rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
PRZESZCZEP MIKROBIOMU JELITOWEGO JAKO METODA LECZENIA NAWROTOWYCH ZAKAŻEŃ CLOSTRIDIUM DIFFICILE

StreszczenieWstępClostridium difficile jest wiodącym czynnikiem etiologicznym szpitalnych biegunek zakaźnych zwłaszcza w krajachrozwiniętych.CelGłównym celem pracy jest przedstawienie swoistej immunoterapii i zasad leczenia bakteriami kałowymi jako skutecznąalternatywę w leczeniu i zapobieganiu nawrotowym biegunkom.PrzeglądWystępowanie zakażeń Clostridium difficile nasila się w wielu krajach, towarzyszy temu również zwiększenie liczbyciężkich przypadków tych zakażeń przebiegających pod postacią rzekomo błoniastego zapalenia jelit, zapalenia okrężnicy,perforacji jelit i posocznicy, z tego powodu rośnie również liczba zgonów. Dominującym czynnikiem ryzyka występowaniatych zakażeń jest narastające stosowanie zwłaszcza empiryczne antybiotyków o szerokim spektrum działania. Zapaleniejelit w przebiegu zakażenia beztlenowej laseczki Clostridium difficile w ostatnim dziesięcioleciu stało się ogólnoświatowymproblemem medycznym. W związku z gwałtownym wzrostem liczby zachorowań w Ameryce Północnej oraz Europie, wzrastaznaczenie przeszczepu flory jelitowej jako bezpiecznej i skutecznej opcji terapeutycznej w przypadku nawracających lubopornych na leczenie antybiotykami zakażeń Clostridium difficile. Zabieg ten jest od 2012 roku wykonywany w niektórychpolskich podmiotach leczniczych z 92% skutecznością. Niektórzy eksperci postulują zasadność stosowania transferumikrobiomu jelitowego jako pierwszej linii terapii w przypadku nawracających lub opornych na leczenie antybiotykamizakażeń Clostridium difficile.WnioskiArgumentem przemawiającym za stosowaniem transferu mikrobiomu jelitowego w pierwszej kolejności jest wykazanaw toku badań wyższa skuteczność leczenia, niż wykazana dla wankomycyny, a także nieporównywalnie mniejsza skalai zakres objawów ubocznych terapii, niż w przypadku wankomycyny.Słowa kluczowe: clostridium difficile, zakażenie, przeszczep, transfer mikrobiomu jelitowego, biegunka

Czasopismo: Pielęgniarstwo w Opiece Długoterminowej
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki o zdrowiu
ANALIZA CZYNNIKÓW RYZYKA UPADKÓW NA PRZYKŁADZIE PACJENTÓW PRZEBYWAJĄCYCH W ZAKŁADZIE PIELĘGNACYJNO-OPIEKUŃCZYM

StreszczenieWstępOsoby w wieku geriatrycznym stanowią główną grupę pacjentów przebywających w zakładzie pielęgnacyjno-opiekuńczym /zpo/.U ludzi starszych obserwuje się stopniowe ograniczenie aktywności fizycznej. Działania zmniejszające ryzyko upadków w tejgrupie osób są traktowane priorytetowo. Należy więc zmodyfikować zagrożenia środowiskowe.Wśród wyzwań w opiece nad pacjentami przewlekle chorymi, niesamodzielnymi ze względu na wiek, istnieje konieczność określaniaryzyka upadków i zapewnienia bezpiecznych warunków opieki.Istotne znaczenie w zmniejszeniu ryzyka upadków mają ćwiczenia fizyczne ukierunkowane na stabilizację równowagi, zwiększeniesiły mięśniowej i koordynacji ruchowej.CelCelem niniejszej pracy była próba identyfikacji czynników zwiększających ryzyko upadków wśród pacjentów objętych stacjonarnąopieką długoterminową oraz ich analiza.Materiał i metodaBadanie przeprowadzono wśród 51 pacjentów przebywających w zakładzie pielęgnacyjno-opiekuńczym. Za pomocą Skali Barthel,ADL dokonano oceny sprawności wszystkich pacjentów.WynikiW ocenie stanu sprawności fizycznej, psychicznej i emocjonalnej uczestniczyło 51 pacjentów, w tym 46 osób powyżej 55 lat.Przy ocenie stanu samodzielności pacjentów według skali Barthel, tylko trzy osoby uzyskały 40 punktów, 30 punktów uzyskała1 osoba, 25 punktów – 4 osoby, 15 punktów – 10 osób, 10 punktów – 17 osób, 5 punktów –8 osób i 0 punktów – 5 osób. Wynikten oznacza bardzo duży deficyt w zakresie samoobsługi, samopielęgnacji i samoopieki u pacjentów przebywających w zakładziepielęgnacyjno-piekuńczym.W ocenie podstawowych czynności według skali KATZA /ADL/, oceniającej podstawowe czynności dnia codziennego, tylkodwóch pacjentów uzyskało 3 punkty, natomiast większość pacjentów uzyskała tylko 2 punkty, co stanowi o całkowitej ich niesamodzielnościi niesprawności.Słowa kluczowe: ryzyko upadków, Skala ADL, Barthel, pielęgniarstwo, stacjonarna opieka dlugoterminowa.

Czasopismo: Pielęgniarstwo w Opiece Długoterminowej
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki o zdrowiu
ŚMIERĆ I UMIERANIE W OPINII PERSONELU PIELĘGNIARSKIEGO

StreszczenieWstępŚmierć jest naturalnym etapem w życiu każdego człowieka. W ciągu setek lat jej postrzeganie przez ogół społeczeństwa było różne.W opiece nad pacjentem będącym w terminalnej fazie choroby istotne znaczenie ma personel pielęgniarski.CelPoznanie opinii personelu pielęgniarskiego na temat śmierci i umierania oraz określenie wpływu czynników kształtujących poziomprezentowanych opinii w tym zakresie.Materiał i metodyBadania przeprowadzono metodą sondażu diagnostycznego w grupie 100 pielęgniarek i pielęgniarzy pracujących w oddziałachszpitalnych.WynikiAnaliza wyników badań polegała na sklasyfikowaniu uzyskanych danych oraz zbadaniu korelacji między zmiennymi.WnioskiPoziom wiedzy na temat śmierci i umierania wśród personelu pielęgniarskiego jest zróżnicowany ze względu na czynniki socjodemograficznei zawodowe.Słowa kluczowe: śmierć, umieranie, opinie, pielęgniarka

Czasopismo: Pielęgniarstwo w Opiece Długoterminowej
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki o zdrowiu
DEFORMACJE I DEFEKTY PŁYTKI PAZNOKCIOWEJ STÓP

StreszczenieWstępStopy są jednym z elementów podporowych ciała. Sprawność w obrębie stóp daje możliwość chodzenia, wykonywania aktywnościruchowej. Paznokcie są integralną częścią stóp i rąk. Płytka paznokciowa pełni niezwykle istotną funkcję ochronną w obrębiepaliczków dalszych stóp i rąk. Deformacje i defekty płytek paznokciowych stóp mogą skutkować brakiem sprawności całej stopy.W przypadku zaistnienia deformacji płytki lub jej uszkodzenia pojawia się możliwość korygowania zarówno w zakresie zabiegówkosmetologicznych, jak i medycznych.Cel pracyCelem pracy jest omówienie najczęściej występującego defektu w obrębie stóp, czyli wrastającego paznokcia palucha oraz zaprezentowaniemożliwości redukcji objawów i/lub całkowitej korekty defektu.Prezentacja przypadkuMłoda, 22-letnia kobieta z objawami wrastającego paznokcia palucha prawej stopy. W obrębie stopy występuje płaskostopie orazkoślawość palców. Klientka nie ma żadnych chorób towarzyszących ogólnoustrojowych. Problem wrastającego paznokcia trwaod kilku lat, klientka podejmowała wcześniej próby wyleczenia tego defektu. Z wywiadu wiadomo, że klientka obarczona jestwystępowaniem rodzinnym wrastającego paznokcia (u matki). Kobieta prowadzi bardzo aktywny tryb życia, często nosi obuwiesportowe.DyskusjaWrastanie paznokcia w tkanki miękkie wału paznokciowego jest niezwykle kłopotliwą przypadłością, ograniczającą ruch. Przyczynywystępowania mogą być różnorakie, począwszy od banalnych, czyli niewłaściwego obcinania płytki czy doboru złego obuwia,aż po defekty wywołane przez zmiany w budowie anatomicznej stopy, czy choroby samej płytki paznokciowej.WnioskiDefekt, jakim jest deformacja płytki paznokciowej oraz skłonność do wrastania w tkanki miękkie, skutkuje pojawieniem się stanuzapalnego w obrębie wału paznokciowego, ran, wtórnych zakażeń bakteryjnych. Powyższe objawy powodują problem z chodzeniemi doborem odpowiedniego, wygodnego obuwia. Zarówno medycyna, jak i zabiegi specjalistyczne z obszaru podologii dająmożliwość częściowej lub całkowitej redukcji tych dolegliwości.Słowa kluczowe: deformacje paznokci, wrastające paznokcie, defekty płytki paznokciowej

Czasopismo: Pielęgniarstwo w Opiece Długoterminowej
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki o zdrowiu
Style radzenia sobie ze stresem i poziom poczucia własnej skuteczności u studentów VI roku medycyny Śląskiego Uniwersytetu Medycznego w Katowicach

WSTĘP: Zawód lekarza należy do profesji cechujących się jednym z najwyższych wskaźników poziomu stresu. Celem pracy było określenie stylów radzenia sobie ze stresem i poziomu poczucia własnej skuteczności oraz ustalenie zależności wymienionych czynników u studentów VI roku medycyny. MATERIAŁ I METODY: Badaniem ankietowym objęto grupę 184 studentów VI roku medycyny SUM w Katowicach. Zastosowano Kwestionariusz Radzenia Sobie w Sytuacjach Stresowych – CISS, Skalę Uogólnionej Własnej Skuteczności – GSES, autorską ankietę badania wyboru specjalizacji medycznej. Analizę przeprowadzono za pomocą pakietu statystycznego IBM SPSS Statistics 22. WYNIKI: Spośród 184 badanych studentów (122 kobiety i 62 mężczyzn) 57 osób rozważało wybór medycyny rodzinnej jako specjalizacji docelowej, a 127 wybrało inne specjalizacje. Ponad połowa studentów charakteryzowała się stylem zadaniowym radzenia sobie ze stresem, u 32% dominował styl unikowy, a u 14,6% styl emocjonalny, w równym stopniu u kobiet i mężczyzn. Nie stwierdzono różnic międzygrupowych w stylach radzenia sobie ze stresem. WNIOSKI: 1. Studenci medycyny, niezależnie od wyboru specjalizacji, w większości charakteryzują się zadaniowym stylem radzenia sobie ze stresem i wysokim poziomem poczucia własnej skuteczności. 2. Badani studenci o wyższym poziomie poczucia własnej skuteczności częściej radzą sobie ze stresem w sposób zadaniowy i angażują się w poszukiwanie kontaktów towarzyskich. 3. Studenci wybierający specjalizację inną niż medycyna rodzinna charakteryzują się istotnie wyższym poczuciem własnej skuteczności. 4. Wysoki poziom poczucia własnej skuteczności i zadaniowy styl radzenia sobie ze stresem, jako elementy profilu osobowościowego przyszłego lekarza, mogą wskazywać na możliwości lepszego funkcjonowania w zawodzie.

Czasopismo: Annales Academiae Medicae Silesiensis
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki farmaceutyczne
Stan odżywienia dzieci i młodzieży w Polsce na podstawie piśmiennictwa z ostatnich 10 lat (2005–2015)

W pracy dokonano przeglądu badań dotyczących stanu odżywienia dzieci i młodzieży w Polsce z uwzględnieniem podziału według płci, wieku oraz miejsca zamieszkania, a także zastosowanych metod, przyjętych kryteriów i punktów odcięcia. Analiza wyników badań wykazała znaczne nieprawidłowości w stanie odżywienia dzieci i młodzieży, a także brak systematyczności i spójności celującej w sposób, zakres i szczegółowość prowadzonych badań.

Czasopismo: Annales Academiae Medicae Silesiensis
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki farmaceutyczne
Możliwości ustalenia zastosowania pasów bezpieczeństwa podczas wypadków komunikacyjnych w opiniach sądowo-lekarskich sporządzanych na podstawie niepełnej dokumentacji medycznej i technicznej

WSTĘP: Celem pracy jest zbadanie związku między wadami w obszarze ustaleń powypadkowych, w tym dokumentacji medycznej, a stopniem kategoryczności opinii medyczno-sądowej, ocena jakości i charakteru danych medycznych i technicznych oraz ustalenie istotnych danych w dokumentacji umożliwiających rozstrzygnięcie problemu opiniodawczego. MATERIAŁ I METODY: Analizie poddano 33 opinie sądowo-lekarskie, w tym 23 opracowane na potrzeby postępowania cywilnego oraz 10 opracowanych w sprawach karnych – łącznie dokumentacja dotyczyła 52 osób. WYNIKI: Pełna dokumentacja medyczna występowała w aktach spraw dotyczących zaledwie 25% poszkodowanych rannych w wypadkach drogowych. Dokumentacja techniczna z miejsca zdarzenia była dołączona do akt w 60% spraw, natomiast informacje dotyczące występowania w pojeździe systemów ochrony biernej jedynie w 20% spraw. WNIOSKI: Obrażenia ciała u ofiar wypadków często są niespecyficzne i bardzo rzadko umożliwiają jednoznaczne stwierdzenie, czy pasy bezpieczeństwa były zapięte. Dokumentacja techniczna i medyczna bywa niepełna lub zawiera dane nieprzydatne w opiniowaniu medyczno-sądowym. Osoby odpowiedzialne za sporządzenie właściwej dokumentacji powypadkowej i jej załączenie do materiałów przesyłanych biegłemu często nie wywiązują się należycie ze swoich obowiązków. Stopień kategoryczności opinii można poprawić poprzez dokładniejsze prowadzenie dokumentacji technicznej i medycznej.

Czasopismo: Annales Academiae Medicae Silesiensis
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki farmaceutyczne
Naturalny przebieg stwardnienia rozsianego

Stwardnienie rozsiane (łac. sclerosis multiplex, SM) jest przewlekłą, zapalną, autoimmunologiczną chorobą ośrodkowego układu nerwowego (OUN) o nieznanej etiologii. Występuje głównie u młodych dorosłych, cechuje się wieloogniskowym i rozsianym w czasie uszkodzeniem OUN, z różnorodną symptomatologią i przebiegiem klinicznym, prowadząc ostatecznie do znacznej niewydolności ruchowej. Badania naturalnego przebiegu SM dostarczają cennych danych dotyczących postępu choroby w poszczególnych postaciach stwardnienia rozsianego. Pozwalają określić częstość rzutów, czas trwania remisji, a przede wszystkim ustalić tempo narastania niesprawności ruchowej oraz ustalić, jakie czynniki demograficzne i kliniczne mają wpływ na łagodny bądź też agresywny przebieg choroby. Dane na temat tego zagadnienia na świecie pochodzą głównie z czterech baz chorych (Lyon, London w Ontario, Gothenburg oraz Vancouver) obejmujących od kilkuset do pięciu tysięcy chorych. Wyniki uzyskane na podstawie przeprowadzonych do tej pory analiz są często niejednorodne. Dotychczas przeprowadzone badania wykazały, że najwyższa zachorowalność na SM ma miejsce pomiędzy 20. a 39. rokiem życia. U chorych z postacią pierwotnie postępującą (PPMS) początek choroby występuje średnio o 10 lat później niż w postaci rzutowo-remisyjnej (RRMS). U ponad 75% pacjentów pierwsze objawy kliniczne mają charakter monosymptomatyczny. Objawy uszkodzenia drogi piramidowej są czynnikiem o najwyższym znaczeniu predylekcyjnym rozwoju rozwoju klinicznie pewnego stwardnienia rozsianego (CDMS) po przebyciu izolowanego zespołu klinicznego (CIS). RRMS ulega konwersji do postaci wtórnie postępującej (SPMS) średnio po 10 latach od wystąpienia pierwszych objawów chorobowych. Po 15 - 20 latach trwania SM dochodzi do rozwoju znacznej niesprawności ruchowej, najsilniejszym niekorzystnym czynnikiem rokowniczym jest PPMS.

Czasopismo: Aktualności Neurologiczne
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki farmaceutyczne, inżynieria biomedyczna
Zespół bólowy kręgosłupa i bóle głowy jako wstępna manifestacja guza rdzenia kręgowego - opis dwóch przypadków

Przedstawiamy dwa przypadki guzów śródrdzeniowych odcinka piersiowo-lędźwiowego z towarzyszącym zajęciem opon mózgowo-rdzeniowych u chłopców w wieku 10,5 i 12 lat. Klinicznie choroba zamanifestowała się bólami głowy i kręgosłupa w okresie kilku tygodni i kilku miesięcy przed hospitalizacją. U jednego dziecka wykonanie zabiegu operacyjnego było niemożliwe ze względu na rozległość procesu nowotworowego, poddano je chemioterapii. U drugiego chłopca przeprowadzono częściową resekcję guza i zastosowano intensywną chemioterapię. Obydwaj chłopcy zmarli w wyniku progresji choroby, odpowiednio - w 2 i 15 miesięcy od wystąpienia pierwszych objawów neurologicznych. Badanie sekcyjne ujawniło w obydwu przypadkach utkanie glejaków złośliwych z rozległymi naciekami opony miękkiej oraz rozsiew nowotworu drogą płynu mózgowo-rdzeniowego w obrębie układu nerwowego. Zespół bólowy kręgosłupa jest rzadkim zespołem neurologicznym w wieku dziecięcym, wymagającym wnikliwej diagnostyki, ze szczególnym wskazaniem do wykonania badań obrazowych. Pierwszym objawem procesu rozrostowego w kanale kręgowym mogą być również bóle głowy.

Czasopismo: Aktualności Neurologiczne
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki farmaceutyczne, inżynieria biomedyczna
Narkolepsja – nowe możliwości rozpoznawania i leczenia

Narkolepsja jest chorobą znaną od dawna. Częstotliwość jej występowania szacowana jest przez niektórych japońskich autorów na 5-10 przypadków na 10 000 osób. W Polsce jest rozpoznawana znacznie rzadziej. Na obraz kliniczny składają się: wzmożona i powtarzająca się senność, katapleksja, napady czuwania (czyli porażenia przysenne) oraz halucynacje przysenne (czyli omamy hipnagogiczne). Mimo że zapis snu nie należy do obrazu klinicznego, stwierdza się u tych chorych brak fazy snu NREM, a sen zaczyna się u nich od razu od fazy REM. Niedawno wykryto w podwzgórzu neuropeptyd zwany hipokretyną (oreksyną). W narkolepsji ilość produkowanej hipokretyny jest zmniejszona. Neurony hipokretynowe posiadają połączenia neuronalne z środkami zaangażowanymi w stan czuwania, a zatem z układem adrenergicym, serotoninergicznym, dopaminergicznym, histaminergicznym, cholinergicznym i glutaminergicznym. Stwierdzono w procesie zasypiania także udział prostaglandyny, zwłaszcza D2, która powstaje w mózgu dzięki syntazie prostaglandynowej. Uprzednio w leczeniu narkolepsji stosowano leki pobudzające, np. efedrynę czy amfetaminę. Wprowadzenie przez Broughtona i wsp. modafinilu do leczenia narkolepsji okazało się nad wyraz skuteczne. Obecnie są podejmowane próby leczenia przy pomocy pochodnych kwasu GABA; ich skuteczność jest wysoko oceniana, niemniej autorzy zwracają uwagę na możliwie wysoce niepożądane objawy uboczne – jako tzw. pigułka gwałtu. Wzwalczaniu objawów katapleksji niezmiennie dobrą skuteczność wciąż wykazują tzw. trójcykliczne leki przeciwdepresyjne – imipramina, klomipramina czy amitryptylina. Można też zalecać leki z grupy SSRI.

Czasopismo: Aktualności Neurologiczne
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki farmaceutyczne, inżynieria biomedyczna
Zastosowanie oksykodonu w leczeniu bólu pooperacyjnego u pacjentów poddanych wysokiej dewaryzującej osteotomii podkolanowej w przebiegu kolana szpotawego

Leczenie bólu pooperacyjnego jest niezmiernie istotnym elementem leczenia chirurgicznego i może przekładać się na uzyskane efekty. W przypadku wysokiej dewaryzującej osteotomii podkolanowej farmakoterapia bólu u pacjentów jest we wczesnym okresie pooperacyjnym równie istotna jak zakładany i uzyskany operacyjnie stopień korekcji osi. Wykorzystanie skutecznego i dobrze tolerowanego opioidu jakim jest chlorowodorek oksykodonu w postępowaniu przeciwbólowym przyczynia się do zwiększenia satysfakcji z leczenia i szybkiego uruchomienia pacjenta, co z kolei zmniejsza liczbę powikłań związanych z tego typu procedurą.

Czasopismo: Ból
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki farmaceutyczne
Fluoroza u człowieka i zwierząt

Związki fluoru w przyrodzie występują dość powszechnie. Obecne są w wodzie, w glebie, w głębokich pokładach geologicznych i żywych organizmach. Na człowieka i zwierzęta mogą oddziaływać w umiarkowany sposób korzystnie lub znacznie częściej niekorzystnie. Zarówno niedobór, jak i nadmiar fluorków powoduje niepożądane efekty w tkankach twardych, tkance nerwowej i innych narządach. W wyniku niekorzystnego oddziaływania tego pierwiastka na organizm żywy dochodzi do fluorozy. Celem pracy było określenie toksycznego efektu oddziaływania związków fluoru na organizm człowieka i innych zwierząt kręgowych w zależności od czasu i ilości dawki pobieranych F- oraz rodzaju tkanki i/lub narządu kumulującego F- na podstawie dostępnego piśmiennictwa naukowego. Na podstawie przeanalizowanych publikacji stwierdzono, że toksyczność F- w znacznym stopniu zależy od czasu ekspozycji i dawki narażenia na ten pierwiastek. U ludzi i zwierząt częściej obserwuje się fluorozę przewlekłą niż ostrą. Czynniki biologiczne (w tym różnice gatunkowe), wrażliwość i aktywność metaboliczna tkanek oraz czynniki środowiskowe mogą się kumulować, co zwiększa prawdopodobieństwo

Czasopismo: Medycyna Środowiskowa - Environmental Medicine
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki o zdrowiu
Długość telomerów – nowy biomarker w medycynie

Szereg szkodliwych czynników zewnętrznych w środowisku i w miejscu pracy oddziałuje na nasze zdrowie i życie. Biomarkery są narzędziem umożliwiającym pomiar takich oddziaływań i ich skutków w organizmie. Obecnie wśród nowych biomarkerów molekularnych wykorzystywanych w monitoringu biologicznym, medycynie i diagnostyce możemy wyróżnić długość telomerów, zmiany epigenetyczne, mutacje i zmiany w aktywności genów. Telomery pełnią rolę zegara molekularnego odmierzającego długość życia komórki a tym samym starzenia się organizmu, powstawania uszkodzeń, rozwijania chorób i nowotworzenia. Długość telomerów uzależniona jest od szeregu mechanizmów zachodzących podczas procesu replikacji oraz od aktywności telomerazy. Coraz częściej długość telomerów jest wykorzystywana jako biomarker wrażliwości lub ekspozycji. W niniejszej publikacji poruszono aspekt długości telomerów jako biomarkera starzenia się komórki, stresu oksydacyjnego, markera wielu chorób oraz zaprezentowano wykorzystanie jako markera ekspozycji środowiskowej i zawodowej.

Czasopismo: Medycyna Środowiskowa - Environmental Medicine
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki o zdrowiu
Stan wiedzy na temat czynników ryzyka i profilaktyki chorób cywilizacyjnych a zachowania zdrowotne pracowników medycznych i niemedycznych

Cel pracy. Określenie stanu wiedzy na temat czynników ryzyka i profilaktyki wybranych chorób cywilizacyjnych i określenie związku z poziomem deklarowanych zachowań zdrowotnych wśród pracowników medycznych i niemedycznych. Materiał i metody. Badania przeprowadzono wśród 598 dorosłych osób pracujących, wykonujących zawody medyczne (grupa M) i pozamedyczne (grupa P). Metodą badawczą był sondaż diagnostyczny przy użyciu Testu wiedzy na temat czynników ryzyka i profilaktyki chorób cywilizacyjnych (własnego autorstwa) oraz Inwentarza Zachowań Zdrowotnych (IZZ). Wyniki. Analizując materiał badawczy na temat stanu wiedzy o czynnikach ryzyka i profilaktyce chorób cywilizacyjnych uzyskany od osób z grupy M, stwierdzono że: niski poziom wiedzy charakteryzował 1,97% (n=6) badanych, przeciętny 29,18% (n=89) a wysoki aż 68,85% (n=210). Natomiast w grupa P niski poziomem wiedzy charakteryzował 16,04% (n=47) respondentów, 55,29% (n=162) przeciętny, a 28,67% (n=84) – wysoki. Stwierdzono, że wśród badanych z grupy P wraz ze wzrostem poziomu wiedzy na temat czynników ryzyka i profilaktyki chorób cywilizacyjnych rośnie ocena ogólnego wskaźnika zachowań zdrowotnych oraz jego czterech kategorii (p<0,05). Wnioski. Stan wiedzy na temat czynników ryzyka i profilaktyki chorób cywilizacyjnych stanowi ważny czynnik determinujący poziom zachowań zdrowotnych głównie wśród osób wykonujących zawody pozamedyczne.

Czasopismo: Medycyna Środowiskowa - Environmental Medicine
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze, nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o ziemi i środowisku, nauki medyczne, nauki o zdrowiu
Rola nałogu palenia tytoniu i zawartości pierwiastków fizjologicznych na udział litu, tytanu, strontu, molibdenu w strukturze mineralnej złogów pęcherzyka żółciowego

Wstęp. W pracy przedstawiono zagadnienie występowania i współwystępowania pierwiastków śladowych Ti, Li, Mo, Sr w nawiązaniu do zmian zawartości pierwiastków fizjologicznych Ca, Mg, Na, K w złogach pęcherzyka żółciowego od osób palących i niepalących mieszkających na terenach okręgu bielskiego i częstochowskiego. Celem badań było ustalenie zawartości oraz współwystępowania Ti, Li, Mo, Sr, Ca, Mg, Na, K w złogach pęcherzyka żółciowego osób palących i niepalących. Materiał i metody. Zawartość pierwiastków w złogach pęcherzyka żółciowego pozyskanych podczas cholecystektomii oznaczano metodą emisyjnej spektrometrii z plazmą wzbudzoną indukcyjnie (ICP-AES) z wykrywalnością 0,01 μg/g. Wyniki. Charakterystyka statystyczna obrazuje występowanie wybranych pierwiastków w strukturze mineralnej złogów pęcherzyka żółciowego osób palących i niepalących na przykładzie okręgu bielskiego i częstochowskiego. Wnioski. Zawartość Ti, Li, Mo, Sr w złogach pęcherzyka żółciowego była większa u osób niepalących w obu badanych regionach, jako rezultat mniejszej ich dyskryminacji.

Czasopismo: Medycyna Środowiskowa - Environmental Medicine
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze, nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o ziemi i środowisku, nauki medyczne, nauki o zdrowiu