rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Opis przypadku 51-letniej kobiety z zespołem Arnolda-Chiariego

Zespół Arnolda-Chiariego jest to genetycznie uwarunkowane zaburzenie rozwoju cewy nerwowej, polega na nieprawidłowej lokalizacji rdzenia przedłużonego i migdałów móżdżku, poniżej otworu wielkiego w kanale kręgowym. Zespołowi towarzyszyć mogą wodogłowie i spina bifida. Zwykle objawy zaburzenia pojawiają się we wczesnym dzieciństwie. Ze względu na głębokość przemieszczenia struktur tyłomózgowia wyróżniane są cztery stopnie zespołu. Stopień I jest najlżejszy, nie towarzyszy mu wodogłowie i objawia się najpóźniej - często w wieku dorosłym. Artykuł zawiera opis 51-letniej pacjentki z zespołem Arnolda-Chiariego typu I, diagnozowanej w Oddziale z powodu występujących od roku zaburzeń równowagi, zawrotów głowy oraz osłabienia siły mięśniowej ręki prawej; u pacjentki zespół Arnolda-Chiariego nie był dotąd rozpoznany. W badaniu fizykalnym stwierdzono chód na poszerzonej podstawie, ograniczenie ruchomości palców IV i V ręki prawej, dodatnią próbę Romberga, osłabienie czucia na kończynach, zniesienie czucia głębokiego i wibracji kończyn dolnych. Przeprowadzona diagnostyka wykluczyła ostre zmiany zapalne, zmiany rozrostowe, a także malformacje naczyniowe i zmiany miażdżycowe zarówno w obrębie ośrodkowego układu nerwowego, jak i nerwów obwodowych. Zdjęcia RTG kręgosłupa szyjnego nie uwidoczniły zmian. Dopiero wykonanie rezonansu magnetycznego głowy pozwoliło ustalić właściwe rozpoznanie. Pacjentkę wypisano z zaleceniem zgłoszenia się na Oddział Neurochirurgiczny w celu rozważenia operacyjnego leczenia występującej patologii.

Czasopismo: Aktualności Neurologiczne
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki farmaceutyczne, inżynieria biomedyczna
Pojedyncza zmiana demielinizacyjna w rdzeniu kręgowym jako przyczyna ruchów dystoniczno-atetotycznych rąk

Dystoniczne i atetotyczne ruchy rąk związane są przeważnie z dysfunkcją jąder podstawy, jednakże etiopa-togeneza ruchów mimowolnych może być również inna. Dwudziestosiedmioletnia kobieta została przyjęta na Oddział Neurologii Szpitala im. M. Kopernika w Łodzi z powodu występujących od dwóch dni wykręcających ruchów dystonicznych i atetotycznych rąk oraz osłabienia kończyn górnych i dolnych z towarzyszącymi parestezjami. W badaniu neurologicznym stwierdzono ponadto brak odruchów brzusznych, co mogło sugerować proces demielinizacyjny. Wyniki badań laboratoryjnych krwi i skład płynu mózgowo-rdzeniowego były prawidłowe. W badaniu MRI głowy nie uwidoczniono zmian demielinizacyjnych, zaś w szyjnym odcinku rdzenia kręgowego zobrazowano pojedynczą zmianę w tylnej części. Wyniki badań WPW i SPPM były w normie. Po zastosowanym leczeniu dożylnymi infuzjami amantadyny ruchy mimowolne zmniejszyły się, jednak pacjentka wypisała się ze szpitala przed zakończeniem terapii. Po tygodniu chora została ponownie przyjęta na Oddział z powodu nawrotu dolegliwości oraz pojawienia się objawów patologicznych i objawu Lhermitte’a. Powtórzone badania MRI potwierdziły opisywaną wcześniej zmianę. W badaniu EMG zaobserwowano bardzo wysoką amplitudę fali F. W literaturze sporadycznie opisywano ruchy mimowolne rąk jako kliniczną manifestację uszkodzenia szyjnego rdzenia kręgowego o charakterze demielinizacji.

Czasopismo: Aktualności Neurologiczne
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki farmaceutyczne, inżynieria biomedyczna
Mózgowy czynnik natriuretyczny a udar niedokrwienny mózgu

BNP, czyli mózgowy czynnik natriuretyczny, należy do rodziny hormonów o działaniu natriuretycznym, diuretycznym i wazodylatacyjnym. Jest uwalniany przede wszystkim przez tkankę mięśniową komór serca, ale syntetyzuje go również ludzki mózg. Dotychczas oznaczanie BNP było użyteczne w szybkiej diagnostyce niewydolności mięśnia sercowego. Doniesienia o zmianach stężenia tego czynnika w chorobach naczyniowych mózgu sugerują jego udział także w patogenezie i patofizjologii udaru niedokrwiennego mózgu. Stężenie BNP wzrasta u blisko 2/3 pacjentów w ostrej fazie niedokrwienia. Przyczyną tego wzrostu jest m.in. 1) aktywacja układu współczulnego, która wywołuje toksyczny efekt na miokardium, prowadząc do zaburzeń funkcji serca i uwalniania BNP, oraz 2) zwiększona produkcja tego czynnika w uszkodzonych częściach mózgu. Próby powiązania wzrostu stężenia hormonu natriuretycznego typu B z różnymi parametrami udaru niedokrwiennego (topografia, wielkość, stopień deficytu neurologicznego) nie przynoszą jednoznacznych wyników. Brak również zgody w określeniu wartości prognostycznej BNP w przebiegu niedokrwienia mózgu. Mimo sprzecznych doniesień, należy kontynuować te badania, m.in. dlatego, że niewydolność serca ma związek ze złym rokowaniem w przebiegu ostrych incydentów naczyniowych OUN. Jej wczesne rozpoznanie w udarze niedokrwiennym mózgu może ułatwić szybkie wdrożeniu adekwatnej farmakoterapii i poprawić rokowanie pacjentów z udarem.

Czasopismo: Aktualności Neurologiczne
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki farmaceutyczne, inżynieria biomedyczna
Zaburzenia świadomości po zabiegach elektrowstrząsowych

Zaburzenia świadomości są jednym z powikłań leczenia elektroterapią. Bezpośrednio po zabiegu pojawia się postictal delirium, natomiast w okresie między zabiegami EW istnieje ryzyko pojawienia się interictal delirium (często po okresie przejaśnienia świadomości). Praca zawiera przegląd informacji na temat pozabiegowego delirium, przedstawia również wyniki badania przeprowadzonego w łódzkiej Klinice Psychiatrii Wieku Podeszłego dotyczącego zależności pomiędzy parametrami zastosowanego prądu, długością napadu padaczkowego, wiekiem, płcią, rozpoznaniem klinicznym pacjenta a głębokością pozabiegowego delirium. W przebadanej grupie 42 pacjentów wykonano 498 zabiegów EW z dwuskroniową lokalizacją elektrod, w znieczuleniu ogólnym z częstotliwością 2-3 razy w tygodniu, przy użyciu impulsacji szpilkowej prądu. Wyniki: częstość postictal delirium wynosiła od 28,6% do 52,6%, częstość interictal delirium - 0-10%. Zidentyfikowano dodatnie korelacje istotne statystycznie (p<0,05) pomiędzy długością napadu padaczkowego, dawką energii elektrycznej i szerokością impulsu a głębokością postictal delirium. Zidentyfikowano dodatnie korelacje istotne statystycznie pomiędzy dawką energii elektrycznej, szerokością impulsu a głębokością interictal delirium. W grupie pacjentów z rozpoznaniem schizofrenii obserwowano bardziej nasilone zaburzenia świadomości typu postictal delirium i interictal delirium aniżeli w grupie pacjentów z rozpoznaniem zaburzeń depresyjnych. 5 pacjentów (11,9%) zostało zdyskwalifikowanych z kontynuacji leczenia zabiegami EW z powodu nasilonych zaburzeń świadomości. Korelacje pomiędzy wiekiem i płcią a głębokością pozabiegowych zaburzeń świadomości były niejednoznaczne.

Czasopismo: Aktualności Neurologiczne
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki farmaceutyczne, inżynieria biomedyczna
Ultrasonograficzna ocena średnicy światła tętnic kończyn dolnych u osób zdrowych – zależności od wieku, płci, parametrów morfologicznych badanego

Cel: Celem pracy jest ocena średnicy światła tętnic kończyn dolnych: tętnicy udowej
wspólnej, tętnicy udowej powierzchownej, tętnicy podkolanowej, tętnicy piszczelowej
tylnej i tętnicy grzbietowej stopy u osób zdrowych oraz ustalenie jej zależności
od wieku, płci oraz parametrów morfologicznych ciała (waga, wzrost, BMI)
badanego. Materiał: Zbadano 228 zdrowych osób w wieku 18–81 lat (średnia ±SD;
43,1±16,71): 134 kobiety w wieku 19–74 lat (43,2±15,63) i 94 mężczyzn w wieku
18–81 lat (43±18,22). Metoda: Badania przeprowadzano za pomocą sondy liniowej,
o częstotliwości 7,5 MHz. Światło naczyń oceniano po nałożeniu na obraz w prezentacji
B mapy kolorów (kolorowy doppler). Wyniki: Ustalono średnie i odchylenie
standardowe dla średnicy światła badanych naczyń. Średnice światła wszystkich
zbadanych naczyń w grupie mężczyzn były istotnie statystycznie większe od wartości
w grupie kobiet. Nie stwierdzono istotnych statystycznie różnic średnicy światła
naczyń pomiędzy stronami (prawa – lewa). Wykazano występowanie istotnych
statystycznie korelacji pomiędzy wiekiem a średnicą światła badanych naczyń, dla
dużych tętnic uda – dodatnich, dla tętnic podudzia i stopy – ujemnych. Odnotowano
także istotne statystycznie dodatnie korelacje pomiędzy wzrostem badanych, wagą
i BMI a średnicą światła naczyń. Wnioski: Ustalone średnice światła tętnic kończyn
dolnych oraz ich zależności od wieku, płci i parametrów morfologicznych badanego
umożliwią odróżnienie fizjologicznej przebudowy naczynia od procesu patologicznego,
zachodzącego na przykład w przebiegu miażdżycy czy nadciśnienia.

Czasopismo: Journal of Ultrasonography
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: nauki medyczne, inżynieria biomedyczna
Standardy badań ultrasonograficznych Polskiego Towarzystwa Ultrasonograficznego – aktualizacja. Badanie wątroby, pęcherzyka i dróg żółciowych

Ultrasonografia jest zwykle wyjściową metodą obrazowania chorób pęcherzyka żółciowego,
wątroby i dróg żółciowych, pozwalającą na ustalenie ostatecznego rozpoznania
lub determinującą dalszy tor diagnostyczny. Stale postępujący rozwój technologiczny
wymusza poszerzanie wskazań do diagnostyki ultrasonograficznej i ułatwia precyzyjne
obrazowanie ocenianych struktur. Wykonanie badania zgodnie z obowiązującymi standardami
pozwala na optymalizację parametrów czułości i swoistości ultrasonografii
w rozpoznawaniu patologii wątroby, pęcherzyka żółciowego, dróg żółciowych i minimalizuje
prawdopodobieństwo popełniania błędów. W pracy przedstawiono zalecaną
technikę wykonywania badania ultrasonograficznego wątroby, pęcherzyka żółciowego
i dróg żółciowych, wskazując na optymalne ułożenie pacjenta do badania i miejsce przyłożenia
głowicy ultrasonograficznej. Określono minimalne parametry techniczne aparatury,
uwzględniając wymagania nowoczesnych technik ultrasonograficznych, umożliwiających
badania z wykorzystaniem środków kontrastowych i elastografii. Ponadto
zaproponowano w niej standard opisu badania zawierający niezbędne dane dotyczące
pacjenta i wymagane parametry oceny ultrasonograficznej badanych narządów. Zwrócono
uwagę na właściwy sposób przygotowania pacjenta do badania oraz przedstawiono
cechy prawidłowej budowy ocenianych struktur. W artykule zamieszczono także krótką
charakterystykę najczęściej rozpoznawanych ultrasonograficznie chorób wątroby, pęcherzyka
i dróg żółciowych. Ponadto omówiono zastosowanie elastografii i badań z użyciem
środków kontrastujących w diagnostyce włóknienia oraz zmian ogniskowych w wątrobie.
Praca została przygotowana na podstawie Standardów badań ultrasonograficznych Polskiego
Towarzystwa Ultrasonograficznego (2011) i zaktualizowana w oparciu o najnowsze
doniesienia z piśmiennictwa.

Czasopismo: Journal of Ultrasonography
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: nauki medyczne, inżynieria biomedyczna
Błędy i pomyłki w diagnostyce ultrasonograficznej wątroby, pęcherzyka żółciowego i dróg żółciowych

Ultrasonografia jest najbardziej rozpowszechnioną techniką obrazowania w diagnostyce
chorób narządów jamy brzusznej. Podobnie jak w przypadku innych narzędzi
diagnostycznych badanie ultrasonograficzne obarczone jest ryzykiem popełniania
błędów. Na ogół wiążą się one z niewłaściwą techniką wykonywania badania,
niezgodną z obowiązującymi standardami, bądź mylną interpretacją uzyskiwanego
obrazu. Znaczna część popełnianych pomyłek wynika także z nieodpowiedniej jakości
stosowanego sprzętu, z obecności artefaktów obrazowania ultrasonograficznego, niekorzystnych
warunków anatomicznych lub z niewłaściwego przygotowania chorego
do badania. W niniejszej pracy skoncentrowano się na błędach zależnych od badającego.
Dotyczą one oceny wymiarów wątroby, jej echostruktury oraz unaczynienia
tętniczego i żylnego, niewłaściwej interpretacji wariantów anatomicznych wątroby,
położonych w niej struktur naczyniowych i przewodowych. Ponadto przedstawiono
typowe pomyłki pojawiające się w trakcie prowadzenia diagnostyki najczęstszych chorób
pęcherzyka żółciowego i dróg żółciowych. W pracy zawarto przydatne dane dotyczące
diagnostyki różnicowej opisywanych patologii wątroby, pęcherzyka żółciowego
i dróg żółciowych. Wskazano najczęstsze źródła popełnianych pomyłek i przykłady
wynikających z nich wyników fałszywie dodatnich i ujemnych. Poza tym przedstawiono
zakresy norm stosowanych w ocenie wątroby, pęcherzyka żółciowego i dróg
żółciowych oraz zawarto przydatne wskazówki dotyczące techniki badania, interpretacji
uzyskiwanego obrazu, pozwalające zminimalizować ryzyko popełnienia pomyłek.
Artykuł został przygotowany na podstawie opracowania opublikowanego przez
polskich ekspertów z dziedziny ultrasonografii w 2005 roku i pogłębiony o najnowsze
doniesienia z piśmiennictwa.

Czasopismo: Journal of Ultrasonography
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: nauki medyczne, inżynieria biomedyczna
Ocena ultrasonograficzna wybranych patologii nerwów obwodowych. Część II: Neuropatie uciskowe kończyny dolnej

Podobnie jak w przypadku neuropatii uciskowych kończyny górnej badanie ultrasonograficzne
jest cennym uzupełnieniem badań diagnostycznych przeprowadzanych
u pacjentów z podejrzeniem zespołów uciskowych nerwów kończyny dolnej. Przez
wiele lat uważano, że tego rodzaju patologie występują rzadko. Prawdopodobnie było
to efektem braku odpowiednich narzędzi diagnostycznych (w tym głowic ultradźwiękowych
o wysokich częstotliwościach), jak również braku dostatecznej wiedzy na ten
temat. Wobec powyższego objawy neuropatii uciskowych często interpretowano jako
wyraz patologii odcinka lędźwiowego kręgosłupa lub innej choroby ortopedycznej
(o podłożu zwyrodnieniowym czy przeciążeniowym). W rezultacie niejednokrotnie
pacjenci byli nieskutecznie leczeni przez wiele miesięcy, a nawet lat, co prowadziło do
nieodwracalnych zmian neurologicznych oraz zmian w narządzie ruchu. Diagnostyka
neuropatii uciskowych kończyny dolnej opiera się obecnie, poza badaniem klinicznym,
na badaniach obrazowych (badanie ultrasonograficzne i rezonans magnetyczny)
oraz czynnościowych (elektromiografia). Rezonans magnetyczny cechuje relatywnie
niska (w porównaniu z ultrasonografią) rozdzielczość, co skutkuje ograniczonymi
możliwościami oceny morfologicznej uwidocznionej patologii. Elektromiografia
pozwala na ocenę funkcji nerwu, jednak bez dokładnego określenia typu i poziomu
zmian. W pracy omówiono przykłady najczęstszych neuropatii uciskowych kończyny
dolnej, dotyczących nerwu kulszowego, udowego, skórnego bocznego uda, zasłonowego,
nerwu strzałkowego i jego gałęzi, nerwu piszczelowego i jego gałęzi oraz nerwu
łydkowego. Przedstawiono podłoże patomorfologiczne neuropatii oraz odpowiadające
im obrazy ultrasonograficzne. Zwrócono uwagę na echogeniczność, stopień unaczynienia
oraz rysunek pęczkowy objętego patologią pnia nerwu obwodowego.

Czasopismo: Journal of Ultrasonography
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: nauki medyczne, inżynieria biomedyczna
Zrosty wewnątrzbrzuszne w ultrasonografii. Część I: Anatomia i metodyka badania pogranicza trzewno‑otrzewnowego

Należy podkreślić, że ultrasonografia w ocenie powłok brzusznych i struktur położonych
w ich pobliżu odgrywa pierwszoplanową rolę, gdyż pozwala z dużą precyzją określić
anatomię i zmiany chorobowe w takiej lokalizacji. Podstawą wszelkich sukcesów diagnostycznych
jest dokładna znajomość anatomii ultrasonograficznej badanej struktury, dlatego
ta część pracy jest poświęcona właśnie tej tematyce. Możliwość diagnostyki zrostów
wewnątrzbrzusznych przy użyciu ultrasonografii jest niedoceniana i mało rozpowszechniona.
Celem pracy jest omówienie i udokumentowanie anatomii ultrasonograficznej
tylnej powierzchni powłok brzusznych oraz zaprezentowanie techniki badania ukierunkowanego
na wykrywanie zrostów, głównie trzewno‑otrzewnowych. Tylna powierzchnia
powłok brzusznych to rozległy obszar tkankowy o złożonej budowie, z obecnością fałdów
i więzadeł otoczonych różną ilością tłuszczu nadotrzewnowego. Tkanka ta w pewnych
miejscach rozdziela składowe kompleksu powięź – otrzewna. Manifestacją sonograficzną
tego kompleksu są dwie linie hiperechogeniczne ułożone równolegle względem siebie,
tam gdzie nie są oddzielone nagromadzoną tkanką tłuszczową. Drugi czynnik odgraniczający
otrzewną od trzewi ma charakter dynamiczny, jest nim tzw. ślizg trzewi wyzwalany
swobodnym lub głębokim oddechem. Jego wielkość nie powinna być mniejsza od 1 cm,
a wychylenia stopniowo, symetrycznie maleją od nadbrzusza do podbrzusza. Wreszcie
do oceny wzajemnego stosunku powłok z trzewiami służy kilkakrotnie powtarzany, rytmiczny
ucisk manualny powłok brzusznych (balotowanie) wykonywany poniżej przyłożonej
głowicy ultrasonograficznej. W czasie przeprowadzania tej próby obserwuje się wielkość
ślizgu trzewi względem powłok; manewr ten wykonuje się przeważnie u pacjentów
z płytkim oddechem lub u osób niewspółpracujących. Z własnych doświadczeń wynika,
że efektywność próby zwiększa umiarkowane zgięcie kończyn dolnych, co powoduje
zwolnienie napięcia mięśni przedniej ściany jamy brzusznej. Do oceny stanu tych struktur
najlepiej nadaje się głowica liniowa o częstotliwości 5–9 MHz. U osób otyłych można
zastosować głowicę konweksową o częstotliwości 3,5–5 MHz. Ognisko akustyczne usta‑
wia się na granicy powłok i trzewi, a w uwidocznieniu zmian będzie pomocne użycie
obrazowania harmonicznego, złożonego i XRes. Badając powłoki, należy wykonywać
przekroje podłużne i poprzeczne. Pełna ocena pogranicza trzewno‑otrzewnowego obejmuje
dziewięć segmentów – trzy w nadbrzuszu, trzy w śródbrzuszu i trzy w podbrzuszu.

Czasopismo: Journal of Ultrasonography
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: nauki medyczne, inżynieria biomedyczna
Charakterystyka białek jądrowych i ich związek z laminopatiami

Badania genetyczne wskazują na obecność mutacji w laminach A/C w heterogennej grupie chorób, w których dochodzi do uszkodzenia mięśni szkieletowych, mięśnia sercowego, układu nerwowego, tkanki tłuszczowej, skóry oraz układu kostnego. Patomechanizm powstawania zmian chorobowych w tych tkankach oraz przyczyna znacznej zmienności fenotypowej w ramach danej jednostki chorobowej nie są wyjaśnione. W celu zrozumienia mechanizmów prowadzących do powstawania laminopatii przedstawione zostały: lokalizacja i struktura lamin oraz związanych z nimi innych białek jądrowych, ich synteza, rozkład, molekularne właściwości, wzajemne interakcje, jak również przypuszczalne funkcje. Laminy, sklasyfikowane jako laminy typu A (kodowane przez gen LMNA) oraz laminy typu B (kodowane przez geny LMN1 i LMN2, są najlepiej scharakteryzowanymi białkami jądra komórkowego. Zarówno budowa białek wiążących się z laminami, jak i ich zależność od lamin nie zostały dokładnie określone. Przedstawiono ponadto sugestie dotyczące mechanizmu pojawiania się kardiomiopatii rozstrzeniowej w przebiegu niektórych laminopatii. Przypuszczalnie jednym z mechanizmów powstawania kardiomiopatii jest nadmierna wrażliwość kardiomiocytów na stres mechaniczny wskutek obecności mutacji w obrębie lamin. Ich mutacje mogą prowadzić do powstawania kardiomiopatii na skutek destabilizacji jąder komórkowych, jak i prowokowania powstawania reakcji autoimmunologicznej, działającej cytotoksycznie w stosunku do komórek mięśnia sercowego.

Czasopismo: Aktualności Neurologiczne
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki farmaceutyczne, inżynieria biomedyczna
Rynek TSL jako płaszczyzna rozwoju zielonych praktyk logistycznych

Rosnące potrzeby związane z ochroną środowiska naturalnego stały się główną przesłanką modyfikacji rynkowej oferty usługodawców logistycznych w kierunku rozwiązań nie tylko ekonomicznie efektywnych, ale także odpowiedzialnych za środowisko naturalne. W artykule rozpoznano uwarunkowania rozwoju zielonych praktyk logistycznych na polskim rynku TSL w kontekście ekologicznych i ekonomicznych efektów uzyskiwanych z tytułu wdrożenia tych praktyk do działalności przedsiębiorstw. Założony cel osiągnięto poprzez egzemplifikację praktycznych rozwiązań stosowanych na rynku TSL w Polsce oraz badania empiryczne przeprowadzone w grupie małych i średnich przedsiębiorstw.

Czasopismo: Marketing i Rynek
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o zdrowiu, nauki o zarządzaniu i jakości
Udział homocysteiny w patologii niektórych chorób neurologicznych

Ostatnio obserwuje się duże zainteresowanie homocysteiną i jej rolą w patologii chorób, także neurologicznych. Homocysteina jest siarkowym aminokwasem zawierającym grupę tiolową, powstającym w organizmie w wyniku demetylacji metioniny. W jej metabolizmie ważną rolę odgrywają witaminy z grupy B (witamina B6 i B12), kwas foliowy oraz enzymy z grupy reduktaz i syntetaz. Poziom homocysteiny zależny jest od czynników wrodzonych i nabytych. Prawidłowy poziom homocysteiny w surowicy krwi dla osób poniżej 60. roku życia wynosi 5-15 mmol/l, dla ludzi starszych dopuszcza się wyższy. Stwierdzono zależność między podwyższonym poziomem homocysteiny a ryzykiem chorób naczyniowych czy otępiennych. Zainteresowanie wzbudziło również zachowanie się poziomu homocysteiny u pacjentów z chorobą Parkinsona. Podwyższony poziom homocysteiny może mieć też działanie teratogenne. Niedawno zwrócono uwagę, że u pacjentów leczonych lekami przeciwpadaczkowymi poziom homocysteiny może być podwyższony. Leki przeciwpadaczkowe indukujące cytochrom P450 powodują wzrost stężenia homocysteiny w surowicy.

Czasopismo: Aktualności Neurologiczne
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki farmaceutyczne, inżynieria biomedyczna