rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Problematyka uszczelnień w procesach B+R nad innowacyjnymi wielkogabarytowymi łożyskami wieńcowymi

W artykule przedstawiono wyniki prac badawczych i rozwojowych dotyczących uszczelnienia wielkogabarytowego łożyska wieńcowego, realizowanych w ramach projektu Programu Operacyjnemu Innowacyjny Rozwój, Działanie 1.1.1. pt. ,,Prace B+R nad innowacyjnymi wielkogabarytowymi łożyskami wieńcowymi na bazie lekkich materiałów konstrukcyjnych”. Problem uszczelnień łożysk wieńcowych ściśle powiązany jest z problematyką zagwarantowania odpowiedniej żywotności łożyska. Uszczelnienia z jednej strony mają za zadanie utrzymanie smaru wewnątrz układu łożyska i zapobieganie jego wydostaniu się na zewnątrz – zanieczyszczaniu środowiska. Z drugiej strony zadaniem uszczelnienia jest zapobieganie przedostawaniu się błota i wody do środka łożyska, będącymi najczęściej przyczyną szybkiego uszkodzenia łożyska. W przypadku małych średnic istnieje wiele firm oferujących uszczelnienia, specjalizujących się w doborze kształtu, materiału uszczelnienia i wielkości siły docisku. Problem powstaje w przypadku wielkogabarytowych pierścieni uszczelniających, dla których brak wytycznych projektowania i doboru siły docisku wargi uszczelki do powierzchni uszczelnianej. W artykule przedstawiono wymagania stawiane wielkogabarytowemu łożysku i analizę wpływu uszczelnienia na pracę łożyska. Stwierdzono, że istotnym z punktu widzenia projektowania uszczelnienia, jest wyznaczenie prawidłowej siły przylegania do powierzchni uszczelniania. Odpowiedni dobór siły docisku uszczelki jest kompromisem pomiędzy stratami spowodowanymi oporem tarcia a skutecznością uszczelnienia. Dla wyznaczenia optymalnej wartości siły docisku uszczelnienia dla projektowanego wielkogabarytowego łożyska wieńcowego zaproponowano metodykę badań oraz opracowano specjalne stanowisko badawcze.

Czasopismo: Obróbka Plastyczna Metali
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Wpływ zawartości węgla na naprężenie uplastyczniające i mikrostrukturę niestopowych stali odkształconych na ciepło

W pracy wyznaczono zależności między wielkością naprężenia uplastyczniającego a temperaturą odkształcenia stali 04J, C55 i C90U podczas spęczania próbek Rastiegajewa. Stwierdzono wyraźne obniżenie oporu plastycznego w badanych stalach, które występuje w temperaturze 850°C dla stali 04J i w temperaturach 720¸730°C dla stali C55 i C90U. Zauważono, że im wyższa zawartość węgla w stali tym obniżenie oporu plastycznego jest mniej wyraźne. Stwierdzono, że istotną przyczyną obserwowanych zmian oporu plastycznego są procesy zdrowienia dynamicznego i rekrystalizacji dynamicznej ferrytu.

Czasopismo: Obróbka Plastyczna Metali
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Rozdrabnianie struktury stopu CuCr0,6 za pomocą metod KoBo i COT

Prezentowana praca ma na celu scharakteryzowanie zmian struktury zachodzących w stopie miedzi CuCr0,6 (C18200) po zastosowaniu dwóch metod cyklicznego odkształcania: metody wyciskania z obustronnie skrętną matrycą KoBo oraz ściskania z oscylacyjnym skręcaniem COT. Procesy odkształcania zastosowano na materiale umacnianym roztorowo (po przesycaniu) oraz na materiale umocnionym wydzieleniowo (po przesycaniu i starzeniu). Wykazano, że zastosowanie cyklicznych metod SPD umożliwia rozdrobnienie struktury do poziomu ultradrobnoziarnistego, jednakże efekty rozdrobnienia struktury zależą od zastosowanej metody. W wyniku odkształcania COT większość otrzymanych struktur to podziarna o małych kątach dezorientacji i dużej gęstości dyslokacji wewnątrz ziaren. Natomiast po zastosowaniu KoBo w strukturze obecne są dyslokacje wewnątrz ziaren zrekrystalizowanych. Badania wykonano przy użyciu skaningowo-transmisyjnego mikroskopu elektronowego STEM Hitachi HD-2300A. Do analizy ilościowej skorzystano z programu Metilo. Pomiary mikrotwardości przeprowadzono przy użyciu mikrotwardościomierza Future-Tech FM-700 przy obciążeniu 0,1 kg. Właściwości mechaniczne po zastosowaniu KoBo oceniono w oparciu o statyczną próbę rozciągania przeprowadzoną na maszynie Instron 4505/5500R. Właściwości mechaniczne po zastosowaniu COT określono w oparciu o statyczną próbę rozciągania mikropróbek na urządzeniu MST QTest/10.

Czasopismo: Obróbka Plastyczna Metali
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Badania wpływu chropowatości powierzchni po azotowaniu gazowym na wskazania przyrządu wiroprądowego

W artykule przedstawiono wyniki badań parametrów chropowatości powierzchni stali 38HMJ i Orvar Supreme azotowanych w temperaturze 550 oC w czasie 2, 9, 23 i 48 godzin przy potencjale azotowym Np = 2,9-2,4 atm-0,5. Grubość efektywną warstwy azotowanej oceniono na podstawie profili mikrotwardości HK 0,1 - przyjęto twardość 500 HK 0,1 dla stali 38HMJ oraz 700 HK 0,1 dla stali Orvar Supreme. Grubość strefy azotków Selaza wyznaczono na podstawie badań metalograficznych za pomocą mikroskopu optycznego. Wykazano, Se zwiększenie  czasu azotowania powoduje nieznaczne zwiększenie parametrów Rt i Rz. W wyniku przeszlifowania próbek azotowanych nastąpiło zwiększenie amplitudy wskazania przyrządu wiroprądowego (Wirotest 302 wyposażony w czujnik stykowy o częstotliwości prądu magnesującego 50 kHz) wskutek zmniejszenia chropowatości powierzchni, usunięcia warstewki tlenków żelaza i strefy porowatej azotków żelaza.

Czasopismo: Obróbka Plastyczna Metali
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
60 lat rozwoju Instytutu Obróbki Plastycznej w Poznaniu

W artykule przedstawiono zarys historii Instytutu Obróbki Plastycznej od momentu jego powołania jako Zakładu Obróbki Bezwiórowej Głównego Instytutu Mechaniki do chwili obecnej. Opisano zmiany kierownictwa, zmiany organizacyjne, najważniejsze wdrożenia oraz sukcesy w okresie 60 lat istnienia Instytutu. Szczególny nacisk położono na współpracę krajową i międzynarodową oraz wdrożenia i osiągnięcia ostatnich lat, a także zamierzenia obecnego kierownictwa Instytutu na przyszłość.

Czasopismo: Obróbka Plastyczna Metali
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Studium rozkuwania swobodnego pierścienia kowadłem płaskim na trzpieniu okrągłym

W artykule przedstawiono wyniki analizy numerycznej procesu rozkuwania pierścienia narzędziami składającymi się z trzpienia i kowadła płaskiego. Wyznaczono numerycznie rozkład odkształceń w kolejnych uderzeniach dla całego obwodu pierścienia oraz poszerzenie i wielkość siły nacisku. Badano równieS zjawisko przemieszczania materiału przedkuwki pierścienia w kilku charakterystycznych uderzeniach kowadła oraz kierunki  płynięcia materiału i wektory prędkości przemieszczeń materiału pierścienia w czasie kucia.

Czasopismo: Obróbka Plastyczna Metali
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Korozja elektrochemiczna drutów stosowanych w chirurgii twarzowo-szczękowej

Celem zrealizowanych badań była ocena odporności na korozję elektrochemiczną drutów wykonanych ze stali nierdzewnej X2CrNiMo 17-12-2 przeznaczonych dla chirurgii twarzowo-szczękowej. Dokonano oceny wpływu odkształcenia w procesie ciągnienia oraz modyfikacji powierzchni na własności korozyjne drutów. Druty po ciągnieniu poddano zabiegom szlifowania, elektrolitycznego polerowania oraz chemicznej pasywacji. Testy potencjodynamiczne realizowano w roztworze sztucznej śliny, wykorzystując system do badań VoltaLab PGP201 firmy Radiometer. Badania pozwoliły na rejestrację krzywych polaryzacji anodowej. Właściwości fizykochemiczne powierzchni oceniano metodą elektrochemicznej spektroskopii impedancyjnej. Pomiary przeprowadzono z wykorzystaniem systemu pomiarowego AutoLab PGSTAT 302N wyposażonego w moduł FRA2 (Frequency Response Analyser). Przeprowadzone badania umożliwiły bezpośrednie porównanie zachowania się rzeczywistego obiektu z jego układem zastępczym, który jest modelem odnoszącym się do fizycznie realizowanej impedancji. Właściwości mechaniczne wyznaczono przy pomocy statycznej próby jednoosiowego rozciągania. Ustalono przebieg krzywej umocnienia drutów. Podano krzywe obrazujące zależność oporu polaryzacji w funkcji odkształcenia zadawanego w procesie ciągnienia. Wyniki badań wskazują na pogorszenie właściwości korozyjnych drutów wraz z zachodzącym w procesie ciągnienia umocnieniem odkształceniowym. Stwierdzono, że zabiegi modyfikacji powierzchni spowodowały wzrost odporności drutów wykonanych ze stali nierdzewnej X2CrNiMo 17-12-2 na korozję wżerową w roztworze sztucznej śliny. Wyższą odpornością charakteryzują się druty, dla których finalnym zabiegiem obróbki powierzchniowej była chemiczna pasywacja.

Czasopismo: Obróbka Plastyczna Metali
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Zmiany poziomu naprężeń własnych w stemplach do wyciskania przeciwbieżnego wyrobów z cynku

W artykule przedstawiono wyniki badań naprężeń własnych w warstwie powierzchniowej stempli do wyciskania przeciwbieżnego wyrobów z cynku. Pomiarów naprężeń dokonano rentgenowską metodą  sin 2, która okazała się przydatną do wyznaczania naprężeń własnych w stemplach do wyciskania przeciwbieżnego metali. W przypadku stempli do wyciskania przeciwbieżnego wyrobów z cynku, czas eksploatacji narzędzi wyraźnie zależy od rodzaju naprężeń panujących w ich warstwie wierzchniej. Naprężenia ściskające przy powierzchni zapewniają bezpieczną eksploatację stempli do wyciskania. Zmiana naprężeń ściskających na naprężenia rozciągające w warstwie wierzchniej powoduje przyspieszenie zużycia narzędzi.

Czasopismo: Obróbka Plastyczna Metali
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Wpływ zmian strukturalnych w strefie połączenia na własności mechaniczne platerów stal węglowa/cyrkon zgrzewanych z wykorzystaniem energii wybuchu

W pracy analizowano zmiany, jakie dokonują się w warstwach pośrednich dwuwarstwowych układów platerów stal węglowa/Zr wytwarzanych z wykorzystaniem energii wybuchu oraz wpływem tych zmian na makroskopowe własności wyrobu. Zmiany mikrostrukturalne, w składzie chemicznym oraz w wielkości umocnienia analizowano w stanie „po spojeniu” na próbkach wyciętych z platerów wytworzonych przy zróżnicowanej prędkości detonacji. W prowadzonej analizie kluczowe są przemiany wywołane „dynamicznymi” zmianami temperatury. Przeprowadzone badania wykazały, że proces spajania prowadzi do nadtopienia łączonych metali, a ekstremalnie duże szybkości chłodzenia sprzyjają formowaniu się w strefie przetopień twardych faz amorficznych lub drobnokrystalicznych o zróżnicowanym składzie chemicznym. Stwierdzono, że silne obniżenie własności wytrzymałościowych plateru związane jest ze wzrostem ilości „grubych” stref przetopień, w których pojawiają się makro- i mikropęknięcia. Natomiast pojawienie się pomiędzy łączonymi blachami cienkiej, ciągłej warstwy przetopień, pozbawionej pęknięć, sprzyja poprawie parametrów wytrzymałościowych połączenia. Warstwa ta, o grubości mierzonej w dziesiątkach nanometrów umożliwia trwałe „spojenie” łączonych metali.

Czasopismo: Obróbka Plastyczna Metali
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Ulepszona metoda TR kucia pojedynczych wykorbień wałów półskładanych do wolnoobrotowych silników Diesla

Przedstawiono ulepszony sposób kucia wykorbień pojedynczych. Umożliwia on kształtowanie wykorbień nowej konstrukcji na prasach kuźniczych o mniejszym nacisku. Zmniejszono liczbę dodatkowego oprzyrządowania stosowanego przy kuciu według starej metody. Nowy sposób kucia zapewnia prawidłowy przebieg włókien oraz dużą dokładność odkuwek przy równoczesnym uniezależnieniu się od czynnika ludzkiego. Dzięki minimalnym wypływkom uzyskuje się znaczne oszczędności stali (możliwość stosowania mniejszych wlewków) oraz znacznie zmniejsza się koszt obróbki skrawaniem. Zarówno sposób jak i urządzenie do kucia pojedynczych wykorbień wałów półskładanych jest przedmiotem patentu (PL 171075).

Czasopismo: Obróbka Plastyczna Metali
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Właściwości plastyczne półwyrobów ze stopów aluminium wykonanych metodami duSych odkształceń plastycznych

W pracy przedstawiono wyniki badań wpływu kształtowania półwyrobów metodą dużych odkształceń plastycznych (SPD), takich jak: przeciskanie przez kanał kątowy (ECAP) czy wyciskanie hydrostatyczne (HE) na właściwości mechaniczne aluminium oraz stopów 5483 i 7475. Określono plastyczność materiałów w próbie  ściskania i wpływ prędkości odkształcania na charakter krzywej umocnienia. We wcześniejszych badaniach określono graniczną temperaturę kształtowania nie powodującą znacznego rozrostu ziarna do 250 oC. Dlatego wyznaczano krzywe umocnienia tylko do tej temperatury. Półwyroby, po procesach ECAP i HE, posiadają wyższą twardość i naprężenie uplastyczniające, w porównaniu z klasycznymi stopami komercyjnymi. Badane materiały są plastyczne i umożliwiają kształtowanie wyrobów w temperaturze niższej niż temperatura rekrystalizacji.

Czasopismo: Obróbka Plastyczna Metali
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Warstwowe kompozyty Ti/Al/Ti otrzymane metodą dyfuzyjnego łączenia

Aluminium często jest używane do projektowania kompozytów warstwowych. Stosowane
są wyroby z aluminium w postaci blach, czy też w postaci materiału typu „plaster miodu”.
Do wytwarzania płaskich wyrobów warstwowych stosuje się między innymi procesy
przeróbki plastycznej, metodę wybuchowego łączenia lub klejenie lekkiego rdzenia
z wytrzymałą i sztywną metaliczną okładziną. Rdzeń takiego materiału jest wykonywany
w postaci materiałów spienionych o strukturze porowatej lub materiałów typu plaster
miodu. Okładziny wykonuje się natomiast ze stopów metali lekkich takich, jak aluminium
i tytan. Całkowicie metaliczna konstrukcja może być osiągnięta poprzez zgrzewanie
dyfuzyjne, ale uzyskuje się wówczas zwiększenie jej masy. W artykule przedstawiono
wyniki badań możliwości zastosowania dyfuzyjnego łączenia do wytwarzania kompozytu
warstwowego stop tytanu – proszek aluminium – stop tytanu w procesie prasowania na
gorąco. Prasowanie realizowano w trzech etapach. Do wytworzenia kompozytu użyto
blachy tytanowej ze stopu Ti6Al4V o grubości 1 mm oraz proszku aluminium, o wielkości
cząstek mniejszej od 250 μm. Proces prasowania prowadzono w temperaturze 450oC,
stosując nacisk prasowania 80 MPa. Podczas tego procesu otrzymano warstwę przejściową
o grubości od 4 do 8 μm. Po trzecim prasowaniu osiągnięto zadawalającą wartość
wytrzymałości na zginanie kompozytu wynoszącą 890 MPa, niewiele niższą od granicy
plastyczności stopu Ti6Al4V, przy wytrzymałości na ścinanie połączenia 51 MPa. Problem
dyfuzyjnego łączenia w warstwie przejściowej jest związany z utlenianiem aluminium
i zmianą kształtu zagęszczonego podczas prasowania na gorąco proszku aluminium.

Czasopismo: Obróbka Plastyczna Metali
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Przeróbka plastyczna tytanu Grade2 metodą wyciskania hydrostatycznego

Wyciskanie hydrostatyczne (WH) należy do technologii przeróbki plastycznej i jest specyficzną odmianą wyciskania współbieżnego. Metody wyciskania współbieżnego są używane głównie do wytwarzania produktów podłużnych pełnych lub wydrążonych o różnych profilach przekroju poprzecznego. Prezentowane w tej pracy wyciskanie hydrostatyczne dotyczy tytanu Grade2 oraz prętów o przekroju kołowym. Wyniki licznych badań dowiodły, że odkształcanie różnych metali metodą WH umożliwia rozdrobnienie ziarna oraz istotne umocnienie. Generalnie stwierdzono, że metoda WH pozwala wytwarzać metale o strukturach nanoziarnistych oraz ultradrobnoziarnistych. Celem pracy była ocena możliwości zastosowania metody wyciskania hydrostatycznego do przeróbki plastycznej tytanu Grade2. Scharakteryzowano metodę WH oraz wykazano jej duży potencjał w kontekście przeróbki tytanu Grade2. W pracy przedstawiono i omówiono cztery przykładowe, niezależne procesy technologiczne wyciskania hydro-statycznego tytanu. Zaprezentowano wyniki badań strukturalnych oraz właściwości mechaniczne uzyskanych produktów. Wyniki dowiodły, iż stosując technologię WH, możliwe jest uzyskanie w tytanie Grade2 struktury nanoziarnistej o średniej wielkości ziaren w przedziale 50–70 nm. Jednocześnie zaobserwowano istotne umocnienie wyciskanego materiału wyrażone wzrostem granicy plastyczności, wytrzymałości na rozciąganie oraz twardości. Uzyskany nanoziarnisty tytan charakteryzował się właściwościami mechanicznymi porównywalnymi z właściwościami stopu tytanu Ti6Al4V. Ponadto, w prezentowanej pracy potwierdzono, że można wyprodukować lity i objętościowy nanoziarnisty Ti w formie prętów o różnych średnicach, tzn. że możliwe jest skalowanie średnicy wsadu i produktu.

Czasopismo: Obróbka Plastyczna Metali
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Analiza budowy strefy stopowanej laserowo borem w żeliwie sferoidalnym z wykorzystaniem metody spektroskopii elektronów Auger (AES)

Artykuł dotyczy problematyki związanej z modyfikacją warstwy wierzchniej żeliwa szarego za pomocą laserowej obróbki cieplnej (LOC) przede wszystkim w celu zwiększania odporności na zużycie tribologiczne fragmentów części maszyn wykonanych z tego materiału. W niniejszej pracy przedstawiono badania wpływu stopowania laserowego borem na mikrostrukturę warstwy wierzchniej żeliwa sferoidalnego. Celem prezentowanych badań była ocena budowy strefy stopowanej laserowo borem w warstwie wierzchniej żeliwa sferoidalnego z wykorzystaniem dyskretnej metody spektroskopii elektronów Auger, którą wybrano ze względu na szczególne możliwości badawcze dedykowane warstwom zawierającym pierwiastki lekkie. Modyfikację warstwy wierzchniej dokonano za pomocą lasera molekularnego CO2 o pracy ciągłej firmy Trumpf o maksymalnej mocy wyjściowej 2600W i modzie TEM0,1. Do oceny efektów LOC, oprócz metody AES, wykorzystano mikroskopy optyczne i elektronowy mikroskop skaningowy oraz dyfraktometr rentgenowski. Twardość oceniono metodą Vickersa przy obciążeniu 0,9807 N. Stopowanie laserowe żeliwa sferoidalnego borem umożliwia wytworzenie warstwy wierzchniej składającej się z drobnoziarnistej strefy przetopionej, wzbogaconej w nowopowstałe fazy zawierające wprowadzany pierwiastek, strefy przejściowej oraz zahartowanej ze stanu stałego. Uzyskana strefa przetopiona pozwala ok. 7-krotnie zwiększyć twardość warstwy wierzchniej żeliwa. Badania za pomocą AES tej strefy wykazały obecność wprowadzonego podczas LOC boru, którego zawartość wynosiła ok. 10% at., co umożliwiło powstanie borków Fe2B. Obecność tych borków potwierdziła analiza dyfrakcyjna oraz obserwacje mikrostrukturalne. Ponadto wykazano, że mniejszej zawartości wprowadzonego pierwiastka można spodziewać się pośrodku strefy przetopionej, gdzie odnotowano również mniejszą twardość. Stwierdzono także, że w strefie przetopionej w pobliżu strefy przejściowej występują duże różnice w proporcjach żelaza i boru, co wskazuje na obecność w tym miejscu bardziej drobnoziarnistej mikrostruktury. Występowanie w tym obszarze drobniejszych ziarn potwierdziły obserwacje mikrostrukturalne.

Czasopismo: Obróbka Plastyczna Metali
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Rozwój technologii kształtowania obrotowego blach w Instytucie Obróbki Plastycznej

W artykule opisano rozwój technologii kształtowania obrotowego blach w Instytucie Obróbki Plastycznej na przestrzeni ponad 40 lat. Scharakteryzowano najczęściej stosowane metody wyoblania i zgniatania obrotowego. Opisano urządzenia i maszyny zaprojektowane i wykonane w Instytucie oraz niektóre technologie nad którymi prowadzono badania. W dalszej części opisano badania rozwojowe głównie na potrzeby przemysłu krajowego. Wyniki tych badań wykorzystano przy wdrożeniu nowych technologii i specjalistycznych maszyn. W końcowej części przedstawiono przyszłościowe kierunki rozwoju technologii kształtowania obrotowego.

Czasopismo: Obróbka Plastyczna Metali
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Rozwój technologii metalurgii proszków w Instytucie Obróbki Plastycznej w ostatnich 10 latach (1998-2008)

Autorzy pracy przedstawiają historię badań prowadzonych w Instytucie Obróbki Plastycznej w Poznaniu z zakresu metalurgii proszków. Pierwsze prace badawcze podjęto w roku 1997 w ramach umów międzyrządowych. Zaowocowały one międzynarodowym projektem badawczym z inicjatywy Eureka. Realizacja projektu przynosiła Instytutowi patent technologii wytwarzania części z proszków spiekanych oraz liczne wyróżnienia. Autorzy artykułu poprzez prezentację dotychczas realizowanych tematów i zakresów prac krajowych i międzynarodowych projektów badawczych oraz własnych prac statutowych pokazują osiągnięcia Instytutu na polu metalurgii proszków. Przedstawiają innowacyjne rozwiązania technologiczne oraz prototypowe urządzenia badawcze.

Czasopismo: Obróbka Plastyczna Metali
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Walcowanie cynku w warunkach cyklicznie zmiennego stanu naprężeń ściskających

Praca podejmuje zagadnienie możliwości zastosowania dużych odkształceń plastycznych (SPD – z ang. Severe Plastic Deformation) w procesie wytwarzania płaskich elementów metalicznych takich, jak blachy, taśmy czy płaskowniki. Koncentruje się na metodach angażujących dynamiczne zmiany drogi odkształcenia, w szczególności na znanej metodzie KOBO oraz niedawno opracowanym procesie złożonego, ciągłego walcowania (CR) realizowanego w warunkach trójosiowego zmiennego stanu naprężeń ściskających. W eksperymencie przeprowadzonym w ramach niniejszej pracy użyto płaskowników z materiału modelowego w postaci cynku domieszkowanego 0,015% wag. aluminium. Dodatek aluminium zastosowano w celu ograniczenia aktywności procesów odnowy strukturalnej cynku, a więc jego zdrowienia i rekrystalizacji generowanych naturalnym zjawiskiem znacznego wzrostu temperatury towarzyszącemu dużym odkształceniom plastycznym. Płaskowniki otrzymano metodą KOBO w procesie niskotemperaturowego wyciskania z bocznym wypływem. Poddano je złożonemu walcowaniu, przy czym obejmowało ono następujące po sobie operacje walcowania, spęczania, cyklicznego ścinania i wyciskania, które realizowano w jednym przepuście. Stwierdzono, że tak odkształcane płaskowniki nie ulegają zniszczeniu (pękaniu), odmiennie niż podczas walcowania konwencjonalnego. Ponadto wykazano, że im wyższy nadany w gniot, tym niższa twardość płaskowników – chociaż wyższa niż przed złożonym walcowaniem. Z kolei struktura płaskowników po tym procesie charakteryzuje się silną włóknistością i sporadycznie występującymi pojedynczymi nowymi ziarnami, których ilość rośnie wraz ze wzrostem zastosowanego gniotu.

Czasopismo: Obróbka Plastyczna Metali
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Badanie możliwości kształtowania stopu Hastelloy C-276 metodą tłoczenia oraz zgniatania obrotowego

W artykule zamieszczono informacje na temat kształtowania materiału Hastelloy C-276 metodą obróbki plastycznej. Krążki o średnicy O200 mm z materiału Hastelloy C-276 tłoczono na prasie hydraulicznej, celem przygotowania wstępniaków. Następnie wstępniaki kształtowano metodą zgniatania obrotowego wydłużającego z zastosowaniem międzyoperacyjnej obróbki cieplnej. Podczas zgniatania obrotowego dla poszczególnych operacji zastosowano 20% i 30% odkształcenie. W artykule zamieszczono wyniki badań z tłoczenia oraz zgniatania obrotowego, wraz z pomiarem rozkładu grubości ścianki na całej długości pobocznicy.

Czasopismo: Obróbka Plastyczna Metali
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Właściwości azotowanych powłok regeneracyjnych

W pracy przedstawiono wyniki badań wybranych powłok regeneracyjnych nałożonych na próbki różnymi metodami i azotowanych w różny sposób (azotowanie jonowe i gazowe). Badano zmiany geometrii powierzchni po azotowaniu, wyznaczono profile twardości powłok przed i po azotowaniu oraz przeprowadzono próby ścierania. Badania wykazały, że azotowanie nie powoduje istotnego wzrostu odporności na ścieranie powłok ze stali stopowych i powłok ze stopu niklu, które wykazały odporność na zuzycie jeszcze przed obróbką cieplnochemiczną. Korzystne skutki azotowania stwierdzono na powłokach ze stali SpG3-S1.

Czasopismo: Obróbka Plastyczna Metali
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa