rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Gra operacyjna, kombinacja operacyjna I dezinformacja jako metody pracy operacyjnej

Zdarza się, że policjanci, w tym słuchacze kursów specjalistycznych, relacjonując przebieg wykonywanych czynności operacyjno-rozpoznawczych, posługiwali się określeniem „gra operacyjna”. Z ich wypowiedzi wynikało, że zupełnie błędnie używali tego pojęcia, nie rozumiejąc przy tym istoty kombinacji operacyjnej. Literatura i materiały prasowe dotyczące dramatycznych relacji policjantów, którzy posługiwali się pojęciami gry operacyjnej i dezinformacji, pogłębiają istniejący zamęt pojęciowy. Tymczasem używane przez nich określenia „gra operacyjna” i „dezinformacja” były po prostu kolokwializmami, a celem autorów i ich rozmówców nie było definiowanie tych pojęć. Aby w przyszłości używano ich we właściwy sposób, należy wyjaśnić ich rzeczywiste znaczenie. W artykule opisano, czym jest kombinacja operacyjna i gra operacyjna, wskazując przy tym potrzebę ponownego zdefiniowania kombinacji operacyjnej w zarządzeniu pf-634 komendanta głównego Policji w sprawie metod i form wykonywania przez Policję czynności operacyjno-rozpoznawczych. Omówiono również, na czym polega dezinformacja, będąca jednym z celów kombinacji operacyjnej. Wskazano, czym różnią się kombinacja operacyjna i gra operacyjna oraz w jakich okolicznościach i w jaki sposób te metody pracy operacyjnej mogą być ze sobą powiązane. W podsumowaniu autor sugeruje, aby — w oczekiwaniu na zmiany ustawowe — wskazać obowiązujące reguły postępowania, dokonując uregulowań na poziomie przepisów wewnętrznych poprzez zebranie rozproszonych przepisów oraz ich interpretacji.

Czasopismo: Przegląd Policyjny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki prawne
Polskie formacje wojskowe w Rosji 1917–1922 – baza źródłowa, stan wiedzy i postulaty badawcze

W historiografii polskiego wysiłku zbrojnego lat I wojny światowej i bezpośrednio po niej następującego okresu wojen o niepodległość i kształt granic Rzeczypospolitej wyraźnie dominuje tematyka piłsudczykowska (Legiony Polskie, Polska Organizacja Wojskowa). Pozalegionowe polskie formacje ochotnicze i ich czyn zbrojny były traktowane drugorzędnie. Dotyczy to także polskiego wysiłku militarnego w Rosji w latach I wojny światowej (Legion Puławski, Brygada Strzelców Polskich i Dywizja Strzelców Polskich), czasu zamętu wywołanego rewolucjami (lutową i październikową 1917 r.), a później rozpalającą się wojną domową i udziałem w tych zmaganiach polskich formacji (I, II i III Korpus Polski, 4 Dywizja Strzelców i Samodzielna Brygada Strzelców). Słabo zbadana została również walka, martyrologia i skomplikowane drogi powrotu do ojczyzny Polaków, którzy służyli w Wojsku Polskim (5 Dywizja Strzelców) lub w „białych” formacjach w Rosji i na Syberii w latach 1917–1922. Dotychczasowe badania autor postarał się naświetlić w niniejszym tekście, próbując również wyznaczyć postulaty badawcze dla dalszych badań, szczególnie ważnych w okresie stulecia polskiego czynu zbrojnego w walce o niepodległość, odzyskanie niepodległości i jej obrony w wojnach o granice.

Czasopismo: Przegląd Historyczno-Wojskowy
Dziedziny: nauki społeczne, nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji, historia
Rola militarna i polityczna Polskiej Organizacji Wojskowej w odzyskaniu niepodległości. Próba bilansu

Polska Organizacja Wojskowa powstała jesienią 1914 r. z inicjatywy Józefa Piłsudskiego. Od początku swego istnienia stanowiła atut w jego ręku w stosunku do czynników politycznych i wojskowych Austro-Węgier i Niemiec. Do czasu zajęcia Królestwa Polskiego przez wojska państw centralnych latem 1915 r. odnosiło się to do wywiadu i dywersji na zapleczu frontu. W latach 1915–1918 rola POW ewoluowała od funkcji zaplecza kadrowego dla przyszłej armii polskiej tworzonej u boku państw centralnych, do tajnej organizacji wojskowej obozu niepodległościowego. W październiku i listopadzie 1918 r. odegrała istotną rolę w likwidacji okupacji austriackiej i niemieckiej w Królestwie Polskim i ochronie tworzących się ośrodków władzy polskiej, zwłaszcza na szczeblu lokalnym. Dostarczyła też kadr ochotniczych dla formującego się wówczas Wojska Polskiego. Tworzone zaś w oparciu o jej struktury na wschodzie siatki wywiadowcze na Ukrainie i w Rosji odegrały ważną rolę w czasie wojny polsko-sowieckiej 1919–1921 r.

Czasopismo: Przegląd Historyczno-Wojskowy
Dziedziny: nauki społeczne, nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji, historia
Efektywność policjantów w interwencjach

Zapewnienie bezpieczeństwa i porządku publicznego jest nie tylko konstytucyjnym obowiązkiem i politycznym celem państwa, ale też priorytetowym zadaniem Policji, jako formacji mundurowej stojącej na najwyższym szczeblu przestrzegania prawa, których nadrzędną służbą jest dbanie o spokój i ochronę ludności przed wynikającymi zagrożeniami, ochrona mienia oraz wszelkich dóbr chronionych prawem. W związku z tym, że zagrożeń tych nie można całkowicie wyeliminować, na państwie spoczywa obowiązek właściwego przygotowania działalności służb w celu zminimalizowania skutków niebezpieczeństw. Policjant, aby mógł rzetelnie wykonywać swoje obowiązki, powinien charakteryzować się ponadprzeciętnymi predyspozycjami psychofizycznymi oraz wysokimi wskaźnikami morfofunkcjonalnymi jako podstawowymi czynnikami determinującymi jego zdolność do podejmowania i realizowania działań interwencyjnych na rzecz bezpieczeństwa. Na efektywność pracy każdego policjanta składa się sprawność i skuteczność działania, bezpieczeństwo, przeciwdziałanie zagrożeniom oraz wyszkolenie specjalne. Dlatego w tym zakresie powinny znaleźć się umiejętności posługiwania się środkami przymusu bezpośredniego (adekwatnie do zaistniałego zagrożenia) oraz zdolność stosowania odpowiednich działań taktycznych, a także skutecznych technik interwencyjnych. Do głównych celów artykułu należy zaliczyć przedstawienie oraz charakterystykę istotnych czynników warunkujących wysoką efektywność pracy policjantów podczas podejmowania i realizowania czynności interwencyjnych na rzecz bezpieczeństwa osobistego.

Czasopismo: Przegląd Policyjny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki prawne
Drogi do powstania wielkopolskiego. Spojrzenie z perspektywy stulecia

W artykule autor podjął próbę znalezienia z perspektywy stulecia odpowiedzi na pytanie o źródła radykalizmu rdzennych Wielkopolan, czyli Polaków zamieszkujących w 1918 r. obszar określony przez pruskiego zaborcę mianem Prowincji Poznańskiej i będących poddanymi cesarza niemieckiego. Artykuł otwiera charakterystyka dotychczasowej literatury przedmiotu. Poszukując odpowiedzi na postawione pytanie, autor wskazuje na przyczyny polityczne i na obustronną radykalizację postaw już w 1917 r., a następnie przez cały 1918 r., analizuje stopień samoorganizacji społeczeństwa polskiego w Wielkopolsce i ukazuje rolę Centralnego Komitetu Obywatelskiego przekształconego później w Komisariat Naczelnej Rady Ludowej. Charakteryzuje Polską Organizację Wojskową Zaboru Pruskiego. Doszukując się źródeł radykalizmu, opisuje gorące 21 dni pomiędzy obradami Sejmu Dzielnicowego a wybuchem powstania wielkopolskiego. Uwypukla rolę jednostki, przede wszystkim Mieczysława Palucha, wskazując zarazem na źródła jego konfliktu z Komisariatem Naczelnej Rady Ludowej.

Czasopismo: Przegląd Historyczno-Wojskowy
Dziedziny: nauki społeczne, nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji, historia
Incydent. Komitet Narodowy Polski wobec perspektywy usunięcia z Armii Polskiej we Francji ochotników wywodzących się spośród jeńców z armii niemieckiej (lipiec 1918 r.).

W drugiej połowie czerwca 1918 r., bezpośrednio po wprowadzeniu do walki jednostek 1 Pułku Strzelców Polskich, doszło w nim do kilku wypadków dezercji na stronę nieprzyjaciela. Próba wyjaśnienia sytuacji, podjęta przez dowództwo pułku, doprowadziła do przekształcenia się incydentu bez znaczenia w poważny konflikt groźny dla spoistości Armii Polskiej tworzonej we Francji od sierpnia 1917 r., a mający też i szersze implikacje polityczne. Wydarzenie to wywołało zaniepokojenie Komitetu Narodowego Polskiego – instytucji powstałej w sierpniu 1917 r., reprezentującej sprawę polską na Zachodzie. KNP zakwestionował kroki podjęte przez władze wojskowe; wobec zaś wagi problemu zadanie zbadania i wyjaśnienia sytuacji wziął na siebie sam jego prezes, Roman Dmowski. W zasobie CAW znajduje się obszerny, 22-stronicowy raport będący plonem podjętej akcji. Szersze tło wydarzeń stanowiły zaznaczające się problemy natury organizacyjnej oraz politycznej, za sprawą których akces do formującej się armii był dla wielu ochotników rozczarowaniem, obok – jak można przypuszczać – klęsk armii alianckich wiosną 1918 r. Poza tym cały incydent jest interesujący w kontekście relacji pomiędzy władzami cywilnymi a wojskiem: odmiennych priorytetów, hierarchii potrzeb i wrażliwości.

Czasopismo: Przegląd Historyczno-Wojskowy
Dziedziny: nauki społeczne, nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji, historia
Długa droga do odrodzenia – koncepcje budowy polskich władz wojskowych pod okupacją niemiecką w latach 1916–1918

Celem artykułu jest prezentacja ewolucji koncepcji budowy przyszłych władz wojskowych odrodzonej Polski w opanowanej przez Niemców części Królestwa Kongresowego. W latach 1916–1918 w kręgu polskich i niemieckich wojskowych sformułowano wiele propozycji dotyczących tego zagadnienia. Większość z nich nigdy nie została zrealizowana, stanowiły one jednak element drogi do odrodzenia polskich naczelnych władz wojskowych w listopadzie 1918 r. W pracy zaprezentowano niemieckie plany dotyczące tej sfery, możliwe i postulowane do zastosowania wzorce oraz realne działania strony niemieckiej. Na tym tle przeanalizowano projekty polskie, co pozwoliło na lepsze zrozumienie ich znaczenia i możliwości realizacji aż do czasu faktycznego uzyskania przez Polskę niezależności na tym polu.

Czasopismo: Przegląd Historyczno-Wojskowy
Dziedziny: nauki społeczne, nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji, historia
Uruchamianie wsparcia z sił zbrojnych RP dla policji

Dynamiczny rozkwit cywilizacji ludzkiej, szczególnie widoczny na początku XXI w., napędza niestety nie tylko postęp i rozwój, ale i towarzyszące ludzkości zagrożenia. Nowe zagrożenia oraz niespotykana dotychczas skala agresywności i gwałtowności tych znanych już wcześniej niebezpieczeństw coraz częściej wymuszają na organach odpowiedzialnych za przeciwdziałanie sytuacjom kryzysowym sięganie po wsparcie Sił Zbrojnych RP. Działanie takie jest tym bardziej uzasadnione, że Siły Zbrojne RP dysponują dużym i wyspecjalizowanym potencjałem zarówno ludzkim, jak i technicznym, przygotowanym do działań w sytuacjach ekstremalnych. W niniejszym opracowaniu w syntetyczny sposób zaprezentowano pięć odrębnych, możliwych do zastosowania, ścieżek uruchamiania wsparcia dla Policji z potencjału Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej. W obrazowy sposób przedstawiono istniejące pomiędzy nimi podobieństwa i różnice. Dodatkowo, oddzielnie dla każdej ze ścieżek, wprost wskazano naczelne organy administracji państwowej właściwe do podejmowania decyzji w sprawie użycia Sił Zbrojnych RP w sytuacjach kryzysowych.

Czasopismo: Przegląd Policyjny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki prawne
Niemieckie wojska lądowe na froncie wschodnim w listopadzie 1918 r.

Podczas I wojny światowej armie niemieckie i austro-węgierskie pokonały wojska rosyjskie i imperium cara runęło w gruzach. Rząd bolszewicki nie był zainteresowany zawarciem pokoju na warunkach państw centralnych. Ta odmowa spowodowała ofensywę, która doprowadziła Niemców i Austriaków w głąb terytorium rosyjskiego. Ich wojska jednakże były słabej jakości i miały jedynie zapewnić osłonę transportu zaopatrzenia do ich państw, gdyż wszystkie wartościowe oddziały i żołnierze znajdowały się już na froncie zachodnim. Rewolucja w Niemczech i zawieszenie broni na zachodzie spowodowały wielki chaos wśród żołnierzy Ober-Ost. Ich głównym zmartwieniem stał się jak najszybszy powrót do domu. Niemiecka armia na froncie wschodnim znalazła się w rozsypce, to zaś ułatwiło pojawienie się rad żołnierskich, powiększających jeszcze chaos. Sytuacja zaczęła się poprawiać dopiero w styczniu 1919 r.

Czasopismo: Przegląd Historyczno-Wojskowy
Dziedziny: nauki społeczne, nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji, historia
Zabezpieczenie danych cyfrowych przechowywanych na dyskach twardych typu hdd i ssd — możliwości I problemy

W artykule zostały opisane mechanizmy działania dysków typu HDD oraz SSD. Autor szczególną uwagę zwraca na wynikające z tego komplikacje dla biegłych, których zadanie polega na odzyskiwaniu danych cyfrowych mogących mieć znaczenie dla toczącego się postępowania.

Czasopismo: Przegląd Policyjny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki prawne
O bezpieczeństwo wewnętrzne odrodzonej Rzeczypospolitej (1917–1922)

Termin „bezpieczeństwo wewnętrzne” jest w przypadku moich rozważań sformułowaniem jedynie umownym, które u schyłku lat Wielkiej Wojny i początków II Rzeczypospolitej trudno było odpowiednio zdefiniować. Nierzadko określenie to stosowano wymiennie z „bezpieczeństwem publicznym”. Podkreślić przy tym należy, że używając w tytule sformułowania „o bezpieczeństwo wewnętrzne”, zamierzam uwypuklić fakt, że przedmiotem moich rozważań nie jest sam mechanizm funkcjonowania „bezpieczeństwa wewnętrznego” w interesującym mnie okresie, ale ówczesne koncepcje dotyczące zorganizowania modelu tegoż bezpieczeństwa i sposób wprowadzania go w życie. Ustalając okres moich zainteresowań, zdecydowałem się na lata 1917–1922. Pierwsza cezura związana jest z pierwszymi pracami koncepcyjnymi w łonie Tymczasowej Rady Stanu, gdy wniesiono pod obrady wniosek w sprawie utworzenia Krajowej Straży Bezpieczeństwa Publicznego. Z kolei druga cezura wynika ze sfinalizowania procesu organizowania Policji Państwowej i utworzenia Policji Województwa Śląskiego.

Czasopismo: Przegląd Historyczno-Wojskowy
Dziedziny: nauki społeczne, nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji, historia
Aktywizacja współpracy społecznej I prawnej z organami ścigania (policją) w przekazywaniu wiadomości o inkryminowanych zdarzeniach w świetle spenalizowanych regulacji art. 304 § 1 I 2 k.P.K. I art. 240 § 1 k.K. W zw. Z art. 234 k.K. I art. 238 k.K.

Artykuł odzwierciedla problematykę prawną bardzo ważnej aktywności społecznej, jaką jest współpraca i współdziałanie społeczeństwa z ustawowymi organami ścigania w procesie wykrywczo-dowodowym inkryminowanych zdarzeń w celu wykrycia sprawców, zebrania spójnego materiału dowodowego niezbędnego w postępowaniu jurysdykcyjnym do orzeczenia przez sąd o winie i karze. Aktywność obywatelska w postaci informacji o inkryminowanych zdarzeniach donoszonej do wyprofilowanych ustawowo organów ścigania jest niezbędna zarówno w aktywizacji pola dowodowego prowadzonych wstępnych postępowań przygotowawczych (ujęcia ukrywających się sprawców, odzyskania mienia), procesowego umocowania aktu oskarżenia oraz weryfikacji materiału dowodowego w zasadzie odwróconej kontradyktoryjności przed sądem.

Czasopismo: Przegląd Policyjny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki prawne
Pierwszy projekt ustanowienia dnia 11 listopada Narodowym Świętem Niepodległości

Przechowywany w Centralnym Archiwum Wojskowym Wojskowego Biura Historycznego im. gen. broni Kazimierza Sosnkowskiego projekt ustanowienia 11 listopada „Świętem Wyzwolenia Polski” jest pierwszym dokumentem jasno określającym, w którym dniu Rzeczpospolita odzyskała niepodległość. Choć projekt upadł po burzliwych obradach na Prezydium Rady Ministrów, świadczy o tym, że już wtedy – niewiele ponad osiem miesięcy od 11 listopada 1918 r. – rozumiano doniosłość historycznych wydarzeń, które miały miejsce w tym dniu. Wobec mnogości innych propozycji, jakie zgłaszały rozmaite partie i stronnictwa polityczne, projekt ten jest o tyle ważny, że jego faktyczna realizacja – choć z początku nieoficjalnie – miała miejsce w całym okresie międzywojennym, a kontynuowana była poprzez artykuły rocznicowe na łamach nielegalnej konspiracyjnej „bibuły” w okresie II wojny światowej i podczas istnienia tzw. Polski Ludowej. Współcześnie – od 1989 r. – w dniu 11 listopada w Polsce uroczyście obchodzone jest Narodowe Święto Niepodległości. Z tego względu w stulecie historycznych wydarzeń 1918 r. konieczne jest nawiązanie do pierwszego projektu ustanowienia tego dnia świętem państwowym oraz przypomnienie historycznej roli generała Sosnkowskiego – autora projektu.

Czasopismo: Przegląd Historyczno-Wojskowy
Dziedziny: nauki społeczne, nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji, historia
O potrzebie odejścia od tradycji, czyli nowe techniki utrwalania wyglądu miejsca zdarzenia oraz informacji płynących ze śladów kryminalistycznych

Miejsce zdarzenia jest najbogatszym źródłem informacji o przestępstwie i przestępcy. Bardzo ważna jest rola oględzin miejsca. Ich przebieg i wyniki dokumentowane są w protokole oględzin, w miarę potrzeby sporządzana jest dokumentacja techniczna, która stanowi nieodzowny materiał poglądowy. Obecnie katalog technicznych rozwiązań oraz urządzeń dedykowanych tej czynności jest długi i stale powstają kolejne nowoczesne rozwiązania, które mają upraszczać i wspomagać pracę techników kryminalistyki oraz biegłych. Dość wspomnieć o możliwości wykorzystania w dokumentacji technicznej specjalistycznych programów komputerowych oraz technologii naziemnego skanowania 3D.

Czasopismo: Przegląd Policyjny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki prawne
Listopad 1918 r. na terenie okupacji niemieckiej w wybranych dokumentach Polskiej Organizacji Wojskowej z zasobów Wojskowego Biura Historycznego

Autor dokonał wyboru dokumentów POW, które w jego opinii najlepiej oddają charakter i atmosferę wydarzeń z listopada 1918 r. dokumenty POW przechowywane w zasobie Centralnego Archiwum Wojskowego – Wojskowego Biura Historycznego im. gen. broni Kazimierza Sosnkowskiego stanowią cenne źródło do poznania wydarzeń z drugiej i trzeciej dekady listopada 1918 r. na terenie okupacji niemieckiej. Ukazują przebieg rozbrajania wojsk niemieckich, informują o ofiarach poniesionych zarówno przez członków POW, jak i cywilów biorących udział we wspomnianych wydarzeniach. Przedstawiają zagrożenia ze strony oddziałów niemieckich czy zwalnianych z obozów jeńców rosyjskich oraz wewnętrzne tarcia pomiędzy POW, żołnierzami byłej Polskiej Siły Zbrojnej bądź dowborczykami. Pozwalają również prześledzić proces formowania armii odradzającego się państwa.

Czasopismo: Przegląd Historyczno-Wojskowy
Dziedziny: nauki społeczne, nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji, historia
Edukacja funkcjonariuszy pionu cudzoziemskiego śląskiego oddziału straży granicznej w reakcji na dynamicznie zmieniającą się sytuację migracyjną I prawną

Artykuł stanowi próbę przybliżenia czytelnikowi przygotowania się, zwłaszcza Śląskiego Oddziału Straży Granicznej (dalej jako: ŚOSG), do intensywnej realizacji zadań w szeroko rozumianym obszarze migracyjnym. W jego treści odniesiono się do wdrożonego w Straży Granicznej systemu szkolenia oraz zwrócono uwagę na jego aspekt praktyczny, w tym na rozwiązania funkcjonujące w ŚOSG. Opisano najważniejsze regulacje prawne, również niektóre z tych o charakterze wewnętrznym, które determinują przygotowania pionu cudzoziemskiego formacji do samodzielnej realizacji zadań z obszaru migracyjnego. Ukazano zmiany organizacyjne związane z wyodrębnieniem pionu dedykowanego do koordynacji i realizacji zadań w obszarze migracyjnym. Biorąc pod uwagę, że proces edukacyjny był determinowany dynamicznie zmieniającą się sytuacją migracyjną w Europie, dosyć szeroko odniesiono się do tego zagadnienia, zestawiając je z przedstawioną w tych samych przedziałach czasowych sytuacją migracyjną w Polsce, w tym w rejonie służbowej odpowiedzialności ŚOSG (województwo śląskie i opolskie). Jednocześnie opisano aktualne zagrożenia migracyjne i efekty działań wyszkolonych funkcjonariuszy pionu cudzoziemskiego ŚOSG.

Czasopismo: Przegląd Policyjny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki prawne
Zobowiązanie cudzoziemca do powrotu ze względów bezpieczeństwa państwa

Na podstawie ustawy o cudzoziemcach, minister właściwy do spraw wewnętrznych, na wniosek komendanta głównego Policji, szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego albo szefa Kontrwywiadu Wojskowego, wydaje decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu, dotyczącą cudzoziemca, co do którego istnieje obawa, że może prowadzić działalność terrorystyczną lub szpiegowską, albo podejrzewanego o popełnienie jednego z tych przestępstw. Decyzja ta podlega natychmiastowemu przymusowemu wykonaniu.

Czasopismo: Przegląd Policyjny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki prawne
Zagrożenie terroryzmem związane z organizacją imprez masowych

Imprezy masowe niejednokrotnie stawały się miejscem, gdzie przejawiała się działalność terrorystów. Śmiercionośnie postulowanie fundamentalizmu religijnego szczególnie widoczne było w atakach terrorystycznych dokonywanych w ostatnich latach przez członków tzw. Państwa Islamskiego (ISIS). Jako przykład można przywołać zamachy z Paryża z listopada 2016 r., które zostały dokonane podczas koncertu grupy Eagles of Death Metal w teatrze Bataclan i przy stadionie Stade de France, w którym odbywał się mecz piłki nożnej Francja — Niemcy. W wyniku zamachów w Paryżu jednej nocy zginęło 137 osób, a ponad 300 zostało rannych. 22 maja 2017 r. po koncercie amerykańskiej wokalistki Ariany Grande w hali Manchester Arena doszło do eksplozji. Zginęły 22 osoby, a 64 zostały ranne. Policja zidentyfikowała domniemanego zamachowca jako 22-letniego Salmana Abediego. Powyższe informacje wskazują, że zagrożenie terrorystyczne ze strony fundamentalistycznych grup religijnych jest obecne i staje się coraz poważniejsze. Artykuł opisuje zjawisko terroryzmu, które jest szczególnym zagrożeniem dla bezpieczeństwa imprez masowych. W pierwszej części autor dokonał prezentacji pojęcia terroryzmu. Następnie zwrócił uwagę na powiązania pomiędzy terroryzmem a fundamentalizmem religijnym. Szczególną uwagę poświęcono czynnikom powodującym zagrożenie terroryzmem podczas imprez masowych, które przedstawiono w ostatniej części artykułu.

Czasopismo: Przegląd Policyjny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki prawne
Karne I kryminologiczne aspekty posiadania marihuany I amfetaminy w polsce — ujęcie teoretyczne I praktyczne

Posiadanie środków odurzających w myśl obecnie obowiązujących przepisów ustawy o przeciwdziałaniu narkomani stanowi przestępstwo. Pierwszym krajem, który kryminalizował posiadanie takich środków, były Stany Zjednoczone Ameryki. W Polsce proces kryminalizacji rozpoczął się w latach 20. XX w. — 22 czerwca 1923 r. wprowadzona została ustawa w przedmiocie substancji i przetworów odurzających, co zapoczątkowało prohibicyjny stosunek do środków odurzających, który obowiązuje do dzisiaj. W artykule poruszony został temat posiadania dwóch najczęściej ujawnianych przez organy ścigania środków narkotykowych, którymi są marihuana i amfetamina, zarówno w ujęciu teoretycznym, jak i praktycznym. Z jednej strony wyjaśniona została kwestia posiadania środków zabronionych przez polskie prawo oraz przedstawiony został ich wpływ na organizm człowieka, natomiast z drugiej strony opisana została działalność organów ścigania dotycząca ujawniania i wyglądu miejsc, w których dochodzi do produkcji wspomnianych substancji odurzających.

Czasopismo: Przegląd Policyjny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki prawne