rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Wykorzystanie promieniowania rentgenowskiego w medycynie czasu wojny – janusowe oblicze

W marcu 1896 roku, czyli po czterech miesiącach od odkrycia Wilhelma Konrada Roentgena, promieniowanie X zostało wykorzystane pierwszy raz podczas działań wojennych. Radiogram przedramienia żołnierza rannego w Abisynii (współczesna Etiopia) wykonał Giuseppe Alvaro, podpułkownik włoskiej armii. W zasadzie nie można wskazać żadnego konfliktu zbrojnego XX wieku, gdzie nie byłaby wykorzystywana rentgenodiagnostyka. Celem pracy jest charakterystyka dwóch kontrastujących aspektów wykorzystania promieniowania rentgenowskiego – humanitarnej postawy Marii Skłodowskiej-Curie oraz zbrodniczych eksperymentów Carla Clauberga i Horsta Schumanna.

Czasopismo: Inżynier i Fizyk Medyczny
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria biomedyczna
Propozycja strategii postępowania z planami leczenia dla akceleratorów liniowych o różnej konstrukcji kolimatora

Wprowadzenie W codziennej pracy ośrodka radioterapeutycznego nieuniknione są przerwy w działaniu aparatów spowodowane awariami lub przeglądami akceleratorów medycznych. W celu zachowania ciągłości leczenia pacjenci napromieniani są na innych dostępnych w ośrodku aparatach. Ze względu na to, że każdy z radioterapeutycznych planów leczenia dostosowany jest do aparatu, na którym plan ma być realizowany, koniecznym jest przygotowywanie zastępczych planów leczenia na pozostałe aparaty. Cel Celem pracy było zaproponowanie strategii postępowania z radioterapeutycznym planem leczenia w technice VMAT (ang. Volumetric Modulated Arc Therapy), tzw. planem oryginalnym w przypadku niedostępności aparatu źródłowego na przykładzie pacjentów z nowotworem stercza. Materiał i metoda Do badań zostały włączone trzy akceleratory firmy Varian znajdujące się w jednym centrum onkologii: TrueBeam, Clinac 2300 CD-S oraz Unique, posiadające 120-listkowy kolimator wielolistkowy MLC Millenium. Do przeprowadzenia badania zebrano grupę 24 pacjentów z rakiem stercza. Porównano plany leczenia pod względem liczby jednostek monitorowych oraz dawek w objętości PTV i w narządach krytycznych. Plany zweryfikowano i przeanalizowano dozymetrycznie za pomocą metody gamma. Wyniki Różnice w liczbie jednostek monitorowych pomiędzy oryginalnymi i zastępczymi planami leczenia nie przekraczały akceptowalnej wartości 2%. Zaobserwowano brak różnic pomiędzy dawkami w objętości PTV. Różnica dawki w analizowanych narządach krytycznych nie przekraczała akceptowalnego progu 2%. Wszystkie plany leczenia uzyskały minimum 95% zgodności dla weryfikacji dozymetrycznych metodą współczynnika gamma. Wnioski Wykonane badanie potwierdza możliwość realizowania radioterapeutycznych planów leczenia wykonanych w technice VMAT zamiennie na trzech akceleratorach (TrueBeam, Clinac 2300 CD-S oraz Unique, Varian), posiadających 120-listkowy kolimator MLC Millenium, dla pacjentów z nowotworem stercza.

Czasopismo: Inżynier i Fizyk Medyczny
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria biomedyczna
Specjalizacja w dziedzinie fizyki medycznej – rafy, na jakie natrafiamy

Znowelizowany program szkolenia specjalizacyjnego w dziedzinie fizyki medycznej jako najważniejszy cel kształcenia określa „przygotowanie specjalistycznej kadry fizyków do pracy w jednostkach ochrony zdrowia, w różnych dziedzinach medycyny”. Wśród kompetencji, jakie powinna uzyskać osoba po ukończeniu szkolenia specjalizacyjnego w dziedzinie fizyki medycznej i uzyskania tytułu, wymienione są również prowadzenie zajęć dydaktycznych oraz prac badawczych. Szkolenie powinno zatem pozwolić zarówno na podwyższenie swoich umiejętności praktycznych, jak i teoretycznych. Umiejętne połączenie tych dwóch kompetencji czyni dopiero z fizyka wartościowego specjalistę.

Czasopismo: Inżynier i Fizyk Medyczny
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria biomedyczna
Artefakty w radiografii

W dobie dzisiejszych aparatów rentgenowskich wykonanie idealnego zdjęcia radiologicznego może wydawać się prostym zadaniem. Jednak nawet najbardziej doświadczeni technicy elektroradiologii pracownicy w swojej praktyce spotykają problem artefaktów na obrazach. Ich wystąpienie niejednokrotnie utrudnia lub uniemożliwia postawienie właściwej diagnozy, przez co badania takie muszą być powtarzane, prowadząc do zwiększenia narażenia pacjenta na promieniowanie jonizujące. Znajomość charakterystycznych cech poszczególnych typów artefaktów oraz źródeł ich powstawania jest kluczem do uzyskania poprawnych, diagnostycznych obrazów.

Czasopismo: Inżynier i Fizyk Medyczny
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria biomedyczna
Postępy w radiografii – nowoczesny system obrazowania uDR 596i

Innowacje technologiczne w radiografii cyfrowej coraz bardziej zaskakują. Takim przykładem jest system obrazowania uDR 596i, który w swojej minimalistycznej konstrukcji łączy wysoki poziom technologii, estetyki i jest przyjazny zarówno dla pacjenta, jak i użytkownika. Pod takim wstępem mogę uczciwie się podpisać, ponieważ od 28 października 2019 roku jestem użytkownikiem takiego systemu.

Czasopismo: Inżynier i Fizyk Medyczny
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria biomedyczna
Czy aparaty USG należy testować? Doświadczenia własne

Pierwsze próby wprowadzenia kontroli jakości w ultrasonografii zostały podjęte na początku lat 90. Od tego czasu wiele krajów (USA, Unia Europejska) wdraża przepisy i zalecenia dotyczące przeprowadzania kontroli jakości w tej dziedzinie. Do tej pory bardzo niewiele państw nie prowadzi kontroli jakości obrazowania w ultrasonografii. Jednym z nich jest Polska. W artykule opisano propozycję testów kontroli jakości obrazowania USG, które powinny zostać wdrożone w Polsce. Podczas opracowania protokołów testowych posiłkowaliśmy się wytycznymi AAPM oraz zaleceniami europejskimi. Testy kontroli jakości USG bazują na doświadczeniu własnym w przeprowadzeniu kontroli jakości obrazowania 53 urządzeń USG. Pomiary przeprowadzono za pomocą dwóch fantomów: CIRS 054GS oraz IBA (Gammex 403 GS LE). Tolerancję pomiarów zaczerpnięto z instrukcji i opisów fantomów oraz zaleceń europejskich i AAPM.

Czasopismo: Inżynier i Fizyk Medyczny
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria biomedyczna
Specjalizacja w dziedzinie fizyki medycznej – rafy, na jakie natrafiamy. Część 2

W poprzednim numerze „Inżyniera i Fizyka Medycznego” zamieściłem pierwszy zbiór zadań przygotowujących do egzaminu specjalizacyjnego w dziedzinie fizyka medyczna. Mam nadzieje, że rozwiązanie tych zadań, osobom przygotowującym się do egzaminu, nie sprawiło żadnych problemów. W tym numerze czasopisma, ostatnim numerze roku 2020, zamieszczam kolejnych dziesięć zadań. Powodzenia!

Czasopismo: Inżynier i Fizyk Medyczny
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria biomedyczna
Zatorowość w TK – problemy, propozycje, rozwiązania

Badania naczyniowe w tomografii komputerowej wymagają od operatora dużego skupienia, refleksu oraz maksymalnej kontroli nad przepływającym kontrastem. To właśnie od tego, czy uda mu się uchwycić moment maksymalnego wysycenia tętnic środkiem cieniującym, zależy diagnostyczność badania. Jednym z takich badań jest angiografia klatki piersiowej, którą najczęściej wykonuje się w celu potwierdzenia bądź wykluczenia zatorowości płucnej.

Czasopismo: Inżynier i Fizyk Medyczny
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria biomedyczna
Kongres radiologiczny

106. kongres RSNA trwał od 29 listopada do 5 grudnia 2020 roku. RSNA – Radiological Society of North America organizuje od ponad wieku największe kongresy radiologiczne na świecie. Od wielu lat są one wspólne z AAPM, czyli American Associa-tion Physicists in Medicine. Wspólne kongresy, przenikające się sesje i tematy pokazują, jak wielkie możliwości tkwią w ścisłej współpracy zespołów radiolog, technik, fizyk, inżynier. Poza tym kongresy te obejmują wiele dziedzin obrazowania medycznego, jednolicie traktując zasady ich realizacji i wymagania dotyczące dobrej praktyki, niezależnie od nośnika informacji (ultradźwięki, promieniowanie jonizujące, fale radiowe czy promieniowanie elektromagnetyczne o innych długościach fali). To niezwykle lo-giczne i efektywne podejście.

Czasopismo: Inżynier i Fizyk Medyczny
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria biomedyczna
Inżynieria kliniczna w Polsce – jak przeskoczyć lukę pokoleniową

Słowa są ważne, ale najważniejsze jest ich rozumienie. Bardzo mocno odnosi się to do pojęcia inżynierii klinicznej. W przypadku inżynierii klinicznej ważne jest zarówno rozumienie czym ona jest, jak i rozumienie jej odrębności od inżynierii biomedycznej. W krajach rozwiniętych rozumienie czym jest inżynieria kliniczna i wspomnianej odrębności wynika z ugruntowanej pozycji inżynierii klinicznej w organizacji ochrony zdrowia, manifestującej się przede wszystkim w codziennej praktyce, w której niektóre obszary działań przypisane są wyłącznie kompetencjom inżynierów klinicznych.

Czasopismo: Inżynier i Fizyk Medyczny
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria biomedyczna
Informatyzacja i cyfryzacja w ochronie zdrowia musi być prowadzona z udziałem inżynierów klinicznych

Informatyzacja i cyfryzacja wkroczyły do placówek medycznych i systemu ochrony zdrowia od strony administracji, obszaru dobrze znanego specjalistom IT. Dopiero na kolejnym etapie powstało wyzwanie na styku obszaru IT i inżynierii klinicznej (CE). Dołączanie aparatów medycznych do sieci IT wymaga specjalistycznej wiedzy z dziedziny inżynierii klinicznej.

Czasopismo: Inżynier i Fizyk Medyczny
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria biomedyczna
Składowe ośrodka jako czynnik zakłócający wynik pomiaru czasu relaksacji T1

Niniejsza praca ukazuje jedno z wybranych źródeł błędów, jakie znacznie powiększają niepewność wyniku określania czasu T1. Autorzy skupili się na wpływie ośrodka, w którym znajduje się badany obszar, na wartość czasu relaksacji. Pokazano na przykładzie fantomu, jak może się zmieniać wartość mierzonego parametru w zależności od właściwości składowych ośrodka. Założeniem każdej tomografii pozwalającej na obrazowanie dowolnych obiektów ze skończoną rozdzielczością przestrzenną jest to, iż piksel na całej swej powierzchni ma jednakową gęstość czy też skład chemiczny. W znakomitej większości przypadków jest to daleko posunięte uproszczenie, które pominięte w czasie analizy może doprowadzić do bardzo poważnych błędów interpretacji wyników prowadzonej diagnostyki czy też bardziej ogólnie badań.

Czasopismo: Inżynier i Fizyk Medyczny
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria biomedyczna
Audyty kliniczne wewnętrzne

Początkowo miała to być kontynuacja przeglądu tematów poruszanych podczas kongresu RSNA 2020. Oczywiście poprzedni tekst nie wyczerpał tematu. Jednak z uwagi na coraz częstsze pytania związane z audytami klinicznymi i tabelką na stronie Krajowego Centrum Ochrony Radiologicznej w Ochronie Zdrowia oraz narastającym rozziewem między suchym opisem prawnym i urzędniczym pojmowaniem audytu klinicznego a jego rzeczywistym celem i sensem realizacji, postanowiłem zaproponować redakcji zmianę tematyki artykułu. Myślę, że zanim wrócę do chicagowskiego dorocznego święta radiologii, do spokojnego omówienia będzie jeszcze jeden temat: różnica w podejściu do testów podstawowych z punktu widzenia rzeczywistych potrzeb i zasad wynikających ze zrozumienia celu ich wykonywania oraz z punktu widzenia formalno- -urzędniczego, bez zrozumienia ich celu i sensu.

Czasopismo: Inżynier i Fizyk Medyczny
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria biomedyczna
Program zapewnienia kontroli jakości w medycynie nuklearnej. Testy podstawowe kontroli jakości skanerów PET i PET/CT

Jednym z warunków zapewnienia i utrzymania wysokiego poziomu jakości badań diagnostycznych w medycynie nuklearnej jest wykonywanie testów kontroli jakości zgodnie z zaleceniami i regulacjami prawnymi. Testy podstawowe kontroli jakości, będące jednym z elementów systemu kontroli jakości w zakładach medycyny nuklearnej, są nieodzowną częścią rutynowej pracy klinicznej. Niniejsza praca ma na celu przedstawienie procedur wykonywania testów podstawowych kontroli jakości dla skanerów PET i PET/CT.

Czasopismo: Inżynier i Fizyk Medyczny
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria biomedyczna
Adaptacyjna radioterapia u chorych z powodu raka pęcherza moczowego

Strategia adaptacyjnej radioterapii stosowana w grupie pacjentów chorych z powodu raka pęcherza moczowego polega na przygotowaniu biblioteki planów leczenia. Przed napromienianiem wykonywane jest badanie obrazowe tomografii komputerowej wiązką stożkową, a następnie wybierany jest odpowiedni plan. Metoda ta zapewnia podwyższenie precyzji w dostarczeniu przepisanej dawki do obszaru leczonego i poprawę ochrony organów krytycznych, w szczególności jelit. Przed wprowadzeniem adaptacyjnej radioterapii konieczne jest wybranie odpowiedniej techniki przygotowania biblioteki planów, która będzie możliwa do zrealizowania w ośrodku. Niezbędne jest również przeszkolenie personelu i przygotowanie procedur minimalizujących ryzyko wystąpienia błędu.

Czasopismo: Inżynier i Fizyk Medyczny
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria biomedyczna
Analiza numeryczna stabilności zespolenia złamania kłykcia kości piszczelowej

Złamanie kłykcia kości piszczelowej jest poważnym urazem, który w obrębie złamań wszystkich kości długich stanowi 1% tego typu uszkodzeń [1], natomiast w obrębie samej kości piszczelowej już 9,2% przypadków [2]. Złamanie takie powstaje w efekcie superpozycji obciążeń działających pionowo wzdłuż osi kości w połączeniu z siłami działającymi ukośnie [3]. Tego rodzaju stan obciążeń jest możliwy do osiągnięcia podczas uprawiania sportu, ale też w efekcie wypadków komunikacyjnych. Liczba urazów i ich lokalizacja są pochodną wzrostu dynamiki życia, wydłużania się średniego wieku oraz aktywnego, nawet pośród seniorów, stylu życia [4]. Złamanie kłykcia zorientowane jest najczęściej po stronie bocznej kości. Znacznie rzadziej, zaledwie w 10-20% przypadków złamanie to przebiega po stronie przyśrodkowej, ale jego konsekwencje są poważniejsze [5]. Kłykieć przyśrodkowy pośredniczy w przeniesieniu 60% ciężaru ciała podczas normalnej aktywności, materiał kostny w jego obszarze charakteryzuje większa gęstość, jak również większy jest sam obszar tej części nasady bliższej kości względem strony bocznej [5]. Kłykieć boczny ze względu na jego umiejscowienie, tj. większą ekspozycję na zewnątrz ciała, znacznie łatwiej ulega uszkodzeniu. Z tego powodu złamania tego typu mogą częściej pochodzić od urazów o niskiej energii i w efekcie nie charakteryzują się dużą liczbą odłamów. Niezależnie od położenia, opisane złamanie bezpośrednio rzutuje na stabilność i ruchomość w stawie kolanowym, a dalej na mobilność pacjenta, w związku z czym jest kluczowe, aby jego stabilizacja mogła zapewnić prawidłowy zrost kostny i powrót do zdrowia [6]. W realizacji tego celu, szczególnie po stronie bocznej kości, najczęściej stosuje się śruby gąbczaste. Implant tego rodzaju stosowany jest powszechnie w wariancie o średnicy 6,5 mm o określonym skoku gwintu. Literatura fachowa porusza tematykę wpływu zastosowania dodatkowej śruby i sposobu jej umieszczenia względem pozostałych śrub [2], [4], [7] oraz dodatkowego użycia płytki [2], [5]-[8] na stabilność zespolenia odłamów kostnych. Brakuje natomiast źródeł, w których analizie poddano by wpływ wymiarów geometrycznych gwintu śruby na parametry istotne dla procesów zrostu kostnego. Postawiony cel obejmował oszacowanie stabilności izolowanego złamania kłykcia bocznego kości piszczelowej AO 4.1.B.1.1 zespolonego za pomocą dwóch śrub gąbczastych jako jednej z zalecanych technik operacyjnych.

Czasopismo: Inżynier i Fizyk Medyczny
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria biomedyczna
Zastosowanie diagnostyki termowizyjnej w procedurze osadzenia implantu – praca pilotażowa

Termografia z roku na rok staje się coraz bardziej popularnym narzędziem diagnostycznym w medycynie i biologii. Poprzez analizę obrazów termicznych ciała możliwa jest ocena metabolizmu tkanek podpowierzchniowych. Pozwala to na lokalizację występowania stanów zapalnych oraz weryfikację procesów gojenia się tkanek poddanych zabiegom na podstawie zmian temperatury. Celem niniejszej pracy była próba zastosowania obrazowania termicznego w ocenie stanu zapalnego wywołanego założeniem śruby gojącej w trakcie zabiegu implantacji zęba. Obrazowanie termiczne wykonano przed i po zabiegu oraz w 2 i 12 dobie po zabiegu, oceniając zmiany temperatury w obszarze zabiegu (tzw. obszar zęba), w obszarze policzka po stronie zabiegu (tzw. obszar policzka) oraz w obszarze policzka zdrowego (tj. obszar kontrolny). Badania przeprowadzono na grupie 6 pacjentów, a otrzymane wyniki wskazują na wystąpienie stanu zapalnego po zabiegu, co wydaje się być efektem spodziewanym ze względu na procedury wiercenia i wkręcania śruby. Podwyższona temperatura w 2 dobie po zabiegu wskazuje na utrzymywanie się stanu zapalnego, a jej wyraźny spadek obserwowany jest w 12 dobie, co wskazuje na zakończenie fazy regeneracji i gojenia się tkanek. Wstępne pomiary mogą wskazywać na przydatność metody obrazowania termicznego w implantacji zębów.

Czasopismo: Inżynier i Fizyk Medyczny
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria biomedyczna
Kalibracja względna komór jonizacyjnych – nowy CoP (Code of Practice) IPEM

W 1990 roku IPSM (obecnie IPEM) i National Physical Laboratory (NPL) opracowały raport (CoP) dotyczący określania dawki pochłoniętej w wodzie dla megawoltowej wiązki fotonowej w radioterapii (MV) [1]. Dodatek do tego raportu został opublikowany w 2014 roku i jest dedykowany dla niestandardowych warunków wiązki fotonowej, np. dla tomoterapii. IPEM CoP został zaktualizowany w 2020 roku w zakresie różnych warunków kalibracji i odpowiadającej im nomenklatury, uwzględniających współcześnie stosowane systemy terapeutyczne z wyspecyfikowanymi polami odniesienia, w tym z małymi polami, takimi jak zdefiniowane w IAEA TRS483 [2]. Zaktualizowany CoP zawiera zalecenia w zakresie geometrii napromieniania, doboru komór jonizacyjnych, współczynników korekcyjnych i wyprowadzenie współczynników kalibracyjnych dawki pochłoniętej dla wody, do wykonywania referencyjnych pomiarów dozymetrycznych na aparatach do radioterapii. Ponadto formalizm dozymetryczny został rozszerzony na systemy terapeutyczne, które nie mogą osiągnąć standardowego pola odniesienia (10 cm x 10 cm), a zalecenia dotyczące pomiaru dawki są podane bez warunków odniesienia. Zaktualizowany CoP zawiera zalecenia dotyczące kalibracji dawki dla systemów radioterapeutycznych i pomiarów dawki w takich warunkach dla uzyskania spójności w zapisie formalizmów współczynników kalibracyjnych i ich korekcji oraz indeksacji.

Czasopismo: Inżynier i Fizyk Medyczny
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria biomedyczna
Charakterystyka oraz kontrola jakości wiązki fotonowej o energii 2,5 MV w medycznym akceleratorze liniowym TrueBeam

Praca skupia się na charakterystyce oraz procesie kontroli jakości nowej, megawoltowej energii promieniowana, która została zaimplementowana w medycznym akceleratorze liniowym Varian TruBeam. Użycie wiązki promieniowania o efektywnym potencjale przyspieszającym 2,5 MV redukuje dawkę promieniowania, jaką otrzymuje pacjent w trakcie obrazowania o około 50% oraz zapewnia znacznie lepszą jakość obrazu. W celu kontroli jakości nowej energii promieniowania dokonano pełnej charakterystyki wiązki poprzez wyznaczanie procentowej dawki głębokościowej, pomiar profili i kalibrację mocy dawki, wykonano test Winstona-Lutza, a także oceniono jakość obrazowania z użyciem fantomu Leeds TOR 18FG. Wyznaczone parametry umożliwiły opracowanie protokół QA, które stosowane są w praktyce klinicznej.

Czasopismo: Inżynier i Fizyk Medyczny
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria biomedyczna
Elektromagnetyczne aspekty użytkowania diatermii chirurgicznych – pilotowe badania modelowe ekspozycji pracowników

Elektromagnetyczne zagrożenia zawodowe podczas zabiegów z użyciem diatermii chirurgicznych (DCH) determinowane są m.in. stanem zdrowia pacjenta, wyposażeniem i organizacją przestrzenną sali operacyjnej oraz organizacją pracy zespołu zabiegowego. W artykule przeanalizowano ten problem z wykorzystaniem parametrów charakteryzujących takie zagrożenia zgodnie z wymaganiami prawa pracy (tj. parametrów pola elektromagnetycznego w otoczeniu DCH oraz miar skutków jego oddziaływania na ludzi – współczynnika SAR i natężenia indukowanego w organizmie pola elektrycznego E-ind). Wykorzystano wyniki zaawansowanych symulacji komputerowych, dotyczących modeli scenariuszy narażenia różnych (1-10-osobowych) zespołów zabiegowych (z jednobryłowymi, jednorodnymi modelami ciała człowieka). Przy niedostatecznej izolacji elektrycznej operatora DCH i innych osób przebywających przy pacjencie, skutki oddziaływania na nie pola elektromagnetycznego są do 10-krotnie większe i mają inny rozkład przestrzenny niż w modelach izolowanych od podłoża. Porównywalnie do operatora mogą być narażone również inne osoby (przebywające obok operatora i po przeciwnej stronie pacjenta). Również rozkład przestrzenny narażenia pacjenta jest silnie uzależniony od liczebności i miejsca przebywania zespołu zabiegowego, co może być istotne np. podczas operowania użytkowników implantów medycznych. Planowane są szersze badania symulacyjne skutków narażenia zespołów zabiegowych na pole elektromagnetyczne emitowane przez DCH (SAR i E-ind). Dotychczas ze względu na trudności techniczne takiego modelowania komputerowego były one rozpoznane w stopniu niewystarczającym do pełnej realizacji wymagań prawa pracy.

Czasopismo: Inżynier i Fizyk Medyczny
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria biomedyczna
Jak uruchomić medyczną pracownię rentgenowską dla stomatologii i nie zwariować

Czy łatwo jest uruchomić medyczną pracownię rentgenowską? Teoretycznie nie powinno być z tym żadnych problemów, gdyż wszystkie informacje odnośnie dokumentów, jakie należy przygotować, zawiera Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2015 r. w sprawie dokumentów wymaganych przy składaniu wniosku o wydanie zezwolenia na wykonywanie działalności związanej z narażeniem na działanie promieniowania jonizującego albo przy zgłoszeniu wykonywania tej działalności, a dokładniej załącznik nr 1 tego rozporządzenia. Jednak jak jest naprawdę?

Czasopismo: Inżynier i Fizyk Medyczny
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria biomedyczna
Kontrola jakości symulatora TK w radioterapii

Współczesna radioterapia może być realizowana tylko przy współistnieniu informacji obrazowej, zarówno na potrzeby diagnostyki, jak i procedury symulacyjnej. Symulacja jest procedurą, która pozwala na zobrazowanie rekonstrukcji ciała pacjenta w pozycji, w której pacjent będzie leczony podczas radioterapii. Pozyskiwana jest również informacja na potrzeby planowania leczenia radioterapeutycznego. Jedną z modalności, najczęściej wykorzystywaną na potrzeby symulacji, jest symulator tomograficzny, który może być sprzężony także z opcją dostarczania obrazów 4D. Zapewnienie jakości symulatorów tomografii komputerowej i procesu symulacji tomografii komputerowej, z punktu widzenia uzyskiwanego celu, powinno zapewnić ocenę, oprócz jakości obrazowania, parametrów determinujących jakość dostarczanej radioterapii: • Zgodność rekonstrukcji geometrii. • Konwersja jednostek Hounsfielda (liczby tomograficzne) na gęstości elektronowe. • Korekcja artefaktów pochodzących od metalowych implantów. • eFOV (expanded FOV).

Czasopismo: Inżynier i Fizyk Medyczny
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria biomedyczna