rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Wpływ temperatury liofilizacji i metod suszenia na wybrane właściwości suszonej dyni

Dynia jest warzywem bogatym w składniki odżywcze, przez co może być dopełnieniem zdrowej, zbilansowanej diety. Ze względu na sezonowość upraw i nietrwałość surowca istotne jest przedłużanie trwałości dyni. Za metodę utrwalania umożliwiającą uzyskanie produktu o bardzo dobrej jakości uważana jest liofilizacja. Na skutek usunięcia wody w niskiej temperaturze większość reakcji mikrobiologicznych ulega zatrzymaniu, co pozwala otrzymać produkt o wysokiej jakości. W pracy przedstawiono wpływ temperatury liofilizacji i metody suszenia na wybrane właściwości fizyczne suszonej dyni. Zamrożone kostki dyni poddawano liofilizacji przez 24 godziny przy stałym ciśnieniu równym 63 Pa oraz ciśnieniu bezpieczeństwa 103 Pa i temperaturze półek 10, 40 i 70oC. Wykonano także suszenie konwekcyjne (temperatura 50°C) i próżniowe (temperatura 50°C, ciśnienie 4 kPa). W otrzymanych suszach oznaczano: zawartość i aktywność wody, barwę, skurcz, porowatość, właściwości sorpcyjne. Wykazano, że temperatura liofilizacji nie wpływa znacząco na wskaźniki barwy i skurcz gotowego produktu. Liofilizacja w temperaturze 70oC umożliwia otrzymanie suszu o najniższej aktywności wody. Najwyższą porowatością cechowały się liofilizaty otrzymane przy zastosowaniu temperatury 10oC. Podwyższenie temperatury procesu liofilizacji powodowało wzrost właściwości sorpcyjnych suszonej dyni. Liofilizacja umożliwia otrzymanie suszu o najniższej aktywności wody i skurczu oraz największej porowatości. Suszenie próżniowe skutkowało najlepszym zachowaniem barwy gotowego produktu, ale większym skurczem. Suszenie konwekcyjne powoduje bardzo duży skurcz i obniżenie porowatości materiału i pogorszenie zdolności sorpcyjnych.

Czasopismo: Acta Agrophysica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Właściwości sorpcyjne wybranych gatunków ryżu

W pracy wyznaczono izotermy adsorpcji i desorpcji wody dla wybranych gatunków
ryżu metodą statyczno-eksykatorową w temperaturze 25°C, w zakresie aktywności wody od
0,113 do 0,932 (adsorpcja) i od 0,810 do 0,113 (desorpcja). Do badań użyto ryż długoziarnisty
biały, brązowy, czerwony, czarny i biały parzony. Stwierdzono, że izotermy adsorpcji i desorpcji
wody badanych gatunków ryżu miały kształt sigmoidalny i zgodnie z klasyfikacją Brunauera i in.
odpowiadały II typowi izoterm. Do opisu izoterm adsorpcji i desorpcji wody zastosowano modele
Oswina, GAB, Lewickiego i Pelega. Modele GAB, Lewickiego i Pelega bardzo dobrze opisywały
otrzymane izotermy adsorpcji i desorpcji wody. Obliczony średni błąd kwadratowy (RMS) nie
przekroczył 6,5 %. Wszystkie izotermy wykazały pętlę histerezy, przy czym największą pętlą histerezy
charakteryzował się ryż biały parzony, a najmniejszą ryż czarny. Zawartość wody w monowarstwie
wyznaczona w modelu GAB była większa w procesie desorpcji niż w procesie adsorpcji wody
dla wszystkich badanych gatunków ryżu. Ryż biały posiadał największą zawartość wody w monowarstwie
w obu procesach (7,182 g wody·100 gˉ¹ s.m. – adsorpcja; 11,162 g wody·100 gˉ¹ s.m. – desorpcja). Największą powierzchnię właściwą posiadał ryż biały (254,7 m²·gˉ¹ s.m.), a najmniejszą
ryż biały parzony – 158,0 m²·gˉ¹ s.m.

Czasopismo: Acta Agrophysica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Zmiany w plonowaniu, zawartości fosforu i siarki w rutwicy wschodniej (Galega orientalis Lam.) i w glebie w warunkach stosowania 15N

Trzyletnie doświadczenie polowe przeprowadzono na polu doświadczalnym
należącym do Uniwersytetu Przyrodniczo-Humanistycznego w Siedlcach. Azot 15N o wzbogaceniu
10,3 at % stosowano w formie 15(NH4)2SO4 w ilości 1,66g na 1 m2 wczesną wiosną. W każdym
roku badań zbierano trzy pokosy rośliny testowej w fazie pąkowania. Zawartość fosforu i siarki
w roślinie testowej i w glebie oznaczono metodą ICP-AES na spektrofotometrze emisyjnym z plazmą
wzbudzaną indukcyjnie. Następnie obliczono pobranie fosforu i siarki z plonem rośliny testowej.
W warunkach stosowania 15N wystąpiło zmniejszenie plonu, zawartości fosforu w biomasie
kolejnych pokosów rutwicy wschodniej i w kolejnych latach badań oraz zmniejszenie pobrania
fosforu i siarki z plonem. Zawartość siarki zwiększała w pierwszego kolejnych pokosach rutwicy.
W kolejnych latach badań oznaczano w glebie mniejszą zawartość fosforu i siarki.

Czasopismo: Acta Agrophysica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wpływ wapnowania i dodatku materiałów organicznych na zawartość wybranych metali w kupkówce pospolitej uprawianej na glebie zanieczyszczonej niklem

W dwuletnim doświadczeniu wazonowym badano wpływ wapnowania i stosowania odpadowych materiałów organicznych – słomy i węgla brunatnego na zawartość miedzi, cynku i żelaza w kupkówce pospolitej uprawianej na glebie w różnym stopniu zanieczyszczonej niklem. W I roku badań wapnowanie niejednoznacznie różnicowało zawartość metali w roślinach testowych, natomiast w roku II spowodowało wyraźne ich obniżenie. Dodanie słomy i węgla brunatnego spowodowało wzrost zawartości Cu i Fe w roślinach testowych w obu latach badań oraz Zn w II roku eksperymentu. Nie wykazano wpływu zróżnicowanej zawartości Ni w glebie na zawartość Cu i Zn w biomasie roślin testowych w obu latach badań. Antagonizm jonowy wykazano tylko między Ni i Fe.

Czasopismo: Acta Agrophysica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wpływ aglomeracji i powlekania odżywek w proszku dla niemowląt na stabilność niezbędnych nienasyconych kwasów tłuszczowych

Odżywki w proszku dla niemowląt są to mieszaniny wieloskładnikowe. Celem pracy było zbadanie wpływu aglomeracji i powlekania na stabilność niezbędnych nienasyconych kwasów tłuszczowych w odżywkach w proszku dla niemowląt. Badany materiał stanowiły następujące produkty: mleko w proszku odtłuszczone, preparaty niezbędnych nienasyconych kwa-sów tłuszczowych: Ropufa’’10’’ n-3, Food Powder S/SD i Ropufa’’10’’ n-6, Food Powder. Przed-miotem badań były: mieszaniny, ich aglomeraty przed i po powleczeniu. Dla każdej z nich określono skład kwasów tłuszczowych metodą chromatografii gazowej. Analiza proszków została wykona-na przy użyciu skaningowego kalorymetru różnicowego – DSC. Sporządzono termogramy trzech odżywek i odtłuszczonego mleka w proszku. Na podstawie przebiegu krzywych można zaobserwować odpowiednie piki przemian fazowych w termogramach analizowanych odżywek. Procesy aglomeracji i powlekania nie wpływają znacząco na obniżenie zawartości niezbędnych nienasyconych kwasów tłuszczowych.

Czasopismo: Acta Agrophysica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Zawartość węgla i kationów metali w wybranych odpadach organicznych pod kątem wykorzystania ich do produkcji biogazu

Celem badań była analiza chemiczna odpadów organicznych w celu wykorzystania ich jako wsady do fermentacji metanowej. Badaniami objęto odpady takie jak pomiot indyczy, osad stały Hajdów, podłoże po pieczarkach oraz pozostałość pofermentacyjna stała po odciśnięciu części płynnej i wysuszona pozostałość pofermentacyjna stała i węgiel drzewny pochodzący ze zbiogazowania biomasy w wyniku pirolizy. Badane materiały analizowano na zawartość węgla organicznego oraz miedzi, ołowiu, kadmu, manganu i wapnia. Stwierdzono, że ilości węgla organicznego i analizowanych metali w badanych odpadach oraz osadach pofermentacyjnych było różne. Najwyższą zawartością węgla organicznego charakteryzował się pomiot indyczy. Najwyższą zawartość ołowiu stwierdzono w pomiocie indyczym i w osadzie z Hajdowa, a obecność żelaza w osadzie stałym z Hajdowa.

Czasopismo: Acta Agrophysica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wpływ wilgotności na parametry procesu zagęszczania wybranych roślin energetycznych

Przedstawiono wyniki badań nad określeniem wpływu wilgotności biomasy roślinnej
(miskant cukrowy, spartina preriowa i ślazowiec pensylwański) na parametry zagęszczania.
W szczególności wyznaczono podatność surowca na zagęszczanie oraz jakość uzyskiwanych aglomeratów.
Stwierdzono, że wraz ze wzrostem wilgotności, rośnie gęstość surowca w stanie zsypnym oraz
gęstość materiału w komorze zagęszczania. Wykazano istnienie bardzo silnej liniowej zależności
pomiędzy wilgotnością surowca a podatnością na zagęszczanie (R = 0,98). Stwierdzono, iż najniższe
zapotrzebowanie energii występuje podczas zagęszczania mączki z miskanta (średnio 22,38 Jxg-1),
najwyższe zaś odnosi się do aglomerowania ślazowca i wynosi średnio 29,21 kJxkg-1. Natomiast
odporność mechaniczna aglomeratu przyjmuje najwyższą wartość (0,67 MPa) w odniesieniu do produktu
otrzymanego ze ślazowca o wilgotności 10%.

Czasopismo: Acta Agrophysica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Ocena jakości pieczywa pszennego z udziałem mąki teffu

Celem pracy była ocena możliwości wykorzystania mąki teffu do produkcji pieczywa o niższej zawartości glutenu. Materiał badawczy stanowiły mąka pszenna typu 750, mąka teffu oraz uzyskane pieczywo. Przeprowadzono analizę cech fizyczno-chemicznych mąki pszennej i mąki teffu. Pieczywo wypiekano z różnym udziałem mąki teffu: 0, 6, 12, 18 i 24%. Następnie oceniono jego cechy fizyczno-chemiczne oraz przeprowadzono punktową ocenę jakości. Dodatek mąki z teffu w ilości 24% powodował istotny spadek wydajności pieczywa. Kwasowość miękiszu była uzależniona od dodatku mąki teffu. Im był on wyższy, tym wyższą kwasowość wykazywał miękisz. Dodatek mąki teffu w ilości 6-18% powodował pogorszenie cech tekstury pieczywa po 48h przechowywania. Punktowa ocena jakości pieczywa wykazała, że wzrost dodatku mąki teffu przyczynił się do pogorszenia jego cech sensorycznych. Udział mąki teffu w mieszance nie powinien być większy niż 6%, aby nie powodował pogorszenia cech fizycznych, a w szczególności sensorycznych pieczywa.

Czasopismo: Acta Agrophysica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Właściwości fizyczne proszków na bazie miodu pszczelego otrzymanych metodą suszenia rozpyłowego i sublimacyjnego

Obserwuje się wzrost zainteresowania konsumentów produktami z dodatkiem naturalnego miodu pszczelego. Koncerny spożywcze niechętnie używają naturalnego miodu ze względu na jego lepką konsystencję, utrudnione dozowanie oraz konieczność powtórnego upłynniania po krystalizacji. O wiele bardziej praktyczny w zastosowaniu jest miód w postaci sproszkowanej. Niestety, wysoka zawartość cukrów prostych decyduje o niskiej temperaturze przemiany szklistej i obklejaniu komory suszarniczej podczas suszenia. Celem pracy było otrzymanie proszków na bazie miodu pszczelego metodą suszenia rozpyłowego i sublimacyjnego oraz zbadanie właściwości fizycznych otrzymanych produktów. Roztwory o stężeniu 20 i 30% suchej substancji suszono z dodatkiem maltodekstryny jako nośnika. W otrzymanych proszkach badano zawartość wody, jej aktywność, gęstość nasypową luźną i utrzęsioną, gęstość pozorną, sypkość oraz zwilżalność. W celu określenia morfologii cząstek proszków wykonano zdjęcia mikroskopowe. Proszki otrzymane na drodze suszenia rozpyłowego wykazywały lepsze właściwości fizyczne od proszków wytworzonych sublimacyjne. W proszkach wysuszonych sublimacyjnie zauważono wzrost zawartości i aktywności wody wraz ze wzrostem stężenia roztworu. W proszkach otrzymanych rozpyłowo zawartość i aktywność wody nie zmieniały się statystycznie. Proszki charakteryzowały się dobrą i średnią sypkością oraz błyskawiczną rozpuszczalnością w wodzie.

Czasopismo: Acta Agrophysica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Ciśnieniowe zagęszczanie trocin sosnowych i topolowych – parametry procesu i jakość aglomeratu

Przedstawiono wyniki badań parametrów ciśnieniowego zagęszczania, podatności
surowca na zagęszczanie oraz wytrzymałości mechanicznej aglomeratu trocin sosnowych i topolowych.
Określono wpływ wilgotności materiału na cechy zagęszczania. Wilgotność materiału wynosiła
od 8% do 20%. Do badań wykorzystano maszynę wytrzymałościową ZWICK typ ZO2O/TN25 i
zespół prasujący z matrycą zamkniętą. Maksymalny nacisk jednostkowy wynosił 114 MPa, a prędkość  przemieszczania tłoka 10 mm·min-1. Do analizy przyjęto następujące parametry: gęstość materiału w
komorze, pracę zagęszczania, współczynnik podatności materiału na zagęszczanie, stopień zagęszczenia
i rozprężenia aglomeratu oraz gęstość i odporność mechaniczną aglomeratu. Stwierdzono, że ze
zwiększeniem wilgotności maleje gęstość aglomeratu oraz praca zagęszczania. Wzrost wilgotności
polepsza podatność trocin do aglomerowania oraz pogarsza jakość aglomeratów pod względem ich
wytrzymałości.

Czasopismo: Acta Agrophysica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Aktualnie dominujące przyczyny oraz skutki zakwaszenia gleb użytkowanych rolniczo w Polsce

Celem pracy było określenie aktualnych, przyrodniczych i antropogenicznych przyczyn zakwaszenia gleb użytkowanych rolniczo w Polsce. Zarządzanie odczynem ma istotne znaczenie w przemianach mineralnych składników pokarmowych roślin w glebach, a zwłaszcza ich mobilizacji/immobilizacjii i związanym z tym obiegiem pierwiastków w środowisku, a przez to produkcyjnością ekosystemów rolniczych. Po omówieniu przyrodniczych przyczyn zakwaszenia dokonano ilościowej oceny ładunku protonu w oparciu o dane z Roczników Głównego Urzędu Statystycznego dotyczące średniego zużycia nawozów mineralnych NPK i wapna nawozowego oraz emisji i depozycji gazowych zanieczyszczeń powietrza (SO2, NOx iNH3). W oparciu o te dane obliczono wielkość ładunku protonu wyrażonego w(kmol H+·ha-1). Biorąc pod uwagę fakt, że 1 mol CaO wapna nawozowego neutralizuje 2 mole protonu, obliczono zdolność neutralizacyjną dawek nawozów wapniowych stosowanych w ostatnim dwudziestoleciu. Dokonano też bilansu ładunków protonu (H+) pochodzenia antropogenicznego, który posłużył do oceny presji zakwaszania antropogenicznego agroekosystemów w ostatnich 20 latach. Zakwaszenie gleb użytkowanych rolniczo związane jest w ostatnich latach przede wszystkim z: drastycznym zmniejszeniem zużycia wapna nawozowego: z 182,8 w roku 1990 do 36,8 kg CaO·ha-1 w roku 2011, zwiększonym udziałem azotu w nawożeniu NPK, gdzie stosunek N : P : K w roku 1990 wynosił 1 : 0,59 : 0,79, a w 2011 1 : 0,37 : 0,42. Pomimo znaczącego obniżenia emisji gazowych kwasotwórczych zanieczyszczeń powietrza, głównie SO2 i NOx oraz NH3, czynniki te nadal potęgują presję zakwaszenia gleb.

Czasopismo: Acta Agrophysica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wpływ warunków wytwarzania ciasta na proces fermentacji i właściwości fizyczne pieczywa pszennego

Celem pracy było określenie zmian właściwości fermentacyjnych ciasta i właściwości fizycznych chleba z ciasta wytwarzanego w różnych warunkach. Ciasto wytworzono przez połączenie składników z wodą o różnej temperaturze (10, 20, 30, 40 i 50oC), następnie miesiono przez 5 i 8 minut. Badania wykazały, że wraz ze wzrostem temperatury wody od 10 do 50oC zwiększała się liniowo temperatura ciasta. Wydłużenie czasu miesienia z 5 do 8 minut przy dodatku wody o temperaturze 10oC wpłynęło na wzrost temperatury ciasta o 2oC a przy dodatku wody o temperaturze 50oC uzyskano już tylko wzrost temperatury ciasta o 0,5oC. Zastosowanie wody o zmiennej temperaturze tj.; 10, 20, 30, 40 i 50oC spowodowało istotne zmiany we właściwościach fermentacyjnych ciasta. Zwiększanie temperatury wody od 10 do 40oC wpłynęło na wzrost objętości chleba. Przy niższych temperaturach wody tj od 10 do 30oC zaobserwowano istotny wpływ przedłużonego czasu miesienia na wzrost objętości. Najmniejszą biel i twardość miał miękisz chleba wypiekanego z ciasta z dodatkiem wody o temperaturze 40oC. Miękisz chleba z ciasta miesionego dłużej miał niższą twardość.

Czasopismo: Acta Agrophysica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Morfometryczna charakterystyka struktury podłoży ogrodniczych

Przeprowadzono morfometryczną analizę struktury 8 podłoży ogrodniczych wykorzystywanych do uprawy roślin w pojemnikach. Oznaczono podstawowe parametry stosowane w komputerowej analizie obrazu: makroporowatość (powierzchnię względną przekrojów porów o wymiarach powyżej 43 μm), liczebność przekrojów porów, średnią powierzchnię przekrojów porów, długość linii granicznej między przekrojami porów i elementów fazy stałej oraz średni rozmiar przekrojów porów. Wartość makroporowatości pozwala na ocenę zdolności podłoża do retencji wody najłatwiej dostępnej dla roślin.

Czasopismo: Acta Agrophysica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wpływ dodatku jagód goji na właściwości fizyczne chleba bezglutenowego

Celem pracy było określenie zmian właściwości fizycznych chleba bezglutenowego
spowodowanych dodatkiem suszonej jagody goji w ilości 3, 6, 9, 12 i 15%. Wypiek kontrolny chleba
bezglutenowego wykonano na bazie mąki ryżowej i kukurydzianej (50:50%). Dla chleba kontrolnego oraz
chleba ze zmiennym udziałem suszonych i zmielonych jagód goji oznaczono takie cechy fizyczne jak objętość
(pomiar za pomocą nasion prosa), wartość pH oraz parametry barwy miękiszu (L*a*b*), jak również
cechy jego tekstury (twardość, elastyczność, spoistość i żuwalność) (test TPA – texture profile analysis).
W wyniku przeprowadzonych badań zaobserwowano, że wraz ze wzrostem dodatku jagód goji w badanym
zakresie zmniejszała się wartość pH miękiszu. W zakresie od 3 do 12% nie było istotnych zmian objętości
pieczywa, jedynie 15% dodatek tego surowca przyczynił się do zmniejszenia objętości. Dodatek jagód goji
powodował ciemnienie chleba, a jego barwa stawała się bardziej czerwona. Wraz ze wzrostem dodatku
suszonych i zmielonych jagód goji w badanym zakresie od 3 do 15% twardość miękiszu chleba bezglutenowego
zmniejszała się, a elastyczność zwiększyła się istotnie. Wraz ze zwiększaniem udziału jagód goji od 3
do 6% spoistość miękiszu wykazywała tendencję rosnącą. Reasumując, wpływ dodatku jagód goji wpłynął
korzystnie na właściwości fizyczne a także organoleptyczne, w tym na smak i zapach chleba.

Czasopismo: Acta Agrophysica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wpływ odmiany i sposobu nawożenia na zawartość i nagromadzenie makroelementów w charakterystycznych fazach rozwojowych kukurydzy (Zea mays)

W pracy porównano zawartości makroelementów: N, P, K, Ca i Mg w biomasie kukurydzy
uprawianej na ziarno z uwzględnieniem faz rozwojowych, typu odmiany i sposobu nawożenia
mineralnego. Zawartość składników mineralnych w kukurydzy zmieniała się istotnie w zależności od fazy
rozwojowej. Największą zawartość badanych składników mineralnych wykazano w fazie 8 liścia, natomiast
najmniejszą w słomie (azot, fosfor, potas) oraz w ziarnie (magnez i wapń). Czynnik odmianowy wpłynął istotnie na zawartość azotu i wapnia. Odmiana ‘Ravello’ flint charakteryzowała się największą zawartością  azotu, a odmiana ‘Oldman’ dent wapnia. Rzędowy wysiew nawozów spowodował znaczące zmniejszenie
się w kukurydzy zawartości azotu oraz zwiększenie zawartości fosforu w porównaniu do wysiewu rzutowego.
Największe pobranie azotu, fosforu i potasu stwierdzono z plonem ziarna, natomiast magnezu i wapnia
w fazie wyrzucania wiech. Czynnik odmianowy wpłynął istotnie na pobranie przez kukurydze azotu, fosforu,
potasu i magnezu. Największym ich pobraniem charakteryzowała się odmiana ‘Ravello’ flint. Rzędowy
wysiew nawozów powodował istotne zwiększenie pobrania przez kukurydzę wszystkich badanych składników
w stosunku do nawożenia rzutowego.

Czasopismo: Acta Agrophysica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Ocena wpływu różnych poziomów agrotechniki na zawartość błonnika i beta-glukanów w ziarnie wybranych odmian jęczmienia jarego

Celem pracy była ocena wpływu dwóch stosowanych w doświadczeniach
poziomów agrotechniki, w tym nawożenia azotem, na zawartość błonnika pokarmowego i β-
glukanów w ziarnie wybranych odmian jęczmienia. Materiał badawczy stanowiło ziarno 10 odmian
jęczmienia jarego: 3 odmiany browarne (Blask, Marthe, Stratus) oraz 7 odmian przeznaczonych dla
przemysłu spożywczego lub paszowego (Antek, Atico, KWS Olof, Nagradowicki, Rubinek, Skarb,
Suweren). Dwuczynnikowe doświadczenie polowe (split-plot) przeprowadzono w latach 2010-2011
w Zakładzie Hodowlano-Produkcyjnym Małopolskiej Hodowli Roślin w Polanowicach koło Krakowa.
Pierwszy czynnik badawczy stanowiły odmiany a drugim były 2 poziomy agrotechniki: A1
(NPK 10/20/50 kg·ha-1) i A2 (dodatkowe nawożenie N w ilości 20 kg·ha-1 oraz fungicydy Amistar
250 EC+ Tilt Turbo stosowane w fazie strzelania w źdźbło w dawkach odpowiednio 0,6+0,6 1·ha-1
w fazie kłoszenia, a także regulator wzrostu Cerone 280 SL w dawce 0,75 1·ha-1zastosowany pod
koniec fazy strzelania w źdźbło). Porównywane odmiany jęczmienia jarego różniły się istotnie
zarówno zawartością w ziarnie błonnika pokarmowego, jak i β-glukanów. Odmiany browarne
charakteryzowały się niższym średnim poziomem błonnika oraz β-glukanów niż odmiany jęczmienia
przeznaczonego dla przemysłu spożywczego lub paszowego. Najniższą średnią zawartość błonnika
pokarmowego stwierdzono w ziarnie jęczmienia odmiany browarnej Marthe. Wykazano istotną
korelację pomiędzy zawartością błonnika pokarmowego a poziomem β-glukanów w ziarnie
jęczmienia jarego. Nie potwierdzono zróżnicowania zawartości błonnika pokarmowego w jęczmieniu
w zależności od stosowanych poziomów agrotechniki. Stwierdzono natomiast istotny wpływ
technologii uprawy na zawartość β-glukanów.

Czasopismo: Acta Agrophysica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Właściwości mikrobiologiczne gleby pod uprawą pszenicy ozimej w systemach ekologicznym i konwencjonalnym

Celem przeprowadzonych badań było porównaniu wpływu systemów produkcji roślin konwencjonalnego i ekologicznego na populacje bakterii i mikrogrzybów oraz aktywność mikroorganizmów środowiska glebowego. Przeprowadzone badania wykazały, że gleba spod pszenicy uprawianej w systemie ekologicznym charakteryzowała się większą liczebnością bakterii i grzybów oraz wyższą aktywnością respiracyjną w stosunku do gleby uprawianej w systemie konwencjonalnym (monokultura pszenicy). Liczebność badanych mikroorganizmów oraz aktywność oddechowa były niższe w warstwie 10-20 cm w porównaniu do poziomu 0-10 cm niezależnie od systemu produkcji. Również aktywność dehydrogenaz glebowych kształtowała się na wyższym poziomie w glebie w systemie ekologicznym, niż konwencjonalnym. Gleba w systemie ekologicznym charakteryzowała się korzystniejszym z punktu widzenia zdrowotności roślin składem rodzajowym i gatunkowym grzybów, niż uprawiana konwencjonalnie.

Czasopismo: Acta Agrophysica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Źródła pochodzenia miodu a jego wybrane cechy fizyko-chemiczne

Przebadano 16 miodów podzielonych na 4 kategorie w zależności od terminu zbioru i rodzaju pożytku. Sucha masa badanych miodów wahała się w granicach 78,8-83,1%. Średnia zawartość popiołu wynosiła 0,26% s.m. a zawartość białka 0,62% s.m. Średnia zawartość cukrów wynosiła: fruktozy 37,38%, glukozy 35,06%, sacharozy 0,24%, maltozy 5,46%, maltotriozy 1,86% i oligosacharydów 0,34% s.m. Zawartość O2 kształtowała się na poziomie od 0,074 do 0,154 mg·(dm3)-1, a pH od 5,24 do 5,45. Spośród cech elektrycznych badano: współczynnik strat dielektrycznych tg δ (–), przenikalność elektryczną względną εr (-) i przewodność roztworu miodu (μS·cm-1). W badanym zakresie częstotliwości (500-10 000 Hz) w miodach późnoletnich i spadziowych współczynnik strat dielektrycznych tg δ wynosił od 103,79 do 8,07 i od 94,22 do 6,91 natomiast dla miodów wiosennych i wczesnoletnich od 51,99 do 2,88 i od 75,64 do 5,72. Przenikalność elektryczna względna εr okazała się najwyższa dla miodów wczesno-letnich (od 114,35 do 64,21, odpowiednio przy 500 i 10 000 Hz). Miody spadziowe wyróżniały się najwyższym poziomem przewodności (778,7 μS·cm-1). Zaobserwowano istotne statystycznie zależności między poziomem maltotriozy a poziomem zawartości cukrów prostych, popiołu i związków lotnych. Stwierdzono dodatnią korelację (r = 0,8) między zawartością maltotriozy a przenikalnością elektryczną w całym badanym zakresie częstotliwości (500-10 000 Hz).

Czasopismo: Acta Agrophysica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo