rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Wplyw stresu wodnego na fotosynteze wybranych odmian pszenicy jarej

W doświadczeniu wazonowym badano różnice międzyodmianowe pszenicy jarej, rosnącej w warunkach stresu wodnego, pod względem wydajności fotosyntezy. Testowano 3 odmiany pszenicy: ‘Napola’, 'Jasna’ i ‘Kosma’, będących aktualnie w doborze. Doświadczenie prowadzono w zróżnicowanych warunkach uwilgotnienia gleby: 60 i 40% p.p.w., w prowadzonych od fazy początku strzelania w źdźbło. Pomiary parametrów wymiany gazowej m.in. intensywności fotosyntezy netto i transpiracji, przewodnictwa szparkowego, wykonywano na liściach flagowych pszenicy, przy zastosowaniu aparatu firmy Li-COR, Li-6400, w 3 fazach rozwojowych roślin. Pszenice zbierano w fazie dojrzałości pełnej.
Wszystkie badane odmiany pszenicy jarej w warunkach stresu wodnego cechowały się niższą intensywnością fotosyntezy netto i wydały mniejszy plon biomasy i ziarna. Spośród analizowanych odmian na uwagę zasługuje odmiana ’Kosma’, która w warunkach deficytu wody w podłożu charakteryzowała się najwyższą intensywnością fotosyntezy netto i wydala największy plon biomasy, w tym ziarna.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wpływ technologii nawożenia pszenżyta na zawartość niektórych składników pokarmowych w glebie

Stwierdzono, że przedsiewne nawożenie pszenżyta jarego Maja miedzią, cynkiem i manganem w dawkach po 5 kg czystego składnika·ha⁻¹ istotnie poprawiło zasobność gleby w te mikroelementy w porównaniu z dolistną technologią ich stosowania, zwiększając w przypadku miedzi zasobność gleby w ten składnik z niskiej na dobrą.
Niezależnie od zastosowanej technologii, nawożenie cynkiem i miedzią wpłynęło na niewielkie zmniejszenie zawartości przyswajalnego potasu w glebie, a miedzią i manganem - fosforu.
Zawartość badanych mikroelementów w glebie była mniejsza po zbiorze pszenżyta dokarmianego dolistnie azotem. Nie wykazano natomiast istotnego wpływu dolistnej technologii stosowania miedzi, cynku i manganu w dawkach po 0,2 kg czystego składnika·ha⁻¹ na ich nagromadzenie w glebie.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Kształtowanie się plonu buraka cukrowego w zależności od wybranych czynników środowiskowych

Nierównomierność wschodów i wzrostu siewek na początku wegetacji jest jednym z podstawowych elementów zmienności plonów na plantacjach buraka cukrowego. Głównym czynnikiem ograniczającym produktywność roślin jest powolny wzrost powierzchni liści w tym okresie. Przyrost powierzchni liści można zwiększyć poprzez przyśpieszenie terminu siewu oraz wzrostu roślin w wyniku odpowiedniego przygotowania nasion i gleby. Siewki buraka są najbardziej wrażliwe na przymrozki tuż po pojawieniu się liścieni na powierzchni gleby. W celu uzyskania maksymalnego plonu, buraki muszą wzrastać w warunkach zapewniających efektywną sumę temperatur i odpowiednie natężenie promieniowania słonecznego. Najszybszy wzrost buraków występuje w lipcu i sierpniu, kiedy to wzrost liści zależy szczególnie od dostępności wody w glebie. Względnej tolerancji tego gatunku na suszę sprzyja, gdy w lipcu LAI osiąga maksimum, a długość korzenienia buraka osiąga 1 m. W ostatnich kilkudziesięciu latach zwiększył się współczynnik plonowania buraków w wyniku wyeliminowania plonu liści jako jednego z kryterium selekcji w programach hodowlanych.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Efektywność wykorzystania nowoczesnych środków technicznych w systemie skupu mleka, część I – Symulacyjna ocena zmian wskaźników eksploatacyjnych

Korzystając z wyników badań obejmujących system skupu mleka w zakładzie mleczarskim w Rykach przeprowadzono ocenę efektywności wykorzystania dwóch typów środków technicznych do odbioru i transportu surowca od dostawców: specjalistycznych autocystern i tradycyjnych cystern wyposażonych w dodatkowe przyczepy z urządzeniami do przyjmowania mleka od producentów. Na podstawie analizy wskaźników opisujących eksploatacyjną efektywność wykorzystania autocystern dokonano symulacyjnej oceny zmian pracochłonności obsługi tras w zależności od takich parametrów jak: długość tras oraz ilość odbieranego na nich mleka.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wplyw dolistnego dokarmiania mikroelementami fasoli zwyczajnej na plony oraz zawartosc i nagromadzenie w plonie mikroelementow

W latach 1998 - 2000 przeprowadzono badania połowę i laboratoryjne nad reakcją odmian fasoli zwyczajnej, uprawianych na suche nasiona, na dolistne dokarmianie borem i molibdenem.
Doświadczenia połowę, 2 czynnikowe w układzie „split-plot”, w czterech powtórzeniach przeprowadzono w Rolniczym Zakładzie Doświadczalnym Pawłowice koło Wrocławia. Badanymi czynnikami były: I. odmiany fasoli o nasionach: dużych - Longina, średnich - Małopolanka, małych - Mela, II. dolistne dokarmianie roślin mikroelementami w fazie formowania pąków kwiatowych: kontrola - bez dokarmiania, bor (169 g·ha⁻¹), molibden (48 g·ha⁻¹), bor (169 g·ha⁻¹) + molibden (48 g·ha⁻¹). Molibden stosowano w postaci 0,02% roztworu molibdenianu sodu (Na₂MoO₄·2 H₂O), a bor w 0,3% roztworze boraksu (Na₂B₄O₇·10 H₂O). Najwyższe plony nasion (2,50 t·ha⁻¹) i słomy (2,33 t·ha⁻¹) fasoli uzyskano z odmiany Małopolanka. Dolistne dokarmianie fasoli molibdenem lub łącznie molibdenem z borem, zastosowane na początku formowania pąków kwiatowych powodowało zwiększenie plonów nasion o 3%. Dolistne dokarmianie fasoli molibdenem lub łącznie molibdenem z borem, zastosowane na początku formowania pąków kwiatowych powodowało zwiększenie zawartości i nagromadzenia molibdenu w nasionach, słomie i korzeniach.
W całej roślinie fasoli (nasiona + słoma + korzenie) przeciętne nagromadzenie badanych mikroelementów wynosi (g·ha⁻¹): bor - 74,8; miedź - 18,4; mangan - 95,7; molibden - 6,5; żelazo - 988 i cynk - 93,9. Decydujący wpływ na masę cynku i molibdenu zgromadzonych w roślinie I fasoli miały nasiona. Słoma akumulowała głównie bor, a korzenie żelazo.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Efekty produkcyjne i jakosciowe dolistnego dokarmiania ziemniaka nawozem wieloskladnikowym Sonata Z

W doświadczeniach polowych na dwóch poziomach nawożenia doglebowego w latach 2003-2005 określano efekty produkcyjne i jakościowe dolistnego dokarmiania ziemniaka nawozem dolistnym Sonatą Z. Na niższym poziomie nawożenia doglebowego uzyskano zwyżkę plonu handlowego o 13,7%, plonu bulw dużych o 13,3%, a plonu frakcji sadzeniaka o 11,8%. Wyższe efekty produkcyjne uzyskano, jeśli Sonatę Z zastosowano w roztworze mocznika. Uzyskano zwyżkę plonu handlowego o 17,2%, a plonu sadzeniaka o 24,6%. Mikroelementy w Sonacie Z przy niskim poziomie nawożenia mineralnego wpłynęły na wydłużenie okresu tuberyzacji i wzrost współczynnika rozmnażania o 14,7%. Dolistne dokarmianie Sonatą Z nie miało wpływu na jakość bulw i porażenie chorobami.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wirusy roślin w aktualnym (2017) układzie taksonomicznym ICTV z propozycjami polskich nazw gatunków. Część 2. Wirusy o genomie w postaci dsRNA, ssRNA o antysensownej (-) lub ambisensownej (+/-) orientacji oraz nietypowe wirusy o genomie w postaci (+)ssRNA i wiroidy

Krótko przypomniano zasady nazewnictwa taksonów wirusów oraz skomentowano zmiany w klasyfikacji i nazwach taksonów, jakie zaszły po publikacji 8. Raportu ICTV. Lista wirusów obejmuje gatunki z rodzin: Reoviridae, Totiviridae, Chrysoviridae, Hypoviridae, Partitiviridae, Endornaviridae, Narnaviridae, Rhabdoviridae, Ophioviridae, Fimoviridae, Phenuiviridae, Tospoviridae, Pseudoviridae i Metaviridae, oraz wiroidy zaliczane do rodzin Avsunviroidae i Pospiviroidae.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Porównanie dwóch metod frakcjonowania miedzi w glebach strefy sanitarnej huty miedzi w Głogowie

W niniejszej pracy porównano dwie metody frakcjonowania miedzi: McLaren’a i Crawford’a (metoda A) oraz Zeien’a i Brümmer’a (metoda B). Próbki gleby do niniejszej pracy pochodzą ze strefy sanitarnej huty miedzi w Głogowie. Pobrano je z warstwy 0-20 cm. Całkowita zawartość miedzi w badanych próbkach wynosi od 540 do 1400 mg·kg⁻¹. Poddane analizie gleby wykazują odczyn kwaśny. Zawartość materii organicznej mieściła się także w wąskim przedziale od 8,8 do 9,6 g·kg⁻¹. Pojemność wymienna kationów (T) wynosiła od 38,0 do 53,6 mmol(+)·kg⁻¹. Najwięcej miedzi z frakcji wymiennej ekstrahowała metoda B, natomiast metoda A ekstrahowała więcej miedzi z frakcji związanej z iłem. Wysoka zależność wystąpiła między sumą F₁ + F₂ a całkowitą zawartością miedzi, wynosząca r = 0,95*** dla metody B oraz r = 0,96*** w przypadku metody A. Obliczone współczynniki RTE wskazują na zróżnicowaną zawartość miedzi w „podglebiu”. Generalnie wynika z nich, że miedź nie uległa znacznemu przemieszczaniu do głębszych warstw.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wplyw stosowania oslon w uprawie wczesnych odmian ziemniaka na zawartosc wybranych skladnikow w bulwach

W trzyletnich badaniach przeprowadzonych w latach 2002-2004 badano wpływ rodzaju osłony folii polietylenowej perforowanej i włókniny polipropylenowej oraz terminu zdjęcia osłony (2 i 3 tygodnie po wschodach roślin) na zawartość wybranych składników odżywczych w bulwach wczesnych odmian ziemniaka (Aksamitka i Cykada). Ziemniaki zbierano po upływie 60 i 75 dni od sadzenia.
Stosowanie osłon przyczyniło się do zwiększenia zawartości suchej masy i skrobi w bulwach, ale miało niewielki wpływ na zawartość białka i kwasu askorbinowego. Przy tym sposobie uprawy zawartość suchej masy była większa średnio o 2,05%, a skrobi o 1,17% po 60 dniach od sadzenia i odpowiednio o 2,18% i 1,20% po 75 dniach od sadzenia. Rodzaj stosowanej osłony nie miał istotnego wpływu na zawartość w bulwach suchej masy, skrobi i kwasu askorbinowego, natomiast większą koncentrację białka ogólnego średnio o 0,11% po 60 dniach od sadzenia i o 0,15% po 75 dniach od sadzenia stwierdzono przy stosowaniu folii perforowanej. Wydłużenie okresu osłaniania roślin do 3 tygodni po wschodach przyczyniło się do zwiększenia zawartości białka średnio o 0,05% w bulwach fizjologicznie starszych, zbieranych po 75 dniach od sadzenia, jednocześnie przy stosowaniu folii perforowanej większa była zawartość skrobi o 0,97%. Większą zawartość suchej masy, białka i kwasu askorbinowego stwierdzono w bulwach odmiany Cykada niż Aksamitka, natomiast zawartość skrobi w bulwach obu odmian nie różniła się istotnie.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wplyw benzyny bezolowiowej na liczebnosc w glebie drobnoustrojow amylolitycznych, lipolitycznych i proteolitycznych

W niniejszej pracy przedstawiono wyniki badań nad wpływem benzyny bezołowiowej na wybrane grupy fizjologiczne mikroorganizmów glebowych. Próbki glebowe zanieczyszczono benzyną bezołowiową w ilości 0,01; 0,1; 1,0 i 10% Wagowych. Zanieczyszczenie gleby benzyną istotnie zmieniało liczebność podstawowych grup fizjologicznych drobnoustrojów. Pod jej wpływem znacznie wzrosła liczebności mikroorganizmów lipolitycznych, w mniejszym stopniu stymulowała drobnoustroje rozkładające białko, a najmniej korzystnie wpływała na drobnoustroje amylolityczne. Stwierdzono zdecydowanie większy wzrost mikroorganizmów (nawet o 80%) w glebie piaszczystej w przypadku mikroorganizmów rozkładających tłuszcze i skrobię, natomiast w przypadku rozkładu białka liczebność była nieznacznie większy w glebie gliniastej zanieczyszczonej tym produktem.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Zawartosc selenu ogolem w glebie po wieloletnim nawozeniu gnojowica

Celem pracy było określenie stanu zawartości selenu w glebie płowej pod wpływem wieloletniego nawożenia gnojowicą bydlęcą i gnojowicą trzody chlewnej. Próbki gleby płowej pobrano spod uprawy żyta w 15 roku od założenia doświadczenia z dwóch warstw 5-15 cm i 25-35 cm. Zawartość selenu ogółem w próbkach glebowych oznaczono fluorymetrycznie z 2,3-diaminonaftalenem. Zastosowanie gnojowicy bydlęcej w sposób istotny wpływało na zawartość selenu w glebie płowej, natomiast gnojowica trzody chlewnej istotnie wpływała na wzrost zawartości selenu ogółem tylko w dawce T2 i T3 w próbkach pobranych z głębokości 5-15 cm w porównaniu z glebą poletek kontrolnych. Nie stwierdzono wpływu rodzaju zastosowanej gnojowicy. Stwierdzono natomiast istotne zróżnicowanie zawartości selenu ogółem w obu badanych warstwach gleby.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wplyw wapnowanego osadu sciekowego oraz jego mieszanek z ziemia splawiakowa i popiolem ze slomy na zawartosc Fe i Mn w glebie lekkiej i kukurydzy

Do wazonów z kwaśnym piaskiem gliniastym (wariant kontrolny) dodano jednorazowo 2 i 5% (w/w) samego osadu ściekowego (odpowiadało to 56 i 140 Mg·ha⁻¹) oraz te same jego ilości zmieszane z osadem pobranym z odstojników cukrowni, tzw. ziemi spławiakowej (10% w/w - 280 Mg·ha⁻¹) i popiołem z pieca na słomę (odpowiednik 0,9 Mg·ha⁻¹). Dodatkowym elementem kontrolnym były wazony z corocznym nawożeniem mineralnym (NPK) w dawkach odpowiednich dla rośliny testowej - kukurydzy pastewnej uprawianej w trzyletniej monokulturze. Na początku i po zakończeniu badań oznaczano w glebie ogólną zawartość Fe i Mn, a wiosną każdego sezonu wegetacyjnego form ekstrahowanych w 1 mol HCl·dm⁻³, a po zbiorze kukurydzy poziom tych pierwiastków w roślinie. Dodawanie osadu ściekowego oraz jego mieszanek nieznacznie modyfikowało ogólną ilość obu pierwiastków w glebie, natomiast wyraźnie zwiększyło poziom ich postaci uznawanych za przyswajalne. W wyniku działania osadu ściekowego zmniejszyła się koncentracja Fe i Mn w częściach nadziemnych kukurydzy (silniej jednak pod wpływem mniejszej dawki), natomiast łączne stosowanie osadu ściekowego z ziemią spławiakową i popiołem jeszcze bardziej ograniczyło pobieranie tych metali. Wnoszenie NPK hamowało gromadzenie przez rośliny żelaza, a stymulowało - manganu.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wplyw nawozenia i warunkow glebowych na sklad chemiczny bulw ziemniaka oraz ich stan zdrowotny

Badania polowe przeprowadzono w latach 2000-2003 w Gospodarstwie Doświadczalnym w Bezku k/Chełma, należącym do Akademii Rolniczej w Lublinie. Miały one na celu porównanie oddziaływania nawożenia organicznego i mineralno-organicznego na tle obiektu kontrolnego bez nawożenia na skład chemiczny i porażenie bulw patogenami chorobotwórczymi na glebie lekkiej oraz rędzinie w warunkach klimatycznych Lubelszczyzny. Bulwy ziemniaka pochodzące z obiektów nawożenia mineralno-organicznego zawierały istotnie więcej N i K niż bulwy z pozostałych obiektów. Istotnie więcej Ca i Na oraz istotnie mniej N, K i Mg zawierały bulwy ziemniaka uprawianego na rędzinie aniżeli na glebie lekkiej. Systemy nawożenia nie zmieniały istotnie porażenia bulw ziemniaka patogenami chorobotwórczymi. Decydowały o tym właściwości poszczególnych gleb. Na glebie lekkiej odnotowano istotnie większe porażenie bulw ziemniaka przez Streptomyces scabies i istotnie mniejsze porażenie przez Phytophthora infestans niż na rędzinie.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Warunki geologiczne i geomorfologiczne Pojezierza Mazurskiego i Rowniny Sepopolskiej

Geneza Poj. Mazurskiego związana jest z fazą leszczyńską, poznańską i pomorską zlodowacenia bałtyckiego. Osady lodowcowe w postaci glin, piasków i żwirów o miąższości od 40 do ponad 200 m zalegają na trzeciorzędzie i kredzie. W rzeźbie pojezierza przeważa morena denna. Moreny czołowe występują w 9 ciągach. Dużo jest zagłębień po martwych lodach wypełnionych wodami jezior lub przekształconych w mokradła. Bogata i urozmaicona rzeźba sprzyja rozdrobnieniu mokradeł i oddziaływaniu na nie terenów otaczających. Na Poj. Mazurskim formy terenu mają charakter heterogeniczny i stwarzają warunki do mozaikowatości i zróżnicowania siedlisk. Równina Sępolska, wyraźnie różniąca się od Poj. Mazurskiego, powstała w wyniku deglacjacji zastoiskowej w fazie pomorskiej zlodowacenia bałtyckiego. Tworzy ona obszerną nieckę wypełnioną utworami ilastymi o małej miąższości. W jej powierzchnię wcięte są głęboko erozyjne doliny rzek Łyny i Guberu.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Ocena kwitnienia i wartosci dekoracyjnej wybranych gatunkow bylin uprawianych w warunkach Olsztyna

W latach 2001 - 2002 przeprowadzono doświadczenie z 10 gatunkami bylin. Badaniami objęto następujące gatunki: czyściec wełnisty (Stachys byzantina K. Koch), driakiew kaukaską (Scabiosa caucasica L.), dzwonek brzoskwiniolistny (Campanula persicifolia L.), firletka chalcedońska (Lychnis chalcedonica L.), jastruń właściwy (Leucanthemum vulgare Lam.), jeżówka purpurowa (Echinacea purpurea (L.) Moench), kłosowiec meksykański (Agastache mexicana L.), kuklik chilijski (Geum chiloense Balb.), mikołajek płaskolisty (Eryngium planum L.), orlik mieszańcowy (Aquilegia hybrida). Obserwowano fenofazy roślin: rozpoczęcie wegetacji, początek kwitnienia, pełnię kwitnienia i koniec kwitnienia. Obliczono liczbę dni od początku wegetacji do końca kwitnienia i długość okresu kwitnienia. Wykonano pomiary niektórych cech morfologicznych roślin w pełni kwitnienia (wysokość rośliny, długość i szerokość blaszki liściowej, średnica/długość kwiatostanu) oraz oceniono wartość dekoracyjną w 5-stopniowej skali bonitacyjnej. Różnice dotyczące rozpoczęcia wegetacji oraz poszczególnych fenofaz kwitnienia i długości okresu kwitnienia bylin zależały od warunków klimatycznych panujących na terenie Olsztyna i od gatunków roślin. W pierwszym roku badań najdłużej kwitły: jastruń właściwy (Leucanthemum vulgare) - 105 dni i kłosowiec meksykański (Agastache mexicana L.) - 100 dni, natomiast w następnym roku okres kwitnienia tych bylin skrócił się odpowiednio do 98 i 87 dni. Warunki atmosferyczne wpłynęły też wyraźnie na niektóre cechy morfologiczne bylin, jak wysokość roślin, długość i szerokość blaszki liściowej oraz średnica kwiatostanów.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Znaczenie pomiaru czasu pracy maszyn w polskim rolnictwie lat dziewiecdziesiatych

Zaproponowano stosowanie rozszerzonego podziału czasu pracy maszyn, który pozwoli na planowanie efektywnego ich wykorzystania, w czasie całego okresu żywotności.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Stan zasobow genowych roslin warzywnych w Polsce

Ochrona zasobów genowych roślin warzywnych jako część ogólnopolskiego programu jest prowadzona w Pracowni Zasobów Genowych Instytutu Warzywnictwa w Skierniewicach. Program obejmuje całokształt prac badawczo merytorycznych związanych z poszukiwaniem, gromadzeniem, waloryzacją i zabezpieczaniem w banku genów genotypów roślin warzywnych i dzikich gatunków przed zaginięciem, a także udostępnianiem zebranych zasobów genowych i informacji na ich temat.
Przedstawiono przebieg realizacji programu w latach 1991-1997. W banku genów znajduje się 5260 obiektów w tym 4480 obiektów przechowywanych w formie nasion i 780 rozmnażających się wegetatywnie w kolekcjach polowych. Liczba obiektów zwiększyła się z 1606 obejmujących 47 gatunków w 1991 roku do 5260 obiektów reprezentujących 61 gatunków roślin warzywnych w 1997 r. W kolekcji grzybów uprawnych znajduje się 67 ras 8 gatunków.
Zgromadzone materiały posiadają komputerową dokumentację cech paszportowych a około 30% posiada waloryzację cech morfologicznych i użytkowych.
Do przechowalni banku genów przekazano 3493 próby nasion. Do odbiorców krajowych wysłano 4534 prób, a za granicę 573 próby. Z instytucji krajowych otrzymano 1649 prób, a z ekspedycji przywieziono 1517 prób. Na życzenie hodowców sprowadzono z zagranicy 792 próby.
W kolekcjach roboczych, służących do rozmnażania, reprodukcji, waloryzacji cech morfologicznych i użytkowych oraz określenia przydatności zasobów genowych w badaniach naukowych i w praktyce, oceniane są obiekty z rodzaju Allium, Lycopersicon, Phaseolus, Daucus, Asparagus, Lactuca, rodziny Cucurbitaceae, Brassicaceae, Umbellifereae.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wpływ obróbki wstępnej ultradźwiękami na przebieg suszenia oraz barwę i zawartość betalain w buraku ćwikłowym

Celem pracy było określenie wpływu oddziaływania ultradźwięków na energochłonność i przebieg procesu suszenia oraz właściwości suszonej tkanki buraka ćwikłowego, tj. barwę i zawartość barwników betalainowych. Plastry blanszowano 3 minuty w wodzie o temperaturze 90°C lub poddano działaniu ultradźwięków o częstotliwości 35 kHz przez 10 oraz 30 minut, a następnie suszono konwekcyjnie w 70°C. Blanszowanie oraz fale ultradźwiękowe aplikowane przez 30 minut wpłynęły na skrócenie czasu suszenia o 5-6% w stosunku do tkanki niepoddanej zabiegom wstępnym, co spowodowało istotne zmniejszenie zużycia energii podczas procesu suszenia - o 10,5-10,8%. Zastosowanie ultradźwięków wywołało znaczące zmiany barwy suszu poprzez zwiększenie jasności oraz zmniejszenie udziału barw czerwonej i żółtej. W tkance świeżej potraktowanej ultradźwiękami przez 30 minut oraz blanszowanej uzyskano istotnie niższą zawartość betalain. Natomiast w przypadku suszu zastosowanie ultradźwięków oraz blanszowanie nie wpłynęło istotnie na zawartość barwników betalainowych.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wpływ miedzi na aktywność enzymów antyoksydacyjnych w kukurydzy uprawianej w kulturach wodnych

Schemat doświadczenia obejmował 10 obiektów ze wzrastającymi dawkami miedzi: (0; 1; 2; 4; 6; 8; 12; 16; 24; 32 mg Cu・dm⁻³). Doświadczenie prowadzono w warunkach kultur wodnych przez okres siedmiu tygodni. Miedź była akumulowana głównie w korzeniach, mniej w liściach, a najmniej w łodygach. Wzrastające stężenia miedzi w pożywce spowodowały regularny wzrost zawartości miedzi w badanych częściach kukurydzy. Natomiast wprowadzenie dawki powyżej 16 mg Cu・dm⁻³ wywołało spadek zawartości miedzi. Dawki 4 oraz 16 i 24 mg Cu・dm⁻³ podniosły aktywność katalazy (prawie dwukrotnie), wskazując na wystąpienie stresu oksydacyjnego u badanej kukurydzy. Nie odnotowano wpływu miedzi na aktywność dysmutazy ponadtlenkowej.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wpływ promieniowania UV-B na kinetykę zaniku długotrwałej opóźnionej luninescencji zawiesiny glonów Scenedesmus quadricauda TURP. (BREB)

Badano wpływ promieniowania UV-B na kinetykę zaniku długotrwałej opóźnionej luminescencji zawiesiny glonów Scenedesmus quadricauda TURP. (BRÉB.) w różnych warunkach jej wzbudzania. Wyniki wykazały, że promieniowanie UV-B, w niewielkich dawkach powoduje spadek szybkości zaniku natężenia opóźnionej luminescencji, natomiast w większych - zanik tego świecenia. W warunkach wzbudzenia, w których obserwowano pojawienie się przejściowego maksimum w kinetyce zaniku opóźnionej luminescencji glonów kontrolnych, po kilkudziesięciu sekundach jej rejestracji, promieniowanie UV-B w niewielkiej dawce prowadziło do powstania nowego przejściowego maksimum, które pojawiało się po kilku sekundach rejestracji natężenia tego świecenia.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo