rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Powiedziane — zasłyszane — zapisane. Przepisywanie „z życia” w literaturze polskiej lat siedemdziesiątych XX wieku

Tekst jest próbą odpowiedzi na pytanie, dlaczego w latach siedemdziesiątych XX wieku w literaturze polskiej wielu twórców odwoływało się do języka potocznego, czasem sugerując wręcz, że ich utwory artystyczne są w całościowym lub częściowym zapisem gotowych, zasłyszanych wypowiedzi lub całych opowieści tak zwanych zwykłych ludzi.
Jakie pytania stawiała tamta rzeczywistość, skoro odpowiedzią na nie stawał się potoczny
język mówiony, a codzienne wypowiedzi miały urastać do rangi literatury? Zestawienie ze sobą trzech wyrazistych, choć różnych znaczeniowo, przypadków (Miron Białoszewski,
Janusz Anderman, Ryszard Schubert) stosowania techniki „przepisywania” literatury z życia i zapisywania „żywej mowy” ukazuje wachlarz możliwości i znaczeń, jakie niesie ta technika, jednocześnie wydobywa jej egzystencjalne i kulturowe sensy.

Czasopismo: Zagadnienia Rodzajów Literackich
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: literaturoznawstwo, nauki o kulturze i religii, nauki o sztuce
W pułapce plaas. Postkolonialne reinterpretacje południowoafrykańskiej powieści farmerskiej.

Artykuł omawia genologiczne aspekty południowoafrykańskiej powieści farmerskiej (plaasroman),
ze wskazaniem na aktualne odczytania tego gatunku w nurcie współczesnej prozy postkolonialnej.
Tradycyjna plaasroman realizowała wartości typowe dla nacjonalizmu, rasizmu
i patriarchalizmu, które z jednej strony ukonstytuowały poczucie przynależności narodowej
Burów, z drugiej zaś legły u podstaw usankcjonowanego później systemu segregacji rasowej.
Z tego powodu podstawowy schemat fabularny plaasroman stał się obiektem ironicznych
reinterpretacji pisarzy kontestujących system kolonialny, jak ma to miejsce w omówionych
w pracy powieściach: Życie i czasy Michaela K. J. M. Coetzeego, Trawa śpiewa Doris Lessing oraz
Zachować swój świat Nadine Gordimer.

Czasopismo: Zagadnienia Rodzajów Literackich
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: literaturoznawstwo, nauki o kulturze i religii, nauki o sztuce
Wielopole, wielopole Tadeusza Kantora. Między medium pamięci a medium fotografii

Celem artykułu jest pokazanie, że Tadeusz Kantor, podejmując w spektaklu Wielopole, Wielopole
próby zrekonstruowania utrwalonych w pamięci obrazów rodzinnego domu i miasteczka,
stawia w istocie niezwykle uniwersalny, niezależny od kultury i szerokości geograficznej problem
niemożliwego powrotu do przeszłości. Odwołując się do medium pamięci i medium
fotografii, artysta z uporem odtwarza obrazy tego, co minione, choć jednocześnie wyraża
świadomość, że utraconego dzieciństwa nie można powtórzyć. Klisze pamięci poddawane
w spektaklu nieustannym korekcjom i korektom zyskują fizykalny wymiar, stają się niemal
dosłownie rozumianą przestrzenią działań artysty. Wywoływane z nich obrazy stanowią
uobecnienie fotograficznego widzenia twórcy.

Czasopismo: Zagadnienia Rodzajów Literackich
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: literaturoznawstwo, nauki o kulturze i religii, nauki o sztuce
Narratologiczna taksonomia fantasy: propozycje teoretycznoliterackie Farah Mendlesohn

Artykuł podejmuje próbę krytycznego omówienia propozycji teoretycznoliterackich zawartych
w pracy brytyjskiej badaczki Farah Mendlesohn Rhetorics of Fantasy. Studium to, opublikowane
w 2008 r., stanowi najnowszą istotną pozycję w akademickiej dyskusji dotyczącej
teorii (oraz taksonomii) literatury „fantastycznej” czy też niemimetycznej, rozpoczętej ponad
40 lat temu przez takich uznanych badaczy jak Tzvetan Todorov czy Eric Rabkin. Z wielu
przyczyn studium Mendlesohn wydaje się zajmować w niej pozycję szczególną; artykuł analizuje
zarówno jego niewątpliwe osiągnięcia, jak i możliwe niedociągnięcia.

Czasopismo: Zagadnienia Rodzajów Literackich
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: literaturoznawstwo, nauki o kulturze i religii, nauki o sztuce
Parodie, pastisze i recykling w prozie Stanisława Lema

Artykuł dotyczy pierwszego opublikowanego zbioru opowiadań Stanisława Lema, zatytułowanego Sezam z 1954 roku. Szczegółowa interpretacja cyklu skupia się na przedstawieniu strategii pisarskich stosowanych przez Lema, które umożliwiły sparodiowanie prozy produkcyjnej i antyimperialistycznej jeszcze w czasach stalinowskich. Autorka artykułu wskazała przy tym na politycznie wywrotowe znaczenie Sezamu, umieszczając zbiór wśród utworów zapowiadających odwilż. Ponadto w interpretacji opisane zostały środki stylistyczne (m.in. hiperbola) umożliwiające podjęcie gry z cenzurą, która nie dostrzegła w tym pierwszym zbiorze opowiadań ironicznego dystansu. Artykuł dowodzi, że krytyka imperialnej polityki USA w krótkich opowiadaniach Lema stała się jednocześnie krytyką zimnowojennej polityki ZSRR.

Czasopismo: Zagadnienia Rodzajów Literackich
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: literaturoznawstwo, nauki o kulturze i religii, nauki o sztuce
Powieść geohistoriograficzna. Międzydyskursywna przestrzeń Koncertu Wielkiej Niedźwiedzicy Jerzego Limona

Artykuł jest interpretacją powieści Jerzego Limona Koncert Wielkiej Niedźwiedzicy. Kantata na
jedną ulicę, siedem gwiazd i dwa głosy, będącej przykładem literatury zwrotu topograficznego.
Powieść opowiada historię ulicy w Sopocie, przy której mieszka autor-narrator. Powieść
określam mianem geohistoriograficznej, gdyż autor przedstawia w niej przestrzeń miasta —
konkret geograficzny — jako tekst-palimpsest, w którym, warstwa po warstwie, odczytuje
przeszłość.

Czasopismo: Zagadnienia Rodzajów Literackich
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: literaturoznawstwo, nauki o kulturze i religii, nauki o sztuce
Trzy Opowieści Umberta Eco jako przykład współczesnej baśni

Artykuł poświęcony jest analizie i interpretacji Trzech Opowieści Umberta Eco. Każda z historii składowych dzieła rozpatrywana jest w kontekście jej związków ze strukturą i tematyką baśni tradycyjnych oraz uznana zostaje za przykład baśni postmodernistycznej (termin Weroniki Kosteckiej). Stawiane jest również pytanie o tożsamość Czytelnika Modelowego Trzech Opowieści. Wywiedziona z koncepcji Eco o dziele otwartym główna teza pracy jest założeniem, że poszczególne baśnie ze zbioru tworzą kontinuum – można je zatem odczytać jako jedną, współczesną baśń.

Czasopismo: Zagadnienia Rodzajów Literackich
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: literaturoznawstwo, nauki o kulturze i religii, nauki o sztuce
Świadomość formy w powieści Jacka Dukaja Inne pieśni

Historia opowiedziana przez Jacka Dukaja w powieści Inne pieśni koncentruje się wokół kategorii formy jako porządku istnienia, myślenia, działania i postrzegania. Autor świadomie podejmuje Gombrowiczowską koncepcję Formy, uaktualniając ją w kontekście odkryć nauki i w filozofii, na co pozwala mu popularna i pojemna forma gatunkowa fantasy.
Poza obecnością w powieści różnych konstrukcji gatunkowych jej struktura opiera się na mechanizmach mentalnych, którymi posługują się inne dziedziny poznania, fizyka
i genetyka. W czasie lektury czytelnik dochodzi do przekonania, że forma stanowi zarówno odbicie mechanizmów poznawczych, jak i sama staje się narzędziem poznania i rozumienia. Powtórzenie schematu literackiego (np. gatunku) określa strategię twórcy i nie prowadzi do powstania kliszy, lecz jest innowacyjne poznawczo, artystycznie i estetycznie. Wykorzystując, wydawałoby się przeciwne rodowody (fantasy i ideę
Formy Gombrowicza), Dukaj zawiera pakt z odbiorcą. Prowadząc go w labirynty ludzkiej świadomości, zawiesza niewiarę, by pobudzić pracę myśli lub zwielokrotnić jego życie w imaginacji powtórzenia.

Czasopismo: Zagadnienia Rodzajów Literackich
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: literaturoznawstwo, nauki o kulturze i religii, nauki o sztuce
"Dworzanin polski" Łukasza Górnickiego wobec sympozjonu literackiego. Chatakterystyka gatunkowa

"Dworzanin polski" Łukasza Górnickiego realizuje poetykę sympozjonu literackiego (łac. convivium).
W niniejszej pracy wskazano na obecność charakterystycznych elementów antycznego
gatunku w strukturze polskiego przekładu Il Cortegiano Baltazara Castiglionego. Wśród wyznaczników
gatunkowych występujących w przekładzie Górnickiego wymieniono: narrację
zewnętrzną i wewnętrzną, porządek rozmów, podyktowany rytmem spożywanych posiłków,
brak udziału kobiet w rozmowach, dużą liczbę interlokutorów (9), prowadzenie dysput pod
kierunkiem wybranego w tym celu najstarszego spośród biesiadników, eksponowanie idei
równości towarzyskiej oraz nawiązania w strukturze dzieła do starożytnych i renesansowych
dialogów biesiadnych. Górnicki, nadając Dworzaninowi polskiemu wytworną formę sympozjonu,
zdystansował się od wzorca oryginalnego. To wyznaczniki sympotycznego gatunku najmocniej
zaważyły na zmianach, jakich dokonał starosta tykociński wobec ramy narracyjnej
włoskiego pierwowzoru.

Czasopismo: Zagadnienia Rodzajów Literackich
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: literaturoznawstwo, nauki o kulturze i religii, nauki o sztuce
„Życie z kropką u nogi”. Poetyckie renarracje Wisławy Szymborskiej

Wiersze Wisławy Szymborskiej cechuje narracyjny sposób widzenia świata zderzony z poetycką formą. Opowiadanie wiąże się tu bowiem z odkrywaniem i rozumieniem rzeczywistości oraz kształtowaniem własnej tożsamości. Artykuł pokazuje rodzaje i ewolucję technik narracyjnych Szymborskiej, podkreślając ich poznawczy i etyczny wymiar. Jej poezja jest tu rozumiana jako indywidualna renarracja wielkiej opowieści życia, która niczego nie wyjaśnia i nie porządkuje, jest jednak konieczna, by podmiot mógł istnieć świadomie. Gest narracyjny poetki stanowi zarazem gest autorefleksyjny i ma wymiar metafizyczny, stając się wyrazem sprzeciwu wobec nicości.

Czasopismo: Zagadnienia Rodzajów Literackich
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: literaturoznawstwo, nauki o kulturze i religii, nauki o sztuce
Syberia przepisana

W latach trzydziestych, między innymi na łamach „Sybiraka”, kwartalnika związanego z obozem Piłsudskiego, pojawiło się pojęcie literatury i powieści syberyjskiej mające zarówno charakter postulatywny jak i opisowy. W dużej części dotyczyło fikcjonalnych utworów literackich, które nie koncentrowały się na męczeństwie Polaków, ale przedstawiały Syberię jako zwykłą krainę geograficzną o nieograniczonych walorach przyrodniczych i gospodarczych. Taka literatura miała sprawić, że Syberia przestanie być kojarzona z cierpieniem Polaków. Pojęcie powieści syberyjskiej obejmowało utwory
o różnych walorach artystycznych i różnej przynależności gatunkowej, a ich akcja rozgrywała się na Syberii. Właśnie temu zjawisku poświęcony jest niniejszy artykuł.

Czasopismo: Zagadnienia Rodzajów Literackich
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: literaturoznawstwo, nauki o kulturze i religii, nauki o sztuce
Życie człowieka w cierniu skrzydeł Thanatosa, czyli rozwojowe zmagania ze śmiercią

Koniec i początek. Cierpienie a jednocześnie wybawienie od niego. Pustka i nicość a zarazem nadzieja. Zarówno spokój jak i trauma. Śmierć... tyle sprzeczności w jej istocie, że nie sposób przytoczyć tu wszystkich jej odcieni. Ale wciąż i nieustannie
zmagamy się z nią, walczymy – jeśli nie (dla) (o) siebie, to (dla) (o)innych, ramię w ramię z innymi... Nie zawsze poruszamy się we właściwym kierunku, klucząc lub stojąc długo w jednym miejscu. Drogowskazy, będące regulacjami otaczającej nas rzeczywistości, nie zawsze jasno wskazują zasady wzajemnego poruszania się po drodze życia, i nie zawsze odczytywane są tak samo...
Prezentowany tekst to kolejna próba przeszukiwania kultury, czyli tego wszystkiego, co ludzie, jako członkowie społeczeństwa czynią, myślą i posiadają odnośnie umierania i śmierci.

Czasopismo: Rocznik Naukowy Kujawsko-Pomorskiej Szkoły Wyższej w Bydgoszczy. Transdyscyplinarne Studia o Kulturze (i) Edukacji
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Między zachwytem a oddźwiękiem - o znaczeniu autentyzmu w edukacji muzealnej

Edukacja jest centralnym komponentem wypełniania społecznej misji muzeów od kilku dekad. Jej rozwojowi towarzyszy kształtowanie się treści i zakresu pojęcia „edukacja muzealna”. Poza polem teoretycznych rozważań zmierzających do zdefiniowania tego zjawiska, rozwija się praktyka edukacyjna muzeów. Ważne problemy do rozstrzygnięcia w obrębie tej praktyki mieszczą się m.in. w kategoriach dostosowania oferty do potrzeb odbiorców, właściwego stosowania metod animacji i mediacji kulturalnej, przygotowania zaplecza i narzędzi do realizacji działań oraz współpracy muzeów z instytucjami oświatowymi. Jednym z ważniejszych zagadnień, w tej grupie problemów, jest bez wątpienia miejsce i udział mediów w procesie upowszechniania dziedzictwa i w edukacji muzealnej. Muzealnicy, a z nimi
muzealni edukatorzy, animatorzy i mediatorzy stanęli przed bardzo trudnym pytaniem o to, jak kształtować praktykę edukacyjną muzeów; czy poddać się presji „rynku odbiorców oferty muzealnej”, który reaguje wręcz entuzjastycznie na
obecność nowych mediów w muzeum podbijając „słupki” frekwencji? czy raczej skupić się na wykorzystaniu muzealium jako centrum i istoty trwania muzeum, a w konsekwencji przedmiotu realizacji praktyki edukacyjnej? Zaproponowane
w treści artykułu rozważania stanowią głos wspierający myślenie o zachowaniu równowagi pomiędzy tym co autentycznie obecne a cyfrowo wygenerowane (lub tylko odtworzone).

Czasopismo: Rocznik Naukowy Kujawsko-Pomorskiej Szkoły Wyższej w Bydgoszczy. Transdyscyplinarne Studia o Kulturze (i) Edukacji
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Szachy Bachelarda czyli gra o oddech teoretyczny pedagogiki jako metahumanistyki (wokół Historii autorytetu wobec kultury i edukacji Lecha Witkowskiego)

Tekst stanowi podwójną grę dotyczącą fenomenu autorytetu z twórczością Lecha Witkowskiego. „Grę”, choćby dlatego, że podjęte zamierzenie jest ryzykowane z racji rozległości horyzontu kontekstów i osiąganej przez autora głębi penetracji analizowanych zagadnień – trudno tu poważyć się o całościowe
ujęcie, zaś streszczanie stałoby się niechybnie kompromitacją. „Podwójna” jest stawka tej gry: z jednej strony chodzi o próbę obrysowania jakiegoś klucza do twórczości Lecha Witkowskiego, z drugiej o oddech teoretyczny dla samej pedagogiki. Tytułowe szachy Bachelarda wywodzą się z komentarza sformułowanego
przez Michela Foucaulta w 1972 roku: Gaston Bachelard miałby w swoich rozważaniach realizować strategię, w której nawet najmniejszy zapomniany, trzeciorzędny tekst kultury, może szachować wielkie jej filary, podobnie jak zwykły pion może pokonać króla (jeśli gracz jest wytrawny!). W Historiach autorytetu
– książce stanowiącej pre-tekst dla niniejszych rozważań – Witkowski realizuje podobną strategię, w efekcie przydając płytkiemu oddechowi teorii pedagogicznej większej głębi i szerokości. Diabeł jednak tkwi w szczegółach i o te „szczegóły”, zatem niuanse skali i taktyk wysiłków podjętych przez Witkowskiego, warto pytać. O tym jest ten tekst.

Czasopismo: Rocznik Naukowy Kujawsko-Pomorskiej Szkoły Wyższej w Bydgoszczy. Transdyscyplinarne Studia o Kulturze (i) Edukacji
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
„Estetyka możliwości” w jej konkretyzowanym otwarciu na efekt „widzenia binokularnego” ironicznego alegoryka

Artykuł jest syntezą założeń, które ustanawiają pryzmat, przez który autorka zamierza przeprowadzić analizę jakościową danych uzyskanych w jej badaniach edukacyjnych nad studentami pedagogiki, którzy występowali jako ironiczni alegorycy. Innymi słowy, badania te wpisują się w „estetykę możliwości”, konkretyzowaną w terminach krytycznego myślenia edukatora, jako otwarcie na: (1) efekty epistemologicznej empatii, do której prowadzą teksty kulturowe mające moc dekonstrukcyjną, czyli poetyckie figury dotyczące „negatywnych możliwości” (2) efekt znany w psychoanalizie jako „widzenie binokularne”, które
głównie prowadzi do sublimacji.

Czasopismo: Rocznik Naukowy Kujawsko-Pomorskiej Szkoły Wyższej w Bydgoszczy. Transdyscyplinarne Studia o Kulturze (i) Edukacji
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Idea edukacji cielesnej w cyklu życia człowieka - postulat integralności

Przegląd literatury z hasłem „ciało” daje odpowiedź na wątpliwość, że tak przyziemny, zdawałoby się, problem jest ciekawym polem dla naukowych dociekań. Ciało jest podstawowym miejscem i przestrzenią dla ludzkiego etosu, czyli tego co w najbardziej dobitny sposób jest ludzkie. Istotny zatem jest budowanie właściwej edukacji wychodzącej od ciała, edukacji ujmującej w swoich założeniach wszystkie sfery funkcjonowania człowieka: fizyczną, psychiczna (umysłową, emocjonalną), duchową, seksualną.

Czasopismo: Rocznik Naukowy Kujawsko-Pomorskiej Szkoły Wyższej w Bydgoszczy. Transdyscyplinarne Studia o Kulturze (i) Edukacji
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Edukacja estetyczna w permanentnym rozowju osobowości. Działania edukacyjne muzeów i centrów nauki

Edukacja estetyczna wspiera człowieka w rozwoju osobowości (tożsamości) w ciągu całego życia. Doświadczenia zmysłowe wpływają na myślenie, wywołują emocje, skłaniają do refleksji, krytycznego namysłu lub do kontemplacji, wyciszenia, czy
też przeżywania przyjemności, radości a nawet euforii. Polisensoryczne ćwiczenia wspierają umiejętności kognitywne. Liczne na całym świecie instytucje kultury w tym muzea i centra nauki proponują działania edukacyjne skierowane do dzieci,
młodzieży dorosłych i osób starszych. Prezentowany tekst jest pewnym zarysem wątków teoretycznych. Autorka poszukuje tropów w dotychczasowych ustaleniach badań naukowych w obszarze estetyki, psychologii, pedagogiki, historii idei, psychoanalizy, neurodydaktyki, które wskazują, że edukacja estetyczna, uczenie
się przez rozwój wszystkich zmysłów od najmłodszych lat dzieciństwa, liczne doświadczenia i przeżycia estetyczne oddziałują na proces uczenia się. Permanentnie wspierają osobowy rozwój człowieka w różnych cyklach życia. Pomagają w indywidualnym i społecznym kształtowaniu trudnej sztuki życia (Lebenskunst). Wskazuje na konieczność podjęcia badań nad edukacją estetyczną w muzeach i centrach nauki w kontekście wspierania osobowego rozwoju każdego człowieka.

Czasopismo: Rocznik Naukowy Kujawsko-Pomorskiej Szkoły Wyższej w Bydgoszczy. Transdyscyplinarne Studia o Kulturze (i) Edukacji
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Pedagogiczny potencjał i edukacyjne walory wyzwania krytycznej ekologii - o dwoistości pedagogiczno-ekologicznych tropów papieża Franciszka w kontekście pedagogicznego przesłania Heleny Radlińskiej

W refleksji skupionej na poszukiwaniach i ideach pedagogicznych jednym z zabiegów służących efektywnemu otwieraniu nowych pól intelektualnej eksploracji jest zestawianie z sobą i komparatystyczne rozpatrywanie odmiennych stanowisk. Idąc za inspiracją płynącą z badań nad paradygmatem dwoistości prowadzonych przez Lecha Witkowskiego, rozwijających krytyczną ekologię umysłu, idei i wychowania, uwzględniających perspektywę ekologii, którą rozwijał Gregory Bateson (1904–1980), proponuję dociekania przebiegające między dwoistością pedagogicznego przesłania twórczyni polskiej pedagogiki społecznej Heleny Radlińskiej (1879–1954), a dwoistością pedagogicznych i ekologicznych tropów, wyzwań i wskazań papieża Franciszka. Społeczna nośność wypowiedzi papieża Franciszka, podejmujących „palące” kwestie współczesnego człowieka i świata, stanowi dobry argument, aby podjąć Franciszkowe tropy i rozpatrywać je w przyjętym tu kontekście. Można też wykazać istotne punkty styczne między
przekonaniami pedagogiczno-społecznymi wyrażanymi przez papieża Franciszka i przez Helenę Radlińską, zwłaszcza, gdy nawiązuje się do tego odczytania jej intelektualnego dziedzictwa, które – korzystając m.in. z perspektywy krytycznej ekologii – zaproponował Lech Witkowski, analizując przejawy dwoistości w koncepcjach pedagogicznych i praktykach edukacyjnych.

Czasopismo: Rocznik Naukowy Kujawsko-Pomorskiej Szkoły Wyższej w Bydgoszczy. Transdyscyplinarne Studia o Kulturze (i) Edukacji
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
W trosce o człowieka w odsłonie Thomasa Mertona, Abrahama Joshuy Heschela i Paula Tillicha

Przekaz Thomasa Mertona, Abrahama Joshuy Heschela i Paula Tillicha to ukryta głębia autentycznego świadectwa troski o człowieka, którą należy potraktować jak próbę refleksji antropologicznej. Odczytane wątki spoza narracji teologicznej, w dziełach wskazanych Autorów, manifestują te same troski egzystencjalne, których centralnym punktem odniesienia jest człowiek i jego życie przeżyte znacząco. Potencjał znaczeniowy
treści jakie niesie odczyt dzieł tych niezwykle wrażliwych na świat człowieka teologów, jest wciąż niewykorzystany w refleksji pedagogicznej, która wręcz domaga się sięgania poza katalog lektur kanonicznych. W trosce o człowieka nie można przeoczyć
bądź lekceważyć prób refleksji antropologicznej, podejmowanych z różnych perspektyw humanistycznych, nie wyłączając teologicznej.

Czasopismo: Rocznik Naukowy Kujawsko-Pomorskiej Szkoły Wyższej w Bydgoszczy. Transdyscyplinarne Studia o Kulturze (i) Edukacji
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Dlaczego przystąpiono do opracowania Strategii?

Strategia Rozwoju Edukacji Miasta Bydgoszczy na lata 2013–2020 to dokument, który zyskał powszechną akceptację w środowisku lokalnym miasta oraz uznanie m.in. Ośrodka Rozwoju Edukacji w Warszawie. Strategia stanowi podstawę do podejmowania decyzji dotyczących procesów związanych z rozwojem szeroko rozumianej edukacji w Bydgoszczy. Wynikające z niej cele oraz działania służą stworzeniu jak najlepszych warunków do rozwoju młodych ludzi, podnoszeniu atrakcyjności kształcenia i powiązaniu edukacji z rynkiem pracy, a w konsekwencji – rozwojowi miasta. Strategia jest na bieżąco wzbogacana o nowe pomysły, projekty i działania zmierzające do realizacji zaplanowanych celów.

Czasopismo: Rocznik Naukowy Kujawsko-Pomorskiej Szkoły Wyższej w Bydgoszczy. Transdyscyplinarne Studia o Kulturze (i) Edukacji
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Obrazy odczuwalne - czyli kultura i sztuka wobec niepokojów społecznych

Prezentowany tekst jest próbą zwrócenia uwagi na „wzmacniane” współcześnie przykłady marginalizacji/lekceważenia/unikania kultury i sztuki reprezentowanej nader powszechnie w naszym społeczeństwie. Tymczasem konsekwencje współcześnie dokonujących się przemian w wieloaspektowym zakresie implikują potrzebę podejmowania działań zorientowanych na zabezpieczenie i usprawnienie ludzkiej egzystencji. Jak wskazują minione epoki istotnym instrumentem regulującym relacje społeczne, codzienne funkcjonowanie pozostaje kultura i sztuka, będąca nie tylko odzwierciedleniem rzeczywistości, ale ważnym społecznym komunikatem. Uwzględniając wartość sztuki, nie tylko jej artyzm, estetykę, ale jej utylitaryzm, można powiedzieć,
że w najwyższym stopniu warunkuje ona szansę edukacji i rozwoju, mobilizuje do świadomego działania i aktywności. Obserwując realia codzienności, szereg zjawisk,
które uniemożliwiają bezpieczne, sprawne/satysfakcjonujące życie w wymiarze indywidualnym i społecznym nakazem moralnym wydaje się zorientowanie uwagi społecznej na potrzebę świadomego i szerszego zaangażowania sztuki w praktykę
edukacyjną poszczególnych środowisk wychowawczych, tak by kultura/sztuka stałą się integralną/zaangażowaną/praktyczną częścią życia społecznego. Tekst podzielony został na cztery części. W pierwszej przedstawiono ogólny zarys podjętej tematyki, część druga prezentuje wybrane i współcześnie najbardziej
dotkliwe niepokoje społeczne, kolejna część jest ilustracją możliwości zastosowania/ włączenia kultury/sztuki do praktyki społecznej, wszelkiej aktywności człowieka.
Tekst zamykają refleksje końcowe w przedmiotowym zakresie.

Czasopismo: Rocznik Naukowy Kujawsko-Pomorskiej Szkoły Wyższej w Bydgoszczy. Transdyscyplinarne Studia o Kulturze (i) Edukacji
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika