rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Plonowanie i wartość technologiczna ziarna pszenicy jarej odmiany Nawra w zależności od dawki i terminu stosowania azotu

Celem badań przeprowadzonych w latach 2004-2006 w Rolniczym Zakładzie Doświadczalnym Kępa w Puławach było określenie wpływu dawki i terminu zastosowania nawożenia azotem na plon i elementy jego struktury oraz na wybrane cechy jakościowe ziarna pszenicy jarej odmiany Nawra. Czynnikiem doświadczenia był sposób i dawka nawożenia azotem. Uwzględniono 2 poziomy azotu stosowanego dwu- i trzykrotnie na tle obiektu bez nawożenia N. Zróżnicowanie poziomu nawożenia azotem miało wpływ na plon ziarna pszenicy jarej odmiany Nawra. Najwyższy plon ziarna uzyskano po zastosowaniu 180 kg N·ha-1 w dwóch dawkach (90 kg – przed siewem i 90 kg·ha-1 – w fazie strzelania w źdźbło). Niższe plony ziarna pszenicy po nawożeniu azotem w trzech terminach były spowodowane spadkiem masy ziarna z rośliny i liczby ziaren z rośliny oraz niższym krzewieniem produkcyjnym. Najkorzystniejsze wskaźniki jakości ziarna stwierdzono u pszenicy nawożonej dawką 180 kg N·ha-1, stosowaną w trzech terminach (60 kg – przed siewem, 60 kg – w fazie strzelania w źdźbło i 60 kg N·ha-1 – w fazie kłoszenia). Przeprowadzona analiza korelacji wykazała istotnie dodatni związek pomiędzy nawożeniem azotem a plonem ziarna, liczbą kłosów oraz zawartością białka i glutenu w ziarnie pszenicy jarej.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wpływ deszczowania i nawożenia azotem na masę i rozmieszczenie systemu korzeniowego prosa (Panicum miliaceum L.) na glebie bardzo lekkiej

Celem badań przeprowadzonych w latach 2005-2006 w Kruszynie Krajeńskim koło Bydgoszczy było określenie masy korzeni prosa zwyczajnego (Panicum miliaceum L.) odmian: Gierczyckie i Jagna oraz ich rozmieszczenia w glebie bardzo lekkiej w warunkach deszczowania i nawożenia azotem. Stwierdzono, że masa i rozmieszczenie korzeni w glebie zależą od nawadniania i nawożenia azotowego. Deszczowanie przyczyniło się do zwiększenia masy korzeni u odmiany Gierczyckie o 11%, a u odmiany Jagna o 53%, przy jednoczesnym ich rozroście w warstwie przypowierzchniowej. Nawożenie azotowe istotnie zwiększyło masę korzeni prosa, przy czym największy wzrost u odmiany Gierczyckie stwierdzono po zastosowaniu azotu w dawce 80 i 120 kg·ha-1 (wzrost o 82 i 52%), a u odmiany Jagna – w dawce 40 i 80 kg·ha-¹ (wzrost o 43 i 51%). Deszczowanie rozszerza wartość stosunku współczynnika P : K (plonu ziarna – P – do masy korzeni – K), natomiast nawożenie azotem ten stosunek zawęża.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Efekty uprawy jarych mieszanek żbozowych i żbozowo-strączkowych na glebie kompleksu żytniego dobrego

Badania miały na celu porównanie efektów uprawy mieszanek zbożowych i zbożowo-strączkowych na glebach kompleksu żytniego dobrego. Ocenę przeprowadzono na podstawie wartości kalorycznej plonu, trwałości gatunków wieloletnich, wylegania i równoczesności dojrzewania. Analiza wielocechowa wykazała, że najlepsze efekty dają mieszanki łubinu żółtego z pszenżytem jarym lub owsem.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Reakcja mieszanki jęczmienia jarego z owsem na różne przedplony i częstotliwość uprawy w płodozmianie. Cz.I. Plon i jego struktura

W latach 1990-2000 w doświadczeniu na glebie średniej badano reakcję
mieszanki jęczmienia jarego i owsa (po 50% udziału) oraz ich jednogatunkowych zasiewów
na umiejscowienie w różnych stanowiskach czteropolowych płodozmianów (z 25,
50 i 75% udziałem zbóż). Zboża powracały na to samo pole po trzech latach (w następstwie
po ziemniaku), jednym roku (po ziemniaku i grochu siewnym), raz oraz dwukrotnie
po sobie. Jako kryteria oceny przyjęto: wydajność jednostkową ziarna i jej zmienność
w latach oraz wybrane elementy struktury plonu. W ciągu 11 lat badań mieszanka plonowała
istotnie wyżej i wierniej aniżeli jęczmień jary i owies w uprawach jednogatunkowych.
Siew mieszany okazał się ponadto czynnikiem łagodzącym skutki nadmiernego
wysycenia zmianowań zbożami. Udowodniono między innymi, że powrót mieszanki na
to samo stanowisko po rocznej przerwie nie doprowadził do istotnego spadku jej wydajności,
zaś następstwo po sobie obniżało ją w mniejszym stopniu niż u jęczmienia jarego
i owsa. Łan mieszany charakteryzował się większą zwartością niż zasiewy jednogatunkowe,
a w jego strukturze dominował jęczmień. U obu komponentów łączna uprawa
wpłynęła dodatnio na długość źdźbła i dorodność ziarna, a u jęczmienia również na długość
kłosa.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Plonowanie i skład gatunkowy runi wybranych mieszanek pastwiskowych w zróżnicowanych warunkach glebowych

W latach 1998-2003 przeprowadzono badania, w których oceniano plonowanie i zmiany składu gatunkowego runi mieszanek pastwiskowych w siedlisku pobagiennym (na glebie torfowo-murszowej i mineralno-murszowej). W badaniach uwzględniono 6 mieszanek pastwiskowych (BG-5, BG-6 firmy Barenbrug, Mkb-1 i Mkb-2 firmy Agri Land oraz P-1 i P-2 firmy Rolimpex). Na podstawie przeprowadzonych doświadczeń stwierdzono znaczne zróżnicowanie plonowania testowanych mieszanek, zwłaszcza w warunkach gleby mineralno-murszowej. W warunkach gleby torfowo-murszowej plonowanie mieszanek było bardziej stabilne. Skład gatunkowy runi mieszanek był znacznie zróżnicowany w stosunku do ich składu w czasie wysiewu. Większe różnice odnotowano w warunkach gleby mineralno-murszowej. W kolejnych latach zwiększał się udział traw (Lolium perenne, Poa pratensis, Dactylis glomerata), a zmniejszał Trifolium repens. W warunkach gleby torfowo-murszowej skład gatunkowy runi był bardziej stabilny, z wyraźnym wzrostem udziału Poa trivialis w runi pierwszego odrostu w 2003 roku w miejsce ustępujących Lolium perenne i Dactylis glomerata.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Zawartość wybranych składników mineralnych w nasionach rzepaku jarego i gorczycy białej traktowanych herbicydami

W pracy przedstawiono wyniki badań prowadzonych w latach 1995-1999 z rzepakiem jarym (odmian Star i Lisonne) oraz w latach 1998-2000 z gorczycą białą (odmian Nakielska i Borowska) na terenie Zakładu Produkcyjno-Doświadczalnego Bałcyny koło Ostródy, należącego do Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego w Olsztynie. Celem badań było określenie wpływu wybranych herbicydów na zawartość fosforu, potasu i magnezu w nasionach rzepaku jarego oraz fosforu, potasu, magnezu, wapnia i sodu w nasionach gorczycy białej. Układ warunków pogodowych w latach badań w istotny sposób determinował zawartość fosforu, potasu i magnezu w nasionach badanych odmian rzepaku jarego oraz potasu, magnezu, wapnia i sodu w nasionach odmian gorczycy białej. Zastosowane w doświadczeniach herbicydy nie wpłynęły istotnie na kształtowanie poziomu badanych pierwiastków w nasionach rzepaku jarego oraz nie modyfikowały zawartości większości badanych pierwiastków w nasionach gorczycy, z wyjątkiem sodu i magnezu w pierwszym roku doświadczenia, a także fosforu w drugim. W całym cyklu badań testowane odmiany rzepaku jarego różniły się istotnie zawartością magnezu, natomiast odmiany gorczycy białej jedynie zawartością fosforu.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wpływ następstwa roślin i nawożenia na plonowanie oraz skład chemiczny bulw ziemniaka odmiany Sante

Badania przeprowadzono w latach 2000-2006 w Stacji Badawczej Brody (52o26’ N; 16o18’ E), należącej do Uniwersytetu Przyrodniczego w Poznaniu, na obiektach wieloletniego doświadczenia założonego w 1957 roku. Ziemniak uprawiano w 7-po-lowym zmianowaniu oraz w monokulturze ciągłej, w warunkach zróżnicowanego nawożenia (kontrola bez nawożenia, obornik, obornik + NPK, NPK). Plon bulw ziemniaka uprawianego w monokulturze był o 50,8% mniejszy niż w zmianowaniu. Największy plon bulw uzyskano po łącznym nawożeniu obornikiem z NPK; zastosowanie samego obornika bądź nawożenia wyłącznie mineralnego obniżyło plon bulw odpowiednio o 14,6 i 22,8%. Obornik, zwłaszcza stosowany łącznie z NPK, wpłynął korzystnie na zawartość N, P, K i Mg w bulwach w porównaniu z nawożeniem wyłącznie mineralnym, obniżał natomiast zawartość suchej masy, skrobi oraz wapnia.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wpływ sposobu ochrony przed chorobami grzybowymi na plonowanie pszenżyta ozimego

W ścisłym doświadczeniu polowym badano wpływ różnych sposobów ochrony przed chorobami grzybowymi (ochrona pełna, sterowana, bez ochrony) na wzrost, rozwój i plonowanie pszenżyta ozimego odmiany Bogo. W latach badań zasiewy były porażone przez septoriozę liści i plew. W drugim roku badań w bardzo niewielkim nasileniu wystąpiła dodatkowo fuzarioza kłosów. Sposób aplikacji fungicydów istotnie zróżnicował stopień porażenia roślin przez choroby. Dwukrotne stosowanie fungicydu w czasie wegetacji stanowiło najskuteczniejszą ochronę przed wszystkimi chorobami. Całkowita rezygnacja ze stosowania fungicydów spowodowała obniżkę plonu o 15%.1

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Możliwości uproszczeń w uprawie roli pod jęczmień jary

Celem badań było określenie wpływu trzech sposobów uprawy roli: tradycyjnego,
uproszczonego i siewu bezpośredniego na tle zróżnicowanego nawożenia organicznego,
które stanowił: międzyplon ścierniskowy, słoma i ściernisko (obiekt kontrolny)
oraz trzech dawek nawożenia azotem (0, 50 i 100 kg·ha-1) na plonowanie jęczmienia jarego.
Jęczmień jary plonował na wyższym poziomie w uprawie tradycyjnej aniżeli w uprawie
uproszczonej i siewie bezpośrednim. Najwyższy plon ziarna jęczmienia jarego uzyskano
po międzyplonie ścierniskowym z udziałem rośliny strączkowej, natomiast pozostawienie
słomy powodowało istotne obniżenie plonu ziarna we wszystkich systemach
uprawy roli. Jęczmień jary uprawiany bez nawożenia azotem w stanowisku po międzyplonie
ścierniskowym plonował na wyższym poziomie aniżeli po ściernisku lub słomie po
nawożeniu dawką 50 kg N·ha-1. Wprowadzenie do uprawy międzyplonu ścierniskowego
z udziałem rośliny strączkowej pozwala uzyskiwać wysokie plony roślin następczych
przy stosowaniu małych dawek azotu oraz ograniczać ujemną reakcję roślin na uproszczone
systemy uprawy roli.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Efekty brzegowe w doświadczeniach z mieszankami owsa i łubinu żółtego. Cz.II. Reakcje owsa i łubinu w mieszankach i siewach czystych na sąsiedztwo ścieżek w doświadczeniu

W 3-letnim doświadczeniu polowym na glebie lekkiej, kompleksu żytniego dobrego, badano reakcje roślin owsa i łubinu żółtego na oddziaływania brzegowe ścieżek rozdzielających poletka doświadczalne. Porównywano cechy tych roślin w rzędach skrajnych i w środkowej części poletek. Owies i łubin uprawiano w siewach czystych i mieszankach o różnej gęstości siewu. Stwierdzono silną reakcję obu roślin na sąsiedztwo ścieżek, z tym że reakcje owsa okazały się silniejsze niż łubinu zarówno w siewach czystych, jak i w mieszankach. Wraz z zagęszczaniem siewu owsa w mieszankach nasilały się efekty brzegowe cech owsa a zmniejszały cech łubinu, natomiast gęstość siewu łubinu nie miała większego znaczenia. Uzyskane wyniki pozwalają stwierdzić, że pomiary cech roślin owsa oraz łubinu żółtego, rosnących przy ścieżkach rozdzielających poletka doświadczalne, są wysoce niemiarodajne jako charakterystyki tych roślin dla obiektów doświadczalnych.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Zmienność zawartości makroelementów w bulwach Helianthus tuberosus L. pod działaniem zróżnicowanego nawożenia azotem

W bulwach słonecznika bulwiastego (Helianthus tuberosus L.), pochodzących z doświadczenia polowego, przeprowadzonego w latach 2003-2005, oceniano zawartość azotu, potasu, fosforu, wapnia, magnezu i sodu. Czynnikami eksperymentu były: odmiany słonecznika bulwiastego Albik i Rubik oraz zróżnicowane nawożenie azotem, na tle nawożenia fosforowo-potasowego i pełnej dawki obornika. Bardziej zasobna w składniki mineralne okazała się odmiana Rubik niż Albik. Ta ostatnia charakteryzowała się większą stabilnością ocenianych cech. Największą zawartość azotu, wapnia i sodu w bulwach słonecznika stwierdzono w obiektach nawożonych dawką 50 kg N·ha-1.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Reakcja Trifolium ambiguum Bieb. na szczepienie bakteriami brodawkowymi i wilgotność gleby w roku siewu

W doświadczeniach wazonowych badano dwie odmiany Trifolium ambiguum – Rhizo i Monaro. Masa roślin i zawartość w nich azotu były większe po inokulacji nasion wyizolowanym szczepem bakterii Rhizobium leguminosarum bv. trifolii niż po zastosowaniu jako źródła bakterii gleby z ryzosfery Trifolium ambiguum. Rośliny rozwijały się najlepiej na poziomach wilgotności gleby 50 i 75% pełnej pojemności wodnej.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wplyw deszczowania i nawozenia mineralnego na plonowanie wybranych odmian pszenicy jarej i pszenzyta jarego uprawianych na glebie lekkiej. Cz. II. Aktywnosc procesow fizjologicznych w roslinach

Celem przeprowadzonych badań polowych i laboratoryjnych było określenie wpływu deszczowania i nawożenia mineralnego na aktywność niektórych procesów fizjologicznych oraz plon pszenicy jarej i pszenżyta jarego uprawianych na glebie lekkiej na Pomorzu Zachodnim. Uzyskane wyniki wykazały, że deszczowanie i stosowane nawożenie mineralne spowodowały istotny wzrost zawartości chlorofilu i karotenoidów oraz hamowały proces ich zanikania wraz z upływem wegetacji. Ponadto na skutek tych zabiegów wzrosła aktywność enzymów oksydacyjno-redukcyjnych w liściu flagowym, fotosynteza, transpiracja oraz przewodność dyfuzyjna liści, natomiast zmniejszyła się koncentracja dwutlenku węgla w komórkach przyszparkowych.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wplyw infekcji nasion rutwicy wschodniej [Galega orientalis Lam.] na plon suchej masy i wartosc energetyczna

W latach 1995-1998 prowadzono badania polowe nad możliwością plonowania rutwicy wschodniej w warunkach środkowowschodniej części Polski w układzie doświadczalnym: bez infekcji bakteriami Rhizobium galegae oraz z jej uwzględnieniem. W ciągu roku wegetacyjnego zbierano dwa pokosy, a plon suchej masy (w t·ha-1) w poszczególnych latach doświadczenia w obiekcie bez infekcji oraz z roślinami zainfekowanymi przedstawiał się odpowiednio: w 1995 – 1,9-3,4; 1996 – 4,8-15,4; 1997 – 6,4-10,2; 1998 – 8,3-11,8. Najwyższy plon suchej masy (15,4 t·ha-1) uzyskano w drugim roku uprawy na obiektach z Rhizobium galegae. Biorąc pod uwagę plon suchej masy rutwicy wschodniej oraz jej wartość opałową, wynoszącą 17,8 MJ·kg-1 powietrznie suchej masy, roślina ta może być wykorzystywana jako źródło energii.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Zimotrwałość Lolium perenne w runi pastwiskowej i łąkowej na glebie torfowo-murszowej

Celem pracy była ocena zimotrwałości Lolium perenne L. w runi pastwiskowej
i łąkowej na glebie torfowo-murszowej. Badania przeprowadzono w latach 1996-
2000 w dwóch równoległych doświadczeniach. Badaniami objęto pięć polskich odmian,
jeden polski ród oraz trzy holenderskie odmiany Lolium perenne L. w 11 mieszankach.
Odmiany Lolium perenne L. stanowiły w testowanych mieszankach 35%, pozostałą część
(65%): Dactylis glomerata L., Phleum pratense L. i Trifolium repens L. oraz dodatkowo
w mieszankach łąkowych – Trifolium pratense L. Skład gatunkowy runi określano na
podstawie analizy botaniczno-wagowej. Zimotrwałość Lolium perenne była ograniczana
przez niekorzystne warunki termiczne podczas zim, zwłaszcza w warunkach użytkowania
kośnego, jednak w trakcie sezonu wegetacyjnego następowała szybka regeneracja. Średni
udział Lolium perenne L. w runi pastwiskowej wahał się w granicach 45,6-57,8%, a w runi
łąkowej – 24,2-45%. Uzyskane wyniki potwierdzają dużą przydatność pastwiskową
większości badanych odmian życicy trwałej na gleby torfowo-murszowe Polski wschodniej
i niektórych odmian także na użytkowanie kośne.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Reakcja pszenicy ozimej na termin i gęstość siewu

Zbadano i opisano plonowanie pszenicy ozimej w łanie o zróżnicowanym zagęszczeniu roślin, uprawianej w warunkach wczesnego i o 2 tygodnie późniejszego terminu siewu. Wykazano, że zwartość kłosów pszenicy ozimej gwarantującą plon ziarna na poziomie 72,9 dt z ha można uzyskać już przy wysiewie 240 kiełkujących ziarniaków na m2. W latach o dobrych warunkach wilgotnościowych wiosną nawet siewy rzadkie (120 i 240 ziaren na m2) – poprzez dobrą krzewistość produktywną – zapewniają duże plony ziarna. W warunkach posusznych wiosną korzystniejsze dla plonu są siewy gęste (480, 600 ziarniaków). Siew wykonany 24 września zapewniał najwyższe plony. Przyspieszenie terminu o 10-14 dni wpływało na zwiększenie zwartości kłosów w łanie i liczby ziaren w kłosie, sprzyjało obniżce masy 1000 ziarniaków i silniejszemu porażeniu roślin przez Septoria nodorum Berk., czego efektem była obniżka plonu.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Efekty brzegowe w doświadczeniach z mieszankami owsa i łubinu żółtego. Cz.I. Zasięg efektu brzegowego

W latach 2004-2006 w Stacji Badawczej w Mochełku (53o13’ N; 17o51’E), należącej do Uniwersytetu Technologiczno-Przyrodniczego w Bydgoszczy przeprowadzono ścisłe doświadczenie polowe, mające na celu poznanie zasięgu efektu brzegowego w mieszance owsa z łubinem żółtym w zależności od szerokości ścieżki rozdzielającej poletka. Doświadczenie założono w układzie losowanych podbloków w 3 powtórzeniach. Czynnikiem pierwszego rzędu była szerokość ścieżki (25; 37,5; 50 cm), a drugiego rzędu – odległość rzędu roślin od ścieżki (cztery rzędy co 12,5 cm w głąb poletka). Stwierdzono, że w mieszance rośliny owsa i łubinu żółtego silnie reagują na sąsiedztwo ścieżek rozdzielających poletka doświadczalne, wytwarzając dorodniejsze organy wegetatywne i generatywne na skraju niż wewnątrz poletek. Zasięg efektu brzegowego, ujawniającego się w cechach roślin oraz w plonie mieszanki, dotyczy rzędu roślin bezpośrednio sąsiadującego ze ścieżką, a pod względem niektórych cech także rzędu drugiego – odległego o 12,5 cm od ścieżki. Efekty brzegowe plonu owsa w mieszance i plonu mieszanki nasilają się wraz ze zwiększaniem szerokości ścieżki do około 37 cm, natomiast dalsze jej poszerzanie nie ma istotnego znaczenia.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Skuteczność różnych metod odchwaszczania mieszańców kukurydzy uprawianych na kiszonkę

W latach 2004-2006 w Rolniczym Zakładzie Doświadczalnym w Pawłowicach pod Wrocławiem (51°09’ N; 17°06’ E) przeprowadzono doświadczenie polowe, którego celem było określenie reakcji trzech mieszańców kukurydzy kiszonkowej, różniących się wczesnością, na sposoby ograniczania zachwaszczenia: kontrola – nie stosowano żadnych zabiegów odchwaszczających, odchwaszczanie mechaniczne – poprzez opielanie a następnie obsypywanie, odchwaszczanie chemiczne – jeden lub dwa zabiegi herbicydowe. Sposób odchwaszczania wpływał na obsadę kukurydzy. Istotnie mniejszą liczbę roślin stwierdzono na obiektach bez odchwaszczania oraz odchwaszczanych mechanicznie niż na obiektach, na których zastosowano herbicydy. Badane sposoby odchwaszczania wpłynęły korzystnie na wielkość plonu suchej masy oraz jego strukturę. Z obiektów odchwaszczanych chemicznie i mechanicznie uzyskano plon suchej masy istotnie wyższy (odpowiednio: 8,3 i 8,5 t·ha-1), niż gdy nie wykonywano żadnych zabiegów pielęgnacyjnych (3,1 t·ha-1). W efekcie wydajność białka oraz jednostek paszowych produkcji mleka z ha kształtowała się podobnie jak plon suchej masy. Zastosowanie zarówno herbicydów, jak i zabiegów mechanicznych pozwoliło na ograniczenie biomasy chwastów w zbliżonym stopniu. Badane mieszańce różniły się obsadą – największą liczbę roślin stwierdzono dla mieszańca Iman. Mieszaniec Wilga plonował istotnie niżej (5,1 t s.m. z ha) niż Blask (7,0 t s.m. z ha) i Iman (7,7 t s.m. z ha). Nie stwierdzono istotnych różnic pozostałych ocenianych cech pomiędzy mieszańcami.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Zawartość form potasu w glebie antropogenicznej wytworzonej z gruntów pogórniczych w warunkach zróżnicowanej agrotechniki

W pracy określono całkowitą zawartość potasu i jego formy w glebie wytworzonej z gruntów pogórniczych, w warunkach zróżnicowanego poziomu nawożenia i dwóch głębokościach orki – płytkiej i głębokiej po dwudziestosiedmioletnim okresie rekultywacji. Całkowita zawartość potasu wahała się od 11630 do 15890 mg K·kg-1 gleby. Zawartość wszystkich w form potasu zwiększała się w glebie wraz ze wzrostem poziomu nawożenia i wahała się w przedziale dla potasu wodno-rozpuszczalnego od 16,45-82,53 mg K·kg-1, potasu aktywnego ekstrahowanego 0,01 mol·dm-3 CaCl2 od 75,51 do 210,93 mg K·kg-1, potasu przyswajalnego oznaczonego w wyciągu Egnera-Riehma od 83,56 do 233,42 mg K·kg-1 gleby, potasu uwstecznionego oznaczonego w 2 mol·dm-3 HCl od 177,24 do 403,86 mg K·kg-1, potasu zapasowego ekstrahowanego 1 mol·dm-3 HNO3 od 1001,2 and 1765,0 mg K·kg–1 gleby, potasu rezerwowego ekstrahowanego w 20% HCl od 1801 do 2817 mg K·kg-1. Nie wystąpiły istotne statystycznie różnice pomiędzy tymi sa-mymi kombinacjami nawożenia przy zastosowaniu orki płytkiej i głębokiej.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Plonowanie i wybrane cechy jakościowe owsa w okresie przestawiania jego uprawy na system ekologiczny

W latach 2004-2005 w Rolniczym Zakładzie Doświadczalnym w Bałcynach (53o35’ N; 19o51’ E), należącym do Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego, prowadzono badania nad określeniem skutków przestawiania uprawy owsa z systemu konwencjonalnego na ekologiczny. W jednym płodozmianie uprawiano go zgodnie z zasadami rolnictwa konwencjonalnego, stosując nawozy mineralne i pestycydy. W drugim realizowano dwuletni okres przestawiania uprawy roślin na system ekologiczny. W uprawie konwencjonalnej i w obiekcie z uprawą przestawianą na ekologiczną nagoziarnistą odmianę owsa wysiewano w stanowisku po pszenicy ozimej. W płodozmianie konwencjonalnym, średnio z dwóch lat, uzyskano 4,81 t·ha-1 ziarna owsa. Przestawianie jego uprawy na ekologiczną obniżyło wydajność o 28,7%. Zmniejszeniu plonów ziarna towarzyszyło pogorszenie wszystkich elementów morfometrii roślin i struktury plonu. Zawartość białka i P w ziarnie owsa w obiekcie z uprawą przestawianą na ekologiczną była mniejsza, natomiast K i Mg – większa niż w obiekcie konwencjonalnym. Zawartość Ca w ziarnie owsa pochodzącego z obu systemów uprawy była identyczna.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Reakcja bobiku (Vicia faba L.. minor Harz.) na sposób uprawy roli oraz gęstość siewu

Badania przeprowadzono w Zakładzie Produkcyjno-Doświadczalnym Bałcyny (53o35′ N; 19o51′ E) w latach 2000-2002. Celem eksperymentu było określenie wpływu uproszczeń uprawy roli i zróżnicowanej obsady roślin bobiku odmiany Tim na jednostce powierzchni na cechy morfologiczne i plon bobiku. W przeprowadzonym doś-wiadczeniu zagęszczenie roślin bobiku było jedynym czynnikiem różnicującym w sposób istotny wysokość osadzenia pierwszego strąka, liczbę strąków na roślinie, masę tysiąca nasion oraz plon nasion bobiku. W latach badań potwierdził się związek pomiędzy warun-kami termiczno-wilgotnościowymi a elementami struktury plonu.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo