rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Partnerstwo jako nowa instytucja demokracji lokalnej

W artykule omówiono kwestię demokracji partycypacyjnej w Polsce, a także modele zarządzania stosowane przez administrację publiczną. Autorki postawiły tezę, że stopień partycypacji obywateli w rządzeniu i zarządzaniu publicznym jest zdecydowanie niewystarczający. Coraz więcej środowisk domaga się zwiększenia wpływu obywateli na kształt polityk publicznych, w tym również na poziomie lokalnym. Wysuwane są różnorodne propozycje zmian prawnych i organizacyjnych, które miałyby zwiększyć udział członków wspólnot samorządowych we wpływaniu na ich rozwój. W tekście zaprezentowano autorską koncepcję partnerstwa lokalnego – partnerstwa łączącego władze publiczne, organizacje obywatelskie, przedsiębiorców i aktywnych obywateli w procesie programowania i wdrażania publicznych programów rozwoju oraz rozwiązywania lokalnych problemów. Co istotne, Autorki proponują rozwiązania, które umożliwiałyby uzyskiwanie przez partnerstwa osobowości prawnej.

Czasopismo: Ekonomia Społeczna
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Rola ekonomii społecznej w procesie implementacji neoweberowskiego modelu państwa

Celem artykułu jest analiza wpływu ekonomii społecznej na implementację neoweberowskiego modelu zarządzania publicznego. W oparciu o przegląd literatury przedmiotu sformułowano postulat zależności pomiędzy nierównościami społecznymi, zaufaniem a możliwością zmiany systemu zarządzania publicznego. Dysfunkcje obecnego modelu państwa doprowadziły do ograniczenia jego roli na rzecz rynków, co spowodowało gwałtowny wzrost nierówności społecznych oraz spadek zaufania obywateli wobec demokratycznego państwa prawa. Kształtująca się obecnie koncepcja neoweberowskiego modelu zarządzania publicznego ma na celu wzmocnienie pozycji i roli państwa. W konkluzji artykułu wskazano, że elementem koniecznym zmiany paradygmatu zarządzania publicznego jest wytworzenie mechanizmów, które przywrócą zaufanie wobec instytucji państwa. W powyższym kontekście rozwój i wsparcie, ze strony państwa, dla sektora ekonomii społecznej może być właściwą drogą dla spełnienia tego warunku.

Czasopismo: Ekonomia Społeczna
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Rola wywiadu środowiskowego w sprawach pomocy społecznej

Celem opracowania jest uwypuklenie szczególnego charakteru prawnego dowodu, jakim jest wywiad środowiskowy i ukazanie roli pracownika socjalnego w procedurze przyznawania pomocy społecznej analizując obowiązujące prawo, wybrane orzecznictwo i poglądy doktryny. Szczególną cechą postępowania dowodowego w sprawach z zakresu pomocy społecznej jest wywiad środowiskowy, zwany także rodzinnym. Stanowiąc istotny element postępowania dowodowego uzależnia dalsze prowadzenie postępowania administracyjnego. Jawi się też integralną częścią pracy socjalnej jako działalności zawodowej pracowników socjalnych. Rola wywiadu środowiskowego w sprawach z zakresu pomocy społecznej jest niezwykle ważna. Jest on bowiem sposobem zbierania informacji, rozmową z osobą starającą się o przyznanie świadczenia z pomocy społecznej (i jej rodziną), swoistym trybem postępowania dowodowego, dowodem, w którym ma miejsce zarówno przenikanie, jak i konfrontowanie ze sobą innych dowodów, m.in. oświadczeń stron, treści dokumentów urzędowych i niekiedy prywatnych, zeznań świadków, czy też wyników oględzin w miejscu pobytu osoby (rodziny) ubiegającej się o pomoc bądź korzystającej z pomocy społecznej.

Czasopismo: Ekonomia Społeczna
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Kapitał kulturowy jako determinanta i zasób ekonomii społecznej

Prezentowany artykuł ma na celu zwrócenie uwagi na wielopoziomowe relacje, jakie wiążą ekonomię społeczną z kulturą. Wychodząc od koncepcji i badań wskazujących na wysokie znaczenie poziomu kapitału społecznego dla potencjału rozwojowego ekonomii społecznej, autor stara się pokazać, że być może jeszcze istotniejsza jest w tym kontekście i w tej relacji kultura. Jest ona, wedle wielu uznanych w literaturze przedmiotu koncepcji, czynnikiem determinującym kapitał społeczny. Drugim zagadnieniem szerzej poruszanym w tekście jest szansa, jaką daje podmiotom ekonomii społecznej działalność w sektorze kulturalnym bądź działalność oparta na kapitale kulturowym. Przytaczane jest w tym kontekście pojęcie renty monopolowej i analizowane są potencjalne szanse, które można dostrzec w kulturze, kiedy rozważa się możliwości rozwojowe sektora polskiej ekonomii społecznej. Dla ich potwierdzenia prezentowane są także przykłady konkretnych podmiotów gospodarki społecznej, które z powodzeniem funkcjonują, lokując swoją codzienną działalność w przywoływanym obszarze.

Czasopismo: Ekonomia Społeczna
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Innowacyjność w podmiotach ekonomii społecznej w Polsce. Studium jakościowe

Polski system walki z wykluczeniem społecznym jest oparty na podmiotach ekonomii społecznej. Są to w większości podmioty prowadzone przez organizacje pozarządowe i inicjatywy spółdzielcze, które realizują działania rynkowe nie nastawione na zysk, ale na realizację celów takich jak reintegracja ich podopiecznych lub pracowników. Tym samym organizacje te są z założenia inkubatorami innowacji w walce z problemem wykluczenia społecznego. Celem artykułu jest określenie istoty i uwarunkowań innowacyjności podmiotów ekonomii społecznej takich jak centra integracji społecznej i spółdzielnie socjalne. Autorzy starają się odpowiedzieć na pytanie, w jakim stopniu organizacje te mogą wykorzystać w stymulowaniu swojej innowacyjności teorie zarządzania stworzone dla organizacji biznesowych. W szczególności chodzi tu o koncepcję pozytywnego zarządzania, inspirowaną nurtem Positive Organizational Scholarship, w tym przede wszystkim budowanie pozytywnych relacji w pracy. Podstawą empiryczną artykułu jest badanie etnograficzne przeprowadzone w trzech podmiotach oraz badanie focus group interview przeprowadzone w trzech grupach przedstawicieli podmiotów ekonomii społecznej. Analiza pozyskanego materiału wskazuje, że niska innowacyjność badanych podmiotów i fakt, że innowacyjność to często pojęcie nieobecne w codzienności instytucji (poza koniecznością wpisania jej we wniosku w staraniach o dotacje grantowe) jest m.in. efektem błędów w zarządzaniu, obejmujących utrzymywanie dużego dystansu władzy i braku dbałości o pozytywne relacje pracowników. Paradoksalnie, zarządzający i pracownicy badanych podmiotów uznają jednocześnie związek pozytywnych relacji w pracy z innowacyjnością za oczywisty. Nie przekłada się to jednak na skuteczne wywoływanie tego sprzężenia. W poszukiwaniu remedium, niezbędne jest zatem większe otwarcie kadr zarządczych tych podmiotów na inspiracje płynące z ugruntowanych praktyk biznesowych.

Czasopismo: Ekonomia Społeczna
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Technologie mobilne jako wsparcie innowacji społecznych

Innowacje społeczne są nieodłącznym elementem polityki innowacyjnej. Stanowią odpowiedź na potrzeby społeczne, a także tworzą wartość w przestrzeni społecznej. Jednocześnie, nie sposób nie zauważyć roli jaką technologie mobilne pełnią w podnoszeniu innowacyjności oraz konkurencyjności organizacji. Celem przeprowadzonej analizy jest przedstawienie technologii mobilnych jako narzędzi wsparcia innowacji społecznych. W zaprezentowanym tekście przedstawiono rozważania oparte na analizie literatury przedmiotu oraz studium przypadku innowacji aspirującej do bycia innowacją społeczną. Przeprowadzone badania pozwoliły na stworzenie arkusza audytu cech i atrybutów innowacji społecznych. Za jego pomocą zbadano przykładową innowację wykorzystującą technologie mobilne, tym samym weryfikując użyteczność opracowanego narzędzia badawczego. Uzyskane wyniki badań mogą być przedmiotem zainteresowania nie tylko akademików, znajdują także szerokie zastosowanie praktyczne.

Czasopismo: Ekonomia Społeczna
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Koprodukcja a ekonomia społeczna. Alternatywa rozłączna czy komplementarność?

W reakcji na krytykę dominującego w ostatnich dziesięcioleciach rynkowego paradygmatu usług publicznych, rozwijają się koncepcje proponujące korektę modelu rynkowego lub odejście od niego na rzecz całkowicie nowych wzorców funkcjonowania administracji usługowej. Do pierwszej kategorii można zaliczyć promowanie udziału podmiotów ekonomii społecznej w zapewnieniu usług publicznych, podczas gdy drugi kierunek reprezentuje zwłaszcza koncepcja obywatelskiej koprodukcji usług publicznych. W artykule przedstawiono porównanie teoretycznych założeń obu wizji. Prowadzi ono do wniosku, że koprodukcja i udział przedsiębiorców społecznych w zapewnieniu usług publicznych to koncepcje nie tylko w wielu punktach zbieżne, ale też komplementarne.

Czasopismo: Ekonomia Społeczna
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
O RELACJI POMIĘDZY TABU A KULTURĄ BEZPIECZEŃSTWA - WPŁYW JĘZYKA NA POCZUCIE BEZPIECZEŃSTWA JEDNOSTKI

Niniejsza praca składa się z dwóch części. Pierwsza z nich przedstawia ujęcie teoretyczne leksemu tabu ze szczególnym uwzględnieniem etymologii i zróżnicowanej semantyki pojęcia. Opis ten będzie się opierał na wykorzystaniu definicji słownikowych, opracowań etnologicznych i językoznawczych. Istotne będzie również ukazanie związku pomiędzy tabuizacją a kulturą bezpieczeństwa. Druga część publikacji jest natomiast próbą odpowiedzi na pytanie o tabuizację tematów związanych z cielesnością i seksualnością w prasie młodzieżowej. Część analityczna ma na celu przedstawienie sposobów i przyczyn tego zjawiska. Połączenie opisu teoretycznego z opracowaniem praktycznym ma zobrazować pojęcie bezpieczeństwa w kontekście tabuizacji, które współcześnie traktowane jest nie tylko jako kategoria militarna, ale również wartość określana jako kultura bezpieczeństwa.

Czasopismo: Kultura Bezpieczeństwa. Nauka – Praktyka – Refleksje
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji
WYMIAR BEZPIECZEŃSTWA NARODOWEGO W STRATEGII BEZPIECZEŃSTWA NARODOWEGO HISZPANII Z 2013 ROKU

Artykuł przedstawia podejście do bezpieczeństwa narodowego opracowane w Strategii Bezpieczeństwa Narodowego Hiszpanii w roku 2013. Wskazuje na zakres strategii, której są strategiczne cele, złożoność środowiska bezpieczeństwa oraz wyjątkowość ryzyk i zagrożeń. Omawiane są podstawowe wartości, które stanowią wyznacznik dla strategicznych kierunków działań, jak również konieczność uwzględnienia planowania i określenia zasad działania. Dla zobrazowania sytuacji omawiane jest środowisko strategii - jej otoczenie oraz pozycja Hiszpanii - jej relacje - w świecie. Diagnoza ryzyk i zagrożeń stanowi podstawę dla opracowania planu działań będących odpowiedzią na zdiagnozowane ryzyka i zagrożenia. Podsumowaniem strategicznych działań na rzecz bezpieczeństwa jest ustanowienie Systemu Bezpieczeństwa Narodowego, które powierza się Rządowi.

Czasopismo: Kultura Bezpieczeństwa. Nauka – Praktyka – Refleksje
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji
PEWNE WYTYCZNE EDUKACJI DLA BEZPIECZEŃSTWA

Wprowadzenie w życie edukacji dla bezpieczeństwa wymaga rozpoznania determinantów bezpieczeństwa, nie tylko tych strukturalnych, lecz także tych, które wpływają na tzw. poczucie bezpieczeństwa, nie zawsze zgodne z obiektywną oceną zabezpieczeń społecznych i strukturalnych. Poczucie bezpieczeństwa to nie tylko stan mentalny, warunkowany psychologicznie, ale i kulturowo. Współczesna degradacja kultury, sprowadzanie jej do taniej zabawy, narusza konstytutywne atrybuty człowieczeństwa: podmiotowość, kreatywność i godność. Te elementy składające się na poczucie bezpieczeństwa personalnego występują we wszystkich kulturach, antropologiach (poza niektórymi mechanistycznymi lub materialistycznymi) i religiach. Naruszanie ich powoduje chaos społeczny i dezintegrację osobowości.

Czasopismo: Kultura Bezpieczeństwa. Nauka – Praktyka – Refleksje
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji
ROLA POLICJI W SYSTEMIE BEZPIECZEŃSTWA WEWNĘTRZNEGO

Niniejsza publikacja opisuje znaczenie policji w systemie bezpieczeństwa wewnętrznego. W dobie współczesnych zagrożeń, dynamicznie zmieniającego się otoczenia policja stoi przed wieloma wyzwaniami związanymi z zapewnieniem bezpieczeństwa publicznego. Policja nie tylko w sposób administracyjny ale zwłaszcza w sposób militarny zapewnia ochronę bezpieczeństwa społeczeństwu, gdy inne środki przestają być skuteczne.

Czasopismo: Kultura Bezpieczeństwa. Nauka – Praktyka – Refleksje
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji
Kultura bezpieczeństwa a antropologia bezpieczeństwa

Artykuł porusza kwestie relacji między kulturą bezpieczeństwa a antropologią bezpieczeństwa. Autorzy przywołują najważniejsze definicje kultury bezpieczeństwa i antropologii bezpieczeń-stwa, należących do dyscypliny nauk o bezpieczeństwie, i dochodzą do wniosku, że kultura, w tym jej szczególna sfera, jaką jest kultura bezpieczeństwa, to twór ludzki silnie oddziałujący na człowieka, dlatego trudno byłoby ją eksplorować naukowo bez udziału wiedzy i narzędzi o charakterze antropologicznym. Autorzy pokazują, jak rozwijają się w Polsce badania w obrę-bie nauk o bezpieczeństwie, i wskazują, że w dalszym ciągu trudno mówić o ukształtowanej subdyscyplinie, którą można by było określić mianem „antropologii bezpieczeństwa”, wciąż poszukuje ona swej teoretyczno-metodologicznej tożsamości, jednak dynamicznie się rozwija. W tworzeniu tej nowej subdyscypliny nauk o bezpieczeństwie poza badaniami multidyscypli-narnymi trzeba uwzględnić także w ramach samej antropologii jej różne rodzaje, przede wszystkim antropologię biologiczną, kulturową oraz filozoficzną. Autorzy sygnalizują poten-cjalne kierunki badań i dochodzą do wniosku, że należy ukazać merytoryczne ramy problema-tyki antropologii bezpieczeństwa, najbardziej istotnej i czytelnej na obecnym etapie rozwoju nauki.

Czasopismo: Kultura Bezpieczeństwa. Nauka – Praktyka – Refleksje
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji
Hazard w środowisku studentów uniwersytetu Warmińsko–Mazurskiego w Olsztynie. Sprawozdanie z badań

W artykule przedstawiono sprawozdanie z badań, przeprowadzonych w środowisku studentów UWM na temat hazardu i jego współczesnych odmian. Internet zrewolucjonizował gry i zakłady wzajemne na pieniądze. Przygotowując koncepcję procedury badawczej podjęto próbę empirycznej egzemplifikacji zjawiska na drodze ilościowych i jakościowych badań terenowych. Legalny i nielegalny hazard stały się tematem badań podjętych w 2015 roku przez Katedrę Bezpieczeństwa i Porządku Publicznego UWM. Celem było określenie istotności problemu i wpływu na bezpieczeństwo społeczne studentów. Podstawowy materiał empiryczny pochodzi z 2015 roku. Badania przeprowadzono na grupie 2166 respondentów. Projektując procedurę badawczą przyjęto hipotezę mówiącą, że studenci w małym stopniu uczestniczą w grach hazardowych. Zastosowano metodę sondażu diagnostycznego i narzędzia badawcze w postaci kwestionariusza ankiety i wywiadu. Uzyskane wyniki, charakter prowadzonych badań, teren oraz zasięg nie upoważnia do formułowania daleko idących uogólnień. Realizowane w środowisku studentów Uniwersytetu Warmińsko–Mazurskiego mogą służyć tylko do formułowania wniosków o charakterze lokalnym lub porównawczym z podobnymi w treści i zasięgu badaniami w innych ośrodkach akademickich. Analiza materiału empirycznego pozwala na przedstawienie kilku stwierdzeń, które znajdują odzwierciedlenie w ocenach i opiniach studentów: 1. Upowszechnienie Internetu otworzyło nowe formy uprawiania legalnego i nielegalnego hazardu; 2. W grupie legalnych gier hazardowych największą popularnością cieszą się zakłady totalizatora sportowego, zakłady bukmacherskie, gry sieciowe i na automatach. 3. W środowisku akademickim nielegalne formy hazardu nie są popularne. Systematyczny udział deklaruje mniej niż 3% studentów; 4. W grupie nielegalnego hazardu największą popularnością cieszą się gry w nielegalnych kasynach, na automatach i nielegalne zakłady bukmacherskie; 5. W akademikach funkcjonują nielegalne kasyna, miejsca do gry w karty. Jedna czwarta respondentów stwierdziła, że w trakcie studiów grała w karty na pieniądze; 6. Wśród najbardziej skutecznych środków i metod zwalczania nielegalnego hazardu respondenci wymieniają: blokowanie stron internetowych, zmiany w prawie na bardziej restrykcyjne, działalność prewencyjną Policji, zakaz reklamy nielegalnych serwisów internetowych i blokowanie przepływu pieniędzy przez konta bankowe; 7. Wśród gier, które w największym stopniu uzależniają, respondenci wymieniają: gry na automatach, zakłady wzajemne (bukmacherstwo) i hazard internetowy.

Czasopismo: Kultura Bezpieczeństwa. Nauka – Praktyka – Refleksje
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji
Ewaluacja policyjnych programów profilaktyki społecznej realizowanych w województwie pomorskim

Praca przedstawia charakterystykę i ewaluację policyjnych programów profilaktycznych w województwie pomorskim. Policja realizuje zadania z obszaru bezpieczeństwa i porządku publicznego ukierunkowane na poprawę stanu bezpieczeństwa. Działania te wynikają z Ustawy o Policji. Każdy program wymaga od realizujących go policjantów rzetelnej diagnozy problemów społecznych. Realizacja programu profilaktycznego wymaga nie tylko świadomości istniejących paradoksów, ale także rozwagi, wyobraźni i odpowiedzialności wszystkich realizatorów programu. Problem badawczy zogniskowany jest wokół działalności profilaktycznej Policji, a w szczególności obszarów objętych profilaktyką społeczną. Badanie procesów ewaluacji polegało na wykorzystaniu metody badawczej o charakterze ilościowym i jakościowym tj. autorskiej ankiety ewaluacyjnej programu, nadesłanej przez pomorskie jednostki Policji oraz analizy dokumentów pomorskiej Policji.

Czasopismo: Kultura Bezpieczeństwa. Nauka – Praktyka – Refleksje
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji
Liberalna wizja bezpieczeństwa – próba systematyzacji koncepcji

W artykule autor podjął się próby systematyzacji różnych koncepcji i sposobów podejścia do kwestii bezpieczeństwa przez przedstawicieli liberalizmu politycznego. Liberalizm polityczny wytycza obecnie główne kierunki myślenia o bezpieczeństwie w Europie i Stanach Zjednoczonych. Poszerzając podmiotowy zakres bezpieczeństwa, przyczynił się niewątpliwie do rozwoju różnych koncepcji bezpieczeństwa, w których nie tylko państwo, ale i inne podmioty stają się ważnymi aktorami w międzynarodowym środowisku bezpieczeństwa. W artykule przedstawiono główne założenia liberalnej wizji bezpieczeństwa, sposób podejścia do bezpieczeństwa przez przedstawicieli liberalizmu tradycyjnego i nurtów współczesnych.

Czasopismo: Kultura Bezpieczeństwa. Nauka – Praktyka – Refleksje
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji
Urządzający gry na automatach poza kasynem gry –kwalifikacji podmiotów podlegających karze na podstawie przepisów ustawy o grach hazardowych w świetle orzecznictwa sądów administracyjnych

Problematyka określenia strony stosunku prawnego jest kluczowa dla jego bytu. Na gruncie przepisów ustawy o grach hazardowych z 19 listopada 2009r. powstało szereg wątpliwości dotyczących określenia podmiotu, na który może być nałożona kara z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry. Doprecyzowania wymaga bowiem jaki zakres podejmowanych czynności i cech pozwala na uznanie określonego podmiotu za organizatora gry i nałożenie nań kary administracyjnej, w oparciu o przepisy ww. ustawy. Kwestia ta nie jest jasna z uwagi na brak definicji ustawowej urządzającego gry, oraz zastosowanie przez ustawodawcę zwrotu, którego interpretacja może prowadzić do różnych rezultatów. Orzecznictwo sądowoadministracyjne zmierzyć musiało się z przedstawionymi wyżej problemami i co ważniejsze zaproponować metody ich rozwiązania. Działania organów celnych doprowadziły bowiem do wydania wielu decyzji o nałożeniu kar administracyjnych związanych z naruszeniami przepisów ustawy o grach hazardowych, które wskutek skorzystania przez strony z możliwości ich zaskarżenia, musiały zostać ocenione pod względem ich legalności. W wielu przypadkach strony, które obciążone zostały karami kwestionowały swój interes prawny w postępowaniu. To z kolei prowadziło do konieczności ustalenia czy zasadnie uznano je za strony postępowania oraz kryteriów jakimi powinien kierować się w tym zakresie organ. Analizując przedstawioną wyżej problematykę autor zdecydował się na przedstawienie konkretnych orzeczeń i zawartej w nich argumentacji. W tym zakresie analizując treść normy prawnej oraz interpretujących ją aktów stosowania prawa zdecydowano się na przyjęcie metody formalno-dogmatycznej wraz z elementami analizy historycznej regulacji dotyczących ww. kwestii. Przeprowadzona analiza pozwoliła, na przyjęcie, iż wykładnia językowa pojęcia urządzającego gry stosowana przez organy celne może prowadzić do nadmiernego rozszerzenia stosowania wynikających z ustawy o grach hazardowych kar administracyjnych. Doprowadziłoby to do objęcia sankcjami podmiotów wykonujących czynności pomocnicze, działających na zlecenie faktycznych organizatorów gry. Takie rozszerzenie możliwości nakładania kar administracyjnych byłoby zaś sprzeczne z zasadą praworządności oraz zaufania obywatela do państwa. Niezbędne było zatem dokonanie korekty językowego znaczenia przepisu. Zasadnym było skorzystanie z metod wykładni systemowej, prawnoporównawczej i historycznej, które pozwoliły na ograniczenie stosowania kar do podmiotów czerpiących bezpośrednie korzyści z prowadzenia gier, które zależne będą od zysków z gry.

Czasopismo: Kultura Bezpieczeństwa. Nauka – Praktyka – Refleksje
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji
ZŁO AGRESYWNE. PRZEMYŚLENIA ZARATUSZTRY

Jedną z idei wymagających specjalnej uwagi wszystkich strategów bezpieczeństwa jest idea zła, postrzegana zarówno jako idea „w sobie” jak i w odniesieniu do zła w konkrecie, z którym przychodzi się spotkać. Czy zło jest realne, które należy niszczyć i burzyć, czy jest ono jedynie brakiem dobra, który należy uzupełnić by podtrzymać zachwiane lub zubożone dobro (lub porządek dobra)? Artykuł zwraca uwagę na zapomniane dziś refleksje Zaratusztry (VI wiek p.n.e.) oraz adaptacje pewnych jego teorii wplecionych w kontekst współczesnych definicji rzeczywistości, natury ludzkiej, wrogości, wojny i roli przywódcy. W podsumowaniu zawarta jest zachęta do zastanowienia się nad tym, czego może nauczyć się współczesna strategia bezpieczeństwa od Zaratusztry.

Czasopismo: Kultura Bezpieczeństwa. Nauka – Praktyka – Refleksje
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji