rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Zróżnicowanie przestrzenne absorpcji funduszy unijnych perspektywy finansowej 2007–2013 a zmiany poziomu wzrostu gospodarczego województw w Polsce

W artykule przedstawiono zróżnicowanie przestrzenne absorpcji funduszy unijnych okresu programowania
2007–2013 na poziomie województw. Wykorzystanie środków europejskich omówiono
najpierw w układzie programów operacyjnych, a następnie przy zastosowaniu wielkości bezwzględnych
(liczby projektów i wartości funduszy) oraz względnych (wartości funduszy na 1 mieszkańca
i wartości funduszy na 1 km2). W artykule postanowiono zweryfikować hipotezę, według której
w Polsce występują znaczne dysproporcje przestrzenne w wykorzystaniu funduszy unijnych perspektywy
finansowej 2007–2013. Najwyższą kwotę funduszy oraz największą liczbę projektów zrealizowano
w województwie mazowieckim. Z kolei najwyższą kwotę środków unijnych w przeliczeniu na 1 mieszkańca odnotowano w województwie warmińsko-mazurskim, a w przeliczeniu na 1 km2 –
w województwie śląskim.
Ponadto w opracowaniu zbadano i określono związek między kształtowaniem się koniunktury
gospodarczej w województwach a kwotą wykorzystanych środków wspólnotowych w poszczególnych
regionach. Wykorzystanie funduszy unijnych w poszczególnych regionach było istotnie
dodatnio skorelowane ze stopą wzrostu PKB. Najwyższe tempo wzrostu PKB zaobserwowano
w tych województwach, w których zostało zaangażowanych najwięcej funduszy unijnych, a najniższe
tempo wzrostu PKB odnotowano w regionach o najmniejszej absorpcji środków europejskich.
Dane statystyczne dotyczące PKB zaczerpnięto z Banku Danych Głównego Urzędu Statystycznego,
natomiast dane dotyczące zaangażowania funduszy unijnych wygenerowano z Listy beneficjentów
publikowanej przez Ministerstwo Rozwoju. Z kolei wszystkie opracowania graficzne
przygotowano w programie GIS-owskim.

Czasopismo: Nierówności Społeczne a Wzrost Gospodarczy
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki socjologiczne
Szanse realizacji strategii Europa 2020 w aspekcie poziomu edukacji w Polsce

Opracowanie przedstawia stan realizacji strategii Europa 2020 w Polsce w zakresie celów edukacyjnych.
W oparciu o dane pochodzące z lat 2001–2015 wyznaczono modele trendu oraz liniowe
modele wygładzania wykładniczego, na podstawie kórych zbudowano prognozy wartości mierników
dotyczących sektora edukacji. Celem artykułu jest ocena szans i wskazanie horyzontu czasowego
realizacji strategii Europa 2020 w aspekcie osiągnięcia przyjętych „celów edukacyjnych”.
Na podstawie zaproponowanych modeli wykazano, że wyznaczone progi w zakresie wykształcenia
wyższego ogółem w Polsce będą zrealizowane już w 2016 roku. Analiza wyników procesów
modelowania prognostycznego pozwala zauważyć, że sytuacja ta kształtuje się korzystniej w grupie
kobiet. W przypadku wskaźnika osób, które przedwcześnie kończą proces edukacji istnieją znikome
szanse osiągnięcia założonego progu 4,5% w docelowym roku 2020, zarówno dla ludności ogółem,
jak również w grupie mężczyzn. Wymagane wartości miernika zostały już osiągnięte w grupie kobiet.

Czasopismo: Nierówności Społeczne a Wzrost Gospodarczy
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki socjologiczne
Perspektywy rozwoju wybranych technologii społeczeństwa informacyjnego do roku 2025

W artykule przedstawiono wybrane wyniki i metody projektu foresightowego pt. „Scenariusze
i trendy rozwojowe wybranych technologii społeczeństwa informacyjnego do roku 2025”
(akronim SCETIST) zrealizowanego w latach 2010–2013 przez konsorcjum w składzie Fundacja
Progress & Business w Krakowie (Lider Projektu), Instytut Informatyki Teoretycznej i Stosowanej
PAN w Gliwicach, Uniwersytet Jagielloński, oraz programu wdrażania jego rezultatów w instytucjach
publicznych i przedsiębiorstwach (2013–2016). W ramach projektu wykonano m.in. analizę
trendów technologicznych i społecznych oraz scenariuszy rozwojowych. Zostały one opracowane m.in. w oparciu o odpowiedzi ekspertów w badaniu delfickim, analizy bibliometryczne, patentometryczne
i webometryczne. Na potrzeby projektu SCETIST opracowano zestaw metod analizy
scenariuszowej wykorzystujących tzw. scenariusze elementarne i sieci antycypacyjne, które pozwoliły
na utworzenie scenariuszy głównych dla każdej analizowanej technologii oraz dla procesów
ekonomiczno-społecznych społeczeństwa informacyjnego. Są to m.in. scenariusze podstawowych
aplikacji, produktów i wybranych technologii zorientowanych na użytkownika końcowego, takich
jak m-health („mobilne zdrowie”), czy e-learning, scenariusze rozwoju technologicznego i perspektyw
rynkowych zaawansowanego oprogramowania dla przedsiębiorstw, w tym zwłaszcza systemów
wspomagania decyzji (SWD), rekomenderów i aplikacji webowych klasy ERP działających w tzw.
chmurze. Opracowano także scenariusze rozwoju naukowo-technologicznego i implikacji społecznych
systemów neurokognitywnych i wizyjnych, powiązane z nimi scenariusze rozwoju systemów
autonomicznych opartych o metody sztucznej inteligencji oraz scenariusze rozwoju informatyki
kwantowej. W artykule przedstawiono również innowacyjną metodykę wielorundowych badań
delfickich online oraz podano najważniejsze wnioski i rekomendacje wypływające z wykonanych
badań i ich dotychczasowych wdrożeń. Więcej informacji o projekcie SCETIST można znaleźć
w szczegółowych opracowaniach tematycznych na stronie www.ict.foresight.pl.

Czasopismo: Nierówności Społeczne a Wzrost Gospodarczy
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki socjologiczne
Kapitał relacyjny jako element kapitału intelektualnego szkoły wyższej w warunkach GOW

Celem artykułu jest przedstawienie pojęcia i specyfiki pomiaru kapitału relacyjnego w szkole
wyższej. Kapitał relacyjny jest jednym z komponentów kapitału intelektualnego i odnosi się do
powiązań uczelni z interesariuszami. Jest zasobem niewidzialnym. W mierzeniu kapitału relacyjnego
wykorzystywane są mierniki zaczerpnięte z modeli zarządzania kapitałem intelektualnym,
zaadaptowanych w uczelniach. Artykuł powstał na podstawie przeglądu literatury oraz analizy
wybranej strategii działania szkoły wyższej, opracowanej z wykorzystaniem Strategicznej Karty
Wyników.

Czasopismo: Nierówności Społeczne a Wzrost Gospodarczy
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki socjologiczne
Informacyjne uwarunkowania gospodarki odpadami komunalnymi w gminie. Studium przypadku

Gospodarka odpadami komunalnymi funkcjonuje od lipca 2013 roku w nowej formule ekonomicznej oraz politycznej. Jej funkcjonowanie uwarunkowane jest wysokością opłat od mieszkańców i informacjami o wielu elementach zintegrowanego systemu, który musi być tworzony w każdej gminie. Celem opracowania jest próba odpowiedzi na bariery informacyjne, zwłaszcza w zakresie danych techniczno-ekonomicznych i finansowych, dotyczące gospodarki odpadami komunalnymi, w podejmowanych badaniach i działaniach. Hipotezą badawczą jest uznanie informacji za podstawowy czynnik kreacji gospodarki odpadami komunalnymi o obiegu zamkniętym. Jednocześnie specyfika procesów technologicznych, organizacyjnych, rynkowych, administracyjnych w gospodarce odpadami komunalnymi,
wielość ogniw i podmiotów w niej uczestniczących od gospodarstwa domowego do wykorzystania energii ze spalania, powoduje, że istnieje wiele ograniczeń informacyjnych, w tym ich asymetria. Koncepcję artykułu sprowadzono do: opisu gospodarki odpadami komunalnymi w ujęciu informacyjnym, wykorzystania cech informacji z rachunkowości do pomiaru wielkości ekonomicznych i finansowych, specyfiki zbierania informacji oraz do zbudowania arkusza informacji o gospodarce odpadami komunalnymi w gminie i w spółce komunalnej. Wartością dodaną artykułu jest wykorzystanie obowiązujących sprawozdań z gospodarki odpadami komunalnymi, sprawozdań finansowych do zbudowania zintegrowanego pakietu (arkusza) informacyjnego gminy i przedsiębiorstwa oraz wskazanie możliwości jego aplikacji, w tym w ocenie efektywności i skuteczności podejmowanych działań. Artykuł ma charakter koncepcyjno-metodyczny
i wpisuje się w regionalne aspekty rozwoju społeczeństwa informacyjnego oraz gospodarki elektronicznej.

Czasopismo: Nierówności Społeczne a Wzrost Gospodarczy
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki socjologiczne
Produktywność pracy jako miernik rozwoju ekonomicznego Ukrainy i Białorusi

Celem artykułu jest przedstawienie metody stosowania wskaźnika produktywności pracy Q do rozwiązania ważnych pytań makroekonomicznych. Stabilność wskaźnika produktywności pracy sprawia, że jest on dobrą miarą osiągniętego poziomu ekonomicznego przez daną gospodarkę. Jest on także dobrą podstawą do budowania rankingów produktywności pracy, jak również monitorowania rozwoju poszczególnych krajów. W artykule omówiono istotę wskaźnika produktywności pracy Q i ustalono jego poziom dla gospodarki Ukrainy oraz Białorusi w okresie lat 2006–2013. Zestawienie tego rodzaju umożliwiło ustalenie tendencji zmiany wskaźnika produktywności pracy w badanym okresie i wyciągnięcie wniosków na temat rozwoju ekonomicznego wymienionych państw. Na Ukrainie wskaźnik produktywności pracy Q spada w ciągu ostatnich kilku lat. Oznacza to, że z każdym rokiem na 1 hrywnę kosztów pracy przypada mniejsza ilość realnego PKB. Jest to bardzo niekorzystna tendencja, co wskazuje na potrzebę realizacji pilnych działań skierowanych na zmianę polityki gospodarczej kraju. Z kolei w Białorusi zmiana wielkości wskaźnika produktywności pracy Q w latach 2006–2013 pozwala wyciągnąć wniosek o wysokiej stabilności sytuacji gospodarczej w tym kraju.

Czasopismo: Nierówności Społeczne a Wzrost Gospodarczy
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki socjologiczne
Komputeryzacja pracy a wzrost poziomu bezrobocia

Artykuł podejmuje problem tzw. bezrobocia technologicznego. Jego celem jest próba odpowiedzi na pytanie, czy we współczesnym świecie istnieje problem bezrobocia technologicznego, czy i w jakim stopniu dotyczy on Polski oraz jakie zawody są obecne najbardziej zagrożone zniknięciem z rynku pracy, a jakie są zawodami przyszłości, które wraz z rozwojem technologii IT będą najbardziej poszukiwane. Aby odpowiedzieć na pytania zawarte w artykule, dokonano analizy danych statystycznych z obszaru omawianego zagadnienia oraz literatury przedmiotu dostępnej w Internecie oraz w postaci publikacji drukowanych. Za zawody, które są zagrożone bezrobociem technologicznym uznano te, których wykonywanie wiąże się z dużą automatyzacją czynności (np. kasjerzy). Profesje, które nie są w grupie ryzyka to te, które wiążą się z bezpośrednim kontaktem pomiędzy ludźmi oraz empatią (np. terapeuci), a także wymagające wysokiej wiedzy specjalistycznej (np. kierownicy wyższego szczebla) oraz zawody związane z branżą IT (zwłaszcza programiści).

Czasopismo: Nierówności Społeczne a Wzrost Gospodarczy
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki socjologiczne
Informacja, wiedza i zaufanie w kreowaniu ekspansji innowacyjnych struktur integracyjnych w dobie społeczeństwa cyfrowego

Głównym celem opracowania jest próba wskazania znaczenia wiedzy i transferu informacji w rozwoju innowacyjnych więzi integracyjnych, jakimi są struktury klastrowe. Szczególną rolę w kreowaniu ekspansji powiązań integracyjnych spełnia zaufanie, jakim obdarzają siebie nawzajem uczestnicy układu zintegrowanego, ze wskazaniem na lidera klastra. Zasadniczą rolą, jaką odgrywają klastry w budowaniu gospodarki opartej na wiedzy jest wspieranie dyfuzji wiedzy i innowacji wewnątrz klastra, a także poza nim m.in. poprzez przepływ informacji pomiędzy przedsiębiorstwami a sferą B+R. W opracowaniu dowiedziono, że prawidłowo funkcjonujące, jak również tworzące się struktury integracyjne występujące w gospodarce są jednym z istotnych warunków jej dynamicznej ekspansji.

Czasopismo: Nierówności Społeczne a Wzrost Gospodarczy
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki socjologiczne
Regionalne uwarunkowania wysokości płac minimalnych

Celem artykułu jest przedstawienie metody szacowania godziwego rozmiaru płacy minimalnej,
która uwzględnia zarówno koszty utrzymania, jak i produktywność pracy w gospodarce.
W pierwszej części artykułu zaprezentowano dyskusję na temat problematyki płacy minimalnej,
jako wyjątkowej instytucji rynku pracy. W szczególności podano potencjalne pozytywne i negatywne
skutki społeczno-ekonomiczne ustanowienia i wzrostu płacy minimalnej. W dalszej, metodologicznej
części artykułu przedstawiono model płacy minimalnej uwzględniającej potrzeby obu stron
stosunku pracy. Jest to model uzależniony od poziomu kosztów utrzymania oraz lokalnej produktywności
pracy. Dodatkowo, została postawiona hipoteza, że w regionach o niższej produktywności
pracy, większy odsetek pracowników będzie otrzymywać płacę minimalną.
Część ostatnią, empiryczną stanowi studium przypadku, polegające na zastosowaniu opracowanego
modelu płacy minimalnej do podania zarysu regionalizacji systemu płacy minimalnej
w Polsce. W tym celu na podstawie danych GUS za 2016 rok, obliczono modelową wysokość płacy
minimalnej w każdym z województw. Dodatkowo, weryfikując przyjętą hipotezę, zbadano związek
między regionalną produktywnością pracy a odsetkiem osób otrzymujących płacę minimalną.
Uzyskano wskaźnik korelacji równy -0,487, który może potwierdzać, że w regionach o niższej
produktywności pracy, płaca minimalna stanowi większe obciążenie dla pracodawcy, co skutkuje
koniecznością przerzucenia części tych obciążeń na pracowników. Powyższa obserwacja, wraz
z faktem istotnego zróżnicowania produktywności pracy w województwach przemawia za zasadnością
regionalizacji systemu płac minimalnych w Polsce.

Czasopismo: Nierówności Społeczne a Wzrost Gospodarczy
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki socjologiczne
Solidarność międzypokoleniowa z perspektywy ekonomii i polityki społecznej

Problematyką artykułu jest międzypokoleniowa solidarność, którą socjologowie zawsze uważali
za istotę życia wspólnotowego, a która stała się obecnie pilnym problemem dla społeczeństwa
i wyzwaniem dla władz. Celem opracowania jest egzemplifikacja pojęcia solidarności międzypokoleniowej,
jako idei wieloznacznej, uwypuklając rozumienie pojęć solidarności i pokolenia. Odniesiono
się do relacji międzypokoleniowych (więzi, kontrakty między różnymi generacjami). W kontekście
podjętej problematyki zaprezentowano istotę solidarności międzypokoleniowej, nawiązując
do wyłaniających się na początku XXI wieku wyzwań dla ekonomii i polityki społecznej, związanych
z procesem starzenia się ludności. Do realizacji niniejszego celu pracy posłużyła kwerenda
literatury krajowej i zagranicznej z zakresu prezentowanej tematyki badawczej.
Solidarność międzypokoleniowa jest pojęciem interdyscyplinarnym, zaangażowanym definicyjnie
w takie obszary życia społecznego, jak: ekonomia, kultura, polityka i edukacja. Z punktu widzenia
ekonomii i polityki społecznej to, co łączy pokolenia, analizowane jest głównie w kategorii
solidarności międzypokoleniowej. Stała się ona przedmiotem debat, raportów, strategii i analiz, co
związane jest z procesem globalizacji, niekorzystnymi dla funkcjonowania systemów emerytalnych
prognozami demograficznymi, przemianami w stosunkach międzypokoleniowych, trudną sytuacją
społeczną osób starszych, a także redystrybucją zasobów materialnych. Solidarność międzypokoleniowa
(kohezja społeczna między generacjami) będzie się rozwijała wówczas, gdy będziemy stwarzać
okazje do międzypokoleniowych spotkań. Niezależnie od sposobu definiowania czy poziomu analizy, kwestia solidarności międzypokoleniowej musi być uwzględniana przy strategicznym myśleniu
o przyszłości, bazującym na wiedzy o występującym typie solidarności pokoleniowej oraz
na przekonaniu o konieczności dostosowania kontraktu intergeneracyjnego do zmieniających się
warunków demograficznych, ekonomicznych i kulturowych.

Czasopismo: Nierówności Społeczne a Wzrost Gospodarczy
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki socjologiczne
Fundusze UE 2021–2027 w Strategii na rzecz Odpowiedzialnego Rozwoju– ujęcie normatywne

Rozwój odpowiedzialny to rozwój, w którym istotne jest odpowiednie kształtowanie relacji pomiędzy
konkurencyjnością gospodarki, dbałością o środowisko oraz jakością życia. Strategię na rzecz
Odpowiedzialnego Rozwoju opracowuje rząd w celu wyznaczenia kierunków działań służących osiągnięciu
zamierzonych celów politycznych w tym zakresie. Realizacji tej Strategii służą m.in. narzędzia o charakterze finansowym, w tym fundusze unijne. Zarówno z poznawczego jak i aplikacyjnego punktu
widzenia interesującym aspektem jest kwestia planowania funduszy unijnych na lata 2021–2027.
Analiza tego zagadnienia w kontekście realizacji Strategii na rzecz Odpowiedzialnego Rozwoju jest
szczególnie istotna w okresie projektowania tych funduszy. Celem artykułu jest ocena możliwości
wykorzystania projektowanych na lata 2021–2027 funduszy UE w realizacji Strategii na rzecz Odpowiedzialnego
Rozwoju w Polsce. W artykule zastosowano metodę krytycznej analizy dokumentów
obejmujących zarówno źródła o charakterze legislacyjnym (Wnioski Rozporządzenie Parlamentu
Europejskiego i Rady), jak i komentarzowym. Przedmiotem analiz są trzy wybrane fundusze UE:
Europejski Fundusz Rozwoju Regionalnego (EFRR), Fundusz Spójności (FS) oraz Europejski Fundusz
Społeczny Plus (EFS+). Za wyborem wyżej wymienionych funduszy zadecydowało z jednej
strony ich historyczne umocowanie w strukturze wsparcia unijnego (EFRR i FS), jak i projektowane
zintegrowane podejście do EFS+. Wyniki analiz są zaprezentowane w normatywnym ujęciu ekonomii.
Wyniki badań wskazują, iż rola funduszy UE 2021–2027 w realizacji Strategii na rzecz Odpowiedzialnego
Rozwoju nie została wystarczająco wyeksponowana. Dotyczy to zarówno braku:
– uwzględnienia zmian w konstrukcji EFRR, FS oraz EFS+ ;
– synchronizacji zakresów interwencji w Strategii z obszarem wsparcia z funduszy UE;
– oceny skutków finansowych dla budżetu państwa i budżetów samorządowych przy aplikowaniu
o te fundusze w nowym programowaniu unijnym.

Czasopismo: Nierówności Społeczne a Wzrost Gospodarczy
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne, ekonomia i finanse
Spółdzielnie jako podmioty ekonomii społecznej wpływające na rozwój

Celem opracowania było przedstawienie organizacji spółdzielczych jako podmiotów ekono-mii społecznej. Scharakteryzowano podstawowe wyróżniki i funkcje ekonomii społecznej oraz wartości i zasady spółdzielcze, które są zbieżne z wartościami ekonomii społecznej. Podmioty ekonomii społecznej, w tym również spółdzielnie, można wykorzystać do rozwiązywania współ-czesnych dylematów rozwojowych. W sferze ekonomii społecznej działają podmioty ekonomii społecznej, obejmujące cztery główne grupy: przedsiębiorstwa społeczne, podmioty reintegracyj-ne, podmioty sfery pożytku publicznego oraz podmioty sfery gospodarczej, które tworzą organiza-cje pozarządowe i spółdzielnie.
Zmiany społeczno-ekonomiczne wpływające na wzrost bezrobocia powodują konieczność poszukiwania nowych rozwiązań, które przyczynią się do budowy silniejszego społeczeństwa. Jednym z możliwych rozwiązań jest ekonomia społeczna, rozwój przedsiębiorstw społecznych może zostać jednak spowolniony przez brak zrozumienia ich istoty. Dlatego konieczne jest stwo-rzenie przez państwo warunków umożliwiających dalszy rozwój przedsiębiorstw społecznych i pod-miotów zaliczanych do sektora ekonomii społecznej, w tym również spółdzielni.
Duży wpływ na poprawę sytuacji gospodarczej wywierają organizacje spółdzielcze działają-ce w obszarze finansów. Banki spółdzielcze, spółdzielcze kasy oszczędnościowo-kredytowe wspierają osoby mniej zamożne. Na rozwój lokalnej społeczności mają również wpływ spółdziel-nie pracy, grupy producentów rolnych, spółdzielnie socjalne.

Czasopismo: Nierówności Społeczne a Wzrost Gospodarczy
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki socjologiczne
Zintegrowane podejście do społeczno-gospodarczego wymiaru romskiego dylematu: rozwiązania Unii Europejskiej i polska płaszczyzna krajowa

Przyjęta przez Komisję Europejską w 2010 roku strategia Europa 2020 ma zagwarantować zrównoważony rozwój sprzyjający włączeniu społecznemu w państwach członkowskich. W ści-słym powiązaniu z Europą 2020 Komisja Europejska przyjęła komunikat Unijne ramy dotyczące krajowych strategii integracji Romów do 2020 roku. Określa on strategiczne ramy umożliwiające likwidację przepaści społecznej i gospodarczej istniejącej pomiędzy społecznością Romów a społeczeń-stwem głównego nurtu. Wymagane jest do tego jednak zintegrowane podejście każdego z państw Unii Europejskiej wobec romskiego dylematu. Nowy Program integracji społecznej Romów w Polsce na lata 2014–2020 ma nie tylko odpowiadać założeniom wypracowanym podczas 10 lat pracy na rzecz tej społeczności, ale także spełniać założenia tak samej strategii Europa 2020 oraz polskiego Krajowego programu reform Europa 2020, jak i polskich strategii długookresowych: Długookre-sowej Strategii Rozwoju Kraju. Polska 2030 oraz Strategii Rozwoju Kraju – 2020. W tekście dokonano analizy powyższych dokumentów. Badanie zostało ukierunkowane na te ich składniki, które wiążą się ze spójnością Unii Europejskiej. Stanowią one – a przynajmniej powinny spełniać tę funkcję – podstawę do budowania strategii działań na rzecz spójności rozwoju. Celem badania było wskazanie na wzajemne powiązanie powyższych dokumentów w tym zakresie, określenie ich komplementarności wobec dążenia do spójności społecznej i gospodarczej oraz w efekcie – po-ziomu ich zintegrowania w tym obszarze (niestety, pozostającego na niskim poziomie), który powinien pozytywnie wpływać na osiąganie ich wspólnych celów.

Czasopismo: Nierówności Społeczne a Wzrost Gospodarczy
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki socjologiczne
Nierówności w wydatkach na edukację w europejskich gospodarstwach domowych

Celem artykułu było zbadanie zróżnicowania poziomu wydatków na edukację oraz ich udzia-łu w wydatkach ogółem w europejskich gospodarstwach domowych, ze szczególnym zwróceniem uwagi na gospodarstwa domowe zlokalizowane w Polsce. Postawiono dwie hipotezy badawcze:
1. Obserwuje się wzrost wydatków na edukację, a procesy konwergencji społecznej prowadzą do zmniejszania dysproporcji w wydatkach pomiędzy gospodarstwami domowymi z różnych kra-jów europejskich.
2. Kryzys finansowo-ekonomiczny doprowadził do spowolnienia wzrostu wydatków na edukację w europejskich gospodarstwach domowych.
Materiał źródłowy stanowiły bazy danych GUS i Eurostat. W latach 1995–2008 malało zróż-nicowanie w wydatkach na edukację między krajami europejskimi a w okresie kryzysu finansowo- -ekonomicznego doszło do wzrostu dyspersji. Największymi wydatkami na edukację odznaczali się Norwegowie, Luksemburczycy i Szwajcarzy. Najwyższy zaś udział wydatków na edukację w wydatkach ogółem dotyczył Cypru, Islandii i Irlandii. Poziom wydatków na edukację oraz udział tych wydatków w wydatkach ogółem w Polsce jest najbardziej zbliżony do krajów o po-dobnym położeniu geopolitycznym (Litwa, Rumunia i Bułgaria). W Polsce najwięcej na eduka-cję przeznaczano w gospodarstwach domowych pracowników na stanowiskach nierobotniczych,pracujących na własny rachunek, z głową rodziny legitymującą się wyższym poziomem wykształ-cenia oraz w gospodarstwach domowych najzamożniejszych, najmniej zaś w gospodarstwach domowych, w których głową rodziny była osoba z niskim poziomem wykształcenia, w gospodar-stwach domowych emerytów i rencistów oraz najuboższych.

Czasopismo: Nierówności Społeczne a Wzrost Gospodarczy
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki socjologiczne