rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Helena Radlińska w latach 1939–1945 – historia zrekonstruowana ze wspomnień

Artykuł łączy ze sobą wspomnienia osób, które w latach okupacji hitlerowskiej spotykały się z Radlińską i były częścią jej życia wojennego. Biografia, jaką udało się zrekonstruować z wielu połączonych ze sobą relacji na temat uczonej, posiada układ chronologiczno-problemowy, ożywia zachowaną pamięć o mistrzu oraz pozwala zobaczyć jego życie w toczącym się procesie, niekiedy nacechowanym „zerwaniami i nieciągłościami”. Tekst daje do myślenia nad zagadnieniem mistrzostwa – szczególnie mistrzostwa dostrzegalnego w aktywnościach mistrza. Artykuł skłania do refleksji nad mistrzostwem Radlińskiej, które manifestowało się w szczególnych cechach jej aktywności.
         Tekst uzupełniają wspomnienia Radlińskiej zawarte w Liście dziesiątym i Liście jedenastym, które znajdują się w Listach o nauczaniu i pracy badawczej (1964) – „pamiętnikach” Profesor.

Czasopismo: Nauki o Wychowaniu. Studia Interdyscyplinarne
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: historia, nauki o sztuce, nauki o komunikacji społecznej i mediach, nauki socjologiczne, pedagogika, psychologia
„I nie powiem, żeby to były jakieś takie spotkania z Mistrzami”: relacje z innymi przedstawicielami dziedziny a rozwój zawodowy w narracjach polskich reżyserek

Autorka opracowania referuje fragmenty badań jakościowych prowadzonych wśród polskich – czynnych zawodowo – reżyserek filmowych, teatralnych i telewizyjnych. Artykuł został podzielony na trzy części: wprowadzenie teoretyczne, metodologiczne i organizacyjne aspekty badań, raport z badań własnych. W artykule szkicowo zaprezentowany został model rozwoju zawodowego (cztery etapy / obszary rozwoju profesjonalnego) oraz znaczenie innych przedstawicieli reżyserii dla rozwoju zawodowego reżyserek, ze szczególnym omówieniem pierwszego etapu – orientowanie się w zawodzie.

Czasopismo: Nauki o Wychowaniu. Studia Interdyscyplinarne
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: historia, nauki o sztuce, nauki o komunikacji społecznej i mediach, nauki socjologiczne, pedagogika, psychologia
Kultura animacji jako humanistyczna pedagogia

Celem niniejszego opracowania jest próba określenia cech uniwersalnej kultury animacji w ogólności, postrzeganej jako swoista humanistyczna pedagogia w szerokim rozumieniu. Punktem wyjścia autor czyni tu cechy konstytutywne animacji kultury odnoszące się do: (1) rozumienia animacji jako ożywiania, aktywizowania, zmieniania etc.; (2) traktowania kultury własnej jednostek i wspólnot jako zasadniczego przedmiotu jej oddziaływań; (3) realizowania wszelkich działań animacyjnych w oparciu o zasady humanistycznej metodyczności; (4) przyjęcia minimum aksjologiczności jako niezbędnego warunku postrzegania animacji kultury jako idei pedagogicznej oraz (5) sprecyzowania swoistości roli społecznej animatora kultury. W tekście podejmuję próbę ich uogólnienia z myślą o rozwinięciu pedagogicznej teorii działalności animacyjnej poza jej aspekty – wyłącznie – kulturalne.

Czasopismo: Nauki o Wychowaniu. Studia Interdyscyplinarne
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: historia, nauki o sztuce, nauki o komunikacji społecznej i mediach, nauki socjologiczne, pedagogika, psychologia
Kultura edukacyjna miasta: czego uczy globalny urbanizm

Życie w mieście – przebiegając we względnej bliskości fizycznej – owocuje wzajemnym wpływem, zaś towarzyszące mu stymulacje generują określoną wiedzę, orientacje, dyspozycje do zachowań, obyczajowość, rytualizacje itd. Ich współwystępowanie skutkuje odrębnością, którą można nazwać kulturą miasta. Kultura edukacyjna miasta jest jej częścią. Jako strukturę i proces można ją interesująco badać i rozwijać. W tekście przedstawiane są możliwości w tym zakresie. Przeprowadzane w nim analizy skupiają się na neoliberalnie zarządzanym mieście globalnym. Rozumiane jako Foucaultowskie urządzenie (dispositif), pozwala dostrzec strategiczne zespoły zjawisk społecznych, tworzące w związku z edukacją specyficzne urządzenia wiedzy i władzy. Wyodrębnienie kultury edukacyjnej miasta, jako kategorii, może okazać się przydatne w teoretycznym opisie i produktywne zarówno w operującej nim myśli pedagogicznej, jak i obszarze szerzej rozumianej refleksji nad współczesnym miastem, jego kulturą i problemami. Celem artykułu jest uzasadnienie takiego podejścia.

Czasopismo: Nauki o Wychowaniu. Studia Interdyscyplinarne
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: historia, nauki o sztuce, nauki o komunikacji społecznej i mediach, nauki socjologiczne, pedagogika, psychologia
„Nasi Mistrzowie” – wypisy. Sprawozdanie ze spotkań z profesorami toruńskiej pedagogiki (2008–2011)

Artykuł jest sprawozdaniem ze spotkań prowadzonych w latach 2008–2011 z mistrzami toruńskiej pedagogiki. Cykl zatytułowany „Nasi Mistrzowie”, koordynowany przez doktorantki pedagogiki, miał na celu poznanie drogi naukowej, warsztatu badawczego i pisarskiego, wzorców osobowych profesorów związanych z Wydziałem Nauk Pedagogicznych na Uniwerystecie Mikołaja Kopernika w Toruniu.
          

Czasopismo: Nauki o Wychowaniu. Studia Interdyscyplinarne
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: historia, nauki o sztuce, nauki o komunikacji społecznej i mediach, nauki socjologiczne, pedagogika, psychologia
W dialogu z mistrzami albo jak rodzi się szkoła myślenia. Uwagi na marginesie lektury artykułu Ewy Marynowicz-Hetki „Szkoła myślenia: relacyjne procesy trwania i transformacji”

W prezentowanym auto/biograficznym szkicu interesuje mnie mechanizm zawiązywania się relacji między redaktorem pracy zbiorowej (monografii) a autorami nadesłanych tekstów. W tym kontekście wyodrębniam opozycję tekstów „gorących” oraz tekstów „zimnych”, względem których redaktor pozostaje zdystansowany emocjonalnie i poznawczo. Biorąc za przykład tekstu „gorącego” jeden z artykułów Ewy Marynowicz-Hetki, opublikowany w czasopiśmie NOWIS, pokazuję, jakie skutki może wywołać jego lektura dla pojawienia się zalążków „szkoły myślenia” (termin ukuty przez Teresę Bauman).

Czasopismo: Nauki o Wychowaniu. Studia Interdyscyplinarne
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: historia, nauki o sztuce, nauki o komunikacji społecznej i mediach, nauki socjologiczne, pedagogika, psychologia
Problematyka mniejszości żydowskiej w myśli politycznej Stronnictwa Narodowego (1928–1939)

Zagadnienie „mniejszości narodowe” stanowiło jeden z głównych problemów polityczno- społecznych II Rzeczypospolitej. Odrodzona po I wojnie światowej Polska objęła swym zasięgiem obszar, który po ostatecznym ukształtowaniu granic – na początku lat dwudziestych XX wieku – zamieszkiwało przeszło 30% ludności niepolskiej. Stało się to jedną z przyczyn poważnych problemów wewnętrznych państwa polskiego, rzutowało również na jego międzynarodowe położenie. Problematyka mniejszości narodowych należy do zagadnień szczególnie skomplikowanych i dyskusyjnych. Kwestia zamieszkującej ziemie polskie społeczności obcej etnicznie wzbudzała zwłaszcza zainteresowanie ideologów Narodowej Demokracji. Stronnictwo Narodowe nie widziało możliwości asymilacji Żydów. Wyjaśniano, że odmienność religijna i kulturowa społeczności żydowskiej, a nadto wrogi jej stosunek do struktur państwowych II Rzeczypospolitej wykluczały wszelkie pomysły asymilacji tej społeczności. Prezentowano opinię, że Polacy winni pomnażać swe siły, „wchłaniając” inne żywioły, lecz tylko te, które można byłoby „przyswoić” bez szkody dla „organizmu narodowego” i które nie powodowałyby jego osłabienia. Takim żywiołem, którego Polacy nie mogli „wchłaniać”, byli Żydzi.

Czasopismo: Wschód Europy. Studia humanistyczno-społeczne
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: historia, nauki o kulturze i religii, nauki o bezpieczeństwie, nauki o komunikacji społecznej i mediach, nauki o polityce i administracji
Policja wobec zagadnienia ukraińskiego na Wołyniu w świetle interpelacji poselskich z lat 1922–1924

Poselskie interpelacje są cennym materiałem dla badań polityki narodowościowej Polski w latach 1918–1939 (w tym i stosunków polsko-ukraińskich) oraz roli i miejsca policji w życiu społeczno-politycznym państwa. Należy jednak pamiętać, że poselskie interpelacje nie zawsze były obiektywne, a posłowie mogli podawać nie zawsze sprawdzone dane. Jest to więc źródło, którym należy posługiwać się z pewną ostrożnością.Wizerunek organów policyjnych w świetle interpelacji posłów reprezentujących mniejszości narodowe był przeważnie negatywny. W licznych interpelacjach oskarżano policję o stosowanie nieuzasadnionych środków represyjnych, prześladowań, bezpodstawnych środków przemocy w celu uzyskania przyznania się do winy oraz o wykorzystanie broni palnej do zastraszania ludności miejscowej. Należy zaznaczyć, że po każdej skardze przeprowadzano dochodzenie, lecz w większości wypadków rezultat nie był zadawalający dla strony pozywającej.

Czasopismo: Wschód Europy. Studia humanistyczno-społeczne
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: historia, nauki o kulturze i religii, nauki o bezpieczeństwie, nauki o komunikacji społecznej i mediach, nauki o polityce i administracji
Demokracja partycypacyjna – szansa czy zagrożenie dla Ukrainy?

Niniejszy artykuł przedstawia analizę koncepcji demokracji partycypacyjnej jako formy zaangażowania politycznego obywateli Ukrainy od czasu uzyskania niepodległości przez państwo ukraińskie. W tekście opisano przykłady udziału obywateli Ukrainy w sprawowaniu rządów, które można zaliczyć do realizacji idei demokracji bezpośredniej. Przedstawiono także problemy wynikające ze wzrostu aktywności obywatelskiej po wydarzeniach Euromajdanu, który spowodował, że zwykli obywatele przestali biernie przyglądać się istniejącym problemom politycznym, społecznym i ekonomicznym ukraińskiej państwowości i faktycznie zaczęli pełnić funkcje instytucji państwowych. W artykule zawarto również rozważania wskazujące na celowość regulacji prawnej określonych form udziału obywateli w życiu politycznym państwa.

Czasopismo: Wschód Europy. Studia humanistyczno-społeczne
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: historia, nauki o kulturze i religii, nauki o bezpieczeństwie, nauki o komunikacji społecznej i mediach, nauki o polityce i administracji
Ukraina w kontekście wybranych systemów bezpieczeństwa europejskiego w okresie konfliktu rosyjsko-ukraińskiego

W artykule podjęto próbę analizy bezpieczeństwa w wymiarze polityczno-międzynarodowym w kontekście kryzysu wywołanego agresywnymi działaniami Federacji Rosyjskiej wobec Ukrainy – w szczególności aneksji części terytorium Ukrainy przy użyciu siły z pogwałceniem wszelkich norm prawa międzynarodowego oraz „instalacji” konfliktu zbrojnego we wschodnich obwodach państwa ukraińskiego. Po raz pierwszy od zakończenia II wojny światowej agresja stała się rzeczywistością polityki europejskiej. Ponadto ogólnoeuropejskie i transatlantyckie struktury bezpieczeństwa – Organizacja Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie – nie jest zbyt efektywnym mechanizmem zarządzania kryzysowego. W ciągu dwóch lat konfliktu zginęło ok. 10 tys. osób. Konflikt na wschodzie Ukrainy radykalnie zmienił postrzeganie bezpieczeństwa na kontynencie europejskim. Problemem jest to, że Ukraina jak większość „nowych demokracji” Europy Wschodniej w wyniku procesów transformacyjnych znalazła się w szarej strefie bezpieczeństwa. Większość wschodnioeuropejskich państw rozwiązało problem security gap, wstępując do NATO i UE, podczas gdy Ukraina pozostała w szarej strefie, stając się celem ekonomicznych, politycznych, informacyjnych i wojskowych nacisków ze strony Federacji Rosyjskiej. Po pierwsze, w wyniku rozwoju kryzysu Ukraina jest zmuszona w pierwszej kolejności liczyć na własne możliwości i potencjał wojskowo-przemysłowy (nie będąc częścią europejskiego systemu bezpieczeństwa kolektywnego/obronnego). Po drugie, wsparcie polityczne, ekonomiczne i informacyjne ze strony społeczności międzynarodowej odgrywa kluczowe znaczenie w kontekście przeciwstawienia się Ukrainy rosyjskiej agresji. Razem z tym kryzys doprowadził do przewartościowań w zakresie istniejących w regionie systemów bezpieczeństwa: 1) możemy konstatować nieudane próby wybudowania ogólnoeuropejskich mechanizmów zagwarantowania bezpieczeństwa; 2) OBWE stworzyło platformę rozmów w ramach pokojowego rozwiązania konfliktu, ale nie wybudowała do tej pory realnego mechanizmu rozwiązania konfliktu; 3) NATO jako system bezpieczeństwa kolektywnego nie powinno być traktowane w kategoriach nieefektywności, archaiczności i braku perspektyw; 4) pojawiły się formy aktywizacji istniejących i poszukiwanie nowych form współpracy pomiędzy państwami europejskimi w celu rozwoju i doskonalenia systemów bezpieczeństwa międzynarodowego w Europie.

Czasopismo: Wschód Europy. Studia humanistyczno-społeczne
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: historia, nauki o kulturze i religii, nauki o bezpieczeństwie, nauki o komunikacji społecznej i mediach, nauki o polityce i administracji
Ustawy dekomunizacyjne na Ukrainie

W 2015 roku parlament Ukrainy przyjął cztery ustawy dotyczące polityki pamięci narodowej, zwane potocznie ustawami dekomunizacyjnymi. Była to odpowiedź władz na zmiany zachodzące w społeczeństwie po rewolucji Euromajdanu. Ustawy wprowadzają istotne zmiany w polityce historycznej państwa, szczególnie w kontekście pamięci o II wojnie światowej i uczestnikach walk o niepodległość Ukrainy w XX wieku. Istotne jest wprowadzenie zakazu propagowania symboliki radzieckiej, co stanowi zerwanie z sowiecką narracją i skutkuje koniecznością zmian w nazewnictwie wielu miejscowości i obiektów. Dlatego też implementacja zapisów ustawy może być bardziej czasochłonna i skomplikowana niż zakładano.

Czasopismo: Wschód Europy. Studia humanistyczno-społeczne
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: historia, nauki o kulturze i religii, nauki o bezpieczeństwie, nauki o komunikacji społecznej i mediach, nauki o polityce i administracji
Wspólnota zachodnia wobec rozwiązywania konfliktu na Ukrainie

W artykule omówiono kwestie podejścia zachodniej wspólnoty wobec konfliktu Ukraina–Rosja we wschodniej części Ukrainy. Przedstawiono instrumenty dyplomatyczne i gospodarcze stosowane przez USA i UE. Zbadano również politykę NATO w kierunku wzmocnienia  bezpieczeństwa europejskiego oraz zminimalizowania zagrożenia ze strony Rosji.

Czasopismo: Wschód Europy. Studia humanistyczno-społeczne
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: historia, nauki o kulturze i religii, nauki o bezpieczeństwie, nauki o komunikacji społecznej i mediach, nauki o polityce i administracji
Ukraina w poszukiwaniu wolności – od Rewolucji Godności do wyborów parlamentarnych w 2014 roku

W artykule wstępnej analizie poddano stan demokracji na Ukrainie, relacje pomiędzy władzą a społeczeństwem, zaprezentowano poziom zaufania obywateli do prezydenta, Rady Najwyższej, rządu, sił zbrojnych, milicji, służby bezpieczeństwa, prokuratury, sądów, władz lokalnych, organizacji pozarządowych, związków zawodowych, Kościoła i środków masowego przekazu. Przytoczone dane wskazują na niski poziom zaufania do instytucji państwowych, organów ścigania, sądownictwa oraz pokazują znacznie wyższy poziom zaufania obywateli do instytucji niepaństwowych. Niewystarczający poziom demokracji doprowadził na Ukrainie do wzrostu nastrojów antyrządowych i protestów społecznych. Niezadowolenie społeczne było skierowane przeciwko rosnącym wpływom oligarchów, korupcji na wszystkich poziomach relacji społecznych, presji w stosunku do małych i średnich przedsiębiorstw, niezdecydowaniu władz w zakresie wyboru strategicznego kierunku rozwoju państwa (Unia Europejska, Unia Celna). Publikacja przedstawia przyczyny, które skłoniły obywateli do udziału w protestach na Majdanie. Do najważniejszych należą: brutalne rozpędzenie demonstrantów na Placu Niepodległości, represje, rezygnacja Wiktora Janukowycza z podpisania umowy stowarzyszeniowej z UE, oczekiwania zmiany poziomu życia na Ukrainie. Ważnym czynnikiem okazało się dążenie społeczeństwa na Ukrainie do wymiany władzy. Główne wymagania stawiane przez demonstrantów na Majdanie to dymisja Janukowycza i przedterminowe wybory prezydenckie, podpisanie umowy stowarzyszeniowej z UE, rozwiązanie Rady Najwyższej i rozpisanie przedterminowych wyborów parlamentarnych, a także dymisja rządu. Ponadto wielu uczestników Majdanu opowiedziało się za odpowiedzialnością karną skorumpowanych urzędników, uwolnieniem Julii Tymoszenko i zmianą konstytucji, tzn. za powrotem do reformy konstytucyjnej z 2004 r. ograniczającej uprawnienia prezydenta. W artykule przedstawiono wyniki przedterminowych wyborów prezydenckich i parlamentarnych, których przeprowadzenie na podstawie starego prawa wyborczego istotnie nie zmieniło systemu politycznego, co nie odpowiada interesowi społecznemu. Pomimo zachodzących zmian duża część mieszkańców Ukrainy nie dokonała przewartościowań i ponownie zagłosowała w wyborach na regionalne klany oligarchiczne i rosyjskich lobbystów.

Czasopismo: Wschód Europy. Studia humanistyczno-społeczne
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: historia, nauki o kulturze i religii, nauki o bezpieczeństwie, nauki o komunikacji społecznej i mediach, nauki o polityce i administracji
Współczesny model rosyjskiego federalizmu: dynamika zmian, przesłanki i konsekwencje

Celem pracy jest osadzenie rosyjskiego modelu federalizmu (przemian dokonujących się w układzie Centrum–regiony) we współczesnej siatce teoretyczno-pojęciowej federalizmu, za pomocą analizy przemian dokonujących się w latach 2000–2016 w obrębie systemu stosunków federacyjnych w Rosji. Autor stosuje metodę historyczną, egzegezę aktów prawnych i metodę ideacyjną. Szczególnie interesująca, zdaniem autora, jest próba odniesienia rosyjskiego modelu stosunków federacyjnych do osi typów idealnych federalizmu autorstwa W. H. Rikera i koncepcji modelu „patrolu policyjnego” i „alarmu przeciwpożarowego”. Autor stara się odpowiedzieć na następujące: 1. Jak przebiegała ewolucja stosunków federacyjnych w Rosji po roku 1999?; 2. Co charakteryzuje instytucjonalizację systemu mechanizmu monitoringu działań organów władzy państwowej szczebla regionalnego?; 3. Jak wyglądała ewolucja nowego formatu relacji Kreml–elity regionalne i czy była ona utrzymana w duchu modelu neojarłyku?; 4. Jakie były przesłanki zmian w obrębie systemu stosunków federacyjnych i ich konsekwencje? Odpowiedź na te pytania pozwoli zweryfikować trzy hipotezy: H1. Ze względu na brak gotowości Kremla do wyeliminowania z tekstu konstytucji zapisów federalistycznych, w połączeniu z „wypłukiwaniem” federalistycznej treści ze stosunków centrum–regiony, przyjmuje się określać Rosję „federacją bez federalizmu”. Próby „pogodzenia” dobrodziejstwa federalizmu z praktyką państwa unitarnego pozwalają zdefiniować federalizm współczesnej Rosji jako „unitarny”. H2. Rosyjski model federalizmu wyraźnie zbliżył się w wyniku działań Kremla po roku 1999 w stronę bieguna maksymalnego. H3. Odnosząc się do płaszczyzny analizy rosyjskiego systemu stosunków federacyjnych konstruowanej wokół osi modelu „patrol policyjny” vs. „alarm przeciwpożarowy”, można przyjąć, że w omawianym okresie zdecydowanie zbliżył się on do modelu „patrolu policyjnego”.

Czasopismo: Wschód Europy. Studia humanistyczno-społeczne
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: historia, nauki o kulturze i religii, nauki o bezpieczeństwie, nauki o komunikacji społecznej i mediach, nauki o polityce i administracji
Kultura jako nietradycyjne kryterium państwowości w stosunkach międzynarodowych

Artykuł zwraca uwagę na istotne znaczenie kultury w procesie powstania, funkcjonowania, dysfunkcji i upadku państw. Definiuje kulturę jako jedno z najważniejszych i złożonych zjawisk społecznych, wskazując równocześnie, że wywiera ona wpływ na niemal każdy indywidualny i grupowy wymiar ludzkiej egzystencji. Zwraca także uwagę na złożoność i dynamiczny charakter relacji między kulturą i państwem oraz podkreśla, że każde państwo posiada swoją unikalną tożsamość kulturową. Pomimo faktu, iż kultura na gruncie prawa międzynarodowego i doktryny stosunków międzynarodowych nie jest zaliczana do kryteriów państwowości, artykuł podkreśla niezwykle istotną rolę kultury w procesie państwowotwórczym oraz jej wpływ na ontologiczny i funkcjonalny wymiar państwowości, stwierdzając, że należałoby uznać kulturę za dodatkowe i nietradycyjne kryterium państwowości. Autor artykułu zwrócił również uwagę na dwukierunkowy charakter relacji między państwem i kulturą, wskazując, że przez różnego rodzaju działania administracyjne, prawne, edukację oraz politykę kulturalną państwa świadomie kształtują krajobraz kulturowy, co prowadzi do kulturowej unifikacji populacji, tj. procesu budowania narodu politycznego, będącego charakterystycznym elementem narodowego i terytorialnie określonego państwa westfalskiego.

Czasopismo: Wschód Europy. Studia humanistyczno-społeczne
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: historia, nauki o kulturze i religii, nauki o bezpieczeństwie, nauki o komunikacji społecznej i mediach, nauki o polityce i administracji
Instytucja referendum w Republice Tatarstanu (Federacja Rosyjska)

Republika Tatarstanu jest jednym z 85 podmiotów Federacji Rosyjskiej wymienionych w Konstytucji Federacji Rosyjskiej (w tym Republiki Krymu i Sewastopola). Wobec innych podmiotów Republika Tatarstanu wyróżnia się liczbą zorganizowanych referendów. W Republice Tatarstanu w 1992 r. przeprowadzono referendum w celu określenia statusu republiki, a następnie ogłoszenia niepodległości. Jednak w związku ze zmianą polityki władz rosyjskich, polegającej na odrzuceniu wsparcia dla separatyzmów na rzecz konsolidacji państwa, Republika Tatarstanu nigdy nie została uznana za niezależny i suwerenny podmiot. Pomimo to Tatarom udało się znacząco zmienić swoją pozycję w celu zwiększenia niezależności finansowej i ekonomicznej. Było to możliwe, ponieważ wykorzystano głosowanie referendalne, a jego wynik legitymizował dążenia władz Tatarstanu. Ponadto warto podkreślić niezwykle częste praktykowane głosowania referendalne na szczeblu lokalnym. W związku z powyższym w artykule określono status prawny instytucji referendum w Republice Tatarstanu w świetle systemu prawnego Federacji Rosyjskiej oraz dokonano analizy zastosowania referendum na poziomie republiki i lokalnym na wybranych przykładach. Regulacje prawne są niemal identyczne z rozwiązaniami federalnymi. Po 1992 r. na poziomie republiki, instytucja referendum nie była już wykorzystywana, natomiast na szczeblu lokalnym była bardzo często stosowana i dotyczyła głównie dodatkowego opodatkowania obywateli na zadania lokalne.

Czasopismo: Wschód Europy. Studia humanistyczno-społeczne
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: historia, nauki o kulturze i religii, nauki o bezpieczeństwie, nauki o komunikacji społecznej i mediach, nauki o polityce i administracji
„Polska musi być ambasadorem Ukrainy!” Polskie stanowisko wobec konfliktu rosyjsko-ukraińskiego 2013/2014

Celem artykułu było przedstawienie stanowiska polskich partii parlamentarnych w odniesieniu do konkretnych wydarzeń ukraińskiego konfliktu na przełomie lat 2013/2014. Od samego początku kryzysu na Ukrainie większość polityków polskich partii parlamentarnych odczytywała i komentowała wydarzenia na Ukrainie 2013/2014 w sposób bardzo podobny – absolutne wsparcie dla dążeń proeuropejskich oraz w obronie wolności, demokracji oraz suwerenności państwowej. Nie oznacza to, że nie było pewnych różnic poglądów – chodzi tu przede wszystkim o kwestie światopoglądowe i ideologiczne oraz pewne wątki walki politycznej pomiędzy dwiema głównymi partiami parlamentarnymi.

Czasopismo: Wschód Europy. Studia humanistyczno-społeczne
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: historia, nauki o kulturze i religii, nauki o bezpieczeństwie, nauki o komunikacji społecznej i mediach, nauki o polityce i administracji