rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Las, tajemnica i... szafa. Czy mozna wprowadzic innowacje do edukacji lesnej?

Sparafrazowałam tytuł pierwszego tomu Opowieści z Narni Lew, czarownica i stara szafa C.S. Lewisa. Czworo ludzkich dzieci, odkrywając tajemnicę starej szafy, trafia do magicznego lasu. Czy prowadząc edukację, możemy pokazać las jako miejsce magiczne, pełne tajemnic wartych odkrycia? Czy można spróbować odnaleźć szafę, która stanie się wrotami do lasu? Las towarzyszył ludziom od zawsze, nasi przodkowie nieomal wszystko zawdzięczali lasom: dach nad głową, odzienie, pokarm, leki, las chronił przed wrogami. W ówczesnych lasach rządziły, co prawda inne siły. Panował władca lasu – borowy, skrywający się pod postaciami wilka, puchacza, by zaskarbić sobie jego przychylność składano mu ofiary. Cywilizacja doprowadziła ludzi do nowego etapu, kiedy nie ceni się rzeczy oczywistych. Las przestaje być znany, szanowany, cenny. Rolą leśników jest pokazać, jakie skrywa tajemnice, sekrety jeszcze niedawno znane większości, przypomnieć jego rolę i znaczenie dla ludzi. Edukacja leśna w lesie, o lesie jest najlepszą z metod prezentowania lasu. Jednak są dni i sytuacje, kiedy musimy szukać alternatywnego (porównywalnego?) a może zastępczego środka? Jak pokazać las w sali dydaktycznej, albo w czasie prezentacji zewnętrznej? Jak zabrać ze sobą las? Jak ułatwić dostęp do edukacji leśnej wszystkim niezależnie od sprawności? Metody są różne, wszelakie eksponaty zestawione ze sobą, odtwarzacz z płytami, drewno z lasu, zdjęcia, fragmenty pędów. Trzeba potrafić z tego wszystkiego wykrzesać ducha lasu zebranego w jeden obraz. Musimy pamiętać, że odbiorca nie zawsze widzi to, co my chcemy pokazać. Innowacja zgodnie ze słownikiem języka polskiego to rzecz na nowo wprowadzona. Wszak przed wiekami wynaleziono koło, ale zastosowanie go jako elementu pojazdów dało napęd rozwoju ludzkości. Czy w lesie można odnaleźć pewne elementy, które po umieszczeniu w odpowiednich miejscach, przedmiotach zachęcą ludzi, otworzą na las? Jak za pomocą dźwięku, światła, obrazu, zintegrowanych razem w prosty sposób można otworzyć ludziom oczy – aby wiedzieli, co zobaczyli w lesie? Jak odetkać uszy? Pomyślmy, jak z tego co mamy zrobić coś nowego? A więc do dzieła, zainteresujmy ludzi inaczej, zabawmy, a zabawa jak wiemy uczy…

Czasopismo: Studia i Materiały Centrum Edukacji Przyrodniczo-Leśnej
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: nauki leśne
Komunikacja werbalna w teorii i praktyce - od slownika do zabawy. Miedzy potocznym a pozytecznym znaczeniem lasu

Odkąd ludzie z Prawieku uciekli do lasu i żyli tam w wykopanych ziemiankach, Zły człowiek nie mógł sobie znaleźć w lesie miejsca. Ludzie wciskali się wszędzie, w każdy zagajnik, na każdą polankę(…) Obserwował ich teraz całymi dniami, a im dłużej na nich patrzył, tym bardziej się ich bał i nienawidził. Byli hałaśliwi i fałszywi. Bez przerwy poruszali gębami i wyrzucali z siebie dźwięki, które nie miały sensu. Nie były ani płaczem, ani krzykiem, ani pomrukiem zadowolenia. Ich mowa nic nie znaczyła. Wszędzie zostawiali po sobie ślady i zapachy. Byli bezczelni i nieostrożni.

Czasopismo: Studia i Materiały Centrum Edukacji Przyrodniczo-Leśnej
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: nauki leśne
Ochrona siedlisk lasów wilgotnych w uroczysku Czeszewski Las

W okolicach Czeszewa i Orzechowa po 1870 r. dokonano regulacji rzeki Warty. W 1907 r. powstaje tu pierwszy rezerwat, a po II wojnie światowej w roku 1959 utworzono dwa rezerwaty: Czeszewo i Lutynia. Przełomową dla uroczyska była data oddania do użytku (1988) zbiornika retencyjnego w Jeziorsku, który zmienił reżim wezbrań rzeki Warty i pozbawił tych uroczysk życiodajnych wylewów. W 2002 r. przedstawienia koncepcji działań czynnej ochrony i dokonania waloryzacji przyrodniczej podjął się Klub Przyrodników ze Świebodzina. Następnie dzięki dofinansowaniu fundacji EkoFundusz wybudowano wiele urządzeń urządzeń polepszających warunki wodne wnętrza uroczyska Czeszewski Las.

Czasopismo: Studia i Materiały Centrum Edukacji Przyrodniczo-Leśnej
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: nauki leśne
Technologie informacyjne w nauczaniu przedmiotow przyrodniczych. Doswiadczenia z warsztatow dla nauczycieli i doradcow przedmiotowo-metodycznych

W latach 2005-2006 Centrum Informacji o Środowisku UNEP/GRID-Warszawa, we współpracy z Centralnym Ośrodkiem Doskonalenia Nauczycieli, przeprowadziło 3 edycje warsztatów dla nauczycieli i doradców przedmiotowo-metodycznych. Warsztaty nosiły tytuł: Wykorzystanie technologii informacyjnych w nauczaniu przedmiotów przyrodniczych i programach edukacji ekologicznej. W warsztatach wzięło w sumie udział ok. 80 doradców przedmiotowo-metodycznych i nauczycieli przedmiotów przyrodniczych (biologia, geografia, przyroda). Zajęcia prowadzono w trzech modułach tematycznych (w trakcie trzech jednodniowych spotkań). Odbywały się one w pracowni komputerowej, w terenie i na sali wykładowej. Były to moduły tematyczne. Zakres merytoryczny warsztatów bazował na dorobku następujących programów edukacyjnych: Program GLOBE (Global Learning and Observations to Benefit the Environment), e-LSEEE, e-Learning in Science and Environmental Education, Scenariusze zajęć lekcyjnych dla nauczycieli gimnazjum – scenariusze zajęć (terenowych i z zastosowaniem komputera), Różnorodność biologiczna w Polsce oraz Elektroniczny Atlas Środowiska Polski – multimedialny programu edukacyjny, Eksperymenty w szkole – scenariusze praktycznych doświadczeń dostosowanych do warunków i programów szkolnych. Warsztaty były przeprowadzone przy udziale specjalistów poszczególnych dziedzin (GIS, teledetekcja, gleboznawstwo, klimat i atmosfera), doświadczonych metodyków (geografia, biologia) oraz przez zespół Centrum UNEP/GRID-Warszawa i przedstawiciela Szkoły Festiwalu Nauki.

Czasopismo: Studia i Materiały Centrum Edukacji Przyrodniczo-Leśnej
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: nauki leśne
Metodyka ochrony zasobow wodnych lesnych obszarow mokradlowych

Pod pojęciem leśne obszary mokradłowe określane są ekosystemy leśne znacznie uwilgotnione. Tereny zakwalifikowane opisach taksacyjnych jako: bory bagienne (Bb), bory mieszane bagienne (BMb), lasy mieszane bagienne (LMb), olsy (Ol), olsy jesionowe (OlJ) i lasy łęgowe (Lł). Średnie stany wód gruntowych powinny na tych obszarach zalegać płyciej niż 1 m pod powierzchnią terenu. Działania, które należy podejmować dla ochrony leśnych obszarów mokradłowych powinny przebiegać w czterech etapach: inwentaryzacja (opis stanu bieżącego), identyfikacja zagrożeń (oszacowanie bilansów wodnych), ustalenie zakresu ochrony (bierna lub bierna i czynna), monitorowanie („śledzenie” efektów). W pracy przedstawiono szczegółowo praktyczne metody ochrony biernej i czynnej dla ochrony zasobów wodnych obszarów mokradłowych.

Czasopismo: Studia i Materiały Centrum Edukacji Przyrodniczo-Leśnej
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: nauki leśne
Funkcja rekreacyjna warszawskiego Lasku Bielanskiego

Lasy miejskie stanowią element zagospodarowania przestrzennego, szczególnie istotny z punktu widzenia aktywności rekreacyjnej mieszkańców. Artykuł prezentuje postrzeganie warszawskiego Lasu Bielańskiego, jako miejsca do spędzania wolnego czasu przez mieszkańców Warszawy i okolic. Autor ocenia również stan zagospodarowania rekreacyjnego terenu.

Czasopismo: Studia i Materiały Centrum Edukacji Przyrodniczo-Leśnej
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: nauki leśne
Prezentacja zjawisk i obiektow wodnych na wybranych mapach srednioskalowych

Wody i zjawiska z nimi związane są jednym z lepiej skartowanych komponentów środowiska przyrodniczego w naszym kraju. Charakterystycznymi cechami map przedstawiających elementy hydrografii jest jednak duża różnorodność, jeżeli chodzi o zakres treści, szatę graficzną oraz dostępność. W poniższym tekście omówione zostały podstawowe cechy wybranych map, wykonywanych w innych niż leśne instytucjach. Będą to wieloarkuszowe mapy średnioskalowe, obejmujące swoim pokryciem znaczną część kraju. Większość z nich wykonywana jest zaledwie od kilkunastu lat i nie są one jeszcze wykorzystywane przez leśników w odpowiednim stopniu.

Czasopismo: Studia i Materiały Centrum Edukacji Przyrodniczo-Leśnej
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: nauki leśne
Ochrona drzewostanów jodłowych w rezerwacie przyrody Murowaniec w województwie łódzkim

Występujący na terenie województwa łódzkiego rezerwat przyrody Murowaniec został utworzony w 1963 roku na powierzchni 41,60 ha w celu zachowania ze względów naukowych i dydaktycznych fragmentu wielowarstwowego lasu mieszanego, naturalnego pochodzenia, z dużym udziałem jodły na krańcu jej zasięgu, o charakterze lasu pierwotnego (Zarządzenie 1963). Celem niniejszej pracy jest diagnoza siedliskowa obszaru wspomnianego rezerwatu, weryfikacja przyjętych celów jego ochrony oraz rozpoznanie zagrożeń i zaplanowanie działań ochronnych. W rezerwacie Murowaniec dominującym zespołem leśnym jest wyżynny jodłowy bór mieszany Abietetum polonicum typicum, w którym podstawowym gatunkiem drzewa powinna być jodła pospolita. Udział powierzchniowy tego gatunku na obszarze badanego obiektu przekracza 50%. Najliczniej jodła występuje w dolnych warstwach drzewostanów, szczególnie w warstwie drugiego piętra i podrostu. Widoczne tendencje rozwojowe tych warstw lasu wskazują na stałe polepszanie się kondycji roślinności leśnej rezerwatu. Odpowiednio zaprojektowane działania ochronne, ukierunkowane przede wszystkim na stopniowe uwalnianie bujnego podrostu jodłowego, powinny w stosunkowo szybkim czasie doprowadzić do pełnej zgodności składu gatunkowego górnych warstw drzewostanów z budową naturalnego zbiorowiska boru jodłowego.

Czasopismo: Studia i Materiały Centrum Edukacji Przyrodniczo-Leśnej
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: nauki leśne
Analiza obiektowa w lesnictwie

Techniki zautomatyzowanego rozpoznawania obiektów są wskazywane jako jeden z najważniejszych elementów rozwoju technologicznego w geoinformacji. Szczególnie dotyczy to praktyki, gdzie wymagana jest wysoka efektywność stosowanych metod połączona z dobrymi rezultatami analiz. Artykuł przedstawia istotne możliwości i zalety, powstałej na przełomie XX i XXI w. analizy obiektowej, w zakresie prowadzenia analiz przestrzennych obszarów leśnych. Metoda ta stanowi jednocześnie rozbudowane narzędzie analityczne, kontrola którego wymaga wysokiego poziomu wiedzy z zakresu teledetekcji i przetwarzania obrazów oraz umiejętności interpreteacji wyników. Główną tezę artykułu stanowi pytanie: Czy i w jakim zakresie metoda ta może zostać wykorzystana w praktyce leśnej? Wnioski nie są jednoznaczne, gdyż metoda ta znajduje się na etapie intensywnego rozwoju, co oznacza istotne niedostatki metodyczne. Jednocześnie niektóre jej elementy mogą być bardzo użyteczne.

Czasopismo: Studia i Materiały Centrum Edukacji Przyrodniczo-Leśnej
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: nauki leśne
Gleba w edukacji przyrodniczo-lesnej

Gleba to powierzchniowa warstwa skorupy ziemskiej, od której w głównej mierze zależy skład gatunkowy naturalnych zbiorowisk leśnych. Jest to podstawowy składnik siedliska określający możliwości przyrostowe drzew. Jej właściwe wykorzystanie daje podstawę do trwałej i zrównoważonej gospodarki leśnej. Kształcenie fachowców – leśników w zakresie gleboznawstwa, czy szerzej – siedliskoznawstwa wymaga dobrych pomocy dydaktycznych. Jednym z podstawowych, a zarazem bardzo dobrze informującym jest monolit glebowy. Jego zalety to: wierne odtworzenie naturalnej gleby, zachowanie rzeczywistej struktury glebowej wraz z barwą gleb, uwidocznienie korzeni drzew, możliwość pokazania stopnia rozwoju poszczególnych procesów glebotwórczych, możliwość prezentacji budowy geologicznej danego obszaru. Każda izba przyrodnicza powinna pokazywać przyrodę lasu od jej podstawy, czyli od gleby.

Czasopismo: Studia i Materiały Centrum Edukacji Przyrodniczo-Leśnej
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: nauki leśne
Wykorzystanie gier dydaktycznych podczas lekcji w lesie

Na sukces lekcji w lesie składa się wiele czynników, między innymi zastosowanie odpowiednich metod nauczania. Nie ma metod, które byłyby jedynie właściwe, ponieważ każda z nich ma swoją specyfikę. Wśród różnych metod, na uwagę zasługują gry dydaktyczne. Ze względu na ścisły związek zajęć terenowych ze środowiskiem, nie mogą być one stosowane jako metoda podstawowa, jednak oddają duże usługi jako metoda pomocnicza, wzmacniająca efekty dydaktyczne. Zastosowaniu gier dydaktycznych podczas lekcji w lesie powinna towarzyszyć pełna świadomość możliwości, jakie stwarza ich przeprowadzenie. Metoda ta bez powiązań z celami, treściami, ramami organizacyjnymi, a przede wszystkim z potrzebami ucznia i preferencjami nauczyciela nie ma wielkiej wartości. Problem ten zostanie rozwinięty w dalszej części referatu.

Czasopismo: Studia i Materiały Centrum Edukacji Przyrodniczo-Leśnej
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: nauki leśne
Aktywna ochrona bociana czarnego Ciconia nigra i jego siedlisk

Bocian czarny Ciconia nigra należy do gatunków objętych ścisłą ochroną gatunkową, a wokół jego gniazd tworzone sa strefy ochroonne. Dodatkowo został on uznany za gatunek wymagający ochrony czynnej. W roku 2004 Towarzystwo Przyrodnicze Bocian rozpoczęło realizację programu pt. Aktywna ochrona bociana czarnego i jego siedlisk. Działania polegają na monitorowaniu stanu populacji w województwie mazowieckim, kontroli przestrzegania zasad ochrony gatunku, renowacji gniazd, oraz na poprawianiu warunków siedliskowych w rejonach występowania bociana czarnego. Zasadniczym celem programu jest ochrona i odtwarzanie leśnych terenów podmokłych, stanowiących tereny lęgowe i żerowiskowe bociana czarnego. Służy temu m.in. poprawa retencji wodnej poprzez budowę zastawek i innych urządzeń hydrotechnicznych na rowach melioracyjnych i małych ciekach wodnych. W pierwszym etapie programu prace hydrologiczne prowadzono na dwóch obiektach położonych w nadleśnictwach Siedlce i Sokołów Podlaski. Łącznie, zbudowano 2 zastawki oraz 33 progi piętrzące wodę. Każdego roku na terenie Niziny Mazowieckiej jest kontrolowanych około 140 stanowisk bociana czarnego, a także poddawane są renowacji gniazda zagrożone (dotychczas zabezpieczono 10 gniazd).

Czasopismo: Studia i Materiały Centrum Edukacji Przyrodniczo-Leśnej
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: nauki leśne
Czy aktywne metody ochrony przyrody moga utrzymac bogactwo drobnych ssakow na turzycowiskach?

Turzycowiska w dolinach rzecznych Puszczy Białowieskiej charakteryzują się dużym bogactwem gatunkowym drobnych ssaków. Różnorodność ta wynika ze specyficznej architektury środowisk – pasy turzycowisk kontaktują się długą linią graniczną z bogatymi ekosystemami lasu naturalnego. Wieloletnie badania pozwoliły określić preferencje środowiskowe poszczególnych gatunków drobnych ssaków i wykazać ich duże zróżnicowanie międzygatunkowe. Z badań wynika, że w miarę zarastania turzycowiska będzie zmniejszała się różnorodność gatunkowa drobnych ssaków na skutek zanikania wyspecjalizowanych gatunków siedlisk otwartych przy jednoczesnym wzroście dominacji pospolitych gatunków preferujących zadrzewienia. Dlatego ważne jest, by metodami czynnej ochrony utrzymywać otwarte siedliska i nie pozwolić im zarosnąć.

Czasopismo: Studia i Materiały Centrum Edukacji Przyrodniczo-Leśnej
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: nauki leśne
Ochrona i restytucja górskich i podgórskich lasów łęgowych

Na strukturę i roślinność górskich lasów łęgowych największy wpływ wywiera woda przepływowa rzek. Szybkość i zmienność amplitudy górskich pływów determinuje dynamizm i otwartość zbiorowisk nadrzecznych. Dzięki temu łęgi górskie należą do najbogatszych i najbardziej zróżnicowanych florystycznie zespołów leśnych. Niewielkie znaczenie produkcyjne, przy dużej roli pozaprodukcyjnej predystynuje te zbiorowiska do grupy chronionych w sieci Natura 2000.

Czasopismo: Studia i Materiały Centrum Edukacji Przyrodniczo-Leśnej
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: nauki leśne
Dynamika drzewostanów z udziałem jodły pospolitej Abies alba Mill. na siedliskach grądowych w rezerwacie przyrody Kruszewiec

Występujący na terenie województwa łódzkiego rezerwat przyrody Kruszewiec został utworzony w 1979 roku na powierzchni 50,51 ha (obecnie 81,54 ha) w celu zachowania fragmentu wielogatunkowego lasu liściastego z udziałem jodły na granicy zasięgu (Zarządzenie 1979). Celem niniejszej pracy jest diagnoza siedliskowa obszaru wspomnianego rezerwatu, weryfikacja przyjętych celów jego ochrony oraz rozpoznanie zagrożeń i zaplanowanie działań ochronnych. Potencjalne zespoły leśne rezerwatu Kruszewiec to grądy subkontynentalne: Tilio-Carpinetum stachyetosum oraz Tilio-Carpinetum typicum. Tworzą one żyzne siedliska lasów liściastych, gdzie jodła może stanowić pożądaną domieszkę. Obecnie drzewostany rezerwatu są zniekształcone przez występowanie sosny zwyczajnej, która jednak stopniowo zmniejsza swój udział. Zjawisko to świadczy o wysokich, naturalnych zdolnościach regeneracyjnych chronionych ekosystemów leśnych. Z drugiej jednak strony gatunek ten stanowi doskonałą osłonę i zapewnia korzystne warunki do wzrostu i rozwoju młodego pokolenia jodły. Działania ochronne na terenie badanego obiektu powinny być zatem projektowane z niezwykłą ostrożnością i dbałością o potrzeby różnych gatunków drzew tak, aby zachowanie celu ochrony rezerwatu nie zostało zachwiane.

Czasopismo: Studia i Materiały Centrum Edukacji Przyrodniczo-Leśnej
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: nauki leśne
Niektore rozwiazania praktyczne stosowane i proponowane w BULiGL na potrzeby ochrony przyrody w lasach

Przedmiotem niniejszej pracy są zagadnienia dotyczące w szczególności sporządzania prognozy oddziaływania na środowisko, w tym także stopień szczegółowości informacji tam zawartych, a także niektórych kryteriów weryfikacji proponowanych rozwiązań.

Czasopismo: Studia i Materiały Centrum Edukacji Przyrodniczo-Leśnej
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: nauki leśne
Gatunki roślin synantropijnych jako wskaźniki stopnia przekształcenia biocenoz leśnych

Synantropizacja to proces antropogenicznych przemian prowadzących w przyrodzie do zastępowania elementów charakterystycznych i swoistych flory lokalnej o wąskiej amplitudzie ekologicznej przez rośliny kosmopolityczne o szerokim zakresie tolerancji względem warunków środowiska. Pojaw i zadomowienie się w fitocenozach leśnych gatunków synantropijnych może stanowić kryterium ich zakłócenia oraz wskazywać na kolejną fazę ich przekształcania w układ mniej stabilny. Przedmiotem prezentacji są wyniki wieloletnich badań mechanizmów oraz tempa wkraczania gatunków synantropijnych do zbiorowisk leśnych na przykładzie jednego z najstarszych w Polsce rezerwatów Grzędy, powołanego w 1921 r., a aktualnie położonego w granicach Biebrzańskiego Parku Narodowego. W badaniach i analizach określone zostały gatunki roślin obcych oraz ich szczególna rola jaką odgrywają one w procesie synantropizacji. (Falencka-Jabłońska 2006) Stąd też mogą one stanowić w waloryzacji szczególnie cennych przyrodniczo obszarów leśnych naszego kraju. Problematyka ta jest szczególnie istotna w czasie, gdy określa się praktyczne wskaźniki klasyfikacji regionów o różnym statusie ochrony przyrody nie tylko Polski (inwentaryzacja przyrodnicza) ale i Europy, zgodnie z obowiązującymi dyrektywami UE oraz zobowiązaniami naszego kraju, wynikającymi z ratyfikacji konwencji i umów międzynarodowych. Jednocześnie ma to znaczenie w ochronie ekosystemów leśnych przed gatunkami roślin inwazyjnych, których obecność i rozprzestrzenianie się prowadzi do istotnych zmian ilościowych i jakościowych oraz zakłócenia struktury wewnętrznej zbiorowisk leśnych.

Czasopismo: Studia i Materiały Centrum Edukacji Przyrodniczo-Leśnej
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: nauki leśne
Ochrona lasu czy ochrona ekosystemów leśnych? Z prac nad Narodowym Programem Leśnym

Artykuł omawia miejsce ochrony lasu w pracach nad Narodowym
Programem Leśnym. Tematyka ta nie była przedmiotem oddzielnych debat, ale
znalazła się pośrednio lub bezpośrednio we wszystkich obszarach tematycznych
paneli ekspertów: KLIMAT, WARTOŚĆ, DZIEDZICTWO, ROZWÓJ,
OCHRONA, ORGANIZACJA, WSPÓŁDZIAŁANIE. Jedną z ważniejszych
kwestii stała się identyfi kacja przedmiotu ochrony wg tradycyjnej koncepcji
ochrony lasu oraz koncepcji pro-ekologicznej ochrony ekosystemów leśnych.
Artykuł poszukuje defi nicji „choroby” i „zdrowia” lasu. Z analiz wynikało, że
choroba/stres jest naturalnym stanem systemów żywych a szkoda nie odnosi się
do rzeczy – odnosi się do właściciela i jest kategorią ekonomiczną. Ochrona lasu
mieści się w racjonalnym użytkowaniu przyrody i stanowi ochronę dóbr przed
utratą ich wartości ekonomicznej. Ochrona ekosystemów leśnych nie wyróżnia
organizmów pożytecznych i szkodliwych, ale widzi potrzebę spełniania ważnych
funkcji przez wszystkie elementy ekosystemu leśnego i chroni procesy
gwarantujące trwałość i stabilność systemu.
Zróżnicowanie to odpowiada różnym typom gospodarki leśnej: od leśnictwa
produkcyjno/plantacyjnego do ekosystemowej/ochronnej gospodarki
leśnej. Wewnątrz tak zakreślonego zakresu różnicowania leśnictwa mieszczą
się wszystkie możliwe jej modyfi kacje ochrony. W ochronie lasu ochronie podlega
drzewostan/drzewo/drewno, w ochronie ekosystemów leśnych obiektem
ochrony są procesy ekologiczne (naturalna selekcja, naturalne odnowienie, konkurencja,
adaptacja, itp.) a narzędzi do realizacji takiego zadania należy poszukiwać
w urządzaniu lasu, hodowli, użytkowaniu a także w ekonomice, planowaniu
przestrzennym czy zarządzaniu.
Obydwie koncepcje są w równym stopniu uprawnione, gdyż służą różnym
celom zarządzania lasem: w pierwszym przypadku skutecznemu działaniu
w praktyce, w drugim lepszemu poznaniu przedmiotu gospodarowania. Dlatego,
zarówno ochrona lasu w ujęciu deterministycznym jak i ochrona ekosystemów
leśnych w podejściu holistycznym, nie są wymienialne, ale stanowią wzajemnie
uzupełniające się opcje współczesnej, różnicującej się gospodarki leśnej.
Propozycje unormowania problematyki ochrony lasu/ekosystemów leśnych
w Narodowym Programie Leśnym zawarte są w ponad 40 rekomendacjach
wszystkich paneli ekspertów a materiał omawia najważniejsze z nich. Składają
się one na strategię, która mieści się w ogólnej teorii zarządzania przyrodą: różnorodności
przyrody należy przeciwstawić różnorodność działań, ażeby nasze
cele były osiągalne a działania skuteczne.

Czasopismo: Studia i Materiały Centrum Edukacji Przyrodniczo-Leśnej
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: nauki leśne
Rola mediow lokalnych w rozwoju turystyki przyrodniczej

Współczesny rozwoju turystyki wiążą się ze zwiększonym zainteresowaniem terenami przyrodniczo cennymi. Przyrodnicze walory regionów turystycznych, obok stanu infrastruktury, decydują o ich ogólnej atrakcyjności turystycznej. W opracowaniu dokonano przeglądu i analizy funkcji pełnionych przez media lokalne i regionalne w rozwoju i propagowaniu różnych form turystyki przyrodniczej. Szczególnie wzięto pod uwagę rolę jaką te media mogą pełnić w edukacji i promocji nowych przyrodniczych produktów turystycznych. Podjęto też próbę identyfikacji najważniejszych problemów w komunikowaniu się z tą grupą mediów. Podziały mediów na różne grupy często wskazują na tę ich część, która ze względu na przekazywane treści, zasięg i nakład oraz sposób ich dystrybucji mogą być nazywane regionalnymi lub lokalnymi. Mimo potencjalnie bardzo wysokiej turystycznej konkurencyjności terenów przyrodniczo cennych ich konsumpcja jest dotychczas niedostateczna. Poza obszarami o ugruntowanej marce i o dobrej infrastrukturze turystycznej pozostała ich część jest omijana i niedoceniana. W tym względzie wydaje się istotne zaangażowanie mediów w propagowaniu nowych przyrodniczych destylacji i przyrodniczych produktów turystycznych. Wiele z analiz rozwoju rynku turystycznego w naszej części Europy wskazuje na bezsprzeczny zasób przyrodniczych walorów jako podstawę przyszłej oferty turystycznej. W tym wypadku rolą mediów jest propagowanie nowych przyrodniczych produktów turystycznych.

Czasopismo: Studia i Materiały Centrum Edukacji Przyrodniczo-Leśnej
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: nauki leśne