rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Obwodowy włókniak kostniejący przypominający owrzodzenie dziąsła – opis przypadku

Obwodowy włókniak kostniejący (ang. peripheral ossifying fibroma – POF) jest zmianą nienowotworową, o niepewnej wciąż etiologii, rozwijającą się w obrębie dziąseł i brodawek międzyzębowych w okolicy przedniej szczęki. Najczęściej powstaje w odcinku przednim szczęki u pacjentek pomiędzy 20. a 30. rokiem życia. Zmiana jest dobrze odgraniczona, nieuszypułowana, a barwa jej powierzchni jest podobna do błony śluzowej lub zaczerwieniona. Powierzchnia zmiany może być nieuszkodzona, jednak niekiedy może występować owrzodzenie. Obraz kliniczny nie jest wystarczający do postawienia rozpoznania, konieczne jest przeprowadzenie badania histopatologicznego. Pacjentka B.M.S., lat 23, zgłosiła się do Kliniki Symptomatologii Instytutu Stomatologii Uniwersytetu Federalnego w Paranie z powodu „afty na dziąsłach”, która rozwinęła się mniej więcej miesiąc wcześniej i utrzymywała przez ten czas. W badaniu klinicznym stwierdzono rumieniowaty obszar z centralnie umiejscowionym owrzodzeniem w obrębie brzegu dziąsłowego na policzkowej powierzchni zęba 22. W badaniu periodontologicznym nie stwierdzono krwawienia kieszonki przyzębnej, na zdjęciach radiologicznych nie uwidoczniono utraty kości. W badaniach dodatkowych nie stwierdzono istotnych odchyleń. Przeprowadzono biopsję wycinkową, a badanie histopatologiczne wykazało obecność gęstego podścieliska składającego się z włókien kolagenowych. W jego obrębie zaobserwowano również fibroblasty, kość gąbczastą i kilka komórek olbrzymich, co potwierdziło rozelimipoznanie. Wykonano zabieg chirurgicznego wycięcia zmiany, który obejmował usunięcie okostnej i ozębnej, jak również usunięcie złogów nazębnych. Stwierdzono, że przy podejrzeniu POF należy przeprowadzić diagnostykę różnicową, w której zawrzeć powinno się jednostki chorobowe o obrazie klinicznym podobnym do POF, takie jak przerost włóknisty, obwodowy ziarniniak olbrzymiokomórkowy i ziarniniak ropotwórczy. Zmiany te mogą przypominać owrzodzenia, tak więc konieczne jest wykonanie badania histopatologicznego w celu postawienia rozpoznania. Ponadto – w celu ograniczenia do minimum tendencji do wznowy, konieczne jest usunięcie okostnej i ozębnej, jak również biofilmu bakteryjnego i kamienia nazębnego

Czasopismo: Polski Przegląd Otorynolaryngologiczny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Syndromiczny zespół cichej zatoki – postępowanie i wyniki leczenia u pacjenta ze szkieletową wadą zębowo-twarzową 1,2

Zespół cichej zatoki (SSS) jest rzadką jednostką chorobową charakteryzującą się jednostronną hipowentylacją oraz niedodmą zatoki szczękowej, co może skutkować asymetrią oczu i/lub twarzy, zapadnięciem gałki ocznej, enoftalmią i diplopią. W niniejszej pracy przedstawiamy przypadek 21-letniego pacjenta, u którego zostało zaplanowane leczenie ortognatyczne z powodu szkieletowej wady zgryzu. Pacjent uskarżał się na problemy z oddychaniem przez nos. Badanie TK ujawniło atroficzną zapalną lewą zatokę szczękową (z hipowentylacją), niedrożność lewego kompleksu ujściowoprzewodowego, skrzywienie przegrody nosowej i przerost lewej małżowiny nosowej dolnej. Ponadto zauważono atrofię i asymetrię lewego kompleksu jarzmowo-szczękowego z przesunięciem płaszczyzny zgryzowej i zapadnięciem lewego policzka oraz nieznaczne przemieszczenie dolnego ograniczenia bocznej ściany lewego oczodołu. Z powodu objawów klinicznych SSS, pacjenci często kierowani są na oddział laryngologiczny lub do okulisty. Diagnostyka zespołu cichej zatoki rozpoczyna się od badania klinicznego i potwierdzana jest badaniami obrazowymi (zazwyczaj TK). Najbardziej charakterystyczny radiologicznie jest obraz redukcji objętości zatoki szczękowej, będącej rezultatem dośrodkowej retrakcji ścian zatoki. Istotne jest przeprowadzenie diagnostyki różnicującej z innymi schorzeniami związanymi z enoftalmią. Głównym celem leczenia operacyjnego jest normalizacja napowietrzenia zatoki szczękowej poprzez poprawę jej drożności do jamy nosowej, a w niektórych przypadkach także rekonstrukcja dna oczodołu.

Czasopismo: Polski Przegląd Otorynolaryngologiczny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Przypadek torbieli zatoki klinowej z destrukcją kości podstawy czaszki

Celem pracy jest omówienie przypadku torbieli zatoki klinowej z destrukcją kości podstawy czaszki u 62-letniego mężczyzny leczonego w Klinice Otolaryngologii PUM. Pacjent zgłosił się do kliniki z powodu silnych dolegliwości bólowych głowy, zaburzeń widzenia, przewodzeniowego niedosłuchu ucha lewego oraz spadku masy ciała. Dolegliwości o charakterze narastającym trwały od 2 lat. Rozpoznanie mucocele zatoki klinowej lewej z destrukcją kości okolicy siodła tureckiego postawiono 2 lata wcześniej, jednak chory nie zgłosił się wówczas na leczenie. W wykonanej przy przyjęciu tomografii komputerowej stwierdzono patologiczną masę w zatoce klinowej po stronie lewej (o gęstości 48 j.H. i wymiarach ok. 33x25x25mm) powodującą rozległą destrukcję lewej i górnej ściany zatoki klinowej z wniknięciem do wnętrza czaszki. W NMR potwierdzono obecność torbieli wielkości 28x24mm, która przylegała bezpośrednio do dołu siodła tureckiego i nie penetrowała do mózgowia. Ponadto w badaniach obrazowych stwierdzono zmiany o charakterze przewlekłego zapalenie zatok przynosowych z polipami. Pacjent leczony był operacyjnie metodą endoskopową z użyciem nawigacji. Wykonano szeroką marsupializację przedniej ściany torbieli zatoki klinowej oraz usunięcie zmian polipowatych z pozostałych zatok. Po zabiegu dolegliwości bólowe ustąpiły. W kontrolnym badaniu NMR stwierdzono pogrubienie błony śluzowej sitowia, zatoki klinowej, zatok szczękowych oraz komórek sutkowatych po stronie lewej bez cech wgłobienia opon w obrębie operowanej okolicy.

Czasopismo: Polski Przegląd Otorynolaryngologiczny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Zastosowanie bronchoskopii w diagnostyce zakażeń układu oddechowego

Bronchoskopia została wprowadzona do praktyki klinicznej przed ponad 100 laty. Dzięki postępowi technicznemu dzisiejsze zabiegi bronchoskopowe nie ograniczają się tylko do światła tchawicy i pierwszych generacji oskrzeli, ale pozwalają także na uzyskanie obrazów i pobranie materiałów diagnostycznych z obwodowych dróg oddechowych oraz struktur położonych poza światłem oskrzeli. Dostępne dziś techniki bronchoskopowe, takie jak płukanie oskrzelowo-pęcherzykowe, chroniona szczoteczka mikrobiologiczna, transbronchialna biopsja płuca i węzłów chłonnych, pozwalają na wykorzystanie bronchoskopii jako metody diagnostycznej w różnych postaciach zakażeń dolnych dróg oddechowych. Należą do nich m.in. wewnątrzszpitalne zapalenia płuc, w których pozyskanie wysokiej jakości materiału diagnostycznego z dolnych dróg oddechowych pozwala na odpowiednie ukierunkowanie leczenia. Inną, ważną grupę chorych, u których bronchoskopia jest rutynowo wykorzystywana w diagnostyce zakażeń dolnych dróg oddechowych stanowią pacjenci z zaburzeniami odporności. Ze względu na postęp medycyny liczebność tej grupy systematycznie się zwiększa, co w konsekwencji skutkuje większą liczbą oportunistycznych zakażeń dolnych dróg oddechowych. Bronchoskopia odgrywa kluczową rolę w diagnostyce tych zakażeń. Przykład stanowią biorcy przeszczepu płuca, u których bronchoskopia pozwala na monitorowanie procesu odrzucania i różnicowania tego procesu z zakażeniami. Bronchoskopia odgrywa również ważną rolę w diagnostyce zakażeń prątkami gruźliczymi i niegruźliczymi. W tej grupie chorych ma ona szczególne znaczenie u pacjentów niepotrafiących wykrztusić plwociny do badań mikrobiologicznych.

Czasopismo: Polski Przegląd Otorynolaryngologiczny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Wartość prognostyczna śródoperacyjnych zmian morfologii zapisu ABR i ECochG w aspekcie zachowania słuchu u pacjentów z osłoniakiem nerwu przedsionkowego

Wstęp: Osłoniaki nerwu przedsionkowego (VS) są nowotworami łagodnymi, które rozwijają się z osłonek Schwanna. Szybkie zdiagnozowanie, jak również wykorzystanie śródoperacyjnego monitorowania słuchu (IM) podczas usuwania guza, dodatkowo wpływa na wzrost prawdopodobieństwa zachowania słuchu. Podczas operacji można zastosować różne opcje IM, tj: zastosowanie potencjałów słuchowych wywołanych z pnia mózgu (ABR), transtympanalnej elektokochleografii (TT-ECochG) i otoemisji produktów zniekształceń nieliniowych (DPOAE). Cel: Celem pracy było określenie przydatności IM podczas operacji usuwania VS oraz analiza zmian w zapisach morfologii potencjałów słuchowych względem słuchu po operacji. Materiał i metoda: Dane zostały pozyskane na podstawie retrospektywnego opracowania wyników badań audiologicznych oraz zapisów z przeprowadzonych śródoperacyjnych monitorowań słuchu 15 pacjentów ze zdiagnozowanym osłoniakiem nerwu przedsionkowego. Analizie poddano wartości: progu słyszenia, zrozumiałości mowy, latencji fali V ABR uzyskane przed i po operacji oraz wartości amplitudy i latencji potencjału czynnościowego (AP) mierzonych przed i po usunięciu guza. Wyniki: Przedoperacyjne wartości progu słyszenia wahały się od 10–25 dB HL, a po operacji od 25–65 dB HL w paśmie częstotliwości 0,125–8 kHz. W pooperacyjnej audiometrii słownej maksymalnie uzyskano 65% zroumiałości mowy. Wartość mediany dla pooperacyjnego wydłużenia latencji fali V w ABR wynosiła 1,38 ms, podczas gdy dla latencji AP 0,23 ms. Amplituda AP uległa redukcji o 1,43 μV. Wniosek: W analizowanym materiale uzyskano znamienne korelacje między progiem słyszenia a parametrami charakteryzującymi fizjologię słyszenia latencji fali V ABR, redukcję amplitudy i wydłużenie latencji AP. Wykazano przydatność IM w operacjach usuwania VS.

Czasopismo: Polski Przegląd Otorynolaryngologiczny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Czerniak złośliwy błony śluzowej jamy nosa – opis dwóch przypadków

Czerniak złośliwy jest wysoce agresywnym typem nowotworu złośliwego. Skóra rejonu głowy i szyi jest częstą lokalizacją dla rozwoju tego typu zmiany w związku z ekspozycją na światło słoneczne, jednak w części przypadków czerniak rozwija się w obrębie błon śluzowych. Najczęstsze objawy to krwawienia z nosa i jego niedrożność. Późno postawiona diagnoza wpływa na złe rokowanie kliniczne. W prezentowanych przez nas przypadkach, pomimo całkowitej resekcji chirurgicznej i terapii adjuwantowej, wynik leczenia był niesatysfakcjonujący z powodu wznowy miejscowej lub przerzutów odległych.

Czasopismo: Polski Przegląd Otorynolaryngologiczny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Wyniki leczenia chorych z rakiem wargi w regionie świętokrzyskim i analiza przyczyn niepowodzeń

Wstęp: Ocena wyników leczenia chirurgicznego raka wargi – mierzona podstawowymi wskaźnikami onkologicznymi i połączona z analizą niepowodzeń terapeutycznych, do których zostały włączone przypadki drugich pierwotnych nowotworów – jest podstawą weryfikacji przyjętego modelu terapii. Materiał: Grupę badaną stanowiło 312 chorych z rakiem wargi leczonych chirurgicznie bądź w skojarzeniu z rentgenoterapią. W zależności od zaawansowania miejscowego, najczęściej wycięcie raka ograniczało się do wycięcia „V” lub „W” i wermilektomii, natomiast tam, gdzie zabieg wymagał rekonstrukcji ubytku, wśród możliwych sposobów rekonstrukcji dominowała metoda Bernarda-Burova. Resekcja regionalnych węzłów chłonnych regionu I + II + III w większości uzupełniona była pooperacyjną telegammaterapią. Metoda: W oparciu o metodę Kaplana-Meiera określono prawdopodobieństwo przeżycia całkowitego (OS), przeżycia bezobjawowego (DFS) i przeżycia zależnego od raka wargi (DSS). Przedstawiono charakterystykę opisową niepowodzeń, w tym występowania drugich pierwotnych ognisk złośliwych nowotworów. Wyniki: Uzyskane wyniki prawdopodobieństwa 3-letniego i 5-letniego przeżycia całkowitego, bezobjawowego i zależnego od raka wargi, mieściły się w granicach podawanych w podobnych zestawieniach w piśmiennictwie, potwierdzając pośrednio słuszność przyjętego modelu postępowania. Niepowodzenia onkologiczne tych terapii, w których dominowały przerzuty do regionalnych węzłów chłonnych, zanotowano u 20,2% ogółu pacjentów. Przy czym w 76,1% ujawniły się one w pierwszych 3 latach po przeprowadzonym leczeniu.

Czasopismo: Polski Przegląd Otorynolaryngologiczny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Wplyw form w podlozu na potencjal redoks i wzrost biomasy Azolla filiculoides Lam

Azolla filiculoides Lam. jest paprotką wodną współżyjącą z azot-wiążącą sinicą Anabaena, która budzi zainteresowania ze względu na możliwość jej wykorzystania w postaci nawozu zielonego. Azolla stała się obiektem badań na całym świecie. Wiedza na temat fizjologicznych i ekologicznych czynników wpływających na wzrost paproci jest istotna w badaniach przyrodniczych ukierunkowanych na jej praktyczne stosowania. Celem tej pracy było zbadanie w warunkach kontrolowanych wpływu różnych form azotu na jego właściwości oksydoredukcyjne (Eh) i przyrost biomasy Azolli, Stwierdzono, że optymalny zakres potencjału redoks wzrostu Azolli zawiera się w przedziale 550-600 mV, a pobór formy azotu azotanowego w podłożu wydaje się być preferowany przez paprotkę w stosunku do azotu wiązanego z atmosfery prze sinicę Anabaenę.

Czasopismo: Acta Agrophysica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Walidacja w metrologii agrofizycznej

W pracy przedstawiono zagadnienia związane procedurą walidacyjną metod pomiarowych stosowanych w naukach agrofizycznych. Na poszczególnych etapach procedura ta zawiera w sobie określenie specyficzności, selektywności, wyznaczenia zależności funkcyjnej, dokładności, powtarzalności, odtwarzalności, zakresu, granicy detekcji, granicy oznaczalności, stabilności i niewrażliwości.

Czasopismo: Acta Agrophysica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Proba rozdzialu kwasow fenolowych zawartych w granulacie keratyno-mocznikowym przy uzyciu kapilarnej elektroforezy strefowej

Wykorzystując metodę kapilarnej elektroforezy strefowej przeprowadzono rozdział kwasów fenolowych w granulacie keratyno - koro-mocznikowym (KKM), ustalając warunki tego rozdziału.

Czasopismo: Acta Agrophysica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Zastosowanie roznych modeli do okreslania liczby bakterii w glebie

Celem badań było dokonanie oceny zmian zachodzących w liczebności bakterii na tle cech fizyko-chemicznych gleb w systemach użytkowania konwencjonalnego i ekologicznego. Obiektem doświadczeń była gleba płowa wytworzona z glin zwałowych o składzie mechanicznym piasków gliniastych mocnych. Liczbę bakterii przedstawiono jako liczebność tworzących kolonie jednostek (CFU) wg Parkinsona oraz po wykorzystaniu wyników wszystkich obserwacji w modelu FOR wg Hattoriego. Liczebności tworzących kolonie jednostek wyrażono w stosunku do: 1 g świeżej masy gleby, 1 g suchej masy gleby, 1 cm3 gleby, 1 cm3 roztworu glebowego, 1 cm3 porowatości gleby. Użycie modelu FOR pozwala na dopasowanie użytych pożywek do potrzeb pokarmowych obserwowanych  mikroorganizmów. Uzyskiwane rezultaty zależą nie tylko od sposobu postępowania z próbkami glebowymi, ale także od sposobu hodowania i pomiaru bakterii.

Czasopismo: Acta Agrophysica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wspolzaleznosci miedzy nawozeniem, systemem uprawy, wodoodpornoscia agregatow glebowych a liczebnoscia drobnoustrojow

Badania były prowadzone na bazie wieloletnich doświadczeń statycznych prowadzonych w IUNG w Puławach. Celem badań było określenie zmian zachodzących w liczebności drobnoustrojów oraz wodoodporności agregatów glebowych pod uprawą pszenicy ozimej w systemach użytkowania konwencjonalnego i ekologicznego.
Otrzymane wyniki wykazały, iż w ciągu całego okresu badań liczebność bakterii i grzybów była wyższa w glebie nawożonej organicznie. W tym wariancie doświadczenia zauważono również większą wodoodporność agregatów glebowych. Stwierdzono, że nawożenie organiczne w porównaniu z mineralnym przyczyniło się do wzrostu wodoodporności frakcji agregatów o średnicy 3 - I i 1-0,5 min sięgające do kilkudziesięciu procent (60%).

Czasopismo: Acta Agrophysica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wplyw erozji wodnej na zmiany wartosci wskaznikow zakwaszenia i wysycenia gleb kationami zasadowymi

Badano zmiany wskaźników zakwaszenia, wysycenia kompleksu sorpcyjnego kationami zasadowymi oraz wartości stosunków H:Mg i sumy kationów zasadowych do wodoru S:H w okresie od 1987 do 1999 w glebach erodowanych w warunkach polowych oraz umieszczonych w monolitach bez oddziaływania procesów erozji wodnej. Badane wskaźniki właściwości fizykochemicznych gleb w warunkach polowych w okresie 13 lat nie uległy znaczącym zmianom. Gleby zerodowane przeniesione do monolitów, wyłączone spod presji erozji wodnej uległy wyraźnemu zakwaszeniu.

Czasopismo: Acta Agrophysica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Aktywnosc ureazowa i fosfatazowa rozniacych sie wlasciwosci gleb zlewni jeziora Piaseczno i Glebokie [ Pojezierze Leczynsko-Wlodawskie]

Pięcioletnimi badaniami objęto glebę bielicową sektora rolniczego zlewni mezotroficznego jeziora Piaseczno i czarną ziemię sektora rolniczego zlewni eutroficznego jeziora Głębokie (Pojezierze Łęczyńsko-Włodawskie), Próbki gleb (z gł. od 0-20 cm) pobierano czterokrotnie w sezonie wegetacyjnym każdego roku z różnych odległości od lustra wody (I stanowisko - 60 m j. Piaseczno i 40 m j. Głębokie, II stanowisko - 30 m w przypadku obu jezior, III stanowisko - brzeg) i określano w nich aktywność ureazy oraz kwaśnej fosfatazy. Stwierdzono, że aktywność badanych enzymów wykazała znaczące powiązanie z właściwościami tych gleb. Aktywność enzymatyczna gleby bielicowej kształtowała się na wyraźnie niższym poziomie niż czarnej ziemi. Różnica ta zaznaczyła się najsilniej w strefie brzegowej i malała ze wzrostem odległości gleby od jeziora. Aktywność ureazowa i fosfatazowa podlegała wahaniom rocznym i sezonowym, a ich przebieg był zależny od rodzaju enzymu, właściwości gleby i jej odległości od jeziora.

Czasopismo: Acta Agrophysica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Sklad chemiczny wody rzecznej w terenie lessowym

W pracy przedstawiono wyniki 2-letnich badań jakości wód powierzchniowych rzeki Ciemięgi, przepływającej przez urzeźbione rolnicze tereny lessowe Wyżyny Lubelskiej. Stwierdzono, że jakość wód w okresie badań nie była zagrożona procesami erozyjnymi wpływającymi na ich skład chemiczny. Skład chemiczny tych wód był wynikiem głównie procesów geochemicznych

Czasopismo: Acta Agrophysica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Liczebnosc mikroorganizmow proteolitycznych oraz aktywnosc respiracyjna gleby plowej wzbogaconej gnojowica

Badania przeprowadzono w doświadczeniu modelowym na glebie płowej wytworzonej z piasku gliniastego mocnego. Celem pracy było zbadanie wpływu dawki 500 kg S ha-1 r-1 na liczebność bakterii i grzybów proteolitycznych, aktywność respiracyjną i dehydrogenazową w glebie płowej wzbogaconej gnojowicą (60 m3 ha-1 r-1). Przeprowadzone badania wykazały, że zastosowane zasiarczenie z równoczesnym wzbogaceniem gleby gnojowicą wpływało stymulująco na liczebność bakterii proteolitycznych. Na liczebność grzybów proteolitycznych istotny hamujący wpływ miała tylko dawka kwaśnego opadu Aktywność respiracyjna gleby płowej nie wykazywała różnic między badanymi obiektami doświadczalnymi. Aktywność dehydrogenazowa gleby zasiarczonej i wzbogaconej gnojowicą była najwyższa i istotnie różniąca się od pozostałych obiektów doświadczalnych.

Czasopismo: Acta Agrophysica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Przemiany substancji organicznej azotowej w zasiarczonej glebie plowej wzbogaconej gnojowica

Celem przeprowadzonych badań w doświadczeniu modelowym na glebie płowej wytworzonej z piasku gliniastego mocnego było poznanie wpływu dawki 500 kg S ha-1 r-1 na aktywność proteolityczną, urolityczną, nasilenie amonifikacji i nitryfikacji. Przed wprowadzeniem dawki kwaśnego opadu glebę wzbogacono gnojowicą (60 m3 ha-1 r-1). Przeprowadzone badania wykazały, że najwyższą aktywnością proteolityczną charakteryzowała się gleba wzbogacona gnojowicą z równoczesnym zasiarczeniem. Zasiarczenie gleby oraz wzbogacenie gnojowicą również wpływało stymulująco na aktywność proteolityczną. Na aktywność ureazową gleby największy istotny wpływ miała gnojowica oraz, gnojowica z równoczesnym zasiarczeniem. Na nasilenie procesu amonifikacji hamujący wpływ miało zastosowane zasiarczenie i gnojowica. Natomiast na proces nitryfikacji istotnie stymulujące wpływały zarówno nawożenie w postaci gnojowicy jak i zastosowana dawka kwaśnego opadu.

Czasopismo: Acta Agrophysica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Liczebnosc nitryfikatorow i nasilenie procesu nitryfikacji w glebie brunatnej pod uprawa sadownicza

W 21-letnim sadzie jabłoniowym badano w różnych poziomach profilu glebowego wpływ nawożenia mineralnego oraz herbicydów (Gesatop, Reglone, Roundap, Gramoxone) na liczebność nitryfikatorów oraz nasilenie procesu nitryfikacji. Wykazano, że liczebność nitryfikatorów pod uprawą jabłoni ulegała znacznym wahaniom w zależności od terminu analiz. Nitryfikatory występowały nie tylko w powierzchniowych warstwach profilu glebowego, ale również na znacznych głębokościach tj. do120cm. Wyraźny negatywny wpływ na proces utlenienia azotu amonowego do azotanowego miały herbicydy triazynowe stosowane do chemicznego zwalczania chwastów. Nawożenie azotowe stymulowało rozwój nitryfikatorów w okresie wiosennym niezależnie od poziomu glebowego.

Czasopismo: Acta Agrophysica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Charakterystyka pola wilgotnosci gleby przy roznej liczbie probkowan

Celem pracy było rozpoznanie zmienności wilgotności gleby, zbadanie cech jej rozkładu w przestrzeni oraz sprawdzenie, czy różna liczba próbkowań znajduje odzwierciedlenie przy charakterystyce pola wilgotności gleby. Obiekt badań stanowiło pole kukurydzy, na którym przeprowadzono pomiary wilgotności powierzchniowej (1-6 cm) warstwy gleby. Dane otrzymane z. ośmiu różnych siatek pomiarowych analizowano stosując metody statystyczne i geostatystyczne. Spośród parametrów statystycznych, wartości średnie wilgotności gleby były mało czułe na zmiany liczby i układu próbkowania, natomiast parametry opisujące rozrzut reagowały w sposób bardziej znaczący. Wilgotności gleby wykazywała przestrzenną zależność, przy czym jej zakres związany byt z liczbą próbkowań (powyżej 36 punktów zmieniał się niewiele i wynosił 4-6 m). Wyznaczone dta różnych układów i liczby punktów pomiarowych se ni i wari o gramy kierunkowe dały zróżnicowany obraz, anizotropii wilgotności gleby na rozpatrywanym obiekcie.

Czasopismo: Acta Agrophysica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo