rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Autorytet w teorii i praktyce towarzyszenia wychowawczego

Kwestia autorytetu w wychowaniu jest różnie postrzegana i rozwiązywana. W prowadzonym toku myślowym opieramy się na inspiracjach pedagogii ćwiczeniami duchownymi Ignacego Loyoli. Według idei ćwiczeń autorytet wychowawcy powinien być oparty na gotowości stawania przy wychowanku, zezwalania mu na podejmowanie własnych inicjatyw, a jednocześnie czuwanie, by jego poszukiwania drogi własnego rozwoju nie sprowadziły go na bezdroża. Takie jego rozumienie pokazuje, że odnosimy go do działań wspomagających osobę w porządkowaniu własnego życia w sferze somatycznej, psychicznej i duchowej. Oparta na takich założeniach pedagogia ignacjańska powodzenie tego rodzaju działań opiera na dialogu Boga z człowiekiem i człowieka z Bogiem. Oczekuje się, że będzie on inspirował wysiłek człowieka do wprowadzaniu ładu we wszystkich zakresach swego życia. Przedłożone rozumienie autorytetu w specyczny sposób określa rolę wychowawcy w procesach wychowania. Sprowadza się ona do funkcji towarzyszenia na wspólnej z wychowankiem drodze do osiągania pełni człowieczeństwa. W zrozumieniu i wprowadzaniu do praktyki pedagogicznej przedłożonego rozumienia autorytetu pomaga akceptacja założeń personalizmu chrześcijańskiego.

Czasopismo: Studia Paedagogica Ignatiana
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: filozofia, historia, nauki socjologiczne, pedagogika
Wpływ uprawiania turystyki na kształtowanie hierarchii wartości i aspiracji życiowych podkarpackiej młodzieży szkół ponadgimnazjalnych

Gwałtowne zmiany społeczne i ekonomiczne oraz proces globalizacji niosą wiele zagrożeń dla zdrowia i rozwoju młodzieży. Wiążą się one między innymi ze zmianą aspiracji młodych ludzi, przy jednoczesnym ujawnianiu się postaw konsumpcyjnych. Jest oczywiste i dowiedzione, że aspiracje są kształtowane poprzez wartości, którymi człowiek kieruje się we własnym życiu. Wartości aprobowane przez człowieka tworzą pewną hierarchię, natomiast pod wpływem hierarchii wartości kształtuje się odpowiadająca jej hierarchia aspiracji. Dlatego też uwzględnianie wartości w badaniach aspiracji życiowych młodzieży jest bardzo istotne. Wiedza o zmianach zachodzących w aspiracjach życiowych młodzieży jest niezbędna do podjęcia skutecznych działań w procesie dydaktyczno-wychowawczym oraz socjalizacyjnym. Może być także przydatna w organizowaniu i kierowaniu różnymi formami aktywności podejmowanymi przez młodych ludzi. Taką aktywnością, o dowiedzionych walorach dydaktyczno-wychowawczych, jest bezsprzecznie turystyka. Jak wskazują znawcy tematu, turystyka może być czynnikiem stymulowania „alternatywnego stylu życia”, czynnikiem zmiany postaw w kierunku poszukiwania prawdy, poznawania świata, poznawania siebie, kształtowania wrażliwości emocjonalnej, ponieważ z jednej strony jest zależna od systemu wartości, a z drugiej – jest także nośnikiem określonych wartości. Celem niniejszego opracowania była próba diagnozy wpływu uprawiania turystyki (aktywności turystycznej) na kształtowanie hierarchii wartości, jakimi młodzi ludzie kierują się w swoim życiu poprzez ukazanie różnic pomiędzy uczniami o różnym poziomie aktywności turystycznej.

Czasopismo: Studia Paedagogica Ignatiana
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: filozofia, historia, nauki socjologiczne, pedagogika
Ewangelia w Sieci. Słowo o katolickim autorytecie nauczania w Wikipedii

Wikipedia cieszy się ogromną popularnością i wielkim autorytetem wśród użytkowników Internetu. Polską wersję Wikipedii w 2016 roku każdego dnia odwiedziło średnio 1,1 mln internautów. Ludzie szukają w niej różnych informacji, w tym wiadomości o doktrynie Kościoła. Autor artykułu stawia tezę, że Wikipedia należy do kultury popularnej i ma charakter autentycznej, choć wyjątkowej wirtualnej zabawy. Autor pyta o stosunek Kościoła do Wikipedii. Szuka też odpowiedzi na pytanie, czy katolickie autorytety nauczania (biskupi, którzy tworzą Magisterium Ecclesiae, a następnie – na mocy święceń lub misji kanonicznej – księża, diakoni, teologowie czy katecheci) winni stawać się wikipedystami i redagować hasła w Wikipedii.

Czasopismo: Studia Paedagogica Ignatiana
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: filozofia, historia, nauki socjologiczne, pedagogika
Refleksyjność w wychowaniu. Proces poznawania siebie

Refleksyjność jest cechą każdego człowieka, kompetencją umysłową, zdolnością człowieka do bycia dla siebie zarówno przedmiotem, jak również podmiotem poznania. Jest to rodzaj wewnętrznego dialogu, który przejawia się w konkretnych działaniach podejmowanych przez osobę. To skłonność do refleksji, zastanawiania się, rozważania, analizowania. Człowiek podejmując wysiłek myślenia nabywa zdolności do refleksyjności. Wydaje się, że współczesna edukacja kładzie punkt ciężkości na kształcenie, pomijając aspekty wychowania i samowychowania. A przecież bezrefleksyjne, schematyczne wychowanie niesie z sobą wiele zagrożeń. W procesie wychowania, trwającym przez całe życie człowieka, refleksyjność jest bardzo istotna i konieczna. W związku z tym przedmiotem badań podjętych w niniejszym tekście jest refleksyjność w kontekście procesu wychowania. Dlatego, w aspekcie teoretycznym, zostanie przedstawiona refleksyjność jako kategoria pedagogiczna. Następnie omówione zostaną podstawowe koncepcje refleksyjności przedstawione przez Johna Deweya, Jürgena Habermasa, Davida Kolba i Donalda Schöna. Ukazana będzie również refleksyjność w perspektywie procesu poznawania samego siebie. Tak ujmowana refleksyjność stanowi dla teorii pedagogicznej oraz edukacji istotny punkt odniesienia, bowiem dotyczy kluczowego problemu podmiotu i zachodzącego w nim procesu stawania się.

Czasopismo: Studia Paedagogica Ignatiana
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: filozofia, historia, nauki socjologiczne, pedagogika
Aesthetics of Musical Creativity in Therapy Ludwika Konieczna-Nowak; Muzykoterapia. Sztuka – nauka – człowiek; Akademia Muzyczna im. Karola Szymanowskiego w Katowicach; Katowice 2018; ss. 143

Dorobek polskiej myśli muzykoterapeutycznej jest dość ubogi w porównaniu z amerykańskim czy brytyjskim. Monografia Ludwiki Koniecznej-Nowak wypełnia lukę w ofercie polskiego piśmiennictwa naukowego z obszaru muzykoterapii; która stała się dziedziną bardzo popularną zarówno wśród studentów (mamy w kraju kilka znaczących ośrodków kształcących dyplomowanych muzykoterapeutów); jak i ośrodków prześcigających się w ofercie tego typu zajęć. Publikacja jest znacząca i obejmuje zasadnicze kwestie istotne dla funkcjonowania muzykoterapii jako dyscypliny naukowej; choć są one potraktowane w dużej mierze dość skrótowo.

Czasopismo: Studia Paedagogica Ignatiana
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: filozofia, historia, nauki socjologiczne, pedagogika
Refleksyjność wyzwaniem współczesnego świata

Szybki postęp cywilizacyjny i elektroniczny; rozwój świata wirtualnego; który nastąpił w XXI wieku; zmienił sposób bycia i funkcjonowania człowieka. W sytuacji powiększającej się autonomii osoby w zakresie dostępu do informacji; a także oczekiwań w zakresie samodzielności w kreowaniu własnego rozwoju; zagadnienie refleksyjności nabiera szczególnego znaczenia. Tym bardziej; że dostrzegalne współcześnie deficyty refleksyjności budzą niepokój dotyczący indywidualnego rozwoju osoby. Dlatego przedmiotem teoretycznej analizy będzie zagadnienie refleksyjności w odniesieniu do aksjonormatywnego chaosu; jaki jest obecny w świecie. Zostaną omówione wymiary refleksyjności; następnie przedstawiona będzie koncepcja odnosząca się do refleksyjności i bezrefleksyjności oraz ukazana zostanie refleksyjność jako ważne zadanie rozwojowe.

Czasopismo: Studia Paedagogica Ignatiana
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: filozofia, historia, nauki socjologiczne, pedagogika
Jerzy Brinken (1908–1991) – nauczyciel, geograf i społecznik. Przyczynek do biografii

Głównym celem artykułu jest prezentacja życia i dorobku społeczno-oświatowego Jerzego Brinkena (1908–1991). Przedmiot badań ujęto w perspektywie biograficznej, wyróżniając przy tym najważniejsze wymiary aktywności Jerzego Brinkena. Na podstawie materiałów źródłowych (rękopisy, źródła publikowane) i literatury przedmiotu (głównie o charakterze memuarystycznym) oraz przeprowadzonej analizy tekstu zrekonstruowano bieg życia prywatnego i zawodowego bohatera przedłożonego artykułu. Odczytanie zgromadzonych materiałów pozwoliło na odtworzenie życiowych losów Brinkena, nakreślenie jego dorobku zawodowego, jak i przedstawienie podstawowych obszarów aktywności społecznej. Analiza i interpretacja dostępnych źródeł i opracowań skłania do wniosku, że Jerzy Brinken odegrał jedną z kluczowych ról w organizacji szczecińskiego szkolnictwa średniego ogólnokształcącego w okresie pionierskim, jak i tworzeniu życia naukowo-kulturalnego. Jego przedwojenne i wojenne doświadczenie pedagogiczne umożliwiło ponadto efektywną pracę z nauczycielami w zakresie ich dokształcania i doskonalenia. Jerzy Brinken ma również trwałe zasługi w dziedzinie popularyzacji nauki, zwłaszcza w obrębie geografii. Bogactwo życia i wielowymiarowość działalności Jerzego Brinkena przekonuje, że jego postać i dokonania powinny znaleźć swoją upamiętnienie nie tylko w postaci artykułu naukowego, ale i monografii historyczno-pedagogicznej.

Czasopismo: Studia Paedagogica Ignatiana
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: filozofia, historia, nauki socjologiczne, pedagogika
Doświadczenie wspólnoty osób jako źródła przezwyciężania chaosu aksjonormatywnego współczesnego świata. Rozważania w perspektywie koncepcji Dietricha von Hildebranda

Artykuł przedstawia analizę wybranych myśli Dietricha von Hildebranda w perspektywie ukazania wspólnoty osób jako źródła przezwyciężania chaosu aksjonormatywnego. Centralnymi kategoriami; wokół których prowadzone są rozważania; są: osoba; wspólnota; poznanie; świat wartości; kryzys i chaos. W koncepcji fenomenologa świat; zarówno ten w wymiarze ontycznym; jak i ten w wymiarze aksjologicznym; nie jest ani dziełem przypadku; ani nie nosi cech chaosu. Jest uporządkowany i hierarchiczny. Osoba jako istota rozumna i wolna posiada pełne zdolności; aby ów porządek nie tylko prawidłowo odczytać; ale również na bazie tego ontycznego i normatywnego ładu budować uporządkowane życie indywidualne i zbiorowe w różnych wymiarach.

Czasopismo: Studia Paedagogica Ignatiana
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: filozofia, historia, nauki socjologiczne, pedagogika
Doświadczenie edukacji domowej i edukacji tradycyjnej – w narracji maturzysty

Od 25 lat alternatywą dla tradycyjnej szkoły jest nauczanie domowe, które obecnie zdobywa coraz liczniejszą grupę zwolenników. Większość z tych, którzy pierwszy raz spotykają się z ideą nauczania domowego, próbuje zrozumieć na czym to polega i jak takie nauczanie wygląda w praktyce. Pojawiają się pytania dotyczące tego, czy taka forma nauki w ogóle jest legalna, jak wygląda socjalizacja dziecka, jak motywować je do pracy, jak weryfikować efekty i co z zawodowym życiem rodziców? Chyba najbardziej interesującym aspektem jest poznanie/zbadanie/przyjrzenie się jak doświadczenie edukacji domowej przeżywają/postrzegają/opisują dzieci i młodzież zdobywająca wiedzę i kształtująca swoje umiejętności w ten właśnie sposób. Wykorzystując badanie biograficzne, podjęta została próba analizy narracji przedstawionej przez tegorocznego maturzystę, który doświadczył zarówno nauki w tradycyjnej szkole, jak i nauczania domowego. Podstawą poniższych rozważań stała się treść wywiadu swobodnego, przeprowadzonego w kwietniu 2017 roku, a autorem wypowiedzi jest młody mężczyzna – Marcin (lat 19). Próbowano na jej podstawie określić jak wyglądała jego dotychczasowa droga edukacyjna, jakie elementy dla badanego były istotne i jak wpłynęły na obecne postrzeganie swojej biografii. Próbowano również określić, czy w wypowiedzi badanego dostrzega się różnice odnośnie do doświadczeń związanych ze szkołami tradycyjnymi a nauczaniem w domu.

Czasopismo: Studia Paedagogica Ignatiana
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: filozofia, historia, nauki socjologiczne, pedagogika
Zaniedbane paradygmaty formacyjne nastolatka

Najbardziej zagrożoną grupą społeczną, narażoną na negatywne skutki zmian cywilizacyjnych, jest młodzież będąca podatnym gruntem dla manipulacji oraz sugestywnego kreowania mody i trendów. W tym kontekście autor podejmuje refleksję nad procesem wychowania i formacji młodego pokolenia. Czyni to, odwołując się do pewnych paradygmatów formacyjnych, które wydają się w obecnym czasie zaniedbane, zapomniane lub marginalizowane ze względu na to, że są niewygodne. Autor najpierw uściśla takie pojęcia, jak paradygmat i formacja. Następnie omawia dziewięć zaniedbanych paradygmatów formacyjnych nastolatka. Są nimi: paradygmat teleologiczny, ograniczonego zaufania, kontrolowanej samodzielności, indywidualnego podejścia, detoksykacyjny, wychowania przez obecność, destereotypizacyjny, ekologiczny oraz paradygmat spirytualny.

Czasopismo: Studia Paedagogica Ignatiana
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: filozofia, historia, nauki socjologiczne, pedagogika
Kształtowanie się tożsamości płciowej w kontekście edukacji seksualnej

Psychologia, a zwłaszcza psychologia rozwojowa, wykazała, że dzieci rodzą się jako osoby seksualne, a ich seksualność rozwija się etapowo, co jest związane z ogólnym rozwojem dziecka i z zadaniami związanymi z rozwojem. Etapy rozwoju seksualnego (rozwoju psychoseksualnego według Zygmunta Freuda) zostały przedstawione w szczegółowy sposób w celu wyjaśnienia uprzednio wspomnianej konieczności wczesnego rozpoczęcia edukacji seksualnej i wykazania, że konkretne treści/informacje, umiejętności i postawy są przekazywane w powiązaniu z rozwojem dziecka. W optymalnej sytuacji poszczególne zagadnienia są wprowadzane zanim dziecko osiągnie odpowiedni etap rozwoju, tak aby przygotować je do zmian, które niebawem mają nastąpić (na przykład dziewczynki powinny wiedzieć o miesiączkowaniu zanim wystąpi pierwsza miesiączka).

Czasopismo: Studia Paedagogica Ignatiana
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: filozofia, historia, nauki socjologiczne, pedagogika
Jezuicki ośrodek badań historycznych w Krakowie

W latach 1564-1773 jezuici prowadzili we wschodniej części Europy kolegia i szkoły na terenie dzisiejszej Polski, Litwy, Łotwy, Białorusi i Ukrainy. Wszystkie archiwa zawierające dokumenty dotyczące tych placówek i ich historii zostały w chwili kasaty zakonu w 1773 roku zniszczone lub rozproszone. Dopiero w latach 30. XX wieku jezuita Stanisław Bednarski rozpoczął w Krakowie gromadzenie dokumentacji w postaci fotokopii z centralnego Archiwum w Rzymie, a następnie z innych bibliotek polskich. Po jego śmierci pracę tę kontynuowali po II wojnie światowej Jan Poplatek, Bronisław Natoński i Ludwik Grzebień. Do tej chwili zebrano w postaci fotokopii, mikrofilmów, kserokopii i dysków CD niemal całą znaną dokumentację dotyczącą dziejów zakonu w Europie Środkowo-Wschodniej ze wszystkich archiwów i bibliotek europejskich. Dzięki tej dokumentacji powstało dotąd kilkadziesiąt książek naukowych i kilkaset artykułów dotyczących dziejów religijnych i kulturalnych tego regionu. Z ośrodka krakowskiego korzysta wielu historyków polskich i z krajów wschodniej Europy. W artykule ukazujemy historię ośrodka oraz podajemy opis i miejsce przechowywania zachowanych, a najważniejszych rękopisów dotyczących zakonu jezuitów, które zgromadzono w postaci różnej reprodukcji w Krakowie. Stanisław Bednarski nie przewidywał zapewne, że jego inicjatywa, przemyślane plany pozostawione na piśmie, w końcu dobre fundamenty położone pod wymarzony ośrodek naukowy, dadzą tak znaczące rezultaty. Jego też pamięci należy poświęcić ten skromny szkic historyczny.

Czasopismo: Studia Paedagogica Ignatiana
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: filozofia, historia, nauki socjologiczne, pedagogika
Dialog w polskich placówkach szkolnych – istotny problem edukacji i pedagogiki (na podstawie badań własnych)

Przedmiotem niniejszego opracowania jest dialog w szkole. Celem teoretycznym jest ukazanie dialogu w szkole na bazie literatury przedmiotu, a celem praktycznym ukazanie, jak osoby, które w przyszłości będą pełniły (a niektóre już pełnią) funkcję dyrektorów szkół, postrzegają istotę dialogu. Posłużono się strategią badań jakościowych, natomiast metodą była dyskusja grupowa. Jeżeli chodzi o grupę badawczą, to respondenci zostali dobrani losowo wśród słuchaczy studiów podyplomowych, na kierunku oświata i zarządzanie w oświacie w Akademii Ignatianum w Krakowie. Byli to obecni oraz potencjalni dyrektorzy szkół. W ramach niniejszego artykułu została przedstawiona istota dialogu i współczesne jego zagrożenia wynikające z warunków obecnego życia. Autorka dokonała próby charakterystyki współczesnej polskiej szkoły w kontekście podejmowania dialogu. Artykuł zawiera także przedstawienie analizy i wniosków badań własnych, w tym szeroko przedstawionych wniosków do dalszej praktyki edukacyjnej. Należą tu przede wszystkim sugestie: ciągłego podnoszenia kompetencji komunikacyjnych wśród nauczycieli i pozostałych podmiotów życia szkoły; poznawania własnych emocji i postaw, które warunkują dialog oraz pracę nad nimi; zwrócenia baczniejszej uwagi na korzyści z dialogu w ramach placówek edukacyjnych przez wypracowanie odpowiednich strategii w celu ulepszania i podtrzymywania dialogu: organizacji bezpłatnych warsztatów dialogu na terenie kraju w celu podnoszenia kultury dialogu narodu polskiego; wzięcia pod uwagę konieczność dostosowania dialogu do rozmówcy, w tym do osób z obcych krajów.

Czasopismo: Studia Paedagogica Ignatiana
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: filozofia, historia, nauki socjologiczne, pedagogika
Szkoła dla Innego. Filozofia i pedagogika dialogu w edukacji międzykulturowej

Celem artykułu jest pokazanie, w jaki sposób funkcjonująca w ramach pedagogiki dialogu propozycja Joanny Rutkowiak, aby uczynić dialog naczelną zasadą wychowania, może pomóc w realizacji zadań edukacji międzykulturowej. Szczególną uwagę autorka zwraca na myślenie globalizujące i hermeneutycznie rozumianą rozmowę, które mogą przyczynić się do poznawczego przeobrażenia jednostki poprzez uwzględnianie i włączanie do swojego horyzontu poznawczego odmiennych punktów widzenia. Takie podejście może przyczynić się do kształtowania sprzyjających wychowaniu międzykulturowemu postaw u nauczycieli, przeobrażając ich nastawienie i zwiększając samoświadomość co do własnego światopoglądu, wartości, przekonań i zachowań. Ta samoświadomość jest kluczowa w środowisku wielokulturowym, gdzie dochodzi do wzmożonych napięć i konfrontacji pomiędzy odmiennymi kulturowo interpretacjami rzeczywistości, wartościami i normami. Autorka twierdzi, że kluczową rolę w edukacji międzykulturowej odgrywają nauczyciele, gdyż to od nich zależy skuteczne kształtowanie postaw otwartości i tolerancji wobec Innego u uczniów. Wychowawcy powinni pełnić rolę negocjatorów między różnymi punktami widzenia, tłumaczy odmienności kulturowej oraz propagatorów otwartości i tolerancji. Nie uda się to bez zwiększonej świadomości własnego zaplecza kulturowego i wysokiego poziomu samoświadomości. Pomóc w tym może właśnie perspektywa dialogowa Rutkowiak, połączona z zaczerpniętą z filozofii dialogu dyrektywą zwiększonej wrażliwości na Innego i jego specyficzne potrzeby i uwarunkowania.

Czasopismo: Studia Paedagogica Ignatiana
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: filozofia, historia, nauki socjologiczne, pedagogika
Aktywność turystyczna podkarpackiej młodzieży jako źródło wspomagania jej rozwoju osobowego

Turystyka należy do tych form aktywności ludzkiej, które mają szczególne znaczenie dla rozwoju osobowości, samokształcenia i przygotowania człowieka do pełnienia różnorodnych społecznych ról, funkcji i zadań. Jak żadna inna sfera działalności, daje szansę integracji wpływów wychowawczych rodziny, szkoły, pozaszkolnych instytucji wychowawczych oraz nieformalnych grup rówieśniczych, a także, co szczególnie ważne, samodzielnej aktywności jej uczestników. Uczestnictwo w turystyce rozumiane jest coraz częściej jako edukacja dla rozwoju psychofizycznego i kulturowego jednostki, jako edukacja do kształtowania potrzeb zmiany osobistego życia z biernego na aktywny, twórczy, samorealizacyjny, z wpisanym dobrostanem zdrowia fizycznego, psychicznego i społecznego w rozwoju każdej jednostki. Na ten walor aktywności turystycznej wskazuje wielu badaczy. Literatura przedmiotu ukazuje i dowodzi, że istnieje wiele związków uprawiania turystyki, szczególnie przez dzieci i młodzież, z ich rozwojem psychofizycznym. Na potrzeby niniejszego opracowania postanowiono zdiagnozować, czy aktywność turystyczna jest dla podkarpackiej młodzieży szkół ponadgimnazjalnych źródłem i sposobem samodoskonalenia. Starano się m.in. znaleźć odpowiedzi na następujące pytania: czy badana młodzież dostrzega korzyści wynikające z uprawiania turystyki, zarówno dla rozwoju mentalnego, jak i fizycznego własnego organizmu (jeśli tak, to jakie), czy wyjazdy turystyczne wpłynęły na rozwój wiedzy i umiejętności, czy turystyka może być sposobem przeciwdziałania złym zachowaniom, które są spotykane wśród młodzieży w jej codziennym życiu (w czasie wolnym)?

Czasopismo: Studia Paedagogica Ignatiana
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: filozofia, historia, nauki socjologiczne, pedagogika
Współpraca: nauczyciel – uczeń – rodzic. Wymiary relacji wychowawczej i edukacyjnej

Proces nauczania i wychowania przebiega w określonym środowisku, którego charakter w dużym stopniu zależy od jakości wzajemnych relacji i interakcji, przy czym w szkole to przede wszystkim od nauczyciela zależy, jakie będą relacje między nim a uczniem i między nim a rodzicem ucznia. We współczesnej szkole zauważa się pewne niedociągnięcia we współpracy rodziców ze szkołą. Celem przedstawionych w artykule badań było poznanie opinii rodziców i nauczycieli i uczniów na temat ich wzajemnych kontaktów oraz różnorodnych form współpracy rodziców ze szkołą, sposobów jej podejmowania i oceny. Zastosowano metodę sondażu diagnostycznego. Badania zostały przeprowadzone wśród nauczycieli oraz uczniów szkół gimnazjalnych i ich rodziców mieszkających na terenie województwa podkarpackiego. Z przeprowadzonych analiz wynika, że trójpodmiotowa współpraca w szkole w dużym stopniu zależy od jakości wzajemnych relacji i interakcji. Trójpodmiotowa współpraca w szkole powinna tworzyć synergistyczny system, oparty na autentycznej, partnerskiej i podmiotowej relacji rodziców, nauczycieli i uczniów.

Czasopismo: Studia Paedagogica Ignatiana
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: filozofia, historia, nauki socjologiczne, pedagogika