rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Polskie rolnictwo w XX wieku (Produkcja i ludność)

1. W XX wieku dokonały się duże przemiany w polskim rolnictwie. Zmniejszył się udział zasiewów ziemniaków, żyta i owsa, natomiast zwiększył się udział pszenicy, rzepaku, jęczmienia i kukurydzy. Pojawiło się w zasiewach pszenżyto. Plony głównych ziemiopłodów zwiększyły się dwu-trzykrotnie. Radykalnie zmniejszyła się liczba koni i owiec zwiększyła się natomiast liczba trzody chlewnej. Produktywność zwierząt zwiększyła się około trzykrotnie. 

2. Radykalne zmiany dokonały się w technicznych metodach produkcji rolniczej. Żywa siła pociągowa zastąpiona została przez ciągniki, maszyny samobieżne i siłę elektryczną.

3. Dużemu zmniejszeniu uległ udział ludności wiejskiej w ogólnej liczbie ludności, ale bardziej zmniejszył się udział ludności rolniczej z poziomu 70% przed I wojną światową do około 8% po 2000 r. Około pięciokrotnie zwiększył się w tym czasie obszar użytków rolnych na 1 osobę w pełni zatrudnioną w rolnictwie. W całym jednak XX wieku przejawiało się jednak przeludnienie agrarne o dużym zróżnicowaniu regionalnym.

4. Poziom materialnych i kulturowych warunków życia ludności rolniczej był gorszy niż ludności nierolniczej na skutek dysparytetu dochodowego.

5. Produktywność polskiego rolnictwa, jakkolwiek wzrosła około trzykrotnie w XX wieku, cechuje jednak znaczne opóźnienie w porównaniu z najbardziej rozwiniętymi krajami świata.

Czasopismo: Prace i Materiały Instytutu Rozwoju Gospodarczego SGH
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki o polityce i administracji, nauki o zarządzaniu i jakości
Rozwój jako przedmiot działań polityki regionalnej

Tradycyjne ujęcie rozwoju łączyło się z gospodarką wolnokonkurencyjną, mobilnością czynników produkcji, maksymalizacją zysku oraz racjonalnością podmiotów gospodarczych. W wyniku krytyki tego podejścia sformułowano nowoczesne koncepcje rozwoju związane z produkcją zindywidualizowaną, konkurencją kosztową oraz wiedzą jako jednym z głównych zasobów przedsiębiorstwa. Podkreślono m.in. znaczenie przestrzeni jako źródła przewag lokalizacyjnych, specyficznych cech stanowiących o możliwościach rozwoju endogenicznego. Powstały koncepcje opisujące korzyści wynikające z funkcjonowania firm wewnątrz gron. Określono warunki jakie powinna spełniać dana lokalizacja aby można mówić o możliwościach pojawienia się zależności sprzyjających wzajemnemu powiązaniu firm i powstaniu grona. Rozwój regionu może wynikać w znacznej części z czynników egzogenicznych, takie rozwiązanie przyjęto w Irlandii lub z czynników endogenicznych i ten model możemy prześledzić obserwując poczynania władz w Finlandii. Inne ujęcie rozwoju może wynikać z analizy czynników rozwoju. Do czynników tradycyjnych takich jak kapitał, praca i ziemia dołącza się obecnie kapitał przedsiębiorczości. Łączy się on z aktywnością, innowacyjnością, uwarunkowaniami przestrzennymi i instytucjami sprzyjającymi lokalnemu rozwojowi. Istotną rolę przypisuje się również kapitałowi ludzkiemu, czy szerzej kapitałowi społecznemu łączącemu się z sieciami związków społecznych, wartościami kulturowymi czy normami społecznymi. W odniesieniu do obecnego rozwoju regionalnego używa się określenia polityka trzeciej generacji podkreślając znaczenie czynników miękkich w rozwoju.

Czasopismo: Prace i Materiały Instytutu Rozwoju Gospodarczego SGH
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki o polityce i administracji, nauki o zarządzaniu i jakości
System instytucjonalny a zmiany strukturalne i rozwój gospodarki wschodzącej

Dylematy zmian strukturalnych w przemyśle, jakie dokonują się w gospodarce
wschodzącej pod wpływem kształtującego się systemu instytucjonalnego, są
wdzięcznym obiektem badań. Istnieją tu bowiem duże możliwości projektowania
różnych rozwiązań, inaczej niż w gospodarce rozwiniętej, która pozostaje w gorsecie
historycznych uwarunkowań. Przedmiotem opracowania jest porównawcza analiza
trzech opcji, które stanowią różne kombinacje systemu instytucjonalnego oraz polityk:
stabilizacyjnej i przemysłowej, przez co odmiennie wpływają na zmiany strukturalne
i rozwój. O ile pierwsza (zwana konsensem waszyngtońskim) ma charakter
krótkookresowy, o tyle kolejne hipotetyczne opcje mają charakter strategiczny.
Eksponowana negatywna ocena opcji krótkookresowej nie oznacza jednak, że opcje
strategiczne są wolne od wad. Analiza pozostaje w nurcie ekonomii normatywnej
i dotyczy gospodarki wschodzącej na różnych etapach jej rozwoju.

Czasopismo: Prace i Materiały Instytutu Rozwoju Gospodarczego SGH
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki o polityce i administracji, nauki o zarządzaniu i jakości
Instytucjonalne uwarunkowania politycznego cyklu koniunkturalnego

Opracowanie odnosi się do istotnego problemu społecznego i gospodarczego, jaki stanowi niedostrzeganie efektów politycznego cyklu koniunkturalnego. W pracy dokonano przeglądu dotychczasowych doświadczeń w zakresie funkcjonowania reguł fiskalnych w UE oraz wskazano ich niedoskonałości. Szczególną uwagę poświęcono niezależnym instytucjom fiskalnym, jako podmiotom, których funkcjonowanie mogłoby ograniczyć pokusę prowadzenia przez polityków nieefektywnej polityki gospodarczej. Wskazano polskie doświadczenia w zakresie ratyfikacji Paktu fiskalnego oraz przedstawiono teoretyczne uzasadnienie powołania Rady Fiskalnej.

Czasopismo: Prace i Materiały Instytutu Rozwoju Gospodarczego SGH
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki o polityce i administracji, nauki o zarządzaniu i jakości
Instytucje i instrumenty polityki kredytowej

Przedmiotem opracowania są instrumenty polityki kredytowej rozumianej jako polityka państwa i banku centralnego. Podkreślono pośredni charakter oddziaływania tych podmiotów na zawieranie umów między bankami a kredytobiorcami. Przedstawiono normy prawne i obyczajowe, mające wpływ na zawieranie i wykonywanie umów kredytowych, a także wysiłki administracji banku centralnego dla polepszenia informacji o kredytobiorcach. Omówiono działanie ustawy o restrukturyzacji finansowej przedsiębiorstw i banków jako doraźnego instrumentu polityki kredytowej oraz różnorodnych instrumentów mniej lub bardziej bezpośrednio wpływających na umowy kredytowe (stóp banku centralnego, polityki koniunkturalnej i antyinflacyjnej, systemu podatkowego). Przedstawiono też elementy nadzoru bankowego wpływające na działalność kredytową banków. Próbując wyjaśnić tendencje przedsiębiorstw w zakresie skłonności do korzystania z kredytu wskazano na znaczenie wymaganych przez banki zabezpieczeń, ogólnie wysokich stóp kredytowych i konkurencji ze strony emisji papierów komercyjnych.

Czasopismo: Prace i Materiały Instytutu Rozwoju Gospodarczego SGH
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki o polityce i administracji, nauki o zarządzaniu i jakości
Wskaźniki wyprzedzające dla rynku pracy

Prognozowanie zmian na rynku pracy jest ważnym problemem polityki gospodarczej. W literaturze mało miejsca poświęca się jednak przewidywanie punktów zwrotnych wahań koniunkturalnych, jakim podlega rynek pracy. Jeszcze rzadziej dokonuje się bardziej szczegółowej klasyfikacji zmiennych rynku pracy pod względem wyprzedzeń i opóźnień oraz konstrukcji wskaźników wyprzedzających dla rynku pracy, stosunkowo popularnych w przypadku ogólnej aktywności gospodarki. Celem artykułu było wyodrębnienie zmiennych o charakterze wyprzedzającym ze statystyk rynku pracy i analiza ich właściwości w stosunku do przyjętej zmiennej równoległej rynku pracy. W analizach wykorzystano wybrane zmienne z polskiej statystyki: GUS, urzędów pracy oraz badań własnych. W artykule dokonano również przeglądu doświadczeń światowych w zakresie wskaźników wyprzedzających dla rynku pracy. Poza wyodrębnieniem zmiennych o charakterze wyprzedzającym wykonane analizy pozwoliły na empiryczną weryfikację reakcji polskiego rynku pracy na wstrząsy powodujące powstanie wahań koniunktury (ustalenie sekwencji pojawiania się wahań koniunktury na rynku pracy) oraz wskazanie obszarów rynku pracy najszybciej na nie reagujących (rozłożenia w czasie procesu dostosowań rynku pracy). Analizie zostały poddane cykle klasyczne oraz wzrostowe, cykle poziomów oraz odchyleń wyodrębnione za pomocą wybranych filtrów liniowych. Dokonano analizy korelacji wzajemnych pomiędzy zmiennymi wyprzedzającymi a zmienną równoległą rynku pracy oraz punktów zwrotnych cykli badanych zmiennych.

Czasopismo: Prace i Materiały Instytutu Rozwoju Gospodarczego SGH
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki o polityce i administracji, nauki o zarządzaniu i jakości
Odejście od konwencjonalnej polityki pieniężnej

System Rezerwy Federalnej (Fed), a w ślad za nim Bank Anglii i Europejski Bank
Centralny podjęły próby przeciwdziałania makroekonomicznym konsekwencjom
współczesnego kryzysu finansowego najpierw za pomocą radykalnych obniżek stóp
procentowych, a kiedy te zbliżyły się do zera, podjęły niestandardowe działania,
polegające na zwiększeniu rezerw banków w banku centralnym (quantitative easing)
lub na zmianie struktury bilansu banku centralnego (qualitative easing). Taka
niekonwencjonalna polityka monetarna była kilka lat wcześniej praktykowana przez
Bank Japonii. Po blisko pięciu latach efektywność wspomnianych prób w gospodarce
USA i strefie euro jest wątpliwa, podobnie jak niejednoznaczny był efekt
zainicjowania tej polityki w Japonii. Opracowanie odwołuje się do niekonwencjonalnej
diagnozy Richarda Koo, która stawia sens tej interwencji w nowym świetle. Kończą je
informacje, które mogą przyczynić się do wyjaśnienia, dlaczego mimo to czołowe
banki centralne w Ameryce Północnej i w Europie podjęły ową niekonwencjonalną
i zarazem kontrowersyjną politykę.

Czasopismo: Prace i Materiały Instytutu Rozwoju Gospodarczego SGH
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki o polityce i administracji, nauki o zarządzaniu i jakości
Reguły polityki przemysłowej i warunki ich stosowania

Współczesna debata wokół polityki przemysłowej charakteryzuje się różno-rodnością w odniesieniu do koncepcji tej polityki, jej znaczenia, treści i zastosowań. Można odnotować rosnące zróżnicowanie uczestników dyskusji, którzy generalnie są zwolennikami lub – przeciwnie – krytykami polityki przemysłowej. Przedstawiając koncepcję, instrumenty, jak również możliwe podejścia badawcze do wspomnianej polityki, autor artykułu stawia wyraźną tezę: polityka przemysłowa może okazać się użyteczna, lecz jej skuteczność zależy od rozstrzygnięcia, jaki typ polityki i w jakich uwarunkowaniach zostanie zastosowany. Analiza pozostaje w nurcie ekonomii normatywnej i dotyczy gospodarki wschodzącej na różnych etapach jej rozwoju.

Czasopismo: Prace i Materiały Instytutu Rozwoju Gospodarczego SGH
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki o polityce i administracji, nauki o zarządzaniu i jakości
Cele edukacyjne Strategii Europa 2020 a Polska

W ramach nowej strategii rozwoju UE „Europa 2020” państwa członkowskie same określiły swoje krajowe pułapy realizacji wspólnych celów UE - w dostosowaniu do indywidualnych uwarunkowań i możliwości. Z porównania zarówno pozycji wyjściowych, jak i zamierzeń docelowych krajów członkowskich dotyczących celów Strategii Europa 2020 wynika, że w przypadku Polski obszarem, w którym nasza pozycja zdecydowanie plasuje nas na ponadprzeciętnej pozycji w stosunku do innych krajów UE 27 jest edukacja. Celem opracowania jest przedstawienie pozycji Polski w dziedzinie edukacji na tle innych krajów członkowskich UE, trendów w tym obszarze oraz ocena trafności przyjętych wskaźników edukacyjnych i realistyczności zadeklarowanych poziomów ich realizacji w perspektywie do roku  2020.

Czasopismo: Prace i Materiały Instytutu Rozwoju Gospodarczego SGH
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki o polityce i administracji, nauki o zarządzaniu i jakości
Koncepcje i czynniki rozwoju regionalnego

Autorka omawia nowoczesne czynniki rozwoju regionów spełniające zasadniczą rolę w kształtowaniu sytuacji gospodarczej, czyli czynniki powiązane z nowym paradygmatem rozwoju regionalnego, który koncentruje się wokół wykorzystania potencjału i wzmocnienia konkurencyjności. Ponowny wzrost znaczenia regionów był impulsem do tworzenia modeli rozwoju regionalnego, a region stał się kluczową płaszczyzną rozwoju występującą w roli inkubatora wiedzy i innowacji. Działalność w ramach polityki regionalnej ma stworzyć dodatkowy impuls rozwojowy. Jednocześnie nastąpiło podkreślenie roli zasobów wewnętrznych cechujących się niepowtarzalnym charakterem. Na znaczeniu zyskały czynniki niematerialne np. zasoby ludzkie. Wśród czynników rozwoju istotną rolę przypisuje się kapitałowi społecznemu. Został on uznany za kluczowy, specyficzny zasób w rozwoju regionów. Jego skuteczność połączona jest z umiejętnościami i skłonnością do współpracy w ramach grupy. Przyczynia się to do podniesienia poziomu zaufania pozwalającego na obniżenie kosztów transakcyjnych decydujących o poziomie konkurencyjności. Wśród zasobów niematerialnych powiązanych z funkcjonowaniem przedsiębiorstw istotne znaczenie przypisuje się uczeniu się organizacji tzn. dostosowywaniu się organizacji do nowych warunków otoczenia, zmian technologicznych i wzrastającej konkurencji. Organizacja ucząca się jest punktem wyjścia dla organizacji wiedzy oraz stopniem pośrednim do osiągnięcia organizacji wysokiej inteligencji, która posiada zdolność adoptowania się do zmian zachodzących w otoczeniu, a nawet wyprzedzania tych zmian i aktywnego kształtowania otoczenia. Budowanie inteligentnej organizacji związane jest z inteligencją emocjonalną, która zwiększa się wraz z wiekiem i przystosowaniem do różnych środowisk.

Czasopismo: Prace i Materiały Instytutu Rozwoju Gospodarczego SGH
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki o polityce i administracji, nauki o zarządzaniu i jakości
Kształtowanie ładu gospodarczego w Polsce w kontekście integracji z UE

Polska wykorzystała korzystną koniunkturę polityczną, która pojawiła się pod koniec lat 1980-tych, i przeprowadziła głębokie reformy ustrojowe. Na początku lat 1990-tych realizowano neoliberalną strategię transformacji. Jednak wysokie koszty ekonomiczne i społeczne takiej polityki wymusiły modyfikację kierunku reform.
	Wybór społecznej gospodarki rynkowej jako podstawy ustroju gospodarczego Polski okazał się korzystny zarówno dla wzrostu gospodarczego, jak i dla stabilności społecznej oraz politycznej. Sprzyjał on również integracji Polski z Unią Europejską. Kształtując rodzimą odmianę społecznej gospodarki rynkowej w Polsce, nie udało się jednak uniknąć błędów. Wynikały one zarówno z niedopracowania koncepcji społecznej gospodarki rynkowej w Polsce, jak i z podejmowania nie do końca przemyślanych prób rozwiązywania bieżących problemów, które napotykano.
	Dzięki przystąpieniu do UE Polska może współdecydować o kształcie ładu gospodarczego w tej części świata i współtworzyć nowe, lepsze rozwiązania instytucjonalne. Sprawnie funkcjonująca społeczna gospodarka rynkowa mogłaby być polskim wkładem w udany proces integracji europejskiej.

Czasopismo: Prace i Materiały Instytutu Rozwoju Gospodarczego SGH
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki o polityce i administracji, nauki o zarządzaniu i jakości
Polityka pieniężna a polityczny cykl koniunkturalny

W literaturze istnieje wiele teorii wyjaśniających występowanie cyklu koniunkturalnego czynnikami politycznymi. W ich ramach zakłada się, iż politycy przy wykorzystaniu narzędzi polityki makroekonomicznej próbują oddziaływać na gospodarkę. Do takich instrumentów część badaczy zalicza m.in. politykę pieniężną banku centralnego. Niniejsze opracowanie stanowi próbę analizy polityki pieniężnej z perspektywy politycznego cyklu koniunkturalnego. Formułując hipotezę o możliwości wykorzystywania przez bank centralny instrumentów dyskrecjonalnych implikujących powstawanie w gospodarce fluktuacji o charakterze politycznym, autor dokonał przeglądu teorii polityki pieniężnej ze szczególnym uwzględnieniem jej aspektów instytucjonalnych. Szczególną uwagę poświęcono również niezależności banku centralnego. W oparciu o analizę wyników badań empirycznych dotyczących możliwości wykorzystania podstawowych instrumentów polityki pieniężnej, takich jak stopy procentowe, podaż pieniądza oraz interwencje na rynku walutowym w mechanizmie kreacji cyklu, podjęto próbę odpowiedzi na pytanie, czy polityka pieniężna może stanowić podstawę działań sprawczych w zakresie politycznie motywowanych fluktuacji gospodarczych. Przeprowadzone rozważania nie dały jednak pełnej odpowiedzi na pytanie, czy banki centralne mogą być źródłem fluktuacji o charakterze politycznym. Nie udało się wykazać, iż zaobserwowane zmiany krótkookresowych stóp procentowych, wielkości agregatów pieniężnych czy kursu walutowego są spowodowane wyłącznie działaniem władz monetarnych. Z analizy badań empirycznych wynika jednak, że wahania w cyklach zbliżonych do cykli wyborczych rzeczywiście istnieją.

Czasopismo: Prace i Materiały Instytutu Rozwoju Gospodarczego SGH
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki o polityce i administracji, nauki o zarządzaniu i jakości
Programowanie i planowanie rozwoju Unii Europejskiej

W Unii Europejskiej zastosowanie miał zarówno proces planowania, jak i programowania. W ostatnich latach programowanie stało się podstawowym narzędziem konstruowania ładu rozwojowego państw członkowskich, szczególnie w ramach polityki strukturalnej. Poszczególne kraje, korzystające ze środków pomocowych wspólnoty, zobligowane są do uruchamiania programowania rozwoju opartego na standardach unijnych. Poszczególne rozwiązania organizacyjne, na
poziomie kraju i danego okresu programowania, różnią się między sobą. Poprzez
korzystanie z najlepszych efektów zastosowanych rozwiązań, w kolejnych latach
dochodzi do ich ujednolicania. Programowanie Funduszy Strukturalnych zainicjowane
zostało reformą przeprowadzoną w 1988 roku i odbywa się od tego czasu w sposób
zintegrowany dla wszystkich funduszy oraz ma charakter wieloletni. W opracowaniu
przedstawiono wymagania metodyczne stawiane przez KE wobec krajów
członkowskich w dwóch kolejnych perspektywach finansowych na lata 2000-06 oraz
2007-13. Planowanie dotyczy szerszych zagadnień o charakterze horyzontalnym,
obejmuje główne polityki UE tj. m.in. ochrony środowiska, konkurencyjności (zasad
udzielania pomocy publicznej), równości płci, zatrudnienia, społeczeństwa
informacyjnego, zamówień publicznych oraz gospodarki opartej na wiedzę. Z uwagi
na powyższe w opracowaniu przedstawiono przegląd dokumentów planistycznych UE
powstałych w ostatnich latach, a tworzących system planistyczny o charakterze
horyzontalnym.

Czasopismo: Prace i Materiały Instytutu Rozwoju Gospodarczego SGH
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki o polityce i administracji, nauki o zarządzaniu i jakości
Ewolucja celu władzy monetarnej. Przypadek Rezerwy Federalnej Stanów Zjednoczonych

Analiza przypadku Rezerwy Federalnej Stanów Zjednoczonych stwarza historyczny kontekst dla faktów, które spowodowały narastanie międzynarodowego kryzysu finansowego w drugiej połowie obecnej dekady. Zarazem z przykładu Fedu można wyciągnąć wnioski dla polityki stabilnego pieniądza. Wydaje się, że im większa rola rynków finansowych w gospodarce, tym wyraźniej ujawnia się związek między kondycją bankowości komercyjnej oraz koniunkturą na rynkach akcji i – jak pokazuje współczesny boom i załamanie na rynku pożyczek hipotecznych – także na rynku nieruchomości. Wydaje się także, iż w polityce amerykańskiego banku centralnego od bez mała dwudziestu lat faktycznie chodzi nie tyle o ograniczanie inflacji, ani nawet - stabilizację rynków finansowych, co o podtrzymywanie wzrostu gospodarczego.

Czasopismo: Prace i Materiały Instytutu Rozwoju Gospodarczego SGH
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki o polityce i administracji, nauki o zarządzaniu i jakości
O wpływie metod ważenia na własności szeregów czasowych statystyk bilansowych IRG

W artykule przeanalizowano wpływ metod ważenia na własności szeregów czasowych statystyk bilansowych otrzymanych na podstawie badania koniunktury w przemyśle prowadzonego przez IRG SGH. Analizie poddano wszystkie zmienne o trzech wariantach odpowiedzi testowane w badaniu IRG z częstotliwością miesięczną. W przypadku każdego z szeregów przedmiotem analiz był zarówno raportowany stan obecny, jak i prognozy. Zbadano m. in. statystyki opisowe, punkty zwrotne oraz stacjonarność otrzymanych różnymi metodami szeregów sald. Otrzymane wyniki wskazują, że wnioski, jakich dostarcza analiza szeregów uzyskanych różnymi metodami są zbieżne. Przeprowadzone na szerokim zbiorze zmiennych badanie pozwala na stwierdzenie adekwatności  zastosowanych przez IRG metod ważenia szeregów, pomimo arbitralności stosowanych wag.

Czasopismo: Prace i Materiały Instytutu Rozwoju Gospodarczego SGH
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki o polityce i administracji, nauki o zarządzaniu i jakości
Badania koniunktury IRG SGH. Historia równoległa

Upływ czasu związany z wprowadzeniem i rozwinięciem badań
koniunktury metodą testu koniunkturalnego w Polsce skłania do syntezy
i podsumowania dotychczasowych rezultatów badawczych. Jednocześnie
warto przypomnieć historię implementacji tej metody badawczej
w warunkach bardzo wczesnej fazy gospodarki rynkowej, zarówno
z organizacyjnego jak i badawczego punktu widzenia. Pierwsze
doświadczenia sięgają bowiem końca lat 80. ubiegłego wieku. W tym czasie
pierwsze eksperymenty z tą nową w warunkach polskiej gospodarki metodą
rozpoczęły dwie uczelnie: Szkoła Główna Handlowa i ówczesna Akademia
Ekonomiczna w Poznaniu. Jak pokazuje doświadczenie, drogi te okazały się odmienne. Pierwsza, reprezentowana przez Instytut Rozwoju Gospodarczego, prowadziła do powstania i utrzymania ośrodka badawczego z własną bazą danych. Druga, reprezentowana przez Katedrę Mikroekonomii, polegała na przekazaniu własnych doświadczeń Głównemu Urzędowi Statystycznemu i współpracy z tym ośrodkiem. Artykuł skupia się na historii wprowadzenia badań koniunktury metodą testu koniunkturalnego do GUS, traktując to jako równoległą ścieżkę wobec koncepcji budowania własnego ośrodka badawczego.
W końcowej części podkreśla się wady i zalety obu rozwiązań.

Czasopismo: Prace i Materiały Instytutu Rozwoju Gospodarczego SGH
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki o polityce i administracji, nauki o zarządzaniu i jakości
Problem definiowania dobrobytu i wartości w ekonomii i jego znaczenie dla polityki gospodarczej

W opracowaniu podjęta została próba wykazania, że dotychczasowe ujmowanie kluczowych pojęć, na jakich opiera się większość teorii nie odpowiada ani empirycznym obserwacjom, ani też nie wydaje się być pozyskane w drodze logicznego wnioskowania z bardziej ogólnych teorii. Ma to oczywiście konsekwencje zarówno dla teorii ekonomii jak i dla polityki gospodarczej. Definiowanie dobrobytu i wartości bardziej zgodne z obserwacją oraz mocniej zakorzenione w teoriach poświęconych zagadnieniu dobrobytu, mogłyby wpłynąć na lepsze powiązanie teorii ekonomii z polityką gospodarczą, a przez to pomóc w zbudowaniu lepszej teorii rozwoju, tak potrzebnej w czasach obecnego kryzysu i grożącej katastrofy cywilizacyjnej.

Czasopismo: Prace i Materiały Instytutu Rozwoju Gospodarczego SGH
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki o polityce i administracji, nauki o zarządzaniu i jakości