rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Reakcja anafilaktyczna po spożyciu krewetki

Wprowadzenie. Rozpowszechnienie alergii na skorupiaki zależy od strefy klimatycznej i populacji. Przyjmuje się, że około 0,5-2,5% populacji ogólnej jest uczulona na krewetki. Najlepiej scharakteryzowane alergeny to tropomiozyna, kinaza argininowa, białko sarkoplazmatyczne wiążące wapń oraz hemocyjanina. Opis przypadku. Chory, lat 28, został przyjęty w lipcu 2017 roku do Kliniki Alergologii celem diagnostyki ostrej reakcji anafilaktycznej, która wystąpiła po raz pierwszy w życiu, po spożyciu krewetek królewskich. Po spożyciu krewetek u chorego wystąpił świąd i zaczerwienienie skóry całego ciała, a także obrzęk dłoni i twarzy. Następnie na kończynach i tułowiu wystąpiły rozległe zmiany skórne o charakterze pokrzywki, po czym spadek ciśnienia tętniczego i tachykardia. W trakcie diagnostyki u chorego wykonano testy skórne punktowe z wyciągami alergenów wziewnych i pokarmowych w tym ze standaryzowanym wyciągiem alergenowym krewetki - wynik dodatni w przypadku D. pteronyssinus i D. farinae, traw, chwastów, sierści kota, leszczyny, brzozy i olchy natomiast ujemny w przypadku wszystkich badanych alergenów pokarmowych, w tym krewetki. Wykonano testy natywne punktowo-punktowe ze świeżą krewetką królewską - surową oraz gotowaną uzyskując wyniki wybitnie dodatnie. Stężenie IgE swoistego z wyciągiem alergenowym krewetki było podwyższone - 5,25 kU/l natomiast stężenie IgE swoistego dla tropomiozyny krewetki (ImmunoCap) było ujemne. Ponadto stwierdzono podwyż- szone stężenie IgE swoistych dla D. pteronyssinus 9,86 kU/l, D. farinae 7,90 kU/l, mieszanki traw 19,09 kU/l, naskórka kota 2,94 kU/l. Diagnostykę poszerzono o badanie poziomów IgE swoistych dla komponent alergenowych metodą ImmunoCap ISAC - w którym nie wykazano obecności alergenowo swoistych przeciwciał IgE (asIgE) dla obecnych w nim gatunkowo swoistych alergenów krewetki: n Pen m1 (tropomiozyna), n Pen m2 (kinaza argininowa) oraz n Pen m4 (białko sarkoplazmatyczne wiążące wapń). Wnioski. Na podstawie przeprowadzonych badań u chorego rozpoznano alergię na krewetkę. Zastosowana diagnostyka molekularna nie wyja- śniła na którą komponentę alergenową pacjent jest uczulony. Nie można wykluczyć, że chory jest uczulony na hemocyjaninę lub ubwikwitynę, któ- re również reaguje krzyżowo z alergenami roztoczy kurzu domowego, jednak potwierdzenie takiego rozpoznania wymaga dalszych badań.

Czasopismo: Alergia Astma Immunologia - przegląd kliniczny
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne, nauki medyczne i o zdrowiu, nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: inżynieria biomedyczna, nauki farmaceutyczne, nauki medyczne, nauki o zdrowiu, nauki biologiczne
Trudności diagnostyczne w rozpoznawaniu chorób alergicznych

Diagnostyka chorób alergicznych należy do najtrudniejszych w medycynie. Dużym wyzwaniem jest prawidłowe zebranie wywiadu, szczególnie jeżeli chodzi o alergię pokarmową m.in. ze względu na ilość i różnorodność spożywanych pokarmów, obecność kofaktorów, czy stosowanie dodatków do żywności. Problemem jest również obecność tak zwanych alergenów ukrytych. Diagnostykę komplikuje również brak precyzyjnych narzędzi badawczych, które charakteryzują się 100% czułością i swoistością. Każda ze stosowanych metod ma swoje ograniczenia, a ujemny wynik nie jest podstawą do wykluczenia alergii. W artykule przedstawiono problemy, z którymi może spotkać się lekarz zajmujący się diagnostyką alergii. Autorzy mają nadzieję, że bę- dzie on pomocny, szczególnie u tych chorych, u których obraz kliniczny nie koreluje z wynikiem otrzymywanych badań. Tym bardziej, że choroby alergiczne stanowią coraz większy problem, który dotyczy on nie tylko samego chorego, ale również stanowią problem społeczny i ekonomiczny. Objawy chorób alergicznych są na tyle uciążliwe dla pacjentów, że połączono w jedną jednostkę chorobową określaną jako: allergic irritability syndrome.

Czasopismo: Alergia Astma Immunologia - przegląd kliniczny
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne, nauki medyczne i o zdrowiu, nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: inżynieria biomedyczna, nauki farmaceutyczne, nauki medyczne, nauki o zdrowiu, nauki biologiczne
Różne twarze naprawy DNA - Nobel 2015 w dziedzinie chemii

W 2015 r. Nagroda Nobla w dziedzinie chemii została przyznana za badania mechanistyczne nad naprawą DNA Paulowi Modrichowi, Tomasowi Lindahlowi i Azizowi Sancarowi. Paul Modrich pracuje w Howard Hughes Medical Institute oraz Duke University School of Medicine, Durham, USA. Nagrodą zostały wyróżnione jego prace nad naprawą źle dopasowanych zasad, które powstają głównie podczas replikacji, zaś ten typ naprawy jest "pierwszą linią ochrony" stabilności genomu. Tomas Lindahl jest profesorem chemii medycznej i fizycznej, emerytowanym dyrektorem Cancer Research UK London Research Institute, Clare Hall Laboratories, South Mimms, Wielka Brytania. Nagrodę Nobla otrzymał za odkrycia w dziedzinie naprawy przez wycięcie zasady usuwającej z DNA niewielkie uszkodzenia, głównie oksydacyjne i alkilacyjne. Aziz Sancar jest profesorem biochemii i biofizyki na University of North Carolina School of Medicine, Chapel Hill, USA. Nagrodę Nobla otrzymał za osiągnięcia w dziedzinie naprawy przez wycięcie nukleotydu. System ten usuwa z DNA duże modyfikacje takie jak dimery pirymidynowe indukowane światłem ultrafioletowym. Badania uczonych stworzyły podwaliny pod zrozumienie mechanizmu ewolucji świata ożywionego, a także procesów nowotworowych i opracowanie nowoczesnych terapii.

Czasopismo: Kosmos
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki biologiczne, nauki o ziemi i środowisku
Zespoły kliniczne alergii krzyżowej

W ostatnich 10-15 latach mamy do czynienia z „drugą falą” epidemii chorób alergicznych wywołaną uczuleniem na pokarmy. 60% przypadków alergii pokarmowej u osób dorosłych i dzieci związane jest z współwystępowaniem alergii wziewnej. Strukturalne podobieństwo białek, nawet tych o odmiennym pochodzeniu, jest głównym czynnikiem determinującym występowanie reakcji krzyżowych. W artykule dokonano przeglądu istotnych klinicznych aspektów alergii pokarmowej związanych z zespołami klinicznymi alergii krzyżowej.

Czasopismo: Alergia Astma Immunologia - przegląd kliniczny
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne, nauki medyczne i o zdrowiu, nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: inżynieria biomedyczna, nauki farmaceutyczne, nauki medyczne, nauki o zdrowiu, nauki biologiczne
Teoria sezonowego programowania długowieczności

Coraz więcej dowodów sugeruje, że pewne choroby przewlekłe w życiu dorosłym, jak również długowieczność, są powiązane ze specyficznymi wzorcami rozwoju oraz czynnikami żywieniowymi z wczesnych etapów życia. Starzenie się jest bardzo złożonym procesem, który manifestuje się poprzez zmiany molekularne, metaboliczne, komórkowe i fizyczne we wszystkich typach tkanek. Podobnie długość ludzkiego życia wydaje się procesem podlegającym wieloaspektowemu oddziaływaniu różnych czynników, który nie jest zaprogramowany. Na podstawie rozległych i szczegółowych badań dotyczących związków pomiędzy dietą, żywieniem, infekcjami w rozwoju prenatalnym, a różnorodnymi mechanizmami regulacji epigenetycznej ekspresji genów, sformułowano niedawno teorię sezonowego programowania długowieczności. Liczne badania pokazują, że pewne cechy zaprogramowane przez oddziaływania środowiskowe i żywieniowe podczas rozwoju płodowego mogą wpływać na stan zdrowia w życiu dorosłym, a także mogą być przekazywane następnym pokoleniom. Celem niniejszego artykułu jest przedstawienie wyników badań oraz teoretycznych wyjaśnień, które wskazują, że stan zdrowia w życiu dorosłym może zależeć od warunków z wczesnych etapów rozwoju (np. dieta, żywienie, a nawet temperatura otoczenia w momencie narodzin), zaś długowieczność może podlegać wpływom ze strony takich czynników oddziałujących we wczesnej ontogenezie na rozwijający się organizm.

Czasopismo: Kosmos
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki biologiczne, nauki o ziemi i środowisku
Niedoczynność tarczycy u dzieci

Hormony tarczycy mają kluczowe znaczenie dla prawidłowego rozwoju dziecka już od wczesnych etapów życia płodowego. Wpływają na rozwój ośrodkowego układu nerwowego w okresie prenatalnym i do 3. roku życia, regulują proces wzrostu dziecka oraz większość procesów metabolicznych. Ich rola jest tak ważna, że od ponad 40 lat funkcjonuje w Polsce system badań przesiewowych w kierunku wrodzonej niedoczynności tarczycy. Stwierdzenie wrodzonej niedoczynności tarczycy wymaga natychmiastowego włączenia leczenia lewotyroksyną i jego ścisłego monitorowania. Dzięki wprowadzeniu programu profilaktyki jodowej w Polsce dzieci nie wymagają dodatkowej podaży preparatów jodu. Izolowane podwyższenie stężenia tyreotropiny bez objawów klinicznych niedoczynności tarczycy oraz bez obecności przeciwciał przeciwtarczycowych nie wymaga leczenia, a jedynie monitorowania stężenia tyreotropiny. Częstszej kontroli wymagają dzieci ze stwierdzoną obecnością przeciwciał przeciwtarczycowych, z zespołami genetycznymi predysponującymi do rozwoju niedoczynności tarczycy oraz z wywiadem naświetlania okolicy tarczycy. Przedstawione w niniejszym artykule zalecenia postępowania w przypadku podejrzenia niedoczynności tarczycy opierają się na wytycznych Europejskiego Towarzystwa Tyreologicznego dotyczących postępowania w przypadku hipertyreotropinemii u dzieci i kobiet w ciąży z 2014 roku.

Czasopismo: Pediatria i Medycyna Rodzinna
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki farmaceutyczne, nauki medyczne
Miejscowy alergiczny nieżyt nosa – „nowa” choroba alergiczna?

Przedmiotem poniższego opracowania jest miejscowy alergiczny nieżyt nosa (MANN). Zawiera ono aktualną definicję, klasyfikację, mechanizmy oraz historię badań, dane epidemiologiczne, obraz kliniczny schorzenia a także postępowanie diagnostyczno-lecznicze. Epidemiologia, naturalny przebieg choroby, obecność alergenowo swoistych IgE w błonie śluzowej nosa osób bez wykrywalnego uczulenia, jak również ewentualne zastosowanie immunoterapii swoistej w leczeniu MANN to tematy aktualnie budzące wątpliwości i wywołujące kontrowersje. Zostały one również uwzględnione w tym opracowaniu.

Czasopismo: Alergia Astma Immunologia - przegląd kliniczny
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne, nauki medyczne i o zdrowiu, nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: inżynieria biomedyczna, nauki farmaceutyczne, nauki medyczne, nauki o zdrowiu, nauki biologiczne
Wzmożona aktywność fizyczna jako terapia wspomagająca w chorobie Parkinsona - badania u ludzi i zwierząt

Choroba Parkinsona (PD) należy do zwyrodnieniowych schorzeń ośrodkowego układu nerwowego, którego podstawowym objawem są zaburzenia motoryczne, będące konsekwencją degeneracji neuronów dopaminergicznych drogi nigrostriatalnej. Złożone podłoże choroby sprawia, że jej etiologia jest nadal niewyjaśniona. Dostępne formy leczenia łagodzą jedynie objawy choroby, przy czym skuteczność ich działania maleje wraz z rozwojem choroby. Z tego względu niezwykle ważne jest poszukiwanie nowych form terapii wspomagających leczenie farmakologiczne. Celem pracy jest przedstawienie aktualnego stanu wiedzy na temat wpływu treningu fizycznego na łagodzenie objawów choroby Parkinsona. Na podstawie wyników badań przeprowadzonych u ludzi i w zwierzęcych modelach PD stwierdzono, że wzmożona aktywność fizyczna stosowana długotrwale poprawia wzorce zachowań ruchowych, oraz wzmacnia proces angiogenezy, synaptogenezy i neurogenezy w mózgu. Wpływa również na podwyższenie poziomu czynników neurotroficznych. Spośród znanych obecnie form aktywności fizycznej wspomagających łagodzenie objawów PD wymienia się przede wszystkim ćwiczenia oddechowe, chodu i równowagi, ćwiczenia wzmacniające, rozciągające, relaksacyjne, Tai Chi oraz taniec.

Czasopismo: Kosmos
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki biologiczne, nauki o ziemi i środowisku
Przez ucho do serca pacjenta. Objaw Franka jako czynnik ryzyka choroby naczyń

Choroby naczyniowo-sercowe są najczęstszą przyczyną niezdolności do pracy oraz śmiertelności Polaków. Rekomendacje wszystkich towarzystw naukowych podkreślają kluczową rolę pierwotnej prewencji chorób cywilizacyjnych, jednak prognozy demograficzne i rzeczywiste dane dotyczące prewencji nie wskazują na tendencję do spadku zachorowalności i śmiertelności w Polsce. W artykule omówiono objaw Franka, czyli linijną bruzdę pojawiającą się na płatku ucha w 5.–6. dekadzie życia, która koreluje z występowaniem chorób naczyń na tle miażdżycowym. Przedstawiono najistotniejsze dane epidemiologiczne, opis objawu, a także ważne informacje z literatury przybliżające prostą ocenę fizykalną w diagnostyce choroby naczyń na tle miażdżycy. Sprawdzenie, czy u pacjenta obecny jest objaw Franka, to nieinwazyjne i bezkosztowe narzędzie diagnostyczne w przesiewowych badaniach w kierunku powikłań miażdżycy. Czułość wynosząca 62% wskazuje na możliwość wcześniejszego wykrycia choroby niedokrwiennej serca w populacji bezobjawowej.

Czasopismo: Pediatria i Medycyna Rodzinna
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki farmaceutyczne, nauki medyczne
Lipidy w interakcjach z hormonami tarczycy

Relacje między działaniem hormonów tarczycy i związków lipidowych, kwasów tłuszczowych, eikozanoidów i steroli, stanowią ważny element utrzymania homeostazy energetycznej ustroju. Hormony tarczycy wpływają na syntezę i utlenianie kwasów tłuszczowych, syntezę cholesterolu, jego wychwyt i transport odkomórkowy. Tłuszcz diety z kolei, w zależności od ilości i składu, zmienia funkcjonowanie elementów osi podwzgórzowo-przysadkowo-tarczycowej. Jądrowe receptory T3 i czynniki transkrypcyjne wiążące związki o charakterze lipidowym są zaangażowane w regulację ekspresji tych samych genów, wykazują znaczne podobieństwa strukturalne, w tym miejsc wiązania DNA i sekwencji wiążących w DNA. Wszystkie te receptory tworzą heterodimery z receptorami kwasu 9-cis-retinowego, RXR. Występują między nimi zarówno reakcje współdziałania, jak i antagonizmu. Receptor aktywowany przez proliferatory peroksysomalne typu γ wpływa na różnicowanie komórek tarczycy i hamuje procesy zapalne w gruczole.

Czasopismo: Kosmos
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki biologiczne, nauki o ziemi i środowisku
Znaczenie procesów angiogenezy w patofizjologii astmy oskrzelowej

Przewlekłemu zapaleniu w przebiegu astmy oskrzelowej towarzyszy rozbudowa sieci naczyń krwionośnych w drogach oddechowych. Wzmożone procesy angiogenezy u chorych na astmę odzwierciedlają zwiększone zapotrzebowanie tkanek na tlen i substancje odżywcze i wynikają z nadmiernej aktywności licznych czynników proangiogennych uwalnianych zarówno przez tkanki budujące ścianę oskrzeli (nabłonek oddechowy, przerośnięte mięśnie gładkie, fibroblasty), jak również produkowane przez komórki immunologiczne i cytokiny typu Th2. W odpowiedzi na alergen dochodzi też do zwiększonej rekrutacji progenitorowych komórek śródbłonka naczyniowego do płuc. W efekcie rozbudowana sieć naczyń krwionośnych u chorych na astmę sprzyja podtrzymywaniu zapalenia i jest ważnym czynnikiem przebudowy dróg oddechowych prowadzącej do nieodwracalnych zmian strukturalnych. Oddziaływanie na angiogenezę może stać się w przyszłości kolejnym filarem leczenia astmy oskrzelowej.

Czasopismo: Alergia Astma Immunologia - przegląd kliniczny
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne, nauki medyczne i o zdrowiu, nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: inżynieria biomedyczna, nauki farmaceutyczne, nauki medyczne, nauki o zdrowiu, nauki biologiczne
Alergia na jad pszczeli u pszczelarzy

Pszczelarze są szczególną grupą osób najbardziej narażonych na użą- dlenia i alergię na jad pszczeli z racji wykonywanej pracy. Dodatnie wyniki testów skórnych lub obecność swoistych dla jadu pszczelego IgE obserwowane są nawet u 60% badanych pszczelarzy. Reakcja po użądleniu przez pszczołę najczęściej występuje pod postacią normalnej reakcji miejscowej, ale u osoby uczulonej na jad pszczeli może wystą- pić nasilona reakcja miejscowa lub objawy ogólne, do wstrząsu anafilaktycznego włącznie. U pacjentów z reakcją systemową w wywiadzie należy wykonać podstawowe badania diagnostyczne: testy skórne i oznaczenia swoistych dla jadu sIgE, a w uzasadnionych przypadkach badania dodatkowe, takie jak: oznaczenia sIgE dla poszczególnych alergenów jadu pszczelego (diagnostyka komponentowa), testy komórkowe, oznaczanie poziomu tryptazy czy stężenia swoistych dla jadu IgG4. Badania przeprowadzone u pszczelarzy wykazały istotnie wyższe stę- żenia tryptazy oraz swoistych IgG4 w tej grupie zawodowej. Ponadto zaobserwowano korelację nasilenia objawów klinicznych po użądleniu ze stężeniem sIgE dla fosfolipazy A2 . Podejmując decyzję o prowadzeniu swoistej immunterapii jadem pszczelim u pszczelarza należy rozważyć zwiększenie dawki podtrzymującej do 200 µg.

Czasopismo: Alergia Astma Immunologia - przegląd kliniczny
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne, nauki medyczne i o zdrowiu, nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: inżynieria biomedyczna, nauki farmaceutyczne, nauki medyczne, nauki o zdrowiu, nauki biologiczne
Przeciwnowotworowe działanie produktów roślinnych - egzotyczne superfoods i produkty z polskiej piramidy żywienia

Choroby nowotworowe stanowią problem zdrowotny zarówno w krajach rozwiniętych, jak i rozwijających się. Związki aktywne zawarte w żywności mogą działać ochronnie na każdym etapie nowotworzenia: inicjacji, promocji oraz progresji guza. Działanie przeciwnowotworowe ma wiele produktów zaliczanych do tzw. żywności superfoods. Na liście superfoods można znaleźć takie żywieniowe ciekawostki jak: algi, aloes, jagody goji i acai czy quinoa. Ale znajdują się tam także tradycyjne produkty, które znajdziemy w polskiej piramidzie zdrowego żywienia (pełnoziarniste produkty zbożowe, rodzime warzywa, owoce). Rola składników pokarmowych w zmniejszeniu ryzyka rozwoju chorób nowotworowych nie zawsze została jednoznacznie potwierdzona. Inne wyniki otrzymuje się w badaniach eksperymentalnych, odmienne w badaniach epidemiologicznych. Może być to związane z ilością spożywanego składnika biologicznie aktywnego i/lub wzajemnymi zależnościami pomiędzy poszczególnymi składnikami występującymi w danym produkcie całościowym czy w diecie, przez co ostateczny efekt ich działania może być inny niż przy podawaniu ich oddzielnie, w postaci wyizolowanej, jak ma to miejsce w badaniach eksperymentalnych.

Czasopismo: Kosmos
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki biologiczne, nauki o ziemi i środowisku
Fenotypy astmy oskrzelowej w starszym wieku

Astma występuje z podobną częstością w każdej grupie wiekowej. U osób starszych astma jest zbyt rzadko rozpoznawana lub błędnie rozpoznawana i niedostatecznie leczona. Leczenie starszych pacjentów jest często utrudnione przez współchorobowość, częstsze ograniczenia funkcji poznawczych, większe obciążenie chorobą oraz zmiany patofizjologiczne związane z wiekiem. W dobie medycyny spersonalizowanej lekarze wykorzystują podział fenotypowy dla ułatwienia diagnozowania i doboru właściwego sposobu leczenia. Często stosuje się podziały w zależności od aktualnego wieku pacjenta (astma dziecięca, dorosłych i osób starszych) lub wieku wystąpienia choroby (astma o wczesnym i późnym początku). Wśród osób starszych spotyka się podział związany z dominującymi komórkami zapalnymi, wyróżnia się astmę eozynofilową i neutrofilową. Często uwzględnia się problem współwystępowania otyłości i zaburzeń neuropsychiatrycznych u starszych pacjentów z astmą. W artykule przedstawiono najczęstsze metody klasyfikacji pacjentów z astmą oskrzelową, w tym metodę klastrową. Przedstawiono najważniejsze publikacje i opisane w nich cechy charakterystyczne dla każdej grupy

Czasopismo: Alergia Astma Immunologia - przegląd kliniczny
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne, nauki medyczne i o zdrowiu, nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: inżynieria biomedyczna, nauki farmaceutyczne, nauki medyczne, nauki o zdrowiu, nauki biologiczne
Diuretyki – zasady stosowania w niewydolności serca

Niewydolność serca jest epidemią starzejących się społeczeństw XXI wieku. Mimo dostępu do nowoczesnych metod leczenia wiele chorób układu sercowo-naczyniowego w swoim końcowym etapie prowadzi do jej rozwoju. Zwłaszcza zwiększona przeżywalność po ostrych zespołach wieńcowych powoduje, że grupa chorych z niewydolnością serca się powiększa. Pomimo stosowania optymalnej farmakoterapii oraz urządzeń wspomagających leczenie (np. w przypadku resynchronizacji) w przebiegu niewydolności serca dochodzi do licznych zaostrzeń, często wymagających hospitalizacji. Najczęstszą przyczyną zaostrzenia objawów jest przewodnienie, które może wynikać z postępu choroby, chorób współistniejących oraz niestosowania się pacjentów do zaleceń, np. dotyczących odstawienia lub zmniejszenia dawek leków. Co istotne, każda hospitalizacja w tej grupie chorych pogarsza rokowanie, dlatego tak ważne jest optymalne leczenie farmakologiczne zarówno poprawiające przeżywalność, jak i objawowe. Główną grupą leków objawowych stosowanych w niewydolności serca są diuretyki, których rola polega na zmniejszeniu objawów zastoju, poprawie jakości życia i zmniejszeniu ryzyka ponownych hospitalizacji. Nie wpływają one natomiast na rokowanie. Ich użycie nie jest jednak pozbawione ograniczeń, a uzyskanie pożądanego efektu odwodnienia może się wiązać z działaniami ubocznymi, np. pogorszeniem wydolności nerek. Dlatego też istotne jest stosowanie najmniejszych ich dawek wystarczających do utrzymania euwolemii. Celem niniejszej pracy jest podsumowanie obecnego stanu wiedzy na temat bezpiecznego użycia diuretyków, opartego na zrozumieniu mechanizmów ich działania oraz zasad stosowania w różnych fazach choroby.

Czasopismo: Pediatria i Medycyna Rodzinna
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki farmaceutyczne, nauki medyczne
Fitofarmakologia w leczeniu chorób żołądka

Ostatnimi czasy wzrasta zainteresowanie fitofarmakologią, czyli wykorzystaniem w lecznictwie surowców roślinnych i ich przetworów. Nurt ten, związany z chęcią życia w zgodzie z naturą oraz wykluczeniem produktów wysoko przetworzonych prowadzi do poszukiwań roślin bogatych w substancje, które w sposób naturalny stanowią remedium na różnego rodzaju schorzenia. Artykuł ten kreśli obraz kilku pospolitych roślin polskich łąk, bezdroży i przydomowych ogródków, które odnalazły powszechne zastosowanie w fitoterapii chorób żołądka. Ponadto przybliżony zostaje nie tylko skutek, lecz również mechanizm działania zawartych w ziołach związków chemicznych na ludzkie ciało.

Czasopismo: Kosmos
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki biologiczne, nauki o ziemi i środowisku
Wpływ niezdrowej żywności na układ nerwowy

Odpowiednia dieta jest kluczowym czynnikiem niezbędnym do utrzymania prawidłowych funkcji układu nerwowego. Powinna być ona bogata we wszystkie niezbędne składniki odżywcze w odpowiednich proporcjach. Tymczasem od ponad kilkudziesięciu lat można zaobserwować nadużywanie tłuszczów i cukru w codziennym żywieniu. Dieta ta wpływa nie tylko na rozwój syndromu metabolicznego, cukrzycy czy miażdżycy, ale przyczynia się również do powstania zaburzeń w centralnym układzie nerwowym. Zwiększenie ryzyka udaru oraz rozwoju uzależnienia od jedzenia to najbardziej powszechne konsekwencje nieprawidłowego odżywiania się. Wykazano także korelację pomiędzy częstością występowania chorób neurodegeneracyjnych a liczbą osób otyłych. Badania wskazują również, iż otyłość może przyczyniać się do utraty zdolności poznawczych oraz szybszego procesu starzenia się. W poszukiwaniu molekularnego podłoża zmian w zaburzeniach zdolności poznawczych badacze skupiają się na analizie poziomu białek odpowiedzialnych za procesy pamięciowe, rozwoju stresu oksydacyjnego, zmianach w przepuszczalności bariery krew-mózg i zaburzeniach regulacji glukozy.

Czasopismo: Kosmos
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki biologiczne, nauki o ziemi i środowisku