rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Wybrane aspekty tworzenia Narodowego Systemu Odzyskiwania Obywateli RP – środka służącego zwiększeniu bezpieczeństwa Polaków przebywających poza granicami państwa

W zaprezentowanym artykule zwrócono uwagę na konieczność utworzenia Narodowego
Systemu Odzyskiwania Obywateli Rzeczypospolitej Polskiej oraz na problemy
natury prawej, systemowej i logistycznej, które trzeba pokonać, aby taki system powstał.
W tym celu zasugerowano utworzenie jednostki poszukiwawczo-ratowniczej przeznaczonej
specjalnie do planowania i przeprowadzania operacji odzyskiwania obywateli naszego
kraju oraz umiejscowienie jej w odpowiednich strukturach administracji państwowej.
Zaakcentowano również potrzebę utworzenia bazy danych ISOPREP. Jednocześnie
autor zaproponował definicję narodowego systemu odzyskiwania obywateli RP.

Czasopismo: Przegląd Bezpieczeństwa Wewnętrznego
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji, nauki prawne
Możliwości zastosowania kontroli operacyjnej w celu ścigania sprawców przestępstwa z art. 165a kk przy powołaniu się na zapisy umów i porozumień międzynarodowych

Zastosowanie kontroli operacyjnej w działaniach służb policyjnych i specjalnych,
z możliwością powoływania się na zapisy zawarte w umowach i porozumieniach międzynarodowych,
wymaga uporządkowania. Potrzebne są zmiany w zapisach w ustawach
kompetencyjnych poszczególnych służb zgodnie z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego,
a zwłaszcza wyraźne zawarcie w katalogu ściganych przestępstw przestępstwa finansowania
terroryzmu, określonego w art. 165a kk jako podstawy do możliwości stosowania kontroli
operacyjnej w działaniach wobec sprawców tych czynów. Zgodnie z treścią wyroku Trybunału
Konstytucyjnego możliwość zastosowania kontroli operacyjnej przy powołaniu się na
ściganie przestępstw na podstawie umów i porozumień międzynarodowych będzie możliwa
wyłącznie wtedy, gdy umowa czy porozumienie zostanie wprowadzone do krajowego obrotu
prawnego aktem rangi ustawy. Jednocześnie uporządkowania wymagają zapisy zawarte
w poszczególnych bilateralnych umowach zawartych przez rząd RP, szczególnie w zakresie
wyraźnego zaakcentowania nie tylko podejmowania wspólnych działań w obszarze przeciwdziałania
i zwalczania terroryzmu, lecz także jego finansowania. Wydaje się jednak, że jeżeli
chodzi o ten warunek, jego realizacja będzie trwała najdłużej. Mimo to przy renegocjacjach
umów już zawartych bądź też negocjacjach nowych umów odnoszących się do zwalczania
przestępczości, tak przedstawione zagadnienie należy mieć stale na uwadze.

Czasopismo: Przegląd Bezpieczeństwa Wewnętrznego
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji, nauki prawne
Sowiecka infiltracja wywiadowcza polskiego Ministerstwa Spraw Zagranicznych

Autor, analizując w artykule informacje archiwalne ujawnione przez Służbę Wywiadu
Zagranicznego Federacji Rosyjskiej, dochodzi do wniosku, że sowiecki wywiad
w latach 30. XX w. posiadał agenturę w Ministerstwie Spraw Zagranicznych Rzeczpospolitej
Polskiej. Przy czym, zarówno różnorodność informacji pozyskiwanych przez
Sowietów, jak i ówczesny model prowadzenia wywiadu, wymuszający pracę sieci
wywiadowczych, a nie pojedynczych szpiegów, wskazują na wielość źródeł uplasowanych
w polskim MSZ. Autor, wychodząc z tej konkluzji, wysuwa hipotezy robocze
co do tożsamości sowieckiej agentury i posługuje się przy tym modus operandi działań
wywiadu oraz informacjami historycznymi na temat możliwych kontaktów pracowników MSZ z sowieckim wywiadem w okresie ich wcześniejszej służby w Oddziale II
Sztabu Głównego Wojska Polskiego.

Czasopismo: Przegląd Bezpieczeństwa Wewnętrznego
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji, nauki prawne
Identyfikacja aparatu fotograficznego na podstawie analizy szumu matrycy PRNU

W artykule zaprezentowano metodę identyfikacji aparatu fotograficznego na podstawie analizy szumu matrycy PRNU (ang. photo response non-uniformity). Zważając na niedoskonałości podczas procesu produkcyjnego matryc, w praktyce nie jest możliwe wyprodukowanie dwóch sensorów o takich samych właściwościach. Dzieje się tak chociażby ze względu na stosowanie pewnego zakresu tolerancji podczas
ich wytwarzania. Parametr PRNU może być zatem traktowany jako swoisty „odcisk palca sensora”, będący jego indywidualną cechą. Podczas zrealizowanych badań analizom poddano 33 egzemplarze aparatów fotograficznych, które podzielono na pięć grup (kryterium podziału stanowił model aparatu fotograficznego). Wykonane analizy
miały na celu określenie, czy jest możliwa indywidualna identyfikacja aparatu fotograficznego
z grupy urządzeń tego samego modelu. Jako kryterium oceny i prawidłowego wskazania określono współczynnik korelacji PCE (ang. peak to correlation energy) większy od 50. Analizowano zdjęcia niepoddane edycji, wykonane w warunkach zbliżonych do zdjęć kwestionowanych oraz charakteryzujące się takimi samymi parametrami technicznymi. Ze względów statystycznych badania wykonywano na co
najmniej kilku egzemplarzach tego samego Urządzenia. Po wykonaniu eksperymentów stwierdzono, że możliwa jest identyfikacja indywidualna aparatu fotograficznego, jednakże, uwzględniając jakościowy charakter przedmiotowych badań, na formułowanie wniosków końcowych wpływ ma m.in. próba, na której dokonano analiz, jakość materiałów dowodowych oraz otrzymane wartości współczynnika korelacji.

Czasopismo: Przegląd Bezpieczeństwa Wewnętrznego
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji, nauki prawne
Dżihad – święta wojna w islamie

Celem artykułu jest próba wyjaśnienia kontrowersji i nieporozumień narosłych
wokół muzułmańskiej koncepcji świętej wojny – dżihadu. Idea dżihadu została ukazana
w kontekście innych obowiązków nałożonych na muzułmanów. Autor dokonuje historycznego
przeglądu wybranych stanowisk i analizy leksykalnej badanego zagadnienia.
Omawiając dżihad z dwóch punktów widzenia: jako agresywną wojnę z niewiernymi
z jednej strony i walkę, jaką toczą wyznawcy Allaha z własnymi słabościami, aby stać
się lepszymi muzułmanami z drugiej strony, autor stara się wykazać metodologiczną
słuszność obu stanowisk. Jednak w jego ocenie wielu współczesnych muzułmanów
odwołując się do terminu „dżihad”, nie nadaje mu znaczenia duchowego czy pacyfistycznego,
a raczej podkreśla agresywność działań i ich militarny charakter. Zarówno
na płaszczyźnie socjologicznej, jak i historycznej w odwołaniu do Koranu pojęcie
dżihadu jest jednoznaczne i mówi o wojnie muzułmanów prowadzonej w imię Boga
w obronie lub w celu rozpowszechniania islamu i w taki sposób był rozumiany przez
wielkich muzułmańskich jurystów.
W konkluzji autor próbuje dowieść, że dżihad pojmowany jako święta wojna
z niewiernymi i będący jego konsekwencją dżihadyzm są jednymi z najbardziej niebezpiecznych
wyzwań przed jakimi stoi współczesny świat. Celem walki, którą toczą
dżihadyści, nie jest zmuszenie wszystkich niewiernych do przyjęcia islamu, ale dążenie
do wprowadzenia islamskiego prawa – szariatu – na całej ziemi. Z tych powodów dżihadyzm
jest problemem globalnym i nie dotyczy tylko Zachodu.
W ocenie autora dżihadyzm jest nowym kierunkiem w islamskiej myśli politycznej,
zapoczątkowanym przez Hassana al-Banę i Sayyida Qutba, jako bunt przeciwko
Zachodowi w celu ustanowienia islamskiego porządku na całym globie przy wykorzystaniu
wszelkich możliwych środków. W przekonaniu dżihadystów rządy islamu, pokój
i powszechny dobrobyt uda się zaprowadzić jedynie przy pomocy dżihadu – świętej
wojny z niewiernymi.
Przedstawione przez autora wywody w pełni uprawniają do postawienia tezy, że
chociaż dzisiaj dla dżihadystów głównym wrogiem jest Zachód, to zgodnie z ich celem
ostatecznym po pokonaniu dhimmi na Zachodzie przyjdzie czas na bałwochwalców na
Wschodzie.

Czasopismo: Przegląd Bezpieczeństwa Wewnętrznego
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji, nauki prawne
Współpraca Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z Generalnym Inspektorem Informacji Finansowej na podstawie przepisów nowej ustawy o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu

Ustawa z dnia 1 marca 2018 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu utrzymała wcześniejszy model współpracy pomiędzy Generalnym Inspektorem Informacji Finansowej a Agencją Bezpieczeństwa Wewnętrznego, ale trochę go zmodyfikowała. Nie ulega wątpliwości, że GIIF i szef ABW muszą ze sobą współpracować przy przeciwdziałaniu zarówno legalizowaniu przestępczych dochodów, jak i wykorzystywaniu środków na cele związane z działalnością terrorystyczną. Celem twórców modelu zawartego we wspomnianej ustawie było udoskonalenie dotychczasowych rozwiązań obowiązujących w relacji GIIF–ABW, jak również zwiększenie jego skuteczności. Jednym z mankamentów tego modelu jest brak uprawnień
GIIF do realizowania czynności operacyjno-rozpoznawczych, co jednak nie ogranicza sprawnego funkcjonowania polskich jednostek analityki finansowej przy współpracy z ABW. Relacje pomiędzy GIIF a ABW powinny uwzględniać ochronę informacji niejawnych i informacji finansowych przed podmiotami trzecimi. Utrzymanie głównych założeń wcześniejszego modelu współpracy wskazuje, że jest on zgodny z celami
realizowanymi przez obydwa podmioty i nie został oceniony jako nieskuteczny pod kątem ścigania przestępstw określonych w art. 299 i 165a kk. Niemniej jednak należałoby dokonać zmian w ustawie o działaniach antyterrorystycznych i przepisach wykonawczych przez umieszczenie GIIF wśród podmiotów współpracujących z ABW w przypadku incydentów o charakterze terrorystycznym.

Czasopismo: Przegląd Bezpieczeństwa Wewnętrznego
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji, nauki prawne
Przeciwdziałanie procederom handlu ludźmi i przemytu migrantów w Polsce

Głównym elementem przeciwdziałania handlowi ludźmi i przemytowi migrantów oraz zwalczania tego typu przestępstw powinny być czynności wykonywane na rzecz zmniejszenia zysków związanych z tymi procederami. W artykule przedstawiono znaczenie prowadzenia śledztw finansowych zmierzających do wykrycia nielegalnych dochodów pochodzących z handlu ludźmi i przemytu migrantów, a także prowadzonych w celu ograniczenia tych procederów przez wyspecjalizowane jednostki przeciwdziałające procederowi prania pieniędzy. 
Zgodnie z zaleceniami zawartymi w strategii UE na rzecz wyeliminowania handlu ludźmi na lata 2012–2016 najważniejszym elementem skutecznego przeciwdziałania handlowi ludźmi oraz przemytowi migrantów oraz zwalczania tych zjawisk powinna być współpraca organów ścigania z jednostkami analityki finansowej – zarówno na poziomie krajowym, jak i międzynarodowym. Współpraca ta powinna być oparta na powoływaniu wspólnych wielodyscyplinarnych zespołów dochodzeniowo-śledczych, w których skład wchodziliby specjaliści prowadzący śledztwa finansowe. Przyczyniłoby się to do efektywniejszego ścigania handlarzy ludźmi i organizatorów nielegalnej migracji oraz zwalczania towarzyszących im korupcji i prania pieniędzy.

Czasopismo: Przegląd Bezpieczeństwa Wewnętrznego
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji, nauki prawne
Rosyjska koncepcja Eurazjatyckiego Systemu Obrony Powietrzno-Kosmicznej. Analiza problemu

Autorka artykułu omawia na tle uwarunkowań geopolitycznych Rosji najważniejsze tezy planu A. Podbieriezkina, które tworzą paradygmat wspólnego bezpieczeństwa w ujęciu rosyjskim na strategicznym obszarze Eurazji. Ma to szczególne znaczenie w obliczu wzrastających zagrożeń współczesnego świata. Szczególnie niebezpieczny charakter, w związku z przeprowadzaniem prób jądrowych i nieobliczalnym reżimem Kim Dzong Una, przybiera obecnie problem Korei Północnej, co rodzi zagrożenie, że nagły konflikt może wciągnąć Półwysep w wojnę. To z kolei z pewnością doprowadziłoby do interwencji Stanów Zjednoczonych. Skutki ewentualnego konfliktu z udziałem supermocarstwa są nie do przewidzenia. Innym problemem pozostaje wciąż aktualny konflikt na linii Moskwa–Waszyngton i Moskwa–Unia Europejska. Rzeczywiście, rozszerzenie NATO na wschód przekształciło ten blok z regionalnego w globalny i włączyło w strefę jego odpowiedzialności całą Eurazję. Tymczasem Rosja, stojąca w opozycji do takiej strategii, próbuje budować przeciwwagę dla polityki amerykańskiej. Służą temu m.in. badania naukowców z MGIMO, w tym A. Podbieriezkina, który jest jednym z wielu zwolenników prowadzenia bardziej aktywnej polityki opartej na ideach eurazjatyckich, z przewodnią rolą Rosji. Na szczycie OUBZ w Aszchabadzie poparcie uzyskała propozycja Rosji dotycząca zintegrowania jednostek rosyjskich i pododdziałów utworzonych w 2011 r. Wojsk Obrony Powietrzno-Kosmicznej (obecnie: Siły Powietrzno-Kosmiczne Federacji Rosyjskiej). W ten sposób zainicjowano powołanie do życia Eurazjatyckiej Obrony Powietrzno-Kosmicznej. Formowanie kilku ośrodków siły militarnej w Eurazji, połączone z rosnącym znaczeniem Indii i Chin oraz ich możliwościami ekonomicznymi i militarnymi, jest skierowane na uzyskanie potencjałów strategicznego uzbrojenia ofensywnego, a przede wszystkim – powietrzno-kosmicznego komponentu precyzyjnego rażenia o różnym przeznaczeniu. Na lata 2018–2020 Rosjanie przewidują zakończenie etapu przygotowawczego, podczas którego powstaną zasadniczo nowe systemy uzbrojenia oraz zostaną opracowane i przetestowane nowe koncepcje ich użycia. W artykule podkreślono, że będzie to swoista „bitwa o Eurazję”, która stanie się wyzwaniem dla współpracy międzynarodowej, wspartej wysiłkami politycznymi. Rezultat ostateczny będzie zależał od potencjału wojskowo-technicznego strategicznego uzbrojenia ofensywnego i obronnego oraz rozwoju przemysłu w zakresie produkcji jego komponentów.

Czasopismo: Przegląd Bezpieczeństwa Wewnętrznego
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji, nauki prawne
Zarys definicyjny cyberprzestrzeni

Niniejszy artykuł jest próbą przybliżenia pojęć c y b e r p r z e s t r z e ń oraz b e z p i e -
c z e ń s t w o c y b e r p r z e s t r z e n i , które – choć często stosowane – niezmiernie rzadko
są analizowane pod kątem definicyjnym. Z uwagi na postępującą informatyzację coraz
to kolejnych dziedzin naszego życia, określenie czym (oraz gdzie?) właściwie jest cyberprzestrzeń
stanowi warunek niezbędny dla dalszych rozważań na temat zarówno stosowania
już obowiązującego, „tradycyjnego” prawa w odniesieniu do domeny cyfrowej,
jak i projektowania nowych regulacji budowanych z myślą o specyfice cyberprzestrzeni.
Przyjęcie określonej definicji wskazanego pojęcia wpływa bezpośrednio na rozumienie
tego, czym jest bezpieczeństwo cyberprzestrzeni, warunkując jego zakres przedmiotowy.
Prowadzona w artykule analiza przedstawionych zagadnień została oparta na
wielu dokumentach krajowych pochodzących z państw całego świata, ze szczególnym
uwzględnieniem regulacji prawa polskiego.

Czasopismo: Przegląd Bezpieczeństwa Wewnętrznego
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji, nauki prawne
Przegląd możliwości rozpoznawania wybranych typów modulacji sygnałów

W artykule zaprezentowano skrótowo informacje dotyczące możliwości zastosowania sztucznych sieci neuronowych a następnie omówiono teoretyczne podstawy ich działania, począwszy od uproszczonej budowy neuronu. Przytoczono również podstawowe wzory pozwalające na obliczenie wartości wyjściowych sztucznego neuronu po podaniu na jego wejścia określonych wartości. Następnie przedstawiono wybrane typy modulacji sygnałów, czyli PSK, FSK, QAM, ASK oraz ich własności. Omówiono cechy charakterystyczne ciągłej transformacji falkowej (CWT) obliczonej dla wybranych typów modulacji, pozwalające na rozróżnienie poszczególnych typów modulacji i stanowiących podstawę przedstawionego w pracy algorytmu rozpoznawania typów modulacji z wykorzystaniem ciągłej transformacji falkowej (CWT) i sztucznej sieci neuronowej (SSN). W analizowanym algorytmie na wejścia sieci podawane są wartości średnie i odchylenia standardowe ciągłej transformacji falkowej, obliczonej dla poszczególnych sygnałów zmodulowanych. Zadaniem sieci neuronowej jest z kolei klasyfikacja typu modulacji sygnału na podstawie wspomnianych wyżej cech podawanych na jej wejście. W artykule przedstawiono również wyniki otrzymane podczas badań symulacyjnych wykonanych w środowisku MatLab (firmy MathWorks).

Czasopismo: Przegląd Bezpieczeństwa Wewnętrznego
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji, nauki prawne
Kwalifikacja prawna propagowania idei zbrojnego dżihadu oraz rozpowszechniania innych materiałów ułatwiających działalność terrorystyczną

W artykule autor opisuje i analizuje zjawisko propagowania idei zbrojnego dżihadu
pod kątem popełnienia czynów zabronionych. We wstępie zostały przedstawione historyczne
i społeczne okoliczności, które prowadzą do wykształcenia się globalnych
islamskich organizacji terrorystycznych oraz wpływ pojawienia się tych ugrupowań
na bezpieczeństwo wewnętrzne państw należących do tzw. cywilizacji zachodniej.
Rozważania zawarte w tym fragmencie prowadzą do wniosku, że mimo iż w Polsce
nie doszło dotychczas do zamachów terrorystycznych, to niewątpliwie osoby związane
z ideologią zbrojnego dżihadu lub te, które się z nią utożsamiają, stanowią duże
zagrożenie. Czynnikiem, który w znacznym stopniu zwiększa ryzyko wystąpienia
na terytorium RP aktu terrorystycznego motywowanego wypaczonym pojmowaniem
islamu, jest obecność, głównie w przestrzeni wirtualnej, licznych materiałów propagujących
wojujący islam.
Główna część rozważań prowadzonych w artykule jest ukierunkowana na udzielenie
odpowiedzi na pytanie, czy w związku z rozpowszechnianiem radykalnych idei
islamskich dochodzi do wyczerpania znamion czynów zabronionych, a jeśli tak, to
jakich. Odpowiedzi na postawione pytanie pomaga udzielić karnoprawna (dogmatyczna)
analiza treści umieszczonych w przekazach związanych z ruchem globalnego
dżihadu. Ta analiza prowadzi do wniosku, że w zależności od konkretnej zawartości
radykalnych haseł islamskich ich rozpowszechnianie może prowadzić do wyczerpania
znamion wielu czynów zabronionych, a ostateczna kwalifikacja prawnokarna zależy również od formy popularyzowania tych materiałów i sposobu ich rozprzestrzeniania.

Czasopismo: Przegląd Bezpieczeństwa Wewnętrznego
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji, nauki prawne
Operacja specjalna jako metoda zwalczania przestępczości zorganizowanej

Operacje specjalne stanowią użyteczne narzędzie w zwalczaniu zaawansowanych
form przestępczości grupowej, takich jak przestępczość zorganizowana i terrorystyczna.
W literaturze przedmiotu podkreśla się trudności związane z badaniami tej sfery działań
służb policyjnych i specjalnych. Wynika to nie tylko z ustawowych rygorów dotyczących
informacji niejawnych, lecz także z mentalności i kultury organizacyjnej służb odpowiedzialnych
za bezpieczeństwo wewnętrzne państwa. Mimo tych ograniczeń, istnieją wystarczające
dane, aby spróbować opisać operację specjalną z teoretycznego punktu widzenia.
Artykuł przedstawia charakterystykę operacji specjalnej z punktu widzenia nauki,
jaką jest kryminalistyka. Przybliżono tu definicję oraz historyczne uwarunkowania
tej instytucji. Podkreślono, że elementy właściwe dla operacji specjalnej były obecne
w działaniach już pierwszych formacji policyjnych. W artykule przedstawiono operację
specjalną na tle czynności kryminalistycznych oraz zaprezentowano teoretyczną analizę
poszczególnych ogniw, które na nią się składają.

Czasopismo: Przegląd Bezpieczeństwa Wewnętrznego
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji, nauki prawne
Problematyka cyberprzestępczości w Unii Europejskiej

Pomimo pojawiających się sprzeciwów, nierzadko słusznych, niegodne z prawem
działania w Internecie określono mianem cyberprzestępczości. Należy zauważyć, że
zagrożenia w cyberprzestrzeni, z uwagi na daleko idące i dotkliwe konsekwencje,
stały się jednym z priorytetowych tematów na arenach krajowej i międzynarodowej.
Wyraźnym tego przejawem są pojawiające się programy walki z tym zjawiskiem,
wspólne przedsięwzięcia sektora prywatnego i publicznego. Z uwagi na transgraniczny
wymiar cyberprzestępczości czy ogólniej, działalności w Internecie, temat ten stał
się również głównym zagadnieniem w polityce bezpieczeństwa wewnętrznego Unii
Europejskiej, która podjęła działania w kierunku wypracowania mechanizmów przeciwdziałania
i zwalczania przestępczości w cyberprzestrzeni.
W imię ochrony interesów państw członkowskich oraz samej Unii zostały
podjęte działania legislacyjne i instytucjonale. Choć pierwszych inicjatyw z zakresu
bezpieczeństwa w sieci na poziomie wspólnotowym można doszukiwać się już
pod koniec lat 90., Unia weszła w fazę bardziej intensywnych prac z momentem
przyjęcia kluczowego aktu, jakim jest Europejska Agenda Cyfrowa. Agenda stanowi
odpowiedź i pierwszą na taką skalę reakcję Unii na widoczną zmianę punktu
ciężkości w obszarach ludzkiej działalności – z form tradycyjnych na aktywność
w cyberprzestrzeni, co zostało zauważone zarówno w wymiarze gospodarczym
(np. handel elektroniczny), jak i przestępczym (niezgodna z prawem działalność w sieci).
Po trzech latach od jej przyjęcia, pomimo opóźnień terminowych i trudności finansowych,
Agenda stała się punktem odniesienia do kolejnych działań Unii, które przejawiły
się nie tylko w formie planów, projektów aktów pozalegislacyjnych czy komunikatów
Komisji Europejskiej, ale również przyczyniły się do utworzenia nowego podmiotu na
forum unijnym – Europejskiego Centrum ds. Cyberprzestępczości. Centrum, z uwagi
na usytuowanie w Europolu oraz zakres zadań, stało się przedmiotem krytyki i fali
wątpliwości.
Pamiętając jednak o traktatowych zdaniach Unii i ich zakresie oraz uwzględniając
fakt, że Centrum rozpoczęło swoje funkcjonowanie z początkiem stycznia 2013 r.,
z oceną zasadności decyzji oraz prac unijnego ustawodawcy w zakresie cyberprzestępczości
należy się jednak wstrzymać.

Czasopismo: Przegląd Bezpieczeństwa Wewnętrznego
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji, nauki prawne
Rola i zadania szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego w zarządzaniu kryzysowym i ochronie infrastruktury krytycznej.

Artykuł dotyczy niezwykle aktualnej problematyki – zarządzania kryzysowego
i ochrony infrastruktury krytycznej ze szczególnym uwzględnieniem roli szefa Agencji
Bezpieczeństwa Wewnętrznego jako głównego koordynatora polityki antyterrorystycznej
i osoby odpowiedzialnej za zapobieganie zagrożeniom o charakterze terrorystycznym,
w tym cyberzagrożeniom. Autor dokonał kompleksowego przeglądu aktualnego
stanu prawnego, z uwzględnieniem Ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o działaniach
antyterrorystycznych oraz wypracowanych podziałów kompetencyjnych i wskazał najistotniejsze
zadania leżące we właściwości ABW. Przedstawił również system określania
poziomu zagrożenia terrorystycznego na terenie Rzeczpospolitej Polskiej, wprowadzania
stopni alarmowych oraz funkcjonowania instytucji w sytuacji kryzysowej.
W artykule opisano także relacje najważniejszej służby specjalnej w zakresie
zarządzania kryzysowego i ochrony infrastruktury krytycznej z innymi uczestnikami
zarządzania kryzysowego, w tym z Rządowym Zespołem Zarządzania Kryzysowego,
ministrem koordynatorem służb specjalnych, Rządowym Centrum Bezpieczeństwa, administracją
centralną i terenową oraz właścicielami i posiadaczami infrastruktury krytycznej.

Czasopismo: Przegląd Bezpieczeństwa Wewnętrznego
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji, nauki prawne