rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Życie w rodzinie szansą pełnego udziału w życiu Bożym

W artykule zamieszczono wyniki analizy chrześcijańskiego życia rodzinnego pod kątem jego roli w dążeniu małżonków do pełnego udziału w życiu Bożym. W pierwszej kolejności wskazano na istotne elementy udziału w życiu Bożym, następnie na podstawę i specyfikę uświęcenia małżonków w rodzinie, na motywacje osobistego uświęcenia i ich udział w potrójnej misji Chrystusa, a w końcu wskazano na środki, praktyki oraz postawy pomocne w dążeniu do pełni Bożego życia poprzez życie w rodzinie. Wyniki przeprowadzonych analiz zamieszczono w zakończeniu. Stwierdzono, że istnieją trzy istotne elementy, składające się na pełnię chrześcijańskiego życia: głęboka, osobista więź z Chrystusem, troszczenie się o poznanie i wypełnienie woli Bożej oraz umiłowanie Kościoła. Wykazano, że małżonkowie są zobowiązani do dążenia do pełnego udziału w życiu Bożym przede wszystkim z racji przyjęcia sakramentów chrztu i małżeństwa, a specyfika ich uświęcenia wynika z życia w rodzinie, szczególnie z sakramentu małżeństwa, który wyznacza ich dążenie do pełnego udziału w życiu Bożym w ścisłym odniesieniu do osoby poślubionej. Stwierdzono, że sam charakter chrześcijańskiego życia duchowego oraz charakter życia rodzinnego implikują konieczność troski o uświęcenie siebie i drugiej osoby poślubionej sakramentalnie. Podkreślono zobowiązania wynikające z udziału w potrójnym posłannictwie Chrystusa: kapłańskim, prorockim i królewskim oraz ich specyficzny charakter w życiu rodzinnym. Wykazano, że małżonkowie są wezwani do podejmowania praktyk religijno-duchowych, do których jest zobowiązany każdy ochrzczony, a ze względu na życie w rodzinie – wśród szczególnie ważnych postaw bądź praktyk wymieniono: umiejętność akceptacji i przebaczenia, cierpliwość, dyspozycyjność, służebność i pokorę.

Czasopismo: Teologia i moralność
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Stała formacja prezbiterów do duszpasterstwa rodzin wyzwaniem nowej ewangelizacji

Formacja stała prezbiterów do duszpasterstwa rodzin jest kontynuacją formacji seminaryjnej. Jest ona jednym z elementów pastoralnej tożsamości prezbitera i ważnym wyzwaniem nowej ewangelizacji. Stała formacja prezbitera jest ostatecznie autoformacją. Niniejszy artykuł przedstawia zagadnienie stałej formacji prezbitera do duszpasterstwa rodzin. Ukazuje istotę tej formacji, jej zasady, cele, zadania i formy realizacji. Źródła opracowania stanową oficjalne wypowiedzi Kościoła oraz literatura przedmiotu.

Czasopismo: Teologia i moralność
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Ewangelia rodziny – posynodalna perspektywa pomocy rodzinie

Papież Franciszek od początku swego pontyfikatu pokazał ojcowską opieką małżeństwa i rodziny, zwłaszcza te zagubione i zranione przez zjawiska różnych niepowodzeń i ludzkich tragedii, takich jak: zdrada, rozwód i konfliktów. Pierwsze synody pontyfikatu był poświęcony wymiarowi duszpasterskiej troski o małżeństwie i rodzinie. Podobny charakter ma Adhortacja Amoris Laetitia.

Czasopismo: Teologia i moralność
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Reforma procesu w sprawie orzekania nieważności małżeństwa elementem nowej ewangelizacji

Zaprezentowana w najważniejszych elementach reforma procesu w sprawie orzekania nieważności małżeństwa, zawarta w motu proprio Mitis Iudex Dominus Iesus papieża Franciszka, wpisuje się jednoznacznie w nową ewangelizację i stanowi w odniesieniu do małżeństwa i rodziny jej ważny element o charakterze prawnym i prawno-duszpasterskim.Poprzez reformę kanonicznego procesu małżeńskiego nowa ewangelizacja nabiera jeszcze większej mocy i nowego ducha. Stanowi jednocześnie wyraz troski najwyższego ustawodawcy kościelnego o dobro duchowe małżonków rozwiedzionych i trwających w nowych związkach, którzy pragną uregulować swój status cywilny na forum kościelnym, a tym samym poznać prawdę o swoim małżeństwie kościelnym. To oni – jako ubodzy, czyli rozwiedzeni – zostali postawieni w centrum reformy procesu o orzekanie nieważności małżeństwa. Papież, promulgując nowe kanoniczne prawo procesowe o nieważność małżeństwa, kieruje się zasadą salus animarum suprema lex (por. kan. 1572), która zawsze towarzyszyła Kościołowi i która ma na względzie przede wszystkim zbawienie dusz.Ta najważniejsza i fundamentalna zasada prawa kościelnego znajduje realizację w konkretnych przepisach zreformowanego procesu, w którym wierny i jego duchowe dobro zdają się być wartościami nadrzędnymi. W tym kierunku idzie reforma i nowe regulacje papieża Franciszka, aby uprościć procedury sądowe, a poprzez to przyspieszyć prowadzenie procesów kościelnych o nieważność małżeństwa i w ten sposób służyć wiernym rozwiedzionym, żyjącym w nowych związkach. Zmiany te mają też ułatwić kontakt wiernych z trybunałami kościelnymi, co w konsekwencji ma się przyczynić do rozwiązania wątpliwości sumienia, które utrudniają życie wielu ludziom. We wprowadzonych zmianach – jak podkreśla papież – nie chodzi o naruszenie zasady nierozerwalności małżeństwa, ale, przeciwnie, o jej zestawienie z konkretnymi przypadkami małżeństw zawieranych w sposób nieważny. Prowadzenie procesu o nieważność małżeństwa ma się dokonywać z całkowitym uwzględnieniem natury małżeństwa, którym jest poszanowanie prawdy. Dążenie do niej gwarantuje sprawiedliwy wyrok, który staje się realizacją prawa miłości. Aby nowe przepisy przyniosły oczekiwane rezultaty i spełniły zakładane cele oraz zostały wprowadzone i zastosowane w prawdzie i sprawiedliwości, wymagają całościowego, krytycznego „zamyślenia” nad dotychczasowym funkcjonowaniem sądownictwa Kościoła oraz otwarcia na novum, jakie przynoszą. Nadto, potrzebują wolności serca i umysłu biskupów, w znaku kolegialności – nie z zasady, lecz faktycznej, a także nowych struktur sądowo-duszpasterskich (poradni prawnych i rodzinnych), również zmiany mentalności w podejściu do spraw i problemów sądownictwa kościelnego biskupów diecezjalnych oraz pracowników samego sądownictwa kościelnego.

Czasopismo: Teologia i moralność
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Duchowowość nowej ewangelizacji w świetle nauczania papieża Franciszka

Propozycja duchowości nowej ewangelizacji papieża Franciszka polega na podniesieniu poziomu życia duchowego i ogólnoludzkiego przy jednoczesnym niezaniedbywaniu codziennych obowiązków. Ewangelizacja wskazuje chrześcijanom prawdziwy dynamizm osobistej realizacji – realizuję się jako chrześcijanin poprzez to, że głoszę Chrystusa. Odnowione przepowiadanie skierowane jest także do wierzących, ale oziębłych w wierze i niepraktykujących. Chrystus głoszony przynosi słuchaczom radość i nowość (por. Iz 40,31).

Czasopismo: Teologia i moralność
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Kwestia rodziny i małżeństwa chrześcijańskiego w świetle katechez wygłoszonych przez Ojca Świętego Franciszka w latach 2014/2015

Autor niniejszego artykułu rozważa, jak z perspektywy ponad dwóch lat pontyfikatu Ojca Świętego Franciszka przedstawia się jego troska duszpasterska i wykładnia teologicznomoralna dotycząca rodziny i małżeństwa chrześcijańskiego we współczesnym świecie. Tekst artykułu powstał na podstawie analizy treści katechez wygłoszonych przez papieża Franciszka w latach 2014/2015. Refleksja składa się z dwóch części. Pierwsza – krótsza część tekstu – ma charakter historiograficzny i przedstawia wkład Magisterium Kościoła w rozwój doktryny teologicznomoralnej dotyczącej małżeństwa i rodziny, ze szczególnym uwzględnieniem roli poprzedników Franciszka – papieży: Pawła VI, św. Jana Pawła II i Benedykta XVI. Druga – zasadnicza część artykułu – dotyczy nauczania obecnego biskupa Rzymu i przebiega na podstawie analizy wybranych słów wypowiedzianych przez niego podczas katechez środowych wygłoszonych w latach 2014 i 2015, w których zawarł on dość konkretną wykładnię teologicznomoralną dotyczącą współczesnej rodziny. Rozważania Franciszka dotyczyły w szczególności roli i funkcji kobiety oraz mężczyzny – matki i ojca, dzieci, a także osób starszych w rodzinie. Wiele słów poświęcił w nich także wizji chrześcijańskiego małżeństwa oraz problemom, z jakimi boryka się rodzina we współczesnym świecie.

Czasopismo: Teologia i moralność
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Nadzwyczajny Synod Biskupów na temat rodziny Anno Domini 2014. Między wolą Chrystusa i wiarą Kościoła a oczekiwaniami świata

Nadzwyczajny Synod Biskupów obradujący w Watykanie w 2014 roku poświęcony był duszpasterskiej trosce o rodzinę. Od samego początku obrad synodu, a nawet jeszcze przed jego rozpoczęciem, towarzyszyła mu spora doza emocji i komentarzy medialnych. Niektóre z nich zaczęły kreować specyficzny klimat wokół synodu, upatrując w nim moment przełomowy, który zmieni dotychczasową dyscyplinę, a może nawet i doktrynę Kościoła dotyczącą małżeństwa i rodziny. Niniejszy artykuł przybliża wypowiadane na łamach wielu mediów oczekiwania świata kierowane pod adresem Kościoła, przypomina toczącą się wokół obrad synodalnych dyskusję, by ostatecznie ukazać oficjalne stanowisko synodu sprecyzowane w dokumencie końcowym Relatio Synodi.  

Czasopismo: Teologia i moralność
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Małżeństwo i rodzina w starożytnym Kościele. Refleksja ojców Kościoła

W artykule przedstawiono zarys nauczania ojców Kościoła na temat małżeństwa i rodziny. Starożytni duszpasterze, chociaż bardziej cenili życie w dziewictwie, to jednak w związku mężczyzny i kobiety widzieli również wypełnienie woli Bożej. Podstawowym celem zawarcia związku małżeńskiego było zrodzenie i wychowanie potomstwa. Ojcowie zwracali uwagę, że ważnym elementem wychowania była ochrona dzieci przed złym wpływem środowiska oraz dobry przykład rodziców i wychowawców. Należy podkreślić, że zarówno duszpasterze, jak i prawo Kościoła starożytnego, zdecydowanie potępiały zabijanie dzieci nienarodzonych.

Czasopismo: Teologia i moralność
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Jaką rodzinę akceptuje Bóg? Biblijna wizja rodziny w świetle stworzenia człowieka

Zakończony w roku 2015 w Rzymie synod, poświęcony tematyce o małżeństwie i rodzinie, ukazuje pierwszorzędną wagę przypomnienia i ugruntowania dotychczasowego nauczania Kościoła na fundamentalny temat małżeństwa i rodziny wobec pojawiających się rozbieżności w interpretowaniu zarówno magisterium Kościoła, jak i biblijnego tekstu natchnionego. Papież Benedykt XVI w swej encyklice Caritas in veritate mówi o konieczności uporządkowania miłości według zasad prawdy (CV 2), ponieważ nigdy nie można rozdzielać miłości i prawdy. Oba pojęcia współistnieją ze sobą, nie tylko się uzupełniając, lecz wpływając decydująco na swą zawartość. Miłość ożywia prawdę, zaś prawda porządkuje miłość, by nie ulec złudnym i zafałszowanym nadziejom lub promocji postaw niemających ani z prawdą, ani z miłością wiele wspólnego. Obie te wartości mają w małżeństwie i rodzinie pierwszorzędne znaczenie dla życia człowieka. Poniższy artykuł przypomina fundamentalne prawdy o tych instytucjach zawarte w tekście natchnionym w kontekście początków ludzkości.

Czasopismo: Teologia i moralność
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Wierność sumieniu w świetle wybranych dzieł Johna Henry’ego Newmana oraz Konstytucji Gaudium et spes

Spoglądając na panoramę współczesnego świata, można dojść do przekonania, że człowiek XXI wieku głęboko w swoim wnętrzu nosi poważny kryzys tożsamości. Wśród wielu przyczyn takiego stanu rzeczy, niewątpliwie jedną z nich jest to, że zapomniano o roli sumienia jako czynniku, który reguluje i wskazuje na rzeczywistość Prawdy, wobec której człowiek powinien kształtować swoje życie.Przywołanie refleksji nad którą pochylili się Ojcowie Soborowi zebrani na Vaticanum II wydaje się być cenny wkładem we współczesną debatę nad tożsamością człowieka, szczególnie jeśli chodzi o rolę sumienia i obowiązek wierności jego nakazom. Istotny wkład w kształtowanie soborowej koncepcji sumienia ma również ten, który w literaturze fachowej, nazywany jest Ojcem Soboru Watykańskiego II, a mianowicie John Henry Newman, invisibile peritus Soboru Watykańskiego II – określanego także mianem Soboru Newmana – wynoszony jest przez niektórych komentatorów do godności doktora sumienia. Niestety idee, zawarte w nauce kardynała i znajdujące swój dopełnienie w dokumencie soborowym Gaudium et spes, ciągle mają problem, by przebić się do świadomości człowieka XXI wieku.Niniejsze studium podejmuje kwestię obowiązku wierności sumieniu w perspektywie nauczania John’a Henry’ego Newman’a oraz Konstytucji Gaudium et spes. Jego celem jest ukazanie istotnej i tożsamej linii, jaką można zauważyć między myślą kardynała, a nauczaniem Soboru w odniesieniu do poruszanej kwestii. W dobie kryzysu tożsamości współczesnego człowieka przypomnienie fundamentalnej nauki o sumieniu, wydaje się być wartościowym głosem we współczesnej debacie moralnej i istotnym wskazaniem dla dzisiejszego człowieka.

Czasopismo: Teologia i moralność
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Ruch młodzieży Niniwa jako dziedzictwo św. Eugeniusza de Mazenoda w pracy z młodymi

W obliczu zbliżającego się jubileuszu 200-lecia powstania Zgromadzenia Misjonarzy Oblatów Maryi Niepokalanej i przy okazji jubileuszu 10-lecia Oblackiego Duszpasterstwa Młodzieży NINIWA, autor artykułu przybliża genezę i założenia oblackiego ruchu młodzieży. Wyjście od postaci św. Eugeniusza de Mazneoda pozwala ukazać jego mocne zaangażowanie w pracę z młodymi i ogromną troskę za tę grupę w Kościele. Choć św. Eugeniusz za swą główną misję stawiał sobie wrażliwość i wyjście do ubogich, to rozumiał ich jako ubogich duchowo. W czasach św. Eugeniusza w dużej mierze grupę tę stanowili młodzi ludzie, pozbawieni perspektyw i doświadczenia Boga. Tworząc Stowarzyszenie Młodych z Aix postawił założenia programowe, w których nie brakowało czasu na katechezę i modlitwę, ale jednocześnie były one przeplatane chwilami relaksu, przeróżnymi grami i zabawami. Widząc owoce i potrzebę tej pracy w Konstytucjach i Regułach zakonnych z 1818 r. pisał, że kierownictwo młodych będzie uznane jako zasadnicza posługa w zgromadzeniu.Autor artykułu ukazuje charakterystyczne cechy św. Eugeniusza de Mazenoda w duszpasterstwie młodych, a następnie wprowadza czytelnika w odniesienie ich do współczesnej już wspólnoty NINIWA. Niewątpliwie inspiracją dla niniwitów i jednocześnie ich własnym pragnieniem była chęć prowadzenia innych do Chrystusa, by dzielić się osobistym doświadczeniem Boga. Podstawowym sposobem realizacji tego celu była modlitwa, by być „Bożymi narzędziami”. Tak powstaje nazwa wspólnoty, a później ogólnopolskiego duszpasterstwa oblackiego. Młodzi, tworzący pierwszą wspólnotę NINIWY, bardzo szybko odnaleźli się zarówno wśród mieszkańców starotestamentowego miasta, wezwanych do nawrócenia, jak i w buntowniczej postawie Jonasza. Słowa z Księgi Jonasza: „Wstań, idź do Niniwy” miały odtąd stać się mottem tej grupy. Z czasem tworzy się 3-letni cykl formacji oparty na czterech typach spotkań i trzech weekendowych rekolekcjach formacyjnych o ciekawych nazwach: Bunt Jonasza, Pustynna Burza i Pasja Eugeniusza.Snując wywód o tożsamości wspólnoty, autor odpowiada na pytanie co sprawia, że NINIWA jest rzeczywistością, w której młodzi ludzie autentycznie spotykają Boga.

Czasopismo: Teologia i moralność
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Sakrament chrztu w katechezie szkolnej

Zasadniczym celem artykułu: Sakrament chrztu w katechezie szkolnej było przebadanie, na ile tematyka dotycząca sakramentu chrztu jest obecna w katechezie, w szkole podstawowej i gimnazjum. Stąd pod tym kątem przeanalizowano najpierw dokument regulujący kształt katechezy szkolnej, a mianowicie Podstawę programową katechezy Kościoła katolickiego  w Polsce, wydaną przez Konferencję Episkopatu Polski (pierwsza część publikacji). Oprócz Podstawy na kształt katechezy szkolnej swój zasadniczy wpływ mają także programy nauczania religii, które stanowią jej rozwinięcie i muszą z nią być zgodne. Dlatego w drugiej część artykułu przebadano wzorcowy tego typu dokument, czyli Program nauczania religii rzymskokatolickiej w przedszkolach i szkołach, wydany przez Komisję Wychowania Katolickiego Konferencji Episkopatu Polski, stanowiący zbiór programów nauczania dla poszczególnych etapów edukacyjnych. Analiza tych pozycji pokazała, że na każdym  z prezentowanych poziomów, choć w innym kontekście, to jednak tematyka chrzcielna ma swoje konkretne miejsce i znaczenie. W klasach I – III szkoły podstawowej, gdzie zasadniczym zadaniem katechezy jest wprowadzenie ucznia w sakrament pokuty  i Eucharystii, ma on również okazję zgłębić podstawowe wiadomości dotyczące chrztu.  Z kolei w kolejnych klasach tej szkoły poznaje nie tylko głębiej ten sakrament, ale przekonuje się o znaczeniu wiary w życiu człowieka oraz umacnia poczucie przynależności  i odpowiedzialności za Kościół. Natomiast w gimnazjum odkrywa, że wiara jest rzeczywistością, która ma wpływać na całe życie człowieka. W trzeciej części publikacji przeanalizowano, na ile i w jaki sposób wskazane kwestie chrzcielne przez w/w dokumenty, prezentowane są w wybranych podręcznikach do religii i poradnikach metodycznych, adresowanych do katechetów. Pozwoliło to upewnić się, że ich autorzy wszystkie te kwestie w pełni uwypuklają.

Czasopismo: Teologia i moralność
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Katecheza chrzcielna jako szansa rozwoju religijnego rodziców

W obliczu przemian zachodzących we współczesnym świecie zauważa się potrzebę nieustannego pobudzania do żywego świadectwa wiary. Dlatego też celem artykułu jest podkreślenie jak ważną rolę w pobudzaniu do żywego świadectwo wiary i w uświadamianiu rodzicom ich zadań i obowiązków względem ich dzieci pełni katecheza chrzcielna. Katecheza ta stanowi szansę ich rozwoju religijnego tak, aby od wiary indywidualnej mogli przejść oni do wiary wyznawanej i kształtowanej we wspólnocie Kościoła i rodziny. Dzisiejsze zabieganie i wielość propozycji na ,,szczęśliwe życie” płynących ze świata zdają się nie ułatwiać tego zadania. Jednakże sama już szansa spotkania i porozmawiania o sprawach wiary daje nadzieję nowego przebudzenia. Gdy katecheza ta zostanie dobrze przygotowana niewątpliwie będzie mogła osiągnąć swój cel.

Czasopismo: Teologia i moralność
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Pastoralny wymiar przygotowania rodziców do chrztu dziecka

Wśród siedmiu sakramentów chrzest św. zajmuje szczególne miejsce gdyż jest udzielany na wyraźne polecenie samego Chrystusa. Nazywa się go także sakramentem wprowadzającym do wspólnoty Kościoła, gdyż od jego przyjęcia uzależnione jest otrzymanie innych sakramentów. Potrzeba przybliżenia dzisiaj wiernym tajemnicy chrztu św. wynika z pewnych braków w poznaniu i pojmowaniu tego sakramentu wśród samych ochrzczonych. Dlatego należy ponownie zastanowić się nad rolą i formą przygotowania do chrztu. W odniesieniu do przygotowania rodziców do chrztu dziecka w artykule przedstawiono propozycję trzyetapowego procesu obejmującego etap dalszy, bliższy i bezpośredni. Autor apeluje o odwołanie się do formacji neokatechumenalnej w duszpasterstwie tradycyjnym związanym z udzielaniem tego sakramentu, ponowne odkrycie wartości Eucharystii i Chrztu Św. szczególnie w okresie Wielkiego Postu, a na końcu omawia bezpośrednie przygotowanie obrzędu chrztu św. i jego liturgiczne celebrowanie.

Czasopismo: Teologia i moralność
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Wolontariat jak forma świadectwa wiary ludzi ochrzczonych

Analiza fenomenu wolontariatu podjęta w perspektywie chrześcijańskiej wiary pozwala na jego teologiczną interpretację. Odkrywamy w ten sposób naczelną i konstytutywną zasadę wolontariatu: miłość przeżywaną w kontekście społecznym. Wiara, która działa przez miłość, ubogacona nadprzyrodzoną nadzieją jest niezawodną gwarancją skuteczności ochotników poświęcających się dla innych. W ten sposób wolontariat chrześcijański objawia się jako specyficzna droga manifestacji życia teologalnego mającego swój początek w chrzcie świętym.

Czasopismo: Teologia i moralność
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Chrzest jako źródło apostolstwa świeckich

Zagadnienie apostolstwa świeckich pojmowane jako włączenie się w głoszenie Ewangelii przez cały Kościół odniesione musi być do sakramentu chrztu jako jego źródła. Źródłowy charakter chrztu widoczny jest w kilku aspektach. Podstawowymi są następujące dwa.Pierwszym jest włączenie przez chrzest do wspólnoty Kościoła, który z natury jest apostolski i misyjny. Zadanie apostolskie Kościół wypełnia zarówno przez osoby konsekrowane i mające udział w kapłaństwie sakramentalnym, ale także przez wszystkich świeckich ochrzczonych. Chrzest włączający w Kościół jest więc tym aktem zbawczym, który uzdalnia do realizowania zadań apostolskich.Drugim aspektem jest udział w potrójnej godności Chrystusa - kapłańskiej, prorockiej i królewskiej. We wszystkich tych trzech pojęciach kryje się tajemnica jedności z Chrystusem, który sam będąc pierwszym głoszącym Ewangelię uzdalnia i powołuje wszystkich ochrzczonych do tego zadania.W oby tych aspektach istotną i źródłową rolę spełnia sakrament chrztu.

Czasopismo: Teologia i moralność
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Chrzest podstawą konsekracji wtórnej

Publikacja przedstawia dostępne dokumenty Kościoła Powszechnego oraz refleksję autora na temat omawianych konsekracji: pierwotnej i wtórnej. Rok Życia Konsekrowanego, który przeżywamy w całym Kościele, stał się doskonałą okazją do rozważań na ten temat. Autor w pracy omawia, nie tylko istniejące formy konsekracji, ale przede wszystkim szczególną kontynuację występującą między nimi. Schemat pracy uwzględnia specyficzny podział na aspekty teologiczne, występujące w każdej z omawianych konsekracji, mianowicie: aspekt trynitarny, paschalny, eklezjalny, apostolski, eschatologiczny. rowskiego OSB/EC.

Czasopismo: Teologia i moralność
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Duchowość nowego człowieka w perspektywie tajemnicy sakramentu chrztu

Chrześcijanin może odnaleźć się we współczesnym świecie i aktywnie wpływać na jego przyszłość realizując swoje powołanie tylko w oparciu o określoną duchowość. Najogólniej możemy ją określić jako duchowość chrzcielną. Posługując się pawłową dychotomią: stary i nowy człowiek; śmierć i zmartwychwstanie, wyłania się pełne dynamizmu pojęcie duchowości nowego człowieka. Koncentruje się wokół nowości Chrystusa i nowego życia, którego On jest źródłem. Nowość życia ochrzczonego zasadza się na bezpośredniej, i wciąż budzącej pełen ekscytacji niedosyt relacji, jaka wywiązuje się pomiędzy człowiekiem a Chrystusem, obecnym i działającym w Kościele. Duchowość nowego człowieka jest organiczna, bowiem można mówić o jej integralności w wieloaspektowości. Obejmując duchowość krzyża, zmartwychwstania, śmierci i nowego życia, uległości Duchowi Świętemu, modlitwy, misyjną, antropologiczną oraz włączając się w nurt eklezjologii, trynitologii i eschatologii, dlatego stanowi innowacyjny wkład do właściwego postrzegania duchowości chrześcijańskiej.

Czasopismo: Teologia i moralność
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne