rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Potrzeba budowy portalu obrazowego w Polsce

Jesteśmy świadkiem budowy cyfrowej ortofotomapy według jednolitych standardów technicznych przyjętych dla obszaru całego kraju. Tworzona georeferencyjna warstwa rastrowa ma zasilić system LPIS w celu wdrożenia technologii GIS do kontroli na etapie (kontrola administracyjna i na miejscu) składanych przez rolników wniosków o dopłaty bezpośrednie. Jednocześnie produkt ten zasili Państwowy Zasób Geodezyjny i Kartograficzny. Biorąc pod uwagę, że dane te stanowią produkt nowej generacji i są jednocześnie podstawowymi danymi referencyjnymi Krajowej Infrastruktury Informacji Przestrzennej należy zadbać o stworzenie warunków do ich szerokiego udostępniania potencjalnym zainteresowanym. Obecnie widoczne jest zapotrzebowanie na te dane (w sposób systematyczny) do aktualizacji baz danych topograficznych (np. Vmap level II) oraz dla tworzenia opracowań tematycznych, jak również wspomagania procesu tworzenia planów zagospodarowania przestrzennego na poszczególnych szczeblach administracji publicznej. Widzimy więc, że zapotrzebowanie na tworzoną obecnie cyfrową ortofotomapę będzie występowało na obszarze całego kraju w różnych instytucjach, organizacjach, firmach czy nawet u indywidualnych obywateli. Nowoczesna obsługa tych potrzeb wymaga budowy portalu obrazowego. Portal ten jest już możliwy do uruchomienia w przyszłym roku i docelowo może stanowić element Krajowej Infrastruktury Informacji Przestrzennej koniecznej do spełnienia postulatów inicjatywy INSPIRE. Stopniowa budowa tej infrastruktury dostosowana do posiadanych danych (baz) referencyjnych jest zgodna z aktualnymi trendami teleinformatycznymi i rozwiązaniami softwerowymi GIS. Pozwolą również na szybsze osiągnięcie w naszym kraju postępu w zakresie budowy społeczeństwa informacyjnego.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Prace i dorobek polskich fotogrametrów w Arktyce (1934-2000)

Praca stanowi próbę podsumowania wkładu polskich fotogrametrów pracujących w regionach arktycznych (z włączeniem płd. Grenlandii oraz Islandii) w latach 1934-2000. Temat okazał się na tyle bogaty, że przerasta miary niniejszego opracowania - stąd brak w nim prezentacji chociażby fragmentów opracowań topograficznych lub innych ciekawych wyników analitycznych ilustrujących rejestrowane zjawiska zachodzące w środowisku regionów polarnych. Więcej uwagi poświęcono wydarzeniom bardziej odległym w czasie, ostatnie zasygnalizowano - materiały z tych są jeszcze w opracowaniu. Zamieszczono zebraną literaturę przedmiotu. Autor prosi o pomoc w jej uzupełnieniu jak również o informacje o miejscach przechowywania archiwalnych materiałów prac polowych (klisze) i opracowań kartograficznych (bądź analitycznych) zwłaszcza nie publikowanych.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Badania nad wpływem rozmieszczenia fotopunktów na jakość kalibracji obrazu QuickBird 2 metodą fizycznego modelu sensora

Przedmiotem pracy jest analiza wpływu osnowy fotogrametrycznej na dokładność kalibracji fragmentu sceny wysokorozdzielczego zobrazowania satelitarnego metodą fizycznego modelu kamery. Analizowano, czy wyniki ortorektyfikacji poprzedzonej kalibracją obrazu zależą od konfiguracji fotopunktów. Obiektem badań był obszar 5×5 km w centrum Poznania, o deniwelacjach nie przekraczających 30 m. Wykorzystano obraz QuickBird 2 o doskonałej jakości radiometrycznej, zapisany w formacie Standard OrthoReady. Dobrano kontrastujące z otoczeniem fotopunkty w równomiernym rozkładzie 4 linie po 4 punkty. W pobliżu fotopunktów zlokalizowano po 1-3 punktów kontrolnych. Wszystkie punkty pomierzono techniką GPS-RTK z błędem m p = ±24 mm i m H = ±45 mm. Równomiernemu rozkładowi fotopunktów przeciwstawiono pięć przypadków rozmieszczenia niesymetrycznego. Wyniki kolejnych wyrównań w przyjętych fotopunktach w zasadzie nie różnią się od przypadku wzorcowego, natomiast znacznie wzrastają na punktach kontrolnych, osiągając w kolejnych niekorzystnych konfiguracjach nawet 20-krotnie większe wartości. Z analizy wyników badań wywnioskowano potrzebę doboru nawet minimalnej liczby 8 fotopunktów, ale równomiernie rozmieszczonych na obrzeżu opracowywanego fragmentu sceny, aby uzyskać podpikselowe dokładności ortofotomapy nawet, gdy ten fragment leży z boku sceny.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Możliwości wykorzystania fotogrametrii w badaniach krajobrazu

Krajobraz należy traktować jako odwzorowanie w mózgu (umyśle) fragmentu środowiska przyrodniczego wyrażonego w postaci związków i relacji, które dostrzega człowiek. Podstawą jego odwzorowania krajobrazu jest struktura obrazu jako podstawowa forma przetwarzania informacji przez zmysł wzroku. Na ukształtowaną naszym systemem widzenia fizjografię przestrzeni nakłada się przestrzeń odbierana w kategoriach intelektualnych i wartościach: cywilizacyjnych, estetycznych czy emocjonalnych. Krajobraz odbieramy jako obiektywnie istniejącą przestrzeń, nie uświadamiając sobie, że krajobraz jest obrazowym odbiorem (i w konsekwencji pojmowaniem) przestrzeni, naszą wykształconą ewolucyjnie specyficzną zdolnością określania relacji między zewnętrznym światem a jego mózgowym (umysłowym) odwzorowaniem. Jaką rolę w tak pojmowanych relacjach krajobrazowych odgrywa fotogrametria jako dziedzina zajmująca się technicznym opisem i analizą obrazu środowiska realnego? Analiza tych relacji zaprezentowana zostanie na przykładzie zdjęć lotniczych środowiska przyrodniczego i kulturowego z wykorzystaniem publikacji „Gea – znaczy Ziemia” oraz „Opus hominis – dzieło człowieka” z serii „Polska z lotu orła”.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Opracowanie technologii przetwarzania archiwalnych materiałów fotogrametrycznych do badań zmienności krajobrazu na przykładzie Słowińskiego Parku Narodowego

W artykule przedstawiono technologie wykonania aerotriangulacji na bazie archiwalnych zdjęć lotniczych z lat 1951, 1964, 1975 i 1984, wykonanych w różnych skalach dla terenu Słowińskiego Parku Narodowego. Zdjęcia, w postaci diapozytywów, pozyskano z zasobów
Zarządu Geografii Wojskowej w Warszawie. Jakość zdjęć w poszczególnych rocznikach była bardzo zróżnicowana. W celu podniesienia jakości opracowań fotogrametrycznych oraz możliwości fotointerpretacyjnych zastosowano metody przetwarzania obrazów cyfrowych. W pierwszym etapie przetwarzania zdjęć wykonano orientacje wewnętrzna i wzajemna zdjęć dla wszystkich bloków. Ze względu na specyfikę terenów SPN pomiar punktów wiążących był w znacznym stopniu utrudniony (ponad 60% opracowywanego bloku zdjęć zajmują ruchome wydmy, wody Bałtyku oraz jezior Łebsko, Gardno). Z uwagi na brak możliwości wyrównania bloku aerotriangulacji w systemie DEPHOS, proces ten wykonano w środowisku ImageStation. Konieczne było transformowanie danych z formatu Dephos’a (pikselowe współrzędne punktów wiążących na poszczególnych zdjęciach) do formatu ImageStation. Transformacji współrzędnych dokonano przy pomocy programu TRANSPOL. Jakość zdjęć miała bezpośredni wpływ na dokładność pomiarów zarówno punktów wiążących jak i fotopunktów, a także interpretacje szczegółów terenowych w późniejszym procesie generowania Numerycznego Modelu Terenu (NMT), który był podstawa analiz przestrzennoczasowych krajobrazu Słowińskiego Parku cechującego się wyjątkowo silna dynamika podłoża i roślinności. Prace były realizowane w ramach projektu KBN Nr N304 077 31/3060 „Modelowanie przestrzenne zmian wybranych elementów środowiska Słowińskiego Parku Narodowego”.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Porównanie półautomatycznej i automatycznej aerotriangulacji

Przedstawiono porównanie wyników opracowania dwóch bloków, o wielkości 93 i 56 zdjęć, w różnych skalach i o różnej jakości, metodą półautomatycznego pomiaru za pomocą ISDM firmy INTERGRAPH i automatyczną metodą za pomocą MATCH-AT firmy Inpho. Przedstawiono porównanie wyników z obu metod i ocenę dokładności za pomocą fotopunktów kontrolnych.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Ilościowa ocena możliwości i dokładności wyznaczania grubości warstw konstrukcji nawierzchni dróg z zastosowaniem aparatury georadarowej RAMAC/GPR

W artykule przedstawiono wyniki prac testowych, które wykonano georadarem RAMAC/GPR na nowobudowanym odcinku trasy drogowej o parametrach drogi ekspresowej. Ich celem była ilościowa ocena możliwości i dokładności wyznaczania grubości warstw konstrukcji nawierzchni drogowych w sposób bezinwazyjny tj. z wykorzystaniem metody georadarowej. Pomiary georadarowe realizowano każdorazowo w trakcie formowania poszczególnych warstw konstrukcyjnych drogi dzięki czemu pozyskano unikalny i wysoce wiarygodny materiału badawczego. W procesie obliczeniowo-porównawczym wykorzystano informacje z częściowych odwiertów kalibracyjnych realizowanych przez wykonawcę drogi oraz z pomiarów geodezyjne (niwelacja) prowadzonych przez autora. W artykule położono również istotny nacisk na zagadnienie właściwego przetwarzania pozyskanych danych georadarowych w celu wyznaczenia grubości poszczególnych warstw konstrukcji nawierzchni drogowych. Jest to związane z tym, iż pomiar grubości warstw na radargramie nie może odbywać się w sposób bezpośredni ponieważ konstrukcję nawierzchni tworzą warstwy o różnych prędkościach fali czego nie można uwzględnić w bezpośrednim przetworzeniu obrazu georadarowego i uzyskany wynik będzie błędny. Proces prawidłowego zeskalowania wyników georadarowych możliwy jest jedynie w oparciu o wektoryzację i kalibrację poszczególnych rozpoznanych warstw konstrukcji nawierzchni drogi. Takie przekształcenie wymaga użycia odpowiednich zaawansowanych funkcji programów do postprocessingu danych radarowych a wtedy uzyskany wynik jest w pełni wiarygodny.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Wpływ orki na dwukierunkową charakterystykę odbicia spektralnego od powierzchni gleb w zakresie optycznym

Prezentowana praca ma na celu określenie wpływu orki na dwukierunkową charakterystykę odbicia spektralnego od powierzchni gleb w zakresie optycznym. Kierunkowość geometrii powierzchni gleb wymaga zbadania wpływu orientacji poziomej kierunku zabiegu na wartość odbicia od analizowanych powierzchni. Wyjaśnienia zjawiska dokonano za pomocą analizy pomiarów spektralnych od powierzchni trzech typów gleb różniących się barwą, składem granulometrycznym, sekwencją uziarnienia, zawartością materii organicznej. W wyniku badań stwierdzono, że wraz ze zmianą orientacji kierunku zabiegów względem promieni słonecznych, następują zmiany w rozkładzie znormalizowanego odbicia w funkcji kąta zenitalnego obserwacji.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Aktualizacja mapy glebowo-rolniczej z wykorzystaniem klasyfikacji obiektowej (OBIA) zobrazowań teledetekcyjnych oraz analiz przestrzennych GIS

Aktualność map glebowo-rolniczych w Polsce sięga najczęściej lat sześćdziesiątych poprzedniego wieku, stąd wymagają one nie tylko konwersji z formy analogowej (papierowej) do cyfrowej, ale przede wszystkim weryfikacji treści w stosunku do rzeczywistych klas pokrycia i użytkowania terenu. Rozwój miast, wsi, dróg i innych inwestycji infrastrukturalnych, jaki nastąpił w minionych 50 latach oraz nasilenie się w ostatniej dekadzie procesów socjoekonomicznych skutkujących porzucaniem upraw rolnych i zajmowania tych terenów przez lasy, spowodował dużą dezaktualizację treści geometrycznej mapy glebowo-rolniczej. Przeprowadzenie weryfikacji treści geometrycznej mapy glebowo-rolniczej dla skali województwa małopolskiego wymagało zastosowania obiektowej klasyfikacji (OBIA, ang. Object Based Image Analysis) aktualnych zobrazowań teledetekcyjnych. Proces OBIA realizowano w oprogramowaniu eCognition Developer 8.64 (Trimble GeoSpatial). Należało go możliwie daleko zautomatyzować ze względu na dużą powierzchnię opracowania (ok. 15000 km2). Otrzymane wyniki skontrolowano na podstawie kilkuset powierzchni referencyjnych (wektoryzacja ekranowa dokonana przez operatora). Analizy przestrzenne GIS aktualizujące przebieg poligonów mapy glebowo-rolniczej o nowe powstałe obiekty zrealizowano w trybie wsadowym (Model Builder, Esri). Uzyskane wyniki wykazały, iż największe zmiany, tj. przyrost powierzchni (procentowo) zanotowano w przypadku klas: „Las” (Ls; +8.2%) oraz „Tereny zabudowane” (Tz; +6.3%), przy jednoczesnym ubytku wszystkich kompleksów (ID 1÷13) wykorzystywanych pod uprawy rolne o -10.5% (z czego -4.9% w rejonach górskich). Ubytek trwałych użytków zielonych (1z, 2z oraz 3z) na zaktualizowanej mapie glebowej oceniona na około (-4.2%). Zastosowane algorytmy weryfikacyjne oraz aktualizacyjne pozwalają stwierdzić, iż klasyfikacja obiektowa OBIA aktualnych zobrazowań teledetekcyjnych (satelitarnych i lotniczych) w połączeniu z daleko zautomatyzowanymi analizami przestrzennymi GIS może być wykorzystywana w procesie aktualizacji mapy glebowo-rolniczej.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Ocena możliwości wykorzystania zestawu pomiarowego GPS/RTK – dalmierz laserowy TRUPULSE 360B do budowy trójwymiarowego modelu budynku

Obecne technologie pozyskiwania danych umożliwiają opracowanie wysokiej jakości trójwymiarowych modeli różnych obiektów, a w tym budynków. Należą do nich różne metody skaningu laserowego, techniki fotogrametryczne czy tradycyjne naziemne metody pomiarowe. Stopień szczegółowości opracowanego modelu zależy od założonego celu, co przekłada się w dużej mierze na wybór odpowiedniej metody. W przypadku opracowań wielkoobszarowych dominują najnowsze technologie, takie jak lotniczy skaning laserowy czy cyfrowa fotogrametria lotnicza. Ze względu na zasięg opracowania są to metody również uzasadnione ekonomicznie. W przypadku potrzeby pozyskania danych dla projektów obejmujących mniejszy zakres opracowania wykorzystuje się naziemne metody pozyskiwania danych, takie jak skaning laserowy, pomiary tachimetryczne czy pomiary z wykorzystaniem technik GPS/RTK (Global Positioning System/Real Time Kinematic). Jednym z podstawowych założeń opracowania modeli budynku jest określenie dokładności sytuacyjnej i wysokościowej modelu oraz stopnia jego szczegółowości, co związane jest z doborem odpowiedniego zestawu pomiarowego. Biorąc pod uwagę stały rozwój rynku instrumentów pomiarowych, w niniejszym artykule dokonano oceny możliwości wykorzystania zestawu pomiarowego GPS/RTK oraz dalmierza laserowego TruPulse 360B do opracowania modelu budynku. Zastosowanie powyższego zestawu pomiarowego związane było z opracowaniem modeli budynków, które jako jeden z elementów pokrycia terenu, wykorzystano do analiz przestrzennych z wykorzystaniem mapy trójwymiarowej do planowania lokalizacji sensorów obserwacyjnych na śródlądowych drogach wodnych w obszarze portu Szczecin.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Budowa modelu budynku na podstawie danych z ewidencji gruntów i budynków oraz z lotniczego skaningu laserowego

Automatyczna rekonstrukcja trójwymiarowych modeli budynków jest od kilku lat jednym z ważniejszych tematów badawczych na świecie. Obecnie zauważalny jest duży popyt na rekonstruowanie modeli miast 3D, a ich prezentacja i wizualizacja, jest nie tylko przydatna do przeprowadzania fachowych analiz przestrzennych (np. tworzenia map hałasu), ale jest również znakomitą promocją regionu lub miasta poprzez przedstawienie całemu światu interesujących i wartych odwiedzenia zabytków. Wśród światowych metod wykrywania, a następnie budowania modeli 3D budynków użytecznym jest aktywny system pomiarowy, jakim jest lotniczy skaning laserowy (ang. ALS – Airborne Laser Scanner). Jednak identyfikacja budynków tylko na podstawie „chmury punktów” jest zadaniem skomplikowanym i złożonym, dlatego identyfikując punkty warto podpierać się dodatkowymi informacjami pochodzącymi z innych źródeł. W niniejszych badaniach zostały wykorzystane mapy ewidencyjne, które to umożliwiły z całego zbioru punktów wybrać te punkty, które zostały odbite od dachów budynków. Wektory pozyskane z ewidencji uznano za krawędzie dachów budynków, które równocześnie zostały wykorzystane jako granice, w oparciu o które wycięto punkty reprezentujące dach. Połacie dachowe wykryto na podstawie danych lidarowych. Kształt dachu określono w sposób automatyczny wykorzystując w tym celu algorytm dziel - łącz, który to na chmurze punktów rozpościera siatkę przestrzenną złożoną z regularnych prostopadłościanów. Założeniem algorytmu jest przejście od szczegółu do ogółu, dzięki czemu możliwe jest wykrycie elementów dachu o wielkości, które odpowiadają rozmiarom zdefiniowanych na początku pracy algorytmu prostopadłościanom. Proces wyłonienia połaci dachowych przebiega iteracyjnie w oparciu o parametry opisujące płaszczyzny zbudowane na podstawie punktów. Obrysy podstawy budynków pozyskane z ewidencji podnoszone są na wysokość dachu. Model budynku pozyskany dzięki integracji danych wektorowych z ewidencji budynków oraz danych pochodzących z lotniczego skaningu laserowego osadzony jest na Numerycznym Modelu Terenu.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Bezzałogowe aparaty latające UAV w fotogrametrii i teledetekcji – stan obecny i kierunki rozwoju

W ostatnich kilku latach nowym, interdyscyplinarnym obszarem nauki i badań jest konstrukcja oraz praktyczne zastosowanie w geomatyce bezzałogowych aparatów latających UAV (Unmanned Aerial Vehicle). Bezzałogowce umożliwiają wykonanie kampanii fotolotniczych niskiego pułapu dla niewielkich obszarów i szybkie, wieloczasowe pozyskanie wysokorozdzielczych danych obrazowych w różnych zakresach spektralnych oraz potencjalnie danych z UAV-skaningu laserowego (UAV-borne Laser Scanning). Nowa technika akwizycji danych i możliwy szeroki zakres aplikacji aparatów latających UAV w pozyskiwaniu geoinformacji znalazły swoje odzwierciedlenie w problematyce badawczej międzykomisyjnej grupy roboczej ICWG I/V Unmanned Vehicle Systems (UVS) for Mapping and Monitoring Applications Międzynarodowego Towarzystwa Fotogrametrii i Teledetekcji (ISPRS). W pracy przedstawiono syntetyczne omówienie: budowy aparatów latających UAV na przykładzie typowych konstrukcji, analizę sensorów instalowanych na ich platformach, technologie fotogrametryczne i teledetekcyjne oraz rodzaje aplikacji w geomatyce, które wykorzystują pozyskane optyczne dane multisensoralne i dane LiDAR, techniczne aspekty zastosowania UAV, aktualne problemy badawcze i tendencje rozwoju systemów bezzałogowych UVS (Unmanned Vehicle Systems).

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Komisja V MTFIT „Techniki wizyjne bliskiego zasięgu”- działalność i badania w latach 2000-2004 oraz kierunki dalszego rozwoju

Opracowanie przedstawia syntetyczne omówienie zakresu i przedmiotu działalności w latach 2000-2004 w 7 grupach roboczych Komisji V „Techniki wizyjne bliskiego zasięgu” Międzynarodowego Towarzystwa Fotogrametrii i Teledetekcji (MTFIT). W pracy omówiono badania, metody i techniki pomiarowe oraz aplikacje bliskiego zasięgu, które były  prezentowane w ramach  XX Kongresu MTFIT w Istambule w 2004 r. i zostały opublikowane w Archiwum MTFIT Vol. XXXV-B5.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Model obrazu gleb uprawnych w zakresie optycznym

Omówiony w niniejszej pracy model, opisujący dwukierunkowe odbicie od powierzchni gleb poddanych zabiegom uprawowym, wykorzystano do ilościowego określenia wpływu rozmycia przez deszcz powierzchni zaoranych i bronowanych na tle oddziaływania kierunkowości tych zabiegów względem pozycji Słońca. Dane modelowane wskazują, że wpływ deszczu uwidacznia się najwyraźniej w kierunkach odsłonecznych. Świeżo wykonana orka zapewnia większą zmienność wskaźnika znormalizowanego odbicia NR w funkcji kąta zenitalnego obserwacji niż świeżo wykonane bronowanie. Wskaźnik NR jest o 5-25% wyższy dla świeżo wykonanej orki niż dla świeżo wykonanego bronowania. Z kolei w stosunku do tego ostatniego zabiegu, powierzchnie zaorane i bronowane rozmyte przez odpowiednio intensywny deszcz cechują się o 5-10% niższym NR. Podobnie silny jak wpływ' deszczu na zmienność wskaźnika NR ma kąt oświetlenie bruzd świeżo zaoranych powierzchni.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Precyzja i niezawodność pomiaru środków rzutów w rzeczywistych aerotriangulacjach

Celem badan było określenie precyzji pomiaru środków rzutów uzyskiwanej w rzeczywistych blokach. Drugim celem badan było określenie niezawodności tej grupy pomiarów w aerotriangulacjach dla trzech skal zdjęć lotniczych. Badania oparto na ponownym opracowaniu danych z bloków produkcyjnych przy rygorystycznym przestrzeganiu warunków poprawności wyrównania. Wyrównania poprzedziło przedwyrównawcze wykrywanie błędów grubych i złego podziału pomiarów na profile GPS metoda opracowana przez autora artykułu. Wyniki produkcyjne pochodziły z różnych systemów pomiarowych oraz programów wyrównania i były obarczone szeregiem niedoskonałości dotyczących modelu funkcjonalnego i statystycznego, których ogólna przyczyna były stosowane technologie. Do testowania wybrano 25 bloków w trzech, często stosowanych w Polsce skalach zdjęć lotniczych: 1:13 000, 1:19 000 oraz 1:26 000. Druga istotna cecha tych bloków było występowanie pomiaru środków rzutów, przeciętnie dla 90% zdjęć w bloku. Liczba zdjęć w blokach wynosiła od 136 do 3402, a łączna liczba zdjęć we wszystkich blokach wyniosła około 30 tys. . Przeciętny błąd średni a priori współrzędnej środka rzutów otrzymany z 25 wyrównań wyniósł 10.7 cm. Wartość ta może być stosowana w symulacjach dla optymalizacji aerotriangulacji. Analiza globalnej niezawodności wewnętrznej pomiaru środków rzutów dla poszczególnych skal pokazała, _e w blokach o skali zdjęć 1:13 000 pomiary te miały przeciętnie lokalna nadliczbowość: 0.50 dla X, 0.48 dla Y i 0.75 dla Z. Można wiec powiedzieć, że niezawodność pomiaru środków rzutów w tych aerotriangulacjach była dobra. Dla tych bloków przeciętne, średnie kwadratowe poprawki wyrównawcze, do wszystkich trzech współrzędnych środka rzutów, stanowiły około 76% przeciętnego błędu średniego a priori. Dla skal 1:19 000 i 1:26 000, w 9 na 15 bloków,
przeciętna lokalna nadliczbowość współrzędnych poziomych środków rzutów była mniejsza od 0.25. Dobry poziom niezawodności uzyskano tylko dla jednego z bloków. Przeciętna wartość średniej kwadratowej poprawki do współrzędnych poziomych stanowiła tylko około 56% przeciętnego błędu średniego a priori.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna