rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Poczucie sensu życia osób starszych – refleksje z badań

W artykule autorka prezentuje wyniki badań, których celem było poznanie poczucia sensu życia osób starszych. Podstawą do ich przeprowadzenia była teoria emocjonalizmu. W badaniach został zastosowany ustny indywidualny wywiad pogłębiony. Wywiady zostały przeprowadzone w sanatorium w Ustroniu (w 2014 r.). Wyniki pokazały, że osoby uczestniczące w badaniu w większości odczuwają sens w swoim życiu. Sens ich życiu nadają głównie osoby bliskie – mąż, żona, dzieci oraz wnuki. Utrata członka rodziny może spowodować utratę sensu życia. Badani podkreślali często, że dobra materialne nie są w stanie zapewnić szczęścia. Uzależniali oni niejednokrotnie swoje poczucie sensu od sytuacji osób bliskich – szczęście najbliższych dawało im samym radość. Narratorzy wskazywali na to, że poczucie sensu zależy także od wykonywanych czynności, poczucia produktywności, robienia czegoś na rzecz innych. Także pasja i zainteresowania przyczyniają się do zadowolenia. Podsumowując – można stwierdzić, że przeżyć życie sensownie to realizować swoje cele życiowe i dążyć do spełniania potrzeb.

Czasopismo: Dyskursy Młodych Andragogów
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Uz@leżnienia w dyskursie behawioralnym

W artykule Autorka zaprezentowała podstawowe treści dotyczące uzależnień behawioralnych, przybliżyła także charakterystykę uzależnienia od internetu i gier komputerowych, ich istoty, przejawów, kryteriów diagnostycznych i ogólnych podstaw terapii uzależnień od elektronicznych środków przekazu. Teoretyczne zasoby artykułu zostały zilustrowane analizą indywidualnego przypadku młodego mężczyzny ukazującego rozwój jego uzależnienia od internetu i gier komputerowych – przejawiającego pełnoobjawowe symptomy. Dokonana analiza przypadku pozwoliła określić przyczyny, mechanizmy i konsekwencje wynikające z jego uzależnienia.

Czasopismo: Dyskursy Młodych Andragogów
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Rola pracy zawodowej w powracaniu na drogę edukacji osób przerywających kształcenie

Celem artykułu jest ukazanie znaczenia pracy zawodowej w powrotach do edukacji osób, które jej zaprzestały bez ukończenia. Przerwanie edukacji, niezależnie od okoliczności, w jakich do tego doszło, pozostawia wielorakie konsekwencje w dalszym przebiegu życia, w szczególności dotyczące pracy zawodowej. Niższe, zwłaszcza niepełne wykształcenie powoduje trudności na rynku pracy, w szczególnych przypadkach prowadzi do doświadczania bezrobocia lub do podejmowania zatrudnienia na mniej korzystnych warunkach pracy i płacy. Praca zawodowa jednakże, pomimo że osobom, które przerwały edukację, ogranicza możliwości zatrudnienia, inspiruje do powrotu na ścieżkę kształcenia, niekiedy wręcz wymusza podejmowanie nauki. Pracodawca może więc stymulować aktywność edukacyjną swoich pracowników i stosować czynniki motywujące do nauki, jak i stwarzać możliwości jej podejmowania także w odniesieniu do osób mniej wykształconych, w tym niemających ukończonej szkoły. Jest to trudne zadanie, gdyż pracownicy, którzy bez zakończenia edukacji wyłączyli się z niej, są najmniej zainteresowani nauką. Ich powrót do kształcenia poza podniesieniem kompetencji formalnych i nieformalnych może się przyczynić do ich większej gotowości do nauki, co sprawi, że chętniej i z większym zaangażowaniem będą brali udział w różnych formach szkolenia pracowniczego, będącego nieodłącznym elementem każdego nowoczesnego zakładu pracy.

Czasopismo: Dyskursy Młodych Andragogów
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Kompetencje kadr kultury – między użytecznością a mądrością

Zmiany, jakie dotykają sektor kultury, nie omijają jej znaczącego elementu – kadr realizujących działalność kulturalną. Szczególnym przejawem zmian w tym obszarze a głównie w ostatniej dekadzie, jest silna presja ukierunkowania na permanentne podnoszenie kompetencji utożsamiane z rozwojem zawodowym i profesjonalizacją działań w kulturze. Presja jest tym silniejsza, im mocniejsze jest przekonanie rynków i gospodarek o rosnącej, w skali europejskiej i światowej, wartości ekonomicznej tak zwanych przemysłów kultury i przemysłów kreatywnych. W ślad za tym pojawiają się coraz liczniej propozycje szkoleniowe skierowane do przedstawicieli instytucji i organizacji kulturalnych. Analizując wyniki badań nad aktualnymi i pożądanymi kompetencjami kadr kultury, opublikowane w raportach pochodzących z lat 2013-2015, narasta zaniepokojenie ufundowane na przekonaniu, że coraz częściej to co w kulturze wartościowe, zastępowane jest kategorią użyteczności, efektywności, tymczasowości i zysku. Próbą wprowadzenia do dyskursu czynnika równoważącego ten obraz jest prezentowany artykuł.

Czasopismo: Dyskursy Młodych Andragogów
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Rola wyglądu i znaczenie atrakcyjności w życiu starszych kobiet

Współczesna kultura nadal silnie propaguje kult młodości i atrakcyjności ciała, jako atuty, które pozwalają osiągnąć w tym świecie szeroko definiowany sukces – zawodowy, towarzyski, osobisty. Szczególnie w przypadku kobiet ma to istotne znaczenie, ponieważ one tradycyjnie kojarzone są bardziej z cielesnością, ze swoim wyglądem i silniej się z nim identyfikują przez całe życie niż mężczyźni. Celem artykułu jest przyjrzenie się znaczeniu, jakie starsze kobiety przypisują wyglądowi – jak definiują atrakcyjność, w jaki sposób oceniają same siebie w tym względzie, czy dostrzegają sytuacje w swoim życiu, w których wygląd odegrał istotną rolę. Tekst powstał na podstawie wyników badań prowadzonych w ramach projektu „Kulturowe koncepcje płci i wieku, a postawy kobiet i mężczyzn wobec swego zdrowia i wyglądu” finansowanych przez Narodowe Centrum Nauki. Badania realizowano strategią jakościową, techniką wywiadów swobodnych (15) i zogniskowanych wywiadów grupowych (2) z kobietami w wieku powyżej 63 lat. W analizie danych zastosowano perspektywę gender aged. Na podstawie badań ustalono, że starsze kobiety internalizują negatywny obraz starości jako tej nieatrakcyjnej, nieprzynoszącej żadnych profitów. Jednak częściej daje się zauważyć akceptację zachodzących zmian w ciele jako czegoś, co dotyczy wszystkich i jest procesem nieuchronnym. Nadal też postrzegają atrakcyjny, zadbany wygląd jako rodzaj kapitału, dzięki któremu kobieta niezależnie od swojego wieku może osiągać różne cele w wielu obszarach życia.

Czasopismo: Dyskursy Młodych Andragogów
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
„Bycie obywatelem” w wypowiedziach pokolenia 20 plus i ich fenomenograficzna rekonstrukcja

Celem niniejszego tekstu jest pokazanie, w jaki sposób studenci, należący do pokolenia 20 plus – czyli urodzeni i wychowani po 1989 roku w Polsce – rozumieją sens obywatelskości. Na podstawie prostego zabiegu – sprowadzającego się do zebrania otwartych wypowiedzi na temat tego, czym według ciebie jest bycie obywatelem, i ich fenomenograficznej analizy – autorka pokazuje dwie domeny obywatelskości, które rządzą ich opisem. Pierwsza to bycie obywatelem jako bycie intelektualnie i działaniowo zaangażowanym podmiotem z silnie wyeksponowanym pierwiastkiem „ja”, ale opisywanym za pomocą konstrukcji nieobywatela, czyli kogoś, kto nie tylko nie działa w sferze publicznej, ale łatwo poddaje się manipulacji. Druga to postać zakorzenionego w tradycji i historii narodu obywatela, którego istota bycia wynika z tego, że został „dobrze wychowany” albo „dobrze wykształcony”. Każdy z tych typów zakorzeniony jest w instrumentalnie traktowanej edukacji obywatelskiej, która redukuje rozumienie demokracji do sprawowania władzy przez większość, a nie uczy respektowania słabszego.

Czasopismo: Dyskursy Młodych Andragogów
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Protest, uczenie się i konstruowanie tożsamości feministycznej

W tekście została podjęta problematyka uczenia się oraz konstruowania tożsamości feministycznej w warunkach uczestnictwa w protestach. Autor analizuje w nim pięć wywiadów narracyjnych z uczestniczkami różnego rodzaju demonstracji (m.in. Manify, Czarny Protest) i innych działań o charakterze feministycznym. Badane poruszają wątki, które można ująć w perspektywie uczenia się społeczno-kulturowego w obrębie wspólnot buntu i niezadowolenia społecznego. Okazuje się, że uczestnictwo w działaniach buntowniczych przyczynia się do wytwarzania, a być może intensyfikowania tożsamości feministycznej. Autor opisuje te mechanizmy i problematyzuje kwestię polityki tożsamości zgodnie z pytaniem Judith Butler: czy feminizm potrzebuje polityki tożsamości?

Czasopismo: Dyskursy Młodych Andragogów
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Od systemu Braille’a do technologii wspomagających – rozważania nad information literacy osób z niepełnosprawnością wzroku

Do ważnych interdyscyplinarnych zjawisk społeczeństwa informacyjnego należą: kultura informacji i kształtujące ją kompetencje informacyjne – information literacy oraz środowisko informacyjne. Społeczeństwo informacyjne cechuje się właściwą sobie stratyfikacją społeczną, w której ulokowanie warunkowane jest kompetencjami informacyjnymi człowieka, a te wyznaczane są poziomem edukacji informacyjnej. Przedmiotem zainteresowania współczesnej tyflopedagogiki jest przygotowanie osób z niepełnosprawnością wzroku do inkluzywnego funkcjonowania w społeczeństwie opartym na wiedzy.
Rozważaniami objęto podstawowe uwarunkowania pełnoprawnej obecności osób z niepełnosprawnością wzroku w świecie informacji, czyli materiały alternatywne (system Braille’a, tyflografika i audiodeskrypcja), wykorzystanie technologii informacyjno-komunikacyjnych i wspomagających. Refleksje odniesiono do sytuacji edukacji i rehabilitacji osób niepełnosprawnych wzrokowo w Polsce, wyprowadzając tyflopedagogiczne wnioski i postulaty teoretyczno-praktyczne.

Czasopismo: Dyskursy Młodych Andragogów
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Między uniwersytetem a światem pracy. Tranzycje w narracjach studentów polskich i hiszpańskich

W niniejszym artykule autorzy prezentują pewną część badań prowadzonych w ramach europejskiego projektu badawczego EMPLOY – Enhancing the employability of non-traditional students in HE (Wzmacnianie zatrudnialności studentów nietradycyjnych). Projekt promuje wzmacnianie zatrudnialności (employability) studentów nietradycyjnych przez poprawę skuteczności przechodzenia (tranzycji) ze świata uczelni wyższej na rynek pracy. W artykule zostały przedstawione wyniki cząstkowe badań narracyjnych z uwzględnieniem perspektywy nietradycyjnych studentów hiszpańskich i polskich, zapre-zentowanej w ujęciu komparatystycznym. Autorzy, w interpretacjach uzyskanych wyników badań, wykorzystali głównie koncepcje tranzycji w uczeniu się przez całe życie. W tranzycje zarówno hiszpańskich, jak i polskich studentów nietradycyjnych wpisane są próby pragmatycznego oceniania możliwości i zasobów środowiska w aspekcie przyszłej pracy zawodowej. Są one pewnym wypracowanym schematem działań i indywidualnych ścieżek zgodnie z systemem oczekiwań o charakterze normatywnym. 
Wyniki badań wskazują, że tranzycje to nie tylko przemieszczanie się pomiędzy różnymi kontekstami instytucjonalnymi i środowiskami uczenia się, ale w dużej mierze jest to ‘stawanie się’ (kimś), a zatem czynniki jednostkowe i sprawstwo mają tu równie duże znaczenie, co zewnętrzne struktury społeczne.

Czasopismo: Dyskursy Młodych Andragogów
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Kompetencje akademickie w profilaktyce niepowodzeń edukacyjnych studentów

Celem artykułu jest wskazanie roli kompetencji akademickich w profilaktyce niepowodzeń edukacyjnych studentów. Rola ta ukazana została zarówno w kontekście wzmacniania indywidualnych zasobów kompetencyjnych studentów, jak i jako element systemu profilaktyki realizowanej na poziomie uczelni wyższych, której celem jest obniżenie odsetka odpadu i odsiewu studentów. Możliwości wykorzystania kompetencji akademickich w przeciwdziałaniu niepowodzeniom edukacyjnym zostały omówione w odniesieniu do założeń trzech poziomów oddziaływań profilaktycznych. Zaprezentowana propozycja operacjonalizacji kategorii kompetencje akademickie została omówiona w kontekście możliwości ich implementacji do metodycznych i doradczych ofert adresowanych do studentów.

Czasopismo: Dyskursy Młodych Andragogów
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Kim są "veline"? Analiza roli kobiety jako ozdobnika we włoskich programach telewizyjnych na podstawie filmu dokumentalnego "Il corpo delle donne"

Głównym celem badania jest opis kobiet pełniących funkcję velin we włoskich programach telewizyjnych. Nazwa ta jest stosowana we Włoszech na określenie kobiet, które pełnią funkcję ozdobników w programach telewizyjnych. Przedmiotem analiz uczyniono interpretacje ich roli – przedstawione w filmie dokumentalnym Il corpo delle donne (Ciało kobiet), będącego zbiorem scen z włoskich programów rozrywkowych. Analizy ukierunkowane były trzema pytaniami badawczymi: Jaki jest wzorzec wyglądu veline? Jakie zadania mają veline w programach telewizyjnych i jak je realizują? Jak definiowana jest ich rola w programach – jak są reżyserowane w relacjach ze współprowadzącymi i ujmowane przez kamerę? W celu odpowiedzi na tak postawione pytania przeprowadzona została jakościowa analiza treści. Na podstawie przeprowadzonych analiz można stwierdzić, że rola veline we włoskich programach telewizyjnych, sprowadza się do bycia przedmiotem zarówno w relacjach z publicznością, jak i prowadzącym. Warunki jej odgrywania określają standardy dotyczące wyglądu – veline muszą być bardzo atrakcyjne, ale tylko w sposób zgodny ze ścisłym kanonem, do którego należą młodość i seksapil, ale także odpowiedni stój uwidaczniający seksualność kobiet i rodzaj zachowania, który sprowadza się do wykonywania zadań polegających na wzbudzeniu pożądania.

Czasopismo: Dyskursy Młodych Andragogów
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Inny/inni w domu pomocy społecznej

W ukazaniu Domu Pomocy Społecznej autor próbuje wykorzystać własne doświadczenie zawodowe, swoją stałą obecność w jednej z takich instytucji, własne obserwacje, by świat jego mieszkańców opisać i tym samym symbolicznie otworzyć. Próbuje pokazać procesy przymusu i zniewolenia, procesy, które są obecne w życiu tej instytucji, jako szczególny efekt przyjętych idei, założeń i umów. Pragnie również wskazać na specyficzną, inną niż pozostali, grupę mieszkańców. Inni nie posiadają zainteresowań i nie mają żadnego hobby. Nie należy więc do łatwych inkluzja społeczna tych pensjonariuszy, szczególnie, kiedy ma się do czynienia z typową Instytucją, a nie miejscem, w którym Inny chce lub po prostu musi spędzić ostatnie lata swojego życia. Dlatego Inni wciąż pozostają w opozycji do sprawnego funkcjonowania Domu.

Czasopismo: Dyskursy Młodych Andragogów
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Ludzie Mocy jako doradcy w kulturze Indian Wielkich Równin Ameryki Północnej

W niniejszym artykule autor analizuje osoby medicine-menów w kulturze Indian Wielkich Równin Ameryki Północnej. Zwykle są oni nieprecyzyjnie nazywani szamanami lub nawet czarownikami. Autor pokazuje zróżnicowaną rolę, jaką odgrywają w swoich społecznościach ze względu na ich wiedzę, doświadczenie, zdolności i umiejętności. Nazywa ich Ludźmi Mocy. Są oni nie tylko uzdrawiaczami i odpowiednikami kapłanów, lecz swego rodzaju tubylczymi doradcami, służącymi poradą, którzy podejmują dla dobra wspólnoty rozmaite działania pomocowe. Dlatego też autor porównuje ich do profesjonalnych doradców kultury zachodniej, ukazując ich czytelnikom w płaszczyźnie interdyscyplinarnej. Przygotowując tekst, który ma charakter opisowy, opiera się na szczegółowym studiowaniu polsko- i obcojęzycznej literatury przedmiotu, zarówno etnologicznej, jak i poradoznawczej, zamieszczonej w bibliografii. Według założenia jest on przygotowaniem do przeprowadzenia związanych z tematem tubylczego doradcy własnych badań terenowych w wybranej społeczności rdzennych Amerykanów.

Czasopismo: Dyskursy Młodych Andragogów
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Zespołowość studentów jako dobro wspólne. Refleksje na marginesie pracy dydaktycznej

W artykule Autorka podejmuje próbę odpowiedzi na pytanie: Czy i jak wykorzystując w dydaktyce akademickiej naturalne zasoby zespołowości grup dziekańskich, możliwe staje się budowanie czy pomnażanie zasobów dobra wspólnego grupy? W tekście krótko zarysowuje kategorię dobra wspólnego, wyróżnia jej cechy, aby następnie wykorzystać ją do oglądu grupy studenckiej. Wykorzystuje do tego fragment prowadzonych przeze siebie analiz dotyczących relacji w grupach dziekańskich (czyli grupach formalnie wydzielonych do realizacji dydaktyki na uczelni, np. ćwiczenia, wykład). Analizie poddaje 400 swobodnych wypowiedzi pisemnych studentów ostatniego roku wszystkich wydziałów Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, dotyczących relacji w grupach studenckich (jest to fragment szeroko zakrojonych badań panelowych dotyczących edukacyjnych doświadczeń studentów). Następnie zastanawia się nad możliwością dydaktycznego wykorzystania zespołowości grupy we własnej pracy dydaktycznej.

Czasopismo: Dyskursy Młodych Andragogów
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Wspieranie społecznej inkluzji osób z niepełnosprawnością intelektualną – na przykładzie zakładu aktywności zawodowej

Celem opracowania jest ukazanie znaczenia tworzenia w środowisku kontekstu sprzyjającego uczeniu się oraz podejmowaniu pracy zawodowej przez dorosłe osoby z niepełnosprawnością intelektualną, co przyczynia się do ich społecznej inkluzji. Praca umożliwia osobom z niepełnosprawnością intelektualną uwalnianie się od stereotypu jednostek nieprzydatnych, wymagających pomocy, doświadczanie satysfakcji emocjonalnej i finansowej z aktywności zawodowej, a także utrwalanie statusu dorosłego człowieka. Podjęty w opracowaniu problem przeanalizowano w kontekście założeń paradygmatu normalizacyjnego i emancypacyjnego, koncepcji zadań rozwojowych według Roberta J. Havighursta, koncepcji kontekstu rozwoju jednostki opracowanej przez Frances D. Horowitz, a także współczesnych ujęć społecznej inkluzji. W artykule zaprezentowano wycinek materiału empirycznego umożliwiającego ukazanie, na czym polega tworzenie kontekstu sprzyjającego pracy zawodowej oraz społecznej inkluzji osób z niepełnosprawnością intelektualną na przykładzie organizacji Zakładu Aktywności Zawodowej w Szprotawie.

Czasopismo: Dyskursy Młodych Andragogów
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Koncepcje kształcenia studentów w uniwersytecie – fenomenograficzna analiza narracji pracowników naukowo-dydaktycznych

Artykuł podejmuje kwestię koncepcji kształcenia studentów w uniwersytecie konceptualizowanych przez nauczycieli akademickich, a jego podstawowym celem jest prezentacja wyników badań autora z zakresu dydaktyki akademickiej i odnoszących się do indywidualnych, choć kulturowo zapośredniczonych, sposobów rozumienia działalności kształceniowej nauczycieli akademickich. Autor wykorzystuje podejście badawcze w fenomenografii i posługując się semistrukturyzowanym, indywidualnym wywiadem jakościowym, dokonuje analizy dwudziestu ośmiu narracji akademików w zakresie ich sposobów pracy ze studentami. W konsekwencji zastosowania takiej strategii badawczej autor dokonuje syntetycznej prezentacji przestrzeni wynikowej, na którą składa się dziesięć jakościowo odmiennych sposobów rozumienia działalności dydaktycznej nauczycieli akademickich w uniwersytecie. Ze względu na obszerność materiału w artykule przedstawiono bliżej cztery z nich: (proemancypacyjny eskapizm, pasjonacki infekcjonizm, amatorski naiwizm, proemancypacyjny prowokacjonizm). Wyniki badań ujawniają nie tylko wielość i różnorodność myślenia o kształceniu akademickim, ale także problematyzują dobrze znane w dydaktyce szkoły wyższej dystynkcje.

Czasopismo: Dyskursy Młodych Andragogów
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Potwierdzanie efektów uczenia się w Portugalii. Kontekst – geneza – praktyki

Celem artykułu jest analiza praktyk potwierdzania efektów uczenia się (PEU) w Portugalii. Artykuł oparty jest na badaniach prowadzonych na uniwersytecie w Algarve i w centrach PEU, w ramach projektu Promocja uczenia się przez całe życie w szkołach wyższych przez wdrożenie innowacyjnych praktyk w zakresie uznawalności efektów uczenia się uzyskanych poza edukacją formalną (EDUPRO). Projekt prowadzony jest w ramach Programu Erasmus+, Szkolnictwo Wyższe, Partnerstwa strategiczne. Autorka artykułu przedstawia praktyki PEU jako procesy silnie zakorzenione w społeczno-kulturowych, historycznych i ekonomicznych kontekstach. Konteksty te determinują nie tylko genezę, ale także rozwój i społeczną rolę PEU. W drugiej części tekstu przedstawione zostały różne formy praktyk PEU. Jej celem jest przedstawienie wielu wymiarów portugalskich praktyk PEU. W rezultacie PEU jest rozumiane jako praktyka wielowymiarowa i złożona. Autorka analizuje również polskie konteksty i rozwiązanie związane z PEU oraz rozważa możliwe kierunki rozwoju tej praktyki w Polsce.

Czasopismo: Dyskursy Młodych Andragogów
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Zmiany oczekiwań przyszłościowych jako przejaw integracji społecznej beneficjentów placówek pomocy społecznej

W artykule poszukiwano uwarunkowań intra- i interpersonalnych związanych z pozostawaniem poza społeczeństwem. Do rozważań teoretycznych wykorzystano model analizy umiejętności społecznych zaproponowany przez M. Benetta oraz model badania oczekiwań temporalnych J. Trempały. Celami prezentowanych badań były: weryfikacja założeń dotyczących istnienia różnic w kompetencjach oraz posiadanych umiejętnościach między grupa kontrolną (poddaną treningowi – osoby zmarginalizowane) a osobami z tzw. „większości społecznej” oraz ewaluacja skuteczności podjętych w projekcie działań aktywizujących integrację społeczną. Grupa badanych to 521osób. Wykorzystano narzędzia: Kwestionariusz Doświadczeń Życiowych, Kwestionariusz Poczucia Wpływu na Wydarzenia, Narzędzie do badania oczekiwanych zmian oraz Skalę Samooceny. Rezultaty wskazały wzrost poczucia wpływu na własne życie w różnych aspektach, poprawę umiejętności komunikacyjnych, urealnienie własnej samooceny i rozpoznanie kompetencji oraz podniesienie kwalifikacji zawodowych.

Czasopismo: Dyskursy Młodych Andragogów
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Płeć i teorie – rozwój poglądów na temat płci w teoriach ewolucyjnych

Niniejszy artykuł poświęcony został analizie poglądów dotyczących płci i ról płciowych w ujęciu Karola Darwina i jego następców działających w różnych obszarach nauki. Problem „natura czy kultura” w tym dyskursie jest problemem podstawowym. W artykule zaprezentowano również argumenty krytyczne wobec teorii ewolucyjnych podnoszone przez grono badaczek feministek. Przedstawiono, jak ta krytyka wpłynęła na ewolucję poglądów ewolucjonistów: od samego K. Darwina poprzez badaczy zakotwiczonych w takich dziedzinach nauki, jak: zoopsychologia, etologia, socjobiologia, aż do psychologii ewolucyjnej. Pracę wieńczy podsumowanie, w którym zaprezentowano argumenty obrazujące możliwe połączenie poglądów prezentowanych przez nauki ewolucyjne ze stanowiskiem feministycznym na temat płci oraz możliwe przyszłe drogi rozwoju tych stanowisk.

Czasopismo: Dyskursy Młodych Andragogów
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika