rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
PRACA SOCJALNA W KONTEKŚCIE CYBERPRZEMOCY W ODNIESIENIU DO SŁOWACJI

Celem podjętego tematu jest analiza zjawiska cyberprzemocy w kontekście pracy socjalnej, problemów wiktymologicznych oraz analizy procesu nękania poprzez sieć Internet. Autorzy przedstawiają problem cyberprzemocy definicyjnie oraz z punktu widzenia międzynarodowych badaczy tej problematyki aby uwypuklić możliwość dyskusji na temat tworzenia zawodu pracownika socjalnego w środowisku szkolnym na Słowacji. Autorzy identyfikują uczestników cyberprzemocy, tj. agresora i ofiarę cyberprzemocy z perspektywy pracy socjalnej. W artykule ukazano negatywne konsekwencje cyberprzemocy na rozwój dzieci i młodzieży oraz sposoby społecznego zapobiegania cyberprzemocy. Obecnie posiadanie komputera i stałe połączenie z Internetem nie jest przywilejem. Każdy może korzystać z komputera, od dzieci, studentów i dorosłych po seniorów. Komputery są prawie wszędzie. Możliwości korzystania z Internetu stale się zwiększają. Dla wielu osób komputery stają się niezastąpione, niektóre osoby pracują przez Internet. Ostatnio sieci społecznościowe stają się coraz bardziej popularne, ludzie spotykają się w różnych wirtualnych grupach i dzielą się informacjami o sobie. Zwiększa to jednak ryzyko niewłaściwego wykorzystania powierzonych informacji, co może tworzyć różnego rodzaje niepożądane zjawiska, zwane cyberprzemocą. praca socjalna, pracownik socjalny, cyberprzemoc, agresor, ofiara, zapobieganie

Czasopismo: International Journal of Legal Studies (IJOLS)
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki prawne
DZIAŁALNOŚĆ ADAPTACYJNA ALA GORE'A W PODEJŚCIU DO BEZPIECZEŃSTWA EKOLOGICZNEGO

Al Gore to soft power polityki światowej, którego działalność na rzecz bezpieczeństwa ekologicznego została uhonorowana, kiedy w 2006r. zdobył Oskara za film dokumentalny „Niewygodna prawda”, a w 2007r. otrzymał Pokojową Nagrodą Nobla. Były 45. wiceprezydent USA to protekcjonista przełomu XX/XXI wieku na rzecz walki z negatywnymi skutkami globalnego ocieplenia. W dobie współczesnych zagrożeń pogarsza się stan środowiska świata, gdzie z jednej strony mamy do czynienia z brakiem realizacji zasad zrównoważonego rozwoju, a z drugiej z cywilizacyjną katastrofą ekologiczną. Al Gore w swojej działalności edukacyjnej mówi o braku: rozumu, logiki i prawdy. W jego ujęciu zwyciężają media elektroniczne ze swoim przekazem „osobistych odczuć” w analizowaniu decyzji USA, które są związane m.in. z brakiem bezpieczeństwa ekologicznego w Afryce. Działalność adaptacyjna Ala Gore'a związana jest z propagowaniem i przestrzeganiem ekologicznych postaw życia i dla życia - to wartość naukowa i praktyczna w odniesieniu do bezpieczeństwa ekologicznego świata. Celem artykułu jest przedstawienie w ujęciu politologiczno - prawnym problemu bezpieczeństwa ekologicznego w działalności edukacyjnej byłego 45. wiceprezydenta USA, w zakresie wprowadzenia ograniczeń służących zmniejszaniu negatywnych skutków globalnego ocieplenia dzięki stale prowadzonemu polemicznemu dyskursowi. Zastosowanie metody analizy decyzyjnej pozwoli na przedstawienie decyzji podejmowanych przez Ala Gore'a. Metoda ta przy specyfice artykułu posłuży do identyfikacji celów byłego 45. wiceprezydenta USA przedstawianych w jego działaniach adaptacyjnych związanych z bezpieczeństwem ekologicznym, a następnie do wskazania sytuacji, które doprowadziły do podjęcia danych decyzji i jego wyboru działania. Al Gore, zmiany klimatu, bezpieczeństwo, sprawiedliwość, realizm, bezpieczeństwo ekologiczne

Czasopismo: International Journal of Legal Studies (IJOLS)
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki prawne
Przekraczanie granic składni semantycznej Stanisława Karolaka

Autorki, uczestniczki konwersatorium nt. „Składnia konfrontatywna wyrażeń predykatywnych w języku polskim, francuskim i włoskim”, prowadzonym przez Stanisława Karolaka w latach siedemdziesiątych, postanowiły zaproponować rozszerzenia koncepcji składni PSPA (podstawowej struktury predykatowo-argumentowej). Wybrały predykaty nakłaniania, bo takimi zajmowały się w czasie prac z Profesorem Karolakiem (zob. bibliografia). W tym celu zbudowały abstrakcyjną strukturę predykatowo-argumentową dla większej klasy, uchylając wymóg identyczności rdzenia, także różnice w treści poszczególnych predykatów, powiedzieć zatem można, że to model pojęcia nakłaniania. Zasadność wiązania różnordzennych wykładników abstrakcyjnego predykatu tłumaczą semantyczne restrykcje morfologiczno-składniowe, zatem zaproponowany model można nazwać schematem myślowym podpartym składnią paradygmatyczną. W modelu mieści się powodować, co jest wyraźnym sygnałem, że predykaty nakłaniania należą do ogólniejszej klasy kauzatywów. Żeby odrzucić bogactwo różnych typów kauzacji, stosują filtr morfologiczno-składniowy.W dalszej części tekstu autorki proponują wewnętrzny podział pojęcia nakłaniania na podstawie wykładników składniowych i morfologicznych. Tak więc osobną klasę tworzą predykaty korzyści dla x-a (prosić, błagać, dawne modlić kogoś o coś); inną grupę tworzą wyrażenia predykatywne typu radzić, zalecać, podszeptywać, w których zdarzenie skutkowe jest korzystne dla y-a; wyraźnie kształtuje się klasa predykatów znaczeniu ‘x działa intencjonalnie, aby y nie robił Z2’ (odciągać, odwodzić, ostrzegać, wyperswadować, zabraniać, powstrzymywać). Najwięcej uwagi poświęcają klasie predykatów uwzględniających wartościowanie, zwłaszcza wartościowanie negatywne: podpuszczać, judzić, podżegać itd. Zaproponowany w artykule model pozwala zakreślić i zinterpretować interesujący nas obszar języka nie tylko we współczesnej polszczyźnie, ale również w polszczyźnie historycznej, co więcej - daje się stosować do studiów konfrontatywnych.

Czasopismo: Linguistica Copernicana
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: językoznawstwo
Numeralia – pars orationis?

Autorka wyróżnia trzy typy jednostek semantycznych sformalizowanych w zasobie leksykalnym języków naturalnych: orzeczenia, shiftersy i nazwy własne. Omówiona zostaje przez autorkę pozycja liczebników umiejscowionych pomiędzy orzeczeniem i shiftersami, które powinny być traktowane jako orzeczenia.

Czasopismo: Linguistica Copernicana
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: językoznawstwo
Argumenty i modyfikatory – głos w dyskusji

W artykule po raz kolejny rozważane jest rozróżnienie między argumentami a modyfikatorami w strukturze czasownika. Autorka podkreśla ważność i niezbywalność tej językowej opozycji, stwierdzając, że ma ona charakter semantyczny, a zatem nie może zostać wykryta ani uchwycona w satysfakcjonujący sposób wyłącznie za pomocą testów formalnych. W opracowaniu dyskutowane są przykłady budzące kontrowersję, poddaje się też weryfikacji wybrane testy diagnostyczne, jak również przedstawia się nowe argumenty na rzecz tytułowego rozróżnienia.

Czasopismo: Linguistica Copernicana
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: językoznawstwo
Model składni semantycznej w badaniach historycznojęzykowych. Możliwości i perspektywy

W artykule autorka stawia pytanie, czy jest możliwe zastosowanie modelu składni semantycznej do badań diachronicznych. W dotychczasowych opracowaniach składni historycznej dominowały dwa kierunki badawcze: składnia tradycyjna i strukturalizm. Ich metodologia tylko w pewnym zakresie pozwalała opisać zjawiska występujące w rozwoju konstrukcji syntaktycznych polszczyzny. Autorka odnosi model wypracowany przez autorów „Gramatyki współczesnego języka polskiego” do koncepcji opisu składni średniowiecznej stworzonej przez Z. Krążyńską, T. Mikę i A. Słobodę. Celem artykułu jest wskazanie tych zjawisk składniowych, w wypadku których jest to możliwe oraz tych elementów modelu, które wymagają modyfikacji, by stać się użytecznym narzędziem do interpretacji faktów językowych ujmowanych historycznie. Tekst jest kolejnym głosem w toczącej się dyskusji na temat relacji diachronia – synchronia.

Czasopismo: Linguistica Copernicana
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: językoznawstwo
Makroskładnia – wypowiedzeniowe struktury syntaktyczne

Celem artykułu jest przedstawienie ogólnej charakterystyki wybranych struktur syntaktycznych (tradycyjnie przyporządkowywanych do składniowego poziomu języka) jako struktur reprezentujących realizację zdania (parole). Wprowadzam termin makroskładnia, następnie odróżniam poziom wypowiedzenia i poziom zdania oraz opisuję pewne struktury, które – zgodnie z tym, co obserwujemy w języku – z semantycznego punktu widzenia są ściśle powiązane z poziomem wypowiedzenia, por. apozycja, człony równorzędne, zdanie względne.

Czasopismo: Linguistica Copernicana
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: językoznawstwo
Próby formalizacji zdań opartych na predykatach rzeczownikowych języka polskiego

Z uwagi na potrzeby związane z automatycznym przetwarzaniem języka w niniejszym artykule zwracamy uwagę na konieczność stosowania metod formalnych w językoznawstwie, a w szczególności na wymóg kodowania opisów w słownikach. W szczególności przedstawiamy rezultaty prac własnych, które są związane z budowanym od pewnego już czasu słownikiem predykatów rzeczownikowych języka polskiego. Ponieważ słownik przeznaczony jest do zastosowań komputerowych, hasła słownikowe otrzymały formę sformalizowaną uwzględniającą polisemię formy oraz łączliwość elementów w zdaniu elementarnym. Słownik ma charakter leksykonu gramatycznego.

Czasopismo: Linguistica Copernicana
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: językoznawstwo
Kontrastywne badanie właściwości semantyczno-składniowych czasowników w perspektywie leksykograficznej

Autorzy przedstawiają założenia i problemy wynikające z realizacji projektu badawczego, którego przedmiotem jest porównawcza analiza gramatycznych schematów eksplikacji struktur propozycjonalnych, zakodowanych w znaczeniu czasowników mentalnych i sentymentalnych współczesnego języka bułgarskiego, polskiego i rosyjskiego. Opierając się na teorii składniowej autorstwa Stanisława Karolaka (1984; 2002), autorzy wytworzyli zintegrowane słowniki syntaktyczne czasowników danych klas w trzech językach, co stanowi bazę ich badania kontrastywnego. W artykule wskazano najważniejsze problemy rozwiązywane w projekcie badawczym – dotyczą one opisu zjawiska polisemii w perspektywie składniowej, segmentacji hasła słownikowego, składniowej interpretacji temporalności wewnętrznej, realizacji diatezy, a także dopuszczalności różnych stopni wyzerowania pozycji argumentu propozycjonalnego.

Czasopismo: Linguistica Copernicana
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: językoznawstwo
Jaki właściwie jest dziwny świat? O znaczeniu przymiotnika dziwny i jego bliskoznaczników

Głównym przedmiotem badań w niniejszym artykule jest przymiotnik dziwny występujący w najczęstszej dla niego pozycji, tj. przy rzeczowniku. Celem analizy jest opis jego znaczenia prowadzący do sformułowania definicji semantycznej. Środkiem do niego jest charakterystyka łączliwości tego wyrażenia ukierunkowana na wskazanie ewentualnych ograniczeń selekcyjnych nałożonych na rzeczowniki mogące przy nim występować. Sformułowaniu zasadniczych hipotez semantycznych służy także porównanie rozpatrywanych właściwości leksykalnych centralnego przymiotnika dziwny z predykatami o podobnym znaczeniu, tj. wyrażeniami dziwaczny, nietypowy, osobliwy i specyficzny.

Czasopismo: Linguistica Copernicana
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: językoznawstwo
'Dla odmiany' – fraza przysłówkowa i komentarz metatekstowy (na tle konstrukcji dla + NP)

Celem artykułu jest określenie statusu wyrażenia dla odmiany w języku polskim, zarówno na poziomie przedmiotowym języka (analizowanym w perspektywie semantyczno-składniowej), jak i na poziomie metatekstu (opisywanym w terminach funkcjonalnych). Tłem dla przeprowadzanych analiz są wyrażenia typu dla zdrowia, dla zabawy oraz dla przykładu, dla przypomnienia. Uzyskane wyniki potwierdzają, że użycia dla odmiany reprezentują: 1) połączenie syntaktyczne, stanowiące realizację dwóch schematów: a) zrobić coś [dla _ {np. odmiany (od czegoś)}], b) [(zrobić coś1)] dla _ {np. odmiany} (zrobić coś2) i 2) metatekstową jednostkę języka dla odmiany.

Czasopismo: Linguistica Copernicana
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: językoznawstwo
Odimiesłowowe wyrażenia metatekstowe z segmentem 'nie' w języku polskim – status językowy i funkcje

Przedmiotem analiz w artykule są wyrażenia metatekstowe homograficzne z formami imiesłowów przysłówkowych wybranych czasowników, takie jak np. nie mówiąc o_, nie wspominając o_, nie wytykając_, nie wdając się w_, nie schlebiając_, nie licząc_. Celem badań było ustalenie, jakie zmiany semantyczno-składniowe towarzyszą procesowi leksykalizacji/deleksykalizacji oraz gramatykalizacji tych wyrażeń, a także czy można wskazać klasy czasowników, których formy imiesłowowe są predystynowane do uczestniczenia w tym procesie. Uwzględniona została także rola wnioskowania opartego na uogólnionej implikaturze konwersacyjnej w interpretacji wypowiedzeń z tymi wyrażeniami.

Czasopismo: Linguistica Copernicana
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: językoznawstwo
Czasownik 'mieć' – jednostka elementarna czy wykładnik operacji?

Celem artykułu jest opisanie problemów związanych z czasownikiem mieć, który przez wielu badaczy jest uznawany za jednostkę reprezentującą pojęcie elementarne, obecne na przykład w znaczeniu czasownika stracić. Ustalenie kształtu jednostek konstytuowanych przez mieć nastręcza jednak wielu kłopotów (ze względu na jego szeroką dystrybucję).Autorka analizuje jedynie te konteksty, w których mieć wchodzi w relację z czasownikiem stracić, takie jak: Janek ma samochód /żonę /nogę /pewność. vs. Janek stracił samochód /żonę /nogę /pewność, i próbuje wskazać jednostki języka zawierające formę mieć (których realizację stanowią analizowane wypowiedzi) wraz z liczbą otwieranych przez nie pozycji.Rezultatem analizy jest wyróżnienie trzech jednostek języka o następującym kształcie: [ktośi] ma [cośj] (kandydat do statusu wykładnika pojęcia elementarnego), jak również [ktośi/cośj] ma [cośk] i [ktośi] ma [kogośj] (które mogą być definiowane za pomocą prostszych pojęć i, według autorki, stanowią wykładniki operacji).

Czasopismo: Linguistica Copernicana
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: językoznawstwo
Eksplicytność a implicytność w świetle analizy korpusowej (meta)tekstu

W niniejszym artykule zostały poddane analizie różnice w opisie powiązań tekstowych (relacji dyskursywnych) w badaniach korpusowych, w szczególności w odniesieniu do kwestii użycia ustanawiających je markerów dyskursywnych – wyrażeń wiążących ze sobą kolejne fragmenty tekstu i niosących informacje o charakterze tych powiązań. Tekst przedstawia trzy koncepcje opisu eksplicytności i implicytności przekazu treści: Rhetorical Structure Theory, Penn Discourse Treebank i propozycję autorską oraz wskazuje konsekwencje poszczególnych rozwiązań. Analiza relacji z partykułami jako wyrażeniami metatekstowymi zdefiniowanymi zgodnie ze „Słownikiem gniazdowym partykuł polskich”, przeprowadzona na potrzeby korpusu polskiego ujawnia możliwość ujęcia eksplicytności jako obecności w tekście reprezentacji elementów struktury informacyjnej ukształtowanej przez użycie danej partykuły, a implicytności jako braku reprezentacji pewnych elementów tego typu.

Czasopismo: Linguistica Copernicana
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: językoznawstwo
Negatywna nieprzeźroczystość. O predykatach przesądzających fałsz implikowanego zdania

Artykuł poświęcony jest analizie czasowników przesądzających fałsz zdań wymaganych składniowo bądź implikowanych semantycznie ze względu na pojęcia niefaktywności (Kiparscy 1970) oraz implikatywności (Karttunen 1971). Kategorie te są obecne w literaturze przedmiotu od bez mała półwiecza. Tymczasem konfrontacja dobrze znanych (wydawałoby się) idei z materiałem językowym przynosi niespodziewane rezultaty. Okazuje się, że aparat pojęciowy służący do opisu faktywności zawiera luki domagające się uzupełnienia. W artykule stawia się tezę, że zasadnicza dychotomia między wyrażeniami niefaktywnymi opiera się na opozycji ze względu na umiejscowienie i funkcję (temat nadrzędny vs. temat cząstkowy) tematyzowanej askrypcji w strukturze treści predykatu. Przypadek czasownikowych wykładników fałszu unaocznia, że wśród niefaktywów można wyróżnić następujące podklasy: i) niefaktywy nieprzesądzające ani fałszu, ani prawdziwości implikowanego zdania; ii) niefaktywy przesądzające fałsz implikowanego zdania w remacie swojej struktury semantycznej, iii) niefaktywy przesądzające fałsz implikowanego zdania w części tematycznej struktury znaczeniowej; iv) niefaktywy, w których fałszywa askrypcja stanowi temat cząstkowy.

Czasopismo: Linguistica Copernicana
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: językoznawstwo
Fakty i mity o „faktach”. W związku z artykułem M. Danielewiczowej „Niepodważalne fakty. Jak o nich mówimy?” (Poradnik Językowy 2017/9)

Artykuł jest głosem w dyskusji nad semantyką polskich wyrażeń ze słowem fakt, polemicznym wobec ujęć „obiektywistycznych”, upatrujących w „faktach” zrealizowane stany rzeczy, niezależne od tego, jak je ujmują podmioty mówiące; w szczególności odwołuje się do artykułu M. Danielewiczowej (PJ 2017/9) na ten temat. Obydwa ujęcia są zakorzenione w tradycji semantyki strukturalistycznej i obydwa dotyczą współczesnego znaczenia faktu (w różnych odsłonach językowych). W artykule uzasadnia się, że interpretacja „faktu” jako obiektu mówienia (zgodnie z wiedzą nadawcy) ma zarówno mocniejsze oparcie w świadectwach językowych, jak i większą skuteczność na gruncie analizy leksykalnej; stanowi ona bowiem dobry interpretacyjny punkt wyjścia zarówno dla znaczenia „stricte obiektywnego” (fakt ≈ to, co zaszło lub zachodzi), typowo wskazywanego w słownikach, jak i dla powszechnych obecnie zastosowań tego słowa, w których ono w jakiś sposób maskuje hipotezy lub subiektywne sądy nadawcy. Z tego drugiego zdają sprawę pragmatyczne mechanizmy mówienia, znaczenie „obiektywne” jest natomiast interpretowane jako efekt przesunięcia metonimicznego (wskazanie w mówieniu na określony stan rzeczy → sam ten stan rzeczy).

Czasopismo: Linguistica Copernicana
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: językoznawstwo
Wilhelm von Humboldt a Jan Baudouin de Courtenay i Ferdinand de Saussure: filozoficzne podstawy nowożytnej myśli lingwistycznej

Celem artykułu jest próba syntetycznego i konfrontacyjnego nakreślenia poglądów odnoszących się do teorii języka Humboldta, Baudouina i Saussure’a. Autor wskazuje na zależności między tymi koncepcjami, a także śledzi najważniejsze związki między uczonymi. Ostatecznie formułuje hipotezę wyjaśniającą relacje pomiędzy doktrynami. Koncepcje języka Humboldta, Baudouina i Saussure'a nawiązują do hipotezy Kanta głoszącej, że przedmioty doświadczenia stanowią wytwór umysłu, co trzeba uznać za jedną z postaci idealizmu.

Czasopismo: Linguistica Copernicana
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: językoznawstwo
Informatyczne technologie języka – wyzwania dla polskiej lingwistyki. Na przykładach z badań własnych

W niniejszym artykule przedstawiamy wybrane prace ilustrujące złożoność i różnorodność problemów, z którymi konfrontowani są twórcy systemów z kompetencją językową. Przegląd szczegółowy obejmuje wybór informatycznych technologii języka naturalnego w ramach projektów realizowanych w Zakładzie Lingwistyki Informatycznej i Sztucznej Inteligencji UAM w ostatnim 30-leciu. Są to przede wszystkim prace z zakresu tworzenia zasobów leksykalnych, gramatycznych i semantycznych oraz systemów z kompetencją językową. Celem przeglądu jest ilustracja, konkretnymi zadaniami, wybranych wyzwań, przed którymi stanęła w drugiej połowie XX wieku lingwistyka polska. Jednocześnie staramy się zwrócić uwagę na fakt, że większość z tych wyzwań jest i nadal będzie aktualna. Przegląd ten nie pretenduje do kompletności, w szczególności nie obejmuje całego, bardzo ważnego sektora przetwarzania mowy.

Czasopismo: Linguistica Copernicana
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: językoznawstwo
Some remarks on stress and reduction correlations in Spanish

Kilka uwag na temat korelacji między akcentem a redukcją głosek w języku hiszpańskimJak powszechnie wiadomo, w języku hiszpańskim występuje wiele procesów redukcji spółgłosek. Jednocześnie, system samogłoskowy tego języka jest dość prosty. Obejmuje on 5 stabilnych, równomiernie rozłożonych fonemów, których realizacje są niezmienne bez względu na akcent wyrazowy czy intonację. Na uwagę zasługuje natomiast fakt, że w niektórych dialektach języka hiszpańskiego zaobserwować można redukcję samogłosek w postaci ubezdźwięcznienia, ale bez jednoczesnego występowania zmian spółgłoskowych o charakterze lenicyjnym. Biorąc pod uwagę taką a nie inną dystrybucję procesów redukcyjnych, można dojść do wniosku, że redukcja spółgłosek wyklucza redukcję samogłosek i odwrotnie. Pomiędzy omawianymi dwoma typami zjawisk zachodzi zatem ciekawa zależność, którą warto zbadać pod względem produkcyjnym, percepcyjnym, akwizycyjnym i typologicznym. Szereg badań z zakresu percepcji i produkcji samogłosek przez użytkowników rodzimych języka hiszpańskiego wskazuje na to, że systemy o mało rozbudowanym inwentarzu samogłosek i rytmie sylabicznym polegają na innych sygnałach niż typologicznie inne języki przy rozpoznawaniu akcentu i melodii (jakości samogłoski). Nawet niewielkie zmiany jakościowe i akcentowe wpływają zaś negatywnie na zrozumienie poszczególnych elementów leksykalnych i znacznie zaburzają procesy przetwarzania mowy.

Czasopismo: Linguistica Copernicana
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: językoznawstwo
Epistemic modality expressed through modal verbs in Albanian

Modalność epistemiczna wyrażana czasownikami w języku albańskimArtykuł ma na celu analizę znaczeń epistemicznych wyrażanych za pomocą czasowników modalnych w języku albańskim, opartych na współczesnych semantycznych teoriach modalności. W artykule przyjęte zostało podejście Huddlestona i Pulluma, a mianowicie trójstronny system modalności epistemicznej, deontycznej i dynamicznej. Modalność epistemiczna wyraża nastawienie mówiącego do prawdziwości sytuacji przeszłych bądź teraźniejszych. Według Huddlestona i Pulluma (2002) siła zaangażowania mówiącego stanowi podstawę do rozróżnienia pomiędzy modalnymi pojęciami konieczności i możliwości. W języku albańskim obie te kategorie zostały wyrażone za pomocą czasownika modalnego ‘mund’ określającego możliwość i ‘duhet’ określającego konieczność. Niestety standardowe gramatyki albańskie wciąż poświęcają zbyt mało uwagi lub też wcale nie skupiają się na ogólnym pojęciu modalności. Przedstawione badanie jest pierwszą próbą bardziej szczegółowej klasyfikacji jednostek strukturalnych modalności epistemicznej. Szczególny nacisk położony jest na główne epistemiczne czasowniki modalne. W artykule została także przeanalizowana frekwencja użycia i rodzaj modalności epistemicznej związanej z czasownikami modalnymi duhet, mund i do. Ponadto rozpoznane i scharakteryzowane zostały również inne typy czasowników wyrażających modalność epistemiczną.

Czasopismo: Linguistica Copernicana
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: językoznawstwo