rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Kryteria „kosztowe” kwalifikowania świadczeń opieki zdrowotnej jako gwarantowanych a prawo do ochrony zdrowia

Przedmiotem opracowania jest przedstawienie kryteriów przewidzianych ustawowo na potrzeby procedury kwalifikowania świadczeń opieki zdrowotnej jako gwarantowanych oraz wydawania decyzji refundacyjnych, a także ocena dopuszczalności wyłączania z katalogu świadczeń gwarantowanych określonych świadczeń lub leków z uwagi na skutki finansowe dla systemu opieki zdrowotnej lub koszt uzyskania dodatkowego roku życia skorygowanego o jakość w świetle konstytucyjnoprawnych regulacji dotyczących prawa do ochrony zdrowia oraz obowiązku władzy publicznej zapewnienia obywatelom równego dostępu do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanej ze środków publicznych w ramach systemu opieki zdrowotnej, jako instrumentu służącego realizacji prawa do ochrony zdrowia w jego indywidualnym i świadczeniowym wymiarze. W artykule omówiono kwestię ograniczenia zakresu ustawowej gwarancji jako naruszenie prawa do ochrony zdrowia oraz możliwość konstruowania roszczenia o udzielenie/sfinansowanie świadczeń nieobjętych systemową gwarancją na podstawie prawa do ochrony zdrowia.

Czasopismo: Ruch Prawniczy, Ekonomiczny i Socjologiczny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki prawne, nauki socjologiczne
Podżeganie i pomocnictwo jako typy zjawiskowe przestępstwa

Artykuł stanowi próbę odmiennego spojrzenia na konstrukcję podżegania i pomocnictwa. Autor analizuje przepisy k.k. z 1997 r. na tle modelowych rozwiązań odpowiedzialności karnej za przestępne współdziałanie i ich współczesnych modyfikacji. W publikacji przedstawiono odstępstwa od teorii postaci zjawiskowych przestępstwa, udziału w cudzym czynie i jednolitego sprawstwa. Analizując aktualne brzmienie przepisów regulujących odpowiedzialność karną za podżeganie i pomocnictwo, autor proponuje ich ujęcie jako typów zjawiskowych przestępstwa. Proponując odmienne spojrzenie na konstrukcję typ typów czynów zabronionych, przedstawia propozycję zmian w przepisach obowiązującego kodeksu karnego.

Czasopismo: Ruch Prawniczy, Ekonomiczny i Socjologiczny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki prawne, nauki socjologiczne
Zakres i skutki depenalizacji wywołanej nowelizacją przepisu określającego znamiona przestępstwa niealimentacji

Artykuł dotyczy zakresu depenalizacji wywołanej zmianą art. 209 k.k. i związanej z tą depenalizacją problematyki właściwej wykładni art. 4 § 4 k.k.

Czasopismo: Ruch Prawniczy, Ekonomiczny i Socjologiczny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki prawne, nauki socjologiczne
Mapa zagrożeń przestępstwami na tle seksualnym jako instrument sytuacyjnej prewencji przestępczości w Polsce – uwagi krytyczne

Ustawa o przeciwdziałaniu zagrożeniom przestępczością na tle seksualnym została uchwalona 13 maja 2016 r. Przewidziane w jej przepisach instytucje i instrumenty prawne mają przeciwdziałać przestępczości seksualnej. Jednym z wprowadzanych rozwiązań jest mapa zagrożeń przestępstwami na tle seksualnym. O ile sama konstrukcja tego rodzaju narzędzia analizy rozmiarów i fenomenologii przestępczości nie budzi zastrzeżeń z punktu widzenia nauki kryminologii, o tyle wydaje się, że to rozwiązanie w polskim wydaniu jest nieadekwatne do realizacji zamierzonego celu. Artykuł poświęcony jest ocenie polskich rozwiązań w zakresie konstruowania mapy zagrożeń przestępstwami na tle seksualnym w kontekście dorobku i dotychczasowych ustaleń kryminologii środowiskowej, w tym w szczególności nurtu zapobiegania przestępczości przez kształtowanie bezpiecznej przestrzeni oraz sytuacyjnej prewencji przestępczości.

Czasopismo: Ruch Prawniczy, Ekonomiczny i Socjologiczny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki prawne, nauki socjologiczne
Niezależność sądów i niezawisłość sędziów z perspektywy prawa Unii Europejskiej

Niezależność sądów i niezawisłość sędziów stanowią jedną z podstaw państwa prawnego, należącego do podstawowych wartości Unii Europejskiej. Do zasad państwa prawnego należy zasada trójpodziału władz, stanowiąca równocześnie istotną gwarancję niezależności władzy sądowniczej. Zasada podziału władz oznacza, że do wyłącznej kompetencji władzy sądowniczej należy sprawowanie wymiaru sprawiedliwości i organy innych władz nie mogą ingerować w wykonywanie funkcji orzeczniczych przez sądy. W państwach demokratycznych istnieje potrzeba gwarancji niezależności władzy sądowniczej na poziomie norm konstytucyjnych. Podstawową funkcją niezależności sądów i niezawisłości sędziów jest zapewnienie obywatelom prawa do sądu w rozumieniu art. 6 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności oraz art. 45 Konstytucji RP. Z punktu widzenia prawa do sądu ważne jest istnienie związku między niezależnością sądów i niezawisłością sędziów a gwarancją bezstronności sądu oraz gwarancją do sprawiedliwego rozpoznania sprawy przez sąd. Niezależność sądów i niezawisłość sędziów są ściśle powiązane z zasadą odpowiedzialności władzy sądowniczej.

Czasopismo: Ruch Prawniczy, Ekonomiczny i Socjologiczny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki prawne, nauki socjologiczne
Dostęp cudzoziemca do akt w postępowaniu w przedmiocie zobowiązania do powrotu – uwagi de lege lata i de lege ferenda

Cudzoziemiec będący stroną postępowania w przedmiocie zobowiązania do powrotu ma prawo dostępu do swoich akt, sporządzania notatek, kopii lub odpisów, jak również prawo żądania uwierzytelnienia odpisów z akt sprawy, co musi uzasadnić ważnym interesem (art. 73 ust. 1 i 3 Kodeksu postępowania administracyjnego [k.p.a.]). Ustawodawca zastrzegł jednak, że prawa wynikającego z art. 73 k.p.a. nie stosuje się do akt sprawy zawierających informacje niejawne o klauzuli tajności „tajne” lub „ściśle tajne”, a także do innych akt, które organ administracji publicznej wyłączy ze względu na ważny interes państwowy (art. 74 ust. 1 k.p.a.). Oznacza to, że w takim postępowaniu ani pełnomocnikowi, ani tym bardziej stronie nie są udostępniane dokumenty, których dotyczy postępowanie. Celem artkułu jest zbadanie, czy w polskim porządku prawnym istnieją mechanizmy procesowe, które umożliwiają pogodzenie uzasadnionych względów bezpieczeństwa państwa w odniesieniu do charakteru i źródeł informacji branych pod uwagę przy wydawaniu decyzji o zobowiązaniu do powrotu z koniecznością zapewnienia cudzoziemcowi korzystania z uprawnień procesowych, takich jak prawo dostępu do akt oraz prawo do obrony.

Czasopismo: Ruch Prawniczy, Ekonomiczny i Socjologiczny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki prawne, nauki socjologiczne
Ograniczenia możliwości korzystania z praw zagwarantowanych w Międzynarodowym pakcie praw gospodarczych, społecznych i kulturalnych na podstawie jego art. 4 a progresywna realizacja tych praw

Artykuł 4 Międzynarodowe paktu praw gospodarczych, społecznych i kulturalnych (MPPGSK) jest rzadko stosowany i komentowany. Jedną z najbardziej kontrowersyjnych kwestii związanych z rozumieniem i stosowaniem tego przepisu jest jego relacja do zasady progresywnej realizacji praw zawartych w Pakcie. Zasadnicza wątpliwość wiąże się pytaniem, czy wszelkie niedobory w możliwości korzystania z praw zawartych w Pakcie, a więc również te związane z ograniczoną dostępnością zasobów i wynikającą stąd niemożnością po stronie państwa pełnej realizacji któregoś z praw czy wolności, należy rozumieć jako ograniczenia i oceniać je pod kątem art. 4 i zawartych w nim kryteriów dopuszczalności ograniczeń, czy też nie. Wiąże się to szczególnie z pytaniem, czy wprowadzanie przez państwa tzw. środków retrogreasywnych, w sytuacjach gdy dostępne środki kurczą się, powinny podpadać pod reżim art. 4 MPPGSK, czy należą do innego porządku i podlegają innym wymogom. W tekście podjęto próbę rozgraniczenia kwestii związanych z niepełną możliwością korzystania przez podmioty uprawnione z praw zagwarantowanych w Pakcie wynikających z niedoboru zasobów oraz tych, które wynikają z realizacji przez państwa innych uprawnionych celów. Ukazano uzasadnienie takiego rozgraniczenia wynikające z prac przygotowawczych nad MPPGSK, jego z treści, a także z jego ochronnej funkcji. Podjęto również próbę wskazania drogi do doprecyzowania rozgraniczenia znaczenia art. 2 ust. 1 MPPGSK i art. 4 MPPGSK przez właściwe podejście do procedury skargowej na gruncie tego dokumentu, a szczególnie właściwe rozumienie art. 8 ust. 4 Protokołu ustanawiającego procedurę skargową.

Czasopismo: Ruch Prawniczy, Ekonomiczny i Socjologiczny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki prawne, nauki socjologiczne
Decentralizacja jako ustrojowa zasada relacji pomiędzy organami władzy publicznej

Artykuł obejmuje charakterystykę podstawowych zasad związanych ze zorganizowaniem podmiotów władzy wykonawczej i ich zadań w szczególnej, nowej sferze ustawowo określonej jako „prowadzenie polityki rozwoju”. Podkreśla się przede wszystkim normatywny sposób ujęcia tej powinności publicznej jako „zespołu wzajemnie powiązanych działań podejmowanych i realizowanych w celu zapewnienia trwałego i zrównoważonego rozwoju kraju, spójności społeczno-gospodarczej, regionalnej i przestrzennej, podnoszenia konkurencyjności gospodarki oraz tworzenia nowych miejsc pracy w skali krajowej, regionalnej lub lokalnej”, przy jednoczesnym szerokim zakreśleniu podmiotów prowadzenia tej polityki. Istotne jest, że fundamentem kształtowania prawnych relacji pomiędzy podmiotami prowadzenia polityki rozwoju: Radą Ministrów, samorządem województwa oraz samorządem powiatowym i gminnym, są konstytucyjne podstawy ustroju terytorialnego państwa. W opracowaniu podkreśla się, że konstytucyjna zasada decentralizacji władzy publicznej wyznacza organizację prowadzenia polityki rozwoju, i to zarówno od strony podmiotowej (organizacja struktury), jak i proceduralnej, w tym prawnych form współdziałania (organizacja działania). Sposób prowadzenia polityki rozwoju – jako ustawowo określonej powinności władzy publicznej ‒ na zasadach określonych w ustawie o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, oparty na wzajemnie powiązanych działaniach określony został jako „publicznoprawne działania powiązane”. Działania te tworzą sieć powiązań i współzależności pomiędzy organami władzy wykonawczej, wyznaczonych celem publicznym prowadzenia polityki rozwoju oraz założeniami ustrojowymi sprawowania władzy w państwie.

Czasopismo: Ruch Prawniczy, Ekonomiczny i Socjologiczny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki prawne, nauki socjologiczne
Znaczenie językowe normy prawnej w poznańsko-szczecińskiej szkole teorii prawa w świetle pragmatyzmu analitycznego

Autor rekonstruuje stanowiska przyjmowane w ramach tzw. poznańsko-szczecińskiej szkoły teorii prawa (Szkoła) dotyczące znaczenia językowego normy prawnej. Pozwala to na unaocznienie pewnych dylematów związanych z przyjmowaniem założeń filozofii analitycznej w teorii prawa. Następnie zwrócono uwagę na wpływ filozofii Kazimierza Ajdukiewicza na pojmowanie znaczenia językowego w Szkole. Problem znaczenia językowego może zostać wyjaśniony przy użyciu definicji równoznaczności, której rdzeń stanowi zbiór dyrektyw danego języka. W ostatniej części tekstu omówione zostały natomiast tezy pragmatyzmu analitycznego Roberta B. Brandoma i sposób jego aplikacji do teorii prawa przez Macieja Dybowskiego. Pragmatyzm analityczny poszerza badania semantyczne o próbę zrozumienia uwarunkowań praktycznych.

Czasopismo: Ruch Prawniczy, Ekonomiczny i Socjologiczny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki prawne, nauki socjologiczne
Aksjologia źródeł prawa

Wyrażenie „źródło prawa” (fons iuris oriundi) oznacza fakt społeczny, który ze względu na obowiązującą konstytucję i doktrynę prawniczą kwalifikowany jest jako fakt prawotwórczy. Zupełna teoria źródeł prawa powinna charakteryzować się tym, że na podstawie jej elementów o każdej dowolnej normie postępowania można z całą pewnością orzec, czy stanowi czy też nie normę obowiązującego systemu prawnego. Kwestię tę można rozstrzygnąć na podstawie tzw. rozwiniętej normatywnej koncepcji źródeł prawa.
        Koncepcja ta jako niezbędne swe składniki wymienia: 1) uzasadnienie polityczne podstaw systemu prawnego; 2) kompetencje normodawcze organów władzy publicznej; 3) prawotwórczą rolę zwyczaju i precedensów; 4) dopuszczane w danym systemie reguły interpretacyjne; 5) dopuszczane w danym systemie reguły inferencyjne oraz 6) dopuszczane w danym systemie reguły kolizyjne.
        Stworzony w ten sposób system źródeł prawa z jednej strony sam jest legitymowany określonymi wartościami, z drugiej zaś ‒ wiele z nich realizuje. Podstawową część aksjologii prawodawcy w sferze źródeł praw tworzą wartości obowiązujące prawnie, tzn. wartości, które sam prawodawca wprowadził do systemu prawa. Do nich należą przede wszystkim wartość państwa prawnego, pewności prawa, zaufania obywateli do państwa i stanowionego przez nie prawa, ale też wartości godności człowieka oraz praw i wolności jednostki. Obok wartości prawnych na ukształtowanie źródeł prawa wpływ mają wartości o charakterze powszechnym stanowiące budulec dominujących doktryn politycznych.

Czasopismo: Ruch Prawniczy, Ekonomiczny i Socjologiczny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki prawne, nauki socjologiczne
Koncepcje interesu grupy spółek w pracach europejskich gremiów eksperckich (EMCA, FECG, ICLEG)

Prawo koncernowe nie zostało kompleksowo uregulowane na poziomie prawodawstwa unijnego, jest ono jednak przedmiotem licznych opracowań przygotowywanych na potrzeby legislacyjne przez różnorakie gremia eksperckie. Celem tych prac ma być stworzenie ram prawnych dla koncepcji wspólnego interesu grupy spółek oraz dopuszczalności podejmowania przez menedżerów spółek należących do grupy decyzji biznesowych w oparciu o polecenia spółek dominujących motywowane interesem grupy. Nowoczesne prawo koncernowe powinno kształtować się jako tzw. prawo organizacyjne, nie powinno jednak ono abstrahować od wymogów ochrony interesów interesariuszy oraz wspólników mniejszościowych spółek należących do grupy. Inicjatywy podejmowane przez ekspertów zaowocowały wydaniem propozycji Europejskiej Ustawy Modelowej o Spółkach (EMCA), propozycji ukształtowania unijnego reżimu zarządzania transgranicznymi grupami spółek stworzonej przez Forum Europaeum on Company Groups (FECG) oraz publikacją raportu ICLEG (gremium doradczego Komisji Europejskiej) dotyczącego potrzeby uznania interesu grupy spółek w prawie unijnym. Dokumenty te, wraz z założeniami francuskiej doktryny Rozenblum, mogą stanowić inspirację dla regulacji unijnej, która miałaby przede wszystkim polegać na uznaniu koncepcji interesu grupy spółek i legitymizacji działań uwzględniających ten interes, podejmowanych przez zarządców spółek zależnych.

Czasopismo: Ruch Prawniczy, Ekonomiczny i Socjologiczny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki prawne, nauki socjologiczne
Przeniesienie siedziby polskiej spółki kapitałowej za granicę jako przyczyna jej rozwiązania w świetle Kodeksu spółek handlowych i swobody przedsiębiorczości

Brak unijnej (czternastej) dyrektywy w sprawie przeniesienia siedziby statutowej spółki prowokuje do postawiania pytania: Czy państwo członkowskie może uniemożliwić spółce transgraniczne przekształcenie przez wprowadzenie wymogu jej rozwiązania po przeprowadzeniu procedury likwidacyjnej? Na gruncie prawa polskiego taki wymóg przewidziany jest w art. 270 pkt 2 oraz art. 459 pkt 2 k.s.h., w myśl których uchwały wspólników (akcjonariuszy) o przeniesieniu spółki za granicę są przyczyną jej rozwiązania oraz prowadzą do otwarcia likwidacji (art. 274 § 1 oraz art. 461 § 1 k.s.h.). W sprawie dotyczącej przekształcenia spółki polskiej w spółkę prawa luksemburskiego wątpliwość co do zgodności wymienionych przepisów Kodeksu spółek handlowych z art. 49 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej powziął Sąd Najwyższy, zadając Trybunałowi Sprawiedliwości pytanie prejudycjalne.
        Powszechnie oczekuje się wydania czternastej dyrektywy w sprawie transgranicznego przeniesienia siedziby statutowej spółki. Podzielając to oczekiwanie, autor podjął próbę uzasadnienia następujących wniosków de lege lata: po pierwsze – uzależnienie wykreślenia z rejestru polskiej spółki kapitałowej przenoszącej swą siedzibę statutową do innego państwa członkowskiego od jej rozwiązania po przeprowadzeniu procedury likwidacyjnej stanowi ograniczenie swobody przedsiębiorczości; po drugie – godne ochrony interesy wierzycieli i wspólników krajowej spółki przekształcanej chronią (stosowane do transgranicznego przekształcenia per analogiam) przepisy k.s.h. o przekształceniu spółek krajowych oraz o transgranicznym łączeniu się spółek oraz, w wielu sytuacjach, przepisy prawa unijnego; po trzecie ‒ przeprowadzenie transgranicznego przekształcenia nie wymaga zmiany lokalizacji (przeniesienia) głównego przedsiębiorstwa spółki przekształcanej.
        Wobec braku czternastej dyrektywy uzasadniony jest postulat de lege ferenda unormowania przez polskiego ustawodawcę transgranicznego przekształcenia albo przez odrębną regulację, albo przez stworzenie wyraźnej podstawy do odpowiedniego stosowania przepisów o przekształceniu spółek krajowych oraz przepisów o transgranicznym łączeniu się spółek.

Czasopismo: Ruch Prawniczy, Ekonomiczny i Socjologiczny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki prawne, nauki socjologiczne
Pytania o przyszłość gospodarki przestrzennej w Polsce

Trzynaście lat prowadzenia gospodarki przestrzennej w Polsce na podstawie zapisów ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest wystarczająco długim okresem, aby ocenić, jak funkcjonuje polski system planowania przestrzennego oraz jakie skutki w zagospodarowaniu przestrzennym przynoszą regulacje prawne zawarte w tej ustawie. Jest to ważne z tego powodu, że trwają prace nad nowym dokumentem prawnym w tym zakresie oraz że nieustanne nowelizacje ustawy z 2003 r. czynią prawo gospodarki przestrzennej coraz bardziej zagmatwanym, a zarazem nieskutecznym. W artykule, po przedstawieniu jego celu, dokonana została ogólna rekonstrukcja polskiego systemu planowania przestrzennego (właściwie gospodarki przestrzennej) określonego zapisem omawianej ustawy, scharakteryzowane zostały dokumenty planistyczne kształtujące gospodarkę przestrzenną, omówione funkcjonowanie systemu gospodarki przestrzennej w kontekście obowiązujących regulacji prawnych oraz dokonana ocena stanu zagospodarowania przestrzennego kraju, będącego efektem obowiązywania wspomnianej ustawy. Artykuł zamyka wykaz wskazanych kierunków działań na rzecz poprawy istniejącej sytuacji.

Czasopismo: Ruch Prawniczy, Ekonomiczny i Socjologiczny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki prawne, nauki socjologiczne
Publicznoprawny charakter roszczeń odszkodowawczych za wywłaszczenie nieruchomości

Kwestia zakwalifikowania roszczenia do ustalenia odszkodowania za wywłaszczenie nieruchomości do sfery publiczno- lub prywatnoprawnej na gruncie prawa polskiego budziła wątpliwości doktryny już w okresie międzywojennym i pozostała nierozwikłana jednoznacznie do dziś. Jest ona szczególnie istotna z punktu widzenia przedawnienia przedmiotowego roszczenia odszkodowawczego. Na gruncie prawa administracyjnego bowiem, w przeciwieństwie do roszczeń o charakterze cywilnoprawnym, roszczenia co do zasady nie ulegają przedawnieniu, chyba że ustawa stanowi inaczej.
        W niniejszym artykule autor poddaje analizie przykładowe akty prawne, będące podstawą do przeprowadzenia procedury wywłaszczania nieruchomości oraz ewentualnych roszczeń odszkodowawczych, począwszy od rozporządzenia Prawo o postępowaniu wywłaszczeniowem z 1934 r., przez powojenne dekrety i ich nowelizacje, na obecnie obowiązującej ustawie o gospodarce nieruchomościami skończywszy. Jednocześnie w oparciu o orzecznictwo sądów powszechnych i administracyjnych oraz wypowiedzi wybitnych przedstawicieli doktryny autor podejmuje próbę uzasadnienia swojego stanowiska w zakresie publicznoprawnego charakteru roszczeń odszkodowawczych za wywłaszczenie nieruchomości.

Czasopismo: Ruch Prawniczy, Ekonomiczny i Socjologiczny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki prawne, nauki socjologiczne
Unijny system rejestrów handlowych i jego implementacja do prawa polskiego po uchwaleniu dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/17/UE z 13 czerwca 2012 r.

Opracowanie skupia się na analizie i ocenie dyrektywy 2012/17/UE z 13 czerwca 2012 r. oraz jej implementacji do polskiego prawa, w tym skutków, jakie implementacja niesie dla rodzimych podmiotów gospodarczych. Dyrektywa 2012/17/UE ma na celu stworzenie ram prawnych połączenia rejestrów handlowych funkcjonujących w krajach członkowskich. Służyć to ma usprawnieniu wymiany informacji pomiędzy rejestrami o spółkach kapitałowych oraz oddziałach zagranicznych tych spółek, a także ułatwieniu transgranicznych procesów ich łączenia. Kluczowym elementem wprowadzonych zmian jest utworzenie systemu rejestrów handlowych, składającego się z rejestrów handlowych państw członkowskich, europejskiej centralnej platformy oraz portalu e-Sprawiedliwość (e-Justice). Nadal jednak najistotniejszą rolę odgrywać będą rejestry krajowe, a pozostałe elementy systemu stanowić narzędzia współpracy rejestrów. Stąd w ocenie autora opracowania modyfikacje wprowadzone w dyrektywie 2012/17/UE będą miały ograniczony wpływ na funkcjonowanie podmiotów gospodarczych na unijnym rynku. Nie oznacza to jednak, że implementacja przedmiotowej dyrektywy nie powinna stanowić szczególnego zainteresowania polskiego ustawodawcy. Starannie przeprowadzone zmiany w przepisach prawnych mogą bowiem przyczynić się do zwiększenia konkurencyjności polskiego systemu prawa spółek oraz spółek kapitałowych funkcjonujących w ramach tego systemu.

Czasopismo: Ruch Prawniczy, Ekonomiczny i Socjologiczny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki prawne, nauki socjologiczne
Granica pomiędzy dokuczaniem a przestępstwem stalkingu oraz innymi typami czynów zabronionych

Artykuł przedstawia problematykę związaną z określeniem relacji, w jakiej pozostają w stosunku do siebie wykroczenie określone w art. 107 Kodeksu wykroczeń i przestępstwo stalkingu z art. 190a § 1 Kodeksu karnego oraz inne typy przestępstw cechujących się naruszeniem spokoju psychicznego pokrzywdzonego. Czyny te pozostają w stosunku krzyżowania, a granicę pomiędzy nimi wyznacza przede wszystkim intensywność działania sprawcy.

Czasopismo: Ruch Prawniczy, Ekonomiczny i Socjologiczny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki prawne, nauki socjologiczne