rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Władztwo podatkowe i jego wpływ na budżety gminne

Przedmiot badań: Przedmiotem badań jest próba określenia wpływu władztwa podatkowego gmin na ich budżety. Władztwo podatkowe nie dotyczy w jednakowym zakresie wszystkich podatków i opłat lokalnych. Możliwość obniżenia górnych stawek podatków, zastosowania ulg i zwolnień (bez ulg i zwolnień ustawowych) oraz kształtowania warunków płatności podatków i składania deklaracji podatkowych dotyczy podatku rolnego, leśnego, od nieruchomości jak również od środków transportowych, czyli podatków pobieranych przez samorządowe organy podatkowe. Należy się zastanowić, czy przyznany gminom zakres władztwa podatkowego może być związany z ryzykiem utraty stabilności finansowej jednostki.
Cel badawczy: Celem niniejszego opracowania jest określenie wpływu władztwa podatkowego na budżety gmin.
Metody badawcze: W opracowaniu zostały wykorzystane grupy metod typowych dla nauk społecznych. Jej elementami jest poznanie empiryczne związane z obserwacją, porównaniem i pomiarem, który dokonano w przedziale czasowym 2014–2018.
Wyniki: Z przeprowadzonych badań wynika, że władztwo podatkowe nie dotyczy wszystkich rodzajów podatków. Gminy korzystają najczęściej z uprawnień związanych z obniżaniem górnych granic stawek podatkowych. Przypada na nie od 76 do 78% ogółu utraconych dochodów. Spośród konkretnych źródeł utraconych dochodów w tej grupie należy wskazać podatek od nieruchomości. Kolejną grupą, która generuje znaczny poziom utraconych dochodów, jest stosowanie ulg i zwolnień. W skali wszystkich typów gmin jest to 17%. W znacznie mniejszym stopniu gminy wykorzystują uprawnienia w zakresie umarzania zaległości podatkowych – 3% utraconych dochodów oraz rozkładania na raty lub odraczania terminu płatności – 2% utraconych dochodów. Stosowanie przez gminy władztwa podatkowego skutkuje utratą części dochodów. W krótkim okresie rezygnacja z części dochodów może ograniczyć możliwość funkcjonowania bądź nawet konieczność pozyskiwania dodatkowych środków finansowych. Natomiast w długim okresie pojawi się pozytywne oddziaływanie decyzji o pozostawieniu pieniędzy w rękach podatników.

Czasopismo: Studia Prawno-Ekonomiczne
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse
Obraz ultrasonograficzny chłoniaków nieziarniczych jamy brzusznej u dzieci

Wprowadzenie: Chłoniak nieziarniczy Burkitta stanowi około 25% chłoniaków wieku rozwojowego.
Guz ten lokalizuje się głównie w jelitach (z predyspozycją do okolicy krętniczo-
-kątniczej), w węzłach chłonnych krezki i przestrzeni pozaotrzewnowej. Objawy kliniczne
choroby są niespecyficzne: bóle brzucha, wymioty, krwawienie z przewodu pokarmowego,
objawy ostrego brzucha sugerujące zapalenie wyrostka robaczkowego lub wgłobienie
jelitowe. W badaniu ultrasonograficznym jamy brzusznej chłoniak Burkitta może mieć
różną manifestację, co wiąże się z punktem wyjścia zmiany. Cel pracy: Celem pracy jest
przedstawienie obrazu ultrasonograficznego chłoniaków Burkitta jamy brzusznej u dzieci.
Materiał i metoda: Analizie poddano 15 dzieci z chłoniakiem nieziarniczym Burkitta jamy
brzusznej. Średnia wieku pacjentów wynosiła 9,5 roku. Badania ultrasonograficzne jamy
brzusznej oraz przewodu pokarmowego wykonano aparatem Siemens, stosując głowicę
convex 3,5–5 MHz i liniową L4 – 7,5 MHz. Wyniki: W badaniu ultrasonograficznym w analizowanej
grupie 15 pacjentów u 3 (20%) patologiczna masa zlokalizowana była w ścianie
żołądka, u 10 (67%) w okolicy krętniczo-kątniczej, u 2 (13%) proces był rozsiany w jamie
brzusznej. U 12 pacjentów z rozpoznanym nieziarniczym chłoniakiem Burkitta w lokalizacji
pozażołądkowej stwierdzono różną morfologię zmian w obrazie ultrasonograficznym.
Wnioski: Obraz kliniczny oraz ultrasonograficzny chłoniaka Burkitta jamy brzusznej
u dzieci może się różnie manifestować. Dokładna ocena w badaniu ultrasonograficznym
wszystkich narządów jamy brzusznej głowicami convex i liniową zwiększa szanse prawidłowego
rozpoznania.

Czasopismo: Journal of Ultrasonography
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: nauki medyczne, inżynieria biomedyczna
Powikłania neurologiczne współistniejące z niewydolnością nerek

Powikłania neurologiczne w przebiegu niewydolności nerek, zarówno te spowodowane mocznicą, jak i wynikające z jej leczenia, dotyczą ośrodkowego oraz obwodowego układu nerwowego, jak również tkanki mięśniowej i stanowią przyczynę zwiększonej śmiertelności u chorych z niewydolnością nerek. Pacjenci z niewydolnością nerek są szczególnie narażeni na rozwój encefalopatii mocznicowej, encefalopatii nadciśnieniowej, chorób naczyniowych ośrodkowego układu nerwowego bądź zespołów otępiennych. W tej grupie chorych częściej niż w populacji ogólnej rozwijają się mono- i polineuropatie, a choroby nerek należą do częstszych przyczyn zespołu niespokojnych nóg. Pomimo ciągłego postępu terapeutycznego wciąż nie ma skutecznego leczenia wielu tych powikłań, m.in. encefalopatii mocznicowej, miażdżycy, neuropatii czy miopatii. Co więcej, wprowadzenie dializoterapii rozszerzyło spektrum komplikacji o otępienie dializacyjne, krwawienia śródczaszkowe, zespół nierównowagi dializacyjnej, encefalopatię Wernickego i osmotyczną mielinolizę. Leczenie immunosupresyjne stosowane zarówno w chorobach nerek, jak i u chorych po przeszczepie nerki przyczyniło się do rozwoju oportunistycznych infekcji i nowotworzenia w ośrodkowym układzie nerwowym, ponadto niekiedy powikłane jest rozwojem odwracalnej tylnej leukoencefalopatii. Znajomość tych powikłań oraz ścisła współpraca między nefrologami i neurologami mogą przyczynić się do zmniejszenia śmiertelności i poprawy jakości życia chorych z niewydolnością nerek. Należy przy tym pamiętać, że także patologie, które prowadzą do niewydolności nerek (szczególnie choroby układowe tkanki łącznej czy cukrzyca), powodują uszkodzenia ośrodkowego i obwodowego układu nerwowego, a określenie rzeczywistej przyczyny bywa niemożliwe.

Czasopismo: Aktualności Neurologiczne
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki farmaceutyczne, inżynieria biomedyczna
Przemijający deficyt neurologiczny spowodowany neurotoksycznym działaniem środka kontrastowego użytego do zabiegu koronarografii

Koronarografia jest badaniem inwazyjnym i niesie ze sobą ryzyko wystąpienia powikłań. Najczęstszymi z nich są: zawały serca, incydenty zatorowe (w tym zatory tętnic mózgowych), zaburzenia rytmu serca i ostra niewydolność krążenia. Zdarzają się także uszkodzenia tętnicy i miejscowe krwawienia, reakcje naczyniowo-błędne i odczyny alergiczne. Deficyty neurologiczne spowodowane neurotoksycznym działaniem środka kontrastowego są bardzo rzadkim powikłaniem przezskórnych interwencji wieńcowych. Kontrast przenika przez barierę krew-mózg i powoduje przejściowe zaburzenia funkcji błon neuronalnych. Neurotoksyczne działanie środka kontrastowego zależy od jego właściwości jonowych, osmolalności i rozpuszczalności. Neurotoksyczność kontrastu dotyczy zazwyczaj płatów potylicznych, a jej najczęstszą manifestacją kliniczną jest przemijająca ślepota korowa. Przejściowe deficyty piramidowe wywołane działaniem środka kontrastowego są bardzo rzadko obserwowane. Autorzy przedstawiają przypadek 70-letniej kobiety, u której po zabiegu koronarografii oraz angioplastyki i stentowania prawej tętnicy wieńcowej wystąpił deficyt neurologiczny pod postacią niedowładu połowiczego lewostronnego oraz przymusowego skierowania gałek ocznych w stronę prawą. Wykonana bezpośrednio po wystąpieniu objawów klinicznych tomografia komputerowa (TK) mózgu ujawniła obecność hiperintensywnych ognisk w bruzdach mózgowych na sklepistości półkul mózgu oraz w prawym płacie czołowym. Kontrolna TK wykonana po upływie 24 godzin nie uwidoczniła wspomnianych ognisk. Objawy neurologiczne całkowicie wycofały się w ciągu 72 godzin od zachorowania. Wydaje się, iż działanie neurotoksyczne środka kontrastowego jest odpowiedzialne za objawy deficytu neurologicznego, które wystąpiły w prezentowanym przypadku.

Czasopismo: Aktualności Neurologiczne
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki farmaceutyczne, inżynieria biomedyczna
Diagnostyka ultrasonografi czna jatrogennej odmy jamy opłucnej u dzieci

Odma jamy opłucnej definiowana jest jako obecność powietrza w jamie opłucnej.
W populacji pediatrycznej jatrogenna odma jamy opłucnej rozpoznawana jest z częstością
0,3–0,48 na 1000 pacjentów. Konwencjonalne badanie radiologiczne klatki piersiowej,
w szczególnych przypadkach uzupełnione o tomografię komputerową klatki piersiowej,
to klasyczne badanie obrazowe, za którego pomocą potwierdza się rozpoznanie
odmy jamy opłucnej. W ostatnich latach wzrosło znaczenie przezklatkowego badania
ultrasonograficznego płuc w diagnostyce odmy jamy opłucnej. Potwierdza to stanowisko
grupy ekspertów z zakresu diagnostyki ultrasonograficznej płuc w stanach zagrożenia
życia, którzy mocno rekomendują przezklatkowe badanie ultrasonograficzne płuc do
rozpoznawania odmy jamy opłucnej w wymienionych wyżej grupach chorych. Dane te
stanowiły podstawę podjęcia prospektywnych badań nad możliwością wykorzystania tej
metody w diagnostyce odmy jamy opłucnej w grupie pacjentów oddziałów hematologii
i onkologii dziecięcej. Cel pracy: Celem pracy było przedstawienie możliwości wykorzystania
przezklatkowego badania ultrasonograficznego płuc w diagnostyce odmy jamy
opłucnej u dzieci, ze szczególnym uwzględnieniem jatrogennej odmy jamy opłucnej.
Omówiono ultrasonograficzne kryteria diagnostyczne odmy jamy opłucnej u pacjentów
pediatrycznych, z uwzględnieniem czułości i swoistości metody w porównaniu z klasycznym
badaniem radiologicznym klatki piersiowej. Materiał i metody: Prospektywnymi
badaniami objęto grupę pacjentów leczonych w Klinice Pediatrii, Hematologii, Onkologii
i Endokrynologii Dziecięcej UCK, u których wykonano zabieg założenia centralnego
dostępu żylnego do naczyń podobojczykowych. Badania były prowadzone przez okres
jednego roku – od 1 lipca 2011 do 30 czerwca 2012 roku. Oceniono grupę 63 dzieci –
25 dziewczynek (39,7%) i 38 chłopców (60,3%), w wieku od 1 roku do 17 lat. Analizie
poddano wyniki 115 badań ultrasonograficznych wykonanych w tej grupie pacjentów.
Wyniki: W analizowanej grupie pacjentów z rozpoznaniem lub podejrzeniem choroby
nowotworowej jatrogenną odmę jamy opłucnej rozpoznano u 4 spośród 63 pacjentów
(6,3%). We wszystkich przypadkach była ona konsekwencją procedur związanych z zakładaniem
cewnika centralnego. W przebadanym materiale czułość, specyficzność oraz wartości
predykcyjne (dodatnia i ujemna) dla przezklatkowego badania ultrasonograficznego
płuc wyniosły 100%. Wnioski: Przezklatkowe badanie ultrasonograficzne płuc jest bardzo
skuteczną metodą w diagnostyce jatrogennej odmy jamy opłucnej u dzieci. W celu
potwierdzenia tej koncepcji konieczne są jednak wieloośrodkowe badania na znacznie
większej grupie przypadków.

Czasopismo: Journal of Ultrasonography
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: nauki medyczne, inżynieria biomedyczna
Immunoekspresja białka LAMP2 w ośrodkowym układzie nerwowym u osób chorych na sporadyczną postać choroby Creutzfeldta-Jakoba (sCJD)

Wstęp: Sporadyczna postać choroby Creutzfeldta-Jakoba (sCJD) to śmiertelna choroba neurologiczna z grupy pasażowalnych encefalopatii gąbczastych (TSE). Ze względu na obecność polimorfizmu w kodonie 129. genu PRNP oraz typ patologicznego białka PrPSc sCJD podzielono na 6 podtypów, różniących się obrazem histopatologicznym oraz spektrum objawów klinicznych. LAMP2 to białko błonowe będące składnikiem późnych endosomów i lizosomów, stanowiące ważny element systemu endosomalno-lizosomalnego odgrywającego kluczową rolę w procesach wewnątrzkomórkowej degradacji białek. Udowodniono, iż zaburzenia w systemach wewnątrzkomórkowej degradacji białek odgrywają istotną rolę w patogenezie chorób neurodegeneracyjnych. Celem pracy było określenie immunoekspresji białka LAMP2 w materiale pochodzącym od osób chorych na podtypy choroby sCJD. Materiał i metody: Materiałem do badań było 26 archiwalnych wycinków mózgów chorych na sCJD. Przy wykorzystaniu metod immunohistochemicznych oraz przy użyciu laserowego mikroskopu konfokalnego (Olympus FluoView 1000) oceniono immunoekspresję białek LAMP2 i PrPSc w zgromadzonym materiale. Grupę badaną podzielono na podgrupy ze względu na podtyp choroby sCJD. Wyniki półilościowej oceny siły reakcji immunohistochemicznych dla badanych białek poddano analizie statystycznej. Dokonano analizy korelacji pomiędzy średnimi wartościami siły reakcji immunohistochemicznych. Przy wykorzystaniu metody analizy wariancji oceniono różnice pomiędzy typami sCJD oraz pomiędzy grupami wiekowymi. Wyniki: W grupie badanej 7 przypadków stanowiły osoby z podtypem 1., 9 przypadków – osoby z podtypem 2., 2 przypadki – osoby z podtypem 3. i 1 przypadek – pacjent z podtypem 5. choroby sCJD. Wykazano istotne statystycznie korelacje pomiędzy siłą reakcji immunohistochemicznej dla białek LAMP2 i PrPSc. Znaleziono istotne statystycznie różnice pomiędzy podtypami sCJD ze względu na obecność białka LAMP2. Nie wykazano istotnych statystycznie różnic pomiędzy przedziałami wiekowymi ze względu na obecność badanych białek. Wnioski: W ramach przeprowadzonych badań: 1) wykazano obecność silnej dodatniej korelacji pomiędzy nasileniem reakcji immunohistochemicznej z przeciwciałami przeciw LAMP2 i PrPSc, co może być interpretowane jako pobudzenie aktywności układu endosomalno-lizosomalnego w neuronach kory czołowej; 2) stwierdzono obecność istotnych statystycznie różnic pomiędzy podtypami sCJD w zależności od nasilenia reakcji immunohistochemicznej z przeciwciałami przeciw LAMP2; 3) w badaniach z użyciem mikroskopu konfokalnego potwierdzono wykazane statystycznie wzajemne relacje badanych białek.

Czasopismo: Aktualności Neurologiczne
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki farmaceutyczne, inżynieria biomedyczna
Sonocystografia mikcyjna 2D/3D/4D w diagnostyce i monitorowaniu leczenia odpływów pęcherzowo-moczowodowych u dzieci – czy może zastąpić rentgenowską cystouretrografię mikcyjną?

Wstęp: Odpływy pęcherzowo-moczowodowe występują u 20–50% dzieci z nawracającymi
zakażeniami układu moczowego. Najczęściej wykorzystywaną metodą w diagnostyce
tego schorzenia jest cystouretrografi a mikcyjna, od której nowoczesna radiologia
pediatryczna stara się odchodzić, z powodu narażenia na promieniowanie rentgenowskie.
Cel pracy: Celem pracy była ocena przydatności sonocystografi i mikcyjnej w diagnostyce
i monitorowaniu leczenia odpływów pęcherzowo-moczowych u dzieci i możliwości
zastąpienia omawianą metodą dotychczas stosowanej cystouretrografi i mikcyjnej.
Materiał i metoda: U 80 dzieci wykonano cystouretrografi ę mikcyjną oraz sonocystografi
ę mikcyjną w celu określenia czułości, swoistości, wartości predykcyjnej dodatniej
i ujemnej sonocystografi i mikcyjnej oraz ilości wykrywanych odpływów pęcherzowo-
-moczowych przez każdą z metod. W drugim etapie u 58 dzieci wykonano sonocystografi
ę mikcyjną w rozszerzonym protokole w celu określenia przydatności badania trójwymiarowego
(3D/4D) w ocenie odpływów pęcherzowo-moczowych oraz możliwości oceny
cewki moczowej. Wyniki: Zgodność obu metod wynosiła 86,95%. Czułość sonocystografi i
mikcyjnej wynosiła 84,51%, swoistość 90,99%, wartość predykcyjna dodatnia 85,71%,
ujemna 90,17%. Ocena 3D/4D pęcherza moczowego oraz ocena morfologiczna 2D cewki
moczowej z dostępu przezkroczowego możliwa była u wszystkich pacjentów (100%).
Ocena cewki moczowej w trakcie mikcji techniką 2D/3D/4D możliwa była u wszystkich
pacjentów, u których uzyskano mikcję (95,83%), a ocena 3D/4D OPM – u wszystkich
pacjentów z odpływem (100%). Zastosowanie technik 3D/4D pozwoliło na precyzyjne
określenie stopnia odpływów we wszystkich przypadkach (100%), jednakże szczególnie
przydatne okazało się w różnicowaniu pomiędzy stopniem II a III (70,97%). Wnioski:
Sonocystografi a mikcyjna jest metodą umożliwiającą diagnostykę i monitorowanie
leczenia odpływów pęcherzowo-moczowodowych u dzieci oraz ocenę cewki moczowej
u dziewcząt i chłopców. Metodę charakteryzuje wysoka czułość i swoistość – jest bezpieczna,
stosunkowo niedroga i może zastąpić cystouretrografi ę mikcyjną.

Czasopismo: Journal of Ultrasonography
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: nauki medyczne, inżynieria biomedyczna
Fingolimod w leczeniu stwardnienia rozsianego

W chwili obecnej leczenie immunomodulujące stwardnienia rozsianego (łac. sclerosis multiplex, SM) polega na podawaniu leków w postaci iniekcji podskórnych, domięśniowych bądź dożylnych. Powoduje to liczne niedogodności dla pacjentów, wobec czego istnieje zapotrzebowanie na wprowadzenie leku doustnego o skuteczności przewyższającej skuteczność leków obecnie stosowanych. Pierwszym tego typu lekiem jest fingolimod (FTY720). Lek ten dobrze wchłania się z przewodu pokarmowego, a maksymalne stężenie we krwi osiąga po 12-16 godzinach od podania. Mechanizm działania fingolimodu polega na powodowaniu sekwestracji dojrzałych limfocytów w węzłach chłonnych i kępkach Peyera, co zmniejsza ich liczbę we krwi oraz w naciekach limfocytarnych. FTY720 nie upośledza funkcji limfocytów, a zwłaszcza aktywacji limfocytów T. Uważa się, że fingolimod może hamować migrację limfocytów na drodze dwóch niezależnych mechanizmów: pierwszy to zmniejszanie liczby receptorów S1P1 na limfocytach T i osłabienie sygnału do ich migracji, drugi to stałe pobudzanie tych receptorów obecnych na śródbłonku zatok w węzłach chłonnych do wzmacniania bariery ograniczającej migrację limfocytów. Zachęcające wyniki badań klinicznych II fazy umożliwiły zaprojektowanie dwóch dużych badań III fazy, które otworzyły fingolimodowi drogę do rejestracji: FREEDOMS (FTY720 Research Evaluating Effects of Daily Oral therapy in Multiple Sclerosis) i TRANSFORMS (Trial Assessing Injectable Interferon versus FTY720 Oral in Relapsing- Remitting Multiple Sclerosis). W zakresie wszystkich klinicznych i rezonansowych punktów końcowych w badaniu FREEDOMS udowodniono przewagę fingolimodu nad placebo. Badanie TRANSFORMS pozwoliło udowodnić, że fingolimod zmniejsza aktywność SM skuteczniej niż interferon β-1a. Dane te potwierdzają, że fingolimod jest obiecującym nowym lekiem w terapii SM.

Czasopismo: Aktualności Neurologiczne
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki farmaceutyczne, inżynieria biomedyczna
Ocena przydatności ultrasonografi i 3D centralnego układu nerwowego u noworodków i niemowląt w ocenie krwawienia wewnątrzczaszkowego i jego następstw w badaniu przez ciemiączko przednie

Ultrasonografia centralnego układu nerwowego, a szczególnie obrazowanie przez ciemiączko
przednie, ze względu na możliwość wykonania badania przy łóżku pacjenta
lub też w inkubatorze jest najczęściej stosowaną metodą diagnostyczną u noworodków
i niemowląt z problemami neurologicznymi. Jednak pomimo powszechnego zastosowania
metoda ta ma pewne ograniczenia. Są nimi płaszczyzny przekroju struktur
mózgowia możliwe do uzyskania w obrazowaniu przez ciemiączko przednie. Celem
pracy jest ocena przydatności ultrasonografii trójwymiarowej centralnego układu
nerwowego u noworodków i niemowląt w ocenie krwawienia wewnątrzczaszkowego
i jego następstw w badaniu przez ciemiączko przednie. Badaniami objęto 283 pacjentów
leczonych w Dziecięcym Szpitalu Klinicznym Uniwersytetu Medycznego w Lublinie,
u których istniały wskazania do badania przezciemiączkowego mózgu. Badanie
ultrasonograficzne centralnego układu nerwowego w opcji dwu- i trójwymiarowej
przeprowadzono u 283 pacjentów w wieku od 1 dnia do 18 miesięcy (średnio 2 miesiące).
W badaniu ultrasonograficznym trójwymiarowym otrzymano 254 wyniki
badań mające wartość diagnostyczną. Liczba zmian patologicznych wykrywanych
w badaniu ultrasonograficznym była znamiennie statystycznie większa (p = 0,007)
w badaniu ultrasonograficznym trójwymiarowym. W badaniach własnych największa
czułość i istotna statystycznie przewaga metody trójwymiarowej nad dwuwymiarową
dotyczyła krwawień do układu komorowego i krwawień wewnątrzmózgowych. Nowe
techniki badania ultrasonograficznego, a wśród nich trójwymiarowego, niewątpliwie
zwiększyły możliwości diagnostyczne ultrasonografii, zachowując przy tym wszystkie
jej zalety.

Czasopismo: Journal of Ultrasonography
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: nauki medyczne, inżynieria biomedyczna
Doradztwo finansowe w obliczu konieczności ochrony własności intelektualnej w obszarze fintech

Przedmiot badań: Przedmiotem badań opisanych w artykule były wybrane kwestie związane z ochroną własności intelektualnej i funkcjonowaniem doradztwa finansowego w szeroko pojętym obszarze fintech. Ponieważ mowa tu o zjawisku złożonym i wieloaspektowym, niełatwo jest wskazać wszystkie możliwe problemy, jakie pojawiają się na styku usług finansowych i kwestii związanych z naruszeniami własności intelektualnej. Powoduje to wzrost znaczenia i odpowiedzialności firm doradczych, które powinny wskazywać przedsiębiorcom możliwie skuteczne i indywidulnie dopasowane sposoby ochrony.
Cel badawczy: Podstawowym celem było w tym wypadku zbadanie, na ile aktywni obecnie doradcy są świadomi omawianej problematyki i posiadają odpowiednie rozeznanie i wiedzę, aby formułować skuteczne diagnozy.
Metoda badawcza: Na potrzeby badania posłużono się wspomaganym komputerowo sondażem telefonicznym CATI, który przeprowadzono wśród przedstawicieli czołowych firm doradztwa finansowego, działających w Polsce. Komputerowa rozmowa telefoniczna (CATI) była w tym wypadku techniką optymalną, ponieważ pozwalała na przeprowadzenie wywiadu zgodnie ze skryptem dostarczonym przez aplikację. Tego rodzaju ustrukturyzowany system gromadzenia mikrodanych wydatnie przyspiesza proces pozyskiwania i edycję zgromadzonych informacji. Pozwala również badaczowi wyposażyć respondentów w dodatkową wiedzę na temat znaczenia aktualnych i dokładnych danych. Oprogramowanie jest w stanie dostosować przebieg wdrażania kwestionariusza na podstawie udzielonych odpowiedzi, a także informacji dotyczących pojedynczego uczestnika. Badaniu poddano 72 przedstawicieli czołowych firm z branży doradztwa finansowego.
Wyniki: Efektem przeprowadzonego badania okazało się dookreślenie kompetencji współczesnych doradców oraz ocena ich świadomości związanej z koniecznością uwzględnienia ochrony własności intelektualnej w ramach proponowanych usług. W efekcie uzyskano dane pozwalające stwierdzić, że na obszarze doradztwa finansowego, często również posługującego się narzędziami fintech, poziom świadomości związany z koniecznością ochrony własności intelektualnej jest nie tylko wysoki, ale również poparty rzetelnym przygotowaniem merytorycznym.

Czasopismo: Studia Prawno-Ekonomiczne
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne, ekonomia i finanse