano wiele czynników, których omówienie wykraczałoby poza formułę tego artykułu.

Czasopismo: Dyskursy Młodych Andragogów
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
O dialogu w ujęciu gadamerowskim. Próba analizy poradoznawcze

Tekst przyjmuje formę namysłu nad dialogiem w poradnictwie. Horyzont teoretyczny rozważań wyznacza hermeneutyka H.-G. Gadamera. Korzystając z tego podejścia, analizuję dialog w obszarze poradnictwa oraz sytuację spotkania osoby radzącej się i doradcy. Podejmuję dyskusję nad możliwościami i ograniczeniami przeniesienia gadamerowskiego rozumienia dialogu do praktyki poradniczej. Wskazuję na różnice pomiędzy rozmową sterowaną a dialogiem w procesie poradniczym. Ważnym elementem rozważań są pytania: jakie warunki muszą być spełnione, by można było mówić o dialogu w poradnictwie?, do czego prowadzi dialog?, jaka jest aktywność dialogowa podmiotów w relacji poradniczej? Udzielając odpowiedzi na powyższe pytania, dzielę się refleksjami dotyczącymi tworzenia klimatu otwartego dialogu w poradnictwie.

Czasopismo: Dyskursy Młodych Andragogów
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Sztuka (dla/w) społeczności – animacja kultury – pedagogia publiczna. Przypadek Międzykulturowego Festiwalu Artystycznego „Ludzka Mozaika” w Goleniowie

Autor wskazuje na istotną wartość synergii trzech idei humanistyczno-pedagogicznych w praktyce działalności kulturalnej, a mianowicie: sztuk (dla/w) społeczności, animacji kultury, pedagogii publicznej. Wszystkie one mają swoje źródła ideowo-teoretyczne w dziedzictwie ruchów kontrkulturowych lat 60. XX wieku. W tekście znajdujemy charakterystykę tych trzech idei oraz przywołanie przykładu jednego z międzykulturowych wydarzeń artystycznych, które ową synergię znakomicie odzwierciedla.

Czasopismo: Dyskursy Młodych Andragogów
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Znaczenia tutoringu dla uczenia się dorosłych. Studium przypadku

Autorka prezentuje znaczenia tutoringu dla uczenia się dorosłych. Materiał badawczy stanowiły semistrukturyzowane wywiady, przeprowadzone z uczestnikami tutoringu. Badanie ujawniło, że tutoring – coraz bardziej powszechna i zarazem coraz mniej tajemnicza – forma współpracy nauczyciela i ucznia to okazja do rozwoju, nawiązania silnej, wspierającej i inspirującej więzi, podtrzymywania aktywności, osiągania celów i przeżywania sukcesów. Analiza wyników badań odnoszących się wyłącznie do badanych przypadków, przeprowadzona została na podstawie fenomenograficznej koncepcji Ferenca Martona. Przedstawiony fragment niniejszego badania z powodzeniem może stanowić podstawę do dalszych dociekań.

Czasopismo: Dyskursy Młodych Andragogów
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Doświadczenia szkolne i pozaszkolne w narracjach menedżerów korporacji międzynarodowych

Celem artykułu jest zaprezentowanie indywidualnych znaczeń, jakie menedżerowie międzynarodowych korporacji nadają własnym doświadczeniom szkolnym i pozaszkolnym w procesie kreowania swoich karier zawodowych. W pierwszej części autor przedstawia wybrane uwarunkowania rozwoju indywidualnych karier zawodowych we współczesnych organizacjach opartych na wiedzy. Jednym z istotnych warunków rozwoju satysfakcjonującej kariery zawodowej jest zbudowanie, opartych na partnerstwie, podmiotowych relacji w środowisku pracy zawodowej. W dalszej części zostały opisane założenia metodologiczne projektu badań jakościowych przeprowadzonych w grupie menedżerów korporacji międzynarodowych. Punktem wyjścia dokonanej analizy wypowiedzi badanych jest ich podział na wyszczególnione w projekcie badawczym kategorie. Kryterium podziału menedżerów stanowią różnice w indywidualnym odczuwaniu relacji podmiotowych w pracy zawodowej. Analizie poddane zostały sposoby postrzegania przez badanych swoich własnych doświadczeń szkolnych i pozaszkolnych przede wszystkim w kontekście kre-owania się indywidualnych gotowości do tworzenia relacji podmiotowych w późniejszej pracy zawodowej. Najistotniejsze okazały się jednak różnice w znaczeniach, jakie tym doświadczeniom przypisują menedżerowie reprezentujący poszczególne kategorie oraz różnie postrzegany wpływ tych doświadczeń na przebieg indywidualnej kariery zawodowej i jej obecny kształt.

Czasopismo: Dyskursy Młodych Andragogów
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Płeć i związki intymne – strukturalne uwarunkowania trwałości pary intymnej

Artykuł wpisuje się w zakres problematyki socjologii rodziny, a przede wszystkim w obszar zainteresowań socjologii pary, a także socjologii intymności. Projektowanie badań i ich analizy dokonane zostały w perspektywie koncepcji przemian życia małżeńsko-rodzinnego Lyn Jamieson, Anthonego Giddensa, Urlicha Becka i Elizabeth Beck-Gernsheim. Konceptualizacja badań wyznaczona była koncepcją związku intymnego Jean-Claude’a Kaufmanna oraz płci społeczno-kulturowej Raewyn Connell. Głównym zamierzeniem badawczym było rozpoznanie społecznych uwarunkowań trwałości związków. Badania zrealizowano w 2018 roku na reprezentatywnej próbie 951 dorosłych mieszkańców Polski metodą wywiadów bezpośrednich w wersji CAPI (Computer Assisted Personal Interview). Celem badań było ustalenie istotnych dla kobiet i mężczyzn powodów pozostania w związku mimo kryzysu i braku satysfakcji z niego oraz wyjaśnienie zależności między cechami społeczno-demograficznymi, a tymi powodami w ramach kategorii płci. W badaniach ustalono, że najczęściej wskazywanym powodem pozostania w niesatysfakcjonującym związku jest dobro wspólnych dzieci i miłość. Płeć okazała się czynnikiem różnicującym częstość wskazywania powodów pozostania w związku w zakresie powodów ekonomicznych i zachowawczych. Kobiety częściej zostają w niesatysfakcjonujących związkach z powodu zależności finansowej i wspólnych zobowiązań finansowych, a mężczyźni częściej niż kobiety z obawy przed samotnością i niechęcią do zmian. Analizy w ramach kategorii płci pozwoliły ustalić, że w przypadku kobiet czynnikami różnicującymi powody pozostania w niesatysfakcjonującym związku są wiek, grupa społeczno-zawodowa, ocena sytuacji materialnej. W przypadku mężczyzn czynnikami różnicującymi są wiek, wykształcenie, grupa społeczno-zawodowa, dochody, ocena sytuacji materialnej i status intymny.

Czasopismo: Dyskursy Młodych Andragogów
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Jak być szczęśliwym i mieć udane życie? Warunki udanego, szczęśliwego życia w opiniach studiujących i niestudiujących młodych Polaków

W artykule zaprezentowano wyniki analiz, których celem było zbadanie, czy studiujący i niestudiujący młodzi dorośli różnią się w kwestii wyboru kryteriów udanego życia. Celem było również rozpoznanie dynamiki tych wyborów w ostatnich piętnastu latach. W analizach wykorzystano dane z cyklicznych badań prowadzonych przez zespół badaczy pod kierunkiem profesora Janusza Czapińskiego „Diagnoza Społeczna. Warunki i jakość życia Polaków” (www.diagnoza.com). Obliczenia wykonano dla danych z ośmiu edycji badań prowadzonych w latach: 2000, 2003, 2005, 2007, 2009, 2011, 2013 i 2015. 
Uzyskane wyniki pozwalają na stwierdzenie, że studiujących i niestudiujących młodych dorosłych różni wybór priorytetowych warunków, które dopomagają w osiągnięciu zadowolenia z życia. Studiujący rzadziej niż niestudiujący jako warunki udanego życia wskazują pieniądze, pracę, posiadanie dzieci, częściej natomiast wykształcenie i pogodę ducha i optymizm. Odnotowane różnice mogą świadczyć, że okres stającej się dorosłości (emerging adulthood) w przypadku studiujących i niestudiujących wykorzystywany jest na eksplorowanie różnych sfer życia. Studiujący intensywniej eksperymentują na polu społecznych relacji, niestudiujący w sferze pracy.

Czasopismo: Dyskursy Młodych Andragogów
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Płeć i polityka. Między pozornymi różnicami i różnorodnością

W artykule została podjęta próba odpowiedzi na pytanie dotyczące tego, czy – a jeżeli tak, to w jaki sposób – płeć różnicuje uczestnictwo w życiu politycznym. Przywołane wyniki badań prowadzą, po pierwsze, do wniosku, że obecnie w ramach tak zwanych konwencjonalnych aktywności politycznych Polki i Polacy w gruncie rzeczy niespecjalnie się różnią. Po drugie można na ich podstawie powiedzieć, że socjodemograficzny portret kobiet i mężczyzn szczególnie aktywnych w sferze polityki (czyli zasiadających w parlamencie) także jest bardzo podobny. Różnice, jak można sądzić, są w tym wypadku związane z cechami osobowościowymi i kulturowymi zasobami, które posłanki i posłowie wnoszą na sejmową scenę. Także one wydają się w niemałej części zbliżone czy porównywalne, ale jednak w ramach charakterystycznego dla większości kobiet stylu uprawiania polityki zasoby, które przecież posiadają także mężczyźni, wykorzystywane są z inną intensywnością.

Czasopismo: Dyskursy Młodych Andragogów
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Tropy działań rozwojowych sprzyjających karierze. Droga do wyzwolenia czy zniewolenia?

W niniejszym artykule autorka prezentuje pierwszy krok szerszych badań nad praktykami, samorozwojem i rozwojem (kariery) w korporacji. Podejmuje także ważny problem: zderzenia jednostki ze światem wielkiej korporacji. Zastosowana metoda badawcza, jaką jest autoetnografia ewokatywna, pozwala na wykorzystanie podwójnej roli autorki (badacza i uczestnika opisywanego środowiska). Dzięki temu zostają odsłonięte osobiste doświadczenia oraz to jak autorka sama odbiera pracę w środowisku korporacji. Pojawia się także pytanie, czy zaobserwowane i opisane praktyki prowadzą do emancypacji czy zniewolenia. Ramę teoretyczną artykułu stanowi koncepcja dramaturgiczna Ervinga Goffmana, która wyznacza strukturę tekstu i dzieli go na fasadę, trzy akty i epilog. Taki zabieg ma na celu przybliżenie jawnych i ukrytych obszarów świata korporacji, działania na rzecz dostrzegania mikropęknięć na jednowymiarowych obrazach. W tych pęknięciach autorka dostrzega źródła wolności. Takie przedstawienie tematu jest jednocześnie zaproszeniem publiczności do dialogu na ten temat, prowokacją do nowego sposobu rozumienia rzeczywistości i do jej zmiany.

Czasopismo: Dyskursy Młodych Andragogów
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Ubierając się dla duchów. O roli płci (kulturowej), transwestytyzmu i cielesności w rytuałach szamańskich

W niniejszym artykule autor analizuje sposoby ujmowania transwestytyzmu szamanów w literaturze naukowej, by następnie przeprowadzić studium przypadku oparte na bezpośrednich badaniach terenowych. Głównym celem studium jest pokazanie, w jaki sposób zmienia się obraz pozornie bardzo podobnych zjawisk, gdy umieścimy je w szerszym kontekście kulturowym. Głównym pytaniem teoretycznym jest to, czy i na ile zasadnym jest porównywanie nietypowych sposobów ubierania się i przyjmowania nietypowych wzorów ról społecznych związanych z płcią w kulturach obserwowanych przez antropologów z podobnymi zjawiskami, które występują w kontekście cywilizacji euroamerykańskiej. Analiza dyskusji wokół tego zjawiska, a przede wszystkim próby wyjaśnienia genezy i funkcji transwestytyzmu czy wręcz transgenderyzmu szamanek i szamanów, mówią dużo o tym, w jaki sposób konstruowane jest zachodnie postrzeganie szamanizmu i samych szamanów. Są one również pouczające w kontekście międzykulturowego postrzegania płci.
Analiza przypadku pokazuje, że transwestytyzm szamanki ma bezpośrednio znaczenie religijne, które opiera się nie na tym, że jest on zgodny z dążeniami, skłonnościami szamanki, ale przeciwnie, jego znaczenie opiera się na tym, że szamanka jest przez duchy do takiego zachowania przymuszana. Nie jest on wyrazem, ale przeciwieństwem jej własnej tożsamości płciowej tak na poziomie biologicznym, jak i kulturowym.

Czasopismo: Dyskursy Młodych Andragogów
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Looking back – adult education as a rite of passage?

W duńskim systemie edukacji możliwe jest podjęcie studiów magisterskich na podstawie licencjatu i kilkuletniego doświadczenia zawodowego np. edukatora społecznego. Dorośli studenci uczestniczą w wykładach razem z młodszymi, jednakże na wielu płaszczyznach mogą napotkać wyzwania.
Celem niniejszego artykułu jest zrozumienie z perspektywy socjologicznej podejścia dorosłych osób do edukacji na studiach magisterskich. Wywiady biograficzne z dojrzałymi studentami Duńskiej Szkoły Edukacji, analizy uprzednich doświadczeń tych osób, ich dróg życiowych oraz historii, do których się odwołują, pozwoliły zinterpretować ich działania jako rytuał przejścia. Autorka pokazuje też, jak drogi życiowe poszczególnych studentów wpływają nie tylko na treść ich studiów, ale także na życiowe oczekiwania.

Czasopismo: Dyskursy Młodych Andragogów
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Teatr codzienności w kontekście działań animacyjnych

W niniejszym artykule autorka wyjaśnia, czym charakteryzuje się teatr codzienności, próbując zanalizować mechanizmy jego powstawania i oddziaływania w kontekście animacji kultury. Rozważania na temat teatru codzienności osadza w teorii animacji kultury w nurcie antropologicznym, który opiera się na całościowym widzeniu animowanej jednostki w uniwersum jej codziennych, ludzkich spraw, poprzez przyjęcie postawy charakteryzującej się orientacją partycypacyjną, nastawioną na partnerskie, podmiotowe relacje. Zarówno w tak rozumianej animacji, jak w pracy reżysera teatru codzienności niezbędne jest podejście antropologiczne, związane przede wszystkim z antropologią codzienności, która w szczególności uwrażliwia na niezwykłość codzienności. Autorka stara się wskazać na animacyjny potencjał teatru codzienności w zakresie narzędzi pracy z uczestnikami i możliwość wdrożenia tych narzędzi w działania animacyjne. Na dowód słuszności swej tezy przytacza działanie animacyjne, które wraz ze studentami zrealizowała za pomocą metod wypracowanych przez teatr codzienności.

Czasopismo: Dyskursy Młodych Andragogów
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Sytuacje graniczne w życiu człowieka (rozważania andragogiczno-etyczne)

Śmierć, cierpienie-choroba to sytuacje graniczne i jednocześnie kategorie edukacji całożyciowej – swoisty problem/zagadnienie andragogiki. Proponowany Czytelnikowi tekst dedykowany jest zmarłym aktorom Annie Przybylskiej i Krzysztofowi Kolbergerowi i stanowi filozoficzną podstawę bardziej szczegółowej refleksji, która może się odbyć na gruncie wzmiankowanej subdyscypliny pedagogicznej. Z jednej strony sprowadzenie niejednokrotnie abstrakcyjnych problemów filozoficznych do jak najbardziej realnych spraw istnienia empirycznego i egzystencji człowieka jest możliwe, przekona Czytelnika porównanie odnośnych fragmentów tekstu z wyimkami z myśli między innymi H.-G. Gadamera, M. Heideggera, P. Jarvisa. Z drugiej zaś autor podkreśla, że zorientowana egzystencjalnie i hermeneutycznie edukacja dorosłych powinna być podłożem krytycznego postrzegania współczesnego, kulturowo-społecznego wzorca odnoszenia się do śmierci i jej wyznaczników, to jest banalizowania śmierci i unikania doświadczania jej realności. Istotą staje się rola, jaką śmierć, cierpienie-choroba odgrywają w kształtowaniu relacji podmiotu do samego siebie, dostrzeżeniu poza elementem destrukcyjnym momentu konstrukcyjnego. Sytuacje graniczne uwypuklają cele i zadania podmiotu całożyciowej edukacji (samokształcenia, samowychowania), podkreślając między innymi doświadczenia życiowe będące podłożem potencjału edukacyjnego i rozwojowego.

Czasopismo: Dyskursy Młodych Andragogów
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Przywództwo w edukacji dorosłych. Wybrane konteksty

Celem artykułu jest próba wskazania na możliwości analizowania kategorii przywództwa w kontekście edukacji dorosłych. Zaproponowane zostały trzy wątki interpretacyjne. Pierwszy to analiza współwystępujących współcześnie definicji przywództwa. Drugi wątek to rozpoznanie zasadniczych założeń koncepcji przywództwa w edukacji oraz przywództwa edukacyjnego. Trzecie zagadnienie to problem władzy, jako elementu relacji między liderami a osobami, na rzecz których podejmują oni swoje działania. Autorka analizuje kategorię przywództwa w kontekście budowania relacji między liderami a uczącymi się dorosłymi. Przywództwo ukazane zostało zarówno w jego organizacyjnym wymiarze, jak i w perspektywie realizacji oferty edukacyjnej dla uczących się dorosłych i projektowania środowiska sprzyjającego uczeniu się.

Czasopismo: Dyskursy Młodych Andragogów
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Pozytywne i negatywne aspekty życia w kohabitacji w opinii kobiet i mężczyzn

Artykuł przedstawia pozytywne i negatywne aspekty życia w związku kohabitacyjnym w opinii kobiet i mężczyzn. Prezentowana socjologiczna analiza stanowi jedynie małą część przeprowadzonych badań empirycznych wśród mieszkańców Katowic, dotyczącą opinii na temat kohabitacji i rodziny. Badania zostały przeprowadzone na próbie badawczej liczącej 111 respondentów. Głównym narzędziem badawczym wykorzystanym podczas badań był kwestionariusz ankiety zawierający 47 pytań. Zebrane dane zostały poddane analizie statystycznej w programie SPSS. Wyniki badań wskazują, że istnieje wiele różnic w opiniach między kobietami a mężczyznami na temat pozytywnych i negatywnych aspektów życia w związku kohabitacyjnym. Kobiety, zdecydowanie częściej niż mężczyźni, wolą żyć w bardziej stabilnym i bezpiecznym związku opartym na regulacjach prawnych, jakim jest małżeństwo, które w przypadku rozwodu zabezpiecza strony.

Czasopismo: Dyskursy Młodych Andragogów
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Zmiana pola znaczeń pojęcia "edukacja osób starych"

Rosnące zainteresowanie naukowców zagadnieniem starzenia się i starością zdynamizowało w ostatnich latach pole badań gerontologicznych, w tym badania nad uczeniem się i edukacją osób starych. Wielość wątków, jakie podejmowane są w ramach gerontologii edukacyjnej, świadczy o żywiołowości rozwoju tej subdyscypliny, a bogactwo dorobku, zwłaszcza empirycznego, wskazuje na społeczną ważność poruszanej problematyki. Natomiast istnieje stosunkowo niewielka liczba opracowań teoretycznych z tego zakresu. Potrzeba ich tworzenia jest niezwykle ważna, prace takie pozwalają bowiem na krytyczny wgląd w praktykę edukacyjną. Celem artykułu jest zaprezentowanie zmiany pola znaczenia pojęcia edukacja osób starych. Zmiany te dokonały się na przestrzeni ostatnich kilku dekad i związane są z paradygmatycznymi przejściami jakie miały miejsce w naukach społecznych – od modernizmu przez teorię krytyczną aż do postmodernizmu. Te trzy podejścia wykorzystane zostaną do przyjrzenia się zmianom jakie nastąpiły w rozumieniu pojęcia edukacja osób starych.

Czasopismo: Dyskursy Młodych Andragogów
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Uzasadnienia indywidualnych sukcesów i porażek życiowych w biografii jako pretekst do rozumienia znaczenia uczenia się. Analiza wrażliwa na konteksty

Celem niniejszego tekstu jest próba ujawnienia znaczeń, jakie kryją się za uczeniem się dorosłych w kontekście uzasadnień towarzyszących sukcesom i porażkom w życiu. Pytanie o to, czym jest sukces i co znaczy w ich życiu, stało się pretekstem do rozmowy o doświadczeniach życiowych z kilkoma przypadkami 40-latków. W Polsce ta grupa postrzegana jest jako pokolenie czasu stabilizacji ze względu na to, że nie doświadczyła ona bezpośrednio wojny, komunistycznej opresji ani stanu wojennego. To pokolenie swoją edukacyjną karierę kształtowało przed transformacją 1989 roku, a w swoją dorosłość wchodziło po zmianach ekonomicznych. Opowieści badanych stały się w niniejszym pro-jekcie przedmiotem analiz, które w rezultacie doprowadziły do rekonstrukcji koncepcji uczenia się. Są to: uczenie się jako proces dążenia do ekonomicznej niezależności (1), uczenie się jako organizowanie miejsca pracy sobie i innym (2), uczenie się jako rezultat oceny własnych kompetencji przez innych (3). W trakcie wywiadu okazało się, że język opisu w narracjach badanych ma ekonomiczny status bez względu na to czy mówili oni o swoim zawodowym życiu czy o osobistym. Przedstawione w niniejszym tekście analizy mają wyłącznie charakter jakościowego studium przypadku.

Czasopismo: Dyskursy Młodych Andragogów
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika