rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Wpływ kontrolowanych pożarów lasów na potencjał mineralizacyjny azotu w glebie

Przedmiotem pracy jest określenie wpływu pożarów kontrolowanych na potencjał mineralizacyjny azotu w glebach leśnych Nadleśnictwa Drewnica i Puszczy Białej. Próbki gleby pobierano z powierzchni spalonej, ekotonu i powierzchni kontrolnej. Potencjał mineralizacyjny azotu w badanych glebach leśnych zaraz po pożarach kontrolowanych był najwyższy na obszarze znajdującym się poza zasięgiem pożaru (powierzchnia kontrolna), w ściółce lasu (warstwa spopielałych częściowo lub całkowicie resztek organicznych) i na głębokości 0-5 cm. Wartość potencjału mineralizacyjnego azotu zmniejszała się istotnie wraz z głębokością (powierzchnia badawcza w Nadleśnictwie Ostrów Mazowiecka i Nadleśnictwie Wyszków), natomiast nie stwierdzono wpływu pożaru na wartość tego potencjału.

Czasopismo: Woda-Środowisko-Obszary Wiejskie
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Aktywność mikrobiologiczna i enzymatyczna gleby pod uprawą kukurydzy w zależności od zróżnicowanego nawożenia azotem

Celem podjętych badań było określenie wpływu zróżnicowanego nawożenia azotem na dynamikę wzrostu wybranych grup drobnoustrojów i aktywność dehydrogenaz w glebie pod uprawą kukurydzy z przeznaczeniem na kiszonkę. Doświadczenie zlokalizowano na terenie Zakładu Doświadczalno-Dydaktycznego Złotniki, należącego do Uniwersytetu Przyrodniczego w Poznaniu. Eksperyment obejmował 8 poletek doświadczalnych, na których wysiano kukurydzę. Połowa poletek była deszczowana w okresie letnim. Badania przeprowadzono w latach 2007-2008. Próbki gleb do analiz pobierano w 6 terminach w okresie wegetacji kukurydzy: przed siewem nasion i azotu, w fazie 2-3 liści, w fazie 7-8 liści, w fazie wyrzucania wiech, w fazie dojrzałości mlecznej i po zbiorze roślin. Do oznaczenia aktywności dehydrogenaz wykorzystano metodę Thalmanna, natomiast liczebność poszczególnych grup drobnoustrojów (bakterii, promieniowców i grzybów) określona została na odpowiednich podłożach wybiórczych. Stwierdzono istotny wpływ zróżnicowanego nawożenia azotem oraz fazy rozwojowej kukurydzy na liczebność drobnoustrojów i aktywność enzymów w glebie. Większą liczebność badanych grup drobnoustrojów odnotowano latem, natomiast mniejszą wiosną (faza 2-3 liści). Aktywność dehydrogenaz była najwyższa wiosną (przed siewem roślin) i latem, natomiast najniższa wiosną, ale w fazie 2-3 liści. Duże dawki azotu nie wpływały stymulująco na liczebność drobnoustrojów i aktywność enzymów (z wyjątkiem II roku analiz, gdy aktywność dehydrogenaz była wyższa na obiektach nawożonych intensywnie).

Czasopismo: Woda-Środowisko-Obszary Wiejskie
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Wpływ zróżnicowanych poziomów nawożenia azotowego i sodowego na aktywność nitrogenazy i koncentrację chlorofilu w mieszance koniczyny łąkowej z festulolium

Celem pracy było poznanie kondycji roślin i aktywności wiązania azotu atmosferycznego w uprawach traw w mieszankach z roślinami motylkowatymi przy trzech różnych poziomach nawożenia mineralnego azotem i sodem. Na poletkach doświadczalnych o powierzchni 25 m² wysiano mieszankę koniczyny łąkowej (Trifolium pratense L.) z 50% udziałem nasion festulolium (Festulolium braunii (K. Richt.) A. Camus). Doświadczenie założono w układzie bloków losowanych. Zastosowano dwa czynniki: 1 - nawożenie azotem 0 oraz w postaci saletry amonowej - 100 kg·ha-¹, po 33 kg pod każdy odrost; 150 kg·ha-¹, po 50 kg pod każdy odrost, 200 kg·ha-¹, po 66 kg pod każdy odrost; 2 - nawożenie sodem 0 oraz kizerytem z domieszką KCl - 30 kg·ha-¹ przed siewem i 60 kg·ha-¹, dwukrotnie po 30 kg·ha-¹ przed siewem i po pierwszym pokosie. Stwierdzono, że aktywność nitrogenazy malała wraz ze zwiększaniem ilości stosowanego azotu. W odniesieniu do zawartości chlorofilu zanotowano dodatnią korelację między poziomami nawożenia sodem i azotem a kondycją roślin.

Czasopismo: Woda-Środowisko-Obszary Wiejskie
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Wymienialność sideroforów przez bakterie rodzaju Pseudomonas

Ze względu na swoje potencjalne zastosowanie w medycynie i różnych gałęziach przemysłu siderofory syntetyzowane przez bakterie cieszą się w ostatnich latach bardzo dużym zainteresowaniem badaczy. Głównym sideroforem wytwarzanym przez bakterie z rodzaju Pseudomonas w warunkach niedoboru żelaza jest piowerdyna. W niniejszej pracy wyizolowano i oczyszczono, metodą chromatografii chelatującej, piowerdyny trzech szczepów bakterii P. fluorescens - 5N, G i D oraz piowerdynę szczepu P. putida A. Zbadano wymienialność sideroforów między tymi szczepami. Krzyżową wymienialność piowerdyn zaobserwowano między szczepami 5N i D, D i G oraz 5N i A. Po porównaniu profili elektroforetycznych białek zewnętrznej błony komórkowej wykazano, że bakterie w warunkach niedoboru żelaza wytwarzają dodatkowe białka, których synteza może być indukowana niedoborem żelaza w podłożu.

Czasopismo: Woda-Środowisko-Obszary Wiejskie
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Koinkulacja in vitro siewek kukurydzy bakteriami diazotroficznymi

Wiele prac badawczych potwierdza korzystny wpływ preparatów mikrobiologicznych na rozwój roślin. W wielu krajach odnotowano pozytywne efekty szczepienia roślin diazotroficznymi bakteriami endofitycznymi na poziom związanego przez nie azotu oraz wpływu na kondycję roślin. W ostatnich latach efektywnym zabiegiem okazała się koinokulacja roślin różnymi szczepami bakterii. Celem badań prezentowanych w pracy było przedstawienie wpływu szczepienia kukurydzy bakteriami diazotroficznymi: Rhizobium leguminosarum odmiany trifolii oraz Rhizobium leguminosarum odmiany phaseoli i Azospirillum doebereinerae. Przeprowadzone badania miały na celu określenie wpływu łącznego zastosowania obu szczepów na kondycję i rozwój badanej rośliny oraz poziom związanego przez nie azotu. Efekt wiązania azotu przez użyte w doświadczeniu szczepy bakterii był niewielki, niezależnie od rodzaju użytych do szczepienia mikroorganizmów. Stwierdzono natomiast różnice indeksu zieloności liścia oraz stopnia zasiedlenia korzeni przez mikroorganizmy, w zależności od zastosowanego rodzaju szczepienia kukurydzy.

Czasopismo: Woda-Środowisko-Obszary Wiejskie
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Zanieczyszczenia bakteriologiczne w ocenie jakości wód Biebrzy

Zbadano stan zanieczyszczenia wód Biebrzy na podstawie wskaźników bakteriologicznych. Pobrano próbki wody w 11 punktach pomiarowych w dwóch terminach badawczych, tj. w czerwcu i lipcu 2007 r. Oznaczono ogólną liczbę bakterii psychrofilnych oraz NPL bakterii coli typu kałowego. Ponadto zanalizowano wybrane wskaźniki chemicznej jakości wody, m.in. ogólną zawartość węgla organicznego, azotu całkowitego i BZT<sub>5</sub>. Stwierdzono zanieczyszczenie organiczne na całej długości biegu rzeki, wywołane obecnością substancji wymywanych z okolicznych terenów bagiennych oraz dopływem ścieków bytowych i rolniczych. Szczególnie narażone na zanieczyszczenia sanitarne są Baseny Środkowy i Dolny. Wskazuje na to duża liczebność badanych grup bakterii. Prawdopodobną przyczyną pogarszania się jakości wody są dodatkowo niekontrolowane zrzuty ścieków z pobliskich zabudowań. Niezadowalający stan sanitarny ogranicza możliwości wykorzystania wód Biebrzy. Konieczna jest stała kontrola cieków i sieci drenarskiej. Należy doskonalić procedury monitoringowe, wykorzystujące kilka poziomów oceny jakości.

Czasopismo: Woda-Środowisko-Obszary Wiejskie
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Bioaktywne metabolity ryzosferowych bakterii PseudomonasJankiewicz

Celem badań było określenie, jakie metabolity, bioaktywne względem wybranych fitopatogenów zbóż, są syntetyzowane przez wyizolowane z ryzosfery pszenicy bakterie Pseudomonas. Do doświadczeń wybrano dwa różne szczepy bakterii Pseudomonas fluorescens, które charakteryzowały się w warunkach in vitro silnym antagonizmem w stosunku do fitopategenów zbóż z rodzaju Pyrenophora Alteria i Fusarium. Jak wykazały badania obydwa szczepy bakterii w warunkach doświadczeń intensywnie wydzielały cyjanowodór oraz siderofory, w tym piowerdynę. Kwas salicylowy lub jego pochodną wykryto w hodowli tylko jednego z badanych izolatów. Obydwa zastosowane w doświadczeniu szczepy P. fluorescens charakteryzowały się zdolnością do syntezy zewnątrzkomórkowych peptydaz o różnym poziomie aktywności. W hodowlach bekterii nie wykryto enzymów litycznych zdolnych do rozkładu wiązań glikozydowych - chitynazy i ß-1,3 glukanazy.

Czasopismo: Woda-Środowisko-Obszary Wiejskie
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Skład mikrobiocenotyczny drobnoustrojów biorących udział w procasach przemian azotu w glebie w otoczeniu składowiska odpadów komunalnych

Badania terenowe prowadzono w okresie od marca 2006 do września 2007 r. Z każdej strony składowiska odpadów komunalnych w Tarnowie w dwóch strefach (50-250 i 250-500 m) od jego granic wyznaczono 8 stanowisk badawczych (poletek) do poboru próbek gleby, na których uprawiano ziemniaki odmiany Kuklik. Dodatkowe poletko doświadczalne założono w zrekultywowanej części składowiska. W badanych glebach stwierdzono występowanie różnic w ilościowym składzie mikroflory, biorącej udział w metabolizmie azotowym. W analizowanej glebie liczba bakterii proteolitycznych wynosiła od 2,4 · 10 ³ do 8,3 · 10<sup>4</sup> jtk · g<sup>-1</sup>, bakterii amonifikacyjnych od 1,3 · 10<sup>5 </sup>do 8,4 · 10<sup>6</sup> jtk ·g<sup>-1</sup> oraz bakterii z rodzaju Azotobacter od 0 do 2,1 · 10 ² jtk · g<sup>-1</sup> s.m. gleby. W badanym środowisku glebowym określano również w ciągu całego okresu badawczego wartości miana bakterii Clostridium pasteurianum od 10<sup>-1</sup> do 10<sup>-5</sup>, wartości miana bakterii nitryfikacyjnych od 10<sup>-2</sup> do 10<sup>-6</sup> oraz denitryfikacyjnych na poziomie od 10<sup>-4</sup> do 10<sup>-5</sup>.

Czasopismo: Woda-Środowisko-Obszary Wiejskie
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Metody separacji niżówek na zdarzenia niezależne na przykładzie rzek Polski Wschodniej

W pracy przeprowadzono analizę zmienności parametrów niżówek w zależności od przyjętej metody separacji na zdarzenia niezależne. Analizę wykonano na podstawie wartości dobowych przepływów dla 17 przekrojów wodowskazowych IMGW, zlokalizowanych na rzekach Lubelszczyzny w okresie 01.11.1976–31.10.2013. Do wyznaczenia okresów niżówkowych zastosowano metodę TLM (ang. Threshold Level Method). Za wartość graniczną przyjęto przepływ o prawdopodobieństwie przewyższenia 90% (Q90), odczytaną z krzywej czasów przewyższenia przepływu. Do separacji niżówek na zdarzenia niezależne zastosowano metodę SPA (ang. Sequent Peak Algorithm), opartą na bilansie objętości oraz deficytów odpływu, metodę średniej ruchomej, MA (ang. moving average), z 10-dniowym okresem uśrednienia, metodę POT (ang. Peak Over Threshold) oraz kryterium IC (ang. Inter-event time and volume based Criterion), dla którego przyjęto za maksymalną długość trwania przewyższenia przepływu granicznego okresy 3-, 5-, 6-, 10- oraz 15-dniowe. Wartości parametrów niżówek separowanych metodą SPA odstawały od pozostałych metod. Często występowały również zależności odwrotne, jednak zasadniczą różnicą między metodą SPA, a pozostałymi kryteriami było występowanie susz wieloletnich. Prowadziło to do występowania zmniejszonej liczby niżówek z jednoczesnym wydłużonym czasem ich trwania. Długie okresy bilansowania przepływu przekładały się na zmniejszenie wielkości sum deficytów odpływu uzyskiwanych tą metodą. Spośród zastosowanych kryteriów czasowych najlepszym dopasowaniem charakteryzowały się metoda MA oraz kryterium mieszane IC6. Wydłużanie czasu trwania przewyższenia przepływu tcrit dla kryterium IC powodowało przybliżanie parametrów niżówek do tych uzyskanych metodą SPA. Największe natężenie niżówek uzyskano metodą POT oraz kryterium IC3. Epizody identyfikowane tymi metodami były najkrótsze, a ich deficyty największe. Również zróżnicowanie między parametrami niżówek, z zastosowaniem metod POT oraz IC3 w zależności od charakteru zlewni, było najmniejsze.

Czasopismo: Woda-Środowisko-Obszary Wiejskie
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Zmiana długości okresu wegetacyjnego w Polsce

Celem pracy była ocena zmian długości okresu wegetacyjnego w Polsce w wieloleciu 1971–2009 oraz w warunkach klimatycznych prognozowanych na lata 2030 i 2050. Długość okresu wegetacyjnego w latach 1971–2009 określono na podstawie danych dobowych z 48 stacji synoptycznych IMGW-PIB. Analizę zmian długości okresu wegetacyjnego w przyszłości wykonano dla dwóch miejscowości w Polsce: Grabowa (Polska Środkowa) i Laskowic (Polska Południowo-Zachodnia), według scenariuszy emisyjnych A1B i A2 i trzech modeli klimatycznych: ECHAM5/MPI–OM (ECHAM), HadCM3 (HadCM) i NCAR-PCM (NCAR). Wykazano, że w latach 2001–2009 okres wegetacyjny w Polsce był dłuższy o 8 dni niż w latach 1971–2000. Największe zmiany stwierdzono w północno-zachodniej Polsce, gdzie okres ten wydłużył się o ponad 9 dni, a w okolicach Koszalina i Ustki o 16 dni. Według przyjętych scenariuszy klimatycznych, w perspektywie 2030 r. okres wegetacyjny w środkowej Polsce będzie dłuższy o 10–14 dni niż w latach 1971–2000, a w perspektywie do 2050 r. – o 18–27 dni. W południowo-zachodniej Polsce długość okresu wegetacyjnego w perspektywie do 2030 r. wydłuży się o 11–17 dni, a perspektywie do 2050 r. – o 22–30 dni.

Czasopismo: Woda-Środowisko-Obszary Wiejskie
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Fosforany w wodach gruntowych na terenach zajmowanych przez użytki zielone w Polsce

W pracy zaprezentowano wyniki badań stężenia fosforu fosforanowego w wodach gruntowych spod użytków zielonych w Polsce. Badania przeprowadzono w latach 2008–2011 w ramach systemu monitoringu gleby i wody na terenach zajmowanych przez użytki zielone, prowadzonego przez Krajową Stację Chemiczno-Rolniczą i podlegające jej okręgowe stacje we współpracy z Instytutem Technologiczno-Przyrodniczym w Falentach. Stwierdzono w szczególności, że: 1) średnie roczne stężenie P-PO<sub>4</sub> w wodzie gruntowej spod użytków zielonych kształtowało się w granicach 0,19–0,29 mg•dm<sup>-3</sup> w okresie wiosennym i 0,28–0,62 mg•dm<sup>-3</sup> w okresie jesiennym; 2) każdego roku badań w okresie jesiennym zawsze występowało większe średnie roczne stężenie P-PO<sub>4 </sub> w próbkach wody niż w okresie wiosennym; 3) ze względu na stężenie fosforu fosforanowego, jakość wody w ok. 80–86% punktów monitoringu w okresach wiosennych i w przybliżeniu w 76–82% punktów monitoringu w okresach jesiennych spełniała kryteria klas jakości wód podziemnych od I do III (obejmują wody odznaczające się dobrym stanem chemicznym); 4) stężenie P-PO<sub>4</sub> w wodach gruntowych było zróżnicowane w zależności od kategorii agronomicznej gleby, formy wykorzystania użytku zielonego, rodzaju punktu monitoringu i odczynu gleby; 5) stosunkowo największe stężenie P-PO<sub>4 </sub> występowało w wodach gruntowych związanych z glebami bardzo lekkimi i ciężkimi, z pastwiskami, w dużej mierze także z glebami o odczynie lekko kwaśnym oraz w wodzie gruntowej odprowadzanej drenami.

Czasopismo: Woda-Środowisko-Obszary Wiejskie
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Stan sanitarny wód użytku ekologicznego Staw przy Kaczeńcowej oraz lekooporność bakterii Escherichia coli izolowanych ze zbiornika

Badania miały na celu ocenę stanu mikrobiologicznego wód pobranych z użytku ekologicznego „Staw przy Kaczeńcowej” w Nowej Hucie (Kraków), a także określenie, czy w zbiorniku występują drobnoustroje potencjalnie niebezpieczne z epidemiologicznego punktu widzenia. Dodatkowo z wód „Stawu przy Kaczeńcowej” izolowano bakterie z gatunku E. coli, w celu określenia ich profilu lekooporności. Analizy mikrobiologiczne obejmowały określenie liczebności bakterii mezofilnych, psychrofilnych, bakterii z grupy coli, form kałowych E. coli, a także E. faecalis, C. perfringens, Staphylococcus spp. i Salmonella spp. Próbki wód pobierane były 4 razy w roku (wiosna, lato, jesień, zima) w 5 punktach na terenie zbiornika. Ponadto, w każdym punkcie pomiarowym mierzono temperaturę wody oraz powietrza. Za pomocą metody dyfuzyjno-krążkowej określono wrażliwość szczepów E. coli na powszechnie stosowane antybiotyki. W pobranych próbkach zidentyfikowano wszystkie badane wskaźniki czystości mikrobiologicznej wód, które stanowią potencjalne zagrożenie epidemiologiczne. Wyizolowano 60 szczepów zidentyfikowanych jako E. coli, które najczęściej miały oporność na tikarcylinę i ampicylinę. Mimo że stwierdzono obecność szczepów wielolekoopornych, mechanizmu ESBL (β-laktamazy o rozszerzonym spektrum substratowym) nie wykryto.

Czasopismo: Woda-Środowisko-Obszary Wiejskie
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Udział metylotrofów wyizolowanych z gleby ryzosferowej i pozaryzosferowej spod uprawy jęczmienia w przemianach związków fosforu i siarki

Badania dotyczyły bakterii metylotroficznych - charakteryzujących si. zdolnością do wykorzystywania, jako substratu, związków jednowęglowych, takich jak: metan, metanol, metyloaminy. Jak wykazały wcześniejsze badania, w glebie dominującą grupą są metylotrofy fakultatywne wykorzystujące - poza zwiąkami typu C1 - związki wielowęglowe, a także niektóre związki organiczne azotu. Celem przeprowadzonych badań było określenie zdolności metylotrofów do metabolizowania również związków fosforu i siarki. W warunkach laboratoryjnych określano zdolność do mineralizacji organicznych związków fosforu i siarki, a także ich zdolność do rozpuszczania nierozpuszczalnych fosforanów oraz utleniania mineralnych związków siarki. Wyniki uzyskane na podstawie aktywności fosfatazy kwaśnej wykazały zdolność metylotrofów do mineralizacji fosforu organicznego. Aktywność fosfatazy mieściła się w granicach 2.113 µmol PNP·ml-¹·h-¹, przy czym największą aktywność przejawiały szczepy pochodzące z gleby pozaryzosferowej. Metylotrofy z tej strefy wykazywały równie. większą zdolność do desulfurylacji cysteiny i metioniny. Metylotrofy wyizolowane z gleby ryzosferowej wykazywały większą aktywność w rozpuszczaniu fosforanów. Żaden z analizowanych szczepów nie utleniał mineralnych związków siarki.

Czasopismo: Woda-Środowisko-Obszary Wiejskie
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Sezonowe zmiany wskaźników stanu sanitarnego gleby na terenie oraz w rejonie składowiska odpadów komunalnych aglomeracji krakowskiej

Celem pracy było określenie wpływu składowiska odpadów komunalnych aglomeracji krakowskiej na zmiany stanu wskaźników sanitarnych gleby. Próbki gleby do badań mikrobiologicznych pobierano od czerwca 2004 r. do maja 2005 r. co miesiąc, z 10 stanowisk badawczych, zlokalizowanych na terenie oraz w sąsiedztwie składowiska odpadów komunalnych Barycz w Krakowie. Dobry stan sanitarny gleby stwierdzono dopiero w miejscu odległym więcej niż 1000 m na północ od składowiska. Gleby występujące na pozostałych stanowiskach badawczych należy uznać za zanieczyszczone sanitarnie.

Czasopismo: Woda-Środowisko-Obszary Wiejskie
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Problemy monitoringu zanieczyszczeń mikrobiologicznych powietrza

W pracy omówiono składniki bioaerozolu ze szczególnym uwzględnieniem zanieczyszczeń mikrobiologicznych (bakterii i grzybów), źródeł ich pochodzenia (naturalne i antropogeniczne) oraz rozprzestrzeniania się i zagrożeń wynikających z obecności drobnoustrojów w powietrzu wewnętrznym i atmosferycznym. Przedstawiono przykładowe choroby, których czynniki przenoszone są drogą powietrzną, oraz problemy związane z regularnym monitoringiem zanieczyszczeń biologicznych atmosfery. Odrębną część pracy poświęcono sposobom badań mikrobiologicznych, przedstawiono krótko wybrane metody badań powietrza oraz omówiono ich wady i zalety. W ostatniej części przedstawiono problemy dotyczące oceny stopnia zanieczyszczenia powietrza przez drobnoustroje. Problemy te wynikają z braku obowiązujących norm oraz innych regulacji prawnych związanych z mikrobiologicznym skażeniem powietrza, które umożliwiałyby jednoznaczną interpretację wyników badań.

Czasopismo: Woda-Środowisko-Obszary Wiejskie
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Wpływ kompostowania osadów ściekowych na liczebność wybranych grup drobnoustrojów autochtonicznych

Wysoka temperatura, generowana w czasie kompostowania odpadów organicznych, zapewnia skuteczną higienizację biomasy, hamując jednocześnie tempo mineralizacji zawartych w niej związków organicznych. W wyniku sukcesji mikroorganizmów miejsce mezofili zajmują wówczas drobnoustroje termofilne, odpowiedzialne za stabilizację materii organicznej w fazie wzrostu temperatury. Ich aktywność stanowi jeden z ważnych czynników, decydujących o powodzeniu procesu kompostowania. Celem badań było określenie oddziaływania środowiska pryzmy kompostowanych osadów ściekowych na ogolną liczbę bakterii mezo- i termofilnych oraz termofilnych grzybów, bakterii przetrwalnikujących i promieniowców. Uzyskane wyniki dowodzą, że mimo zachodzących w trakcie procesu zmian - jego ostateczny wpływ na wielkość populacji badanych drobnoustrojów nie był znaczący. Ogólna liczebność drobnoustrojów mezofilnych i termofilnych wynosiła 9,66 · 10<sup>6</sup> - 3,29 · 10<sup>8</sup> jtk · g<sup>-1</sup>, termofilnych promieniowców - 6,67 · 10 <sup>3</sup> - 1,63 ³ 10<sup>5</sup>jtk ³g<sup>-1</sup>, a bakterii przetrwalnikujących - 6,67 ³ 10<sup>4</sup> - 8,33 ³ 10<sup>6</sup> jtk ³ g<sup>-1</sup>. Największą wrażliwością na niekorzystne warunki panujące w pryzmie charakteryzowały się grzyby termofilne, których koncentracja w końcowym terminie analiz wynosiła 10<sup>2</sup> jtk ³ g<sup>-1</sup> i była niższa od początkowej o ok. 2 log. Najwyższa temperatura zaobserwowana w czasie doświadczenia wyniosła 42,3 ° C.

Czasopismo: Woda-Środowisko-Obszary Wiejskie
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Mikroflora epifityczna triticum aestivum l. wokół składowiska odpadów komunalnych w Tarnowie-Krzyżu

Badania mikrobiologiczne, prowadzone wokół składowiska odpadów komunalnych w Tarnowie- Krzyżu, miały na celu zbadanie wpływu czynnego składowiska na skład mikroflory epifitycznej. W ramach doświadczenia badano skład ilościowy i jakościowy mikroflory (bakterie, promieniowce, pleśnie i drożdże) pszenicy ozimej odmiany Żura w zależności od sezonu wegetacyjnego, wieku rośliny i lokalizacji uprawy. Ponad 90% izolowanych drobnoustrojów badanych roślin stanowiły bakterie i drożdże. Czynnikiem istotnie różnicującym skład ilościowy mikroflory epifitycznej, niezależnie od punktu badawczego, był wiek rośliny. Czynnikiem różnicującym skład jakościowy mikroflory było stanowisko badawcze. Najrzadziej izolowano promieniowce, które były reprezentowane przez przedstawicieli rodzaju Streptomyces. Skład mikroflory epifitycznej roślin ze stanowiska oddzielonego od czynnego składowiska lasem odbiegał od składu mikroepifitów roślin z pozostałych poletek, co sugeruje inne pochodzenie drobnoustrojów niż w przypadku pozostałych stanowisk. Na poletkach zlokalizowanych najbliżej czynnego sektora składowiska kilkakrotnie stwierdzano występowanie gronkowców, Escherichia coli i grzybów pleśniowych z gatunku Aspergillus flavus, z czego wynika, że obiekt ten może być źródłem ich pochodzenia, mającym wpływ na kształtowanie się składu jakościowego mikroflory.

Czasopismo: Woda-Środowisko-Obszary Wiejskie
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka