rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Moja winnica…: autobiografia czy auto(tanato)grafia?

Artykuł jest próbą twórczej lektury (przy wykorzystaniu materiału ikonicznego, a także innych utworów czytanej autorki) autobiografii Miriam Akavii pt. Moja winnica. Najistotniejszym aspektem teoretycznym, zasygnalizowanym w tytule szkicu, pozostaje książka Aleksandry Ubertowskiej Holokaust. Auto (tanato) grafie. Tekst to zastosowanie zmodyfikowanej przez Ubertowską Derridiańskiej kategorii quasi-gatunkowej do interpretacji istotnego dzieła tożsamościowego autorki, której przeżyciem formującym była Zagłada.

Czasopismo: Narracje o Zagładzie
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: historia, literaturoznawstwo, nauki o kulturze i religii
Powroty niemożliwe, powroty nieuniknione – konwencjonalność i topiczność w prozie Miriam Akavii

Artykuł zawiera rozważania na temat prozy Miriam Akavii, przede wszystkim na podstawie jej ostatniej książki Moje powroty, opublikowanej w 2005 roku. Głównym tematem twórczości Akavii była jej biografia: przedwojenne dzieciństwo w Krakowie, doświadczenia z czasów okupacji, Zagłada oraz życie w Izraelu po II wojnie światowej. Pisarka wykorzystywała tradycyjne metody twórcze, używała konwencjonalnych środków wyrazu oraz rozpoznawalnej topiki jako medium dla wyrażenia przywiązania do wartości, którym pozostała wierna: domu, rodziny, ojczyzny (starej i nowej) oraz rodzinnego miasta Krakowa.

Czasopismo: Narracje o Zagładzie
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: historia, literaturoznawstwo, nauki o kulturze i religii
Język hebrajski oraz jidysz w sztuce Haima Maora, izraelskiego artysty drugiego pokolenia

Haim Maor to izraelski artysta drugiego pokolenia czy też postpokolenia, posługujący się w swej twórczości różnymi środkami wyrazu, jak np. malarstwo, instalacja, fotografia, performance, i uprawiający sztukę biograficzną. W wielu pracach posługuje się słowem lub tekstem w językach: hebrajskim, jidysz, angielskim, niemieckim, polskim oraz arabskim. W niniejszym artykule autor koncentruje uwagę głównie na tych pracach, w których Haim Maor – w sposób bliski konceptualizmowi, postkonceptualizmowi oraz poezji konkretnej – posługuje się słowem (głównie w językach hebrajskim oraz jidysz). Odnosi się do obecnego w sztuce tego artysty napięcia pomiędzy oficjalnym językiem młodego i dumnego państwa Izrael – hebrajskim, a pogardzanym przez izraelskie elity językiem diaspory – jidysz. Prace Maora przywołują Zagładę głównie poprzez odniesienia do rodzinnych historii. W artykule autor podejmuje wątek pamięci obecny w sztuce tego artysty, sytuując jego twórczość w kontekście „sztuki po Zagładzie” oraz pojęcia postpamięci (Marianne Hirsch), pokazując, w jaki sposób zmieniał się stosunek do tragedii Szoa w Państwie Izrael. Sztuka Maora poddaje krytyce mitologie funkcjonujące w izraelskim społeczeństwie, np. mit „pięknej” śmierci. Sięgając zarówno do badań izraelskich historyków syjonistycznych (Anita Shapira) oraz tzw. nowych historyków (Shlomo Sand, Tom Segev, Ilan Pappé oraz Idith Zertal), a także do tekstów lewicowych publicystów i pisarzy (Dawid Grosman, Amos Oz, Ari Shavit), autor próbuje unaocznić czytelnikowi, w jaki sposób przepracowywano na gruncie sztuk wizualnych te same problemy, z którymi mierzą się historycy, literaci oraz dziennikarze.

Czasopismo: Narracje o Zagładzie
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: historia, literaturoznawstwo, nauki o kulturze i religii
„Kto jest fałszerzem pieprzu?”. Monika Sznajderman: Fałszerze pieprzu. Historia rodzinna. Wołowiec, Wydawnictwo Czarne, 2016, ss. 280

Recenzja autobiograficznego eseju Moniki Sznajderman koncentruje się na technikach i etycznym wymiarze rekonstrukcji żydowskiego oraz polskiego losu w historii rodziny i własnej dwojakiej tożsamości pisarki. Autorka recenzji przedstawia opowieść o Żydach i Polakach w czasie wojny, pokazuje także, w jaki sposób Sznajderman unika, konstruując swoją wypowiedź, stereotypów. W recenzji podkreśla się również, że nie tło historyczne, ale międzyludzkie więzi najmocniej interesują eseistkę.

Czasopismo: Narracje o Zagładzie
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: historia, literaturoznawstwo, nauki o kulturze i religii
Praca wre. Work in Progress. Konfrontacje trzeciego pokolenia po Zagładzie. Red. Jagoda Budzik. Kraków, Wydawnictwo Pasaże, 2018, ss. 112

W recenzji składającej się z siedmiu szkiców pracy zbiorowej Work in Progress. Konfrontacje trzeciego pokolenia po Zagładzie autor wskazuje na dotychczasowe ujęcia tematu trzeciego pokolenia na świecie i w Polsce oraz podkreśla nowatorstwo omawianej książki. Reprezentuje ona różne perspektywy, jest interdyscyplinarna, a przy tym niezwykle aktualna, mimo że traktuje często o zjawiskach słabo w kraju znanych. Do niewątpliwych zalet recenzowanej monografii należą: niebywały dynamizm, burzenie wszelkiego rodzaju schematów myślowych, trzymanie ręki „na pulsie”, a przy tym zachowanie koherentności.

Czasopismo: Narracje o Zagładzie
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: historia, literaturoznawstwo, nauki o kulturze i religii
Izrael nieoswojony. O różnorodności literackich reprezentacji. Paweł Smoleński: Izrael już nie frunie. Wołowiec, Wydawnictwo Czarne, 2006, ss. 320. Ela Sidi: Izrael oswojony. Warszawa, Muza, 2013, ss. 560

Autorka przygląda się dwóm narracjom o Izraelu: reportażowi Pawła Smoleńskiego Izrael już nie frunie oraz opowieści Eli Sidi Izrael oswojony. Publikacje stanowią pretekst do analizy sposobu kreowania literackich reprezentacji kraju. Tym, co wydaje się szczególnie interesujące, są elementy wspólne obu książek oraz ich elementy odmienne. Czynniki wpływające na kształt narracji to rola, status i cel opowiadającego. Wnioski płynące z lektury obu tekstów są zbieżne – Izrael jest trudno uchwytnym, egzotycznym i pod wieloma względami niedostępnym miejscem.

Czasopismo: Narracje o Zagładzie
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: historia, literaturoznawstwo, nauki o kulturze i religii
Historia prawdziwa z niuansów. Anna Bikont: Sendlerowa. W ukryciu. Wołowiec, Wydawnictwo Czarne, 2017, ss. 480

Anna Bikont swoją najnowszą książką Sendlerowa. W ukryciu otwiera ponownie w polskim literaturoznawstwie dyskusję nad zagadnieniem, granicami i nowymi horyzontami biografii. Autorka nie stara się powielać w niej znanych już z dotychczasowych publikacji poświęconych bohaterce faktów czy zasłyszanych opowieści. Przedstawia natomiast Sendlerową w nowym świetle, przede wszystkim jako kobietę, prefeministkę, żonę i społeczniczkę. Opierając się na nieznanych dotychczas źródłach, dokumentach, wzmacniając swoją narrację licznymi fotografiami, Bikont tworzy po części syntezę życia i działalności Sendelerowej.

Czasopismo: Narracje o Zagładzie
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: historia, literaturoznawstwo, nauki o kulturze i religii
Czytanie i pamięć. Małgorzata Wójcik‑ Dudek: W(y)czytać Zagładę. Praktyki postpamięci w polskiej literaturze XXI wieku dla dzieci i młodzieży. Katowice, Wydawnictwo Uniwersytetu Śląskiego, 2016, ss. 336

Recenzja stanowi krytyczne omówienie pracy Małgorzaty Wójcik-Dudek W(y)czytać Zagładę. Praktyki postpamięci w polskiej literaturze XXI wieku dla dzieci i młodzieży. Przytoczone zostały tu zagadnienia poruszone w poszczególnych rozdziałach pracy i opatrzone krótkimi komentarzami. Opracowanie zostało poddane analizie pod kątem sposobu opisywania współczesnych tekstów kierowanych do czwartego pokolenia, dotyczących Zagłady Żydów i rozczytywania zagładowego imaginarium, a także realizacji tytułowych zagadnień – wyczytywania i wczytywania pamięci.

Czasopismo: Narracje o Zagładzie
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: historia, literaturoznawstwo, nauki o kulturze i religii
„Paciorkowa robota”. Dorota Głowacka: Po tamtej stronie. Świadectwo – afekt – wyobraźnia; Anita Jarzyna: Imaginauci. Pismo wyobraźni w poezji Bolesława Leśmiana, Józefa Czechowicza, Krzysztofa Kamila Baczyńskiego, Tadeusza Nowaka.

Autor recenzji książek Doroty Głowackiej i Anity Jarzyny podkreśla intuicję badaczek w kwestii wyszczególnienia w ramach Holocaust studies odrębnej kategorii, która pozwala nie tylko solidaryzować się z ofiarami Zagłady, dzięki „wyobraźni relacyjnej”, lecz również zaliczyć ją do innych aktów ludobójczych (m.in. rdzennej ludności Kanady). Wyobraźnia w projektach obu badaczek nie jest równoznaczna ze zmyśleniem, konfabulacją; jej fenomen, jak dowodzi autor recenzji, polega na wynalezieniu nowego języka wrażliwości, który przekraczałby ramy uznawalności jednego wydarzenia (w tym przypadku Zagłady). Głowacka postuluje (konieczne z perspektywy dynamicznie rozwijającego się nurtu Genocide studies) odwrócenie utrwalonego przez politykę kolonialną kierunku przepływu wiedzy oraz pamięci z centrum ku peryferiom i zastąpienie go innym układem (za Achillem Mbembe można nazwać go wędrującym), który podważyłby dotychczasową tendencję i dowartościował „pamięć wielokierunkową” (termin Micheala Rothberga). Mimo że autorki recenzowanych rozpraw sytuują się w różnych obszarach badawczych, ich badania spaja kategoria wyobraźni, przekraczająca prądy historycznoliterackie i pozwalająca na przenikanie się pozornie niewspółmiernych zjawisk (np. tortur i wykluczania kobiet jako podmiotów sprawczych), dla których Zagłada byłaby wydarzeniem fundacyjnym à rebours (a więc dającym możliwość podjęcia buntu i wyrażenia sprzeciwu oraz ukonstytuowania nowego podmiotu).

Czasopismo: Narracje o Zagładzie
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: historia, literaturoznawstwo, nauki o kulturze i religii
Kiedyś, przed Zagładą. O książce „przywracającej” żydowskie życie Berlina i Warszawy. Alina Molisak: Żydowska Warszawa – żydowski Berlin. Literacki portret miasta w pierwszej połowie XX wieku. Warszawa, Instytut Badań Literackich PAN. Wydawnictwo, 2016, s

Tekst jest obszernym, kontekstowym omówieniem książki Aliny Molisak Żydowska Warszawa – żydowski Berlin. Literacki portret miasta w pierwszej połowie XX wieku. To próba usytuowania monografii zarówno w kontekście szeroko rozumianych studiów żydowskich, jak i studiów miejskich. To także omówienie w relacji do dotychczasowych dzieł i działań autorki, ściśle związanych z cezurą Zagłady i z Europą Środkową jako miejscem istnienia specyficznych miejskich fenomenów. Wreszcie przypomnienie – za Aliną Molisak – bogatej literatury dokumentującej przedzagładowe życie obydwu stolic: niemieckiej i polskiej, widziane z różnych perspektyw.

Czasopismo: Narracje o Zagładzie
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: historia, literaturoznawstwo, nauki o kulturze i religii
Kret czy wieloryb? Którędy do Rechnitz? Sacha Batthyany: A co ja mam z tym wspólnego? Zbrodnia popełniona w marcu 1945 roku. Dzieje mojej rodziny. Przeł. Emilia Bielicka. Warszawa, Czytelnik, 2017, ss. 256

Recenzja książki Sachy Batthyanyego A co ja mam z tym wspólnego? Zbrodnia popełniona w marcu 1945 roku. Dzieje mojej rodziny skupia się na kilku kluczowych problemach związanych z filozofią pamięci o Zagładzie. Tekst stawia w centrum dwie zwierzęce metafory: wieloryba i kreta, symbolizujące różne postawy wobec rodzinnej historii poznawanej przez szwajcarskiego pisarza. „Ludzie wieloryby” znikają w ciemnościach głębin, gdy nadchodzi chwila konfrontacji z trudną prawdą o przeszłości, a „ludzie krety” oddają się mozolnej pracy archiwistycznej i analizie drobiazgowo zrekonstruowanych faktów. Batthyany wybiera sposób mówienia o masakrze w Rechnitz z perspektywy autorskiej, dociera do dokumentów i dziennika, ale manierycznie przefiltrowuje historię przez własne doznania, często dominujące narrację książki. Subiektywizm w rozpatrywaniu i przyjmowaniu prawdy, choć stanowi jedno z podstawowych praw pracy artystycznej, może być jednak zwodniczy, ponieważ może prowadzić do relatywizacji historii i zbyt prostych konstatacji.

Czasopismo: Narracje o Zagładzie
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: historia, literaturoznawstwo, nauki o kulturze i religii
Proza drugiego pokolenia po Zagładzie: inne sposoby pamiętania

Proza drugiego pokolenia po Zagładzie: inne sposoby pamiętania (tłumaczenie Jagoda Budzik)

Czasopismo: Narracje o Zagładzie
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: historia, literaturoznawstwo, nauki o kulturze i religii
Zło trzeba dobrem nakrywać. O kulturowej, narodowej i religijnej zagładzie Tybetańczyków

Tekst Hanki Grupińskiej pt. Zło trzeba dobrem nakrywać. O kulturowej, narodowej i religijnej zagładzie Tybetańczyków

Czasopismo: Narracje o Zagładzie
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: historia, literaturoznawstwo, nauki o kulturze i religii
„[…] sprowadzić na świat nowe dzieci, za tamte, spalone”. Z Irit Amiel o życiu i pisaniu rozmawia Marta Tomczok

Rozmowa Irit Amiel z MartąTomczok o życiu i pisaniu.

Czasopismo: Narracje o Zagładzie
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: historia, literaturoznawstwo, nauki o kulturze i religii
XXII Szkoła Dydaktyki Matematyki

W dniach od 5 do 8 września 2009 r. w Poroninie odbyaa się XXII Szkoła Dydaktyki Matematyki. Uczestniczyli w niej pracownicy naukowi reprezentujący ośrodki dydaktyczne z całej Polski.

Czasopismo: Didactica Mathematicae
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: matematyka
Wybrane z Math. Educ. i z ZDM, część XVII

Niniejszy wyb&oacute;r obejmuje kr&oacute;tkie notki o artykułach i książkach z numer&oacute;w 4-6 (tom 39, 2007) oraz z numer&oacute;w 1-6 (tom 40, 2008), oraz dłuższe artykuły z tomu 43. (nr 2 oraz nr 3, rok 2011). Te dłuższe artykuły (ZDM, The International Journal on Mathematics Education) poświęcone są przykładom i kontrprzykładom, kt&oacute;rych tworzenie jest koniecznym elementem kształtowania matematycznego myślenia (nr 2) oraz nauczaniu geometrii w spos&oacute;b interaktywny (nr 3). Math Educ, International Reviews on Mathematical Education zawiera przegląd artykuł&oacute;w i książek.

Czasopismo: Didactica Mathematicae
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: matematyka
XXV Szkoła Dydaktyki Matematyki

W dniach 5 do 8 września 2011 roku w Kolegium Nauczycielskim w Bielsku-Białej odbyła się XXV Jubileuszowa Szkoła Dydaktyki Matematyki. Referaty i spotkania tej konferencji skupione były na aktualnych problemach nauczania matematyki. W szczeg&oacute;lności rozważane były tematy:potrzeby zmian funkcjonowania polskiej szkoły w zakresie edukacji matematycznej w aspekcie aktualnych wymagań i oczekiwań,koncepcji dostosowania treści, metod, form i środk&oacute;w nauczania matematyki ukierunkowanych na praktyczne umiejętności uczni&oacute;w,badań z dydaktyki matematyki z punktu widzenia ich znaczenia dla rozwoju teorii i doskonalenia praktyki.

Czasopismo: Didactica Mathematicae
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: matematyka
Wpływ kalkulatora graficznego na rozwijanie wybranych aktywności matematycznych u uczniów wieku 13-16 lat

Wsp&oacute;łczesny człowiek funkcjonuje w sytuacji spoaecznej, zdeterminowanej obecnością technologii. Elektroniczne karty płatnicze znajdują coraz większe grono odbiorc&oacute;w, bezgot&oacute;wkowe operacje internetowe umożliwiają rodzicom swobodne finansowe wspieranie dzieci studiujących poza miejscem zamieszkania, posiadaczami telefon&oacute;w kom&oacute;rkowych są już nawet gimnazjaliści, a interaktywne zabawki umilają życie najmłodszym. W obliczu tych przeobrażeń przed nauczycielem stają nowe zadania, wynikające z konieczności przygotowania młodego czaowieka do funkcjonowania w świecie, w kt&oacute;rym dostęp do informacji ma już charakter nieograniczony, a większośc działań ludzkich ulega automatyzacji. W swojej pracy doktorskiej podjęaam pr&oacute;bę ujęcia problemu zastosowania technologii informacyjnej w nauczaniu matematyki w spos&oacute;b diametralnie odmienny, skupiając się przede wszystkim na roli kalkulatora graficznego w procesie kształtowania wybranych aktywności matematycznych. Tym, co w gł&oacute;wnej mierze odr&oacute;żnia opisywane przeze mnie badania od innych obejmujących podobną problematykę, jest pr&oacute;ba opisania przebiegu realizacji pewnej całościowej koncepcji dydaktycznej w celu jej weryfikacji w warunkach szkolnych.

Czasopismo: Didactica Mathematicae
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: matematyka
Wybrane z ZDM, częśc XIV

Niniejszy wyb&oacute;r obejmuje kr&oacute;tkie notki o artykułach i książkach z numer&oacute;w 1, 2 oraz 3 (tom 37, 2005), oraz dłuższe artykuły z tomu 39. (rok 2007). Dauższe artykuły, dostępne tylko w wersji elektronicznej, poświęcone są Problem Solving (PS). Będę używał właśnie takiego skr&oacute;tu, gdyż polskie taumaczenie, rozwiązywanie zadań, problem&oacute;w, jest raczej mylące i nie oddaje istoty znaczenia tej angielskiej nazwy. Celną charakterystykę PS podaje da Ponte w jednym z omawianych poniżej artykuł&oacute;w: PS to taki rodzaj aktywności matematycznej uczni&oacute;w, kt&oacute;ry wymaga od nich własnych badań, eksploracji.

Czasopismo: Didactica Mathematicae
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: matematyka
50-lecie Zakładu Dydaktyki Matematyki Uniwersytetu Pedagogicznego na III Forum Matematyków Polski w Krakowie

50-lecie Zakładu Dydaktyki Matematyki Uniwersytetu Pedagogicznego na III Forum Matematyk&oacute;w Polski w Krakowie

Czasopismo: Didactica Mathematicae
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: matematyka
Wybrane z Math Educ i z ZDM, część XVIII

Niniejszy wyb&oacute;r obejmuje kr&oacute;tkie notki o artykułach i książkach z numer&oacute;w 1-6 (tom 41, 2009) oraz z numer&oacute;w 1-6 (tom 42, 2010). Omawiane przez nas dłuższe artykuły z tomu 44. (2012) dotyczą problematyki edukacji online (nr 6) oraz nauczania rachunku prawdopodobieństwa i statystyki (nr 7), oraz z tomu 45. z 2013 roku (nr 2 zawiera artykuły dotyczące matematycznej kreatywności uczni&oacute;w). Math Educ (International Reviews on Mathematical Education) zawiera przegląd artykuł&oacute;w i książek.Wybrane z Math Educ i z ZDM ukazują się po raz ostatni. Niestety roczniki Math Educ z lat 2011-2014 nie są dostępne w Polsce, a od 2015 roku czasopismo to będzie ukazywało się tylko w formie elektronicznej. Artykuły z ZDM (The International Journal on Mathematics Education) bez trudu można znaleźć w Internecie.Bardzo dziękuję Redakcji Didactica Mathematicae za bardzo długą i owocnąwsp&oacute;łpracę.

Czasopismo: Didactica Mathematicae
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: matematyka
Semantic and syntactic analysis of the additive and multiplicative compare word problems

Zadania tekstowe na por&oacute;wnywanie r&oacute;żnicowe i ilorazowe są specyficznie trudne.Źr&oacute;dła tych trudności mogą tkwić inherentnie w naturze zadań, a takżewynikać z niewłaściwych metod nauczania.W pracy doktorskiej zaprezentowałam propozycję zmiany dotychczasowychmetod nauczania por&oacute;wnywania r&oacute;żnicowego i ilorazowego &ndash; poprzezwprowadzenie nauczania opartego na podejściu konstruktywistycznym. Zmianata polega na tym, że na początku nauki szkolnej wprowadza się dzieciw zagadnienia dotyczące por&oacute;wnywania r&oacute;żnicowego i ilorazowego na manipulowanychkonkretach i łatwych liczbach.Por&oacute;wnywanie r&oacute;żnicowe w koncepcji konstruktywistycznej powinno wywodzićsię z aktywności uczni&oacute;w na początku nauki szkolnej związanych z przyporządkowaniemwzajemnie jednoznacznym przy okazji por&oacute;wnywania liczebnościzbior&oacute;w. Natomiast por&oacute;wnywanie ilorazowe powinno wywodzićsię z czynności uczni&oacute;w, nawiązujących do mierzenia długości przez wielokrotneprzykładanie danej miarki (np. patyczka) do mierzonego przedmiotu.Gł&oacute;wnym celem pracy doktorskiej było zbadanie następujących hipotez:() Istotnym czynnikiem wpływającym na niezadowalające wyniki nauczaniazadań na por&oacute;wnywanie r&oacute;żnicowe i ilorazowe jest niewłaściwa tradycyjnametodyka nauczania takich zadań.() Można istotnie poprawić wyniki nauczania odchodząc od tradycyjnejmetodyki i zastępując ją metodyką opartą na podejściu konstruktywistycznym.Należy położyć większy nacisk na aspekty semantyczne zadań,na konstruowanie znaczeń w umysłach uczni&oacute;w, a zmniejszając naciskna aspekty syntaktyczne (jakkolwiek powinna być zachowana r&oacute;wnowagapomiędzy nimi).W związku z tak postawionymi hipotezami, przeprowadziłam następującebadania:(1) Badanie opanowania por&oacute;wnywania r&oacute;żnicowego i ilorazowego przez uczni&oacute;wrozpoczynających naukę w klasie IV (tradycyjnie nauczanych).(2) Badanie uczni&oacute;w rozpoczynających naukę w klasie I, dotyczące wprowadzeniaw por&oacute;wnywanie r&oacute;żncowe wprost z por&oacute;wnywania liczebnościzbior&oacute;w na konkretach.(3) Badanie uczni&oacute;w kończących klasę II, dotyczące wprowadzania uczniaw por&oacute;wnywanie ilorazowe wprost z mieszczenia na konkretach.Wyniki dotyczące konstruktywistycznej propedeutyki nauczania por&oacute;wnywaniar&oacute;żnicowego i ilorazowego okazały się optymistyczne. Prawie wszyscyuczniowie poradzili sobie w prostych sytuacjach z odpowiedzią na pytanie:O ile więcej?, pomimo że nie uczyli się tych zagadnień w szkole. Sugerujeto, że uczniowie rozpoczynający naukę w klasie I mają już pewną pozaszkolnąwiedzę osobistą na ten temat. Badani uczniowie doskonale poradzili sobier&oacute;wnież z zadaniami na por&oacute;wnywanie ilorazowe powiązane z mieszczeniem

Czasopismo: Didactica Mathematicae
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: matematyka
Jak studenci matematyki oceniają poprawność dowodu matematycznego

Artykuł prezentuje wyniki badania umiejętności oceniania poprawności dowod&oacute;wmatematycznych przez 74 student&oacute;w matematyki (polskich i słowackich)&ndash; przyszłych nauczycieli matematyki. Badani mieli za zadanie zapoznaćsię z dwoma autentycznymi rozumowaniami pochodzącymi od innych student&oacute;wmatematyki (S1 i S2), uznanymi przez ich autor&oacute;w za dowody pewnegotwierdzenia. Obydwa rozumowania były błędne, choć każde z innego powodu.Analiza zebranego materiału badawczego była nastawiona na zidentyfikowaniei scharakteryzowanie trudności w rozumieniu dowodu matematycznego orazsymptom&oacute;w rozumienia istotnych cech dowodu w matematyce. Narzędzie badawczezostało tak dobrane, by umożliwić pewien wgląd w pojmowanie przezstudent&oacute;w związku między twierdzeniem a jego dowodem w matematyce.

Czasopismo: Didactica Mathematicae
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: matematyka