rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Społeczne zakotwiczenie w klasowo-etnicznych formach tożsamości a integracja polskich i ukraińskich migrantów

Artykuł prezentuje wyniki badania, którym objęte zostały opublikowane w mediach społecznościowych
wypowiedzi migrantów z Polski w Wielkiej Brytanii i z Ukrainy w Polsce. Do
analizy wykorzystano koncepcję społecznego zakotwiczania, która odnosi się do procesu poszukiwania
życiowych punktów oparcia – kotwic, pozwalających jednostkom na osiągnięcie psychospołecznej
stabilizacji i efektywne funkcjonowanie w nowych warunkach. Przeprowadzone
badanie wskazało nie tylko na rolę kotwic obiektywnych, takich jak praca zarobkowa, zasoby
materialne i warunki instytucjonalne kraju przyjmującego, lecz także na znaczącą rolę kotwic
osadzonych w relacjach społecznych. Zarówno migranci z Polski, jak i z Ukrainy zakotwiczają
się mentalnie w wyobrażonych wspólnotach, konstruując klasowo-etniczne formy tożsamości,
które stanowią ich punkty odniesienia w nowych warunkach społeczno-kulturowych. Polscy
migranci budują wspólnoty wyobrażone, wykorzystując jako grupy odniesienia białych Brytyjczyków
oraz przedstawicieli mniejszości etnicznych i grup migranckich o pozaeuropejskich korzeniach.
Jednocześnie w ich narracjach podkreślane są różnice klasowe i edukacyjne w obrębie
społeczności polskich migrantów. Migranci z Ukrainy konstruują tożsamość w odniesieniu do
wartości europejskich oraz przedstawicieli społeczeństwa przyjmującego w warunkach znoszenia
wszelkich różnic związanych z ich pozycją społeczno-ekonomiczną. W analizowanych narracjach
w obu badanych grupach preferowane są postawy prointegracyjne.

Czasopismo: Studia Migracyjne - Przegląd Polonijny
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: historia, nauki o kulturze i religii, nauki o polityce i administracji, nauki socjologiczne
POLSKA IMIGRACJA WE WŁOSZECH. PRÓBA STRUKTURALIZACJI ZJAWISKA

Każde zjawisko migracyjne przejawia ogólne charakterystyki, a jednocześnie własną,
lokalną specyfikę. Dlatego dla potrzeb analizy komparatystycznej istnieje konieczność jego
typologizacji. Celem tego artykułu jest próba diachroniczno-synchronicznej strukturalizacji
imigracji polskiej we Włoszech. Jej liczbę szacuje się na około 140 tys. (niespełna 3%
wszystkich imigrantów, których jest ok. 5 milionów). Jest ona zdominowana przez imigrację
zarobkową, która w dużej części jest nielegalna (około 35 tys. osób). W strukturze tej imigracji
wyróżniają się cztery podstawowe kategorie: historyczna, kombatancka, solidarnościowa
i zarobkowa. Imigracja historyczna obejmuje polskie środowiska zakorzenione pokoleniowo
w kontekście włoskim; jest to pokolenie kulturowego pomostu pomiędzy wielowiekową
polską tradycją emigracyjną we Włoszech a dzisiejszym polskim środowiskiem imigracyjnym.
Imigracja kombatancka oznacza nieliczną imigrację powojenną rekrutującą się z byłych
żołnierzy II Korpusu Wojska Polskiego gen. Andersa, których tradycję podtrzymują rodziny
i potomkowie. Imigracja solidarnościowa powstała z emigracji w okresie jawnej i podziemnej
działalności „Solidarności” (1980–1989); była imigracją polityczną i w pewnej mierze
krypto-zarobkową. Imigracja zarobkowa ma miejsce od 1989 r.; jest to emigracja ludzi
młodych, wahadłowa, sezonowa, tymczasowa, w której najliczniejsze są kobiety.

Czasopismo: Studia Migracyjne - Przegląd Polonijny
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: historia, nauki o kulturze i religii, nauki o polityce i administracji, nauki socjologiczne
Wspólnota losu czy wspólnota tożsamości? Uchodźcy kontra repatrianci

Artykuł ukazuje funkcjonującą w przestrzeni społecznej konfrontację dwóch imigranckich grup –
repatriantów i uchodźców, które wraz z kryzysem uchodźczym w Europie oraz polityzacją problemów dotyczących zarówno jednej jak i drugiej grupy, ulegają społecznej polaryzacji. Do analizy
zjawiska wykorzystywane są dwie antropologiczne kategorie: opozycyjna – Swoich i Obcych, oraz
„jednocząca” – wspólnoty. Druga z nich traktowana jest jako objawiająca się na dwóch płaszczyznach – opartej na przynależności narodowej oraz opartej na dzieleniu wspólnego losu. Proces przypisywania obydwu grupom cech swojskości bądź obcości, włączania do wspólnoty bądź wykluczania
z niej, ulega relatywizacji pod wpływem bieżących wydarzeń światowych i ich społecznego odbioru
współkształtowanego w niemałym stopniu przez dyskurs oficjalny. Główną tezą wynikającą z analizy
przedstawionej sytuacji jest, iż próby powoływania się na wspólnotę losu wszystkich migrantów dokonywane przez środowiska pro- imigranckie i pro-uchodźcze, w obliczu strachu wywołanego kryzysem związanym z napływem uchodźców, zderzają się w nierównej walce ze wspólnotą tożsamości
mającą niejako pierwszeństwo w sytuacji zagrożenia. W tekście wykorzystuję wyniki dwuletnich badań prowadzonych w środowisku repatriantów oraz spostrzeżenia jako uczestnika i obserwatora
debaty publicznej na temat uchodźców w Polsce.

Czasopismo: Studia Migracyjne - Przegląd Polonijny
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: historia, nauki o kulturze i religii, nauki o polityce i administracji, nauki socjologiczne
„To są takie siłaczki”. Aktywizm obywatelski migrantek na przykładzie polskich szkół uzupełniających

Celem artykułu jest ukazanie zaangażowania migrantek w polskich szkołach uzupełniających w Wielkiej Brytanii i we Włoszech w kontekście aktywizmu obywatelskiego. Rosnąca liczba polskich szkół
uzupełniających w różnych krajach osiedlenia polskich migrantów stanowi przykład skutecznych
form współdziałania na rzecz innych i potencjalnego źródła dalszej mobilizacji i aktywizacji obywatelskiej. Szczególną rolę w tworzeniu i funkcjonowaniu szkół odgrywają kobiety. Podejmują pracę
dydaktyczną, wchodzą w skład zarządu szkół i rad rodzicielskich, pozyskują fundusze na działalność szkoły, są odpowiedzialne za sprawy administracyjne, współpracują z innymi organizacjami.
Migrantki nie tylko skutecznie potrafią wykorzystać posiadany kapitał kulturowy, ale nieustannie go
rozwijają. Artykuł ma charakter analityczno-empiryczny i opiera się na wywiadach częściowo ustrukturyzowanych przeprowadzonych w Wielkiej Brytanii i we Włoszech.

Czasopismo: Studia Migracyjne - Przegląd Polonijny
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: historia, nauki o kulturze i religii, nauki o polityce i administracji, nauki socjologiczne
„NIEPOLITYCZNA POLITYKA”? KSZTAŁTOWANIE SIĘ POLITYKI MIGRACYJNEJ W POLSCE W LATACH 1989–2016

Celem artykułu jest próba przedstawienia właściwości oraz mechanizmów instytucjonalnych
kształtowania się polskiej polityki migracyjnej w latach 1989–2016. Nawiązujemy w nim
do koncepcji „paradygmatów polityki” Petera A. Halla, który analizował formy polityki
publicznej państwa w kategoriach świadomego dostosowywania ich celów i narzędzi zgodnie
z posiadanymi doświadczeniami oraz napływającymi nowymi informacjami. Nawiązując do
niej, będziemy chcieli wykazać, że na początku dekady lat 90. ubiegłego wieku mieliśmy
w Polsce do czynienia z radykalnym zerwaniem dotychczasowego „reglamentacyjnego”
paradygmatu polityki migracyjnej, a następnie z tworzeniem jej nowego układu i przeszło 15-letnim jego funkcjonowaniem. Podkreślamy trzy jego właściwości. Pierwsza z nich
mówi o tym, że to nie emigracja z Polski jako dominujące liczebnie zjawisko w sytuacji
migracyjnej kraju w omawianym okresie, lecz imigracja i pojawienie się w naszym kraju
różnych kategorii cudzoziemców były i pozostawały głównym bodźcem kształtowania się
polityki państwa w dziedzinie migracji. Druga wskazuje na to, że podstawowe znaczenie dla
tworzenia i funkcjonowania tej polityki miał resort zajmujący się sprawami wewnętrznymi.
Łączyło się to z preferencją dla rozwoju prawa, procedur i mechanizmów instytucjonalnych
(rozumianych jako współpraca w ramach administracji rządowej) związanych z kontrolą
i bezpieczeństwem migracji, kosztem szerszej dyskusji o celach i kierunkach polityki
migracyjnej państwa. Trzecia zaś dotyczy „praktycznego” rozumienia polityki migracyjnej
i skupia się na rozwiązywaniu kwestii migracyjnych ujmowanych w kategoriach
administracyjnych, związanych z oceną funkcjonowania procedur prawnych i narzędzi
instytucjonalnych. Owo praktyczne podejście z jednej strony utrudniało funkcjonowanie
polityki migracyjnej w Polsce i skuteczne rozwiązywanie nowych wyzwań migracyjnych,
ale z drugiej strony ułatwiało szybkie przejmowanie międzynarodowych i europejskich
(unijnych) rozwiązań prawnych. Pytanie, jakie sobie zadajemy na koniec artykułu, brzmi:
czy reakcje władz polskich na „kryzys migracyjny” w Europie, począwszy od połowy
2015 r., stanowią kontynuację dotychczasowego paradygmatu, czy też są one zapowiedzią
jego zmiany lub też nawet radykalnego zerwania?

Czasopismo: Studia Migracyjne - Przegląd Polonijny
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: historia, nauki o kulturze i religii, nauki o polityce i administracji, nauki socjologiczne
INTENSYWNA EMIGRACJA A STAN LUDNOŚCI W WOJEWÓDZTWIE OPOLSKIM

W artykule przedstawiono wyniki analizy zmian zaludnienia województwa opolskiego
w latach 1950–2014. Śląsk Opolski to region o skomplikowanej historii. Obszar ten został
włączony w granice państwa polskiego po zakończeniu II wojny światowej, co wiązało
się z częściową wymianą jego mieszkańców. Powojenne, w znacznej mierze wymuszone,
migracje ukształtowały społeczność nowo utworzonego województwa obejmującą ludność
autochtoniczną i napływową. Paradoksalnie ludność przybyła na te tereny wrastała w nowe
środowisko i szybko wzrastała liczebnie, natomiast wielu rodzimych mieszkańców
decydowało się na opuszczenie rodzinnych stron i wyjazd do Niemiec.
Analiza przebiegu procesów demograficznych w województwie opolskim dostarcza
interesujących materiałów do oceny stanu populacji pozostającej w regionie odpływu
migracyjnego. Intensywna emigracja hamowała wzrost liczby ludności nie tylko na
obszarach zdominowanych przez rodzimych mieszkańców, ale także na obszarze całego
województwa. W odniesieniu do dzisiejszej populacji Śląska Opolskiego można już mówić
o domykaniu się pewnego cyklu zaludnienia: od fazy częściowej wymiany mieszkańców,
poprzez odbudowę wojennych strat biologicznych do fazy depopulacji, która, jak ocenia
autorka tekstu, na stałym obszarze województwa rozpoczęła się już w połowie lat 80.
XX wieku. Utrzymywanie się ujemnego salda migracji ogółem w województwie wraz
z ujemnym przyrostem naturalnym pogłębia depopulację bardziej zaawansowaną na terenie
zdominowanym przez ludność rodzimą. Ponadto najnowsza prognoza demograficzna do
2050 roku zapowiada najszybsze tempo spadku liczby ludności w tym regionie Polski.

Czasopismo: Studia Migracyjne - Przegląd Polonijny
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: historia, nauki o kulturze i religii, nauki o polityce i administracji, nauki socjologiczne
KRYZYS MIGRACYJNY W EUROPIE A POLSKA POLITYKA IMIGRACYJNA

Celem artykułu jest próba przedstawienia kształtowania się polityki imigracyjnej Polski
pod wpływem kryzysu migracyjnego w UE. Analizie poddane zostały polityka imigracyjna
UE oraz działania zmierzające do rozwiązania kryzysu imigracyjnego. W artykule
postawiono tezę, że polityka imigracyjna polskiego rządu po październiku 2015 roku
skupiła się na zachowaniu przede wszystkim bezpieczeństwa Polaków i kontestacji decyzji
w sprawie relokacji uchodźców. W celu jej udowodnienia analizie poddano zmiany prawne,
instytucjonalne i aktywność na forum międzynarodowym.

Czasopismo: Studia Migracyjne - Przegląd Polonijny
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: historia, nauki o kulturze i religii, nauki o polityce i administracji, nauki socjologiczne
O IRLANDZKICH TRAWELERACH I NOMADYZMIE

Niniejszy artykuł poświęcony jest współczesnym formom oraz realiom praktykowania
nomadyzmu przez rdzenną, tradycyjnie koczowniczą grupę Irlandzkich Trawelerów. Podstawę
empiryczną stanowią badania własne przeprowadzone wśród społeczności trawelerskiej
z miasta Galway na zachodzie Irlandii. Wyniki przeprowadzonych badań pokazują, że
tradycyjny sposób życia oparty na ciągłej wędrówce praktykowany jest już tylko przez
nielicznych. Większość praktykujących wciąż nomadyzm Trawelerów z Galway robi to ze
stałego miejsca zamieszkania, głównie latem. Wynika to w dużej części z barier i ograniczeń,
jakie napotykają. Największą jest obecnie znalezienie miejsca na postój, co jest wynikiem
obowiązujących w Irlandii regulacji prawnych. Choć nie zakazują one praktykowania
nomadyzmu, to znacząco ograniczają możliwości kontynuowania wędrownego sposobu
życia. Wcześniejsze badania pokazały, że Trawelerzy, praktykując nomadyzm, coraz częściej
doświadczają wymuszonego przemieszczania. Wnioski z badania przypadku Trawelerów
z Galway pokazują, że stanowi ono obecnie jego nieodłączny element.

Czasopismo: Studia Migracyjne - Przegląd Polonijny
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: historia, nauki o kulturze i religii, nauki o polityce i administracji, nauki socjologiczne
„WYMUSZONA MOBILNOŚĆ – WYMUSZONA OSIADŁOŚĆ”. O POWOJENNYCH PRZESIEDLENIACH I ICH OBECNYCH SKUTKACH DLA LOKALNYCH SPOŁECZNOŚCI

We współczesnym dyskursie publicznym dotyczącym II wojny światowej rzadko wspomina
się o masowych powojennych ruchach ludności w Europie, o przesiedleniach Polaków
z Kresów Wschodnich II Rzeczypospolitej, wysiedleniach Niemców i przesiedleniach
ludności ukraińskiej. Procesy „wymuszonej mobilności, jak i wymuszonej osiadłości”,
stanowiące codzienność tamtych lat zaowocowały upadkiem wielu lokalnych mikroświatów,
powstaniem nowych ojczyzn, nowych społeczności i nowych tożsamości. Konfrontacja
odmiennych kulturowo światów „gospodarzy” i „gości”, międzygrupowe konflikty, aspiracje
do „lepszego życia”, stały się między innymi źródłem „nowych mobilności”, które nadal
trwają. Artykuł będzie zatem próbą odpowiedzi na pytanie o społeczne skutki tych zdarzeń
dla lokalnych społeczności i indywidualnych form tożsamości jednostek, a w szczególności
wskaże na nadal kształtujące się wzory międzygrupowych relacji w zróżnicowanych
etnicznie społecznościach.

Czasopismo: Studia Migracyjne - Przegląd Polonijny
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: historia, nauki o kulturze i religii, nauki o polityce i administracji, nauki socjologiczne
Siła w słabości, czyli o (nie)skuteczności ochrony praw Polek-migrantek w małżeństwach mieszanych

Pojęcie małżeństwa mieszanego (mixed marriage) odnosi się do związku osób reprezentujących
różne kultury (intercultural marriage), religie (interreligious marriage lub interfaith marriage) czy
narodowości (transnational marriage). Polki coraz częściej decydują się na małżeństwa z obcokrajowcami, które zawierane są zarówno w Polsce, jak i za granicą. Małżeństwa osób pochodzących
z różnych krajów, posługujące się różnymi językami, wychowane i wykształcone w odmiennych
systemach kulturowych czy religijnych, mogą napotkać na trudności w budowaniu relacji społecznych/rodzinnych. Może to powodować, że Polki będące w małżeństwa mieszanych mogą być/stać
się ofiarami przemocy domowej w wymiarze ekonomicznym, psychicznym, fizycznym i seksualnym, często uwarunkowanej normami zwyczajowymi. Co więcej, nie wszystkie rodzaje przemocy
czy przestępstw wobec kobiet są w ogóle w krajach zamieszkania Polek-migrantek zabronione pod
groźbą kary. Sytuacja może komplikować się dodatkowo, gdy w grę wchodzi małżeństwo regulowane np. prawem szariatu.
Artykuł podejmuje próbę odpowiedzi na pytanie czy polskie przepisy prawne (lub ratyfikowane przez Polskę umowy międzynarodowe) gwarantują Polkom z małżeństw mieszanych jakąkolwiek
ochronę, a jeśli tak, to gdzie i w jaki sposób mogą się one o takową starać. Ważnym pytaniem jest również, jakie instytucje publiczne angażują się w pomoc tej konkretnej grupie migrantek oraz jak
daleko w praktyce sięgają ich możliwości, szczególnie w sytuacji, gdy doświadczająca przemocy Polka przebywa w kraju, gdzie prawo nie rozdziela życia świeckiego i religijnego, a sprawy małżeństw
podlegają (przede wszystkim) sądownictwu religijnemu.

Czasopismo: Studia Migracyjne - Przegląd Polonijny
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: historia, nauki o kulturze i religii, nauki o polityce i administracji, nauki socjologiczne
KONSEKWENCJE WEWNĘTRZNYCH MIGRACJI EDUKACYJNYCH W GOSPODARCZYM PEJZAŻU MIASTA AKADEMICKIEGO (NA PRZYKŁADZIE OPOLSKIEGO OŚRODKA AKADEMICKIEGO)

W artykule skoncentrowano się na analizie migracji edukacyjnych związanych
z podejmowaniem studiów wyższych oraz konsekwencji, jakie mogą nieść dla lokalnego
rynku dóbr i usług oraz rynku pracy miasta akademickiego. Konsekwencje te zostały
ukazane dla jednego z miast akademickich w Polsce – dla Opola, w którym studia podejmuje
ponad 25 tys. studentów, przy czym ok. 90% z nich to migranci edukacyjni, i które
charakteryzuje się jednym z najwyższych w Polsce współczynników liczby studentów
w stosunku do liczby mieszkańców. Analiza została przeprowadzona w oparciu o wyniki
badań empirycznych prowadzonych wśród kwotowo dobranej grupy 1075 studentów
wszystkich uczelni wyższych w Opolu.

Czasopismo: Studia Migracyjne - Przegląd Polonijny
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: historia, nauki o kulturze i religii, nauki o polityce i administracji, nauki socjologiczne
POLSKO-ŻYDOWSKIE DOŚWIADCZENIA, AUSTRALIJSKIE WYZWANIA – RYSZARD KRYGIER NA ANTYPODACH

Ryszard Krygier (1917–1986), dziennikarz, wydawca i przedsiębiorca, urodził się
i zdobył wykształcenie w Warszawie. W czasie II wojny światowej przez Litwę, ZSRR
i Japonię dotarł do Australii. Jego bogate życie i godna uwagi rola w politycznych
i ideologicznych sporach w powojennej Australii nie są w Polsce znane. Artykuł ma dwa
cele: zarysowanie biografii Ryszarda Krygiera i zbadanie związku między jego polskożydowskim
dziedzictwem i doświadczeniem zdobytym w międzywojennej Polsce oraz pod
radziecka okupacją na początku wojny, a jego zaangażowaniem w australijską politykę
i życie kulturalne. To, co może wydawać się przeciwieństwami: prokomunistyczne sympatie
Krygiera w drugiej połowie lat 30. z jednej strony i jego konsekwentny antykomunizm
w Australii w późniejszych latach z drugiej, były w istocie dwoma obliczami jego
sprzeciwu wobec totalitarnych zagrożeń w XX w. Był on zakorzeniony w europejskich
doświadczeniach Krygiera i jego rozumieniu zarówno nazizmu, jak i komunizmu, które
skłoniły go do organizowania oporu przeciwko komunistycznej ideologii i propagandzie
w Australii w okresie zimnej wojny.

Czasopismo: Studia Migracyjne - Przegląd Polonijny
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: historia, nauki o kulturze i religii, nauki o polityce i administracji, nauki socjologiczne
NOWA ZELANDIA: WPŁYW CZYNNIKÓW GLOBALIZACJI NA ROZWÓJ POLITYKI IMIGRACYJNEJ

W artykule podjęto się analizy polityki imigracyjnej w Nowej Zelandii. Polityka ta wpływała
również na prawo imigracyjne, co odzwierciedla się w tekście. Autor przyjął założenie, że
procesy globalizacji, takie jak unifikacja postaw i integracja gospodarcza oraz dywersyfikacja
kulturowa, były czynnikami determinującymi rozwiązania przyjęte przez władze brytyjskie
i nowozelandzkie w zakresie polityki imigracyjnej w czasie ostatnich 150 lat. To studium
skoncentrowane jest na przypadku Polaków, na barierach i możliwościach osiedleńczych,
jakie tworzyli politycy i ustawodawca w Aotearoa. Postawiono hipotezę, stanowiącą
przypuszczenie, że polityka imigracyjna w Nowej Zelandii i związane z nią ustawodawstwo
kreowane były stosownie do priorytetów życia gospodarczego i dominujących ideologii.
Dokonana analiza i synteza obejmuje okres od podpisania traktatu z Waitangi (1840 r.)
do 2015 r.

Czasopismo: Studia Migracyjne - Przegląd Polonijny
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: historia, nauki o kulturze i religii, nauki o polityce i administracji, nauki socjologiczne
SKALA, DETERMINANTY, KIERUNKI I CHARAKTER MIGRACJI ZEWNĘTRZNYCH I WEWNĘTRZNYCH MŁODZIEŻY W POŁUDNIOWO-ZACHODNIEJ POLSCE – WYNIKI BADAŃ PILOTAŻOWYCH

Wraz z umasowieniem kształcenia na poziomie wyższym i akcesją Polski do Unii
Europejskiej nasiliły się migracje młodzieży, zwłaszcza z obszarów peryferyjnych do
dużych ośrodków regionalnych oraz za granicę. Opracowanie zawiera fragment wyników
badań przeprowadzonych w wybranych ośrodkach południowo-zachodniej Polski, wśród
uczniów ostatnich klas liceów ogólnokształcących, dotyczący preferowanych przez nich
kierunków migracji edukacyjnych, jak również zamierzonych przez nich miejsc docelowego
zamieszkania. Jak dowodzą uzyskane wyniki badań, większość ankietowanej młodzieży po
zdanej maturze zamierza podjąć studia. Jednocześnie porównanie preferowanych ośrodków
akademickich oraz zamierzonych miejsc docelowego zamieszkania wskazuje na definitywny,
a nie stricte edukacyjny charakter deklarowanych migracji. Pozwala to sądzić, że drenaż
edukacyjny młodzieży jest tym samym początkiem emigracji definitywnej, kierującej
się głównie do dużych i postrzeganych jako atrakcyjne ośrodków regionalnych. Proces
ten wiąże się z bardzo poważnymi konsekwencjami dla polityki regionalnej, fiskalnej,
edukacyjnej i społecznej.

Czasopismo: Studia Migracyjne - Przegląd Polonijny
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: historia, nauki o kulturze i religii, nauki o polityce i administracji, nauki socjologiczne
OBRAZ WYDARZEŃ WĘGIERSKICH 1956 ROKU ORAZ POLONIJNEJ POMOCY DLA WĘGRÓW NA ŁAMACH PISMA „ZWIĄZKOWIEC”

Wydarzenia węgierskie 1956 roku (zwane też rewolucją węgierską 1956 roku) oraz
związana z nimi emigracja przyciągnęły uwagę rządów i obywateli wielu państw. Jednym
z takich krajów była Kanada. Dzięki ułatwieniom ze strony władz prawie 38 tysięcy
uchodźców węgierskich podjęło decyzję o osiedleniu się w tym kraju. Zarówno bojownicy
o wolność, uciekinierzy i imigranci mogli liczyć na pomoc społeczeństwa kanadyjskiego.
Organizowano demonstracje solidarności i zbiórki, zapewniano pomoc nowoprzybyłym
imigrantom. Losem Węgrów poruszone były również diaspory pochodzące z krajów
pozostających w strefie wpływów Związku Radzieckiego, w tym grupa polska.
Celem artykułu jest pokazanie, w jaki sposób na łamach „Związkowca”, ówcześnie
najpopularniejszego polskojęzycznego pisma wydawanego w Kanadzie, odnoszono się
do węgierskich wydarzeń 1956 roku i ich konsekwencji oraz o jakich przykładach polskiej
i polonijnej pomocy dla Węgrów pisali autorzy artykułów. Publikowane teksty miały
wydźwięk antykomunistyczny i antysowiecki. Autorzy ukazywali również solidarność grupy
polskiej z Węgrami przejawiającą się między innymi poprzez zbieranie i przekazywanie
pieniędzy na rzecz Węgrów oraz organizowanie manifestacji solidarności z narodem
węgierskim w dużych kanadyjskich miastach.

Czasopismo: Studia Migracyjne - Przegląd Polonijny
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: historia, nauki o kulturze i religii, nauki o polityce i administracji, nauki socjologiczne
Nowe media a rekonstrukcja kapitału społecznego migrantów ukraińskich na polskim rynku pracy

Od wybuchu w 2014 roku wojny rosyjsko-ukraińskiej i związanego z nią kryzysu polityczno-ekonomicznego Polska pozostaje głównym kierunkiem migracji obywateli Ukrainy (OECD 2018, Jaroszewicz 2018). Nowi imigranci przybywają ze zróżnicowanym przygotowaniem w zakresie językowym,
prawnym czy społecznym (NBP 2018). Tymczasem badania relacji pomiędzy kapitałem niematerialnym obywateli a rozwojem gospodarki wskazują na znaczącą rolę kapitału społecznego i kulturowego w budowaniu stabilnie rozwijającej się gospodarki (Czapiński 2008). Artykuł prezentuje
wyniki prowadzonych w 2019 roku badań dotyczących identyfikacji eksponowanych w Internecie
informacyjnych potrzeb ukraińskich migrantów szukających zatrudnienia w Polsce. Analiza postów
Ukraińców w sieci społecznościowej Facebook oraz częściowo ustrukturyzowanych, pogłębionych
wywiadów eksperckich, pozwoliła wyłonić zestaw pięciu kategorii informacji, jakich imigranci poszukują w Internecie (związanych z przepisami prawnymi i dokumentami, z pracą, miejscem zamieszkania i zakwaterowaniem, dostępem do usług oraz wypoczynkiem i formami spędzania czasu
wolnego) oraz wskazać media społecznościowe jako ważne narzędzie redukcji deficytu kapitału społecznego, z którym borykają się migranci w kraju przyjmującym.

Czasopismo: Studia Migracyjne - Przegląd Polonijny
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: historia, nauki o kulturze i religii, nauki o polityce i administracji, nauki socjologiczne