rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Kliniczne i zastępcze punkty końcowe w badaniach nad niedokrwieniem kończyn: czy statystyka hamuje postęp?

Wstęp: Celem niniejszego artykułu jest przedstawienie współczesnych poglądów na kliniczne i zastępcze punkty końcowe, które mogą zostać uwzględnione w przyszłych badaniach nad pacjentami z niedokrwieniem kończyn (peripheral artery occlusive disease; PAOD). Opisanie ograniczeń metod statystycznych najczęściej stosowanych punktów końcowych oraz zaproponowanie wytycznych projektowania badań na określonej wielkości populacji pacjentów wydaje się zasadne. Zaproponowane punkty końcowe mogą zostać wykorzystane w badaniach dotyczących leczenia chirurgicznego, farmakologicznego i/lub rewaskularyzacji zabiegowej. Materiał i metody: W oparciu o niedawno opublikowane przeglądy literatury dotyczące najczęściej używanych punktów końcowych i projektowania badań, oceniono przydatność owych punktów dla celów refundacyjnych. Opierając się na owych potencjalnych punktach końcowyc oraz na wielkości próbki pacjentów, oceniono wskaźniki odpowiednie do wielkości refundacji z wykorzystaniem różnorodnych testów statystycznych. Wyniki: Rozważając kliniczną przydatność dla pacjentów i płatników, najbardziej przydatnymi punktami końcowymi dla stosunkowo niewielkiej populacji badanej są: dystans chodu (walking distance; WD) oraz wskaźnik kostkowo-ramienny (anklebrachial index; ABI) – przy założeniu kontroli pozostałych czynników pozanaczyniowych. Angiograficzne punkty końcowe, takie jak minimalna średnica światła (minimal lumen diameter; MLD), pomimo ich intuicyjności, nie wydają się przydatne z punktu widzenia refundacji. Inne przydatne punkty zastępcze, takie jak przezskórny pomiar wysycenia tlenem u pacjentów z krytycznym niedokrwieniem kończyn (critical limb ischemia; CLI) muszą dopiero zostać ocenione, aby móc uzyskać pierwsze dane dotyczące ich przydatności dla większej grupy pacjentów. Wnioski: Z punktu widzenia refundacji, WD i ABI są przydatnymi punktami końcowymi w badaniach na populacji średniej wielkości, przy założeniu, że czynniki pozanaczyniowe mogące wpływać na wyniki są kontrolowane.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Analiza wybranych czynników warunkujących jakość życia pacjentów po amputacji kończyny dolnej – przegląd literatury

Amputacja kończyny dolnej jest zabiegiem okaleczającym, przyczyniającym się do zaburzeń sfer zarówno fizycznej, jak i psychicznej pacjenta. Dlatego tak ważne jest zapewnienie kompleksowej opieki zdrowotnej. Pacjenci oraz ich rodziny muszą zmienić swoje życie, przeorganizować je, co niewątpliwie wiąże się z obniżeniem jakości życia. Celem pracy była analiza poszczególnych determinantów jakości życia chorych po amputacji kończyn dolnych oraz ich wpływu na sferę fizyczną, psychiczną i społeczną pacjentów. Na podstawie dostępnej literatury omówiono określone czynniki warunkujące jakość życia, m.in. obecność bólów fantomowych czy bólów kikuta, sposób poruszania się, samodzielność w zakresie codziennych czynności, aktywność zawodową, dostęp do rehabilitacji. Analiza wpływu określonych determinantów na jakość życia ludzi po amputacji kończyny dolnej może przyczynić się do poprawy i wprowadzania nowych paradygmatów opieki nad osobami po amputacji.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Glosa do wyroku Sądu Najwyższego z dnia 5 marca 2014 r., sygn. IV KK 341/13

Pogląd Sądu Najwyższego zasługuje na częściową aprobatę. Czynności polegające na „sporządzeniu” oraz „wydaniu” postanowienia o przedstawieniu zarzutów nie powinny być z sobą
utożsamiane. Wspomniane postanowienie można bowiem uznać za wydane dopiero po jego ogłoszeniu (z wyjątkiem sytuacji wskazanych w przepisie art. 313 § 1 k.p.k. in fine). Niezwłoczne
przystąpienie do przesłuchania podejrzanego, podobnie jak promulgacja wyżej wymienionej decyzji procesowej, jest zaś obowiązkiem organów ścigania, nie stanowi jednak warunku wydania
prawnie skutecznego postanowienia o przedstawieniu zarzutów, które sprawia, iż postępowanie
przygotowawcze przekształca się z fazy in rem w fazę in personam.

Czasopismo: Ius Novum
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
Groźba bezprawna jako ustawowe znamię przestępstwa zgwałcenia

Autorka analizuje pojęcie groźby bezprawnej w kontekście wykładni art. 197 k.k., wskazując na
mogące wystąpić w praktyce rodzaje nawet poważnych gróźb, które jednak nie będą stanowiły
gróźb bezprawnych, a tym samym ich zastosowanie przez sprawcę w celu doprowadzenia ofiary
do obcowania płciowego nie wypełni znamion przestępstwa zgwałcenia. Autorka opowiada się
w takich sytuacjach za możliwością uznania takich stanów faktycznych za wyczerpujące znamiona występku z art. 199 § 1 k.k., polegającego na wykorzystaniu krytycznego położenia ofiary.
Problematyka ta przedstawiona została na tle porównawczym z prawem niemieckim, francuskim
i angielskim.

Czasopismo: Ius Novum
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
Rola celów wychowawczych w procesie wymiaru kary młodocianym sprawcom przestępstw (art. 54 § 1 k.k.). Uwagi na tle poglądów orzecznictwa

W niniejszym artykule przedstawiono poglądy orzecznictwa na temat roli celów wychowawczych
przy wymiarze kary młodocianym sprawcom przestępstw – art. 54 § 1 k.k. Z przeprowadzonych
analiz wynika, że rozwiązania przewidzianego we wspomnianym przepisie nie należy odczytywać jako dyrektywy nakazującej wymierzanie młodocianemu określonego rodzaju sankcji karnej,
a zwłaszcza jako wskazania obligującego sąd do automatycznego stosowania w tych przypadkach
łagodniejszych rozwiązań penalnych. Ustawowy prymat celu wychowawczego wymaga natomiast od sądu zachowania szczególnej wnikliwości przy ocenie prognozy socjalnej młodocianego,
a tym samym zebrania wszelkich możliwych informacji, które pozwolą wymierzyć karę niezbędną
i właściwą dla jego reedukacji oraz resocjalizacji.

Czasopismo: Ius Novum
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
Wyniki zastosowania domowego żywienia pozajelitowego u pacjentów z ciężkimi postaciami chorób zapalnych jelit – alternatywa dla leczenia operacyjnego chorych wyniszczonych

Wstęp: Na całym świecie nieswoiste zapalenia jelit występują coraz częściej i u coraz młodszych osób, u części z tych pacjentów z uwagi na zaawansowanie choroby i wyniszczenie żywienie pozajelitowe jest alternatywą dla leczenia operacyjnego obarczonego na tym etapie dużym ryzykiem. Cel pracy: Celem pracy była ocena wyników zastosowania domowego żywienia pozajelitowego u pacjentów z ciężkimi postaciami chorób zapalnych jelit, u których leczenie operacyjne wiązało się z wysokim ryzykiem powikłań. Materiały i metody: Przeprowadzono retrospektywną ocenę 46 pacjentów, u których zdecydowano o wprowadzeniu domowego żywienia pozajelitowego zamiast kolejnego leczenia operacyjnego. Kryterium włączenia do badania, było leczenie za pomocą domowego żywienia pozajelitowego, oraz rozpoznanie choroby Leśniewskiego-Crohna, lub wrzodziejącego zapalenia jelita grubego. Wyniki: Średnia ilość powikłań wymagających hospitalizacji w trakcie obserwacji, przypadających na pacjenta wynosiła 1,76, wartość BMI wzrosła średnio o 4,3 [kg/m2]. Podczas leczenia żywieniowego odsetek osób u których uzyskano całkowite odstawienie leków przeciwzapalnych lub immunosupresyjnych wyniósł 17,4%. W całej badanej grupie średnio u co piątego chorego ostawiono minimum jeden lek immunosupresyjny. Średnio poziom albumin u pacjentów wzrósł o 2,4 g/l, poziom limfocytów spadł o 474 limfocytów/mm3, a poziom leukocytów u osób badanych wzrósł o 747,6/mm3. Samopoczucie w 87% badanych było określane jako dobre, oraz 7,4% chorych było w stanie podjąć pracę. Wnioski: Domowe żywienie pozajelitowe wpływa pozytywnie na stan ogólny pacjentów przed podniesienie wartości BMI, oraz poprawę wyników biochemicznych. Wyniki wskazują na potrzebę rozważenia tej metody jako alternatywy dla leczenia operacyjnego ciężkich postaci chorób zapalnych jelit z dużym ryzykiem operacyjnym, co mogłoby wpłynąć na zmniejszenie częstości występowania powikłań.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Związek polimorfizmów genów MCP-1 i CCR2 z występowaniem raka jelita grubego

Cel badania: Oceniono związek pomiędzy występowaniem wariantów dwóch polimorfizmów pojedynczego nukleotydu -2518 A/G MCP-1 oraz 190 G/A CCR2 z rakiem jelita grubego (RJG). Materiał i metody: Do badania włączono pacjentów z różnym stopniem zaawansowania RJG oraz osoby zdrowe. Genotypy oznaczono metodą reakcji łańcuchowej polimerazy – polimorfizmu długości fragmentów restrykcyjnych (RFLP-PCR). Wyniki: Zaobserwowano związek pomiędzy rakiem jelita grubego i genotypem GG polimorfizmu -2518 G/A MCP-1. Nie zaobserwowano natomiast istotnej statystycznie korelacji pomiędzy RJG a polimorfizmem 190 A/G CCR2. Wnioski: Wyniki tego badania potwierdzają hipotezę, że polimorfizm w promotorze genu MCP-1 może przyczyniać się do rozwoju raka jelita grubego.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Przerzuty do otrzewnej raka jelita grubego

Częstość przerzutów do otrzewnej w raku jelita grubego wynosi 5%-15% w przypadku przerzutów synchronicznych i aż 40% w przypadku wystąpienia wznowy miejscowej. Najlepsze wyniki leczenia uzyskuje się poprzez skojarzone wykonanie zabiegu cytoredukcyjnego w połączeniu z dootrzewnową chemioterapią perfuzyjną w hipertermii (HIPEC). Wyniki takiego leczenia są zdecydowanie lepsze i pozwalają na osiągnięcie przeżyć 5-letnich na poziomie 30%-50%. Zabiegi te wymagają dużego doświadczenia w chirurgii jamy brzusznej, są czasochłonne (średni czas procedury chirurgicznej wynosi 6-8 godzin) i obarczone powikłaniami związanymi nie tylko z zabiegiem operacyjnym, ale także podaniem cytostatyku do jamy otrzewnej w podwyższonej temperaturze (41,5 st. C). Chorzy po zabiegu wymagają pobytu na oddziale intensywnej terapii, co jest związane z wystąpieniem potencjalnych powikłań spowodowanych rozległością zabiegu, długością procedury chirurgicznej, zastosowaniu chemioterapii w połączeniu z hipertermią. Prowadzenie pooperacyjne tych chorych wymaga doświadczenia całego zespołu lekarskiego i pielęgniarskiego. Zabiegi cytoredukcyjne w połączeniu z HIPEC jako wysoce specjalistyczne procedury medyczne powinny być merytorycznie ocenione pod kątem korzyści długoterminowych dla chorych i odpowiednio skalkulowane pod względem realnej wysokości refundacji. Jako procedura zalecana w wytycznych Kionsultanta Krajowego d.s. Chirurgii Onkologicznej oraz wytycznych ESMO, niezbędna jest jej realna wycena i refundacja pokrywająca jej całkowite średnie koszty.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Hemihepatektomia po chemioterapii jako skuteczna metoda leczenia pierwotnego chłoniaka wątroby: opis przypadku i przegląd piśmiennictwa

Chłoniaki nieziarnicze (NHL) są nowotworami zbudowanymi z heterogennej grupy komórek B i limfocytów T. Chłoniak rozlany z dużych komórek B (DLBCL), który jest najczęstszym typem chłoniaka nieziarniczego, stanowi w przybliżeniu 0–40% wszystkich przypadków NHL. Jednak pierwotna lokalizacja chłoniaka nieziarniczego występuje rzadko i stanowi 0,01% przypadków. Biorąc pod uwagę specyfikę tej lokalizacji oraz brak szeroko zakrojonych randomizowanych badań, problem wyboru opcji terapeutycznej w leczeniu DLBCL z pierwotnym zajęciem wątroby pozostaje dyskusyjny. Dlatego należy dążyć do konsensusu w sprawie jego leczenia. W niniejszym badaniu opisano przypadek pacjentki z DLBCL z pierwotnym zajęciem wątroby, która była skutecznie leczona przy pomocy chemioterapii i zabiegu operacyjnego. Ponadto dokonano krótkiego przeglądu literatury na temat zastosowania leczenia chirurgicznego pierwotnych chłoniaków nieziarniczych układu pokarmowego. Biorąc pod uwagę nasze doświadczenie oraz dostępne źródła, zabieg chirurgiczny z pooperacyjną chemioterapią wydaje się racjonalną opcją leczenia u pacjentów z ogniskową postacią chłoniaka rozlanego z dużych komórek B z pierwotnym zajęciem wątroby.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Polski konsensus w sprawie leczenia chorych na raka żołądka – aktualizacja 2017

Od roku 1986 kontynuowany jest projekt naukowy pt. „Polskie Badania nad Rakiem Żołądka”. Głównym celem tego projektu czyli wieloośrodkowych i interdyscyplinarnych badań jest poprawa wyników leczenia chorych na raka żołądka poprzez opracowanie i propagowanie optymalnych metod rozpoznawania i leczenia zarówno chirurgicznego, jak i skojarzonego. Jednym z ważniejszych osiągnięć projektu jest opracowanie i publikacja dokumentu pt. „Polski Konsensus w Sprawie Leczenia Chorych na Raka Żołądka”, którego pierwsza wersja została opublikowana w roku 1998. Kolejne wersje były aktualizowane adekwatnie do zmieniających się trendów w postępowaniu u chorych na raka żołądka. W Krakowie w dniach 3-4 czerwca 2016r. odbyło się sympozjum naukowe „Polski konsensus w sprawie leczenia raka żołądka – aktualizacja 2016”. W czasie sympozjum odbyła się sesja panelowa w trakcie wszyscy autorzy przedstawili publicznie założenia Konsensusu do dalszej dyskusji. Ponadto wspomniana sesja była poprzedzona zarówno dyskusją w formie korespondencji i jak i spotkaniem roboczym w celu ujednolicenia stanowiska. Należy podkreślić, że zawarte w Konsensusie wskazówki i zalecenia nie są arbitralnie przyjętymi zasadami postępowania w aspekcie prawnym a tym samym każdy lekarz/zespół lekarzy ma prawo podjęcia innych decyzji o ile będzie to korzystne dla chorego na raka żołądka. Konsensus omawia kolejno: a) zalecane kwalifikacje (stopnia zaawansowania, patologiczna, topografii węzłów chłonnych oraz zakresu wycięcia węzłów chłonnych, podziału raka połączenia przełykowo-żołądkowa) b) zasady rozpoznawania w tym zalecenia dotyczące badania endoskopowego i klinicznej oceny stopnia zaawansowania c) zalecenia dotyczące leczenia chirurgicznego (zakres resekcji, zakres limfadenektomii, taktyka postępowania w raku połączenia przełykowo-jelitowego) d) zalecenia dotyczące leczenia skojarzonego z chemioterapią lub radioterapią. e) miejsce chirurgii endoskopowej i małoinwazyjnej w leczeniu raka żołądka. Niniejsza publikacja jest podsumowaniem ustaleń sesji panelowej w trakcie wspomnianego sympozjum naukowego w Krakowie w 2016 roku.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Przepuklina wewnętrzna po laparoskopowej operacji jelita grubego: doświadczenie pojedynczego ośrodka

Streszczenie: Chociaż do rozwoju wewnętrznej przepukliny po laparoskopowej operacji jelita grubego dochodzi rzadko, ma ona poważne konsekwencje i wiąże się ze śmiertelności sięgającą 20%. Cel badania: Celem pracy było opisanie naszego doświadczenia w zakresie zabiegów dotyczących wewnętrznych przepuklin powstałych w wyniku operacji laparoskopowych jelita grubego w naszym ośrodku. Materiały i metody: Od 2009 do 2015 roku wykonano ponad 1093 operacji laparoskopowych jelita grubego. U sześciu pacjentów poddanych tej operacji zdiagnozowano wewnętrzną przepuklinę. Dane zostały pozyskane z dokumentacji pacjentów i przeanalizowane retrospektywnie. Pod uwagę brano przebieg okołooperacyjny i wyniki leczenia. Wyniki: Wszyscy pacjenci byli operowani z powodu raka jelita grubego. U dwóch chorych wykryto niedokrwienie w trakcie laparotomii. Dwóch pacjentów zostało poddanych endoskopowemu badaniu przed operacją. U jednego pacjenta wykryto raka jelita grubego w trakcie przesiewowej kolonoskopii. Jeden pacjent zmarł po laparotomii. Wnioski: Wewnętrzna przepuklina powstała w wyniku laparoskopowej operacji jelita grubego może mieć wpływ na wzrost śmiertelności. Należy podjąć więcej wysiłku w celu zidentyfikowania czynników ryzyka, ponieważ mogłoby to pomóc określić, którzy pacjenci są w stanie odnieść korzyść z zamknięcia ubytku krezki podczas laparoskopowej operacji jelita grubego.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Polimorfizm genu CTRC może być czynnikiem zwiększającym ryzyko raka trzustki – badanie wstępne

Rak trzustki jest chorobą o wysokiej śmiertelności z powodu późnego rozpoznania i trudności w leczeniu. Cel: Celem badania była analiza mutacji wybranych genów SPINK1, CTRC, CFTR i PRSS1 oraz ich porównanie w tkance nowotworowej i krwi obwodowej u pacjentów leczonych z powodu raka trzustki. Materiał i metody: Do badania zakwalifikowano 16 pacjentów z rozpoznaniem guza trzustki. Do badań genetycznych pobrano u nich próbki tkanki nowotworowej, zdrowej tkanki trzustkowej i krwi obwodowej. Grupa kontrolna składała się z 419 zdrowych osób. Próbki krwi obwodowej pobrano od wszystkich uczestników badania do probówek z EDTA. Wyniki: Spośród 16 pacjentów ze wstępnym rozpoznaniem guza trzustki, raka trzustki potwierdzono badaniem mikroskopowym u 12 pacjentów (średni wiek: 60,2 lat). U 5 pacjentów zaobserwowano polimorfizm CTRC Hetero p.G60 = (c.180C >T) (41,7% pacjentów vs 18,6% w grupie kontrolnej). W pozostałej grupie pacjentów z rakiem trzustki u jednego chorego stwierdzono dodatni wywiad rodzinny, mutację SPINK1 (p.N34S) obserwowano u 1 na 12 pacjentów (8,3%) vs 12 na 419 badanych (2,9%) w grupie kontrolnej, a mutację CTRC (p.R254W) u 1 na12 chorych (8,3%) vs 4 na 419 badanych (1%) we krwi zdrowej populacji. Wnioski: Wstępne badania wskazują na potrzebę dalszej weryfikacji otrzymanych wyników sugerujących częstsze występowanie polimorfizmu p.G60= (c.180C >T) genu CTRC u chorych na raka trzustki.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Czynniki ryzyka zapalenia trzustki po endoskopowej sfinkterotomii. Przegląd literatury i kilka praktycznych uwag w oparciu o doświadczenia po przeprowadzeniu około 10 000 zabiegów ECPW

Najczęstszym powikłaniem po cholangiopankreatografii wstecznej (ECPW) jest zapalenie trzustki (post-endoscopic pancreatitis; PEP) (4,1–5,4%). Przy obecności czynników ryzyka odsetek ten może wzrosnąć do 29,2% (OR 14,9), a przy ich współwystępowaniu – do 40–57%. Zgodnie z wytycznymi Europejskiego Towarzystwa Endoskopii Przewodu Pokarmowego (European Society of Gastrointestinal Endoscopy; ESGE) jedynie trzy czynniki związane z pacjentem są uznawane powszechnie: podejrzenie dysfunkcji zwieracza Oddiego (sphincter of Oddi dysfunction; SOD) (OR 4,09), płeć żeńska (OR 2,23) oraz wcześniejszy wywiad zapalenia trzustki (OR 2,46). Kolejne trzy czynniki związane są z samym zabiegiem: próba kaniulacji trwająca powyżej 10 minut (OR 1,76), więcej niż jedna próba wprowadzenia prowadnicy (OR 2,77) (1,79–4,30) oraz podanie kontrastu do przewodu trzustkowego (OR 2,2) (1,60– 3,01). Badania analizujące skumulowane ryzyko wynikające ze współwystępowania różnych czynników ryzyka podkreślają: rolę płci żeńskiej, trudności w kaniulacji, średnicę PŻW <5 mm, młody wiek oraz wiele innych czynników. Niestety doniesienia opublikowane do tej pory wykazywały, że wielkość prób pacjentów z wieloma czynnikami ryzyka jest stosunkowo niewielka, nawet w dużych badaniach. Dlatego wiedza oparta na dostępnych publikacjach jest niekompletna i istnieje konieczność dalszej analizy zarówno pozostałych czynników ryzyka, jak i skumulowanego ryzyka wynikającego z ich współwystępowania. W oparciu o dostępne obecnie dane należy zachować szczególną ostrożność u pacjentów ze współistnieniem kilku czynników ryzyka. Poza właściwą kwalifikacją chorych trzeba uwzględnić użycie prowadnicy, wczesną konwersję do nacięcia, zapobiegawcze stentowanie przewodu Wirsunga i doodbytnicze podanie NLPZ.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Metoda Stoppy – zapomniana operacja

Wstęp: Leczenie chorych z nawrotowymi przepuklinami pachwinowymi niewątpliwie sprawia trudności. Przyczyniają się do tego utrudnione warunki anatomiczne po nierzadko wielokrotnych już interwencjach chirurgicznych, niepełna dokumentacja oraz utrata wiary we własne siły po uprzednich niepowodzeniach w leczeniu chorego. U pacjentów, którzy operowani byli z dostępu przedniego, tak jak w Polsce, gdzie jest to najczęstsza metoda wobec wciąż małej popularności metod laparoskopowych, European Hernia Society zaleca zaopatrzenie przepukliny nawrotowej z dostępu tylnego. Bywa to nie lada wyzwaniem nawet dla chirurga o  dużym doświadczeniu i  wyjątkowym zacięciu herniologicznym. Bazując na doświadczeniu własnym pragniemy przypomnieć zapomnianą w Polsce operację Rene Stoppy, po której, wg autora metody, nawrotowość wynosi poniżej 1%. Materiały i  metody: Nasz skromny materiał, którego dotyczy niniejsza praca obejmuje siedmiu mężczyzn operowanych wiernie według opisywanej techniki w ciągu ostatnich trzech lat w Klinice Chirurgii Ogólnej, Endokrynologicznej i Onkologii Gastroenterologicznej. Jedynymi odstępstwami było zastosowanie siatki polipropylenowej zamiast poliestru oraz dodatkowe użycie kleju histoacrylowego dla zamocowania siatki u trzech chorych. Dbając o dokładną hemostazę, zrezygnowaliśmy z zakładania drenu Redona nad siatką. Wyniki: U operowanych powyższą metodą chorych nie zaobserwowano nawrotu przepukliny. Powikłania, które opisujemy dotychczas nie wymagały interwencji chirurgicznej, ani nie wpłynęły na komfort życia chorego. Wnioski: Wieloletnia praktyka w stosowaniu metody Stoppy na świecie dowiodła, że jest bezpieczną dla chorego operacją zapobiegającą nawrotom i według autorów, powinna być w Polsce spopularyzowana

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Dostępy żywieniowe u pacjentów leczonych dojelitowo w warunkach domowych

Żywienie dojelitowe w warunkach domowych jest związane z wytworzeniem dostępu do przewodu pokarmowego , dzięki któremu możliwy jest ten rodzaj terapii. Złoty standard w żywieniu dojelitowym to PEG , inne rodzaje dostępu to: zgłębniki, gastrostomia i jejunostomia. W artykule przeanalizowano przypadki 851 pacjentów leczonych żywieniowo w warunkach domowych w poradni leczenia żywieniowego Nutrimed Górny Śląsk. Opisano, jak w praktyce wygląda rozkład dostępów żywieniowych u pacjentów w momencie kwalifikowania ich do leczenia w poradni żywieniowej (PEG – 47,35%, gastrostomia – 18,91%, zgłębnik – 17,39%,jejunostomia – 16,33% ), oraz jak zmienia się on u pacjentów leczonych przez pewien czas w poradni. Do badania zakwalifikowano chorych po co najmniej 3-miesięcznej terapii (druga ocena: PEG – 37,01%, gastrostomia – 31,13%, zgłębnik – 16,98%, jejunostomia – 15,86%). Opisano strukturę zmian, przeanalizowano, w jakim trybie i gdzie odbywała się wymiana lub zamiana dostępu żywieniowego. Wnioski: największe zmiany ilościowe – we wszystkich grupach chorych – dotyczyły pacjentów z PEG i gastrostomią. W większości przypadków można podjąć interwencję związaną z wymianą dostępu do przewodu pokarmowego w domu pacjenta.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Kształtowanie się instytucji obrony obligatoryjnej w świetle ostatnich zmian kodeksu postepowania karnego

Przedmiotem artykułu jest wskazanie ewolucji zakresu obrony obligatoryjnej w polskim postępowaniu karnym. Autorka przybliża problematykę tematu obrony obowiązkowej od uregulowań kodeksu postępowania karnego z 1928 roku. Następnie
omówione zostały treści przepisów o obronie obowiązkowej kodeksu postępowania
karnego z 1969 roku. Szczególna uwaga zostaje zwrócona na aktualne przepisy oraz
zmiany w zakresie instytucji obrony obowiązkowej, które zgodnie z ustawą z dnia
27 września 2013 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw55, zmieniają w sposób istotny zakres przedmiotowy i podmiotowy
omawianej instytucji. W artykule przedstawiono analizę zmian przepisów kodeksu
postępowania karnego w kwestii obrony obligatoryjnej. Dokonana została również
ocena ostatniej nowelizacji w zakresie wskazanych gwarancji kodeksowych oskarżonego, oraz konsekwencji wynikających ze zmian.

Czasopismo: Ius Novum
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne