rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Doktryna energetyczna Polski na I połowę XXI wieku

Obecna polityka energetyczna Polski jest zbiorem różnych celów przy braku jednej
doktryny górniczo-energetycznej opartej na krajowych uwarunkowaniach społeczno-gospodarczych
wypracowanych w ostatnich dekadach. Obecna sytuacja polityczna i gospodarcza Europy
po wydarzeniach Rosja–Ukraina–Europa nie pozostawiła żadnych złudzeń, że każdy kraj Europy
w pierwszej kolejności dba o własne interesy, a w drugiej kolejności zaczyna myśleć o interesach
globalnych. Nasz kraj winien wyciągnąć strategiczne wnioski z tej sytuacji i zacząć dbać
w pierwszej kolejności o interes Polski, a interes globalny mieć w dalszej kolejności. Powinna
zostać jednoznacznie określona nowa doktryna ekologiczna UE – limity emisji np. CO<sub>2</sub>  dotyczą
w skali całej Unii Europejskiej a nie każdego kraju, w tym Polski. Nie można karać kraju
za historyczne uwarunkowania gospodarcze. Polska winna jednoznacznie wypracować własną
doktrynę energetyczną opartą w pierwszej kolejności na energetyce węglowej w powiązaniu
z energetyką odnawialną opartą na zasadach rynkowych. W doktrynie winna zostać określona
polityka surowcowa kraju ujmująca informacje, jakie zasoby energetyczne będą wykorzystywane
w następnych dekadach XXI wieku. W przypadku złóż węgla kamiennego i brunatnego państwo
winno określić listę złóż i zabezpieczyć je dla przyszłego zagospodarowania przed ich blokowaniem,
a mieszkańcom tych terenów zapewnić w określonym czasie godziwą rekompensatę za
wywłaszczenia oraz określić korzyści ze współistnienia z przemysłem. Artykuł proponuje założenia dla opracowania i wdrożenia strategicznej doktryny energetycznej naszego kraju na I połowę XXI wieku.

Czasopismo: Polityka Energetyczna
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Wpływ spadku cen ropy naftowej na rynki finansowe eksporterów ropy naftowej

Wydobycie i eksport ropy naftowej jest podstawą gospodarki wielu krajów. Takie uzależnienie może być powodem pojawienia się zespołu niekorzystnych zjawisk gospodarczych określanych
mianem „choroby holenderskiej”. Zjawisko to opisano jednak dla okresu, w którym ceny ropy
naftowej wzrastały bądź utrzymywały się na wysokim poziomie. Brakuje natomiast opisu skutków
spadku cen ropy naftowej, który pojawił się w połowie 2014 roku, dla gospodarek tych krajów. Celem
niniejszego opracowania jest częściowe przynajmniej zapełnienie tej luki. Przedmiotem analizy
był wpływ zmian cen ropy naftowej na poziom indeksów giełdy rosyjskiej (RTS), brazylijskiej
(BOVESPA) i norweskiej (OSEAX) w okresie od początku lipca 2014 (moment rozpoczęcia trendu
spadkowego cen ropy) do końca czerwca 2017 roku. W analizie tej wykorzystany został model
ekonometryczny zbudowany zgodnie z metodologią Engla-Grangera. Wyniki tej analizy wykazały,
że wpływ ceny ropy naftowej na rynki finansowe państw eksporterów ropy naftowej był w badanym
okresie bardzo różnicowany. Najbardziej wpływ ten widoczny był w przypadku Rosji, nieco
słabszy w przypadku Brazylii (w obydwu tych przypadkach spadek cen ropy wpływał ujemnie na
wartość indeksu), zaś w przypadku Norwegii nie można go było stwierdzić.

Czasopismo: Polityka Energetyczna
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Uwarunkowania polityki energetycznej Norwegii

Celem pracy jest omówienie uwarunkowań zmian w polityce energetycznej Norwegii, jakie zaszły w tym kraju w minionym półwieczu. Szczególny nacisk położono na kwestię odkrycia i wprowadzenia do eksploatacji własnych złóż ropy naftowej i gazu ziemnego, dzięki którym Norwegia ma wyjątkową pozycję na europejskim rynku energii jako znaczący dostawca tych paliw. Podkreślono, że wydobycie surowców energetycznych, będące wynikiem konsekwentnych działań modernizacyjnych, stało się znaczącym źródłem przychodów dla budżetu państwa oraz wpłynęło na zwiększenie bezpieczeństwa energetycznego kraju.
Wskazano, że zwiększeniu bezpieczeństwa energetycznego służyło także kontynuowanie rozbudowy hydroelektrowni, mających już wcześniej znaczny udział w bilansie energetycznym, oraz prowadzenie prac nad upowszechnianiem innych OZE. Podkreślono, że duże znaczenie dla prowadzonej w Norwegii polityki energetycznej mają działania służące ograniczeniu konsekwencji ekologicznych prowadzonej gospodarki energetycznej, co wiąże się z dążeniem do zwiększenia znaczenia koncepcji rozwoju zrównoważonego i trwałego w rea¬lizowanej polityce energetycznej.
Scharakteryzowano istotę zmian liberalizacyjnych w norweskim sektorze energii oraz uwarunkowania rozwoju nordyckiego rynku energii. Podkreślono, że Norwegia jest jednym ze światowych liderów zmian w funkcjonowaniu sektora energii związanych z wprowadzeniem reform liberalizacyjnych. Szczególny nacisk położono na kwestię rozwoju rynku energii elektrycznej, rozwój połączeń elektroenergetycznych z innymi krajami oraz wpływ tych działań na zwiększenie bezpieczeństwa dostaw energii dla odbiorców finalnych. W końcowej części pracy zawarto wnioski z przeprowadzonej analizy. Podkreślono, że doświadczenia z modernizacji sektora energii w Norwegii mogą ułatwić innym krajom dostosowywanie swych sektorów energii do standardów, których wprowadzenie wymusza pakiet energetyczno-klimatyczny oraz III pakiet liberalizacyjny obowiązujące w krajach UE.

Czasopismo: Polityka Energetyczna
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Technologia produkcji energii elektrycznej z odnawialnych źródeł

Tekst przedstawia technologię produkcji energii elektrycznej oraz cieplnej w kogeneracji
ze zmikronizowanej biomasy odpadowej (słomy). Zastosowane rozwiązanie oparte jest na mikronizacji
biomasy i uzyskaniu niezbędnego ciepła w warunkach procesowych optymalnych dla biomasy
w specjalistycznej komorze spalania, która jako źródło zewnętrzne podgrzewa powietrze
do wartości niezbędnych dla napędu turbiny w składzie siłowni energetycznej. Proces mikronizacji,
polegający na rozdrobnieniu metodą RESS (Szybki Wzrost Nadkrytycznych Parametrów –
doprowadzenie rozdrabnianego materiału do stanu, w którym następuje przekroczenie wartości
oddziaływań międzycząsteczkowych) ma charakter fizyczny i w tym czasie nie zachodzą żadne
reakcje chemiczne. Bezpośrednie spalanie eliminuje użycie wody. Sposób produkcji zmikronizowanej
biomasy jest bezodpadowy. Biomasa zmikronizowana spala się z dużą szybkością w sposób
przypominający spalanie gazów, ponieważ rośnie szybkość wydzielania się części lotnych wraz ze
zmniejszaniem się rozmiaru cząstek biopaliwa. Sprawność energetyczna turbozespołu 2,5 MWe
w kogeneracji przy zastosowaniu mikropaliwa w dyfuzyjnych komorach spalania turbiny (przebudowanej
turbiny lotniczej) po konwersji naziemnej stanowi około 75% (porównywalna do turbiny
gazowej). Poziom kosztów wytwarzania energii jest konkurencyjny wobec obecnie stosowanych
paliw tradycyjnych.

Czasopismo: Polityka Energetyczna
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Prognoza wskaźników emisji metanu z kopalń metanowych węgla kamiennego w Polsce

W niniejszym opracowaniu zaproponowano zastosowanie wskaźnikowej metody szacowania emisji metanu z węgla kamiennego dla prognozy emisji metanu czynnych kopalń metanowych GZW w latach 2013-2020.
Dla potrzeb raportowania i wypełniania zobowiązań Protokołu z Kyoto w Polsce, w roku 2009 opublikowano Raport Krajowej Inwentaryzacji Emisji i Pochłaniania gazów cieplarnianych za rok 2007 (KCIE 2009), z którego wynika, że brak jest szczegółowych danych w zakresie emisji metanu z węgla kamiennego kopalń. W związku z tym dokonano gruntownej analizy metod szacowania emisji metanu i oszacowano emisje z węgla kopalń metanowych w Polsce w latach 2001-2011. Uzyskane dane z rozkładu wskaźników emisji metanu na tle wydobycia z kopalń metanowych pozwoliły na określenie ich zależności w postaci równania EF = f(Q), będącego jednocześnie podstawą prognozy emisji metanu z metanowych kopalń węgla kamiennego w Polsce w latach kolejnych.
Redukcja emisji metanu z węgla kamiennego kopalń, a tym samym wypełnianie zobowiązań Polski (w latach 2008-2012) dotyczą tzw. pierwszego okresu obowiązywania Protokołu z Kioto, który utracił swoją ważność pod koniec 2012 roku. W II okresie rozliczeniowym -Kioto II, który będzie obowiązywać do roku 2020 - przyjęte zostaną ustalenia zobowiązań klimatycznych dla Polski w tym w zakresie emisji metanu z węgla kamiennego. Uzyskane prognostyczne szacunki emisji metanu z węgla kamiennego metanowych kopalń (w latach 2001-2011) mogą być pomocne do wypracowania właściwej polityki klimatycznej dla górnictwa polskiego na lata 2013-2020.

Czasopismo: Polityka Energetyczna
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Analiza zawartości wybranych pierwiastków krytycznych w odpadach z procesu wzbogacania węgla kamiennego

Popioły ze spalania węgla od dawna rozpatrywane są jako potencjalne źródło szeregu
pierwiastków krytycznych, czego dowodem są prowadzone badania nad odzyskiem germanu,
galu oraz wanadu z popiołów powstających w przemysłowej instalacji zgazowania węgla IGCC
Puertollano, a także powstała w 2011 roku w Chinach instalacja pilotowa do odzysku glinu i galu
z popiołów lotnych z elektrowni węglowej. W tej sytuacji uzasadnionym jest pytanie, czy także
odpady z przemysłowego wzbogacania węgla koksowego mogą stanowić potencjalne źródło
wybranych pierwiastków krytycznych. W pracy przedstawiono wyniki badań zawartości wybranych
pierwiastków, tj.: galu, berylu i kobaltu w takich właśnie odpadach. Przedmiotem analizy
były węgle surowe kierowane do wzbogacania, odpady z płuczek zawiesinowych z cieczą ciężką,
odpady z płuczek osadzarkowych i odpady z flotowników zakładów przeróbczych sześciu kopalń
węgla koksowego. Celem określenia znaczenia tych odpadów jako potencjalnego źródła analizowanych
pierwiastków krytycznych wykonano porównawczż analizę zawartości galu, berylu
i kobaltu w popiele ze spalania węgla z Lubelskiego Zagłębia Węglowego, który to materiał jest
często rozpatrywany jako potencjalne źródło pierwiastków krytycznych. Wyniki przeprowadzonych
badań wskazują, że badane odpady ze wzbogacania węgli koksowych nie mogą być
traktowane jako potencjalne źródło analizowanych pierwiastków krytycznych. Zawartość galu,
berylu i kobaltu w odpadach, choć jest nieco wyższa od średniej zawartości tych pierwiastków
w skorupie ziemskiej, to jednak jest zdecydowanie niższa od ich zawartości w analizowanym
popiele ze spalania węgla z Lubelskiego Zagłębia Węglowego.

Czasopismo: Polityka Energetyczna
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Efektywność ekonomicznych instrumentów ograniczania emisji CO2

W celu przeprowadzenia transformacji krajów członkowskich w kierunku gospodarki
niskoemisyjnej, na poziomie Unii Europejskiej wprowadzono zestaw celów polityki klimatycznej
w horyzoncie 2020 i 2030 roku. Cele te zostały ustanowione zarówno na poziomie krajowym
(poprzez ustalenie ram polityki energetyczno-klimatycznej), jaki i międzynarodowym (poprzez
deklaracje obniżenia poziomu emisji w Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie
zmian klimatu – UNFCCC). Dla realizacji tych celów decydenci polityczni wprowadzają szeroki
wachlarz instrumentów wspierających redukcję emisji oraz rozwój odnawialnych źródeł energii.
Uzasadnieniem takiej polityki jest szereg argumentów, od zachowania bezpieczeństwa energetycznego
i ochrony środowiska naturalnego, po wspieranie powstawania innowacji i miejsc pracy, zaś
środki tej polityki obejmują szereg instrumentów: od subsydiów po uprawnienia do emisji.
Celem niniejszego artykułu jest analiza interakcji zachodzących pomiędzy instrumentami ograniczania
emisji CO2. W pierwszej części przedstawiono postępy w realizacji celów polityki energetycznej
i klimatycznej do 2020 roku. W części drugiej zaprezentowano klasyfikację instrumentów
ograniczania emisji, odpowiadające celom polityki energetycznej: internacjonalizacji kosztów
zewnętrznych oraz rozwojowi wykorzystania odnawialnych źródeł energii. Część trzecia zawiera
analizę potencjalnych interakcji zachodzących pomiędzy tymi mechanizmami. W szczególności
uwzględniono system EU ETS i dwa modele wspierania rozwoju odnawialnych źródeł energii –
systemu kształtowania cen oraz systemu kształtowania ilości energii ze źródeł odnawialnych.

Czasopismo: Polityka Energetyczna
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Prawne uwarunkowania rozwoju energetyki odnawialnej w Polsce po 2015 r.

Podstawowym celem artykułu było przedstawienie najnowszych zasad prawnych, które –
po przyjęciu 20 lutego 2015 r. ustawy o odnawialnych źródłach energii – mają zasadniczy wpływ
na rozwój energetyki odnawialnej w Polsce (w znaczeniu wzrostu wytwarzania energii elektrycznej
ze źródeł odnawialnych co najmniej do poziomu wyznaczonego przepisami unijnymi, tj. w przypadku
Polski zwiększenie udziału energii wytwarzanej ze źródeł odnawialnych do 15% całkowitego
zużycia energii). Wykorzystując poglądy dostępne w literaturze (Baehr i in. 2015) oraz badania
dogmatyczne (głównie poprzez wykładnię fundamentalnych przepisów ustawy o OZE) wskazano,
jak nowa ustawa wpływa na rozwój energii odnawialnej w Polsce i jak kształtuje sytuację prawną
uczestników rynku energii odnawialnej w trzech najważniejszych dla tego rozwoju obszarach. Po
pierwsze, w artykule wskazano zasady przyłączenia instalacji odnawialnego źródła energii do sieci.
W tym zakresie omówiono pojęcie instalacji odnawialnego źródła energii. Jest ono jednym z waż-
niejszych pojęć definiowanych przez ustawodawcę, a jego interpretacja wpływa na korzystanie
z innych instrumentów gwarantowanych ustawą, głównie na możliwość wzięcia udziału w postę-
powaniu aukcyjnym na sprzedaż energii odnawialnej. Ponadto wskazano na jakich zasadach i po
spełnieniu jakich warunków wytwórca może żądać przyłączenia instalacji odnawialnego źródła
energii do sieci. Po drugie przedstawiono główne obowiązki, które musi spełnić wytwórca, aby
mógł wziąć udział w aukcji. Po trzecie wskazano podmiot zobowiązany do zakupu energii wytworzonej
w źródłach odnawialnych oraz grupy podmiotów uprawnione do złożenia oferty na sprzedaż
takiej energii. W tym zakresie zaznaczono, że uprawnienie takie zależne jest od rodzaju instalacji,
w której wytworzona została energia odnawialna (tzn., czy była to mikroinstalacja, czy instalacja
inna niż mikroinstalacja). Źródłem danych były przede wszystkim przepisy ustawy o OZE. Zatem
podstawową metodą wykorzystaną w artykule była metoda analizy dogmatycznej aktów prawnych, głównie ustawy o OZE. W niezbędnym zakresie dokonano analizy ustawy – Prawo energetyczne.
Poza zakresem rozważań pozostały przepisy unijne i środowiskowe. Wskazana metoda jest wła-
ściwa dla prac naukowych z zakresu nauk prawnych i dla podjętych rozważań nie ma potrzeby
stosowania innych metod właściwych tym naukom, m. in. metody empirycznej, czy historycznej.

Czasopismo: Polityka Energetyczna
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Uwarunkowania rozwoju czystych technologii wytwarzania energii z paliw kopalnych

Rozwój czystych technologii wytwarzania energii w Polsce zależy od wielu czynników.
Autorzy zidentyfikowali najważniejsze z nich i scharakteryzowali w niniejszej pracy. Jednym
z takich czynników jest niekorzystna struktura wiekowa krajowych bloków energetycznych, któ-
ra determinuje realizację nowych inwestycji. Rosnące wymagania dotyczące ochrony środowiska
przyrodniczego i ograniczenia w zakresie emisji gazów cieplarnianych niejako wymuszają wprowadzanie
czystych technologii wytwarzania energii. Biorąc pod uwagę fakt, że węgiel jest podstawowym
źródłem energii w Polsce, dominującym kierunkiem rozwoju czystych technologii będą
technologie węglowe. Istotnym ograniczeniem dla ich wprowadzenia mogą być jednak wysokie
koszty wytwarzania energii w tych technologiach, wynikające ze znacznych nakładów inwestycyjnych
oraz wysokich kosztów eksploatacji. Kolejną barierą może być malejąca baza zasobowa,
której zwiększenie będzie wymagało realizacji nowych inwestycji w krajowym przemyśle wydobywczym,
co wpłynie na wzrost kosztów wytwarzania energii w technologiach węglowych. Ponadto
większość czystych technologii energetycznych nie jest na tyle dojrzała, aby wprowadzać
je do komercyjnego użycia. Budzi to obawy społeczne, które mogą doprowadzić do zablokowania
realizacji inwestycji oraz zwiększa ryzyko inwestycyjne, zniechęcając inwestorów do finansowania
tego rodzaju inwestycji.

Czasopismo: Polityka Energetyczna
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Wpływ energetyki wiatrowej na generację energii elektrycznej w jednostkach wytwórczych centralnie dysponowanych

Elektrownie wiatrowe generują 7,14% energii elektrycznej w Polsce, ustępując miejsca
tylko elektrowniom opalanym węglem kamiennym i brunatnym. Znaczący udział energetyki wiatrowej
w strukturze krajowego systemu elektroenergetycznego skłania do badania wpływu tak produkowanej
energii na pracę jednostek wytwórczych centralnie dysponowanych.
Niniejszy artykuł obejmuje analizę krajowego systemu elektroenergetycznego. Pierwszym parametrem,
jaki został poddany analizie, jest krajowe zapotrzebowanie na moc, zawierające zapotrzebowanie
odbiorców krajowych, potrzeby własne elektrowni, straty w sieci przesyłowej i pompowanie
w elektrowniach szczytowo-pompowych oraz uwzględniające saldo wymiany międzynarodowej
równoległej i nierównoległej. Ponadto analizie poddano sumaryczną generację energii elektrycznej
z jednostek wytwórczych centralnie dysponowanych (JWCD), generację energii elektrycznej w ramach
umowy o świadczenie usługi pracy interwencyjnej, generację energii elektrycznej w ramach
umowy o świadczenie usługi interwencyjnej rezerwy zimnej (IRZ), a także sumaryczną generację
energii elektrycznej ze źródeł wiatrowych.
W niniejszym artykule zbadano związki korelacyjne pomiędzy wielkością generacji jednostek wytwórczych
świadczących usługi pracy interwencyjnej oraz interwencyjnej rezerwy zimna a wielkością generacji energii elektrycznej z elektrowni wiatrowych. Dokonano również porównania tych
wielkości z krajowym zapotrzebowaniem na moc.

Czasopismo: Polityka Energetyczna
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Koncepcja implementacji regulacji środowiskowych w długoterminowym modelu systemu wytwarzania energii elektrycznej

Państwa, których energetyka bazuje na jednostkach wykorzystujących węgiel kamienny
i brunatny do produkcji energii, stoją przed wyzwaniem dostosowania swojego sektora energetycznego
do wymagań środowiskowych stawianych i uchwalanych na szczeblu Unii Europejskiej.
Badanie wpływu tych regulacji na przyszły kształt i funkcjonowanie sektora wytwarzania energii
elektrycznej jest zadaniem złożonym i wymaga zastosowania właściwych metod i narzędzi. Powszechnie
stosuje się w tym celu metodykę matematycznego modelowania systemów, dzięki której
możliwe jest zbudowanie odpowiedniego narzędzia (modelu). Problemem jest przełożenie zapisów
i instrumentów wdrożonych wraz z przyjęciem poszczególnych regulacji środowiskowych na
odpowiednie równania w modelu długoterminowym, tak by prawidłowo odzwierciedlić ich sens.
Celem artykułu jest zaproponowanie koncepcji implementacji regulacji środowiskowych w długoterminowym
modelu sektora wytwarzania energii elektrycznej. Aby to zrealizować zidentyfikowano
i scharakteryzowano najistotniejsze regulacje środowiskowe oddziałujące na sektor wytwórczy
w kontekście jego długoterminowego funkcjonowania i rozwoju, tj. dyrektywę w sprawie ustanowienia
systemu handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych (tzw. dyrektywa EU ETS),
dyrektywę w sprawie emisji przemysłowych (tzw. dyrektywa IED), dyrektywę w sprawie promowania
stosowania energii ze źródeł odnawialnych (tzw. dyrektywa OZE) oraz dyrektywę w sprawie
efektywności energetycznej. Następnie, dla każdej z wymienionych regulacji przedstawiono sposób
implementacji (ceny uprawnień do emisji CO2, wskaźniki emisji zanieczyszczeń, minimalny
udział OZE, redukcja zapotrzebowania na moc itd.) w modelu matematycznym.

Czasopismo: Polityka Energetyczna
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Perspektywy zapotrzebowania na węgiel kamienny przez sektor drobnych odbiorców z regionu N-E

Celem artykułu było określenie perspektyw zapotrzebowania na węgiel kamienny przez
sektor drobnych odbiorców z regionu północno-wschodniego (w skrócie region N-E). Do regionu
N-E przyporządkowane zostały cztery województwa: mazowieckie, łódzkie, podlaskie i warmiń-
sko-mazurskie. W latach 2005–2014 sektor drobnych odbiorców w regionie N-E łącznie zużył od
2,5 do 3,7 mln ton węgla kamiennego. Przeprowadzona analiza pozwoliła stwierdzić, że zużycie
węgla kamiennego przez odbiorców w poszczególnych województwach regionu N-E przebiega
w podobnym tempie, jak zużycie tego surowca dla całego kraju. Występują duże rozbieżności
w wolumenie zużycia węgla pomiędzy poszczególnymi województwami: najwyższe jest w mazowieckim
(1,2–1,8 mln ton w latach 2005–2014), najniższe – w podlaskim i warmińsko-mazurskim
(ok. ¾ niższe niż w woj. mazowieckim).
Chcąc określić perspektywy zapotrzebowania na węgiel kamienny wzięto pod uwagę nie tylko
wielkość zużycia tego surowca, ale również jego dwóch największych konkurentów: gazu ziemnego
i ciepła sieciowego. Wyznaczono także linie trendu zużycia węgla kamiennego, które sugerowałyby
wzrost jego zużycia. Jednakże niewielkie roczne przyrosty wolumenu tego surowca
w ostatnich pięciu latach, raczej na to nie wskazują. Mając także na uwadze stan zamożności gospodarstw
domowych (relatywnie duży udział gospodarstw o dochodzie rozporządzalnym niższym
niż średnia krajowa) można wnioskować, że w najbliższych kilku latach zużycie węgla kamiennego
w regionie N-E utrzyma się na obecnym poziomie (ok. 3,3–3,7 mln ton).

Czasopismo: Polityka Energetyczna
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka