rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Mieczysław Stanisław Popławski (1893–1946) – filolog klasyczny i zasłużony członek Towarzystwa Biblioteki Publicznej im. Hieronima Łopacińskiego w Lublinie

Artykuł  jest poświęcony Mieczysławowi Stanisławowi Popławskiemu, wybitnemu wykładowcy filologii klasycznej na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim oraz prezesowi Towarzystwa Biblioteki Publicznej im. Hieronima Łopacińskiego w Lublinie. 
Treść przybliża młodość uczonego, którą spędził w Rosji oraz początki pracy na lubelskiej uczelni. Ukazuje wszechstronność zainteresowań Popławskiego, jego pracę naukową oraz związki z ówczesnym światem naukowym, które pozwoliły mu w 1928 r. osiągnąć tytuł profesora nadzwyczajnego, a w 1937 r. zwyczajnego. 
Ważna część artykułu poświęcona jest także jego działalności w Towarzystwie Biblioteki Publicznej oraz znakomitym osiągnięciom, jakich dokonał w trakcie pełnienia funkcji prezesa. Popławski był bez wątpienia jedną z najważniejszych postaci, które znacząco wpłynęły na rozwój działalności Biblioteki Publicznej im. Hieronima Łopacińskiego. 
Najcenniejszymi źródłami wiedzy podczas pisania artykułu było niewątpliwie Archiwum Uniwersyteckie KUL, ale też liczne publikacje naukowe dotyczące życia i twórczości Mieczysława Popławskiego.

Czasopismo: Bibliotekarz Lubelski
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o komunikacji społecznej i mediach
Sophie Postolska – nieznana uczennica Rodina. Śladami jej polskich przodków – rodziny Kuczewskich

Artykuł przybliża postać Sophie Postolskiej – zapomnianej w rodzinnym kraju rzeźbiarki, która pochodziła z ziemiańskiej rodziny zamieszkałej na Lubelszczyźnie. Sophie, jako jedna z niewielu artystów polskiego pochodzenia, jest zaliczana do grona oficjalnych uczniów Auguste’a Rodina. 
Duża część tekstu poświęcona jest również najbliższej rodzinie rzeźbiarki. Emilia Kuczewska, matka Sophie, była właścicielką dóbr Starościn, Milin oraz Biadaczka. W okresie poprzedzającym wybuch powstania styczniowego z własnych funduszy założyła w Starościnie szpital oraz szkółkę elementarną dla chłopców. Wraz z mężem, Kajetanem Cieszkowskim „Ćwiekiem”, który był twórcą i dowódcą oddziałów zwanych „Ćwiekami”, prowadziła szeroko rozwiniętą działalność konspiracyjna i agitacyjną. Po upadku powstania styczniowego, Kuczewska wraz ze swoją matką udała się na emigrację do Francji, gdzie urodziły się jej dwie córki – Zofia i Kazimiera.

Czasopismo: Bibliotekarz Lubelski
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o komunikacji społecznej i mediach
Ksiądz Ludwik Zalewski 1878–1952

Artykuł przedstawia sylwetkę ks. Ludwika Zalewskiego (1878–1952) – doktora filozofii, historyka kultury, wykładowcy oraz bibliofila. Związał się on z Lublinem w 1898 r., kiedy wstąpił tu do seminarium. W latach 1904–1908 studiował na Katolickim Uniwersytecie we Fryburgu. Po powrocie ze studiów pracował w parafiach w Ostrowie k. Włodawy, Piotrawinie, Dzierzkowicach. Był profesorem seminarium lubelskiego (1909–1929), a jednocześnie nauczał religii w lubelskich szkołach. Następnie rozpoczął pracę w prywatnym gimnazjum wtórnym sióstr kanoniczek. Wielebny Ludwik Zalewski, autor ważnych prac naukowych, aktywnie uczestniczył w pracach wielu towarzystw. Był założycielem i prezesem Towarzystwa Bibliofilów w Lublinie (1926–1952), a także członkiem Polskiej Krajowej Rady Bibliofilów. Wielebny Zalewski był postacią niekonwencjonalną, znaną w Lublinie i regionie. Udało mu się połączyć obowiązki księdza z szerokimi zainteresowaniami i aktywną działalnością pedagogiczną, naukową, kulturalną, literacką i bibliofilską.

Czasopismo: Bibliotekarz Lubelski
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o komunikacji społecznej i mediach
Słowackie biblioteki w czasach e-, lub usługi biblioteczne dla generacji użytkowników, która nie pisze listów...

Artykuł skupia się na problematyce udostępniania e-źródeł, w szczególności e-książek w bibliotekach na Słowacji i został przygotowany w oparciu o badania przeprowadzone w bibliotekach publicznych o zasięgu wojewódzkim, bibliotekach akademickich oraz w państwowych bibliotekach naukowych. Prezentuje krajowe licencje, na podstawie których czytelnicy mają dostęp do zagranicznych baz danych. Skupia się nad możliwościami dostępu do e-książek, jakie biblioteki stwarzają swoim użytkownikom za pośrednictwem własnych umów licencyjnych z dostawcami. Na marginesie autorka zajmuje się również ograniczeniami wynikającymi z obowiązującego prawa autorskiego i ogólnoeuropejskiej inicjatywy, którą wspiera EBLIDA (European Bureau of Library, Information and Documentation Associations – Europejskie Biuro Stowarzyszeń Bibliotekarskich, Informacyjnych i Dokumentacyjnych). Doświadczenia związane z wykorzystywaniem baz danych własnych tytułów elektronicznych w bibliotekach oraz z wykorzystywaniem czytników przedstawione jest na przykładach pochodzących z niektórych bibliotek na Słowacji.

Czasopismo: Bibliotekarz Lubelski
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o komunikacji społecznej i mediach
Dokument księcia Ilii (Eliasza) Konstantynowicza Ostrogskiego z 1531 r. (ze zbiorów Wojewódzkiej Biblioteki Publicznej im. H. Łopacińskiego w Lublinie)

Publikacja omawia dokument wydany przez księcia Ilię (Eliasza) Konstantynowicza Ostrogskiego w 1531 r. Zawiera tekst w języku oryginału i tłumaczenie na język polski oraz komentarz. Ten przechowywany w Wojewódzkiej Bibliotece Publicznej im. H. Łopacińskiego w Lublinie dokument jest unikatowy z kilku powodów. Jest jednym z nielicznych zachowanych dokumentów tego księcia i jak dotąd nie został jeszcze opublikowany i wprowadzony do obiegu naukowego. Został napisany na pergaminie w języku ruskim i jest nadaniem przez księcia, wówczas jego namiestnikowi w Ostrogu Daszkowi Wasilewiczowi, dworu oraz folwarku tzw. lewanowskiego w samym mieście oraz na przedmieściu w Łucku. Folwark ten był położony w pobliżu monasteru Św. Wasyla (Św. Bazylego Wielkiego). Wzmianka o nim jest obecnie najstarszym dokumentalnym świadectwem o tym monasterze. Przy przygotowaniu artykułu zweryfikowano wystawcę dokumentu oraz datę i miejsce jego wystawienia.

Czasopismo: Bibliotekarz Lubelski
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o komunikacji społecznej i mediach
Józef Steliga – nauczyciel dorosłych, działacz społeczny i prezes Towarzystwa Biblioteki Publicznej im. Hieronima Łopacińskiego w trudnych latach 1947–1961

Józef Steliga (1904–1980) był ostatnim długoletnim prezesem Towarzystwa Biblioteki Publicznej im. Hieronima Łopacińskiego – sprawował tę funkcję w latach 1947–1961. Początkowo pracował jako nauczyciel, wkrótce jednak wyspecjalizował się w dziedzinie oświaty dorosłych. W latach 1934–1939 i 1944–1954 kierował wydziałem zajmującym się właśnie tą sferą edukacji w lubelskim kuratorium. Jeszcze w czasach młodości związał się z ruchem ludowym: działał w Związku Młodzieży Wiejskiej i Polskim Stronnictwie Ludowym „Wyzwolenie”, a po wojnie w Zjednoczonym Stronnictwie Ludowym.
Artykuł prezentuje biografię Steligi oraz szerszy kontekst jego działalności z uwzględnieniem okresu po 1944 r., także jej polityczne uwarunkowania. W ten sposób przedstawiono sylwetkę oświatowca i społecznika, któremu przyszło żyć w trudnych latach powojennych. Steliga popierał nowe władze i cieszył się ich zaufaniem w latach czterdziestych XX w. Jego krytykę (która ujawniła się po październiku 1956 r.) wzbudziła jednak represyjna polityka kulturalna władz w okresie stalinizmu zmierzająca do zlikwidowania wszelkiej, mniej lub bardziej niezależnej, działalności społecznej. Jako prezes Towarzystwa Biblioteki im. Łopacińskiego, Steliga pozostał przede wszystkim uczciwym działaczem społecznym. Mimo że jego powołanie na funkcję prezesa było zapewne związane z dążeniem do przejęcia kontroli nad biblioteką przez państwo, to jednak prezesurę Steligi starsi członkowie Towarzystwa oceniali bardzo pozytywnie, podkreślając wagę jego osiągnięć dokonanych przecież w bardzo trudnych warunkach.

Czasopismo: Bibliotekarz Lubelski
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o komunikacji społecznej i mediach
Przegląd wydawnictw o regionie za 2009 r.

Przegląd najważniejszych wydawnictw dotyczących Lublina i Lubelszczyzny, opublikowanych w 2009 r.

Czasopismo: Bibliotekarz Lubelski
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o komunikacji społecznej i mediach
Andrzej Zabielski (6 X 1971 – 24 XII 2004)

Biogram zmarłego emerytowanego pracownika Wojewódzkiej Biblioteki Publicznej im. Hieronima Łopacińskiego w Lublinie

Czasopismo: Bibliotekarz Lubelski
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o komunikacji społecznej i mediach
Leon Białkowski – lublinianin z wyboru

Artykuł jest przypomnieniem postaci Leona Białkowskiego (1885–1952) – wybitnego historyka, lublinianina z wyboru, który w mieście nad Bystrzycą spędził ostatnie 26 lat życia. W Lublinie Białkowski był profesorem Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, dyrektorem Archiwum Państwowego, prezesem Towarzystwa Biblioteki Publicznej im. Hieronima Łopacińskiego i Towarzystwa Przyjaciół Nauk w Lublinie oraz jednym z założycieli Towarzystwa Przyjaciół KUL. Profesor pozostawił po sobie znaczący dorobek naukowy oraz doniosłe osiągnięcia na niwie archiwalnej i kulturalnej. 
Podstawą źródłową szkicu są niepublikowane wspomnienia Białkowskiego przechowywane w Archiwum Państwowym w Lublinie oraz archiwalia Towarzystwa Biblioteki Publicznej im. Hieronima Łopacińskiego udostępniane w Wojewódzkiej Bibliotece Publicznej w Lublinie.

Czasopismo: Bibliotekarz Lubelski
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o komunikacji społecznej i mediach
Przegląd wydawnictw o Regionie za 2012 r.

Przegląd najważniejszych wydawnictw dotyczących Lublina i Lubelszczyzny, opublikowanych w 2012 r., z uwzględnieniem laureatów konkursu „Książka Roku 2012”

Czasopismo: Bibliotekarz Lubelski
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o komunikacji społecznej i mediach
Projekt Erazma Majewskiego dotyczący przekazania swojego Muzeum Archeologicznego do Lublina w świetle zachowanych archiwaliów

Artykuł poświęcony jest postaci Erazma Majewskiego oraz jego związkom z Lublinem. Szczególnie interesujący wydaje się projekt profesora, dotyczący przekazania niezwykle cennych zbiorów archeologicznych do Lublina. 
Muzeum Archeologiczne Erazma Majewskiego znajdujące się w Warszawie, wskutek konieczności opuszczenia dotychczas zajmowanych pomieszczeń, musiało zostać przeniesione. Wybór padł na Lublin i nie był on przypadkowy, ponieważ E. Majewski urodził się w Lublinie i mieszkał tu przez dwanaście lat. Współautorką projektu przekazania zbiorów do miasta nad Bystrzycą była żona E. Majewskiego – Lucyna z Bieńkowskich Majewska, która także czynnie uczestniczyła w jego realizacji.
Muzeum miało otrzymać pomieszczenia w gmachu tzw. koszar świętokrzyskich, który po remoncie miał stać się także siedzibą Uniwersytetu Lubelskiego. Rektor Uniwersytetu, x. Idzi Radziszewski chętnie podjął współpracę. Rozpoczęła się wymiana korespondencji oraz spotkania w Warszawie, powstał także „Projekt aktu darowizny Uniwersytetowi Lubelskiemu Muzeum Prahistorycznego Erazma Majewskiego w Warszawie”.
Splot różnych czynników spowodował opóźnienia w wykonaniu planu. Jednym z nich był sprzeciw środowiska naukowego i opinii publicznej w Warszawie. Ostatecznie, wobec niepewnej sytuacji w Lublinie oraz zdecydowanej postawy warszawskich naukowców, E. Majewski na początku marca 1921 r. podjął ostateczną decyzję o przekazaniu swoich zbiorów Towarzystwu Naukowemu Warszawskiemu.

Czasopismo: Bibliotekarz Lubelski
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o komunikacji społecznej i mediach
Przegląd wydawnictw o regionie za 2011 r.

Przegląd najważniejszych wydawnictw dotyczących Lublina i Lubelszczyzny, opublikowanych w 2011 r., z uwzględnieniem laureatów konkursu „Książka Roku 2011”

Czasopismo: Bibliotekarz Lubelski
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o komunikacji społecznej i mediach
Pamięć i czas a (nie)bezpieczeństwo ontologiczne współczesnego człowieka

Kluczową kategorią pojęciową niniejszego tekstu jest pamięć. Zdolność do podtrzymywania pewnej względnie stałej historii o „ja” jest dzisiaj traktowane jako istota naszej tożsamości. Pamięć jest jej warunkiem, podstawą i częścią jednocześnie. Tekst skupia się na rozważaniach nad kategorią pamięci, łącząc je z namysłem nad orientacją temporalną, a więc z naszym stosunkiem do czasu, a także z rozważaniami nad rolą, jaką pamięć odgrywa w procesie budowania poczucia bezpieczeństwa ontologicznego we współczesnym świecie.

Czasopismo: Edukacja Dorosłych
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Poradnictwo kariery – ujęcie makrospołeczne

Artykuł jest próbą opisu procesów społecznych składających się na poradnictwo kariery (zawodowe). Stanowi pokłosie kilkuletnich studiów nad ideami poradnictwa i jest ich implementacją w praktyce poradnictwa kariery w Polsce.
Niniejszy artykuł jest jedynie sygnalizacją tematyki, która jest przedmiotem przygotowywanej do druku książki. Przyjęcie w pracy perspektywy organizacji dynamicznych do opisu i analiz teorii naukowych oraz instytucji współpracujących
i realizujących w swoich ramach poradnictwo pozwoliło na dostrzeżenie kontekstów i procesów konstruujących współczesne poradnictwo kariery w Polsce. Podejście
to umożliwiło wyróżnienie wielu różnorodnych elementów lokujących się na dwóch poziomach: poziomie idei, nazywanym „poziomem pierwszym” oraz „poziomie drugim” – poziomie rozwiązań organizacyjnych. Artykuł składa się z trzech części. W pierwszej autor rekonstruuje w zwięzły sposób trzy idee, będące spójnymi zbiorami założeń i celów dla praktyki poradnictwa,
które stanowią przedmiot naukowego dyskursu w tym zakresie. Są to: doradztwo zawodowe, poradnictwo zawodowe, poradnictwo biograficzne. W tej części autor rysuje
również konteksty: polityczny, ekonomiczny i kulturowy, w jakich rozwija się współczesna myśl o poradnictwie. Szeroka perspektywa służy przedstawieniu czynników
odpowiedzialnych za obserwowane procesy zmian w praktyce poradnictwa, co jest treścią trzeciej części artykułu. W drugiej części tekstu autor dokonuje próby opisu
instytucji zajmujących się poradnictwem kariery, wykorzystując model organizacji dynamicznej. Prezentuje mapę przyjętych rozwiązań organizacyjnych poradnictwa w Polsce, ujmując je w trzy grupy: instytucji rozwiązujących problemy praktyczne, placówek rozwiązujących problemy teoretyczne i organów administrujących poradnictwem.

Czasopismo: Edukacja Dorosłych
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Uczenie się ludzi dorosłych poprzez ich zainteresowania wolnoczasowe

W artykule podjęto próbę ukazania relacji pomiędzy osobistymi zainteresowaniami ludzi dorosłych a ich całożyciowym uczeniem się. Zainteresowania i zamiłowania motywują do aktywności edukacyjnej dorosłych, która stymuluje rozwój człowieka. Uczenie się dorosłych wynikające z ich wolnoczasowych zainteresowań ma najczęściej autoteliczny charakter i generowane jest poprzez motywację wewnętrzną. Trzeba jednak dodać, że silny pragmatyzm dorosłych prowadzi też niejednokrotnie do połączenia osobistych zainteresowań i zamiłowań z ich pracą i źródłem utrzymania. Z różnorodnych badań wynika, iż współcześnie zmieniają się źródła pozyskiwania wiedzy i informacji oraz same treści zainteresowań dorosłych. Przeobrażeniom ulegają również sposoby realizacji zainteresowań. Nowoczesne technologie, Internet, czy media stanowią silną podstawę i źródła sprzyjające realizacji zainteresowań i zamiłowań ludzi dorosłych. Niepokojące może być jednak to, że współcześnie dorośli dość często wybierają aktywność samotniczą, a media kreują, czy nawet narzucają sposoby spędzania czasu wolnego ludziom dorosłym. Zjawisko to stanowi wyzwanie dla andragogiki.

Czasopismo: Edukacja Dorosłych
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Przedmałżeńska kohabitacja a jakość relacji małżeńskich

Celem prezentowanego artykułu jest przedstawienie wybranych wyników badań zagranicznych poświęconych związkowi kohabitacji przedmałżeńskiej z jakością małżeńską. W artykule podjęto próbę odpowiedzi na pytanie: czy i w jaki sposób kohabitacja koreluje z jakością małżeńską? Na podstawie przeglądu wybranych wyników badań stwierdzono, że związki nieformalne w istotny sposób korelują z niskim poziomem jakości małżeńskiej. Tylko w jednym, spośród wszystkich prezentowanych wyników opracowań naukowych, ustalono istotny związek pierwszego, pozamałżeńskiego stosunku seksualnego z wysokim poziomem relacji partnerskich w przyszłym małżeństwie.

Czasopismo: Edukacja Dorosłych
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
PRACA EMOCJONALNA DOROSŁYCH. POMIĘDZY SKUTECZNOŚCIĄ A WYPALENIEM ZAWODOWYM PRACOWNIKA

Celem artykułu jest prezentacja zjawiska pracy emocjonalnej, na które jako pierwsza zwróciła uwagę Arlie Hochschild. Praca emocjonalna dotyczy obecnie wielu wykonywanych zawodów, szczególnie związanych ze świadczeniem usług i zwraca uwagę na to, że rola zawodowa wiąże się z normami i oczekiwaniami określającymi, jakie emocje i w jaki sposób pracownik powinien ujawniać podczas kontaktów interpersonalnych. W artykule zostały przedstawione różne ujęcia zjawiska pracy emocjonalnej (Arlie Hochschild i Alicji Grandey i innych), które są najbardziej użyteczne z perspektywy zarówno jego zrozumienia, jak i uwarunkowań oraz konsekwencji dla człowieka. Zgodnie z nimi praca emocjonalna jest definiowana jako proces regulowania emocji podczas pełnienia roli zawodowej, a jej konsekwencje związane są z przyjętą przez pracownika formą pracy emocjonalnej: płytką, która polega na zmianie zewnętrznej ekspresji emocji oraz głęboką, której istotą jest wewnętrzna głęboka zmiana odczuwanych przez jednostkę emocji. W artykule zostały zaprezentowane obie formy pracy emocjonalnej oraz wynikające z nich konsekwencje dla osób dorosłych.

Czasopismo: Edukacja Dorosłych
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
CZAS JAKO (NIE) WARTOŚĆ W BIOGRAFII CZŁOWIEKA STARSZEGO

Człowiek w okresie starości inaczej niż w minionych fazach życia zaczyna postrzegać czas. Jest to efektem nawarstwienia się doświadczeń, które krystalizowały się w przeszłości. Owe doświadczenia mogą być zarówno pozytywne, jak i negatywne, co z kolei w ostatnim etapie życia znajduje odzwierciedlenie w towarzyszących człowiekowi staremu emocjach. W związku z tym pamięć o przeszłości w dużej mierze determinuje percepcję czasu w starości. Poza minionymi latami na przeżywaną przez seniorki i seniorów teraźniejszość wpływ ma wiele czynników, często od nich niezależnych, takich jak: zły stan zdrowia, samotność, niekorzystna sytuacja materialna. Czy zatem czas starości może być wartościowy? Oczywiście tak, gdyż stwarza człowiekowi, który osiągnął ją w dobrej formie psychicznej i fizycznej, olbrzymią szansę twórczego dopełnienia swojego dorobku życiowego, a w niektórych przypadkach nawet zneutralizowania konsekwencji niepowodzeń życiowych, których doświadczył we wcześniejszych okresach życia.

Czasopismo: Edukacja Dorosłych
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
ROLA DORADCÓW ZAWODOWYCH W AKTYWIZACJI OSÓB BEZROBOTNYCH

Artykuł jest próbą pokazania nowoczesnego rozumienia poradnictwa zawodowego jako ważnego instrumentu wspierającego rozwój osobowy, zawodowy i społeczny jednostki poprzez promowanie wszelkich form proaktywnościowych i samorealizacyjnych w ciągu całego życia. Wskazuje na obszary kompetencji doradcy zawodowego w odniesieniu do standardów europejskich i ich wpływu na kształtowanie człowieka samodzielnego. Przedstawione obszary stały się podstawą do wyznaczenia nowego bilansu kompetencji doradcy. Artykuł jest doniesieniem z badań nad specyfiką i warsztatem pracy doradcy zawodowego realizującego swoje funkcje i zadania w strukturach publicznych służb zatrudnienia.

Czasopismo: Edukacja Dorosłych
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Przejawy kultury terapeutycznej w edukacji akademickiej

Celem artykułu jest zasygnalizowanie obecności we współczesnej kulturze etosu terapeutycznego, który rozumiany jest jako zbiór wzorców myślenia i postępowania nakierowanych na życie wewnętrzne człowieka. Koncentracja na swoich emocjach i uczuciach powoduje, że zaczynamy je postrzegać jako kluczowe elementy naszej tożsamości, a ich chwiejność zmusza nas do poszukiwania wsparcia na zewnątrz – u doradców, coachów i psychoterapeutów. Kultura terapeutyczna zadomowiła się w obszarze edukacji wyższej w postaci akcji afirmatywnej i obniżania standardów nauczania. Traktowanie potrzeb emocjonalnych studentów jako priorytetowych obniża jakość kształcenia i redukuje dystans między wykładowcami a uczniami, który jest potrzebny do przekazywania umiejętności i wiedzy. Remedium na ten stan rzeczy jest kształtowanie kompetencji emocjonalnych rozumianych jako praca nad charakterem (samowychowanie).

Czasopismo: Edukacja Dorosłych
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Geragogika w ujęciu autorów niemieckojęzycznych

Niniejszy artykuł został oparty na analizie aktualnych źródeł niemieckojęzycznych. Celem było przedstawienie rozumienia geragogiki w ujęciu niemieckojęzycznych autorów, w oparciu o analizie definicji oraz podręczników. Autorzy dochodzą do konkluzji, iż geragogikia jako dyscyplina zakorzeniona w naukach o wychowaniu i czerpiąca w szczególności z psychologii i socjologii starzenia się, jest subdyscypliną praktyczną. Celem działań wspierających seniorów jest pomoc w radzeniu sobie w sytuacjach życia codziennego oraz podniesienie jakości ich życia. Jednakże dla osób w trzecim i czwartym wieku cele oddziaływań geragogicznych są zróżnicowane.

Czasopismo: Edukacja Dorosłych
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Zaradny pacjent jako „biologiczny obywatel”. Znaczenie aktywności grup pacjenckich w promocji zdrowia

Zmieniające się podejście wobec sfery fizycznej człowieka oraz chęć wywierania wpływu na system opieki zdrowotnej prowadzą do pojawienia się nowych form aktywizmu politycznego i społecznego ludzi dorosłych domagających się respektowania praw związanych z ciałem i zdrowiem. Pacjenci zrzeszający się w zorganizowane grupy chcące wywierać wpływ na politykę zdrowotną państwa stają się „biologicznymi obywatelami”, podejmującymi działania edukacyjne. Te inicjatywy mają na celu upowszechnianie wiedzy dotyczącej poszczególnych jednostek chorobowych oraz uwrażliwianie społeczeństwa na problemy, z jakimi zmagają się poszczególne grupy pacjentów.

Czasopismo: Edukacja Dorosłych
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Rozwój zawodowy pracowników w aspekcie aktywności własnej jednostki i starań organizacji

Opracowanie poświęcono problematyce rozwoju zawodowego, w aspekcie działań podejmowanych we współczesnych organizacjach. Ocenie poddano zarówno aktywność jednostki, jak i starania pracodawców. Zbadano 162 pracowników. W badaniu wykorzystano dane ankietowe i metryczkowe. Materiał empiryczny opracowano statystycznie (tabele krzyżowe). Otrzymane wyniki wskazują, iż czynnikami istotnie statystycznie różnicującymi dla proedukacyjnych wysiłków indywidualnych i organizacyjnych są wykształcenie, rodzaj pracy.

Czasopismo: Edukacja Dorosłych
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Na pograniczu andragogiki, dydaktyki i pedagogiki porównawczej. O dorobku naukowym Eugenii Anny Wesołowskiej

Przedmiotem analizy jest dorobek naukowy E. Anny Wesołowskiej (1929-2016). W artykule zastosowano podejście chronologiczno-problemowe. Po zidentyfikowaniu głównych dyscyplin, w których mieści się refleksja naukowa E. A. Wesołowskiej, analizowano rozwój myśli andragogicznej, dydaktycznej i komparatystycznej zachowując układ chronologiczny i pokazując, jak te dyscypliny w jej rozwoju zawodowym i pracy naukowej się łączyły, uzupełniały i poszerzały swoje granice. Dorobku E. A. Wesołowskiej nie da się zamknąć w dyscyplinarnych granicach, ponieważ powstawał on w duchu refleksji ogólnohumanistycznej w trosce o człowieka, społeczeństwo i świat

Czasopismo: Edukacja Dorosłych
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika