rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Młodzież wobec zjawiska rywalizacji we współczesnym świecie

W artykule zdefiniowano pojęcie rywalizacji, a także ukazano mechanizm przenikania zjawiska rywalizacji do szkoły jako środowiska funkcjonowania młodzieży poprzez odwołanie się do ekologicznej koncepcji rozwoju człowieka według Urie Bronfenbrennera, założeń neoliberalizmu, a także ponowoczesności jako etapu rozwoju społeczeństwa. Problem różnic pomiędzy kobietami a mężczyznami w podejściu do rywalizacji przeanalizowano w kontekście podejścia ewolucyjnego oraz społeczno-kulturowego.Cel badań W opracowaniu poszukiwano odpowiedzi na pytanie jakie są opinie młodzieży, przedstawicieli pokolenia Z, na temat rywalizacji we współczesnym świecie, a także czy w poglądach pomiędzy kobietami a mężczyznami istnieją różnice. Metoda badań Zaprezentowane wyniki badań uzyskano za pomocą metody sondażu diagnostycznego oraz techniki ankiety wśród młodzieży uczącej się w technikum w średnim mieście. W celu obliczenia związku pomiędzy zmiennymi wykorzystano test χ2 oraz zastosowano program statystyczny SPSS – PS Imago w wersji 5.0Wyniki Z badań wynika, że młodzież doświadcza rywalizacji oraz jej negatywnych skutków. Rywalizacja wśród badanych pełni głównie rolę narzędzia wywierania wpływu w grupie. Młodzież akceptuje rywalizację, która stanowi źródło zadowolenia i motywacji do działania, ale nie wyklucza konieczności współpracy. Pomiędzy kobietami a mężczyznami w opiniach na temat rywalizacji odnotowano różnice istotne statystycznie. Mężczyźni byli bardziej zorientowani rywalizacyjnie niż kobiety. Mężczyźni w sytuacji przegranej częściej deklarowali odczuwanie złości oraz upokorzenia, natomiast kobiety niedowartościowania. Kobiety częściej niż mężczyźni zwracały uwagę na takie negatywne konsekwencje rywalizacji dla psychospołecznego funkcjonowania, jak odczuwanie paniki, napięcia, zaburzenia myślenia oraz percepcji własnej sytuacji.Wnioski Młodzież u progu dorosłości doświadcza rywalizacji, funkcjonuje według zasad konkurencji oraz ją akceptuje, ale też nie wyklucza współpracy. Badani doświadczali negatywnego wpływu rywalizacji na kondycję psychofizyczną. Z badań wynika, że kobiety gorzej odnajdywały się w sytuacjach rywalizacji. Oznacza to konieczność włączenia do programów profilaktycznych tematów dotyczących rywalizacji, ambiwalencji wzorów męskości oraz kobiecości, a także wzmacniania u uczniów odporności emocjonalnej.

Czasopismo: Lubelski Rocznik Pedagogiczny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Strony internetowe wspierające interaktywną edukację wczesnoszkolną – wybrane rozwiązania

Współczesny świat młodego człowieka bez wątpienia jest cyfrowy. Pokolenie to nie zna już innego świata, bez internetu, smartfonów, sieci społecznościowych. Stąd też edukacja już od najmłodszych lat powinna z jednej strony przejść transformację do bardziej cyfrowej, z drugiej jednak strony nauczyć świadomego i bezpiecznego korzystania z nowych technologii. Cel badań: Celem artykułu jest przybliżenie założeń podstawy programowej dla I etapu edukacji oraz nowoczesnych narzędzi pozwalających przygotować interaktywne ćwiczenia. Stan wiedzy: Podstawa programowa zawiera odwołania do wykorzystania nowoczesnych technologii niemal w każdej edukacji na I etapie kształcenia. Uczniowie powinni zapoznać się tu zarówno z obsługą podstawowych programów biurowych, jak również poznać zasady netykiety i bezpiecznego dla zdrowia korzystania z technologii cyfrowych. Pomocne w realizacji tych zadań, ale i całej podstawy programowej, są omówione w dalszej części artykułu aplikacje internetowe. Za ich pomocą nauczyciele mogą przygotowywać ciekawe, wciągające ćwiczenia interaktywne. Podsumowanie: Współczesna szkoła, mimo wielu zabiegów, nadal jest analogowa. Reformie podlega jedynie podstawa programowa. Brak sprzętu, odpowiedniego oprogramowania oraz kompetencji zniechęca nauczycieli od realizacji pewnych obszarów podstawy programowej. Z pomocą przychodzą jednak zaprezentowane w niniejszym artykule aplikacje internetowe.

Czasopismo: Lubelski Rocznik Pedagogiczny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Cechy społeczno-zawodowe oraz osobiste systemy wartości jako czynniki kształtujące style kierowania menedżerów polskich instytucji kultury

W dyskusji dotyczącej instytucji kultury w Polsce, często podkreślana jest rola wartości w tworzeniu ich wewnętrznej kultury organizacyjnej. Stawiane są między innymi pytania  o rodzaj przywództwa jakie powinien sprawować oraz jakie wartości wyznawać „idealny” "menedżer kultury". Jednak doniesień z prac badawczych eksplorujących tę problematykę jest niewiele. Niepełny wydaje się także ogólny obraz kadry menedżerskiej wspomnianych instytucji. Stanowi to lukę w wiedzy na temat osób instytucjonalnie organizujących życie kulturalne Polaków.Cel badań: Celem pracy była ocena związku pomiędzy cechami społeczno-zawodowymi oraz osobistym systemem wartości a stylami kierowania średniego i wysokiego szczebla kadry kierowniczej polskich instytucji kultury.Materiały i metody: Badanie zostało przeprowadzone techniką ankiety na 500 menedżerach różnych instytucji kultury w całej Polsce. Użyto  Listy Wartości Osobistych (LWO) oraz Siatki Stylów Kierowania (SSK). Uzyskano 128 poprawnie wypełnionych arkuszy odpowiedzi.Wyniki: 87,6% respondentów posiada wykształcenie co najmniej magisterskie, 54,7% to osoby do 45 roku życia, (59,4%) z nich przejawia zintegrowany styl kierowania Dla wszystkich badanych osób najbardziej cennymi wartościami są "udane życie rodzinne"  oraz "miłość i przyjaźń".  Nie potwierdzono założenia, o różnicującej roli czynników społeczno-zawodowych oraz osobistych systemów wartości.Wnioski: Personel kierowniczy średniego i wysokiego szczebla polskich instytucji kultury jest bardzo dobrze wykształcony. Są to menedżerowi stosunkowo młodzi. Jest to także kadra kierownicza relatywnie sprawna. Większość badanych osób przejawia styl kierowania uznawany często za najbardziej efektywny.

Czasopismo: Lubelski Rocznik Pedagogiczny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Dziecko w procesie kształcenia – konotacje stylów przyswajania wiedzy

Mózg człowieka wyposażony jest w złożony zespół połączeń, niezliczonych rozgałęzień oraz specyficznych blokad. Indywidualne cechy decydują o formie przyswajania informacji przez mózg. Możemy mówić o swoistym zaprogramowaniu metody przyjmowania i selekcji informacji.Cel badań: W tych ramach możemy założyć celowość poszukiwania odpowiedzi na pytanie dlaczego, jeden człowiek potrafi przyjąć ogromną ilość informacji, inny może jedynie przetworzyć tylko niewielką ich część?Stan wiedzy: Są ludzie, których mózgi gromadzą i udostępniają dane szybko i precyzyjnie, inni mają ograniczenia w postaci wolniejszego wyszukiwania i selekcji informacji. Są takie umysły, które wolą same poszukiwać indywidualnych rozwiązań, niż opierać się na projektach obcych. Znamy grupę ludzi, których umysły doskonale tworzą obrazy złożonych koncepcji wojskowych, ruchów religijnych czy doktryn politycznych. Są również i tacy, którzy własne myśli wyrażają za pomocą słów, obrazu czy muzyki.Podsumowanie: Wynika z tego, że żyjemy z umysłem nakierowanym na działanie w jednej lub kilku dziedzinach. Dlatego istotne jest, aby odkryć drogę, która odpowiada specjalności naszego umysłu, a także życiowej pasji. To, jakie duże niedogodności odczuwamy, zmuszając nasz umysł do uczenia się czegoś, do czego nie jesteśmy predestynowani, jest codziennością dla uczniów w szkole.

Czasopismo: Lubelski Rocznik Pedagogiczny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Humanistyczna perspektywa twórczości w dyskursie pedagogów zaangażowanych - Ireny Wojnar i Janusza Korczaka

Rolą pedagoga jest namysł nad procesami tworzenia, współtworzenia i samotworzenia się człowieka. Jednym z obszarów doświadczeń społecznych jest zaniepokojenie losem człowieka we współczesnym świecie. Drugi obszar stanowi sensotwórcza aktywność obecna w doświadczeniach. Cel badań: Prezentowane opracowanie stanowi próbę ukazania zagadnienia humanistycznej perspektywy twórczości obecnej w dyskursie pedagogów wyróżnionych w zaangażowaniu na sprawy drugiego człowieka – Ireny Wojnar i Janusza Korczaka. Stan wiedzy: Twórczość jest jednym z najważniejszych pojęć koncepcji humanistycznej, która opisując naturę człowieka, podkreśla zdolność jednostki do aktualizacji siebie. Samorealizacja oznacza gotowość do stawiania przed sobą długofalowych zadań oraz umiejętność ich realizacji, doznawania satysfakcji z rozwiązywania problemów stanowiących wyzwanie dla jednostki. Zmiany otaczającego świata oraz własnej sytuacji w świecie, wpisane w ideę procesu samorealizacji, związane są również z istotą transgresyjnej aktywności człowieka. Wskazując na istotną rolę sztuki w pogłębianiu samowiedzy człowieka, należy sięgać do źródeł innych niż artystyczne. Podsumowanie: W perspektywie doświadczeń pedagogów zaangażowanych dokonuje się dialog, który wyznacza nową wizję życia człowieka w przyszłości. Wspólną troską pedagogów jest obraz świata, kondycji ludzkiej i doświadczenia. Dialog z ludzkim doświadczeniem, z ludzkim światem przeżywanym wpisuje się w koncepcję edukacji, która otwiera podmiotowość jednostki i przygotowuje ją do intencjonalnych i efektywnych działań na rzecz adaptacji twórczej. Perspektywa sztuki definiującej doświadczenie – połączona z perspektywą doświadczania życia jako sztuki – stanowi wartościowe źródło refleksji pedagogicznej. Spotkanie pedagogów zaangażowanych – Humanistów Ireny Wojnar i Janusza Korczaka – czyni dyskurs otwartym na nowe odczytywania i (re)interpretacje.

Czasopismo: Lubelski Rocznik Pedagogiczny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Kumulacja niekorzystnych czynników biopsychicznych i socjokulturowych w przebiegu procesu demoralizacji nieletniego z niepełnosprawnością sensoryczną słuchu

Rzeczywistość obfituje w nowe zjawiska, a istniejące ulegają przeobrażeniom. Przykładem jest zjawisko niedostosowania społecznego. Obserwuje się wzrost liczby czynów karalnych i świadczących o demoralizacji dokonywanych przez dzieci i młodzież. Sytuacja zmusza do podejmowania radykalnych działań poprzedzonych dogłębną analizą mechanizmów i przyczyn problemu. Analiza wskazuje na zróżnicowanie zjawiska demoralizacji i najczęściej na kumulację czynników ryzyka pojawienia się problemu niedostosowania społecznego, przy niedostatku tzw. czynników chroniących. W szczególnie niekorzystnej sytuacji są osoby z niepełnosprawnościami, często o niskim stopniu przystosowania, narażone na niekorzystne sytuacje społeczne. Niebezpieczeństwo będzie tym większe, im mniej sprzyjające warunki środowiskowe – rodzinne i brak wsparcia.Cel badań: Celem badań jest poznanie sytuacji chłopca doświadczającego niepełnosprawności słuchu i przejawiającego szczególnie intensywną, względnie trwałą postać nieprzystosowania/niedostosowania społecznego oraz uwarunkowań tej sytuacji. Diagnoza posłuży opracowaniu propozycji oddziaływań wspierających poprawę funkcjonowania nieletniego.Metoda badań: Badania mają charakter badań jakościowych z wykorzystaniem metody indywidualnego przypadku. Zastosowana została technika wywiadu, obserwacji i analizy dokumentów. Dane zostały pozyskane dzięki użyciu kwestionariusza wywiadu, obserwacji i analizie opinii OZSS.Wyniki: Wyniki diagnozy wskazują na liczne i różnorodne uwarunkowania demoralizacji młodego człowieka z niepełnosprawnością słuchu. Zaburzona sprawność powoduje ograniczenia w funkcjonowaniu, naraża na niski stopień przystosowania, a przy niekorzystnej sytuacji rodzinnej i braku należytego wsparcia doprowadziła do niedostosowania społecznego.Wnioski: Analiza sytuacji nieletniego stanowi podstawę do wnioskowania o konieczności podjęcia wobec niego zdecydowanych oddziaływań o charakterze resocjalizacyjnym, rewalidacyjnym oraz profilaktycznym. Kompleksowe działania są wstanie zmienić funkcjonowanie osoby, w biografii której zaistniały niekorzystne czynniki.

Czasopismo: Lubelski Rocznik Pedagogiczny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Niepełnosprawna codzienność w kontekście koncepcji naznaczania społecznego

W artykule podjęte zostały zagadnienia związane z postrzeganiem i sytuowaniem osób z niepełnosprawnością w aktualnej przestrzeni życia społecznego. Wskazano, iż warunki i możliwości codziennej egzystencji człowieka oraz dostępność do codziennych przestrzeni niezależnie od posiadanego stopnia sprawności stanowią szansę na normalizację stosunków międzyludzkich w oparciu o demokratyczny ład. Stan wiedzyUkazano przemiany, jakie dokonały się w ostatnim pięćdziesięcioleciu w zakresie zmiany postaw wobec osób z niepełnosprawnością, można je określić jako zdecydowane odejście od dotychczasowej tradycji kulturowej. Dla analizy sytuacji społecznej oraz postaw przyjmowanych przez społeczeństwo wobec osób z niepełnosprawnością przydatne okazują się teorie socjologiczne. W związku z tym, w dalszej części artykułu podjęto próbę analizy i wyjaśnienia sytuacji oraz odbioru osób z niepełnosprawnością poszukując uzasadnienia w teorii naznaczania społecznego. Teoria ta zakłada, iż główną trudność w funkcjonowaniu osób z niepełnosprawnością stanowi narzucanie im przez zdrową i sprawną część społeczeństwa z góry określonych sposobów zachowania w różnych codziennych sytuacjach. Koncepcja naznaczania społecznego przyjmując społeczny model niepełnosprawności definiując ją tym samym jako ograniczenie w pełnieniu ról społecznych. PodsumowanieW treści materiału odwołano się do codzienności rozpatrywanej jako obszar rzeczywistości społecznej najbliższej człowiekowi, który próbuje być wyjaśniany przez niego w toku jego życia rodzinnego, związków i relacji z innymi ludźmi, pracy zawodowej oraz uczestnictwa w kulturze. Dla wyjaśniania postaw przyjmowanych wobec osób z niepełnosprawnością zastosowanie może znaleźć przywoływana teoria naznaczania społecznego, która pozwala na głębsze rozpatrzenie i wniknięcie w istotę interesującego zjawiska.

Czasopismo: Lubelski Rocznik Pedagogiczny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Od oczyszczenia Świątyni Jerozolimskiej do Jezusowego „pragnę” (dipsao) na krzyżu

Ewangelia Jana spięta jest kilkoma klamrami, które prezentują główne 
wątki teologiczne. W centrum teologicznym prezentacji posłannictwa Jezusa znajduje się 
Jego śmierć na krzyżu (19,28-30). To wydarzenie paschalne zostaje przygotowane przez 
Jezusa poprzez symboliczne oczyszczenie domu Jego Ojca – Świątyni Jerozolimskiej 
(2,13-22). W celu uwypuklenia znaczenia oczyszczenia z grzechu i otwarcia daru życia 
wiecznego Ewangelista wykorzystuje słowo „pragnąć” (diya,w – dipsaō). W Ewangelii 
Jana termin „pragnąć” występuje pięć razy. Pojawia się w kontekście pragnienia wody 
w spotkaniu Jezusa z Samarytanką (4,13-14). Jej pragnienie uporządkowania życia otwiera ją na relację z Jezusem, który daje jej dar Ewangelii, a tym samym wskazuje wrota 
do procesu zbawienia. W jej pragnieniu pięknego życia ukrywa się nadzieja ludzkości 
tęskniącej za ładem opartym na miłości. Nadzieja na przekraczanie barier etnicznych 
i otwieranie się na uniwersalne orędzie Ewangelii. Pojęcie diya,w – dipsaō pojawia się 
w prezentacji znaczenia Eucharystii, która zaspakaja pragnienie życia wiecznego (6,35). 
Jezus ogłasza zamknięcie drogi krwawych ofiar ze zwierząt w Świątyni Jerozolimskiej 
i otwarcie drogi zbawienia w Eucharystii. Proklamuje w czasie Święta Namiotów, że 
jest w stanie zaspokoić ludzkie pragnienia (7,37). Zapowiada źródło wody żywej, które 
wytryśnie dla każdego, kto przyjmie z wiarą chrzest. Na krzyżu Jezus zawoła „pragnę” 
i skosztuje octu, symbolu ludzkiego grzechu. W ten sposób dokona się proces zbawienia; Jezus przyjmie wszystkie ludzkie grzechy i da światu Ducha, który jest źródłem 
życia wiecznego. Z tego źródła może zaczerpnąć każdy, kto z wiarą przyjmie chrzest 
i będzie się karmił Ewangelią i pokarmem eucharystycznym, czyli ciałem (sa,rx – sarks) 
i krwią (ai-ma – haima) Jezusa.

Czasopismo: Wrocławski Przegląd Teologiczny
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Rozważania o dwóch strategiach badawczych pedagogiki. Indukcyjny i dedukcyjny tok wnioskowania na przykładzie badań z zakresu kultury medialnej nastolatków

Na początku postępowania poznawczego istotny jest wybór perspektywy badawczej. Tymczasem w wielu publikacjach z pedagogiki autorzy niemal automatycznie przechodzą od problemu do metod i technik jego rozwiązania. Nie informują o tym jaką perspektywę badawczą wybierają, lub przedstawiają jedynie szkic przyjętej drogi postępowania badawczego. Artykuł przedstawia wybrane teoretyczne podstawy badań naukowych nad edukacją. Omówiono w nim dwie strategie wnioskowania: indukcjonistyczną i hipotetyczno-dedukcyjną. Cel badań: Badania miały na celu wyjaśnienie istoty wnioskowania i rozumowania za pomocą dwóch strategii : indukcyjnej i dedukcyjnej. Ich specyfikę zilustrowano wizualną metaforą oraz przykładami badań w sferze edukacji i kultury medialnej. Stan wiedzy: Autor  artykułu odwołuje się do krytycznej analizy raportów badawczych dotyczących młodzieży przeprowadzonej przez Danutę Urbaniak-Zając. Ponadto w tekście wykorzystano metaforę przewróconego (leżącego) drzewa autorstwa Jana Sucha i ukazano dwa przykłady postępowania badawczego z zakresu kultury medialnej nastolatków. W tekście cytowane są także poglądy Karla R. Poppera, Johna Stuarta Milla, Kazimierza Ajdukiewicza, Alfreda Tarskiego, Zygmunta Ziembińskiego, Andrzeja Grzegorczyka, Kazimierza Pasenkiewicza, Tadeusza Pilcha, Krzysztofa Rubachy, Mariana Nowaka i innych.Wyniki: Wynikiem analiz był wybór przykładów wykorzystania obu strategii wnioskowania przez edukatorów. Podkreślono zalety podejścia komplementarnego na przykładzie ważnego odkrycia w astronomii. Ponadto wnioskowanie znane jako „indukcja całkowita” zostało opisane w konkretnych przykładach. Podsumowanie: Artykuł przedstawia wybrane teoretyczne podstawy badań naukowych nad edukacją. Omówiono dwie strategie wnioskowania: indukcyjną i hipotetyczno-dedukcyjną. W celu wyjaśnienia istoty rozumowania posłużono się metaforą przewróconego (leżącego) drzewa Jana Sucha oraz przedstawiono dwa przykłady postępowania badawczego z zakresu kultury medialnej nastolatków. Opisany przez autorów przykład wybitnego odkrycia w astronomii wskazuje na komplementarność obu strategii w metodologii badań związanych z naukami empirycznymi. Artykuł zawiera również przybliżenie wnioskowania znanego pod nazwą indukcji zupełnej.

Czasopismo: Lubelski Rocznik Pedagogiczny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Jaskinia Makpela (miarat hammakpelah). Tradycja żydowska i archeologia świętych grobów w Hebronie

Historia biblijnego Izraela jest imponująca. Mimo że uwaga historyków i archeologów w większości skupiona jest na Jerozolimie, należy pamiętać, że 
pierwszymi nabytymi na własność skrawkami Ziemi Obiecanej były pole i jaskinia 
w Hebronie. Tam również mieściła się pierwsza stolica królestwa Dawida, która po 
wygranej kampanii przeciwko Jebusytom została przeniesiona do Jerozolimy. Choć 
temat jaskini Makpela wydaje się dość powszechny, polska literatura biblijna jest 
w tej kwestii dość uboga. Niniejszy artykuł w pierwszej kolejności poświęca uwagę 
krótkiej egzegezie fragmentów Księgi Rodzaju traktujących o podjętym zagadnieniu; 
następnie zostaje przybliżona terminologia, która w kwestii zrozumienia tematu jest 
kluczowa. Innowacyjny punkt to spojrzenie w głąb żydowskiej kabały, która niezwykle interesująco rysuje tradycję Makpeli, bardzo głęboko zakorzenionej w judaizmie. 
Ostatnim zagadnieniem jest ujęcie archeologiczne, które mimo braku możliwości 
działań naukowych w dzisiejszym kompleksie grobowym biblijnych patriarchów 
przybliża kilka ciekawych faktów z przeszłości, pobudzając przy tym wyobraźnię, 
i stwarza niesamowitą atmosferę wokół jednego z najbardziej owianych tajemnicą 
obiektów sakralnych świata.

Czasopismo: Wrocławski Przegląd Teologiczny
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Uznawalność okresu studiów za granicą jako uwarunkowanie mobilności edukacyjnej studentek pedagogiki

Implementacja Procesu Bolońskiego przyczyniła się do zwiększenia poziomu wzajemnej uznawalności kwalifikacji i okresów studiów w obszarze szkolnictwa wyższego. W efekcie wzrosła mobilność studencka, czego dowodzi rozwój programu Erasmus+. Dotychczasowe badania wskazują, że porównywalność programów kształcenia i poziom uznawalności zajęć są istotnymi, ale nie kluczowymi, uwarunkowaniami mobilności zagranicznej.Cel badań: Celem badań jest rozpoznanie stosunku młodzieży akademickiej do uznawalności przedmiotów realizowanych podczas wymiany zagranicznej jako wyzwania (źródła szans i zagrożeń) związanego z mobilnością.Metoda badań:  Badania zrealizowano w latach 2017/18 oraz 2018/2019 na Wydziale Studiów Edukacyjnych UAM w Poznaniu. Próbę badaną tworzyły studentki pedagogiki zrekrutowane do programu Erasmus+ (N=50) oraz nieplanujące uczestnictwa w nim (N=64). Badania prowadzono w modelu diagnostyczno-zależnościowym, metodą sondażu diagnostycznego (ankietą audytoryjną, narzędziem był kwestionariusz ankiety).Wyniki: Poziom zbieżności między przedmiotami na uczelniach partnerskich a realizowanymi na UAM relatywnie więcej studentek pedagogiki postrzegało jako źródło potencjalnych korzyści z udziału w programie Erasmus+ (86%) niż źródło zagrożeń (57%). Indywidualną realizację różnic programowych także raczej uznano za źródło możliwości (78%) niż niedogodności (57%). Poziom uznania zrealizowanych zajęć przez uczelnię macierzystą określany był równie często w kategoriach korzyści (70%), co niedogodność (71%). Wyraźnie więcej studentek nieplanujących mobilności (w porównaniu ze zrekrutowanymi do wyjazdu) wskazywało na potencjalne obawy w analizowanych zakresach uznawalności studiów.Wnioski: W strategiach internacjonalizacji ukierunkowanych na „odbudowanie” mobilności studenckiej po okresie pandemii COVID-19 wskazana może być intensyfikacja działań na rzecz minimalizowania obaw i niedogodności związanych z uznawalnością zajęć realizowanych podczas wymiany (np. budowa wspólnych ścieżek kształcenia przez uczelnie partnerskie).

Czasopismo: Lubelski Rocznik Pedagogiczny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Zasoby studentów w kontekście wyzwań współczesnego rynku pracy

We współczesnym świecie praca zawodowa studentów uznawana jest za normę. Niesie ona ze sobą różne konsekwencje. Ogłoszona pandemia COVID-19, przyczyniła się do zmiany sytuacji studentów na rynku pracy. Zdalny system kształcenia utrudnił rozwijanie kompetencji wymaganych na rynku pracy.Cel badańCelem badań była diagnoza wybranych zasobów studentów w kontekście potrzeb rynku pracy. Zasoby poddane analizie to: samoocena studentów i ich doświadczenia związane z pracą zawodową oraz postawy wobec pracy.Metoda badań W badaniach zastosowano sondaż diagnostyczny. Wykorzystane narzędzia to Skala Samooceny SES M. Rosenberga w polskiej adaptacji I. Dzwonkowskiej, K. Lachowicz-Tabaczek i M. Łaguny oraz kwestionariusz ankiety własnej konstrukcji. Badania przeprowadzono z użyciem ankiety online za pomocą platformy internetowej. Dobór osób badanych odbył się za pomocą metody kuli śnieżnej.Wyniki Badani to 151 studentów studiów stacjonarnych z obszaru nauk społecznych. Posiadają oni zróżnicowane zasoby w zakresie przygotowania do podjęcia pracy. Wśród badanych dominują osoby o przeciętnej i wysokiej samoocenie. Większość studentów posiada doświadczenia zawodowe. Obecnie nieco ponad połowa posiada pracę. Studenci w większości pozytywnie oceniają warunki pracy. Główne motywy podjęcia pracy to względy finansowe oraz chęć zdobycia doświadczenia zawodowego. Zdaniem badanych okres pandemii ograniczył ich szanse na rynku pracy. Badani postrzegają pracę jako wartość. Można ich nazwać ostrożnymi optymistami w podejściu do swojej przyszłości zawodowej.WnioskiPraca zarobkowa studentów stwarza okazję do nabywania umiejętności oczekiwanych przez pracodawców. Należy jednak pamiętać, że ma być ona formą wspierającą rozwój, a nie konkurującą ze studiami. Korzystna jest sytuacja, kiedy praca studentów, choć w pewnym stopniu,  jest zgodna ze studiowanym kierunkiem.

Czasopismo: Lubelski Rocznik Pedagogiczny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika