rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Wpływ układu oczyszczania wody na zakres stosowalności procesu MIEX®DOC

Analiza położenia zakresu stosowalności procesu MIEX®DOC miała na celu wskazanie racjonalnych wartości podstawowych parametrów tego procesu, tj. dawki żywicy i czasu kontaktu. Wykazano, że zakres ten ograniczony jest skrajnymi wartościami iloczynu dawki żywicy i czasu kontaktu (FPmin; FPmaks), określonymi na podstawie badania przebiegu krzywej kinetycznej. Położenie zakresu stosowalności określono badając wodę powierzchniową ujmowaną do zaopatrzenia Wrocławia, oczyszczaną w układzie technologicznym składającym się z koagulacji, filtracji (sand filtration), ozonowania pośredniego, filtracji przez złoże węglowe (GAC) i dezynfekcji. W badaniach nie stwierdzono wyraźnie powtarzalnych relacji w przebiegach krzywych kinetycznych procesu stosowanego w różnych miejscach układu technologicznego. Wyraźna była natomiast tendencja do obniżania wartości dolnej granicy zakresu stosowalności po kolejnych procesach oczyszczania, z wyjątkiem wody po filtracji przez złoże węgla aktywnego. Podobna tendencja w odniesieniu do górnej granicy zakresu stosowalności była znacznie mniej powtarzalna. Wykazano, że wraz z postępującym stopniem oczyszczenia wody zakres stosowalności procesu MIEX®DOC ulegał zawężeniu oraz nieznacznemu przesunięciu w kierunku niższych wartości iloczynu dawki żywicy i czasu kontaktu. W konsekwencji można wnioskować, że lokowanie procesu wymiany anionowej po kolejnych procesach oczyszczania wody będzie wiązało się z malejącymi nakładami na jego realizację. Biorąc jednak pod uwagę znacznie szybciej malejące ładunki usuwanych zanieczyszczeń, nakłady jednostkowe będą wzrastały.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Synteza i właściwości mezoporowatych węgli otrzymanych z żywic fenolowych w obecności polimerów blokowych

Zaproponowano syntezę mezoporowatego węgla poprzez polimeryzację floroglucyny i formaldehydu w obecności trójblokowego kopolimeru Lutrol F127 użytego jako składnik strukturotwórczy. Otrzymany w ten sposób węgiel MC-ST scharakteryzowano na podstawie izoterm adsorpcji i desorpcji azotu w temperaturze 77 K, które użyto do wyznaczenia powierzchni właściwej, objętości porów i funkcji rozkładu objętości porów. Stwierdzono, że otrzymany węgiel MC-ST zawiera jednorodne mezopory o średnim wymiarze ok. 9 nm, ma powierzchnię właściwą ok. 450 m2/g i całkowitą objętość porów 0,70 cm3/g. Wykazano, że otrzymany materiał jest mezoporowatym węglem z niewielkim, mało znaczącym, udziałem mikroporów.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Badania wpływu sedymentacji w procesie dwustopniowej koagulacji substancji humusowych w wodzie na zdolność rozbitych kłaczków pokoagulacyjnych do powtórnej aglomeracji

Skuteczność procesu koagulacji jest ściśle zależna od własności powstających kłaczków. Własności kłaczków opisywane są głównie w oparciu o dwie podstawowe wielkości tzn. wytrzymałość kłaczków oraz zdolność kłaczków do powtórnej aglomeracji. Są one szczególnie istotne, gdyż w układach technologicznych istnieje wiele obszarów, gdzie kłaczki mogą ulec rozbiciu, wpływając na niewłaściwy przebieg procesu uzdatniania. Ponadto udowodniono, iż nawet podczas flokulacji wzrostowi kłaczków towarzyszy stale proces ich rozpadu, stąd końcowy efekt flokulacji jest wynikiem osiągniętej równowagi pomiędzy tworzeniem i rozbiciem kłaczków. Uzyskane wyniki badań wskazują, iż proces pośredniej sedymentacji korzystnie wpływa na zdolności rozbitych kłaczków do powtórnej aglomeracji, potwierdzając możliwość poprawy efektywności uzdatniania wody poprzez zastosowanie dwustopniowej flokulacji z pośrednią sedymentacją.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Porównanie klasycznych metod wyznaczania funkcji rozkładu objętości porów materiałów krzemionkowych MCM-41 i SBA-15

Dwa rodzaje popularnych mezoporowatych materiałów krzemionkowych MCM-41 i SBA-15, zawierających jednorodne mezopory o cylindrycznych kształtach, wykorzystano jako modelowe adsorbenty do porównania adsorpcyjnych metod charakterystyki materiałów nanoporowatych. W pracy wykazano, że ulepszona metoda KJS (Kruka, Jarońca i Sayari), która oparta jest na algorytmie BJH (Barretta, Joynera i Halendy), eksperymentalnej zależności wymiaru porów od ciśnienia kondensacji kapilarnej i statystycznej grubości filmu adsorpcyjnego daje wartości wymiaru porów w przypadku materiałów MCM-41 i SBA-15 bardzo bliskie wyznaczonym za pomocą strukturalnego modelowania danych XRD i SAXS. Metoda BdB (Broekhoffa i de Boera) zastosowana do gałęzi adsorpcyjnej izotermy azotu  (BdB-ads) i do gałęzi desorpcyjnej izotermy azotu (BdB-des) daje nieco gorsze oszacowanie wielkości porów. Stwierdzono, że metodę BdB-des można stosować do opisu materiałów MCM-41 mających mniejsze mezopory, a metody BdB-ads i BdB-des do opisu materiałów SBA-15 mających większe mezopory.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Analiza wpływu czynników meteorologicznych na zmienność poboru wody w miejskim systemie wodociągowym

Przeprowadzono analizę zmian dobowego poboru wody we Wrocławiu w 2011 r. w zależności od czynników meteorologicznych, tj. temperatury powietrza i wysokości opadów atmosferycznych. Prawie 60% z ilości wody wtłoczonej do sieci wodociagowej po-brano na potrzeby gospodarstw domowych, 22% na pozostałe cele komunalne, a 18% sta-nowiła woda zużyta na potrzeby własne systemu wodno-ściekowego oraz straty wody. Badania związków między poborem wody a czynnikami meteorologicznymi przeprowadzono w poszczególnych miesiącach, kiedy liczba mieszkańców była prawie stała. Liczbowe zależności między poborem wody a temperaturą powietrza (średnią i maksymalną) i wysokością opadów atmosferycznych określono oddzielnie w dniach roboczych (z sobotami) oraz wolnych od pracy (niedziele i święta). Z dokonanej analizy statystycznej wynika, że istnieje bardzo wyraźny wpływ maksymalnej dobowej temperatury powietrza na dobowy pobór wody w miesiącach letnich (od maja do sierpnia). W dniach o największej temperaturze maksymalnej w maju, czerwcu i lipcu pobór wody był odpowiednio o 11,8%, 11,1% i 13,3% większy niż w dniach o najmniejszej temperaturze maksymalnej w tych miesiącach. Zauważalny wpływ wysokości opadów deszczu na zmniejszenie poboru wody stwierdzono w dniach roboczych w czerwcu, który był najcieplejszym i najbardziej suchym miesiącem w analizowanym roku.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Wykorzystanie disdrometru laserowego do kalibracji obrazów pochodzących z radarów opadowych na przykładzie Warszawy

Problemy związane z eksploatacją przeciążonych systemów kanalizacji ogólnospławnej w największych miastach w Polsce wymuszają rozwój systemów sterowania nimi w czasie rzeczywistym (RTC), jak również skłaniają do postępu w modelowaniu hydrodynamicznym miejskich systemów odwadniania. Praktyczne wdrożenie tych działań w dużych aglomeracjach wymaga dostępu do nowego źródła informacji o strukturze przestrzenno-czasowej pól opadowych. Można to obecnie osiągnąć jedynie przez wykorzystanie techniki radarów opadowych, jednakże najpierw potrzebne jest wypracowanie skutecznych technik kalibracji sygnałów radarowych. Mając to na uwadze zbadano możliwość zastosowania disdrometru laserowego OTT Parsivel2 do konwersji odbiciowości radarowej (Z) na natężenie opadów (R). Analizie poddano zbiory pomiarowe z 2013 r. zarejestrowane przez disdrometr zainstalowany w Warszawie (Polska). Zależności Z–R opracowano przy różnych rozdzielczościach czasowych w zakresie od 10 s do 10 min. Wykazano, że zależności Z–R mają typową strukturę zależności potęgowych, a ich parametry (a=155 i b=1,53), wyznaczone przy wyjściowej rozdzielczości czasowej 10 s były zbliżone do najczęściej publikowanych parametrów zależności w przypadku opadów atmosferycznych zdominowanych przez deszcze. Ponadto zauważono wyraźną zmianę parametrów zależności Z–R przy zmieniającej się rozdzielczości czasowej analizy. Zwiększenie wartości parametru a i jednoczesny spadek wartości parametru b był obserwowany wraz z wydłużającym się czasem rozdzielczości czasowej prowadzonych badań. Zjawisko to może być tłumaczone uśrednianiem wartości Z i R przy wydłużających się oknach czasowych analizy.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Badania laboratoryjne i techniczne fermentacji mlekowej odpadów organicznych

Przedstawiono wyniki projektu badawczego, którego celem była analiza przydatności biologicznie rozkładalnych odpadów z placów targowych oraz z punktów gastronomii, jako substratu do wytwarzania kwasu mlekowego w procesie fermentacji mlekowej. Kwas mlekowy jest stosowany głównie do produkcji biopolimerów na potrzeby medycyny, do wytwarzania opakowań, włókien syntetycznych i odzieży, a także w przemyśle spożywczym, garbarskim, kosmetycznym itp. Wytwarzanie kwasu mlekowego z odpadów organicznych jest rodzajem recyklingu organicznego tych odpadów, a więc procesem mającym wysoki priorytet w hierarchii postępowania z odpadami. W badaniach laboratoryjnych oraz w skali technicznej odpady zaszczepiono bakteriami mlekowymi (Pediococcus acidilactici, Lactobacillus paracasei, Lactococcus lactis) zawartymi w produkcie handlowym Bonsilage Forte firmy Lactosan. Na podstawie badań laboratoryjnych stwierdzono, że optymalna temperatura fermentacji mlekowej wynosiła 37 stopni Celsjusza. Zaobserwowano znaczny spadek wydajności procesu wraz ze wzrostem rozcieńczenia odpadów wodą (od 1:1 do 1:10). Przeanalizowano wpływ dodatku wapna lub ługu sodowego, wypełnienia przestrzeni gazowej reaktora gazem obojętnym (azot) oraz tlenem, a także dawkowania glukozy na przebieg procesu oraz rozkład kwasu mlekowego. W badaniach technicznych, przeprowadzonych w reaktorze o pojemności użytkowej 30 m3, uzyskano obiecujące wyniki, tj. utrzymywanie stałego stężenia kwasu mlekowego przy wysokim rozcieńczeniu odpadów wodą. Dalsze badania ukierunkowane będą na opracowanie skutecznej metody wydzielania kwasu mlekowego z ciekłego produktu fermentacji odpadów.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Badania wpływu grubości błony biologicznej na ziarnach złoża filtracyjnego na zużycie tlenu podczas usuwania azotu amonowego z wody

Omówiono wyniki badań przeprowadzonych na modelu fizycznym filtru pospiesznego z biologicznie aktywnym piaskowym złożem filtracyjnym. Przeanalizowano cykle filtracyjne przy prędkości filtracji 5 m/h i 10 m/h i temperaturze wody 15 stopni Celsjusza. Stwierdzono, że w miarę przedłużania czasu filtracji azot amonowy był okresowo usuwany przy zużyciu tlenu mniejszym od wynikającego ze stechiometrii reakcji nitryfikacji. Wynikało z tego, że w złożu filtracyjnym, oprócz nitryfikacji, zachodził także proces asymilacji azotu amonowego przez bakterie nitryfikacyjne i heterotroficzne. Wykazano, że przyrost błony biologicznej przy wyższej prędkości filtracji był wolniejszy w wyniku stałego odrywania się części organizmów heterotroficznych i powolnego przyrastania struktur bakterii nitryfikacyjnych odporniejszych na działanie strumienia przepływającej wody. W efekcie, przy większych prędkościach filtracji, niższym zużyciu tlenu od wynikającego ze stechiometrii reakcji nitryfikacji, tworząca się na ziarnach błona biologiczna miała strukturę bardziej zwartą i później osiągała grubość czyniącą ją podatną na zrywające działanie strumienia wody. Przy niższej prędkości filtracji błona biologiczna miała większą grubość. Stwierdzono także, że powtarzającym się w trakcie cyklu filtracyjnego zjawiskom odrywania błony i zmniejszenia jej grubości towarzyszył wzrost zużycia tlenu powyżej wartości wynikającej ze stechiometrii reakcji nitryfikacji.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Badania wpływu jakości wody na wytwarzanie barwników fotosyntetycznych w komórkach glonów Chlorella vulgaris na potrzeby biomonitoringu wód powierzchniowych

W pracy wykazano możliwości zastosowania biotestu z użyciem synchronicznej hodowli glonów Chlorella vulgaris do kontroli jakości wód powierzchniowych. W badaniach wykorzystano próbki wody pobrane ze Zbiornika Goczałkowice. Jako kryterium zmian zachodzących w komórkach glonów przyjęto zmiany zawartości barwników fotosyntetycznych pochodzących z 24-godz. cyklu życia hodowli, do analizy których zastosowano technikę wysokosprawnej chromatografii cieczowej (HPLC). W badanych glonach zidentyfikowano następujące barwniki fotosyntetyczne: neoksantyna, wiolaksantyna, anteraksantyna, luteina, zeaksantyny, chlorofile a i b oraz karoteny ? i ?. Stwierdzono, że na podstawie zmian zachodzących w komórkach glonów Chlorella vulgaris można wnioskować o zmianach jakości wody spowodowanych np. przez powódź. Spośród zidentyfikowanych barwników fotosyntetycznych najlepszymi wskaźnikami zmian jakości wody wydają się być chlorofil a, chlorofil b oraz zeaksantyna i neoksantyna.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Badania rozkładu niejonowych związków powierzchniowo czynnych w wybranych procesach pogłębionego utleniania

Przeprowadzono badania rozkładu niejonowych związków powierzchniowo czynnych w roztworach wodnych przy pomocy procesu Fentona. Zastosowane surfaktanty (Tritony, Tergitole i Symperoniki) różniły się obecnością pierścienia aromatycznego w cząsteczce, rodzajem łańcucha alkilowego oraz długością łańcucha polioksyetylenowego. Podjęto próbę określenia wpływu budowy cząsteczki niejonowego surfaktantu na przebieg procesu utlenienia i końcowy stopień mineralizacji roztworu, tj. na zawartość ogólnego węgla organicznego, chemiczne zapotrzebowanie na tlen i absorbancję roztworu. Porównując wyniki z wcześniejszymi rezultatami badań procesów pogłębionego utleniania (AOP) przy łącznym działaniu ozonu, promieniowania UV i nadtlenku wodoru stwierdzono, że proces Fentona należy do najbardziej skutecznych metod rozkładu niejonowych środków powierzchniowo czynnych.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Wpływ warunków mieszania na kinetykę usuwania substancji organicznych z wody w procesie magnetycznej wymiany anionowej

Wykazano, że sposób i intensywność mieszania są istotnymi parametrami procesu wymiany anionowej z użyciem żywicy MIEXŽ, którym dotychczas nie poświęcano wiele uwagi. Dane doświadczalne przedstawiono w postaci krzywych kinetycznych opisanych równaniem reakcji chemicznej pseudo-pierwszego rzędu. Wartości współczynników tego równania posłużyły do interpretacji wyników badań. Uzyskane wyniki badań z użyciem roztworu modelowego zawierającego naturalne substancje organiczne (abs. w UV254nm1m ok. 42, RWO ok. 7,5 gC/m3) potwierdziły, że intensywność mieszania miała istotny wpływ na kinetykę ich usuwania z wody w tym procesie, przy czym jej wpływ na wartość adsorpcji był nieznaczny. Stopniowo zmniejszający się przyrost adsorpcji obserwowany był w całym zakresie badanych intensywności mieszania (100÷300 obr./min). Znacznie istotniejszy był wpływ intensyfikacji mieszania na wzrost szybkości usuwania substancji organicznych. Zależność ta miała charakter liniowy w całym zakresie badanych intensywności mieszania, w którym odnotowano wzrost szybkości reakcji o 80÷90%, w zależności od zastosowanego wskaźnika zawartości substancji organicznych w wodzie (RWO, barwa, absorbancja w nadfiolecie).

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Synteza i właściwości fizykochemiczne kulistych struktur węglowo-srebrowych

Kuliste cząstki węglowe wykorzystywano jako rdzenie w procesie osadzania nanocząstek srebra prowadzącym do otrzymywania struktur węglowo-srebrowych typu core-shell. Kule węglowe o średnicy ok. 450÷550 nm otrzymano zmodyfikowaną metodą Stöbera z wykorzystaniem żywicy fenolowej, którą w końcowym etapie syntezy poddano procesowi karbonizacji w temperaturze 600°C w ciągu 4 h w obojętnej atmosferze. Aby umożliwić zajście procesu osadzania srebra powierzchnie kul węglowych poddano najpierw utlenianiu za pomocą kwasu azotowego, a następnie przyłączaniu grup aminopropylowych z zastosowaniem 3-aminopropylotrimetoksysilanu. Proces osadzania srebra na modyfikowanych kulach węglowych prowadzono dwuetapowo - w pierwszym etapie kationy srebra redukowano w obecności wody amoniakalnej za pomocą kationów Sn2+ zaadsorbowanych na powierzchni kul węglowych, natomiast w drugim srebro osadzano w wyniku redukcji kationów srebra za pomocą formaldehydu. Proces ten doprowadził do gęstego pokrycia powierzchni kul węglowych nanocząstkami srebra o niezbyt regularnych wymiarach (od ok. 50 nm do ok. 100 nm). Na podstawie zdjęć skaningowej mikroskopii elektronowej wykazano, że stopień pokrycia powierzchni kul węglowych srebrem zależał od stosunku masy użytego węgla do masy azotanu srebra. Wykazano, że struktury węglowo-srebrowe charakteryzowały się znaczną absorpcją promieniowania UV-Vis (320÷800 nm).

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Adsorpcja dodecylobenzenosulfonianu sodu (SDBS) na żelu krzemionkowym z roztworów wodnych

Zbadano przebieg procesu adsorpcji anionowej substancji powierzchniowo czynnej SDBS (dodecylobenzenosulfonianu sodu) na drobnoziarnistym (0,2÷0,5 mm, Merck) oraz gruboziarnistym żelu krzemionkowym (2÷5 mm, Chempur) w układach nieprzepływowym (test naczyniowy) i przepływowym (reaktor rurowy). Określono kinetykę procesu adsorpcji oraz wpływ ilości żelu krzemionkowego i stężenia SDBS na wartość adsorpcji. Wykazano, że adsorpcja SDBS w układzie nieprzepływowym na gruboziarnistym żelu krzemionkowym była zdecydowanie mniejsza niż w układzie przepływowym. Wyniki adsorpcji SDBS na drobnoziarnistym żelu krzemionkowym porównano z danymi literaturowymi analizując nadmiarowe izotermy adsorpcji z roztworów dwuskładnikowych.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Modelowanie zmian jakości wody w systemie dystrybucji

Modelowanie matematyczne systemów dystrybucji wody jest coraz częściej wykorzystywane w procesach automatycznego sterowania i zarządzania w przedsiębiorstwach wodociągowych. W pracy zaprezentowano model hydrauliczny fragmentu systemu zaopatrzenia w wodę eksploatowanego przez Górnośląskie Przedsiębiorstwo Wodociągów w Katowicach, powiązany z modelem transportu masy i kinetyką reakcji pierwszego rzędu zużycia chloru oraz powstawania trihalometanów. Zaproponowany model został pozytywnie zweryfikowany wynikami pomiarów. Większość odchyleń zawartości chloru pozostałego i sumy THM od wartości zmierzonych nie przekraczała 30%. Potwierdzona zatem została jego przydatność do prognozowania zarówno zawartości chloru wolnego, jak i sumy THM w wodzie podczas jej transportu do odbiorców. Przeprowadzone symulacje umożliwiły dodatkowo zidentyfikowanie odcinków sieci, w których występowały lokalne niedobory chloru pozostałego w wodzie.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Ocena cyklu życia systemu gospodarki odpadami na przykładzie Wrocławia

Przeprowadzono analizę cyklu życia (LCA) wariantowych rozwiązań systemu gospodarki odpadami komunalnymi we Wrocławiu w perspektywie 2020 r. Wyniki LCA jednoznacznie wykazały, że najkorzystniejszym z analizowanych wariantów okazał się zwiększony recykling połączony z termicznym przetwarzaniem (spalaniem) pozostałych odpadów zmieszanych. Ten wariant zapewnił odzyskanie największej ilości energii z odpadów. Wariant z beztlenową stabilizacją biofrakcji, w ramach mechaniczno-biologicznego przetwarzania od-padów, był korzystniejszym rozwiązaniem od tlenowej stabilizacji z uwagi na możliwość odzyskania energii biogazu (biogaz jest w całości traktowany jako odnawialne źródło energii, natomiast energia ze spalania odpadów komunalnych - w 42%). Wydzielana w procesach mechaniczno-biologicznego przetwarzania odpadów frakcja paliwowa (RDF) może znaleźć zastosowanie w cementowni jako substytut węgla kamiennego do wytwarzania energii cieplnej, jednak bardziej korzystne z uwagi na ochronę środowiska jest wykorzystanie stałych paliw wtórnych w technologii współspalania w elektrociepłowni. Najmniej korzystny z analizowanych wariantów gospodarki odpadami okazał się wariant stosowany obecnie, polegający głównie na składowaniu odpadów. Potwierdzono, że racjonalna gospodarka odpadami komunalnymi, dzięki odzyskaniu surowców i energii i zastąpieniu nimi kopalnych surowców i paliw, przyczynia się istotnie do zmniejszenia globalnej emisji zanieczyszczeń do środowiska (zwłaszcza do powietrza) spowodowanej działalnością gospodarczą.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Badania nad określeniem stopnia spolimeryzowania wstępnie zhydrolizowanych koagulantów glinowych

Jednym ze sposobów charakterystyki produktów hydrolizy koagulantów glinowych jest ferronometria - metoda kolorymetryczna oparta na reakcji hydrokompleksów glinu z ferronem. Metoda ta wykorzystuje różnice w kinetyce reakcji pomiędzy ferronem i glinem występującym w postaci monomerów, polimerów oraz w formie koloidalnej. Wykorzystując metodę ferronometrii wykazano, że możliwe jest jej zastosowanie do oceny stopnia spolimeryzowania koagulantów glinowych. Wyniki oceny form związków glinu (monomer, polimer, forma koloidalna) w aspekcie ich reakcji z ferronem poddano weryfikacji opierając się na parametrach kinetycznych reakcji. Wyniki obliczeń wykazały, że uzyskane stosunki poszczególnych form glinu w koagulancie w przypadku typowych reagentów wstępnie zhydrolizowanych (PAX XL 19) były zbieżne z wynikami klasycznej ferronometrii. W przypadku koagulantów FLOKOR 1A i FLOKOR 1ASW rozbieżności pomiędzy stopniem polimeryzacji określonym tymi metodami były znaczne, co wynikało z istotnych różnic w składzie chemicznym badanych koagulantów i dużej zawartości związków silnie spolimeryzowanych w koagulantach z grupy FLOKOR.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Badania modelowe rozprzestrzeniania się butylohydroksytoluenu (BHT) migrującego z rur polietylenowych (PE-HD) do wody

Rury wykonane z polietylenu wysokiej gęstości (PE-HD) są szeroko stosowane do budowy sieci i instalacji wodociągowych. Migracja stosowanych w ich produkcji związków organicznych (zwłaszcza przeciwutleniaczy) ze ścianek przewodów może pogarszać jakość wody wodociągowej. W pracy przedstawiono wyniki badań laboratoryjnych i numerycznych rozprzestrzeniania się butylowanego hydroksytoluenu (BHT) w wodzie, migrującego ze ścianek przewodu z PE-HD. Badania zostały przeprowadzone w zamkniętym układzie laboratoryjnym, w którym krążyła woda ze stałą prędkością przez 72 h. Pomiar zawartości BHT w wodzie wykonano metodą spektometrii mas, natomiast obliczenia modelowe przeprowadzono stosując komercyjny program Fluent (Ansys Inc.), wykorzystując niezbędne dane wejściowe oraz warunki początkowe i brzegowe. Zaobserwowano wyraźny wzrost zawartości BHT w cyrkulującej wodzie, wynikający z migracji tego przeciwutleniacza ze ścianek przewodu z PE-HD do płynącej w nim wody. Uzyskane wyniki obliczeń modelowych zawartości BHT w wodzie wykazały dobrą zgodność z wartościami pomierzonymi w układzie badawczym.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka