rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Badania nad chemicznym odchwaszczaniem sorga zwyczajnego (Sorghum vulgare Perz..)

Ścisłe jednoczynnikowe doświadczenia polowe w układzie losowanych bloków w czterech powtórzeniach wykonano w latach 2006-2008 w trzech lokalizacjach: w Kurowie w powiecie kościańskim (52o07’ N; 16o39’ E), w Czerniejewie w powiecie gnieźnieńskim (52o26’ N; 17o29’ E) oraz w Winnej Górze w powiecie średzkim (52o12’ N; 17o27’ E). Przedmiotem badań była ocena możliwości zastosowania wybranych herbicydów w uprawie sorga zwyczajnego odmiany Sucrosorgo 506. Oceniano następujące środki chemiczne: Dual Gold 960 EC 1,5 dm3·ha-1 (s-metolachlor), Trophy 768 EC 2,5 dm3·ha-1 (acetochlor), Banvel 480 SL 0,5 dm3·ha-1 (dikamba), Mustang 306 SE 0,6 dm3·ha-1 (florasulam + 2,4D), Aminopielik Gold 530 EW 1,25 dm3·ha-1 (fluroksypyr + 2,4D), Callisto 100 SC 1,5 dm3·ha-1 (mezotrion), Chwastox Extra 300 SL 3,0 dm3·ha-1 (MCPA), Chwastox Turbo 340 SL 2,0 dm3·ha-1 (MCPA + dikamba) oraz MaisTer 310 WG (foramsulfuron + jodosulfuron metylosodowy) z adiuwantem 0,15 kg·ha-1 + 1,5 dm3·ha-1. Przeprowadzono ocenę skuteczności chwastobójczej, analizę świeżej masy roślin sorga oraz określono obsadę roślin na jednostce powierzchni. Efekt stosowania wybranych herbicydów był zróżnicowany w latach. Po zastosowaniu herbicydów Trophy 786 EC (rok 2006) i Chwastox Turbo 340 SL (2008 r.) świeża masa roślin sorga była istotnie wyższa od masy roślin z obiektu kontrolnego, natomiast istotnie większą obsadę roślin odnotowano w roku 2006 po użyciu środka Chwastox Turbo 340 SL oraz w roku 2007 – po wykorzystaniu preparatów Banvel 480 SL i Chwastox Turbo 340 SL. Maister 310 WG stosowany łącznie z adiutantem spowodował całkowite zniszczenie rośliny uprawnej.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wplyw deszczowania i nawozenia mineralnego na plonowanie wybranych odmian pszenicy jarej i pszenzyta jarego uprawianych na glebie lekkiej. Cz. III. Biologiczna wartosc bialka i technologiczna wartosc ziarna

W tej części pracy określono wpływ deszczowania i nawożenia mineralnego na biologiczną wartość białka i technologiczną wartość ziarna. W wyniku uzupełniającego nawadniania pszenicy jarej zawartość białka w ziarnie zmniejszała się, natomiast jego plon wzrastał, ponieważ zależał od plonu ziarna. Nawożenie mineralne istotnie zwiększało procentową zawartość białka w obu gatunkach zbóż. Z porównywanych odmian pszenicy największą zawartością białka charakteryzowała się ‘Banti’, a pszenżyta – ‘Maja’. Biologiczna wartość białka, wyrażona wskaźnikami aminokwasów egzogennych (EAAI), zasadowych (BAAI) i aminokwasu ograniczającego (CSILys), poprawiała się w warunkach dobrego uwilgotnienia gleby. Obfite nawożenie również zwiększało wskaźniki EAAI i BAAI, ale obniżało CSILys. Zastosowane zabiegi agrotechniczne modyfikowały technologiczną wartość mąki pszennej i pszenżytniej. Pszenica jara charakteryzowała się lepszą jakością mąki niż pszenżyto.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Struktura systemu korzeniowego i plon owsa w zależności od następczego wpływu deszczowania i nawożenia azotem

W latach 2000-2002 w Kruszynie Krajeńskim w pobliżu Bydgoszczy prowadzono badania, których celem było określenie, jakim zmianom ulegną cechy morfologiczne (masa i długość) systemu korzeniowego owsa (Avena sativa L.) odmiany Dragon oraz plon ziarna w wyniku zaprzestania stosowania wieloletniego deszczowania i nawożenia azotem na glebie bardzo lekkiej. Stwierdzono, że wpływ następczy deszczowania spowodował zmniejszenie się masy i długości korzeni oraz obniżenie plonu ziarna w pierwszych dwóch latach od chwili zaniechania tego zabiegu. Dopiero w trzecim sezonie wegetacyjnym nastąpiło wyrównanie wielkości plonu między obiektami doświadczenia. Nie stwierdzono natomiast negatywnego wpływu następczego nawożenia azotem na analizowane cechy uprawianego owsa. Wcześniejsze deszczowanie obiektów oraz brak nawożenia sprzyjały rozgałęzianiu się korzeni w profilu glebowym. Jednocześnie stwierdzono, że brak deszczowania rozszerza stosunek między plonem ziarna a masą korzeni oraz między plonem ziarna a stopniem rozgałęzienia korzeni. Mniejszy stopień rozgałęzienia korzeni sprzyja wytwarzaniu relatywnie wyższego plonu ziarna.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wpływ intensywności technologii produkcji wybranych gatunków zbóż na ich zachwaszczenie

Badania przeprowadzono w latach 2005-2007 w Instytucie Uprawy Nawożenia i Gleboznawstwa – Państwowym Instytucie Badawczym w Puławach. Doświadczenie mikropoletkowe umieszczono w obrębie doświadczenia łanowego założonego w 1998 roku. W płodozmianie zbożowym uprawiano pszenicę ozimą, pszenżyto ozime i jęczmień jary w technologiach: oszczędnej, średnio intensywnej oraz intensywnej, różniących się poziomem nakładów ponoszonych na produkcję ziarna, w tym także na herbicydy. Określono rzeczywiste i potencjalne zachwaszczenie łanów. Stwierdzono bardzo dobrą i dobrą skuteczność chwastobójczą zastosowanych herbicydów oraz duże i bardzo duże zróżnicowanie potencjalnego zachwaszczenia trzech gatunków zbóż w kolejnych latach w zależności od stopnia intensywności technologii produkcji. Stopień zachwaszczenia podlegał znacznie większym zmianom w poszczególnych latach niż stan zachwaszczenia.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Zmienność plonowania mieszańców kukurydzy o różnej wczesności w warunkach klimatycznych środkowej Wielkopolski

W Zakładzie Doświadczalno-Dydaktycznym w Swadzimiu (52º26’ N; 16º45’ E), należącym do Uniwersytetu Przyrodniczego w Poznaniu, w okresie pięciu lat (2002-2006) prowadzono badania polowe, w których oceniano sześć odmian kukurydzy, różniących się długością wegetacji: FAO 200 (‘Oleńka’ i ‘PR39T68’), FAO 240-250 (‘Blask’ i ‘Matilda’), FAO 260-270 (‘Clarica’ i ‘Anjou 258’). Celem badań było poszukiwanie związku między czasem trwania faz rozwojowych oraz sumą temperatur i opadów w wyznaczonych okresach a plonem ziarna wybranych genotypów kukurydzy. Okres prowadzenia badań charakteryzował się niższymi od średniej dla dzielnicy klimatycznej opadami, ze szczególnie dużym ich niedoborem w 2006 roku. Wykazano, że badane odmiany plonowały zgodnie z zaszeregowaniem do grup wczesności. Warunki pogodowe wywoływały większą zmienność plonu ziarna niż pojedynczych elementów struktury plonu. Największy wpływ na plonowanie kukurydzy wywierały warunki pogodowe okresu: ukazanie się wiech – dojrzałość pełna. Plon ziarna wszystkich mieszańców był silniej modyfikowany sumą opadów tego okresu niż sumą temperatur.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Konkurencja pomiędzy jęczmieniem jarym a grochem siewnym w zróżnicowanych warunkach glebowych. Cz. I. Akumulacja biomasy i tempo wzrostu roślin

Doświadczenie wazonowe zrealizowano w laboratorium szklarniowym Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego w Olsztynie (53o46'26" N; 20o29'30" E) w latach 2003-2005 w trzech seriach, na podłożu gleby lekkiej i ciężkiej. Badano konkurencję pomiędzy jęczmieniem jarym a grochem siewnym w pięciu okresach wyznaczonych przez rytm rozwojowy jęczmienia w siewie czystym, tj. w fazach: wschodów (10-13 – według Zadoksa), krzewienia (25), strzelania w źdźbło (32), kłoszenia (55) i dojrzewania (87-91). Doświadczenie założono według schematu addytywnego w 4. powtórzeniach. W wyznaczonych okresach określono plony suchej masy różnych części roślin (łodyg, liści, kłosów, strąków, korzeni). Dane posłużyły również do wyliczenia szybkości wzrostu łanu. Współrzędna uprawa obu gatunków, na tle siewów czystych, już od początku wegetacji powodowała redukcję masy nadziemnej i korzeni. Proces ten w miarę upływu czasu ulegał pogłębieniu. Konkurencja najmniej ograniczała przyrost suchej masy w łodygach, a najbardziej w kłosach i strąkach. Rodzaj podłoża glebowego nie miał wpływu na akumulację suchej masy w roślinach jęczmienia jarego i w częściach nadziemnych grochu siewnego, w przeciwieństwie do jego korzeni, gdzie większą redukcję biomasy odnotowano w glebie ciężkiej. W mieszance obu gatunków stwierdzono spowolnienie tempa gromadzenia biomasy w całym okresie wegetacji.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wartość gospodarcza ozimych rodów hodowlanych grochu siewnego (Pisum sativum L.) w warunkach regionu kujawsko-pomorskiego

W dwóch doświadczeniach polowych badano przydatność dwóch francuskich
rodów grochu ozimego do uprawy na zielonkę w międzyplonie ozimym oraz na nasiona
w plonie głównym. W ośmioletnim okresie badawczym przezimowanie roślin grochu
wynosiło średnio 51%, przy rozpiętości od 0 do 92%. O przezimowaniu decydowały
przede wszystkim minimalne temperatury powietrza przy gruncie, a całkowite wymarznięcie
następowało przy -18oC. Ze względu na słabe zimowanie groch w uprawie na zielonkę
ustępował wyce kosmatej, mimo że potencjał plonowania obu gatunków był zbliżony.
Groch i wyka nie różniły się pod względem wiosennego tempa rozwoju oraz zawartości
białka ogółem w masie nadziemnej. Przerzedzenie plantacji grochu i niska masa
1000 nasion decydowały o relatywnie niskich plonach nasion na poziomie 10-12 dt·ha-1.
Współczynnik rozmnożenia grochu ozimego wynosił w zależności od rodu 8 lub 12.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Nawożenie azotem a plon kukurydzy uprawianej na ziarno w warunkach północno-wschodniej Polski

Eksperyment polowy przeprowadzono w latach 2003-2005 w Zakładzie Produkcyjno-Doświadczalnym w Bałcynach (53o35’ N; 19o51’ E). Badania miały na celu określenie wpływu zróżnicowanego nawożenia azotem na plonowanie i cechy jakościowe dwóch mieszańców kukurydzy uprawianej na ziarno – Junak (FAO 210-220) i Boruta (FAO 230-240). Zakres badań obejmował ocenę cech morfologicznych roślin, plon ziarna i jego strukturę oraz analizy chemiczne ziarna. Plony ziarna kukurydzy uprawianej w północno-wschodnim regionie kraju wahały się od 6,67 do 11,16 t·ha-1 i były istotnie determinowane przez warunki termiczno-wilgotnościowe w latach badań. W roku bardzo wilgotnym wyższym poziomem plonowania cechowała się odmiana Junak, natomiast w latach o korzystniejszych warunkach pogodowych plenniejsza okazała się odmiana Boruta. Odmiany Junak i Boruta – pomimo różnic w klasach wczesności – plonowały na wysokim, zbliżonym poziomie (8,48 i 8,68 t·ha-1), co wskazuje na ich przydatność do uprawy na ziarno w północno-wschodniej Polsce. Pod wpływem nawożenia średnie plony ziarna wzrastały regularnie do dawki 150 kg N·ha-1. Dla odmiany Junak wystarczające okazało się nawożenie 150 kg N·ha-1, a dla odmiany Boruta dawkę azotu można zwiększyć do 180 kg·ha-1.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Występowanie bakterii glebowych z rodzaju Arthrobacter ssp. w uprawie żyta ozimego oraz ich enzymatyczne i antagonistyczne wlaściwości

Doświadczenie przeprowadzono na szczepach bakterii Arthrobacter ssp. wyizolowanych z ryzosfery, ryzoplany i endoryzoplany żyta ozimego. Mikroorganizmy badano pod względem ich aktywności enzymatycznej i antagonistycznej w stosunku do grzybów patogennych. Stwierdzono wysoką aktywność izolowanych szczepów w procesie hydrolizy białka, pektyn, skrobi i lecytyny. U wszystkich badanych szczepów stwierdzono obecność enzymu katalazy. Mikoantagonizm bakterii z rodzaju Arthrobacter badano w stosunku do grzybów z rodzaju Fusarium. Uzyskane wyniki analiz mikrobiologicznych i statystycznych pozwalają stwierdzić, że silnie antagonistyczne szczepy bakterii z rodzaju Arthrobacter częściej występują w strefie ryzosferowej gleby.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Dynamika zachwaszczenia pola w zależności od uprawy wybranych gatunków roślin oraz sposobów zwalczania chwastów w jęczmieniu jarym

W doświadczeniach prowadzonych w latach 1999-2000 badano dynamikę
zachwaszczenia pola w zależności od gatunku rośliny uprawnej (jęczmień jary, owies,
gryka) oraz sposobów regulacji zachwaszczenia w jęczmieniu jarym (bronowanie powschodowe,
Chwastox 540 SL, bronowanie powschodowe + Chwastox 540 SL). Stan zachwaszczenia
poletek zależał głównie od warunków pogodowych, w mniejszym zaś stopniu
od gatunków roślin uprawnych. Bronowanie powschodowe jęczmienia jarego podczas
suszy okazało się nieco bardziej efektywne niż pojedynczy zabieg herbicydowy. Na uwagę
zasługuje zmniejszenie zachwaszczenia wtórnego na poletkach po zbiorze gryki.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Problematyka odłogowania gruntów w świetle wyników badań prowadzonych w krajach Europy Zachodniej i Stanach Zjednoczonych. (Artykuł przeglądowy)

Odłogowanie i zmiany w użytkowaniu gruntów rolnych na ogół związane są
z brakiem opłacalności produkcji rolniczej, urbanizacją obszarów wiejskich lub z utratą wartości
produkcyjnej gleby. Program odłogowania części gruntów uprawnych (Set-Aside Land
Option), wprowadzony w krajach Unii Europejskiej pod koniec lat 80. w ramach Wspólnej
Polityki Rolnej (Common Agricultural Policy – CAP), wynikał z nadwyżek produkcji rolniczej.
Jego głównym celem było wyrównanie cen na światowym rynku żywności. W Polsce
odłogowanie gruntów związane jest głównie ze spadkiem opłacalności produkcji. Pod koniec
lat 90. powierzchnia gruntów rolnych wyłączonych z produkcji wynosiła ponad 2 mln
ha. W pracy przedstawiono główne zagadnienia badawcze dotyczące tej problematyki. Wyniki
badań przeprowadzonych w ostatnich latach na terenie Europy Zachodniej i Stanów
Zjednoczonych potwierdzają pozytywne oddziaływanie odłogowania pól uprawnych na środowisko
glebowe, wody powierzchniowe, bogactwo gatunkowe roślin i zwierząt oraz procesy
fizyko-chemiczne zachodzące w obrębie agroekosystemów.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wpływ podkiełkowywania sadzeniaków na plon oraz porażenie bulw ospowatością i parchem zwykłym

W latach 2000-2002 prowadzono badania nad wpływem podkiełkowywania sadzeniaków dwóch średnio wczesnych odmian ziemniaka (Balbina i Mila) na porażenie bulw formą przetrwalnikową rizoktoniozy i parchem zwykłym oraz na strukturę i wielkość plonu bulw, ze szczególnym uwzględnieniem frakcji sadzeniakowej. Badania dowiodły, że zastosowanie sadzeniaków podkiełkowanych w istotny sposób wpłynęło na ograniczenie występowania parcha zwykłego na bulwach oraz wzrost udziału bulw ze sklerocjami na skórce. Podkiełkowywanie bulw nie wpłynęło w istotny sposób na wzrost plonu ogólnego, jednak przyczyniło się do zwiększenia udziału frakcji sadzeniakowej, w szczególności u odmiany Mila.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wpływ wsiewek międzyplonu na produkcyjność ogniwa jęczmień jary - pszenica ozima

W pracy przedstawiono wyniki badań przeprowadzonych w latach 1998-
2001 w Stacji Badawczej w Mochełku na glebie kompleksu żytniego dobrego, w ogniwie
zmianowania jęczmień jary – pszenica ozima. Badano wpływ uprawy wsiewek międzyplonu
na plonowanie jęczmienia jarego (rośliny ochronnej) i pszenicy ozimej (rośliny następczej)
oraz na produkcyjność ogniwa zboże jare – zboże ozime. Określono także plony
zielonej masy wsiewek i ich oddziaływanie na zboża w zależności od ilości i rozkładu
opadów. Plonowanie wsiewek, zwłaszcza roślin bobowatych, było silnie zróżnicowane
w latach badań. Stwierdzono, że największy plon zielonej masy zarówno w momencie
zbioru jęczmienia jarego, jak i w odroście pożniwnym wydawały na ogół cykoria oraz życica
wielokwiatowa. Wsiewki koniczyny białej i seradeli, mimo mniejszych plonów,
zwiększyły o 1,5-4,1%, a wsiewki cykorii i życicy wielokwiatowej zmniejszyły o 5,3-
8,7% produkcyjność ogniwa jęczmień jary – pszenica ozima.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Ocena różnych sposobów odchwaszczania ziemniaka. Cz.II. Zależności pomiędzy zachwaszczeniem a plonowaniem

Wyniki badań oparto na doświadczeniu polowym przeprowadzonym w latach
1995-1997. Zależności plonowania ziemniaka od zachwaszczenia badano za pomocą
współczynników korelacji i analizy regresji. Stwierdzono występowanie wysokiej ujemnej
współzależności pomiędzy liczbą i powietrznie suchą masą chwastów a plonem ogólnym,
frakcji handlowej bulw, masą 1 bulwy, masą bulw pod 1 rośliną i wysokością roślin
ziemniaka. Zależność ta miała charakter prostoliniowy. Dla praktyki rolniczej zaleca się
odchwaszczanie mechaniczno-chemiczne z dwukrotnym użyciem herbicydów (przed
wschodami i po nich) oraz mechaniczno-chemiczne z zastosowaniem mieszanki herbicydów
przed wschodami ziemniaka.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wpływ nawożenia azotem i stosowania fungicydu na nasilenie chorób jęczmienia ozimego

W pracy przedstawiono wyniki badań nad zdrowotnością jęczmienia ozimego
uprawianego w dwóch doświadczeniach z rosnącymi dawkami nawożenia azotem.
Na liściach w największym nasileniu wystąpił mączniak prawdziwy zbóż i traw (Erysiphe
graminis), a na podstawie źdźbła zgorzel podstawy źdźbła (kompleks grzybów). Najsilniejszy
rozwój chorób w obu doświadczeniach zaobserwowano przy zastosowaniu najwyższej
dawki azotu, a najsłabszy przy braku nawożenia azotem. Wykazano, że ochrona
jęczmienia preparatem Tilt 250 EC ograniczała porażenie roślin przez patogeny liści
(Erysiphe graminis, Rhynchosporium secalis, Helminthosporium teres). Na zdrowotność
roślin wpływały również sposoby nawożenia. Przy łącznym stosowaniu nawożenia mineralnego
z obornikiem występowało wyższe porażenie roślin niż przy stosowaniu samego
nawożenia mineralnego (szczególnie dotyczyło to Erysiphe graminis, Helminthosporium
teres, Pseudocercosporella herpotrichoides).

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wpływ nawożenia rzędowego różnymi rodzajami nawozów na plonowanie kukurydzy

Doświadczenie polowe przeprowadzono w latach 2001-2003 w Zakładzie Doświadczalno-Dydaktycznym w Swadzimiu koło Poznania. Jego celem było określenie wpływu sposobu nawożenia na gromadzenie suchej masy i zawartość składników mineralnych w początkowym okresie wzrostu oraz plonowanie kukurydzy. Stosowano dwa sposoby nawożenia: rzutowo na całą powierzchnię przed siewem nasion i rzędowo (startowo) jednocześnie z siewem nasion. Skuteczność sposobów nawożenia badano stosując nawóz fosforowy, fosforowo-azotowy i nawozy wieloskładnikowe. Nawożenie rzędowe powodowało wzrost suchej masy części nadziemnych młodych roślin kukurydzy oraz zwiększało w nich zawartość fosforu i azotu, a obniżało zawartość magnezu i wapnia. Nawóz wieloskładnikowy amofoska był jedynym nawozem, który zastosowany rzędowo nie stymulował wzrostu początkowego roślin. Rzędowa aplikacja nawozów zwiększała istotnie plon ziarna w porównaniu z nawożeniem rzutowym.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wpływ intensywności uprawy grochu siewnego na zawartość i plon białka

W trzyletnich doświadczeniach polowych przeprowadzonych w latach 2001-
2003 oceniano wpływ zróżnicowanej intensywności uprawy grochu siewnego na zawartość
i plon białka w nasionach. Badaniami objęto nisko-, średnio- i wysokonakładową technologię
uprawy. Materiał doświadczalny stanowiły cztery odmiany grochu siewnego – dwie
jadalne: Rola i Agra oraz dwie pastewne: Sokolik i Wiato. Mimo iż najwyższą zawartość
i plon białka w nasionach stwierdzono u wszystkich odmian grochu uprawianego z zastosowaniem
technologii wysoko intensywnej, to wpływ samej technologii był istotnie statystycznie
mniejszy, bowiem znacznie większe zróżnicowanie zawartości i plonu białka wynikało
ze zmienności warunków klimatycznych w latach uprawy.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Sposób uprawy roli a zachwaszczenie i plonowanie pszenżyta

Badania przeprowadzono w RSD Zawady w latach 1999-2002. Doświadczenie
polowe przeprowadzono metodą łanową bezpowtórzeniową. Na poszczególnych
obiektach zarówno w przypadku pszenżyta ozimego, jak i jarego stosowano zróżnicowaną
uprawę pożniwną: 1) podorywkę (12 cm), 2) kultywatorowanie, 3) talerzowanie, 4) bez
uprawy (Roundup 360 SL), 5) bez uprawy, 6) orkę (20 cm), 7) talerzowanie. Na pierwszych
pięciu obiektach wykonywano orkę siewną (pszenżyto ozime) lub orkę przedzimową
(pszenżyto jare). W uprawie obu form pszenżyta (ozimego i jarego) tylko zupełne zrezygnowanie
z wykonywania orki skutkowało istotnym, ponad 30% spadkiem plonu ziarna.
Uproszczenia uprawowe powodowały na ogół wzrost zachwaszczenia. Istotny wzrost
świeżej i suchej masy chwastów obserwowano jednak tylko na obiektach ze skrajnymi
uproszczeniami. Zaobserwowano wyraźnie niższe plonowanie na obiektach o najwyższym
zachwaszczeniu, szczególnie pszenżyta jarego.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Produkcyjnosc bardzo wczesnych odmian ziemniaka uprawianych pod oslonami. Cz. I. Plon i jego struktura

Badania przeprowadzono metodą losowanych podbloków w latach 1996-1998 na glebie kompleksu żytniego dobrego. Badano 4 czynniki: technologie uprawy – tradycyjną (obiekt kontrolny), z folią polietylenową, z agrowłókniną polipropylenową, z agrowłókniną i folią polietylenową; sposoby pielęgnacji ziemniaka – mechaniczną, Afalon, Racer, Afalon + Command; odmiany ziemniaka – Aster i Drop oraz terminy zbioru bulw – 60 i 75 dni od sadzenia oraz po dojrzeniu. Technologie uprawy z wykorzystaniem osłon, a także użycie herbicydów w pielęgnacji ziemniaka zwiększyły plon ogólny i handlowy bulw. Najkorzystniejszym efektem plonotwórczym odznaczała się pielęgnacja z użyciem mieszaniny herbicydów.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Zachwaszczenie owsa w warunkach zróżnicowanego następstwa roślin i chemicznej ochrony łanu

W 6-letnich badaniach prowadzonych w statycznym doświadczeniu polowym w Zakładzie Produkcyjno-Doświadczalnym Bałcyny na glebie płowej pylastej, średniej oceniono wpływ 26-31-letniej monokultury na kształtowanie się zachwaszczenia dwóch odmian owsa w warunkach braku i stosowania ochrony chemicznej. Obiektem porównawczym była uprawa owsa w 6-polowym płodozmianie: ziemniak – owies – len włóknisty – żyto ozime – bobik – pszenżyto ozime. Uprawa owsa w 26-31-letniej monokulturze doprowadziła do silnego zachwaszczenia łanu. Obsada chwastów na 1 m2 w niechronionej monokulturze była ponad 3- rotnie, zaś biomasa ponad 4-krotnie większa w porównaniu z płodozmianem. Herbicydy z podobnym skutkiem w obu stanowiskach zmniejszyły obsadę chwastów, natomiast fitomasę chwastów ograniczyły silniej w płodozmianie aniżeli w monokulturze. Poziom zachwaszczenia obu odmian owsa (Boryna i Kwant) uprawianych w monokulturze był zbliżony.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo