rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Metodologia teorii ugruntowanej a teoria Margaret S. Archer

W artykule postawiono pytanie o możliwość wykorzystania teorii Margaret S. Archer w procesie generowania teorii ugruntowanej. Szczególnie interesuje mnie możliwość przyjęcia założeń krytycznego realizmu (zakładającego m.in. istnienie obiektywnej rzeczywistości i możliwości jej poznania) i koncepcji człowieka zawartej w pismach brytyjskiej socjolog. Zalecenia ograniczenia prekonceptualizacji, które leży u podstaw metodologii zdaje się wykluczać taką możliwość. Jednak prace tzw. teoretyków ugruntowanych drugiej generacji pisane sa już z pełną świadomością istnienia podobnych założeń, przynajmniej na poziomie ontologicznym i epistemologicznym. Wspomniane prace zmierzają jednak w stronę konstruktywizmu i postmodernizmu. Założenia na wybranych poziomach możemy również zidentyfikować u teoretyków ugruntowanych pierwszej generacji - Starussa i Glasera. Pierwszy z nich, ukierunkowany przez interakcjonizm symboliczny jest bardziej podatny na tendencje postmodernistyczne (zdaniem A. Clarke'a), drugi pozostaje na stanowisku realizmu, wierząc w istnienie obiektywnego świata i możliwości jego poznania. Rozważania na temat wykorzystania koncepcji refleksyjności M.S. Archer zilustruję przykładem własnych badań prowadzonych zgodnie z metodologią teorii ugruntowanej wśród liderów organizacji węgierskich mniejszości narodowych. W efekcie analizy powstała tzw. koncepcja kondycji mniejszościowej, będąca ukształtowaną przez warunki sytuacyjne tendencją do działania w okreslony sposób, zaobserwowaną właśnie u członków wspólnot mniejszościowych. Jednak uporządkowana analiza brytyjskiej socjolog pokazała, które elementy kondycji mniejszościowej nie były doprecyzowane i jakie pytania nie zostały zadane. Taka konfrontacja potrzebna jest przede wszystkim na etapie tzw. powrotu do biblioteki. Jest z pewnością pouczająca i uwrazliwiająca, należy wystrzegać się przy tym oczywiście nadmiernego sugerowania się gotową teorią, podtrzymując rekomendowany przez Straussa i Glasera "kontekst odrycia".

Czasopismo: Uniwersyteckie Czasopismo Socjologiczne
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne
Ewaluacja refleksyjna i refleksyjność w ewaluacji

Zaproponowane tytułowe określenie ewaluacji refleksyjnej odnosi się do pojęcia wprowadzonego przez Pierre’a Bourdieu – socjologii refleksyjnej. Analogicznie do niego uwzględnia pogłębioną refleksję nad kwestiami wiedzy i świadomości praktyki ewaluacyjnej. Ewaluacja refleksyjna stanowi zatem analizę sposobu uprawiania ewaluacji w konkretnym kontekście społecznym i kulturowym z uwzględnieniem konieczności otwierania procesu badawczego na refleksyjny ogląd obecnych w nim wartości. Przy czym wartościowanie zachodzi na drodze dialogu z pozostałymi uczestnikami procesu.

Czasopismo: Uniwersyteckie Czasopismo Socjologiczne
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne
Formacja katechetów na Ukrainie po roku 1990 na przykładzie diecezji kamieniecko-podolskiej

W diecezji kamienieckiej Kościoła Rzymsko-katolickiego jako pierwszej w wolnej Ukrainie powstał Instytut Nauk Teologicznych w Gródku Podolskim - regularny ośrodek kształcenia teologicznego dla kadr katechetów. Jego początki sięgają roku 1994 i związane są z pracą ks. Andrzeja Maciąga, polskiego katechetyka pochodzącego z archidiecezji lubelskiej. W latach 1998-2009 Instytut był afiliowany do Uniwersytetu Laterańskiego w Rzymie, natomiast od roku 2012 ma podpisaną umowę o współpracę z Katolickim Uniwersytetem Lubelskim Jana Pawła II w Lublinie. Do roku 2012 Instytut ukończyło z tytułem magistra teologii 131 absolwentów. W roku 2013 liczba studentów wynosiła 57 na czterech specjalizacjach. Istotną rolę w formacji stałej katechetów spełniają organizowane od roku 1996 przez Instytut sympozja katechetyczne.

Czasopismo: Studia Katechetyczne
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii
Czy wychowanie jest jeszcze dzisiaj możliwe? O kondycji wychowania dziś

Artykuł zawiera analizę aktualnego stanu formacji religijnej, ze szczególnym uwzględnieniem działalności wychowawczej Kościoła. Po ukazaniu wychowania jako stałej praktyki wspólnoty kościelnej w perspektywie historycznej, zwraca uwagę na współczesne 
uwarunkowania i oferowane przez nie możliwości wychowania chrześcijańskiego. Autor podkreśla wspierająca rolę Kościoła w formacji dzieci i młodzieży, aktualną wobec różnorodnych wyzwań współczesności. Przypomina także o konieczności integracji działań wychowawczych podstawowych środowisk – rodziny, Kościoła  i szkoły.

Czasopismo: Studia Katechetyczne
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii
ZARYS HISTORII NAUCZANIA I WYCHOWANIA RELIGIJNEGO MŁODZIEŻY

Artykuł jest próbą ukazania najważniejszych inicjatyw formacji religijnej młodzieży w Kościele począwszy od starożytności aż po koniec XIX wieku. Wszystko zostaje ukazane w ścisłej relacji edukacji religijnej młodych z całym procesem rozwoju katechizacji w Kościele. Autor analizuje wychowanie młodych w następujących epokach i związanych z nimi wydarzeniami: starożytność chrześcijańska, civitas Christiana w średniowieczu, odrodzenie z prądami humanizmu, zalecenia Soboru Trydenckiego, potrydenckie inicjatywy duszpasterskie, oświecenie ze szkolną lekcją religii i próby odnowy katechezy młodzieżowej w XIX wieku. Na koniec stwierdza się, że przedstawione próby odnowykatechezy młodzieży w XIX wieku wprowadzają w szeroką dyskusję nad sytuacją katechezy młodzieżowej dzisiaj.

Czasopismo: Studia Katechetyczne
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii
15 LAT DZIAŁALNOŚCI NAUKOWO-DYDAKTYCZNEJ SEKCJI (SPECJALNOŚCI) KATECHETYKI NA WYDZIALE TEOLOGICZNYM UNIWERSYTETU KARDYNAŁA STEFANA WYSZYŃSKIEGO W WARSZAWIE (1999-2014)

Specjalność katechetyczna zajmuje ważne miejsce na Wydziale Teologicznym UKSW. Jest to bowiem dziedzina, która daje odpowiednie przygotowanie teoretyczne i praktyczne dla przyszłych katechetów. W ciągu 15 lat istnienia UKSW w Warszawie specjalność katechetycznamoże poszczycić się wieloma osiągnięciami. Czterech wykładowców katechetyki otrzymało tytuł naukowy profesora, na Wydziale Teologicznym habilitacje uzyskało 10 doktorów katechetyki, doktoryzowało się w tym czasie 43 magistrów, zaś magisteriówz katechetyki powstało 350. Wykładowcy katechetyki UKSW posiadają także znaczny dorobek w zakresie publikacji, z których wiele ukazało się nakładem Wydawnictwa UKSW.

Czasopismo: Studia Katechetyczne
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii
MAGIS 2016 – JEZUICKA PROPOZYCJA FORMACJI MŁODZIEŻY UCZESTNICZĄCEJ W ŚWIATOWYCH DNIACH MŁODZIEŻY

Artykuł przedstawia jezuicką propozycję formacji ludzi młodych przybywających na Światowe Dni Młodzieży. MAGIS 2016 to wynik refleksji Towarzystwa Jezusowego nad tym, jak wykorzystać okazję Światowych Dni Młodzieży do bycia z ludźmi młodymi i jednocześnie przygotować ich do udziału w nich. MAGIS 2016 jest organizowany przez Jezuitów, w ich polskich prowincjach, wraz z innymi zgromadzeniami zakonnymi żyjącymi duchowością ignacjańską oraz grupami świeckich i prowincjami jezuickimi w Europie. Jest on koordynowany przez grupę jezuitów, wolontariuszy oraz grupy świeckich pracujących w różnych częściach Polski. Mottem programu jest zdanie z modlitwy o hojność św. Ignacego: „dawać, a nie liczyć”. Podczas MAGIS 2016, proponowane eksperymenty są wyzwaniem do dzielenia się, świętowania, udziału oraz do zaangażowania się i przemiany.

Czasopismo: Studia Katechetyczne
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii
SPROSTAĆ WEZWANIU DO EWANGELIZACJI

Wstępne refleksje nad stanem polskiego duszpasterstwa, współczesną religijnością Polaków oraz możliwością wyjścia z zaznaczającego się coraz bardziej impasu pozwoliły na zakreślenie trzech tematów, którymi warto się zająć: (1) stanem polskiej religijności, (2) konsekwencjami pastoralnymi wynikającymi z wypracowanej przez Ojców Soboru »eklezjologii communio«, (3) oraz »przetłumaczoną« na język pewnego ruchu, pewnego działania, eklezjologią Soboru w jej centralnych elementach: osoby, wspólnoty ludu Bożego, wspólnoty apostolskiej. Każdy z nich może stanowić przedmiot osobnego studium lub kilku książek. W tym opracowaniu zakreślimy jedynie linie refleksji.

Czasopismo: Studia Katechetyczne
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii
DOBRO I ROZWÓJ CZŁOWIEKA IDEĄ ŚWIATOWYCH DNI MŁODZIEŻY

Jednym z pozytywnych aspektów Światowych Dni Młodzieży jest ich oddziaływanie wychowawcze. Wspierają one integralny rozwój i ukierunkowują młodzież na dobro. Są odpowiedzią na potrzeby młodych ludzi, odsłaniając przed uczestnikami możliwy do osiągnięcia ideał życia z Bogiem. Stanowią też pomoc w odkrywaniu sensu  egzystencjalnego. Światowe Dni Młodzieży stanowią dobrą okazję do kształtowania moralności ludzkiej i religijnej, w sposób bardziej atrakcyjny dla młodych niż poprzez zakazy i nakazy. Takie potraktowanie młodzieży – jej sytuacji, problemów i możliwości wraz z wezwaniem do podjęcia działania, stanowi zachętę do rozwoju osobowego w poczuciu odpowiedzialności za siebie, innych ludzi i otaczający świat.

Czasopismo: Studia Katechetyczne
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii
KOŚCIÓŁ W POLSCE PRZYGOTOWUJE ŚWIATOWE DNI MŁODZIEŻY

Światowe Dni Młodzieży, które odbędą się w 2016 roku w Krakowie są nie tylko wyzwaniem logistycznym, ale przede wszystkim szansą na duchowe przebudzenie Kościoła w Polsce i wyzwaniem duszpasterskim, które powinno zjednoczyć wszystkich: biskupów, księży, katechetów, wspólnoty parafialne i młodzieżowe, ewangelizacyjne i modlitewne w całej Polsce. Światowe Dni Młodzieży nie są bowiem zwykłym wydarzeniem, ale drogą, którą zapoczątkował w 1984 roku święty papież Jan Paweł II i zaproponował młodym jako pielgrzymkę przez miasta i kontynenty. Włączając się w nią, młodzi ludzie nie tylko siebie przemieniają, ale przez żywe i autentyczne świadectwo wiary przyczyniać się do przemiany Kościołów lokalnych, które stają się jej etapami. Programem duchowych przygotowań do ŚDM stają się dla Kościoła w Polsce Błogosławieństwa, zaproponowane do rozważenia przez papieża Franciszka. Światowe Dni Młodzieży w 2016 i okres przygotowań do tego wydarzenia to wielkie rekolekcje dla całej Polski. Oczekiwanym owocem międzynarodowego spotkania młodych w Polsce jest nowy dynamizm ewangelizacyjny.

Czasopismo: Studia Katechetyczne
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii
ŚWIATOWE DNI MŁODZIEŻY JAKO WYDARZENIE KATECHETYCZNE

Inspiracją Światowych Dni Młodzieży były spotkania Jana Pawła II z młodymi ludźmi. Papież-Polak chciał, by w ten sposób młodzież wychodziła na spotkanie Bogu, który wszedł w dzieje człowieka. Dość szybko w inicjatywie dało się dostrzec cztery zasadnicze dynamizmy, na których do dziś opierają się spotkania. Te dynamizmy to chrystocentryzm, entuzjazm, kontemplacja krzyża i afirmacja młodości. Dzięki nim Światowe Dni Młodzieży nie ograniczają się do jednorazowej akcji, ale stanowią zaplanowaną działalność o charakterze katechetycznym. Domagają się przy tym rzetelnego przygotowania. Takie przygotowanie zostało już podjęte w Krakowie, dokąd przyjedzie młodzież z całego świata w roku 2016. Niezależnie od już opracowanych materiałów duszpasterskich i katechetycznych, nie można ustać w wysiłkach na rzecz Światowych Dni Młodzieży w Polsce, aby stały się one czymś więcej niż tylko festynem religijnym.

Czasopismo: Studia Katechetyczne
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii
Od akcji duszpasterskich do stałej formacji uczniów Jezusa

Autor wykazuje, iż współczesna katecheza powinna przyjąć charakter chrześcijańskiej inicjacji. To implikuje odejście od teoretycznego i doktrynalnego przekazu wiary na rzecz dowartościowania całości doświadczenia religijnego. Systematyczny wykład prawd wiary powinien być poprzedzony zaproszeniem do „zanurzenia” w tajemnicę dzieła zbawczego. Nie da się tego dokonać w szkolnym nauczaniu religii. W kontekście ciągle nasilającego się procesu laicyzacji należałoby równolegle do szkolnego nauczania lekcji religii wprowadzić katechezę parafialną, skoncentrowaną na ewangelizacji i mistagogii. Wiara jest bowiem fundamentem i warunkiem owocności wysiłków katechetycznych. W artykule postuluje się wprowadzenie deuterokatechumentatu jako właściwego modelu dzisiejszej katechezy, uzasadniając to twierdzenie.

Czasopismo: Studia Katechetyczne
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii
„Dyrektorium katechetyczne kościoła katolickiego w Polsce” z roku 2001

Autor w artykule przedstawia genezę polskiego dyrektorium katechetycznego opracowanego zgodnie ze wskazaniami zawartymi w „Dyrektorium ogólnym o katechizacji” z roku 1997. Po przybliżeniu zespołu autorów dyrektorium i prac redakcyjnych nad dokumentem, omawia jego strukturę i zasadnicze treści. Podkreśla specyﬁkę rzeczywistości katechetycznej w Polsce i odniesienie do niej założeń zawartych w DOK. Na koniec określa rolę, jaką polskie dyrektorium odegrało we współczesnej polskiej katechezie.

Czasopismo: Studia Katechetyczne
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii
Tekst krajowy konferencji episkopatu Francji: ukierunkowania i propozycje organizacji katechezy we Francji

W roku 2001 w Kościele we Francji została podjęta na nowo intensywna reﬂeksja nad katechezą, aby odpowiedzieć na życzenie zawarte w watykańskim Dyrektorium ogólnym o katechizacji (1997) opracowania przez poszczególne kraje własnych wytycznych dla katechezy. Efektem podjętych prac było opublikowaniew roku 2006 dokumentu pt. Tekst krajowy dla ukierunkowania katechezy we Francjii zasady organizacji (fr. Texte national pour l’orientation de la catéchèse en France et principes d’organisation). 
Autor artykułu omawia genezę dokumentu i przedstawia jego zawartość. Analizuje kluczowe dla dokumentu pojęcie „inicjacji” oraz przedstawia tzw. pedagogię inicjacji, czerpiącą inspirację z katechumenatu. Od strony teologiczno-biblijnej wskazuje na odnowione i pogłębione rozumienie trzech tematów, a mianowicie Kościoła – wspólnoty, Misterium Paschalnego oraz Słowa Bożego. 
Wśród zaproponowanych przez biskupów francuskich rozwiązań o charakterze organizacyjnym jest mowa o katechezie dla osób w każdym wieku, katechezie w oparciu o różne miejsca katechetyczne, katechezie powiązanej z rokiem liturgicznym oraz katechezie proponowanej w odpowiedzi na prośbę o udzielenie sakramentów świętych. 
Katecheza inicjacyjna, proponowana przez biskupów francuskich, stanowi odpowiedź adekwatną do potrzeb współczesnego człowieka żyjącego w społeczeństwie pluralistycznym.

Czasopismo: Studia Katechetyczne
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii
Współczesna koncepcja edukacji religijnej we Włoszech

Artykuł porusza temat współczesnego ujęcia edukacji religijnej we Włoszech. Poszukiwania deﬁnicji terminu „edukacja religijna” wykazują złożoność tego zagadnienia. Można mówić o bogatej przestrzeni życia, którą tworzą takie posługi jak: nauczanie religii, katecheza, ewangelizacja, edukacja wiary. Artykuł podaje zarys obrazu Kościoła Katolickiego we Włoszech; dokonuje analizy współczesnej reﬂeksji na poziomie akademickim i oﬁcjalnego nauczania biskupów włoskich. Pokazane są kierunki rozwoju myśli, zarówno w wymiarze teoretycznym, jak i praktycznym. Współczesna troska o edukację religijną idzie równolegle w kierunku troski o rodzinę, troski o wspólnotę przeżywania wiary, troski o właściwe przygotowanie do sakramentów inicjacji chrześcijańskiej oraz troski o katechezę osób dorosłych.

Czasopismo: Studia Katechetyczne
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii
Katecheza a komunikacja wiary we współczesnym kontekście społecznym

Artykuł pokazuje katechezę jako narzędzie komunikowania wiary w obecnym kontekście społecznym. Wraz z Soborem Watykańskim II otwiera się nowy rozdział w dialogu Kościoła światem i jego osiągnięciami cywilizacyjnymi. Również nauki teologiczne powinny zabiegać o to, aby ten dialog współtworzyć. Kościół podejmując dzieło katechizacji, wychodzi z Dobrą Nowiną do różnych kręgów świata. Można uznać, że każde działanie katechetyczne, które prowadzi do poznania Boga i pogłębienia wiary jest aktem komunikacji. Korzysta ono z narzędzi, które dostarczają nauki pedagogiczne i związane z komunikacją społeczną. Stąd też proces komunikacji wydaje się być bardzo złożonym zjawiskiem i napotykać na wiele przeszkód. To właśnie katecheza troszczy się, aby proces komunikacji Boga z człowiekiem i człowieka z Bogiem był jak najbardziej owocny. Odpowiadając na wyzwania danej chwili, współczesna katecheza powinna szukać sposobów i możliwości oddziaływania na wiele zmysłów jednocześnie.

Czasopismo: Studia Katechetyczne
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii
Katecheta we współczesnej szkole

W artykule podjęto naukową reﬂeksję nad udziałem katechety w wypełnianiu przez szkołę edukacyjno-wychowawczych zadań. Reﬂeksję tę oparto na wytycznych zawartych w obowiązujących dokumentach szkolnych. Zauważono, że w poszukiwaniach specyﬁki zadań stojących przed katechetą warto zwrócić uwagę na występujące u uczniów deﬁcyty i potrzeby utrudniające ich integralny rozwój. W ich kontekście znaczące wydają się być przekazywane przez katechetę treści natury religijnej oraz wspomagane nimi motywy podejmowania służących rozwojowi i dojrzewaniu osoby działań. Idąc tym tokiem rozumowania można mówić o charakterystycznym rysie katechezy szkolnej, wspierającym integralny rozwój osoby, nazywany też formacją. W procesach tych ważną do spełnienia rolę nadaje się funkcjom katechezy: wtajemniczenia, nauczania i wychowania. Wykazano, że funkcje te stanowią wartość dodaną do procesów edukacyjnych przede wszystkim przez to, że otwierają osobę na Transcendencję. Te walory katechezy pozwalają też wskazać na szczególne znaczenie dla rozwoju osoby obecnego w szkole katechety. Dzięki tym walorom katecheta jest też w stanie wspomagać ucznia w odkrywania nowych wymiarów sensu życia.

Czasopismo: Studia Katechetyczne
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii
Katechetyka w spotkaniu z pedagogiką

Artykuł podejmuje ważny temat relacji katechetyki z pedagogiką. Wychodząc z założenia, że konieczność pedagogiki w katechezie jest rzeczą oczywistą, próbuje się ukazać nie tyle samą potrzebę pedagogiki w katechezie, ile dużo bardziej jej miejsce i rolę w refleksji naukowej nad katechezą. W tym celu zostały omówione następujące kwestie: rozwój relacji pedagogiki do katechezy w historii katechetyki, natura wychowawcza katechezy stanowiąca fundament jej dialogu z pedagogiką, ostrożność w otwartości katechezy na pedagogikę, dialog interscyplinarny katechetyki i pedagogiki, poszukiwania kierunków tego dialogu. Na koniec zostają sformułowane wyzwania pod adresem dalszej refleksji, wśród których podkreśla się konieczność określenia zasad dla wykorzystania pedagogiki w katechezie. Całość kończy się stwierdzeniem, że poszukiwania relacji katechetyki z pedagogiką muszą być naznaczone duchem wiary, gdyż wiara jest duszą katechezy inspirującą cały wysiłek pedagogiczny w nauczaniu religii.

Czasopismo: Studia Katechetyczne
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii
Ortodydaktyka w katechezie osób niepełnosprawnych

W literaturze polskiej, dotyczącej pedagogiki specjalnej,  istnieje termin „ortodydaktyka”, który wywodzi się z dydaktyki specjalnej. Zajmuje się, podobnie jak dydaktyka ogólna, procesem dydaktycznym i metodyką nauczania, lecz czyni to w kontekście specyfiki pracy z podmiotem nauczania, jakim jest uczeń niepełnosprawny. W katechezie specjalnej obowiązują zasady dydaktyczne wypracowane przez „ortodydaktykę”. „Ortokatechetyka” jako dydaktyka katechetyczna w nauczaniu specjalnym, zajmuje się teorią nauczania i uczenia się katechetycznego osób z różnymi niesprawnościami. W posłudze katechetycznej skierowanej do osób o specjalnych potrzebach edukacyjnych obowiązują podobne zasady nauczania i wychowania, jak te, które są definiowane w pedagogice specjalnej. Dotyczy to przede wszystkim podejmowanych na katechezie działań dydaktycznych. W nauczaniu religii obowiązują również określone przez Dyrektorium ogólne o katechizacji zasady nauczania, które w odniesieniu do osób niepełnosprawnych szczegółowo podaje Podstawa Programowa Katechezy Kościoła Katolickiego w Polsce z 2010 roku. Opierając się na tych zadaniach konkretyzuje się działania w procesie dydaktycznym na lekcji religii i katechezie osób niepełnosprawnych. W artykule szeroko jest omówiona ta problematyka ze szczególnym uwzględnieniem osób niepełnosprawnych intelektualnie.

Czasopismo: Studia Katechetyczne
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii
Katecheza dorosłych dla Kościoła w Polsce

Istnieje pilna potrzeba tworzenia w Kościele w Polsce katechezy dorosłych. Katecheza ta powinna być rzeczywiście skierowana do człowieka dorosłego. To on jest podmiotem życia Kościoła. Tworzyć katechezę dla dorosłych oznacza uwzględnić nie tylko aspekty doktrynalne, ale i problemy człowieka dorosłego. Ma to być także katecheza, która buduje dojrzałe wspólnoty chrześcijańskie. Człowiek dorosły ma podejmować w niej zadania misyjne i ewangelizacyjne. Wspólnota jest dojrzała, gdy jest posłuszna słowu Pana, troszczy się o rzeczywistą wspólnotę wiary, pozostaje w służbie miłości, podejmuje odważnie misję głoszenia słowa. Jest także zdolna do krytycznego patrzenia na siebie samą i wychowuje do świadectwa w dzisiejszym świecie. Katecheza ta ma także budować Kościół taki, jaki powinien być. Nie wystarczy bowiem wprowadzać dorosłego do Kościoła takiego, jaki on aktualnie jest. Dorosły ma stawać się odpowiedzialnym za życie i rozwój Kościoła. Ma więc swoje miejsce nie tylko w reﬂeksji nad Kościołem, programowaniu jego życia, ale i aktywnym w jego budowaniu.

Czasopismo: Studia Katechetyczne
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii
Formacja do nadziei. Próba diagnozy problemów i potrzeb duchowych dorosłych chrześcijan

Katecheza dorosłych jest najważniejszym zadaniem pastoralnym Kościoła. Podjęcie tego zadania wymaga jednak spełnienia kilku warunków, spośród których najważniejsze dotyczą zwołania żywej wspólnoty wiary oraz podjęcia z dorosłym podmiotem formacji dialogu zbawienia. Musi więc to być wspólnota dla ludzi dorosłych, którzy potrzebują wsparcia i towarzyszenia w ich konkretnych dorosłych sytuacjach codzienności (dorosły Kościół) oraz formacja ukierunkowana na nadzieję (rozeznawanie w Duchu Świętym). W swoich badaniach Autor w rozmowie z dorosłymi (ponad 1500 osób z różnych części Polski) podjął próbę wysłuchania dorosłych i rozpoznania ich duchowych problemów oraz przedstawienia ich na tle współczesnej kultury. W artykule wykorzystano autentyczne wypowiedzi dorosłych, wskazujących na istotne z ich punktu widzenia sprawy, które mogą stanowić podstawę dla spotkań katechetycznych. W ich opinii Kościół powinien stać się miejscem autentycznego dialogu wokół realnych spraw, jakimi dorośli żyją na co dzień oraz formacji pozwalającej uzyskać praktyczne umiejętności w życiu wiarą. Tekst stanowi zrazem reﬂeksję Autora zajmującego się formami katechezą dorosłych nad najważniejszymi problemami duchowymi średniego pokolenia oraz kierunkami pracy razem z nimi.

Czasopismo: Studia Katechetyczne
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii
Nauczanie religii w edukacji domowej

Artykuł przedstawia problematykę nauczania religii w rodzinach podejmujących nauczanie domowe dzieci. Po krótkim zaprezentowaniu zjawiska edukacji domowej i jej podstaw prawnych, autorka analizuje komunikat Komisji Wychowania Katolickiego regulujący kwestię nauczania religii w edukacji pozaszkolnej. Prezentuje także wyniki ankiety nt. formacji religijnej dzieci przeprowadzonej wśród rodziców realizujących nauczanie domowe, a także formułuje wnioski niezbędne dla praktyki katechetycznej, wobec wzrastającego zainteresowania rodzin edukacją domową.

Czasopismo: Studia Katechetyczne
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii