rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
DZIECKO Z ZESPOŁEM NERCZYCOWYM W OKRESIE NAWROTU CHOROBY – PROFILAKTYCZNA I TERAPEUTYCZNA ROLA PIELĘGNIARKI

DOI: 10.19251/pwod/2018.4(6)StreszczenieWstępZespół nerczycowy to choroba nerek, która jest zespołem objawów biochemicznych i klinicznych. Do rozpoznania u dziecka zespołu nerczycowego jest stwierdzenie białkomoczu przekraczającego 50mg/kg mc./dobę, występowanie obrzęków oraz nadciśnienia tętniczego. Zespół nerczycowy większości przebiega z okresami zaostrzeń i remisji. Leczenie odbywa się standardową metodą steroidoterapią.CelCel pracy to przedstawienie profilaktycznej i terapeutycznej roli pielęgniarki pełnionej wobec dziecka z zespołem nerczycowym w okresie nawrotu choroby.PrzeglądDziecko z zespołem nerczycowym wymaga odpowiedniego postępowania personelu medycznego, w tym pielęgniarka odgrywa dużą rolę w procesie leczenia. Przy rozwiązywaniu większości problemów niezbędna jest pomoc rodziców dziecka. Opieka nad dzieckiem stanowi kluczowy punkt leczenia, ponieważ podczas niej obserwujemy pacjenta, dostrzegając wszelkie objawy i nieprawidłowości występujące u dziecka, dzięki temu w szybki sposób możemy zareagować i od razu przystąpić do ich leczenia. Bardzo ważne jest również monitorowanie pacjenta pod kątem bilansu płynów i mierzenia ciśnienia, ma to ogromne znaczenie w tej chorobie.PodsumowanieW opiece nad dzieckiem z zespołem nerczycowym niezwykle istotne jest profilaktyczna i terapeutyczna rola pielęgniarki, aby uniknąć nawrotu choroby.Słowa kluczowe: zespół nerczycowy, opieka pielęgniarska, dziecko

Czasopismo: Pielęgniarstwo w Opiece Długoterminowej
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki o zdrowiu
PROBLEMY BIOPSYCHOSPOŁECZNE DZIECKA HOSPITALIZOWANEGO W OKRESIE ZAOSTRZENIA ZESPOŁU NERCZYCOWEGO I SPOSOBY ICH ROZWIĄZYWANIA PRZEZ PIELĘGNIARKĘ

StreszczenieWstępZespół nerczycowy to stan kliniczny charakteryzujący się białkomoczem, obrzękami, hipoalbuminemią i hiperlipidemią. Dotyczy główniedzieci między 6 a 12 rokiem życia, szczególnie chłopców. Jest to choroba przewlekła, wymagająca przyjmowania dużej ilości leków.W czasie zaostrzenia zespołu nerczycowego dziecko powinno być hospitalizowane, leczenie jest długotrwałe i uciążliwe dla małegopacjenta. Stosowanie diety, rygorystyczne ograniczenia płynów oraz przyjmowanie leków, nie zawsze wpływają pozytywnie na dziecko.CelCelem pracy było przybliżenie problemów biopsychospołecznych chorych z zespołem nerczycowym i sposobów ich rozwiązywaniaprzez pielęgniarkę.Materiał i metody badawczeGrupę badaną stanowiło 50 dzieci (40% dziewczynek i 60% chłopców) w wieku od 0 do 18 lat i ich rodziców. W pracy stosowanometodę sondażu diagnostycznego, z wykorzystaniem techniki ankietowej oraz dokumentacji medycznej.WynikiNa podstawie przeprowadzonych badań stwierdzono, że:– ponad połowa badanych (52%) stwierdziła że częste pobyty w szpitalu nie mają wpływu na obniżanie się stanu emocjonalnegochorego;– okres remisji ma wpływ na poprawę stanu biopsychospołecznego chorego. Tylko 8,1% odpowiedzi wskazywało na przygnębienie;– większość badanych oceniła opiekę pielęgniarską podczas pobytu dziecka w szpitalu w czasie zaostrzeń choroby na ocenę bardzodobrą (74%).WnioskiW badanej grupie dzieci pobyt w szpitalu i długotrwałe leczenie nie powoduje obniżenia stanu emocjonalnego, a okres remisji mapozytywny wpływ na poprawę ich stanu psychospołecznego.Słowa kluczowe: dzieci, zespół nerczycowy

Czasopismo: Pielęgniarstwo w Opiece Długoterminowej
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki o zdrowiu
OPIEKA PIELĘGNIARSKA WOBEC DZIECKA Z PADACZKĄ W ŚRODOWISKU DOMOWYM

DOI: 10.19251/pwod/2018.4(5)StreszczenieWstępPadaczka zwana inaczej epilepsją jest jedną z najstarszych znanych nam chorób na świecie. Historia tej choroby sięga 4 tysięcy lat w dziejach ludzkości. Padaczka jest jednym ze stanów chorobowych charakteryzujących się zaburzeniami funkcji mózgu.Cel pracyCelem pracy było opracowanie kompleksowego procesu pielęgnowania dziecka z padaczką przebywającego w środowisku domowym wraz z uwzględnieniem zadań pielęgniarki w opiece nad dzieckiem.Prezentacja przypadkuW prezentowanym przypadku pacjentem jest 6 letnia dziewczynka z rozpoznaniem mózgowe porażenie dziecięce, niedowładem spastycznym czterokończynowym, cierpiąca na padaczkę lekooporną, została objęta opieką pielęgniarki.Wnioski1.     Problemy pielęgnacyjne u dziecka z padaczkę przebywającego w środowisku domowym: ryzyko wystąpienia napadu padaczkowego, prawdopodobieństwo wystąpienia obrzęku mózgu, ryzyko nasilenia się niewydolności krążeniowo-oddechowej, brak możliwości zaspokajania przez dziecko potrzeb bio-psycho-społecznych, możliwość wystąpienia przykurczy z powodu długotrwałego unieruchomienia, brak wiedzy rodziców na temat kompleksowej farmakoterapii i etiologii napadów padaczkowych.2.     Podstawowe zadania pielęgniarki realizującej opiekę nad dzieckiem z padaczką przebywającego w środowisku domowym: eliminowanie czynników wywołujących napad padaczkowy, aktywny udział w farmakoterapii, regularny pomiar parametrów życiowych, wdrożenie profilaktyki powikłań z powodu unieruchomienia dziecka, zapewnienie realizacji podstawowych potrzeb życiowych dziecka, edukacja rodziców na temat terapii i etiologii drgawek w padaczce.Słowa kluczowe: Opieka pielęgniarska, dziecko, padaczka.

Czasopismo: Pielęgniarstwo w Opiece Długoterminowej
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki o zdrowiu
OPTYMALNY DOBÓR MATERIAŁÓW CHŁONNYCH NA PRZYKŁADZIE PACJENTÓW ZAKŁADU OPIEKUŃCZO-LECZNICZEGO O PROFILU PSYCHIATRYCZNYM

StreszczenieWstępW opiece długoterminowej nad osobą przewlekle chorą i niesamodzielną bardzo ważnym zadaniem pielęgniarki jest koniecznośćwłaściwego doboru wyrobów chłonnych, np. pieluchomajtek.CelCelem badania było określenie optymalnego doboru materiałów chłonnych dla pacjentów z nietrzymaniem moczu i/ lub stolca.Materiały i metodyBadanie przeprowadzono wśród 60 pacjentach Zakładu Opiekuńczo-Leczniczego. Za pomocą skali Barthel i skali Lawtona –IADL dokonano oceny sprawności pacjentów używających pieluchomajtek oraz dokonano zindywidualizowanego doboru materiałówchłonnych.WynikiIndywidualny dobór pieluchomajtek oraz stosowanie wyższych chłonności, szczególnie w porze nocnej zmniejszyły ilość tzw.,,wycieków bocznych”, a co za tym idzie, zredukowały konieczność zmiany bielizny pościelowej i osobistej.WnioskiWłaściwie dobrane wyroby chłonne zapewniały komfort podopiecznemu oraz przyczyniły się do zmniejszenia nakładu pracyopiekunów, a także obniżenia kosztów pielęgnacji.Słowa kluczowe: pieluchomajtki, nietrzymanie moczu, pielęgniarstwo, stacjonarna opieka długoterminowa.

Czasopismo: Pielęgniarstwo w Opiece Długoterminowej
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki o zdrowiu
Pacjent w opiece długoterminowej

StreszczenieWstępOpieka długoterminowa to stosunkowo nowy sektor ochrony zdrowia, sektor, który wypełnia lukę powstałą w tym systemie.Dłuższy przeciętnie okres trwania życia i jednoczesny wzrost osób z niepełnosprawnością, przewlekłymi chorobami sprawia,że nawarstwiające się problemy zdrowotne i społeczne kształtują pacjenta opieki długoterminowej.CelCelem pracy jest przegląd doniesień z zakresu opieki nad pacjentem długoterminowym.PrzeglądZakres i dynamika świadczeń zdrowotnych realizowanych przez pielęgniarkę w opiece długoterminowej ulega ewaluacjii jest kształtowany potrzebami zdrowotnymi pacjenta tejże opieki. Pielęgniarka stacjonarnej i niestacjonarnej opiekidługoterminowej organizuje, wykonuje i nadzoruje świadczenia profilaktyczne, pielęgnacyjne, diagnostyczne, leczniczei edukacyjne względem pacjenta biorąc pełną odpowiedzialność za jakość tych usług. Sektor opieki długoterminowejpozwolił pielęgniarce na realizację podstawowego założenia współczesnego pielęgniarstwa jakim jest jego autonomia.WnioskiPacjent opieki długoterminowej jest pacjentem zróżnicowanym, wymagającym, schorowanym, niepełnosprawnym fizyczniei/lub psychicznie i tylko profesjonalne, holistyczne podejście do chorego zarówno pielęgniarki, jak i pozostałych członkówzespołu terapeutycznego może przynieść oczekiwane efekty postępowania terapeutycznegoSłowa kluczowe: jakość życia zależna od zdrowia, definicja jakości życia, kwestionariusz jakości życia

Czasopismo: Pielęgniarstwo w Opiece Długoterminowej
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki o zdrowiu
OCZEKIWANIA PACJENTÓW STOMIJNYCH WOBEC WSPARCIA OFEROWANEGO PRZEZ PRACOWNIKÓW SŁUŻBY ZDROWIA

StreszczenieWstępSkuteczna terapia pacjenta to taka, w której oprócz leczenia objawów klinicznych i dolegliwości fizycznych, konieczne jest holistycznewidzenie człowieka. Przy wykorzystaniu elementów psychologii, psychoterapii, socjologii i filozofii, stało się możliweukazanie istoty ludzkiej, człowieka chorego jako jedności biopsychospołecznej. Wiąże się to z rozpatrywaniem w procesie leczeniai zdrowienia wszelkich sfer życia człowieka łącznie z jego otoczeniem. Można ten cel osiągnąć poprzez wsparcie uzyskane odrodziny, przyjaciół, sąsiadów, personelu medycznego i grup wsparcia.Cel badańCelem niniejszego doniesienia było zbadanie poziomu wsparcia psychicznego świadczonego przez pracowników służby zdrowiana rzecz pacjentów z wyłonioną stomią jelitową.Materiał i metodyWykorzystując autorską ankietę, przebadano 45 pacjentów włocławskiego stowarzyszenia stomijnego, wcześniej leczonych na OddzialeChirurgii Szpitala we Włocławku, Oddziale Klinicznym Chirurgii w Bydgoszczy, Klinice Chorób Onkologii w Katowicachi Oddziale Chirurgii w Gdańsku, oraz Centrum Onkologii w Bydgoszczy.WynikiNa podstawie analizy wyników ankiety, można stwierdzić, iż pacjenci oczekują wsparcia psychologicznego ze strony lekarzyi pielęgniarek, jednak nie zawsze je otrzymują. Ponadto badania dowiodły, że pacjenci, którzy otrzymali wsparcie, są w lepszymzdrowiu psychicznym, co skutkuje podwyższeniem motywacji do leczenia i wiary w sukces oraz przekonaniu o możliwości poradzeniasobie z chorobą.WnioskiAutorki niniejszej pracy są przekonane, że czytelnik zrozumie, że troska i wsparcie należą się każdemu pacjentowi tak jak zastrzyk,czy mierzenie temperatury i zmiana opatrunku. Troska i wsparcie muszą stać się powinnością i nakazem moralnym wśród pracownikówsłużby zdrowia. A pytanie: „W czym mogę Pani/ Panu pomóc?”, czy „Co mogę jeszcze coś dla Pani/ Pana zrobić?” możezdziałać wiele i pomóc więcej, dlatego winny stać się one imperatywem moralnym dla pracowników ochrony zdrowia.Słowa kluczowe: wsparcie psychospołeczne, stomia jelitowa, komunikacja

Czasopismo: Pielęgniarstwo w Opiece Długoterminowej
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki o zdrowiu
Struktura demograficzna pacjentów otyłych poddających się zabiegom bariatrycznym

StreszczenieWstępOtyłość jest nadmiernym gromadzeniem się tkanki tłuszczowej w organizmie i może prowadzić do licznych powikłańwielonarządowych, a w konsekwencji nawet to niepełnosprawności lub nawet zgonu. W związku ze zmianą trybu życia, cojest główną przyczyną powstawania nadwagi i otyłości i rozwojem cywilizacji problem otyłości stale rośnie w bardzo szybkimtempie. Istotnym czynnikiem w powstawaniu nadwagi i otyłości jest zmniejszenie aktywności fizycznej w codziennymżyciu oraz zmiana nawyków żywieniowych tj. spożywanie pokarmów wysokokalorycznych i wysokoprzetworzonych.Chirurgiczne leczenie otyłości coraz częściej staje się alternatywą dla leczenia zachowawczego (diety odchudzające), którew związku z brakiem silnej woli pacjentów kończy się niepowodzeniem. Z roku na rok liczba zabiegów bariatrycznychrośnie i kończy się sukcesem.CelCelem pracy było przedstawienie struktury demograficznej pacjentów otyłych poddających się zabiegom bariatrycznym.Materiał i metodyBadania przeprowadzono podczas spotkania nieformalnej grupy wsparcia dla osób przed oraz po operacjach bariatrycznych.W badaniu, które zostało przeprowadzone za pomocą autorskiego kwestionariusza ankiety, udział wzięły łącznie 64 osoby.WynikiRozwój chirurgii bariatrycznej i wiedzy w społeczeństwie na jej temat daje szansę osobom, które od lat są więźniami wewłasnym ciele, które nie są w stanie samodzielnie wykonać podstawowych czynności życiowych, gdzie deficyt samoopiekii samopielęgnacji jest tak duży, że niezbędna jest pomoc osób trzecich, rodziny lub pracownika ochrony zdrowia.WnioskiPacjenci operowani bariatrycznie zmagają się z różnymi dolegliwościami, muszą pilnować diety, przestrzegać zaleceńpooperacyjnych. Wszyscy zgodnie odpowiadają, że zachęciliby, przekonali bliską osobę do poddania się zabiegowizmniejszenia żołądka, a sami podjęli jeszcze raz taką samą decyzję.Słowa kluczowe: nadwaga, otyłość, odchudzenie, bariatria, chirurgiczne leczenie otyłości, CHLO.

Czasopismo: Pielęgniarstwo w Opiece Długoterminowej
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki o zdrowiu
Proces pielęgnowania pacjenta z odleżyną III stopnia - studium indywidualnego przypadku

StreszczenieWstępOdleżyny to najczęstszy problem osób starszych, unieruchomionych w łóżku. Odleżyny stanowią poważny problemterapeutyczny. Należy go rozwiązywać kompleksowo zmniejszając czynniki wywołujące powstanie odleżyn oraz stosującodpowiednią profilaktykę oraz standardy obowiązujące podczas leczenia odleżyn.Cel pracyCelem pracy jest przedstawienie planu opieki nad pacjentem z odleżyną III stopnia z odwołaniem się do terminówzaczerpniętych z ICNP®.Prezentacja przypadkuPostępowanie według standardów i elementów profilaktyki ukazuje proces pielęgnowania 70- letniego mężczyznyz problemem odleżyny III stopnia.Wnioski1. Pacjent z odleżyną trzeciego stopnia wymaga kompetentnej i kompleksowej opieki.2. Postępowanie pielęgniarki zgodnie z obowiązującym standardem przyśpiesza proces gojenia się rany.3. Pacjent starszy unieruchomiony wymaga pomocy osób trzecich, adaptacji, warunków domowych i wsparcia pomocyspołecznej.4. Pielęgniarka sprawuje kompleksową opiekę, ale ważne jest zaangażowanie rodziny w jego pielęgnację.Słowa kluczowe:odleżyny, rana, owrzodzenie, odleżyna trzeciego stopnia, zapobieganie, profilaktyka, standardy, skaleoceny, pielęgnacja odleżyny, ICNP®

Czasopismo: Pielęgniarstwo w Opiece Długoterminowej
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki o zdrowiu
Ocena przygotowania do samoopieki pacjenta po zabiegu wszczepienia kardiostymulatora w zależności od wieku

StreszczenieWstępW ostatnich latach znacząco wzrosła liczba osób leczących się z powodu zaburzeń rytmu serca. Jedną z coraz powszechnychmetod leczenia schorzeń układu stymulującego pracę serca jest wszczepienie kardiostymulatora. Zadaniem kardiostymulatorajest pobudzenie i wyrównanie pracy serca odpowiednio do stanu zdrowia i wieku osoby.CelCelem pracy było dokonanie analizy oceny przygotowania pacjenta do samoopieki po wszczepieniu stymulatora serca.Materiał i metodyW badaniu wzięło udział 80 pacjentów w poradni kontroli rozruszników w Wojewódzkim Szpitalu Zespolonym w Płocku.Ankietowani udzielali pisemnych odpowiedzi za pomocą kwestionariusza konstrukcji autora niniejszej pracy orazstandaryzowanej ankiety WHQOOL-BREF.WynikiPrzeprowadzone badanie prezentuje wysoki poziom wiedzy pacjentów na temat zaleceń terapeutycznych oraz zadowoleniez prowadzonej opieki ambulatoryjnej.WnioskiStwierdzono zależność od wieku stopnia przygotowania do samoopieki pacjentów po wszczepieniu kardiostymulatora.Słowa kluczowe: wiek, kardiostymulator, self-care

Czasopismo: Pielęgniarstwo w Opiece Długoterminowej
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki o zdrowiu
Zakres wydolności funkcjonalnej seniorów wg skali Barthel

StreszczenieWstępWiększość seniorów odbiera proces straszenia się jako bolesny stan utraty zdrowia. Okres ten wiąże się z powszechniewystępującą chorobowością, mniejszą zaradnością, sprawnością fizyczną, często z zupełnym brakiem samodzielności.CelCelem niniejszej pracy było określenie stanu fizycznego i psychospołecznego osób w podeszłym wieku, przy użyciun skaliBarthel dla zdiagnozowania wydolności seniorów w środowisku domowym.Materiał i metodyBadania prowadzono po uzyskaniu zgody Komisji Bioetycznej przy UMK w Toruniu, Collegium Medicum w Bydgoszczyz wykorzystaniem metody sondażu diagnostycznego, techniką ankiety konstrukcji własnej oraz skali Barthel. Objęto nimseniorów w wieku od 75 lat, tj. 77 kobiet i 23 mężczyzn. Wszyscy badani złożyli deklarację wyboru lekarza rodzinnegow przychodni Folk-Med. Sp. z o.o. NZOZ, w Białogardzie, badania odbywały się w środowisku domowym pacjenta.WynikiNa wydolność samo opiekuńczą seniorów w warunkach domowych wpływa wiele czynników, m. in. wiek, płeć,wykształcenie, miejsce zamieszkania, spędzanie czasu wolnego, występowanie chorób, samoocena własnego stanu zdrowiaa także mieszkanie z innym członkiem rodziny.WnioskiPowyższe czynniki najczęściej się na siebie nakładają, co w znaczny sposób wpływa na funkcjonowanie senioróww warunkach domowych.Słowa kluczowe: osoby starsze, wydolność funkcjonalna, środowisko domowe.

Czasopismo: Pielęgniarstwo w Opiece Długoterminowej
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki o zdrowiu
Cechy demograficzne chorych na stwardnienie rozsiane a poziom akceptacji choroby wg skali AIS

StreszczenieWstępStwardnienie rozsiane stanowi przewlekłą, demielinizacyjną chorobę ośrodkowego układu nerwowego o podłożuautoimmunologicznym. Największą liczbę zachorowań obserwuje się między 18. - 20. a 40. rokiem życia, czyli wśródpopulacji w wieku produkcyjnym.CelCelem badań jest przedstawienie cech demograficznych chorych na stwardnienie rozsiane oraz poziomu akceptacji chorobywg skali AIS.Materiał i metodyBadania przeprowadzono po otrzymaniu zgody numer KB 643/2016 Komisji Bioetycznej UMK w Toruniu przy CollegiumMedicum im. Ludwika Rydygiera w Bydgoszczy. Miejscem badań była siedziba Polskiego Towarzystwa StwardnieniaMateriał badawczy stanowiło 100. chorych na stwardnienie rozsiane ( 68 kobiet i 32. mężczyzn). Posłużono się ankietąwłasnej konstrukcji, kwestionariuszem Akceptacji Choroby AIS. Przyjęto poziom istotności p&lt; 0,05 jako poziom istotnystatystycznie.WynikiŚrednia wieku badanych wyniosła 42 lata. Najliczniejszą grupę stanowili respondenci w wieku 26-40 lat – 37,0% oraz 41-55lat – 33,0%; z wyższym wykształceniem – 41,0 % oraz zawodowym – 20 %. Analizie poddano korelacje między ogólnąjakością życia a jej poszczególnymi wymiarami oraz akceptacją choroby.WnioskiStwierdzono zależność między stopniem akceptacji choroby a poziomem oceny jakości życia i występowaniem problemówpielęgnacyjnych. Istnieje związek między wybranymi zmiennymi socjodemograficznymi a oceną jakości życia i akceptacjąchoroby.Słowa kluczowe: stwardnienie rozsiane, pielęgniarka, problem pielęgnacyjny, jakość życia, akceptacja choroby

Czasopismo: Pielęgniarstwo w Opiece Długoterminowej
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki o zdrowiu
ANALIZA FUNKCJONOWANIA PACJENTÓW Z DEPRESJĄ W ODNIESIENIU DO POPRAWY JAKOŚCI ICH ŻYCIA

Streszczenie.Wstęp.Depresja jest najczęściej spotykanym zaburzeniem psychicznym na świecie. Zaburzenie to częściej dotyka kobiet niżmężczyzn. Charakteryzuje się występowaniem objawów negatywnych od obniżonego nastroju po poczucie rezygnacjii niezdolności do prawidłowego funkcjonowania. Symptomy te posiadają podłoże genetyczne, psychologiczne i społeczne.W leczeniu zaburzeń depresyjnych istotne znaczenie odgrywa nie tylko farmakoterapia czy psychoterapia, ale przedewszystkim prawidłowo zdefiniowana choroba.Cel pracyCelem badań było ukazanie negatywnych aspektów funkcjonowania pacjentów z depresją uniemożliwiających poprawęjakości ich życia.Materiał i metodyBadania zostały przeprowadzone metodą sondażu diagnostycznego przy wykorzystaniu techniki ankietowania, wśródpacjentów stanowiących 70 osób obu płci z zaburzeniami depresyjnymi, hospitalizowanych na oddziałach psychiatrycznychi osób korzystających z pomocy doraźnej w Poradni Zdrowia Psychicznego.WynikiW przebiegu badań wyodrębniono negatywne aspekty utrudniające funkcjonowanie pacjentów w depresji.WnioskiCzynniki utrudniające funkcjonowanie pacjentów z depresją to: niewiedza związana z istnieniem choroby, zaniżonasamoocena wynikająca z braku dobrego samopoczucia, krytycyzmu własnego wyglądu, samotność, rozpad pożyciamałżeńskiego, brak wiary w możliwość pokonania choroby, chwile załamania i towarzyszące myśli samobójcze sprzyjałyrozwojowi zaburzeń.Słowa kluczowe. pacjent, funkcjonowanie, depresja.

Czasopismo: Pielęgniarstwo w Opiece Długoterminowej
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki o zdrowiu
JAKOŚĆ ŻYCIA PACJENTÓW PO ZAWALE MIĘŚNIA SERCOWEGO

StreszczenieWstępZawał mięśnia sercowego jest często występującym schorzeniem zarówno w Polsce, jak i krajach wysoko rozwiniętych.Może ono prowadzić do spadku jakości życia tych chorych.CelCelem pracy jest próba zbadania jaka jest jakość życia pacjentów po zawale mięśnia sercowego oraz poznanie determinantów,które mogą mieć wpływ na ich jakość życia.Materiał i metodyW pierwszej połowie 2011 roku przeprowadzono badanie jakości życia chorych po zawale mięśnia sercowego w KliniceKardiologii 10-go Wojskowego Szpitala Klinicznego z Polikliniką w Bydgoszczy. W tym celu wykorzystano kwestionariuszWHOQOL-BREF oceniający jakość życia, zadowolenie z własnego zdrowia, oraz poziom funkcjonowania w dziedziniefizycznej, psychologicznej, społecznej oraz środowiskowej.WynikiPacjenci leczeni z powodu wystąpienia zawału mięśnia sercowego są zazwyczaj niezadowoleni ze swojego zdrowia.Pacjenci leczeni inwazyjnie z powodu zawału mięśnia sercowego mają nieco lepszą jakość życia od pacjentów leczonychzachowawczo. Pacjenci leczeni z powodu zawału mięśnia sercowego różnymi metodami charakteryzują się podobnymfunkcjonowaniem w sferze fizycznej. Pacjenci posiadający wykształcenie wyższe i średnie leczeni z powodu zawału mięśniasercowego lepiej funkcjonują w sferze psychologicznej.WnioskiW badanej grupie pacjenci leczeni z powodu wystąpienia zawału mięśnia sercowego w 73% są zadowoleni z jakości swojegożycia.Słowa kluczowe: zawał mięśnia sercowego, jakość życia, jakość życia pacjentów po zawale mięśnia sercowego

Czasopismo: Pielęgniarstwo w Opiece Długoterminowej
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki o zdrowiu