rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Starość postrzegana oczyma ludzi młodych. Analiza badań własnych

Wstęp: W dzisiejszym świecie środki masowego przekazu lansują modę na bycie młodym. Społeczeństwo jest zdominowane przez ciągle promowany „kult młodości”. Wydawać by się mogło, że starość stała się społecznie nieakceptowana. Okazuje się jednak, że pomimo promowania na szeroką skalę kultu młodości ludzie młodzi potrafą docenić starość oraz dostrzegają doświadczenie, jakie ona niesie. Widzą, także problemy związane z wiekiem starczym i pewne niedogodności, jednak większość z nich stara się pomagać  i zaspakajać podstawowe potrzeby seniora. Starość jest etapem życia, do którego trzeba się zaadoptować, a pomóc w tym może prawidłowa postawa drugiego człowieka, aktywny tryb życia starszych, znalezienie celu, do którego warto dążyć oraz odnalezienie złotego środka na radzenie sobie z problemami, jakie niesie ten okres życia. Musimy pamiętać o tym, że starzenie się jest nieodłącznym etapem życia i będzie dotyczyć każdego człowieka. 
Cel pracy: Celem badań było sprawdzenie opinii i poglądów na temat postrzegania starości oraz postawy wobec ludzi starszych przez studentów Państwowej Medycznej Wyższej Szkoły Zawodowej w Opolu. 
Materiał i metody: Badaniem ankietowym objęto 100 studentów z PMWSZ w Opolu, w tym 92 kobiety i 8 mężczyzn. Średni wiek respondentów wynosił 21 lat. Narzędzie badawcze stanowiła autorska ankieta, przeprowadzona w listopadzie 2012 r.
Wyniki: Słowo starość kojarzy się ankietowanym głównie z doświadczeniem (34%), osobą godną szacunku (28%), chorobą (22%). Większość respondentów twierdzi, że od osoby starszej można się wiele nauczyć (66%)  i nie uważa jej za ciężar dla społeczeństwa (92%). Najczęstszą reakcją ankietowanych wobec niezdarnie poruszającej się starszej osoby jest współczucie (62%) oraz chęć niesienia pomocy (30%).
Wnioski: Zarówno starość, jako proces, jak i osoby starsze postrzegane są przez większość ankietowanych w sposób pozytywny. Tylko niewielki odsetek kojarzy starość ze śmiercią i chorobą. Przeważająca część respondentów deklaruje chęć świadczenia bezinteresownej pomocy osobom starszym oraz niesienia  im wsparcia emocjonalnego poprzez okazanie współczucia. Wyobrażenie starości przez ankietowanych ściśle łączy się z postrzeganiem seniora, jako ważnego członka społeczeństwa. Mimo pozytywnej wizji starości oraz osoby starszej duża część ankietowanych uważa, że nie są oni traktowani z należytym szacunkiem.

Czasopismo: Puls Uczelni
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Niedożywienie szpitalne i jego nastepstwa

Odżywianie jest jedną z podstawowych funkcji organizmu. Brak pokarmu doprowadza do śmierci tak samo jak brak tlenu lub wody, lecz trwa znacznie wolniej. Przedłużające się głodzenie
lub nadmierne nasilenie procesów metabolicznych może doprowadzić do stanu niedożywienia. Charakteryzuje się ono obniżeniem odporności oraz zwiększoną podatnością na choroby, powoduje także wzrost umieralności. Niedożywienie
jest obecnie problemem zdrowia publicznego w krajach
rozwiniętych i rozwijających się. Niedożywienie szpitalne jest zjawiskiem powszechnym, sprzyja występowaniu powikłań, wydłuża hospitalizację i zwiększa koszty leczenia. Następstwa niedożywienia dotyczą wszystkich narządów i układów, także sfery psychomotorycznej człowieka. Głównym celem przesiewowej oceny stanu odżywienia jest wczesna identyfikacja chorych niedożywionych lub tych, u których istnieje ryzyko wystąpienia niedożywienia. Jej zadaniem jest również identyfikacja pacjentów mających wskazania do leczenia żywieniowego.

Czasopismo: Puls Uczelni
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Historia kiły

Przedstawiono historię zakażenia kiłą, która przybyła do Europy wraz z wyprawami Krzysztofa Kolumba z tzw. „Nowego Świata” w roku 1492. Choroba ta bardzo szybko zaczęła się szerzyć w Europie od Włoch (Choroba neapolitańska) poprzez Francję (Choroba francuska), Niemcy, Polskę, Ruś, a później na inne kontynenty. W średniowieczu dotyczyła ona głównie dworów królewskich i magnackich, stąd jej nazwa „przymiotu dworskiego”. Pierwszą książkę o tej chorobie w Polsce napisał nadworny medyk królów - Stefana Batorego i Zygmunta III Wazy - Wojciech Oczko z Lublina w roku 1581. Na kiłę chorowali francuski król Ludwik XIV „Słońce”, car Iwan IV Groźny, polscy królowie Jan Olbracht, Aleksander, Jan III Sobieski i słynna Barbara Radziwiłłówna, żona króla Zygmunta Augusta. 
Pierwsze nowoczesne leczenie kiły zawdzięczamy niemieckiemu lekarzowi Paulowi Ehrlichowi, który zastosował preparaty arsenowe Salwarsan 606 i Salwarsan 914 (liczby to ilość prób na królikach). Dopiero w roku 1905 odkryto czynnik etiopato-genetyczny kiły – krętka bladego (Treponema pallidum). Z chwilą odkrycia penicyliny przez szkockiego uczonego Aleksandra Fleminga w roku 1928 w leczeniu kiły zastosowano antybiotyki. Przedstawiono odczyny serologiczne (Odczyn Wassermanna) powszechnie stosowane we wczesnym rozpoznawaniu zakażenia kiłowego, objawy kiły I, II i III-rzędowej, a przede wszystkim kiły wrodzonej prowadzącej do deformacji fizycznych, upośledzenia umysłowego i często umieralności okołoporodowej. Dzięki rutynowo wykonywanym 2. krotnie w ciąży badaniom serologicznym przypadki kiły wrodzonej są prawie niespotykane. Według WHO na świecie na kiłę choruje 12 milionów ludzi, głównie w krajach III świata.

Czasopismo: Puls Uczelni
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Efektywność masażu tensegracyjnego u zawodowych biegaczy długodystansowych - opis przypadku

Wstęp: Niezależnie od dyscypliny sportowej, zasad proflaktyki stosowanych przez sportowców, metod trenerskich i doświad-
czenia, urazy i kontuzje towarzyszą sportowcom od zawsze. Są nieuniknione, a gdy się pojawią należy zastosować kompleksową 
terapię celem uniknięcia powikłań i kolejnych kontuzji.  
Materiał i metody: U kobiety-biegaczki wykonano masaż klasyczny przed-startowy i po-startowy, każdy trwający 10 minut oraz masaż tensegracyjny, w  ilości 2 zabiegi po 45 minut. W masażu tensegracyjnym opracowano wybrane układy (I  i  II), w których tkanki wykazywały wzmożoną wrażliwość uciskową. 
Wyniki: Po zastosowaniu masażu klasycznego uzyskano zniesienie dolegliwości bólowej mięśni strzałkowych. Natomiast po wykonaniu masażu tensegracyjnego uzyskano zniesienie dolegliwości bólowej zlokalizowanej w okolicy więzadła pachwino-
wego. Opracowanie tkanek będących w kontakcie bezpośrednim i pośrednim umożliwiło całkowite zniesienie dolegliwości 
bólowej.
Wnioski: Masaż może być zabiegiem wykorzystywanym w przypadku uszkodzeń i przeciążeń tkanek miękkich występujących 
u sportowców. Dobór rodzaju masażu stosowanego u sportowców zawsze zależy od aktualnych objawów i potrzeb sportowca. Terapia powinna być zakończona edukacją sportowca dotyczącą działań proflaktycznych.

Czasopismo: Puls Uczelni
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Diagnostyka prenatalna wad wrodzonych

Diagnostyka prenatalna oferuje szerokie spektrum badań możliwych do przeprowadzenia na różnych etapach zaawansowania ciąży w celu wczesnego rozpoznania wad wrodzonych. Celem niniejszej publikacji jest omówienie metod badań prenatalnych, określenie ich przydatności i dostępności. Wykrycie nieprawidłowości anatomicznych in utero i postnatalna weryfikacja rozpoznania w sposób istotny zmniejszają u dziecka ryzyko związane z ewentualną wadą rozwojową. Szczególnie ważne jest prenatalne wykrycie wady, wymagającej interwencji chirurgicznej w pierwszych dniach życia. Wewnątrzmaciczne zdiagnozowanie wady pozwala wdrożyć postępowanie diagnostyczne i lecznicze u noworodka bezpośrednio po urodzeniu. Transport in uterojest najbezpieczniejszym sposobem przekazania dziecka do ośrodka wielospecjalistycznego. Zespół konsultacyjny opiekujący się matką i noworodkiem obarczonym wadą wrodzoną powinien składać się ze specjalistów z zakresu położnictwa, neonatologii, pediatrii, anestezjologii, chirurgii dziecięcej i genetyki. W przypadku prenatalnego podejrzenia lub wykrycia wady wymagającej interwencji chirurgicznej, właściwe wydaje się włączenie do zespołu terapeutycznego chirurga dziecięcego w momencie rozpoznania wady w okresie prenatalnym. Zgodnie z rekomendacją PTG zaleca się, aby każda ciężarna miała wykonane USG płodu przynajmniej 3-krotnie podczas trwania ciąży. Minimalnie inwazyjny screening zarezerwowany jest dla wszystkich ciężarnych kobiet w Polsce, bez względu na wiek. Badania inwazyjne proponowane są w przypadku dodatnich badań przesiewowych (obecność sonograficznego markeru zespołu genetycznego lub nieprawidłowego wyniku testu biochemicznego) lub u ciężarnych z obciążonym wywiadem i w wieku powyżej 35 r. ż.

Czasopismo: Puls Uczelni
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Zastosowanie masażu leczniczego w zespole bolesnego barku

Wstęp: Zespół bolesnego barku stanowi zbiór objawów bólowych zlokalizowanych w obrębie obręczy barkowej i obejmuje struktury tworzące obręcz: łopatkę, obojczyk i ramię. Mnogość struktur tworzących obręcz barkową powoduje, iż dysfunkcje w tym obszarze występują bardzo często, ponieważ zaburzenie funkcjonowania tylko jednego elementu, może wywołać zespół bólowy całego kompleksu barkowego. Dolegliwości występujące w tym schorzeniu to przede wszystkim ból i ograniczenie ruchomości stawu. Dysfunkcje barku ograniczają samodzielność, wywołują dyskomfort fizyczny i psychiczny, doprowadzają do obniżenia jakości życia. Zespół bolesnego barku występuje często jako główna jednostka chorobowa. W wielu przypadkach jest też objawem współistniejącym z innymi schorzeniami. 
 Celem pracy było przedstawienie możliwości zastosowania masażu tensegracyjnego w zespole bolesnego barku. 
Materiał i metoda: W artykule przedstawiono sposób opracowywania poszczególnych mięśni obręczy barkowej z zastosowaniem - w odpowiedniej kolejności - masażu tensegracyjnego. Zabieg masażu miał na celu obniżenie podwyższonego tonusu spoczynkowego mięśni oraz poprawienie ukrwienia danej okolicy, w następstwie czego spodziewano się przywrócenia prawidłowej funkcji barku. Wykonano 6 zabiegów z częstotliwością co trzeci dzień. Każdy z nich trwał 45 minut.
Wyniki: Po zastosowaniu terapii uzyskano zmniejszenie dolegliwości bólowych zlokalizowanych w obrębie barku, zniesienie nawykowego ustawiania barku i kończyny górnej oraz zmotywowano pacjentkę do podjęcia rehabilitacji ruchowej.
Wnioski: Masaż jest jedną z form terapii, którą można wykorzystać w zespole bolesnego barku. Często stanowi część wstępną przed podjęciem usprawniania ruchowego.

Czasopismo: Puls Uczelni
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Profilaktyka choroby żylakowej podudzi

Wstęp. Żylaki kończyn dolnych to choroba postępująca, która często jest bagatelizowana i nieleczona, co prowadzi do poważnych powikłań. Z problemem choroby żylakowej borykają się ludzie starsi, jak i młodsi.
Materiał i metoda. Badanie przeprowadzono wśród pacjentów województwa opolskiego i śląskiego. W kwestionariuszu wykorzystano pytania własne.
Wyniki. Ankietowani chorują średnio 15 lat na żylaki kończyn dolnych. Do powstania schorzenia przyczynia się więcej niż jeden czynnik. Tylko 50 % badanych zapobiegało chorobie. Mimo że 90 % badanych odczuwa dolegliwości spowodowane chorobą, to tylko 26 % stosuje środki farmakologiczne a 27 % korzysta z wizyt u specjalisty. 36 % respondentów przebyło zabieg usunięcia żylaków.
Wnioski. Na podstawie analizy ankiet można wywnioskować, że jedną z przyczyn powstania żylaków u badanych respondentów jest nieodpowiednia masa ciała. Połowa badanych nie zapobiegała powstawaniu żylaków, mimo świadomości istnienia profilaktyki. Pacjenci nie korzystają ze specjalistycznej wiedzy lekarskiej, a wysokie ceny leków niejednokrotnie uniemożliwiają ich zakup.

Czasopismo: Puls Uczelni
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Postawy społeczne wobec chorych psychicznie

Wstęp. Problem postaw wobec osób chorych psychicznie oraz społeczne wyobrażenie na ich temat są zagadnieniami, którym warto się przyjrzeć, ponieważ pozyskana w ten sposób wiedza może okazać się niezwykle cenna dla zmiany 
sposobu odbioru chorych psychicznie. 
Cel pracy. Poznanie poziomu wiedzy badanych na temat chorych psychicznie oraz prezentowanych wobec nich społecznych postaw i emocji.
Materiał i metoda. Badaniem ankietowym objęto 200 dorosłych, z tego 130 kobiet i 70 mężczyzn w różnych przedziałach wiekowych. Respondenci pochodzili z miast i wsi powiatu gliwickiego i strzeleckiego. Narzędzie badawcze stanowiła 
ankieta autorska.
Wyniki. Swoją wiedzę na temat chorych psychicznie 5% ankietowanych oszacowało na wysokim poziomie, 39% - na poziomie umiarkowanym, 38,5% - znikomym, a 7,5% przyznało, że nie posiada wiedzy na ten temat. Zdecydowana 
większość respondentów uznała chorobę psychiczną za chorobę przewlekłą, którą należy leczyć. 60% ankietowanych nie miałoby nic przeciwko temu, gdyby w ich sąsiedztwie wybudowano ośrodek zajmujący się chorymi psychicznie, 
33,5% byłoby za, 6,5% przeciw. Mimo że 46,50% badanych uważa, że chorego psychicznie należy przygotować do życia, to tylko 15,5% wyraziło akceptację dla możliwości zakładania przez nich rodzin, a z kolei 49,5% było temu przeciwne. 
Wnioski. Deklarowany poziom wiedzy na temat chorób psychicznych wśród ankietowanych nie jest niski, ale też nie należy do satysfakcjonujących. Wyobrażenia na temat chorób psychicznych są wśród respondentów mocno zróżnicowane. Jednak zdecydowana większość traktuje chorobę psychiczną jak każdą chorobę przewlekłą, którą należy leczyć. Mimo deklaracji otwarcia się na problemy osób dotkniętych chorobą psychiczną, badani nadal pozostawiają oni sobie pewien
margines, wykazując dużo niższą tolerancję.

Czasopismo: Puls Uczelni
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Profilaktyka biegunki podróżnych u dorosłych

Biegunka podróżnych to zespół objawów spowodowanych
ostrym zakażeniem przewodu pokarmowego, występujący
u osób podróżujących poza miejsce zamieszkania (zwykle za granicę) do krajów o niższych standardach higienicznych,
zwłaszcza do strefy tropikalnej i subtropikalnej. Do obszarów
związanych z najwyższym ryzykiem zachorowania należą: Afryka, Ameryka Środkowa i Południowa oraz Azja. Biegunka podróżnych uchodzi za najczęstszy problem zdrowotny związany
z podróżą. Mimo że ma zwykle charakter łagodny i samoograniczający się, może nie pozwolić na realizację celów
związanych z podróżą, takich jak np. wypoczynek czy praca.
W artykule przedstawiono podstawowe zasady zapobiegania
biegunce podróżnych u ogólnie zdrowych dorosłych, tj.
przestrzeganie zasad higieny, profilaktykę farmakologiczną
i szczepienia ochronne.

Czasopismo: Puls Uczelni
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Rola aktywności fizycznej, jej rodzaje i formy u osób w starszym wieku

Proces starzenia się organizmu doprowadza do zmian w trzech głównych płaszczyznach: biologicznej, psychologicznej i społecznej. Ponieważ zmian tych  nie można zatrzymać pozostaje nam tylko  skuteczne spowolnienie tychże procesów. Celem artykułu jest przedstawienie roli, jaką u osób w wieku starszym odgrywa aktywność ruchowa i intelektualna oraz prezentacja działań i sposobów podtrzymujących sprawność fzyczną i umysłową. Niezwykle ważne jest zwrócenie uwagi na konieczność i umiejętność motywacji tychże osób do podejmowania aktywności. niezbędne jest także podkreślenie potrzeby współpracy całego zespołu medycznego z członkami rodziny i opiekunami w domach opieki w ramach programu proflaktyki i fzjoterapii osób starszych oraz podjęcie działań mających na celu ponowne włączenie tej grupy do życia  społecznego. Bezsprzecznie stwierdza się, iż istnieje ogromna potrzeba fzjoterapii osób starszych, jednak najważniejsze i najtrudniejsze jest uświadomienie i zachęcenie ich do podjęcia działań zmierzających do poprawy sprawności fzycznej, psychologicznej i społecznej. Seniorów, którzy już się poddali i zrezygnowali można na nowo pobudzić do działania. Bodźcem do zmian może być obcowanie z miłym, ciepłym, kojącym, relaksującym dotykiem o uzdrawiającej mocy. Żyjemy w społeczeństwie szybko starzejącym się  i powinniśmy wszelkie działania zawodowe oraz nasz rozwój skierować na tę właśnie grupę. należy uzmysłowić sobie, że starość to przyszłość.

Czasopismo: Puls Uczelni
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Analiza zachowań żywieniowych dzieci klas III-V szkoły podstawowej

Wstęp:  Istotnym czynnikiem wpływającym na stan zdrowia dzieci  i  ich nawyki żywieniowe są zachowania żywieniowe 
rodziny. Dzieci podczas wybierania artykułów żywnościowych nie kierują się ich wartościami odżywczymi, często również nie 
wiedzą, jakie produkty powinny wybrać, aby dostarczyć organizmowi niezbędnych składników odżywczych. Jednocześnie 
niezbilansowana dieta, a zatem długotrwały niedobór lub nadmiar niektórych składników odżywczych, może spowodować 
niepożądane skutki zdrowotne. Nawyki żywieniowe powstałe w okresie dzieciństwa utrzymują się przez całe życie, dlatego 
bardzo ważne jest ich wczesne określanie i ewentualna korekta. 
Cel pracy: Określenie zachowań żywieniowych dzieci uczęszczających do szkoły podstawowej (klasy III – V) w Toszku.
Materiał i metody: Badania przeprowadzono w grudniu 2012 r. na grupie 100 (100%) uczniów szkoły podstawowej w Toszku, 
w tym 50 (50%) dziewczynek i 50 (50%) chłopców. Średni wiek wszystkich ankietowanych wynosił 9,92 roku (± 3,2). Narzędzie 
badawcze stanowiła autorska ankieta.
Wyniki: Większość uczniów (94%) spożywa nieprawidłową  liczbę posiłków dziennie (2  lub 3-4). Ponad połowa (77%) 
ankietowanych zabiera drugie śniadanie do szkoły. Większość dzieci spożywa częściej mięso (82%) niż ryby (16%). Ponad 
połowa uczniów lubi słodycze (86%) i potwierdza chęć spożywania żywności typu fast food (77%).
Wnioski: Wyniki przeprowadzonych badań pokazały, że dzieci uczące się w szkole podstawowej w Toszku popełniają błędy 
żywieniowe. Polegają one na spożywaniu zbyt małej ilości posiłków dziennie (2 lub 3), zbyt małej obecności w diecie mleka  
i jego przetworów, podjadaniu między posiłkami oraz kupowaniu słodyczy i słodkich soków w sklepiku szkolnym.

Czasopismo: Puls Uczelni
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Zasady walidacji kwestionariuszy na przykładzie kwestionariusza Caregiver Quality of Life-Cancer

W Polsce systematycznie rośnie liczba pacjentów z rozpoznaniem nowotworowym. Konsekwencją tego jest wzrastająca liczba 
opiekunów domowych tych pacjentów. Głównym celem opieki paliatywnej jest stałe podnoszenie przez zespół terapeutyczny 
jakości życia nie tylko pacjentów, ale i ich rodzin, także w warunkach domowych. Aktualnie nie ma dostępnego kwestionariusza polskojęzycznego, który umożliwiałby ocenę  jakości życia opiekunów domowych. Kwestionariusz anglojęzyczny badający jakość życia opiekunów pacjentów nowotworowych został opracowany w 1999 roku w zespole pod kierownictwem M. A. Weitznera. Zawiera on 35 pytań, które mają na celu ocenę poziomu funkcjonowania opiekuna w czterech płaszczyznach: psychicznej, emocjonalnej, duchowej  i finansowej. Walidacja kwestionariusza spełniła wytyczne sposobu tłumaczenia  i walidacji kwestionariuszy, które zawarte są zostały w dokumencie określającym zasady tłumaczenia i adaptacji instrumentów Światowej Organizacji Zdrowia. Adaptacja kulturowa była nierozłącznym elementem walidacji, która musiała spełniać cztery kryteria: wierność tłumaczenia kwestionariusza na język polski, kryterium równoważności funkcjonalnej, zasada równoważności fasadowej, kryterium wierności rekonstrukcji. Walidacja na język polski i zastosowanie kwestionariusza oceniającego jakość życia opiekunów osób chorych na nowotwór pozwoli na określenie trudności  i potrzeb tej grupy. Kwestionariusz CQOL-C może być także przydatnym narzędziem badawczym do oceny i proflaktyki wypalenia wśród członków rodzin i opiekunów domowych pacjentów objętych opieką paliatywną. Kwestionariusz CQOL-C w wersji polskojęzycznej spełnił wszystkie kryteria walidacji i może być wykorzystywany przez zespoły terapeutyczne w opiece paliatywnej.

Czasopismo: Puls Uczelni
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Wiedza studentów Państwowej Medycznej Wyższej Szkoły Zawodowej w Opolu dotycząca honorowego krwiodawstwa i leczenia krwią – analiza badań własnych

Wstęp: Honorowe krwiodawstwo jest akcją społeczną mającą
na celu pozyskiwanie krwi od osób zdrowych na rzecz osób
wymagających transfuzji. Leczenie krwią możliwe jest dzięki
stałej bazie krwiodawców. Propagowanie idei honorowego
krwiodawstwa wśród studentów jest bardzo ważne, ponieważ
są oni potencjalnymi dawcami krwi. Wyniki badań ankietowych
wskazują na obszary wiedzy, na których w propagowaniu
honorowego krwiodawstwa należałoby się szczególnie
skupić, aby pozyskać nowych dawców.
Cel pracy: Poznanie stanu wiedzy studentów PMWSZ w Opolu
na temat krwiodawstwa i krwiolecznictwa.
Materiał i metody: W badaniach wzięło udział 100 studentów
PMWSZ w Opolu. Zastosowano metodę sondażu diagnostycznego z wykorzystaniem autorskiego kwestionariusza ankiety.
Wyniki: 85% (85) badanych ocenia swoją wiedzę z zakresu
krwiodawstwa jako średnią. 82% (82) jest świadoma, że oddawanie krwi nie uzależnia fizycznie. 65% (65) respondentów wie, że nie istnieje ryzyko nadprodukcji krwi w przypadku regularnego jej oddawania. 47% (47) ankietowanych zna zastosowanie krwi w lecznictwie. Tylko 22% (22) wie, że oddawanie krwi nie stwarza ryzyka dla dawcy. 50% (50) respondentów ma błędne informacje na temat przywilejów krwiodawców.
Wnioski: Największą wiedzę w zakresie krwiodawstwa i krwiolecznictwa mają honorowi dawcy krwi. Nie potwierdziły się hipotezy zakładające, że studenci lat programowo wyższych,
osoby z wykształceniem medycznym i studenci, których znajomi
są honorowymi dawcami, mają większą wiedzę na temat
krwiodawstwa.

Czasopismo: Puls Uczelni
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Udział pielęgniarki w kompleksowym leczeniu jadłowstrętu psychicznego pacjenta hospitalizowanego

Jadłowstręt psychiczny (anorexia nervosa) to chorobliwe i celowe dążenie do utraty wagi ciała, związane z lękiem przed otyłością i utratą zgrabnej sylwetki, pomimo ewidentnej niedowagi. Dążenie do szczupłości przybiera często postać 
idei nadwartościowej, a ograniczenia ilości przyjmowanych pokarmów, łączą się ze stosowaniem niskokalorycznej diety, intensywnymi ćwiczeniami fizycznymi, prowokowaniem wymiotów, stosowaniem środków przeczyszczających i diuretycznych. Choroba zaczyna się zwykle w okresie dojrzewania, między 13 a 15 rokiem życia, rzadziej pomiędzy 17 a 25 rokiem życia. W miarę postępu medycyny, nadal nie w pełni poznano etiologię i patogenezę anoreksji a co za tym idzie skuteczną terapię, natomiast wiele faktów świadczy o tym, że składają się na nią powiązane ze sobą czynniki społeczno-kulturowe i biologiczne, jak również mechanizmy psychologiczne oraz pewne cechy osobowości, nie pomijając znaczącego wpływu czynników rodzinnych. Ze względu na swoją złożoną patogenezę, postępowanie w leczeniu będzie kompleksowe i wieloetapowe, niejednokrotnie jest to współpraca wielu specjalistów. Leczenie musi obejmować somatyczne aspekty choroby oraz w dłużej mierze aspekty psychologiczne. Współczesna psychiatria, bazując na holistycznej koncepcji człowieka i realizując ideę kompleksowego leczenia, stwarza dziś nowe obszary zadań dla wszystkich członków zespołu terapeutycznego, dlatego też niezbędny stał się udział pielęgniarki jako: partnera w relacji z chorym i jego rodziną, członka zespołu terapeutycznego, członka społeczności terapeutycznej, profesjonalistki w dziedzinie promocji zdrowia psychicznego i profilaktyki zaburzeń psychicznych w różnych środowiskach. Zadania pielęgniarki sprawującej opiekę nad osobami z zaburzeniami odżywiania sprowadzają się przede wszystkim do poznania istoty choroby, zmotywowania do współdziałania w procesie naprawczym, elminowania lęku przed wzrostem wagi ciała, uzyskania racjonalnej oceny własnej wagi i kształtu ciała oraz zmiany zachowań. Dzięki swojej bezpośredniej i uczestniczącej obserwacji, skoncentrowanej na codziennych zajęciach chorego, zgłasza postępy i trudności w leczeniu a także wspólnie z zespołem podejmuje decyzje o dalszych działaniach pielęgnacyjnych i terapeutycznych, włączając się jednocześnie w jednolitą strategię zespołu wobec chorej.

Czasopismo: Puls Uczelni
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne