rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Charakterystyka sciekow bytowo-gospodarczych w wybranych gospodarstwach domowych gminy Jastkow

W pracy przedstawiono wyniki badań ilości i jakości ścieków bytowo-gospodarczych w czterech gospodarstwach domowych, na terenie gminy Jastków w woj. lubelskim. Jednostkowa ilość ścieków bytowo-gospodarczych, waha się od 35 do 141 dm³ na mieszkańca na dobę. Największa ilość ścieków powstaje wiosną i latem, najmniejsza zaś jesienią i zimą. Ścieki bytowo-gospodarcze z wiejskich gospodarstw domowych zawierają znacznie większe ilości azotu, fosforu i potasu niż przeciętne ścieki miejskie. Wyższe są w nich również wielkości wskaźników tlenowych BZT₅ i ChZTCr. Ze względu na duże ładunki zanieczyszczeń, ścieki z wiejskich gospodarstw domowych należy oczyszczać przed odprowadzaniem do środowiska przyrodniczego.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wplyw gibereliny [GA3] i chlorku chlorocholiny [CCC] na dlugosc zdzbla linii wsobnych zyta ozimego [Secale cereale L.]

W pracy badano wpływ gibereliny i chlorku chlorocholiny na długość źdźbła u 218 linii wsobnych pokolenia S₈ żyta ozimego i trzech form o ustalonych genotypach (normalny typ wzrostu - Ds₁Ds₁Ds₂Ds₂ i dwie linie karłowe: ds₁ds₁ i ds₂ ds₂). Stwierdzono, że 63 linie wsobne istotnie reagowały wydłużeniem źdźbła średnio o 10% po traktowaniu gibereliną. Najwyższy procent linii wrażliwych na giberelinę wyselekcjonowano z form SHR-Jeleniec (40%) i odmiany Dańkowskie Złote (38%), zaś najniższy z odmiany Chrobre (20%) i odmian z WIR-u - (21%). Działanie chlorku chlorocholiny było silniejsze, gdyż powodowało redukcję długości źdźbła u 108 linii średnio o 20%. Najwyższy procent linii o obniżonym źdźble pochodziło z odmiany Garczyńskie (63%) i form SHR-Jeleniec (60%), zaś najniższy z odmian WIR-u (36%). Spośród badanych linii wsobnych, linie wyselekcjonowane z form SHR-Jeleniec okazały się najwrażliwsze, zarówno na działanie gibereliny jak i chlorku chlorocholiny.
Forma o normalnym typie wzrostu  Ds₁Ds₁Ds₂Ds₂, a szczególnie linia karłowa ds₁ds₁, istotnie reagowały wydłużeniem źdźbła na dostarczoną egzogenną giberelinę. Umożliwi to reprodukcję linii karłowej w stanie homozygotycznym w stosunku do genu ds₁. Druga linia karłowa ds₂ ds₂, była niewrażliwa na zastosowaną giberelinę.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Model teoriomnogosciowy systemu operatywnego planowania prac transportowych zwiazanych ze skupem zboz

W pracy przedstawiono model teoriomnogościowy systemu tratywnego planowania prac transportowych związanych ze skupem zbóż. Model został oprogramowany w języku Pascal 6.0 na mikrokomputery kompatybilne z IBM PC/AT.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wpływ długoletniego nawożenia obornikiem i azotem na zawartość miedzi, manganu i cynku w niektórych fazach rozwojowych jęczmienia jarego

W statycznym doświadczeniu oceniano współdziałanie zwiększanych dawek azotu oraz nawożenia obornikiem na zawartość i nagromadzenie Cu, Mn i Zn w czasie wegetacji jęczmienia jarego uprawianego w 22. roku prowadzenia badań. Doświadczenie założono na glebie płowej typowej (gl·gś). Nadziemne części roślin pobierano w fazach: 49; 71; 77; 85 i 91, z czterech poziomów trwałego nawożenia azotem na dwóch obiektach nawożenia obornikiem: bez nawożenia oraz cała dawka w 1. roku rotacji. W fazach DC 49 i DC 77 pobrano również próbki górnych i dolnych liści jęczmienia. Zawartość Zn, Mn i Cu oraz ich nagromadzenie zależało od fazy rozwoju roślin oraz od wieloletniego nawożenia. Stwierdzono dodatni wpływ wzrastających dawek azotu na zawartość, a zwłaszcza nagromadzenie Cu, Mn i Zn w jęczmieniu, przy czym azot najsilniej różnicował w roślinach stan manganu. Nawożenie obornikiem w mniejszym stopniu modyfikowało zawartość i nagromadzanie badanych mikroelementów niż nawożenie azotem. W warunkach wyłącznego nawożenia mineralnego jęczmień gromadził więcej manganu niż na oborniku. Korzystne oddziaływanie okresowego nawożenia obornikiem na nagromadzenie miedzi i cynku było powiązane z poziomem nawożenia azotem i malało wraz ze wzrostem dawek N. W warunkach prowadzenia badań liście górne jęczmienia były bogatsze w miedź i cynk, a jednocześnie uboższe w mangan niż liście dolne.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wpływ probiotyków na wybrane parametry fizykochemiczne i mikrobiologiczne surowo dojrzewających baleronów podczas przechowywania

Celem badań była ocena wybranych parametrów jakościowych baleronów
surowo dojrzewających zawierających probiotyki Lactobacillus casei ŁOCK 0900,
Lactobacillus acidophilus Bauer oraz Bifi dobacterium animalis subsp. lactis BB12 po
90-dniowym przechowywaniu. Zakres badań obejmował wyprodukowanie baleronów
i ocenę wpływu czasu przechowywania w temperaturze 4 ±1°C na właściwości fi zykochemiczne
i mikrobiologiczne. Przygotowano cztery warianty badawcze: C (L. casei),
CA (L. casei + L. acidophilus), CB (L. casei + B. animalis) i CAB (L. casei + L. acidophilus
+ B. animalis). Oznaczono wartość pH, potencjał oksydacyjno-redukcyjny, wskaźnik
TBARS, całkowitą zmianę barwy (ΔE*ab) oraz ogólną liczbę bakterii (OLD) i liczbę bakterii
kwasu mlekowego (LAB). Analiza wartości pH baleronów wykazała różnice między
wariantami badawczymi podczas przechowywania. W próbach zawierających bakterie
z rodzaju Lactobacillus (C i CA) stwierdzono spadek wartości pH, z kolei w próbach
zawierających Bifi dobacterium (CB i CAB) obserwowano wzrost tych wartości. Mieszanina
probiotyków L. casei i L. acidophilus ograniczała zmiany oksydacyjne tłuszczu
podczas przechowywania i stabilizowała barwę wyrobów. Przeprowadzone badania
wykazały, że w produkcji wędzonek surowo dojrzewających zawierających duże ilości
tłuszczu śródmięśniowego (baleron) można wykorzystać bakterie probiotyczne jako kultury
startowe.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Srodowiskowe i ekonomiczne uwarunkowania uprawy i kierunkow uzytkowania kukurydzy w Polsce

W niniejszym opracowaniu zebrano dane charakteryzujące uwarunkowania środowiskowe i ekonomiczne uprawy kukurydzy w Polsce, które wskazują na duże potencjalne możliwości zwiększenia tej uprawy. Wykazano, że kukurydza w uprawie na ziarno jest w Polsce, obok pszenicy uprawą rolniczą o największej opłacalności, dającą możliwość dalszego zwiększania zysków. Ponadto wykazano, że istnieją w Polsce olbrzymie przyrodnicze i ekonomiczne możliwości zwiększenia produkcji ziarna paszowego kukurydzy, co mogłoby ograniczyć jego import. Produkcja kiszonki z kukurydzy jest zależna od produkcji bydła a przeprowadzona analiza wskazuje na duże możliwości zwiększenia obszaru uprawy kukurydzy na kiszonkę. CCM jako najbardziej energooszczędna pasza z kukurydzy oraz pasza o najwyższej wydajności energetycznej powinna znaleźć swoje miejsce w żywieniu trzody chlewnej i zacząć zastępować gotowe pasze.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Nitryfikacja w glebie zanieczyszczonej miedzia

W doświadczeniu laboratoryjnym badano przebieg procesu nitryfikacji w glebie zanieczyszczonej miedzią. Testowano następujące zmienne: 1) pH gleby: 7,0 i 6,0; 2) dawkę Cu w mg·kg⁻¹ gleby: 0, 300 i 600; 3) dawkę N w mg·kg⁻¹ gleby: 0 i 250; 4) czas inkubacji gleby w dniach: 0, 20, 40 i 60.
W wyniku badań stwierdzono, że proces nitryfikacji był bardziej hamowany przez obniżone pH gleby niż zanieczyszczenie miedzią. Efektywność nitryfikacyjna w glebie o pH 6,0, niezanieczyszczonej miedzią, wynosiła 0,88% N·d⁻¹, a w glebie o pH 7,0 - 5,53% N·d⁻¹. Efektywność tego procesu w glebie o pH 6,0, zawierającej 600 mg Cu·kg⁻¹, wynosiła 0,36% N·d⁻¹, a w glebie o pH 7,0 - 5,36% N·d⁻¹.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wpływ wybranych gatunków traw na początkowy wzrost Trifolium repens L.

W latach 1993-1995 w badaniach laboratoryjnych i szklarniowych podjęto próbę oceny właściwości allelopatycznych wybranych gatunków traw. Szczególną uwagę zwrócono na wpływ takich gatunków traw jak: Lolium perenne, Lolium multiflorum, Poa pratensis, Festuca pratensis, Festuca rubra i Dactylis glomerata, na kiełkowanie nasion oraz początkowy wzrost Trifolium repens. Obecność większości z badanych gatunków traw, zarówno nasion jak i siewek, wpływała ograniczająco na początkowy wzrost i rozwój koniczyny białej (między innymi: energię i zdolność kiełkowania, długość korzonków zarodkowych, powierzchnię asymilacyjną, porażenie grzybami). Wiąże się to ze zjawiskiem allelopatii i konkurencyjności międzygatunkowej. W tym zakresie trawą, której należy unikać w mieszankach z Trifolium repens jest Festuca rubra.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Badania mikrobiologiczne gleb lakowych nawadnianych biologicznie oczyszczonymi sciekami

Badano liczebność bakterii heterotroficznych, bakterii przetrwalnikujących tlenowych, promieniowców oraz grzybów nitkowatych i drożdżoidalnych w glebach łąkowych nienawadnianych i nienawożonych (kontrolnych), w glebach nawadnianych odpływami z mechaniczno-biologicznej oczyszczalni oraz w glebach nawadnianych tymi samymi odpływami retencjonowanymi w stawie biologicznym oraz nawadnianych czystą wodą bez lub z nawożeniem mineralnym NPK. Nie stwierdzono większych różnic w liczebności badanych grup drobnoustrojów w glebach 8 różnych wariantów nawodnieniowo-nawożeniowych. W glebach nienawadnianych i nienawożonych (kontrolnych) oraz w glebach nawadnianych odpływami ściekowymi retencjonowanymi w stawie biologicznym maksymalne liczebności badanych grup drobnoustrojów występowały w warstwie z głębokości 0-10 cm. W głębszych warstwach gleby (15-25 cm i 30-50 cm) ich liczba się zmniejszała. W powierzchniowej warstwie gleby (z głębokości 0-10 cm) maksymalne liczebności bakterii heterotroficznych stwierdzano w październiku 1997 r., promieniowce i grzyby w lipcu 1996 i/lub 1997 r.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Uwarunkowania rozwoju przedsiebiorczosci na obszarach wiejskich Euroregionu 'Nysa'

W pracy rozpoznano społeczno-gospodarcze uwarunkowania rozwoju przedsiębiorczości na obszarach wiejskich Euroregionu „Nysa”. Szczególną uwagę zwrócono na poznanie sylwetki zawodowej i społecznej przedsiębiorców oraz cech środowiska stymulujących lub blokujących ekonomiczną aktywność mieszkańców przygranicznych obszarów wiejskich. Badania przeprowadzono w czwartym kwartale 2003 roku na obszarze Euroregionu „Nysa” wśród 61 przedsiębiorców wiejskich. Z badań wnika, że przedsiębiorczość na obszarach przygranicznych jest zjawiskiem stosukowo młodym, pozbawiona trwałej podbudowy w instytucjach społecznych, postawach mieszkańców oraz prowadzona na bardzo małą skalę. Właścicielami badanych firm byli głównie mężczyźni (75,9%), w średnim wieku (przeciętnie 43,7 lat), posiadający wykształcenie średnie (57,4%) i zawodowe (24,6%). Prowadzone firmy zajmowały się przede wszystkim działalnością usługową (32,6%), handlową (32,6%). Zasięg prowadzonej działalności badanych firm miał głównie charakter lokalny.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Możliwości zastosowania harwesterów w Polsce

Wdrożenie harwesterów do pozyskiwania drewna w Polsce odbywa się niezwykle powoli. Głównym powodem dużej ostrożności wykonawców zadań pozyskaniowych w nabywaniu harwesterów są obawy, co do możliwości uzyskania dostatecznej rentowności. Analiza przeprowadzona przez autorów wykazuje, iż uzyskanie konkurencyjnych do pozyskiwania drewna pilarką kosztów jednostkowych wymaga osiągnięcia przez harwester wydajności 25-30 m³·h⁻¹ i pozyskiwania ponad 30 000 m³ drewna rocznie. Takie efekty możliwe są do uzyskania, gdy harwester pracuje w drzewostanach rębnych i na terenach dużych kompleksów leśnych.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Pozostalosci substancji aktywnych herbicydow Izoturon 500 SC i Segal 65 WG w glebie i roslinach pszenicy jarej

W pracy przedstawiono wyniki badań zawartości w glebie i roślinach pszenicy jarej substancji aktywnych: izoproturonu, metrybuzyny i amidosulfuronu, zawartych w herbicydach Izoturon 500 SC i Segal 65 WG. Doświadczenie przeprowadzono jako doświadczenie wazonowe z pszenicą jarą odmiany Koksa, stosując doglebowo Izoturon 500 SC (500 g izoproturonu w 1 dm³ preparatu) w dawkach: zalecanej przez producenta, pięciokrotnie i dwudziestopięciokrotnie większej. W fazie trzech liści pszenicy (21 dzień doświadczenia), dzień przed pierwszym pomiarem, wykonano dodatkowo oprysk Segalem 65 WG (50% metrybuzyny i 15% amidosulfuronu) w takich samych dawkach w jakich użyto Izoturon 500 SC. W fazie trzech liści, strzelania w źdźbło, kwitnienia i dojrzałości mlecznej pobierano próbki glebowe i roślinne, w których oznaczano w trzech powtórzeniach zawartość izoproturonu i amidosulfuronu metodą chromatografii cieczowej oraz zawartość metrybuzyny metodą chromatografii gazowej. Wyniki badań wskazują, że wśród badanych substancji aktywnych najdłuższym okresem zalegania w glebie charakteryzował się izoproturon. Natomiast zawartość w roślinach izoproturonu, metrybuzyny i amidosulfuronu była największa w fazie trzech liści i zmniejszała się w trakcie trwania doświadczenia. Ponadto po zastosowaniu herbicydów w dawce dwudziestopięciokrotnie większej od zalecanej po fazie trzech liści rośliny pszenicy uschły.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Zawartość wapnia i magnezu w glebie po 25 latach stosowania wzrastających dawek azotu na łące górskiej

Od roku 1971 prowadzono badania, których celem było określenie wpływu różnego nawożenia mineralnego łąki górskiej na jej produktywność, właściwości gleby oraz wartość pokarmową siana. W prezentowanym artykule przedstawiono zmiany zawartości wapnia i magnezu w wierzchniej warstwie gleby po 25 latach różnego nawożenia. Pod wpływem stosowania saletry amonowej w dawce 180 i 240 kg N·ha⁻¹, nastąpiło trzykrotne obniżenie zawartości Ca i o 1/3 zawartość Mg. W celu zapobieżenia degradowania gleb, wywołanego stosowaniem nawozów azotowych fizjologicznie kwaśnych, należy dokonywać zabiegów jej wapnowania i stosować nawozy magnezowe.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wplyw przedsiewnego frakcjonowania nasion pod wzgledem wielkosci na plonowanie odmian bobiku

Celem badań było zgromadzenie większej liczby argumentów uzasadniających podejmowanie decyzji o frakcjonowaniu nasion bobiku pod względem gęstości w skali produkcyjnej. W dwuczynnikowym doświadczeniu polowym porównywano populacje reprodukowane z 3 rodzajów materiału siewnego (superelita i 2 wydzielone z niej frakcje o skrajnych zakresach gęstości) u 6 odmian bobiku (3 samokończące i 3 w typie tradycyjnym). Superelity frakcjonowano w wodnym roztworze NaH₂PO₄. Materiał siewny oceniano pod kątem zmienności gęstości nasion w populacjach superelit, proporcji wagowych między wydzielonymi frakcjami oraz udziału w nich nasion porażonych przez patogeny grzybowe. W doświadczeniu polowym określano wysokość plonu z 1 m² i głównych jego składników, tj. obsadę połową roślin (po wschodach i przed sprzętem) oraz masę nasion z rośliny. Wykazano zdecydowanie większe ubytki (21 - 31 %) w obsadzie polowej roślin dla kombinacji z małą gęstością nasion, w porównaniu z kombinacją o dużej gęstości i superelitą. Na stopień zróżnicowania plonów między trzema rodzajami materiału siewnego duży wpływ miała zdolność odmiany do rekompensowania ubytków w obsadzie (ogólnie słabsza u odmian samokończących niż u tradycyjnych). Pozytywny wpływ dużej gęstości nasion na plon stwierdzono u odmian Nadwiślański i Martin. Uzyskane wyniki wskazują, że w praktyce decyzję o frakcjonowaniu materiałów nasiennych bobiku pod względem gęstości nasion należałoby podejmować w oparciu o kalkulację ekonomiczną, uwzględniającą szczegółową analizę wyników próbnego frakcjonowania oraz zdolności odmiany do rekompensowania ubytków w obsadzie polowej.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Analiza wyróżników mechanicznych i akustycznych w teście zginania-łamania ekstrudowanego pieczywa żytniego

Celem pracy było zbadanie właściwości mechanicznych i akustycznych pieczywa ekstrudowanego w teście zginania-łamania. Podczas odkształcania pieczywa rejestrowano dźwięk generowany przez pękający materiał, przy wykorzystaniu systemu detektora obwiedni AED z mikrofonem (metoda bezkontaktowa). Sygnał akustyczny generowany podczas testu zginania-łamania rejestrowano również metodą kontaktową z wykorzystaniem akcelerometru piezoelektrycznego. Zróżnicowane parametry ekstruzji wpływały na wartość wyróżników mechanicznych i akustycznych bez względu na rodzaj zastosowanej metody pomiaru sygnału akustycznego. Wyniki testu zginania-łamania wykazały, że próbki pieczywa 3 wyprodukowane m.in. przy zwiększonej prędkość zasilania surowcem w procesie ekstruzji charakteryzowały się wyższą zawartością wody, wyższymi wartościami siły, pracą łamania oraz większą liczbą pików akustycznych i liczbą zdarzeń EA w porównaniu do pozostałych badanych próbek pieczywa. Wyniki te mogą wskazywać na większą twardość i chrupkość ekstrudowanego pieczywa 3.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Przetwory ziemniaczane spożywcze: wielkość produkcji, wartość żywieniowa

W latach dziewięćdziesiątych nastąpiły w Polsce zasadnicze zmiany w wielkości produkcji i w zagospodarowaniu ziemniaków. Produkcja ziemniaka obniżyła się w porównaniu z produkcją w latach siedemdziesiątych i osiemdziesiątych o około 50%. Równocześnie można zauważyć systematyczną poprawę wartości konsumpcyjnej i przetwórczej ziemniaka. W pierwszej połowie lat dziewięćdziesiątych na polskim rynku pojawiły się przetwory ziemniaczane dotychczas nieprodukowane w kraju (np. czipsy) lub produkowane w niewielkich ilościach (frytki). Systematycznie, w miarę pojawiania się nowych zakładów przetwórczych w Polsce, wzrastała produkcja przetworów ziemniaczanych i w roku 2003 na cele spożywcze zostało przerobionych 650 tys. ton ziemniaków. W następnych latach należy się spodziewać dalszego zwiększenia przerobu ziemniaka na cele spożywcze, zważywszy że np. w Holandii przerabia się na ten cel ponad 3 mil ton. Półprodukty i produkty ziemniaczane zawierają te same składniki odżywcze co ziemniaki, tylko w różnych ilościach w zależności od wyrobu lub są wzbogacane o inne jeszcze składniki, np. o tłuszcz. Część cennych składników ziemniaka ulega degradacji w procesach termicznych i bezpowrotnie zmniejsza wartość odżywczą produktu. Ilość substancji toksycznych zawartych w ziemniaku (np. glikoalkaloidy, azotany) podczas przerobu zmniejsza się i wyroby gotowe zawierają kilkakrotnie mniej tych substancji.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wpływ różnych środków ochrony na trwałość przechowalniczą kapusty pekińskiej (Brassica pekinensis Rupr.)

Badania prowadzono w Instytucie Ogrodnictwa w latach 2011-2014. Celem było określenie wpływu przedzbiorczej ochrony kapusty pekińskiej z zastosowaniem: fungicydów konwencjonalnych - Signum 33 WG, Amistar 250 SC, środka pochodzenia naturalnego Timorex Gold 24 EC i środka odkażającego w postaci nadtlenku wodoru + + srebro, na ograniczenie miękkiej zgnilizny (kompleks bakterii Erwinia spp. + Pseudomonas spp.) oraz jakość i trwałość przechowalniczą główek. Kapusta pekińska była chroniona przez cały okres wegetacji, przy czym ostatni zabieg został wykonany 7 dni przed zbiorem. Główki były przechowywane w chłodni w temperaturze 2°C i wilgotności względnej 95%. Po okresie przechowania przeprowadzono ocenę porażenia roślin przez kompleks bakterii - sprawców miękkiej zgnilizny, oraz określano jakość i trwałość przechowalniczą główek poprzez oszacowanie procentowego udziału główek handlowych i poniesionych strat. Bardzo dużą skutecznością ochrony przed miękką zgnilizną wykazały zarówno fungicydy konwencjonalne (96-98% skuteczności), jak i środki pochodzenia naturalnego (88-93% skuteczności). Badane środki wpływały również korzystnie na jakość i trwałość przecho-walniczą główek.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Charakterystyka opryskowa roślin jako przydatne kryterium doboru rozpylaczy do zabiegu

Celem pracy było przedstawienie możliwości zastosowania charakterystyki
opryskowej roślin jako kryterium doboru rozpylacza do zabiegu na podstawie wyników
badań stopnia pokrycia i charakterystyk opryskowych roślin. Badania wykonano w dwóch
etapach. W pierwszym etapie przeprowadzono pomiary stopnia pokrycia opryskiwanych
obiektów. Opryskiwanym obiektem była sztuczna roślina, na której wyznaczono opryskiwane
powierzchnie pionowe i poziome. Do badań wybrano 6 rozpylaczy reprezentujących
różny sposób pracy. Drugi etap polegał na przeprowadzeniu doświadczenia, które polegało
na określeniu charakterystyki opryskowej roślin wykonanej na specjalnym stanowisku
umożliwiającym zrobienie zdjęć rzutów poziomych i pionowych roślin. Uzyskane zdjęcia
opracowano w programie graficznym. Umożliwiło to określenie wielkości i położenia
powierzchni roślin, według autorów mających istotne znaczenie w procesie opryskiwania.
Badane rośliny cechowały się dużym zróżnicowaniem parametrów, które przyjęto do
określania charakterystyki opryskowej. Na podstawie analizy uzyskanych wyników badań
stwierdzono, że cechą charakterystyczną dla badanych rozpylaczy jest różny zakres stopnia
pokrycia powierzchni oznaczonych jako pionowe i poziome, co w powiązaniu z różną
charakterystyką opryskową tych roślin determinuje możliwość ich potencjalnego pokrycia
cieczą użytkową.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Analiza zużycia energii do celów grzewczych w wybranych nadleśnictwach Lasów Państwowych

Praca przedstawia sposób uzyskiwania energii cieplnej na cele grzewcze w siedzibach nadleśnictw. Analiza zużycia poszczególnych rodzajów paliw, uzyskanej z nich energii oraz kosztów eksploatacji systemów grzewczych objęła 197 nadleśnictw, co stanowi 45% ogółu jednostek. Na pdstawie uzyskanych danych stwierdzono, że do ogrzewania blisko połowy (45%) siedzib nadleśnictw stosuje się olej opałowy lub gaz ziemny. Drewno jako jedyny rodzaj opału stosuje się do ogrzewania około 18% siedzib nadleśnictw i w podobnym odsetku nadleśnictw uzyskuje się energię cieplną z drewna spalanego razem z węglem. Analiza zużycia energii do celów grzewczych wykazała, że w 60% źródłem zużytej energii jest drewno, zaś udział pozostałych nośników energii (olej, gaz, węgiel) kształtował się na poziomie kilkunastu procent każdy. Ogrzewanie gazowe i olejowe okazało się najbardziej energooszczędne. Nadleśnictwa ogrzewane tymi paliwami cechowały się najmniejszym średnim zużyciem energii. Aż 52% kosztów poniesionych na ogrzewanie siedzib nadleśnictw stanowiły koszty opału. Koszty obsługi instalacji ciepłowniczych stanowiły 36% kosztów eksploatacji ogółem.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo