rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Restytucja i przekształcenia ugrupowań agrarnych w państwach Europy Środkowej i Wschodniej

Artykuł omawia kwestie ewolucji ugrupowań agrarnych w państwach Europy Środkowej i Wschodniej. Przedmiotem analizy politologicznej poczyniono: Bułgarię, Rumunię, Węgry oraz dwa państwa postjugosłowiańskie – Słowenię oraz Chorwację. W odniesieniach pojawia się również casus polskich ugrupowań agrarnych. Partie te odgrywały znaczną rolę na scenie politycznej w międzywojennej Europie. Z jednej strony wyrażały interesy społeczno-gospodarcze oraz polityczne ludności wiejskiej, a w omawianym regionie reprezentowały istotną część społeczeństwa. Z drugiej – stanowiły ważny element systemów partyjnych, uczestnicząc w kolejnych wyborach lokalnych i parlamentarnych oraz tworząc gabinety rządowe. Zmiany modernizacyjne, ustrojowe i społeczno-gospodarcze po 1945 roku zmieniły znaczenie ugrupowań agrarnych. Po zdobyciu władzy w omawianych państwach przez partie komunistyczne ugrupowania agrarne były traktowane jako najpoważniejszy rywal. W rezultacie niezależne ugrupowania ludowe zostały zdelegalizowane, a ich przywódcy – St. Mikołajczyk w Polsce – musiał uciekać z kraju w obawie przed aresztowaniem, a inni – I. Maniu w Rumunii czy N. Petkow w Bułgarii – zostali aresztowani i skazani w sfałszowanych procesach. Sytuacja ugrupowań agrarnych uformowała się w dwóch modelach – zachowano satelickie ugrupowania agrarne skupione wokół monopartii komunistycznej (Polska, Bułgaria) lub zdelegalizowano ugrupowania agrarne (Węgry, Rumunia). Ich działalność była kontynuowana przez część działaczy na emigracji. Po demokratycznych zmianach w 1989 roku zaistniała możliwość wznowienia legalnej działalności przez te ugrupowania. Artykuł omawia zróżnicowane scenariusze zmian organizacyjnych, a w mniejszym stopniu programowych. Partie ludowe ubiegały się o miejsca w wyborach lokalnych i parlamentarnych pod „własnym szyldem” (Polska, Węgry, Słowenia) bądź wybierały strategię budowy szerszej koalicji parlamentarnej – casus Konwencji Demokratycznej Rumunii czy partii w Chorwacji. Należy również wspomnieć o procesach zjednoczeniowych i dezintegracyjnych w omawianych ugrupowaniach, które skutkowały postępującą marginalizacją ruchu agrarnego na scenach politycznych.

Czasopismo: Wschód Europy. Studia humanistyczno-społeczne
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: historia, nauki o kulturze i religii, nauki o bezpieczeństwie, nauki o komunikacji społecznej i mediach, nauki o polityce i administracji
Współczesne stosunki ukraińsko-polskie w kontekście procesów integracji europejskiej

W uwagach wstępnych autor pokrótce naszkicował tło obecnych stosunków ukraińsko-polskich. Następnie skupił uwagę na prawno-politycznych zasadach formowania polityki zagranicznej Ukrainy od czasu zdobycia przez nią niepodległości, analizując przede wszystkim uchwałę Rady Najwyższej Ukrainy O głównych kierunkach polityki zagranicznej Ukrainy. Ponadto przestudiował prawno-polityczne podłoże ukraińsko-polskich stosunków międzypaństwowych, wskazując na doniosłą rolę Traktatu między Rzecząpospolitą Polską a Ukrainą o dobrym sąsiedztwie, przyjaznych stosunkach i współpracy. Naświetlił również działalność ukraińsko-polskich instytucji międzypaństwowych, powołanych dla pełnienia powstałych zadań. W artykule podkreślono poparcie przez Polskę dążeń eurointegracyjnych Ukrainy. Kluczowym momentem z tego punktu widzenia jest kwestia podpisania umowy stowarzyszeniowej UE z Ukrainą. W ostatniej części artykułu autor wskazał, iż agresja Rosji skierowana przeciwko Ukrainie spowodowała rewizję umów międzynarodowych i była początkiem gruntownych zmian w świadomości Ukraińców.

Czasopismo: Wschód Europy. Studia humanistyczno-społeczne
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: historia, nauki o kulturze i religii, nauki o bezpieczeństwie, nauki o komunikacji społecznej i mediach, nauki o polityce i administracji
Stosunki polsko-ukraińskie w polityce (dez)informacyjnej Federacji Rosyjskiej

Celem artykułu jest zwięzłe przedstawienie roli polityki informacyjnej Rosji w odniesieniu do stosunków polsko-ukraińskich. Działania w sferze informacyjnej są obecnie jednym z najważniejszych instrumentów rosyjskich wpływów, wykorzystywanych (zgodnie z zasadą „dziel i rządź”) w realizacji strategii, zmierzającej do odbudowania przez Rosję pozycji mocarstwa. W kontekście stosunków polsko-ukraińskich celem tych działań jest pogłębianie animozji między Polakami a Ukraińcami, a w szerszej perspektywie zatrzymanie Ukrainy w rosyjskiej „strefie wpływów” i umacnianie nastrojów prorosyjskich.

Czasopismo: Wschód Europy. Studia humanistyczno-społeczne
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: historia, nauki o kulturze i religii, nauki o bezpieczeństwie, nauki o komunikacji społecznej i mediach, nauki o polityce i administracji
Wybory parlamentarne i przetargi koalicyjne na Ukrainie w 2014 roku

Rewolucja Godności doprowadziła do przedterminowych wyborów prezydenckich i parlamentarnych. W niniejszym artykule analizie poddano proces elekcji parlamentarnej oraz polityki koalicyjnej ugrupowań parlamentarnych. W wyniku kampanii ukształtował się dwubiegunowy model rywalizacji (Majdan – anty-Majdan), natomiast w obydwu nurtach zarysował się wyraźny podział na ugrupowania radykalne i umiarkowane. Analiza programów wyborczych wykazała, że w większości wypadków na pierwszym miejscu znalazły się kwestie bezpieczeństwa państwa, w tym przeciwstawienie się rosyjskiej agresji i rozwiązanie konfliktu. Do najważniejszych postulatów należały także kwestie decentralizacji, walki z korupcją, reformy systemu podatkowego i wymiaru sprawiedliwości. W wyniku wyborów powstała szeroka koalicja „Europejska Ukraina” z udziałem pięciu partii politycznych związanych z Majdanem.

Czasopismo: Wschód Europy. Studia humanistyczno-społeczne
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: historia, nauki o kulturze i religii, nauki o bezpieczeństwie, nauki o komunikacji społecznej i mediach, nauki o polityce i administracji
Odległe Zwierciadło czyli Polska w Grupie Wyszehradzkiej czy w Porozumieniu Wschodnim?

Przedmiotem niniejszej pracy jest ukazanie miejsca grupy wyszehradzkiej w dziejach Europy Środkowo-Wschodniej. Grupa wyszehradzka jest tu rozumiana jako średniowieczna koalicjatrzech królestw w XIV wieku: polskiego, czeskiego i węgierskiego. Przyczyną odejścia Królestwa Polskiego z tego powiązania w końcu wieku XIV było wspólne zagrożenie Polski i Litwy przez państwo zakonne i co skłoniło je do tego, by pod władzą dynastii jagiellońskiej powiązać się unią personalną, która z czasem przerosła się w unię obu państw Rzeczypospolitą Obojga Narodów (Unia Lubelska 1569).Po rozbiorach RPON w końcu XVIII wieku wkrótce pojawił się nacjonalizm jako nowa forma ideologii, która doprowadziła do decentralizacji całej Europy Środkowej według różnic etnicznych na poszczególne państwa narodowe. W obecnym studium autorzy podjęli się weryfikacji potencjału kulturowego wkładu Grupy Wyszehradzkiej, jak również porozumienia wschodniego na rzecz rozwoju europejskich procesów integracyjnych. Wpływ tych grup państw na otoczenie zewnętrzne w procesie rozwoju cywilizacji europejskiej został przedstawiony w ujęciu historiozoficznym. Obecnie kiedy państwa te łączą się w ramach Unii Europejskiej, jej wschodni członkowie dokonują wskrzeszenia Grupy Wyszehradzkiej celem forsowania partykularnych interesów, tworząc tym samym blok spowalniający integrację europejską.W przeciwieństwie do Grupy Wyszehradzkiej to orientacja na państwa porozumienia wschodniego może wnieść nowe twórcze idee sprzyjające rozwojowi Unii Europejskiej.

Czasopismo: Wschód Europy. Studia humanistyczno-społeczne
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: historia, nauki o kulturze i religii, nauki o bezpieczeństwie, nauki o komunikacji społecznej i mediach, nauki o polityce i administracji
Kierunki i efekty polityczne zmian w systemach politycznych Polski i Ukrainy

Celem artykułu będzie porównanie niektórych elementów systemów politycznych Rzeczypospolitej Polskiej i Ukrainy zarówno w ujęciu strukturalnym, jak i funkcjonalnym. Przedmiotem opracowania będzie geneza i kierunki zmian ustrojowych, specyfika systemów rządów, mechanizmy rywalizacji politycznej oraz jej główni aktorzy, czyli partie polityczne. Z analizy wynika, że rozwiązania ustrojowe w Polsce charakteryzowały się większą stabilnością, przywiązaniem do zasad państwa prawnego i wartości demokratycznych. W ustroju politycznym Ukrainy występowała dość duża dynamika zmian w tym zakresie. Powyższe zmiany w większym stopniu niż w Polsce miały charakter instrumentalny, podporządkowany preferencjom dominujących w poszczególnych okresach sił politycznych.

Czasopismo: Wschód Europy. Studia humanistyczno-społeczne
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: historia, nauki o kulturze i religii, nauki o bezpieczeństwie, nauki o komunikacji społecznej i mediach, nauki o polityce i administracji
Pogranicze Rzeczypospolitej i Rosji a niepodległość Ukrainy i Białorusi – rozważania o rywalizacji politycznej

Europa Środkowa jest częścią kontynentu z własną tożsamością historyczną i kulturową oraz unikatową rolą geopolityczną (geopolitycznego klina między Niemcami i Rosją). Do Europy Środkowej należy zaliczyć ziemie ukraińskie i białoruskie, które przez wieki były przedmiotem rywalizacji między Polską i Rosją oraz obszarem wpływów mocarstw niesąsiadujących z tym regionem. W zależności od wyników tej rywalizacji status ziem ukraińsko-białoruskich wahał się między „wielkim pograniczem” a peryferiami różnych mocarstw, najczęściej Rzeczypospolitej lub Imperium Rosyjskiego. Jednak dla obu tych państw ich rola była odmienna. Dla Rzeczypospolitej stanowiły one konieczny zasób dla utrzymania jej podmiotowości, suwerenności, a w konsekwencji –  niepodległości. Natomiast dla Rosji były szlakiem do opanowania Europy Środkowej oraz oddziaływania na Europę Zachodnią.W dziejach ziem ukraińsko-białoruskich były możliwe trzy alternatywne warianty koncentracji i rywalizacji politycznej. Pierwszy – ukształtowanie w tym subregionie Europy Środkowej państw o wysokiej podmiotowości politycznej, opartej na znacznych zasobach demograficznych, geopolitycznych i gospodarczych. Drugi – zajęcie ukraińsko-białoruskiego pogranicza w całości przez jedno z sąsiednich mocarstw w wyniku działań militarnych lub układów unijnych, co czyniło z nich „wielkie pogranicze”, wzmacniające potencjał państwa swojej przynależności. Trzeci – podział ziem ukraińsko-białoruskich między organizmy państwowe o wysokiej podmiotowości (utrata statusu „wielkiego pogranicza” na rzecz bycia peryferiami), faktycznie uniemożliwiający wewnętrzną konsolidację polityczną, lecz pogłębiający zróżnicowanie subregionu pod względem religijno-wyznaniowym, etnicznym, kulturowo-językowym, mentalnym, a w konsekwencji również społeczno-gospodarczym. W procesie historycznym były realizowane wszystkie trzy scenariusze, co przyczyniło się do nadania ziemiom ukraińsko-białoruskim jako cechy konstytutywnej „syndromu środkowoeuropejskiego”, jednak kwestionowanego w środowisku międzynarodowym, przede wszystkim przez Rosję uznającą ten obszar za część własnego kręgu cywilizacyjno-kulturowego.

Czasopismo: Wschód Europy. Studia humanistyczno-społeczne
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: historia, nauki o kulturze i religii, nauki o bezpieczeństwie, nauki o komunikacji społecznej i mediach, nauki o polityce i administracji
Incydent czy akt agresji w rejonie Cieśniny Kerczeńskiej?

Studium przypadku określanego mianem incydentu w Cieśninie Kerczeńskiej z uwzględnieniem uwarunkowań związanych z rosyjską agresją, aneksją i okupacją Krymu (2014) oraz agresywne działania podjęte przez Rosję wobec okrętów ukraińskiej marynarki wojennej jesienią 2018 r. podlegają jednoznacznej ocenie jako akt agresji. Powyższe wydarzenia należy rozpatrywać także w kontekście kontynuowania przez Federację Rosyjską niewypowiedzianej wojny wobec Ukrainy oraz dążenia do przejęcia całkowitej kontroli nad Morzem Azowskim i ograniczenia żeglugi floty handlowej Ukrainy i państw trzecich w kierunku portów ukraińskich. Działania Federacji Rosyjskiej mieszczą się w ramach paradygmatu polityki imperialnej, stanowią ewidentne pogwałcenie norm prawa międzynarodowego oraz suwerenności i integralności terytorialnej państwa ukraińskiego.

Czasopismo: Wschód Europy. Studia humanistyczno-społeczne
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: historia, nauki o kulturze i religii, nauki o bezpieczeństwie, nauki o komunikacji społecznej i mediach, nauki o polityce i administracji
Pozycja ustrojowa prezydentów Polski i Rosji

Celem artykułu jest porównanie pozycji prezydentów Polski i Rosji przyjętych w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z 1997 roku i Konstytucji Rosji z 1993 roku. Aby umożliwić komparatystykę, podzielono instytucję prezydenta na podstawowe elementy. Przyjęto założenie, że najważniejszymi elementami pozycji ustrojowej prezydenta jest: system rządów i podział władzy, sposób wyboru prezydenta, funkcje i kompetencje, zakres i rodzaj ponoszonej odpowiedzialności. Tak też podzielona została struktura publikacji. Przedstawione wyniki badań pokazują, że najistotniejszymi, różnicującymi elementami jest system rządów oraz funkcje i kompetencje prezydenta. Te właśnie czynniki decydują o silnej, wzmocnionej – w porównaniu z innymi – prezydenturze w Rosji. Część konstytucyjnych rozwiązań, na przykład sposób wyboru czy odpowiedzialność, można uznać za podobne.

Czasopismo: Wschód Europy. Studia humanistyczno-społeczne
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: historia, nauki o kulturze i religii, nauki o bezpieczeństwie, nauki o komunikacji społecznej i mediach, nauki o polityce i administracji
Kult świętego Klimenta w hagiografiach i podaniach ludowych (wizja macedońska)

Św. Kliment Ochrydzki to najbardziej znany uczeń wielkich Braci z Salonik – Cyryla i Metodego. Jego niezwykle bogata twórczość do dziś pozostawia nam dużo cennych informacji na temat organizacji życia wiernych, moralizatorskiej edukacji chrześcijańskiej oraz  piśmiennictwa szeroko pojętego na terenie zamieszkałym przez Słowian Południowych. Wokół jego postaci do dziś krążą liczne legendy, podania i opowiadania, kult tego wielkiego świętego jest na tyle silny, że przenika do tradycji ludowej, o czym świadczą wciąż żywe zwyczaje w zakresie pielęgnowania jego kultu. Św. Kliment to niezwykle barwna postać, zasłużona również w sprawie podniesienia cyrylicy do rangi bardziej prestiżowego alfabetu, mimo iż pierwszy alfabet używany na terenie, gdzie jego działalność się odbywała (Ochryd i okolice w zachodniej Macedonii), to głagolica. Jego zasługi są wielostronne i uniwersalne. Prócz wspomnianych walorów przede wszystkim należy wyróżnić powołanie i zorganizowanie pierwszej tzw. „słowiańskiej uczelni” w Ochrydzie, na której liczna grupa mnichów i świeckich uczniów zdobywała bogatą wiedzę w różnych zakresach życia chrześcijańskiego (nauka pisania, modlitwy, właściwy stosunek do obchodzenia świąt, śpiewy liturgiczne itp.).W Macedonii jego kult traktuje się ponadczasowo, cieszy się on nienaruszalnym autorytetem i jest odbierany również m.in. jako patron wszystkich prawosławnych oraz Macedońskiej Cerkwi Prawosławnej, a liczne publiczne instytucje, jak biblioteka czy szkoły i ulice, noszą jego nazwę.

Czasopismo: Wschód Europy. Studia humanistyczno-społeczne
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: historia, nauki o kulturze i religii, nauki o bezpieczeństwie, nauki o komunikacji społecznej i mediach, nauki o polityce i administracji
Białoruś – „neoautorytaryzm z ludzką twarzą”?

Na Białorusi ukształtował się reżim neoautorytarny – skonsolidowany i zinstytucjonalizowany ustrój niedemokratyczny, który powstał w wyniku procesów odwrotu od demokratyzacji. Opiera się on na rozmaitych formach kontroli, mobilizacji politycznej i legitymizacji, w tym również procedur demokratycznych, ogranicza jednak swobody polityczne, a także opiera się na szerokim poparciu społeczeństwa w wyniku skutecznej polityki społecznej i informacyjnej. Niedemokratyczny reżim polityczny na Białorusi jest mieszanką radzieckich i postradzieckich elementów sprawowania i funkcjonowania władzy, sposobu kontroli i sterowania społeczeństwem. W odróżnieniu od czasów ZSRR reżim nie dąży do kontrolowania prywatnego życia i działalności jednostek, nie ogranicza rozrywki i konsumpcji, tworzy warunki dla indywidualnej (prywatnej) działalności gospodarczej. Powyższe działania sprzyjają dobrowolnej rezygnacji znacznej części społeczeństwa z życia politycznego, zniechęcają do udziału w ruchach lub partiach politycznych. W stosunku do oponentów politycznych reżim nie prowadzi działań do ich całkowitego wyeliminowania, lecz politykę dyskredytacji i marginalizacji. Zmiany reżimu politycznego na Białorusi mogą nastąpić nie w wyniku oddolnych nacisków społecznych lub działań opozycji, lecz w rezultacie procesu jego wewnętrznego osłabienia.

Czasopismo: Wschód Europy. Studia humanistyczno-społeczne
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: historia, nauki o kulturze i religii, nauki o bezpieczeństwie, nauki o komunikacji społecznej i mediach, nauki o polityce i administracji
Myśl polityczna współczesnej Ukrainy: sto lat w poszukiwaniu nowego państwa

W artykule przedstawiono ewolucję ukraińskiej myśli politycznej przez analizę głównych elementów dwóch doktryn politycznych – integralno-nacjonalistycznej i konserwatywno-monarchicznej z lat dwudziestych i trzydziestych XX w. Autor starał się udowodnić, że myśl polityczną Ukrainy można rozumieć jako ewolucję pewnych doktryn czy teorii politycznych, czyli zbiorowych poglądów na życie polityczne ukraińskiego społeczeństwa, a także zasady współżycia pomiędzy jego członkami, co w końcu pozwoli spojrzeć na władzę w państwie, jego ustrój, organizację i funkcję.

Czasopismo: Wschód Europy. Studia humanistyczno-społeczne
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: historia, nauki o kulturze i religii, nauki o bezpieczeństwie, nauki o komunikacji społecznej i mediach, nauki o polityce i administracji
Wyobrażenia nowej Europy Wschodniej

W dziejach kontynentu pojęcie Europy Wschodniej ewoluowało, a przy określeniu jej granic brano pod uwagę różne kryteria (geograficzne, kulturowe i polityczne). Ujęcie geograficzne pozwala na ulokowanie w ramach Europy Wschodniej państw znajdujących się w obrębie Niziny Wschodnioeuropejskiej.Podejście kulturowe uwypukla podział na cywilizację łacińską i bizantyjską. Stopniowo pojęcie Europy Wschodniej uzyskało szersze znaczenie, dzięki rozwojowi slawistyki, uwzględniającejnie tylko kryterium polityczne (granice państwowe), ale także kwestie etniczno-językowe (terytoria zasiedlone przez ludy słowiańskie). W okresie międzywojennym Europę Wschodnią postrzegano jako strefę buforową między Niemcami a bolszewicką Rosją, natomiast „zimna wojna” wytyczała nowąlinię podziału na zachodnią (demokratyczną) i wschodnią (komunistyczną) część kontynentu europejskiego.Rozpad bloku wschodniego i ZSRR doprowadził do kolejnych zmian w postrzeganiu Europy Wschodniej. Współcześnie jest ona definiowana jako obszar między Rosją a Zachodem, będący zarazem przedmiotem rywalizacji dwóch centrów wpływu.

Czasopismo: Wschód Europy. Studia humanistyczno-społeczne
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: historia, nauki o kulturze i religii, nauki o bezpieczeństwie, nauki o komunikacji społecznej i mediach, nauki o polityce i administracji
Sprawozdanie z ogólnopolskiej konferencji naukowej „Równouprawnienie kobiet w Polsce. Między teorią a praktyką”, Lublin 8 listopada 2018 roku

Sprawozdanie z ogólnopolskiej konferencji naukowej „Równouprawnienie kobiet w Polsce. Między teorią a praktyką”, Lublin 8 listopada 2018 roku

Czasopismo: Wschód Europy. Studia humanistyczno-społeczne
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: historia, nauki o kulturze i religii, nauki o bezpieczeństwie, nauki o komunikacji społecznej i mediach, nauki o polityce i administracji
Wzrost populizmu w Europie Środkowej i Wschodniej: analiza czynników społeczno-ekonomicznych

Podstawową przyczyną rozwoju populizmu w krajach Europy Środkowo-Wschodniej są сzynniki społeczno-ekonomiczne. W krajach takich, jak Ukraina i Polska, mieszkańcy, przyzwyczajeni do protekcjonizmu państwowego, są szczególnie podatni na populizm. W przypadku Polski obniżenie świadczeń socjalnych powoduje wzrost pupulizmu, podczas gdy na Ukrainie przeciwnie – to zwiększenie świadczeń socjalnych prowadzi do wzrostu pupulizmu. W Rumunii taki wpływ czynników społeczno-ekonomicznych zmniejszył się dzięki przeprowadzonym reformom ekonomicznym oraz rozwojowi gospodarki. Nie oznacza to, że w Rumunii jest wyższy poziom rozwoju gospodarczego niż w Polsce lub na Ukrainie, lecz jedynie to, że kluczową rolę w powstaniu populizmu odegrały tam czynniki polityczne. Czynniki społeczno-ekonomiczne są zatem podstawą do powstania populizmu w krajach Europy Środkowo-Wschodniej. Co więcej – niezależnie od ekonomicznego czy politycznego stopnia rozwoju kraju, gdyż ludność w takich krajach, jak Ukraina i Polska, kieruje się kwestią protekcjonizmu państwowego w kwestii świadczeń społecznych. Dla Rumunii wpływ wskaźników społeczno-ekonomicznych na wzrost populizmu zmalał po przeprowadzeniu reform ekonomicznych, co doprowadziło do rozwoju gospodarki. Dowolne przemiany społeczno-ekonomiczne we wszystkich krajach będą wpływały na późniejsze istnienie oczekiwań populistycznych ludności, co prowadzi do wzrostu populizmu, nawet jeśli czynnikami pierwszymi populizmu będą czynniki polityczne.

Czasopismo: Wschód Europy. Studia humanistyczno-społeczne
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: historia, nauki o kulturze i religii, nauki o bezpieczeństwie, nauki o komunikacji społecznej i mediach, nauki o polityce i administracji
Polityka władz polskich wobec żydowskiego szkolnictwa zawodowego we Lwowie 1919–1939

Polityka państwa polskiego w okresie międzywojennym wobec szkolnictwa zawodowego zajmowała jedno z ważnych miejsc w polityce oświatowej. Rozwój ekonomiczny wymagał wykwalifikowanych pracowników w różnych gałęziach gospodarstwa. Młodzież żydowska we Lwowie pobierała naukę w prywatnych szkołach zawodowych albo w publicznych wieczorowych szkołach dokształcenia zawodowego, które funkcjonowały przy szkołach powszechnych. Polskie władze popierały rozwój prywatnych szkół zawodowych we Lwowie, które szerzyły wiedzę zawodową wśród młodzieży żydowskiej. Społeczność żydowska Lwowa zakładała takie szkoły z powodu nieprzyjmowania młodzieży żydowskiej do państwowych szkół zawodowych. Magistrat Lwowa wspierał działalność tych placówek, przedzielając dotację z budżetu miasta.

Czasopismo: Wschód Europy. Studia humanistyczno-społeczne
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: historia, nauki o kulturze i religii, nauki o bezpieczeństwie, nauki o komunikacji społecznej i mediach, nauki o polityce i administracji