rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Wpływ klasy (SEUROP) i masy tusz wieprzowych na zawartość mięsa szacowaną przy użyciu równań regresji z 2003 i 2011 roku

Badano różnice między wynikami szacowania mięsności tusz wieprzowych, obliczonej przy pomocy aktualnych równań regresji (z 2011 roku) i równań z 2003 roku. Określono także wpływ wartości rzeźnej tuczników na te różnice. Materiałem do badań było 180 988 tusz wieprzowych, pochodzących z 7 różnych zakładów ubojowych. Stwierdzono, że równania regresji opracowane w roku 2011 dla działających w przemyśle mięsnym ręcznych urządzeń klasyfikacyjnych szacują większą mięsność tusz wieprzowych (średnio o 1,51 p.p.), w porównaniu z równaniami z roku 2003. Na wielkość tych różnic statystycznie istotnie wpływa interakcja klasa tuszy x masa tuszy (p≤0,001). Wraz z obniżeniem mięsności i masy tuszy różnice szacowania się zwiększają. Przyczyną potrzeby zmian formuły równań regresji był wzrost wartości rzeźnej tuczników, jak również zmiana obowiązującej procedury testowania choirometrów, a przede wszystkim modyfikacja wzoru obliczeniowego zawartości mięsa w półtuszy podczas dysekcji.

Czasopismo: Roczniki Naukowe Polskiego Towarzystwa Zootechnicznego
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: zootechnika i rybactwo
Ocena wpływu wybranych substancji stosowanych do dezynfekcji jaj wylęgowych na wyniki lęgu piskląt kurzych

Celem pracy było zbadanie, czy preparaty używane do dezynfekcji jaj, w których podstawowymi substancjami czynnymi są: czwartorzędowe związki amoniowe (Amino-Steril); stabilizowany kwas nadoctowy i nadtlenek wodoru (Oxydion); aldehyd glutarowy, chlorek didecylodimetyloamoniowy, czwartorzędowe związki amoniowe i benzyl-C12-C16-alkilodimetyl (Viron FF); stabilizowany nadtlenek wodoru (Hydro-Clean), nie wykazują toksycznego działania na tkanki rozwijającego się zarodka kurzego. Badania przeprowadzono na jajach wylęgowych pochodzących od stada rodzicielskiego zestawu Ross 308. Ewentualne szkodliwe działanie wodnych roztworów preparatów dezynfekcyjnych oceniano in vitro, stosując test błony omoczniowo-kosmówkowej zarodka kurzego (ang. Hen’s Egg Test – Chorioallantoic Membrane; HET-CAM). Uzyskane wyniki potwierdzono w badaniach in vivo, analizując wylęgowość dezynfekowanych jaj. W badaniu in vitro wodne roztwory preparatów o stężeniu 1%, 0,5%, 0,25% i 0,125% nakrapiano na uprzednio wypreparowaną błonę omoczniowo-kosmówkową żywego ośmiodniowego zarodka kurzego (n = 8 zarodków/preparat/stężenie). Toksyczność substancji oceniano na podstawie wystąpienia przekrwienia, wylewów i koagulacji naczyń krwionośnych błony po 0,5, 2 i 5 minutach, i odnoszono do 21-punktowej skali Luepke. Badanie in vivo obejmowały dwa doświadczenia przeprowadzone w warunkach produkcyjnych, podczas których wykorzystano jaja od stad w szczytowej (37. tydzień życia) i schyłkowej (54. tydzień życia) fazie nieśności. Oprysk jaj 1% wodnym roztworem preparatu dezynfekcyjnego (400 jaj/preparat/doświadczenie) przeprowadzano na ok. 2 godziny przed rozpoczęciem inkubacji. Oceniano wyniki lęgu, fazę rozwojową zarodków w chwili zamarcia oraz ewentualne przypadki zakażeń. W badaniach metodą HET-CAM stwierdzono, że 1% roztwory preparatów powodowały reakcję silną (Hydro-Clean), umiarkowaną (Oxydion i Amino-Steril) oraz słabą (Viron FF). Natomiast dla stężenia 0,125% stwierdzono słabą reakcję lub jej brak. Analiza wyników lęgu nie wykazała wpływu użytych preparatów dezynfekcyjnych na końcowe wyniki lęgu. Jednak w przypadku jaj pochodzących od niosek w końcowym okresie produkcji można zaobserwować, że oprysk wodnymi rozworami każdego ze środków zmniejszał straty spowodowane wczesną
zamieralnością zarodków. Podsumowując, badane środki dezynfekcyjne mogą być bezpiecznie
stosowane w zakładach wylęgu drobiu.

Czasopismo: Roczniki Naukowe Polskiego Towarzystwa Zootechnicznego
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: zootechnika i rybactwo
Wpływ wybranych czynników na zawartość mocznika w mleku krów rasy polskiej holsztyńsko-fryzyjskiej

Celem pracy było zbadanie zależności między zawartością mocznika w mleku a takimi czynnikami, jak: numer laktacji, faza laktacji, miesiąc i sezon pobrania próby, wiek krów przy wycieleniu, poziom wydajności mleka i zawartość białka. Do obliczeń wykorzystano dane z 7731 próbnych udojów 1078 krów rasy polskiej holsztyńsko-fryzyjskiej odmiany czarno-białej. Próbne udoje z pierwszej, drugiej i trzeciej laktacji wykonano w okresie od grudnia 2010 roku do grudnia 2011 roku. Obliczenia wykonano przy użyciu procedury MIXED z pakietu SAS/STAT. Zastosowano model liniowy mieszany, w którym parametry estymowane były za pomocą metody największej wiarogodności z ograniczeniami (REML). Średnie najmniejszych kwadratów dla efektów stałych w modelu porównano testem Tukeya-Kramera. Stwierdzono, że laktacja pierwsza różniła się istotnie od laktacji drugiej i trzeciej pod względem zawartości mocznika w mleku, natomiast między laktacją drugą i trzecią nie występowały istotne różnice. U pierwiastek zawartość mocznika w mleku rosła przez cały okres laktacji, natomiast u krów starszych tylko do siódmego, ósmego miesiąca laktacji. Nie stwierdzono statystycznie istotnych różnic między zawartością mocznika w tych samych fazach sąsiednich laktacji, tzn. pierwszej i drugiej oraz drugiej i trzeciej. Natomiast między laktacją pierwszą i trzecią statystycznie istotne różnice w zawartości mocznika wystąpiły tylko w 9. i 10. miesiącu laktacji. Zmiany zawartości mocznika związane z sezonem pobrania próby miały różny charakter w zależności od numeru laktacji. W laktacji pierwszej najniższa zawartość mocznika w mleku wystąpiła w sezonie wiosennym, a najwyższa w sezonie jesiennym. Tendencja ta nie powtórzyła się w kolejnych laktacjach, tj. drugiej i trzeciej. Odnotowano, że wraz ze wzrostem zawartości białka w mleku rosła również zawartość mocznika w mleku. Podobnie, wraz ze wzrostem wydajności mleka rosła zawartość mocznika w mleku.

Czasopismo: Roczniki Naukowe Polskiego Towarzystwa Zootechnicznego
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: zootechnika i rybactwo
Wartość użytkowa i skład chemiczny mięsa karpi (Cyprinus carpio L.) i pstrągów tęczowych (Oncorhynchus mykiss Walb.) pozyskanych z gospodarstw regionu lubelskiego

Celem pracy była ocena wartości użytkowej oraz wartości odżywczej mięsa pstrąga tęczowego
i karpia. Badaniami objęto 40 ryb (po 20 osobników każdego gatunku), odłowionych
w gospodarstwach z terenu województwa lubelskiego. Pstrągi tęczowe charakteryzowały się
istotnie wyższym udziałem części jadalnych. Mięso pstrągów tęczowych zawierało również
istotnie więcej białka, jak również było bardziej energetyczne w porównaniu do mięsa karpi.

Czasopismo: Roczniki Naukowe Polskiego Towarzystwa Zootechnicznego
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: zootechnika i rybactwo
Podstawowy skład chemiczny, zawartość kazeiny i wartość energetyczna mleka krów rasy polskiej czerwonej, białogrzbietej i simentalskiej z uwzględnieniem ich dobowej wydajności

Oceniono podstawowy skład chemiczny (białko, tłuszcz, laktoza, sucha masa), zawartość kazeiny oraz wartość energetyczną w 972 próbach mleka pobranych od 172 krów trzech ras: polskiej czerwonej (324 szt.), białogrzbietej (334 szt.) i simentalskiej (314 szt.). W analizie uzyskanych wyników uwzględniono dobową wydajność mleka, wyróżniając w każdej rasie 3 grupy: poniżej 10,0, 10,0-20,0 i powyżej 20,0 kg. Mleko pozyskane od krów o wydajności poniżej 10,0 kg charakteryzowało się istotnie najwyższą zawartością białka (3,78%) w porównaniu do dwóch pozostałych grup, tzn. o wydajności w przedziale 10,0-20,0 kg (3,48%) i powyżej 20,0 kg (3,22%). W mleku krów o wydajności dobowej poniżej 10,0 kg stwierdzono również istotnie wyższą (P≤0,01) zawartość kazeiny i tłuszczu (odpowiednio 2,48% i 4,51%) w stosunku do dwóch pozostałych grup, gdzie zawartość tych składników była zbliżona (kazeina 2,59 i 2,54%, tłuszcz 4,27 i 4,14%). Odwrotną tendencję stwierdzono dla laktozy, której zawartość wzrastała wraz ze wzrostem dobowej wydajności. Wartość energetyczna 1 kg mleka przy wydajności poniżej 10,0 kg była wyższa o około 7% w porównaniu do mleka krów z grupy III (o wydajności powyżej 20,0 kg). Najmniejsze różnice w tym zakresie zanotowano dla mleka krów simentalskich (3,9%), a wyższe dla polskiej czerwonej i białogrzbietej (odpowiednio 7,7 i 8,3%).

Czasopismo: Roczniki Naukowe Polskiego Towarzystwa Zootechnicznego
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: zootechnika i rybactwo
Wpływ zróżnicowanych programów odchowu prosiąt na zawartość żelaza we krwi i masę ciała

Badaniami objęto 16 miotów prosiąt (Näima x Neckar), po 8 w grupie kontrolnej (85 prosiąt)
i doświadczalnej (87 prosiąt), oraz ich matki. Prosiętom z grupy kontrolnej (K) podano jednorazowo
w iniekcji po 1 ml/szt. preparatu Gleptosil, a z grupy doświadczalnej (D) 3-krotnie,
w 3., 7. i 11. dniu życia, per os po 40 g/miot preparatu Hemoral. Określone dla siary i mleka
loch parametry jakościowe (skład podstawowy, LKS), potwierdziły dobrą jakość pokarmu
pobieranego przez potomstwo. Prosięta otrzymujące preparat iniekcyjnie dokarmiano od 3.
dnia życia, a otrzymujące preparat per os – od 12. dnia. Masę ciała i poziom żelaza określano
u 18- i 27-dniowych prosiąt. Istotnie większą (P≤0,01) zawartość Fe wykazano we krwi prosiąt
otrzymujących per os preparat Hemoral (grupa D), zarówno w 18., jak i w 27. dniu życia,
przy istotnie mniejszej (P≤0,05) masie ciała tych prosiąt w 27. dniu. Śmiertelność prosiąt
do odsadzenia w wieku 4. tygodni była większa w grupie D niż K (13,8% i 9,4%). Uzyskane
wyniki nie wskazują jednoznacznie na praktyczną przydatność preparatu Hemoral w intensywnej
produkcji prosiąt.

Czasopismo: Roczniki Naukowe Polskiego Towarzystwa Zootechnicznego
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: zootechnika i rybactwo
Zależności pomiędzy wydajnością pierwiastek rasy montbeliarde w pierwszym trymestrze laktacji a ich późniejszą użytkowością mleczną

W pracy oceniono wpływ poziomu wydajności pierwiastek rasy montbeliarde w pierwszym
trymestrze laktacji (≤2300, 2301-2800 i >2800 kg mleka) na dobową i laktacyjną produkcyjność
(z podziałem na pierwiastki i wieloródki). Badania przeprowadzono w stadzie liczącym
228 krów o przeciętnej wydajności jednostkowej 9565 kg mleka. Utrzymywano je w oborze
wolnostanowiskowej na głębokiej ściółce, a w żywieniu stosowano system TMR. W analizie
uwzględniono 8236 próbnych udojów oraz 911 standardowych i pełnych laktacji. Wykazano,
że zarówno pierwiastki, jak i krowy starsze, od których w pierwszej 100-dniowej laktacji pozyskiwano
najmniej mleka (≤2300 kg) charakteryzowały się najniższą dobową wydajnością
(odpowiednio 16,8 i 28,5 kg) oraz najmniejszą produkcją mleka, tłuszczu, białka, laktozy
i suchej masy w standardowych i pełnych laktacjach. Istotnie niższą koncentrację podstawowych
składników mleka stwierdzano u zwierząt, od których w pierwszej tercji I laktacji
pozyskiwano najwięcej mleka. Wykazane zależności sugerują, że wyniki dotyczące wydajności
uzyskiwanej w pierwszych 100 dniach I laktacji można wykorzystać w przewidywaniu
użytkowości krów rasy montbeliarde w dalszych laktacjach. Analiza liczby komórek somatycznych
w mleku sugeruje jednak, że maksymalizacja wydajności na początku użytkowania
mlecznego może w przyszłości powodować wzrost wrażliwości krów na zapalenia wymion.

Czasopismo: Roczniki Naukowe Polskiego Towarzystwa Zootechnicznego
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: zootechnika i rybactwo
Wpływ dodatku ziół na użytkowość dojonych owiec w okresie żywienia zimowego

Badania wykonano na 75 matkach merynosa polskiego odmiany barwnej, dojonych od lutego do kwietnia. Matki utrzymywane były alkierzowo i żywione konserwowanymi paszami objętościowymi oraz mieszanką pasz treściwych. Utworzono 3 grupy żywieniowe: grupa I – kontrolna, bez dodatku ziół do paszy treściwej, oraz grupy II i III, w których zastosowano dodatek mieszanki ziołowej (zamiast otrąb pszennych) do paszy treściwej, w ilości odpowiednio 10 i 20 g/szt./dzień. W ramach badań analizowano wpływ dodatku ziół do diety owiec na poziom spożycia pasz, masę ciała owiec i ich stan kondycyjny oraz na użytkowość mleczną i skład chemiczny mleka. W grupach doświadczalnych stwierdzono lepsze pobranie pasz objętościowych. Wykazano brak wpływu stosowania mieszanki ziołowej na masę ciała i kondycję owiec oraz na podstawowy skład chemiczny udojonego mleka. Owce, w diecie których zastosowano dodatek mieszanki ziołowej wykazały się lepszą wytrwałością udojową i większą dobową wydajnością mleka, co wpłynęło na większą produkcję mleka w całym okresie doju, w grupie II o 10,9%, a w III o 20,4%. Wyniki te nie zostały jednak potwierdzone statystycznie, ze względu na dużą zmienność wewnątrzgrupową.

Czasopismo: Roczniki Naukowe Polskiego Towarzystwa Zootechnicznego
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: zootechnika i rybactwo
Wpływ sezonu produkcji na przydatność technologiczną, profil kwasów tłuszczowych i zawartość cholesterolu w mleku pozyskiwanym od krów utrzymywanych w oborach wolnostanowiskowych i żywionych systemem TMR

Oceniono 1146 prób mleka (526 z sezonu wiosenno-letniego i 620 z jesienno-zimowego) pobranych
od 274 krów utrzymywanych w 5 gospodarstwach stosujących intensywną technologię
chowu (obory wolnostanowiskowe i żywienie TMR). Oznaczono: zawartość kazeiny,
suchej masy beztłuszczowej, stosunek białkowo-tłuszczowy, kwasowość czynną i potencjalną,
stabilność cieplną, czas krzepnięcia pod wpływem podpuszczki, stan dyspersji tłuszczu mlekowego
oraz udział kwasów tłuszczowych i zawartość cholesterolu. Istotnie (p≤0,01) wyższą
wydajność dobową mleka uzyskiwano w okresie wiosenno-letnim (25,8 kg) w porównaniu do
jesienno-zimowego (23,3 kg). Mleko pozyskiwane w sezonie wiosenno-letnim cechowało się
istotnie (p≤0,01) wyższą kwasowością czynną (pH 6,64), krótszym czasem krzepnięcia pod
wpływem podpuszczki (średnio 4:21 min), niższą stabilnością cieplną (średnio 2:40 min) oraz
wyższym udziałem małych kuleczek tłuszczowych (65,97%), zawierało także istotnie więcej
cholesterolu (22,71 mg/100 ml). Przy całorocznym żywieniu krów systemem TMR sezon
produkcji nie miał generalnie istotnego wpływu na udział kwasów tłuszczowych w mleku, z
wyjątkiem UFA i PUFA oraz proporcji MUFA/SFA i PUFA/SFA (p≤0,05).

Czasopismo: Roczniki Naukowe Polskiego Towarzystwa Zootechnicznego
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: zootechnika i rybactwo
Pokrycie potrzeb pokarmowych i koszty produkcji mleka w gospodarstwach o różnych systemach żywienia krów

Oszacowano pokrycie potrzeb pokarmowych krów, koszty produkcji oraz wydajność i skład
chemiczny mleka w 46 gospodarstwach z terenu wschodniej Polski, które podzielono na 3
grupy w zależności od stosowanego systemu żywienia: grupa I – system ekstensywny (17 gospodarstw),
grupa II – system półintensywny (17 gospodarstw) i grupa III – system intensywny
(12 gospodarstw). W gospodarstwach grupy I żywienie krów oparte było na paszach własnych
pochodzących z TUZ, w żywieniu krów grupy II skarmiano dodatkowo kiszonkę z kukurydzy,
natomiast krowy grupy III żywiono w systemie PMR. Dla każdej krowy opracowano indywidualną
teoretyczną dawkę pokarmową w systemie INRA, w zależności od dziennej wydajności
w dniu pobierania próby mleka. Łącznie opracowano 1590 dawek pokarmowych, w tym 755
dla okresu żywienia letniego i 835 dla zimowego. Wykazano, że najlepiej zbilansowane dawki
pokarmowe były w gospodarstwach zaliczanych do grupy III (system intensywny), co przełożyło
się na wysoką wydajność i zawartość składników odżywczych, w szczególności tłuszczu
i białka (P≤0,01). W systemie tym uzyskano również najniższy koszt produkcji 1 kg mleka
(0,68 zł), natomiast najwyższy (0,76 zł) w grupie I (system ekstensywny). Niewiele wyższy koszt
produkcji (0,70 zł) uzyskano w II grupie gospodarstw (system półintensywny), w których stosowano
wypas pastwiskowy i kiszonkę z kukurydzy. Można go więc polecać dla gospodarstw,
które nie są w stanie zainwestować dużych środków finansowych w modernizację, a posiadają
powierzchnię paszową i chcą produkować mleko towarowe.

Czasopismo: Roczniki Naukowe Polskiego Towarzystwa Zootechnicznego
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: zootechnika i rybactwo
Wpływ rasy bydła na wybrane cechy jakościowe cielęciny przechowywanej w warunkach chłodniczych

Z danych literaturowych wynika, że typ użytkowy czy rasa bydła mają istotny wpływ na poszczególne
cechy jakościowe mięsa cielęcego. Dlatego też celem pracy było zbadanie, czy i w
jaki sposób wybrane cechy jakościowe mięsa cielęcego zmieniają się w czasie (po 24, 48, 72 i 96
godzinach od uboju zwierzęcia), w zależności od rasy bydła. Badania przeprowadzono na mięsie
pochodzącym z mięśnia czworogłowego uda (m. quadriceps femoris) cieląt rasy simentalskiej
(30 szt.), polskiej holsztyńsko-fryzyjskiej odmiany czarno-białej (30 szt.), polskiej holsztyńsko-
-fryzyjskiej odmiany czerwono-białej (30 szt.) i limousine (30 szt.). W ciągu czterech kolejnych
dni przechowywania chłodniczego (w temperaturze 2-4oC) najwolniej obniżało się pH w mięsie
cieląt rasy limousine. W mięsie cieląt pozostałych grup rasowych stwierdzono najniższe pH już
po 24 godzinach od uboju. Jednak statystycznie istotne różnice stwierdzono jedynie dla pH48
pomiędzy mięsem cieląt rasy simentalskiej i polskiej holsztyńsko-fryzyjskiej odmiany czarno-
-białej. Analizując okres dojrzewania poubojowego cielęciny stwierdzono, że najkorzystniejsze
parametry wycieku wymuszonego i termicznego z mięsa wystąpiły w surowcu pozyskanym z
tusz cieląt rasy polskiej holsztyńsko-fryzyjskiej odmiany czarno-białej i odmiany czerwono-
-białej. Najgorsze mięso pod względem tych cech otrzymano z tusz cieląt rasy simentalskiej.

Czasopismo: Roczniki Naukowe Polskiego Towarzystwa Zootechnicznego
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: zootechnika i rybactwo
Związek wariantów genetycznych beta-laktoglobuliny i kappa-kazeiny z wydajnością i składem chemicznym mleka krów czterech ras

Celem pracy było ustalenie polimorfizmu β-laktoglobuliny i κ-kazeiny u krów 4 ras, w tym
dwóch reprezentujących typ mleczny (polska holsztyńsko-fryzyjska odmiany czarno-białej i
jersey) i dwóch lokalnych (polska czerwona i białogrzbieta) oraz ocena związków wariantów
genetycznych tych frakcji białek z wydajnością i składem chemicznym mleka. W obrębie
β-laktoglobuliny u wszystkich 4 ocenianych ras zidentyfikowano dwa allele (A i B). U rasy
polskiej czerwonej zdecydowanie dominował wariant B (frekwencja 0,73), natomiast w rasie
jersey zaobserwowano wyższą częstotliwość allelu A (0,62). U krów ras polskiej holsztyńsko-
fryzyjskiej i białogrzbietej frekwencje alleli A i B były zbliżone do proporcji 1:1. Dla
κ-kazeiny stwierdzono również występowanie dwóch alleli (A i B). Najwyższą frekwencję wariantu
B κ-kazeiny wykazano u krów rasy jersey (0,74) i stosunkowo wysoką u ras lokalnych,
tzn. polskiej czerwonej i białogrzbietej (powyżej 0,4). U rasy polskiej holsztyńsko-fryzyjskiej
częstotliwość występowania tego allelu była zdecydowanie niższa (0,28). Obecność allelu A
β-laktoglobuliny (BLG) była związana z istotnie wyższą wydajnością (p≤0,01), zawartością
białka (p≤0,01) i suchej masy (p≤0,05). Krowy o genotypie AA BLG produkowały o 4,21 kg
więcej mleka o wyższej zawartości w nim suchej masy (o 0,62 p.p.), w tym białka (o 0,28 p.p.),
w porównaniu do homozygot BB BLG. W odniesieniu do genu κ-kazeiny (CSN3) stwierdzono,
że zwierzęta posiadające allel A również produkowały istotnie (p≤0,05) więcej mleka,
jednak o niższej koncentracji składników suchej masy (p≤0,05, p≤0,01). Homozygoty BB
produkowały bowiem o 2,9-4,32 kg mniej mleka, jednak o wyższej zawartości suchej masy (o
0,29-1,33 p.p.), w tym tłuszczu (o 0,12-0,52 p.p.) i białka (o 0,13-0,51 p.p.) w porównaniu do
homozygot AA CSN3. Allel B CSN3 łączył się również z wyższą zawartością kazeiny w mleku.

Czasopismo: Roczniki Naukowe Polskiego Towarzystwa Zootechnicznego
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: zootechnika i rybactwo
Wpływ dodatku mieszanki ziół na użytkowość dojonych owiec w okresie żywienia letniego

Przeprowadzono doświadczenie na 66 dojonych owcach matkach plenno-mlecznej owcy kołudzkiej, utrzymywanych w systemie alkierzowym, w okresie żywienia letniego opartego na zielonce z lucerny. Celem badań było określenie wpływu dodatku autorskiej mieszanki ziołowej do paszy treściwej (w ilości 10 lub 20 g/szt./dzień) dla dojonych owiec na spożycie pasz i składników pokarmowych oraz masę ciała, kondycję owiec, wydajność i skład chemiczny mleka oraz stan zdrowotny wymion. Dodatek ziół do paszy treściwej zwiększył w niej zawartość substancji biologicznie czynnych (olejków eterycznych i flawonoidów), proporcjonalnie do ilości dodanych ziół. Zastosowanie dodatku mieszanki ziołowej nie miało wpływu na masę ciała i kondycję owiec. Dodatek ziół w ilości 20 g/szt./dzień wpłynął na poprawę zdrowotności wymion, ocenianej na podstawie oporności elektrycznej mleka. Zastosowane zioła zwiększyły wytrwałość udojową owiec oraz dobową wydajność mleka, co przełożyło się na większą produkcję mleka. Od owiec żywionych z dodatkiem 10 i 20 g ziół wydajność mleka była wyższa niż w grupie kontrolnej, odpowiednio o 8,2 i 16,4%. Nie stwierdzono wpływu stosowania mieszanki ziołowej na zawartość podstawowych składników chemicznych w mleku, poza obniżeniem zawartości tłuszczu w mleku przy 20 g dodatku ziół.

Czasopismo: Roczniki Naukowe Polskiego Towarzystwa Zootechnicznego
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: zootechnika i rybactwo
Skład chemiczny mięsa i lipidogram krwi tuczników żywionych mieszankami zawierającymi jęczmień lub pszenżyto

Przeprowadzono doświadczenie żywieniowe na 24 tucznikach hybrydowych (PIC 408 x Camborough 24), mające na celu zbadanie wpływu mieszanek z udziałem śruty jęczmiennej lub pszenżytniej na zawartość składników podstawowych i profil kwasów tłuszczowych mięśnia longissimus lumborum i adductor oraz stężenie trójglicerydów i cholesterolu w surowicy krwi. Wykazano, że rodzaj zboża zastosowanego w mieszankach nie wpłynął w sposób statystycznie istotny na zawartość składników podstawowych (białko, tłuszcz, popiół) i profil kwasów tłuszczowych (z wyjątkiem kwasów C14:0 i C20:1 w m. adductor) w lipidach obu ocenianych mięśni. Zaobserwowano jednak nieznaczne obniżenie zawartości tłuszczu śródmięśniowego, w którym było nieco więcej wielonienasyconych kwasów tłuszczowych (głównie linolowego), a także poziomu analizowanych wskaźników krwi tuczników żywionych mieszankami z pszenżytem.

Czasopismo: Roczniki Naukowe Polskiego Towarzystwa Zootechnicznego
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: zootechnika i rybactwo
Znaczenie etologii w naukach o dobrostanie zwierząt

Poznanie behawioru gatunku umożliwia zapewnienie dobrostanu zwierząt w warunkach hodowlanych, znając bowiem wzorzec bahawioralny jesteśmy w stanie zagwarantować pokrycie przynajmniej minimum potrzeb życiowych. Obserwacja zachowania zwierząt hodowlanych jest pierwszym elementem w ocenie ich komfortu zarówno fizycznego, jak i psychicznego. Dąży się przede wszystkim do tego, by zmaksymalizować produkcję przy jednoczesnym zachowaniu dobrostanu zwierząt. Często jednak jest to trudne i ekonomia kłóci się z komfortem i potrzebami zwierząt. Skupiając się na czynnikach składowych owego „poznania” behawioru należałoby wymienić przede wszystkim naukę zajmującą się badaniem behawioru, czyli etologię, ale także zoosemiotykę i nauki kognitywne – popierające występowanie konkretnych zachowań aspektami biologiczno-fizjologicznymi.

Czasopismo: Roczniki Naukowe Polskiego Towarzystwa Zootechnicznego
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: zootechnika i rybactwo