rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Aspekty ekumeniczne w Kodeksie Prawa Kanonicznego z 1983 roku

Kodeks Prawa Kanonicznego, jako posoborowy zbiór prawa, powinien zawierać zalecenia Soboru Watykańskiego II i przyjąć jego nauczanie. Jednym z aspektów, który miał się w nim znaleźć, był aspekt ekumeniczny, tj. ustanowienie takich przepisów, które będą miały na uwadze działalność oraz przedsięwzięcia zmierzające do jedności chrześcijan. Wśród dokumentów szczególnie zalecających ruch ekumeniczny wyróżnić należy dekret o ekumenizmie Unitatis redintegratio, konstytucję dogmatyczną o Kościele Lumen gentium, encyklikę Ut unum sint oraz dyrektorium ekumeniczne. Wśród aspektów ekumenicznych należy wymienić takie jak: wspieranie jedności wszystkich chrześcijan, sakramenty – chrztu, Eucharystii, pokuty, namaszczenia chorych, małżeństwa oraz inne formy communicatio. Analiza wymienionych zagadnień pozwoliła przybliżyć zawarte w Kodeksie aspekty – treść norm oraz wynikające z nich dyspozycje. Wnioski pozwolą określić, w jakim stopniu Kodeks Prawa Kanonicznego z 1983 r. posiada charakter ekumeniczny.

Czasopismo: Kościół i Prawo
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: prawo kanoniczne
Ksiądz protoprezbiter płk Bazyli Martysz (1874-1945) – naczelny kapelan wyznania prawosławnego w Wojsku Polskim

Artykuł traktuje o losie ks. protoprezbitera płk Bazylim Martyszu, kapelanie wojskowym, organizatorze duszpasterstwa wojskowego wyznania prawosławnego w odrodzonym Wojsku Polskim. Duchowny znakomicie zapisał się w dziejach Kościoła prawosławnego i sił zbrojnych II Rzeczypospolitej. W oparciu o źródła archiwalne Autor omawia kolejne etapy jego służby duszpasterskiej w wojsku. Szlaki żołnierski i kapłański duchownego zostały ukazane na tle wydarzeń politycznych, które wówczas się dokonywały w kraju.

Czasopismo: ELPIS
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Uwarunkowania etnogenetyczne na przykładzie procesu chrystianizacji Bułgarów

Przedstawiony artykuł, stanowiący część rozprawy dysertacyjnej, porusza szczegółowe, acz bardzo istotne dla prezentacji procesu chrystianizacyjnego Bułgarii zagadnienie: świadomości narodowej jako fundamentu percepcji chrześcijaństwa. Autor wskazuje, iż mieszkańcy Pierwszego Carstwa nie byli Słowianami, sugeruje też, iż proces slawizacji mógł się zakończyć nawet po roku 1018. Przeto początki chrześcijańskiego wymiaru życia jednego z najważniejszych w swojej epoce państw Ortodoksji to de facto proces zderzenia mentalności ałtajskiej z tradycją świętych Cyryla i Metodego oraz kontaktami z papieżem Mikołajem I.

Czasopismo: ELPIS
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Przywilej pawłowy według Kodeksu Prawa Kanonicznego z 1983 roku

W niniejszym opracowaniu autorka skoncentrowała się na instytucji przywileju pawłowego, funkcjonującego w kanonicznym porządku prawnym. Osądzając funkcjonowanie tejże instytucji w kontekście historycznym, skupiła uwagę na szczegółowej analizie kan. 1143-1147 Kodeksu Prawa Kanonicznego z 1983 r. Z przeprowadzonych analiz wynika, iż zastosowanie przywileju pawłowego możliwe jest po spełnieniu następujących warunków: 1) małżeństwo naturalne zostało zawarte w sposób ważny przed przyjęciem sakramentu chrztu przez któregokolwiek ze współmałżonków; 2) przyjęcie sakramentu chrztu przez jedną ze stron nastąpiło w sytuacji, gdy drugi współmałżonek pozostaje nieochrzczony; 3) odejście strony nieochrzczonej nastąpiło w sposób rzeczywisty lub jednoznaczny; 4) wstąpienie w nowy związek małżeński przez ochrzczoną stronę stanowi przyczynę rozwiązania poprzedniego węzła małżeńskiego; 5) strona ochrzczona na podstawie przywileju pawłowego powinna zawrzeć związek małżeński z katolikiem; 6) ordynariusz miejsca, w przypadkach szczególnych, w wyniku zaistnienia poważnej przyczyny, ma prawo udzielić zezwolenia na małżeństwo strony nawróconej ze stroną nieochrzczoną; 7) strona nieochrzczona ma prawo do zawarcia małżeństwa ze stroną katolicką, gdy współmałżonek pogański zamieszkiwał z nią w pokoju, bez obrazy Stwórcy, by następnie odejść.

Czasopismo: Kościół i Prawo
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: prawo kanoniczne
Przywilej piotrowy w kanonicznym porządku prawnym

W zaprezentowanym opracowaniu autorka skoncentrowała uwagę na instytucji przywileju piotrowego funkcjonującej w kanonicznym porządku prawnym. Wykazała, iż instytucja ta znajduje umocowanie we władzy papieskiej pojmowanej w kategoriach Namiestnika Chrystusowego na ziemi. Mocą tej władzy rozwiązywane są związki zawarte pomiędzy katolikami a akatolikami nieochrzczonymi. Z aspektu teoretycznoprawnego jest to możliwe, gdyż związki te nie są związkami sakramentalnymi, nie charakteryzują się one zatem absolutną nierozerwalnością. Procedura w tej materii została określona w normach Kongregacji Nauki Wiary z 2001 r.

Czasopismo: Kościół i Prawo
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: prawo kanoniczne
Prawno-procesowe ograniczenia w gromadzeniu dowodów w sprawach o nieważność małżeństwa

Artykuł dotyczy etapu dowodowego w sprawach o nieważność małżeństwa. Przepisy odnoszące się do tego etapu procesowego, nie ograniczają się jedynie do wymienienia i zdefiniowania możliwych w procesaie kanonicznym środków dowodowych. W zdecydowanej większości są to normy, które należy zachować przy zbieraniu dowodów. Wśród tych norm należy wskazać wprost te, które można określić jako prawno-procesowe ograniczenia w gromadzeniu dowodów. Pierwszy rodzaj ograniczeń stanowią zakazy dowodowe, które zabraniają dostarczania i przyjmowania określonych dowodów. Wśród nich są: zakaz dotyczący dowodów niegodziwych oraz zakaz składania przez niektóre osoby zeznań w charakterze świadka (np. spowiednik, strona lub sędzia w danej sprawie). Kolejną grupę stanowią ograniczenia zbliżone do zakazów, ale nie mają one charakteru absolutnego, ponieważ w określonych okolicznościach mogą być uchylone przez sędziego. Do nich można zaliczyć dopuszczenie dowodów utajnionych oraz zeznań osoby małoletniej poniżej czternastego roku życia lub upośledzonej umysłowo. Ważna grupa ograniczeń wynika z praw osobowych. Według tych norm nie można zobowiązać do złożenia zeznań osób objętych tajemnicą urzędową lub zawodową oraz obawiających się naruszenia ich dóbr osobistych. Należy wskazać również na wymogi merytoryczne i formalne przedkładanych dowodów. Wiele ograniczeń przy gromadzeniu dowodów będzie dotyczyło przestrzegania procedury sądowej. Do ograniczeń proceduralnych należy zaliczyć przestrzeganie terminów składania dowodów oraz miejsca i sposobu ich przeprowadzenia.

Czasopismo: Kościół i Prawo
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: prawo kanoniczne
Sprawozdanie z działalności Koła Naukowego Infologów Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach za rok 2019

Sprawozdanie z działalności Koła Naukowego Infologów Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach za rok 2019.

Czasopismo: Nowa Biblioteka. Usługi, Technologie Informacyjne i Media
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o komunikacji społecznej i mediach
Specjalne zbiory, usługi i użytkownicy w „Bibliotece pod Atlantami” w Wałbrzychu (Oddział Książki Mówionej – współpraca z Oddziałem Psychiatrycznym – gry mobilne)

W artykule omówiono specjalne usługi Powiatowej i Miejskiej Biblioteki Publicznej „Biblioteki pod Atlantami” w Wałbrzychu adresowane nie tylko do specjalnych grup użytkowników. Opisano Oddział Książki Mówionej, stworzony głównie dla osób niewidomych i niedowidzących. Szczególną uwagę zwrócono na jego ofertę i specyfikę zbiorów. Przedstawiono współpracę Pracowni Regionalnej z Oddziałem Psychiatrycznym Specjalistycznego Szpitala im. dra Alfreda Sokołowskiego w Wałbrzychu, przede wszystkim na podstawie prowadzonych dla pacjentów zajęć z zakresu edukacji regionalnej. Omówiono wykorzystanie aplikacji Action Track, służącej do projektowania gier mobilnych, zachęcających do odwiedzin biblioteki zarówno dzieci oraz młodzież, jak i osoby dorosłe. Zaprezentowano przykładowe gry promujące region.

Czasopismo: Nowa Biblioteka. Usługi, Technologie Informacyjne i Media
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o komunikacji społecznej i mediach
Archiwum Śląskiej Kultury Muzycznej – specjalna przestrzeń, specjalne zbiory, specjalny odbiorca

Archiwum Śląskiej Kultury Muzycznej, działające przy Bibliotece Akademii Muzycznej im. Karola Szymanowskiego w Katowicach, założono w 1968 r., by wypełnić lukę w zakresie dokumentacji dawnej i współczesnej kultury muzycznej całego regionu śląskiego. Archiwum skupiło się na gromadzeniu wszelkich świadectw twórczości i rozwoju muzyki, a z racji swojego położenia większa część zbiorów dotyczy działalności muzycznej na Górnym Śląsku. W artykule przedstawiono historię powstania tego miejsca, specyfikę zbioru, wraz z dopowiedzeniem o zgromadzonych najcenniejszych silesiakach, oraz zaprezentowano plany na przyszłość, które pozwolą Archiwum zaistnieć nie tylko w najbliższym regionie czy kraju, ale także na arenie międzynarodowej.

Czasopismo: Nowa Biblioteka. Usługi, Technologie Informacyjne i Media
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o komunikacji społecznej i mediach
Cyfrowy warsztat pracy współczesnego nauczyciela bibliotekarza szkoły muzycznej I i II stopnia

W artykule zaprezentowano cyfrowy warsztat pracy współczesnego nauczyciela bibliotekarza szkoły muzycznej I i II stopnia. Zwrócono uwagę na otwarte zasoby edukacyjne przydatne w codziennej pracy bibliotekarzy muzycznych. Wskazano biblioteki cyfrowe i strony edukacyjne podejmujące zagadnienia związane z muzyką klasyczną, udostępniające druki muzyczne i scenariusze lekcji. Przybliżone zostały także podstawy prawne funkcjonowania bibliotek szkolnych.

Czasopismo: Nowa Biblioteka. Usługi, Technologie Informacyjne i Media
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o komunikacji społecznej i mediach
Piotr Biliński, Wacław Tokarz 1873–1937. Historyk walk o niepodległość, Księgarnia Akademicka, Kraków 2018, ss. 220

Autor dokonał recenzji monografii autorstwa Piotra Bilińskiego pt. "Wacław Tokarz 1873–1937. Historyk walk o niepodległość", wydanej przez Księgarnię Akademicką w Krakowie w 2018 roku.

Czasopismo: Przegląd Historyczno-Wojskowy
Dziedziny: nauki społeczne, nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji, historia
Księga Terra Mariana – wybitne zwierciadło historii i przedmiot badań

W artykule omówiono album Terra Mariana. 1186–1888, sporządzony w jednym egzemplarzu i przekazany papieżowi Leonowi XIII przez polsko-niemiecką szlachtę bałtycką. Album ten jest źródłem informacji i artystyczną opowieścią o historii chrześcijaństwa w Liwonii, a szczególnie w Inflantach Polskich. Znaczną część artykułu poświęcono twórcom księgi, przede wszystkim Gustawowi Manteufflowi. Zaprezentowano także sylwetki inicjatorów wydania faksymilowego w XXI w., które wraz z księgą naukowych komentarzy stanowi niezaprzeczalną wartość dla historii i księgoznawstwa Łotwy. Powołano się na wspólną historię Łotwy i Polski oraz przedstawiono omawiane dzieło jako przedmiot dalszych badań.

Czasopismo: Nowa Biblioteka. Usługi, Technologie Informacyjne i Media
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o komunikacji społecznej i mediach
Dwa wywiady z adiutantem księcia Józefa Poniatowskiego

Pułkownik Józef Szumlański był adiutantem, domownikiem i bliskim współpracownikiem ks. Józefa Poniatowskiego. W roku 1830 udzielił dwóch korespondencyjnych wywiadów Stanisławowi Kostce Bogusławskiemu – autorowi pierwszej naukowej biografii Poniatowskiego. Treść wywiadów została zachowana w zbiorach rękopiśmiennych Biblioteki Naukowej Polskiej Akademii Umiejętności i Polskiej Nauk Akademii w Krakowie. Materiały te historycy wykorzystali jedynie w nieznacznym stopniu. Obecna edycja stanowi pierwsze pełne, krytyczne wydanie.

Czasopismo: Przegląd Historyczno-Wojskowy
Dziedziny: nauki społeczne, nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji, historia
Sprawa Leonarda Zub-Zdanowicza w dokumentacji 14 Sądu Polowego Dowództwa 2 Korpusu Polskiego i 12 Sądu Polowego Polskiego Korpusu Przysposobienia i Rozmieszczenia w latach 1945–1947

W latach 1945–1947 14 Sąd Polowy Dowództwa 2 Korpusu Polskiego i 12 Sąd Polowy Polskiego Korpusu Przysposobienia i Rozmieszczenia prowadziły dochodzenie w sprawie oficera AK i NSZ, cichociemnego Leonarda Zub-Zdanowicza ps. „Ząb” „Dor” „Szprung”. Wszczęte zostało na skutek doniesienia przewodniczącego Komisji Weryfikacyjnej AK, którego podstawą były zeznania żołnierzy AK z Okręgu Kieleckiego oraz oficerów Kedywu z Warszawy. Zarzuty dotyczyły m.in. dezercji, współpracy z Niemcami w okresie II wojny światowej oraz zwalczania oddziałów AK. W trakcie śledztwa przesłuchano kilkudziesięciu świadków, zeznania składał też Zub-Zdanowicz, któremu nie dowiedziono popełnienia zarzucanych mu czynów. Postępowanie nie zakończyło się umorzeniem sprawy ani też nie trafiło na salę sądową. Akta złożono do Archiwum Polskich Sił Zbrojnych. Zub-Zdanowicz został zweryfikowany w stopniu porucznika, w kolejnych latach awansował do stopnia rotmistrza, zaś w 1957 r. gen. Władysław Anders mianował go majorem.

Czasopismo: Przegląd Historyczno-Wojskowy
Dziedziny: nauki społeczne, nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji, historia
Polskie lotnictwo wojskowe a wojna zimowa 1939/1940

Artykuł przedstawia starania rządu polskiego na uchodźstwie w sprawie utworzenia pierwszej jednostki wojskowej walczącej u boku sojusznika po kampanii 1939 r. Jednostką tą miał być dywizjon myśliwski, którego zadaniem było wsparcie fińskiego lotnictwa w czasie wojny zimowej 1939/1940. Dywizjon miał być początkowo utworzony z lotników internowanych w państwach bałtyckich, a po rezygnacji z tej koncepcji z personelu, któremu udało się przedostać do Francji. Na drodze powstania jednostki stanęło jednak podpisanie rozejmu między stronami konfliktu. W artykule poruszane są zarówno zagadnienia związane z polityką międzynarodową, jak też historią wojskowości.

Czasopismo: Przegląd Historyczno-Wojskowy
Dziedziny: nauki społeczne, nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji, historia
Organizacja i rys działalności sądów polowych Naczelnego Dowództwa WP w przełomowym okresie wojny z Rosją sowiecką latem 1920 roku (część 2)

Prezentowany artykuł jest dwuczęściowym szkicem prawno-historycznym, który przedstawia organizację i rys działalności sądownictwa polowego w czasie decydujących rozstrzygnięć w wojnie z Rosją Sowiecką latem 1920 r. W tej części artykułu autor przedstawia rys organizacji i działalności sądownictwa polowego od początku jego istnienia do początków lipca 1920 r. Służba sprawiedliwości Wojska Polskiego powstała jako integralna część sił zbrojnych równolegle z utworzeniem innych agend i służb Ministerstwa Spraw Wojskowych i Sztabu Generalnego WP jesienią 1918 r. Sądy wojskowe były tworzone od pierwszych dni listopada 1918 r. w Krakowie, Lublinie, Warszawie i Cieszynie, w końcu listopada zaś w Przemyślu i Lwowie. W styczniu 1919 r. sądy polowe tworzono przy dowództwach wielkich jednostek Frontu Litewsko-Białoruskiego. Jako wyodrębniona struktura sądownictwo polowe powstało wiosną 1919 r. i stanowiło część Naczelnego Dowództwa WP. Do września 1920 r. przy dowództwach wielkich jednostek i związków operacyjnych (dywizji, brygad, grup operacyjnych,
armii i frontów) oraz dowództw etapów, garnizonów i twierdz zostało utworzonych ok. 60–70 sądów polowych oraz kilkanaście referatów sądowo-prawnych. Sądy polowe pełniły rolę służebną, acz znaczącą, w systemie dowodzenia wielkimi jednostkami i związkami operacyjnymi w utrzymaniu karności i wewnętrznej spoistości wojska.

Czasopismo: Przegląd Historyczno-Wojskowy
Dziedziny: nauki społeczne, nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji, historia
Szkolenie i dyscyplina w Armii Halickiej (listopad 1918 – listopad 1919)

Artykuł poświęcony jest procesowi szkolenia oficerów i żołnierzy Armii Halickiej. Główne rodzaje sił zbrojnych składały się ze zmobilizowanych żołnierzy, a metody szkolenia były sprecyzowane. Wśród nich najbardziej udane było szkolenie piechoty w jednostkach okręgu wojskowego w Stryju, Stanisławie i Kołomyi. Artyleria była szkolona w jednostkach rezerwowych w Złoczowie, Kołomyi, Tarnopolu, Stryju i Czortkowie. Szkoła lotnicza działała w Krasnem. Na terytorium naddnieprzańskim przygotowania prowadzono w formie manewrów gabinetowych, niemniej prawdziwa nauka była niemożliwa ze względu na częste zmiany sytuacji. Jedynym wyjątkiem były szkoły artyleryjskie, które przeszkoliły kilkudziesięciu oficerów artyleryjskich. Charyzma oficerów odgrywała ważną rolę w szkoleniu wojskowym i utrzymaniu dyscypliny w jednostkach. Od ich cech osobistych zależało nie tylko powodzenie operacji, ataku czy obrony, ale także życie żołnierzy. Przyczyną naruszeń dyscyplinarnych były: jakość zmobilizowanych żołnierzy (ideologia, zmęczenie wojną itp.); agitacja i propaganda; brak munduru narodowego, niskie płace, problemy ze wsparciem technicznym i finansowym. Wszystkie naruszenia były surowo karane przez dowództwo (degradacja, areszt, chłosta, powieszenie lub rozstrzelanie). Żołnierze otrzymywali odpowiednie wynagrodzenie i nagrody za odwagę i poświęcenie.

Czasopismo: Przegląd Historyczno-Wojskowy
Dziedziny: nauki społeczne, nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji, historia
Skład sił polskich pod Piławcami

Artykuł jest próbą ustalenia składu wojsk polskich, jakie walczyły 21–23 września 1648 r. pod Piławcami z armią kozacką Chmielnickiego wspartą posiłkami tatarskimi. Ogółem armia polska dowodzona przez wojewodę sandomierskiego Władysława Dominika księcia Zasławskiego liczyła tam wg etatów blisko 30 tys. wojska. Po odliczeniu ślepych porcji przekraczała już tylko 20 tys. żołnierzy do boju. Jednak wraz ze służbą obozową można ją szacować nawet na 60 tys. ludzi, choć spośród tej służby jedynie 5 tys. miało broń palną. Jeśli chodzi o etatowy skład oddziałów, to udało się ustalić udział w bitwie 2706 husarzy, 2800 arkebuzerów, 4118 kozaków, 4570 piechoty, 2680 dragonów w chorągwiach o znanym składzie. To zaledwie 16 874 spośród blisko 30 tys. etatów. Wiadomo, że w bitwie brało udział co najmniej dodatkowych 7 chorągwi husarskich, 5 wołoskich i tatarskich, 3 dragońskie, więcej niż 12 kozackich. Do tego dochodziło 1050 koni w chorągwiach o nieustalonym rodzaju kawalerii (głównie kozaków i arkebuzerów) oraz piechota chorążego koronnego Aleksandra Koniecpolskiego i wojewody ruskiego Jeremiego Michała Korybuta księcia Wiśniowieckiego. O jakości wojska można napisać wiele dobrego, niestety, jego wodzem był człowiek bez doświadczenia wojennego. Pogłębienie tych ustaleń będzie wymagało jeszcze wiele pracy badawczej.

Czasopismo: Przegląd Historyczno-Wojskowy
Dziedziny: nauki społeczne, nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji, historia
Dariusz Nawrot, Józef Wiesław Dyskant, AMOR PATRIAE NOSTRA LEX. Rzecz o komandorze Stanisławie Mieszkowskim, Instytut Pamięci Narodowej Komisja Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu Oddział w Gdańsku, Gdańsk 2016, ss. 111

Rafał Michliński dokonał recenzji monografii autorstwa Dariusza Nawrota i Józefa Wiesława Dyskanta pt. "AMOR PATRIAE NOSTRA LEX. Rzecz o komandorze Stanisławie Mieszkowskim" (Gdańsk 2016).

Czasopismo: Przegląd Historyczno-Wojskowy
Dziedziny: nauki społeczne, nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji, historia
Jak dawniej dbano o broń – z historii piechoty polskiej czasów saskich (część 2: źródła)

Druga część artykułu zawiera fragmenty oryginalnych niepublikowanych źródeł z epoki, głównie regulaminów, ale także wyliczeń i rachunków o charakterze wojskowym, na podstawie których pierwsza część artykułu została oparta. Podstawa źródłowa nie zawsze jasno pokazywała niektóre aspekty omawiane w części pierwszej, z tego powodu autor sięgnął do porównań i źródeł pochodzenia głównie pruskiego.

Czasopismo: Przegląd Historyczno-Wojskowy
Dziedziny: nauki społeczne, nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji, historia
Przypadek dezercji dowódcy oddziału radiotelegraficznego w I Korpusie Polskim w Rosji Zygmunta Włodzimierza Tarły-Mazińskiego

Włodzimierz Zygmunt Tarło-Maziński był pierwszym dowódcą oddziału radiotelegraficznego I Korpusu Polskiego. Był absolwentem kursów inżynieryjnych w Pawłowskiej Szkole Wojskowej oraz Oficerskiej Szkole Elektrotechnicznej w Piotrogrodzie (1915). Pełnił stanowiska: naczelnika szkoły w oddziałach radiotelegraficznych armii rosyjskiej, wykładowcy elektro- i radiotechniki na oficerskich kursach przy sztabie Frontu Zachodniego oraz dowódcy korpusowego oddziału radiotelegraficznego. W 1917 r. otrzymał funkcję wojskowego inżyniera radiotechnika. W tym okresie wydał podręczniki w języku rosyjskim: Zapiski po radiotelegrafii (1915) i Elementarnaja radiotelegrafija (1917), które zostały wydane później po polsku jako: Elementarna radiotelegrafia i radiotelefonia z pobieżnym kursem elektrotechniki (1917) oraz Zasady radiotelegrafii (1919). Były to pierwsze polskie publikacje dotyczące radiotelegrafii wojskowej. Jesienią 1917 r. wszedł w skład tworzących się w Rosji polskich sił zbrojnych, gdzie w stopniu ppor. został pierwszym dowódcą oddziału radiotelegraficznego i komendantem szkoły radiotelegraficznej przy sztabie I Korpusu Polskiego. Artykuł opisuje kulisy jego niesubordynacji względem rozkazów dowódcy I Korpusu Polskiego na podstawie materiałów archiwalnych Oddzielnej Radiotelegraficznej Grupy oraz Oficerskiego Trybunału Orzekającego.

Czasopismo: Przegląd Historyczno-Wojskowy
Dziedziny: nauki społeczne, nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji, historia
Wywiad wojskowy czy polityczny? Zainteresowanie Zarządu II Sztabu Generalnego Wojska Polskiego „kierunkiem watykańskim”

Wywiad wojskowy PRL miał przede wszystkim za zadanie zdobywać materiały dot. uzbrojenia i stacjonowania wojsk NATO. Jednak ze względu na zapotrzebowanie władz komunistycznych prowadził także działania polityczne, wymierzone m.in. w Kościół katolicki. Zainteresowanie władz państwowych nasiliło się szczególnie w czasie pontyfikatu Jana Pawła II. Według oceny wywiadu wojskowego wybór Karola Wojtyły na biskupa Rzymu zaktywizował Kościół katolicki zarówno w kraju, jak i w Watykanie. Tym sposobem działania Zarządu II Sztabu Generalnego WP wchodziły w zakres zainteresowań wywiadu cywilnego. Artykuł ma na celu pokazanie, jaką rolę odegrali oficerowie i współpracownicy wywiadu działający w Rzymie pod przykryciem attachatu wojskowego bądź placówek cywilnych. Ich działania doprowadziły do nawiązania kontaktów ze środowiskiem kościelnym oraz zdobycia świadomych i nieświadomych osobowych źródeł informacji. W ten sposób Zarząd II SG WP przekazywał aparatowi partyjno-politycznemu ciekawe wiadomości i materiały. Wprowadzenie stanu wojennego w Polsce spowodowało, że Kościół z terenu Rzymu zaczął wysyłać do Polski paczki z żywnością, ubraniami i lekarstwami. Ta pomoc dla kraju została wykorzystana do nawiązania kontaktu z duchownymi polskimi dzięki inicjatywie płk. Franciszka Mazurka.

Czasopismo: Przegląd Historyczno-Wojskowy
Dziedziny: nauki społeczne, nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji, historia