rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Początki instytucjonalnej „Opieki” nad młodzieżą przemysłową i rękodzielniczą w Krakowie na przełomie XIX i XX wieku

W dużych miastach Galicji pod koniec XIX wieku zaczął się rozwijać drobny przemysł, który zatrudniał głównie młodzież. Po ogłoszeniu w 1891 roku przez papieża Leona XIII encykliki Rerum novarum jezuici przystąpili do organizowania na terenie Krakowa katolickich stowarzyszeń robotniczych, które przybrały nazwę „Przyjaźń”. Kolejnym krokiem jezuitów była opieka nad młodzieżą robotniczą, głównie terminatorami, z rodzin robotniczych, rzemieślniczych i chłopskich. Wzorem dla tej akcji stała się działalność Adolfa Kolpinga, który w 1849 roku rozpoczął w Kolonii pracę nad terminatorami i w 1851 roku założył w Niemczech pierwszy „Katolicki Związek Czeladników”. Odtąd w różnych krajach powstawały „Patronaty”, czyli „Opieki” nad młodzieżą przemysłową i rękodzielniczą. Na terenie Galicji opieką nad terminatorami zajął się jezuita Błażej Szydłowski, który zwołał na dzień 2 września 1897 roku pierwsze walne zebranie w sprawie terminatorów. Spotkali się wówczas przedstawiciele mieszczaństwa i duchowieństwa oraz chłopcy różnych zawodów, którzy powołali „Opiekę św. Stanisława Kostki nad Młodzieżą Terminatorską”. Jej celem było rozbudzanie życia religijnego młodych uczniów rzemieślniczych, wypełnienie ich czasu wolnego zajęciami kulturalnym i wypoczynkiem oraz niesienie im w razie konieczności pomocy materialnej. Po roku działalności „Opieki” miejsce ks. Szydłowskiego zajął w 1898 roku ks. Stefan Bratkowski, który przejął patronat nad „Opieką” i kierował nią do 1906 roku. Dnia 15 kwietnia 1906 roku kierownictwo „Opieki” przejął ks. Mieczysław Kuznowicz, który przekształcił ją w „Związek Młodzieży Rękodzielniczej”. Dnia 8 grudnia 1906 roku odbyło się pierwsze Walne Zgromadzenie Związku; prezesem honorowym i dożywotnim został wtedy ks. Bratkowski, a prezesem rzeczywistym ks. Kuznowicz, który kierował związkiem do 1939 roku. Podobne „Opieki” powstały także w Przemyślu, Tarnopolu i Tarnowie, ale nie działały dłużej.

Czasopismo: Studia Paedagogica Ignatiana
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: filozofia, historia, nauki socjologiczne, pedagogika
Osiąganie dojrzałości moralnej

Zaistnienie harmonii we współżyciu ludzi uważamy za jedno z podstawowych zadań wychowania. Ciągle aktualne jest przy tym pytanie o to, co należy czynić, by ona istniała. Osiąganie takiej umiejętności nazywamy moralnością, która jest przedmiotem oddziaływań wychowawczych. Jej istotę upatrujemy w nabywaniu zdolności rozróżniania i wybierania wartości oraz respektowania ich w codziennym życiu. W takim przypadku mówimy o moralności przyrównywanej do wewnętrznego kompasu, który wskazuje człowiekowi drogę postępowania i nakłania do kroczenia nią. Na wybór określonego sposobu postępowania osoby znaczący wpływ wywierają przyjmowane koncepcje antropologiczne objaśniające naturę człowieka. W artykule przyjmujemy, że człowiek jako istota cielesno-duchowa potrzebuje wsparcia do swego rozwoju fizycznego i duchowego. W tym ostatnim wymiarze dużym wsparciem jest rozwijana przez procesy wychowania duchowość. To za jej pośrednictwem człowiek nadaje swemu życiu określony styl i formę. Innym istotnym wsparciem w rozwoju moralnym człowieka jest wiara religijna. Wspiera ona rozwój wyższych potrzeb człowieka, jakimi są potrzeby duchowe. Ich zaspokajanie kształtuje w osobie zapotrzebowanie na wartości niematerialne, a to z kolei sprzyja nabywaniu umiejętności krytycznego myślenia o sobie w świetle treści i zasad życia religijnego oraz podejmowania wysiłków do tworzenia warunków harmonijnego życia społecznego.

Czasopismo: Studia Paedagogica Ignatiana
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: filozofia, historia, nauki socjologiczne, pedagogika
Starzenie się populacji osadzonych nowym wyzwaniem dla Służby Więziennej w Polsce

Starość to szczególny etap w życiu człowieka, etap który pociąga za sobą rozliczne zmiany w funkcjonowaniu jednostki. Zmiany te dotyczą różnych obszarów życia człowieka: fizycznego, psychicznego, społecznego i rzutują na dalszą sytuację osoby. Starość, jakkolwiek dotyka wszystkich ludzi, jest procesem zindywidualizowanym i u każdego przebiega w odmienny sposób. Sposób ten stanowi konsekwencję dotychczasowego życia i aktywności jednostki, przy czym warunkowany jest przez pojawiające się czynniki dodatkowe, jak np. choroby. Mając na uwadze, że osoby w wieku starszym stanowią niezwykle cenny element społeczeństwa,  konieczne staje się udzielenie im wsparcia i pomoc w  prowadzeniu godnego życia. Wspomniane wsparcie staje się szczególnie istotne w odniesieniu do seniorów odbywających kary pozbawienia wolności. Grupa ta, choć rosnąca w sposób najbardziej dynamiczny jeżeli chodzi o populację więźniów, z reguły jest marginalizowana i pomijana w przypadku tworzenia programów penitencjarnych czy opracowywania metod pracy z osadzonymi.
Celem niniejszego artykułu jest ukazanie sytuacji skazanych w wieku senioralnym. W kolejnych częściach tekstu zostały omówione zróżnicowanie społeczności więźniów seniorów oraz przebieg procesu starzenia się w warunkach izolacji. Całość zamykają wskazania, postulaty dotyczące pracy z osobami w wieku starszym.

Czasopismo: Studia Paedagogica Ignatiana
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: filozofia, historia, nauki socjologiczne, pedagogika
Integracja podmiotów edukacji w perspektywie aksjologicznej jako priorytetowe zadanie szkoły

Celem poniżej przedstawionego opracowania jest ukazanie istoty integracji podmiotów edukacji wokół wartości. Podstawowy problem zawiera się w pytaniu: W jakich obszarach pracy szkoły, wyrasta pilna potrzeba integracji podmiotów edukacji, by pełniej realizować funkcje szkoły, a tym samym budować przestrzeń rozszerzającego horyzontu aksjologicznego? W rozwiązaniu tego problemu zastosowano metodę analityczno-syntetyczną. Szkoła winna być postrzegana jako ważny podmiot edukacji obywatelskiej. W tym zakresie podejmowane przez szkołę zadania powinny koncentrować na zdobywaniu i przekazywaniu wiedzy i umiejętności obywatelskich uczniom poprzez doświadczenia i praktykowanie określonych działań obywatelskich, czy też w rozwiązywaniu problemów społecznych i lokalnych. Ważnym zadaniem szkoły również będzie podejmowanie współpracy ze środowiskiem społeczno-kulturowym. Chodzić będzie o włączanie młodzieży między innymi w realizację programów instytucjonalnych, czy też projektów działalności społeczno-obywatelskiej. Wynikiem analiz jest ukazanie teoretycznego zarysu integracji społecznej, ze zwróceniem uwagi na jej rodzaje; ukazanie priorytetowych zadań w aspekcie integracji podmiotów szkoły. Wyróżniono trzy zadania: integrację wokół realizacji nadrzędnego celu szkoły, integrację na rzecz budowania szkoły środowiskowej, integrację wspomagającą edukację obywatelską.

Czasopismo: Studia Paedagogica Ignatiana
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: filozofia, historia, nauki socjologiczne, pedagogika
Psychologiczne i społeczne uwarunkowania osiągnięć osób zdolnych – analiza i wskazówki dla nauczycieli i rodziców pracujących z osobami zdolnymi

Niniejszy artykuł został poświęcony szerokiemu spektrum psychologicznych i społecznych uwarunkowań osiągnięć szkolnych i zawodowych osób zdolnych. Artykuł porusza problemy z pogranicza tematyki społecznej i psychologicznej, dlatego też można go uznać za interdyscyplinarny. Wykorzystując dostępną literaturę przedmiotu, autorka dokonuje analizy i namysłu nad tym, w jaki sposób wewnętrzne atrybuty człowieka, takie jak jego osobowość, temperament oraz otaczające środowisko wpływają na możliwość jego rozwoju na wielu płaszczyznach. Omawiany problem jest niezwykle złożony, dlatego trudno jest uzyskać jednoznaczne odpowiedzi na pytanie o to, jakie są główne psychologiczne i społeczne determinanty osiągnięć osób zdolnych. Autorka proponuje nauczycielom oraz rodzicom, którzy wychowują uczniów zdolnych, pewne charakterystyczne podejście i rozwiązania, co czyni niniejsze opracowanie również praktycznym. Robi to nie po to, aby im coś narzucać, ale aby mogli z nimi polemizować lub/i inspirować się nimi, szerzej rozumiejąc kim jest i jak funkcjonuje osoba zdolna. Artykuł ma charakter teoretyczny.

Czasopismo: Studia Paedagogica Ignatiana
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: filozofia, historia, nauki socjologiczne, pedagogika
Religia, poznanie, duchowość wychowaniu

W artykule wychodzimy z założenia, że dla pedagogiki źródłem wiedzy o świecie i otaczającej go rzeczywistości nie jest wyłącznie wiedza empiryczna. Coraz częściej dochodzi do sprzeciwu wobec jednostronnego przypisywania wiedzy empirycznej priorytetu poznawczego. Obserwujemy też zwrot w kierunku pedagogiki heterogenicznej, która dopuszcza konkurujące z sobą paradygmaty badawcze. Myślenie to umożliwia rozpatrywanie problemów pedagogicznych także w odniesieniu do transcendencji. Mówi się wówczas o „pedagogice transcendentnej”, identyfikowanej z autonomiczną subdyscypliną nauki nazywaną „pedagogiką religii”. W artykule podjęto próby opisu wkładu religii w rzeczywistość pedagogiczno-wychowawczą. Mamy przy tym świadomość tego, że przedłożenie to nie będzie przez wszystkich akceptowane. Nie o to zresztą chodzi. Ważne jest natomiast, by niezależnie od prezentowanego światopoglądu szukać prawdy o znaczeniu religii w procesach rozwojowo-wychowawczych człowieka. Do poszukiwania prawdy niezbędna jest wiedza o tym, czy religia, właściwie rozumiana, ogranicza człowieka, czy też odsłania przed nim nowy, szerszy sens życia? Co religia (chrześcijaństwo) wnosi/może wnieść w życie człowieka i do czego może go inspirować? Uszczegóławiając zasygnalizowaną problematykę, zwrócimy uwagę na podpowiedź czerpaną z chrześcijaństwa, a odnoszącą się do rozumienia człowieka. Przedstawimy też ofertę jaką chrześcijaństwo składa pedagogice. Chodzi tu o wyjaśnienia związane z poznaniem innym niż empiryczne, a także o dowartościowanie i wspieranie w człowieku jego duchowości (sfery niematerialnej). Duchowość bywa nazywana zbiorem wartości, tradycji (dorobku kultury) i postaw człowieka. Przyjmuje się też, że kreśli on „drogę ludzkiego postępowania”, promując wizję życia, refleksyjny stosunek do codzienności, nacechowane szacunkiem nastawienie do świata i nadzieję pełnego odnalezienia Boga (nieśmiertelności).

Czasopismo: Studia Paedagogica Ignatiana
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: filozofia, historia, nauki socjologiczne, pedagogika
Edukacja Europejska i zadania polskiej edukacji w latach 2012–2025

Polska w 2004 roku stała się członkiem Unii Europejskiej. W tym samym roku minęło 35 lat od powołania Komitetu Prognoz „Polska 2000 Plus” przy Prezydium PAN. Z tej okazji odbyła się konferencja naukowa, której rezultatem jest wydawnictwo pt. Polska w obliczu wyzwań przyszłości. Jest ono inspiracją do szerszego kierowania się przez naukowców, polityków oraz ludzi innych zawodów strategicznym myśleniem o przyszłości Europy i Polski. Podstawą strategii edukacji powinny być nie tylko cele ekonomiczne i pragmatyczne, ale przede wszystkim wspólne wartości cywilizacji europejskiej, którymi według raportu Komisji Europejskiej Edukacja dla Europy są: prawa człowieka (godność osoby ludzkiej), podstawowe swobody, demokratyczna prawomocność, pokój i odrzucanie przemocy jako środka do osiągnięcia celu, poszanowanie innych ludzi, równość szans, zasady myślenia racjonalnego, ochrona ekosystemu, odpowiedzialność jednostkowa. Projekty i strategie reformy systemu edukacji MEN i MNiSW oraz Strategia Rozwoju Polski do roku 2020–2030 Komitetu Prognoz PAN zakładają zapewnie skolaryzacji na poziomie maturalnego kształcenia średniego dla ok. 80–85% populacji, a na poziomie studiów wyższych dla 40–50% populacji w przedziale wiekowym 19–24. Takie wskaźniki skolaryzacji zostały już formalnie przekroczone, teraz należy zapewnić odpowiedni poziom jakości kształcenia oraz stymulować i wspierać wybieranie deficytowych kierunków kształcenia zawodowego i wyższego oraz ustawicznego. W Polsce obserwuje się niezadowalające wykorzystanie nauk o edukacji w wypracowaniu koncepcji reform i ich wdrażaniu, czego dowodem jest niedocenianie raportów edukacyjnych oraz ekspertyz, a także nieustanne zmiany ministrów resortów edukacyjnych. Współczesna ekonomia i pedagogika określają wydatki na edukację i naukę jako „inwestycję w człowieka” i w „kapitał ludzki”, które są gwarancją rozwoju kraju oraz poprawy jakości życia ludzkiego. Poważny procent kadry nauczycieli, młodzieży, szkół i uczelni oraz mass mediów może edukację i kulturę zamienić na wielki program XXI wieku.

Czasopismo: Studia Paedagogica Ignatiana
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: filozofia, historia, nauki socjologiczne, pedagogika
Kurator sądowy wobec nowych zadań i zmian w systemie resocjalizacji

Artykuł ma charakter prekonceptualizacyjny, stanowi bowiem przyczynek do planowanego projektu badawczego ugruntowanego w pedagogice resocjalizacyjnej. Wobec ostatnich zmian w systemie zapobiegania przestępczości, tak na etapie stanowienia, jak i wykonywania prawa, autorzy widzą potrzebę poddania analizie aktualnych tendencji i zmian w kontekście funkcji, ról i kompetencji kuratora sądowego, który jest podstawowym „narzędziem” wymiaru sprawiedliwości w obszarze zapobiegania przestępczości. Tradycyjne modele pracy, określane jako case work w rożnych jego odmianach, wydają się nie do końca adekwatne do realizacji tych zadań, które zostały podczas ostatnich nowelizacji ustawowych przypisane kuratorowi sądowemu. Ten zaś, jako „pedagogiczne ramię wymiaru sprawiedliwości”, kształcony w tradycyjnym modelu przygotowania zawodowego, staje przed nowymi wyzwaniami nie tylko organizacyjnymi, ale i tymi związanymi z pracą w wymiarze wychowawczym. Niniejszy artykuł stanowi zarys koncepcji badawczej nakierowanej na diagnozę adekwatności kompetencji i modeli pracy kuratora realizowanych w ramach nowych zadań wynikających ze zmian normatywnych w wymiarze sprawiedliwości i w systemie resocjalizacji. Artykuł zawiera obszerne uzasadnienia podjętego problemu badawczego oraz ramy koncepcji metodologicznej.

Czasopismo: Studia Paedagogica Ignatiana
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: filozofia, historia, nauki socjologiczne, pedagogika
Zarys rozwoju ruchu spółdzielczego na ziemiach polskich pod zaborem pruskim w drugiej połowie XIX i na początku XX wieku oraz jego edukacyjny charakter

Artykuł ukazuje zarys rozwoju ruchu spółdzielczego na ziemiach polskich pod zaborem pruskim w drugiej połowie XIX i na początku XX wieku oraz jego edukacyjny charakter. Tekst jest podzielony na trzy zasadnicze części, które przedstawiają: genezę ruchu spółdzielczego na ziemiach polskich pod zaborem pruskim; rozwój ruchu spółdzielczego pod patronatem ks. Augustyna Szamarzewskiego; funkcjonowanie ruchu spółdzielczego pod patronatem ks. Piotra Wawrzyniaka. Na ziemiach polskich zaboru pruskiego w połowie XIX wieku rozpoczęto akcję zakładania stowarzyszeń dla celów gospodarczych. Początkowo powstały spółdzielnie oszczędnościowo-kredytowe, nazywane bankami ludowymi. W miarę upływu czasy rozwinęły się inne formy spółdzielczości, przede wszystkim spółdzielnie rolniczo-handlowe i parcelacyjne. Pod zaborem pruskim polskie spółdzielnie charakteryzowały się jednolitością pod względem organizacyjnym i typologicznym. Należały do jednej centrali finansowej i jednego związku rewizyjnego. Na ich dynamiczny rozwój mieli wpływ wielcy patronowie spółdzielczości: ks. Augustyn Szamarzewski i ks. Piotr Wawrzyniak. Spółdzielczość polska pod zaborem pruskim posiadała edukacyjny charakter. Stała się szkołą pracy, oszczędności, gospodarności i przedsiębiorczości. Odgrywała ważną rolę w walce z germanizacją. Rozwijała solidaryzm społeczny, różne formy samopomocy, współpracy i współdziałania. Dążyła do modernizacji gospodarczej i społecznej, próbujące przeciwdziałać rosnącym ujemnym skutkom rozkwitającego kapitalizmu i dążąc do podniesienia poprzez wspólną działalność gospodarczą poziomu życia ekonomicznego warstw najniżej położonych. Posiadała nie tylko ekonomiczny charakter, ale i moralny, który umacniał pozytywne cechy ludzi, zwalczał nadużycia, lichwę, wady narodowe i społeczne. Stowarzyszenia spółdzielcze stawały się miejscem kształcenia i wychowania inteligencji gospodarczej, szkołą demokracji i życia obywatelskiego. Zajmowały się działalnością oświatową i patriotyczną.

Czasopismo: Studia Paedagogica Ignatiana
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: filozofia, historia, nauki socjologiczne, pedagogika
Młodzież zagrożona wykluczeniem w wolontariacie hospicyjnym

Opieka paliatywno-hospicyjna jest związana z ostatnim etapem życia ludzkiego i bywa proponowana w postaci opieki domowej lub stacjonarnej wtedy, gdy chory cierpi na zaawansowaną, nieuleczalna chorobę przewlekłą, głównie nowotworową. Ciężka choroba, umieranie, śmierć oraz przeżywanie straty i żałoby są elementami wpisanymi w misję opieki paliatywno-hospicyjnej i związanego z nią w Polsce i na świecie wolontariatu. Ochotnicze zaangażowanie wiąże się głównie z pomocą osób o właściwych postawach moralnych, w tym młodzieży z „dobrych szkół” czy środowisk o ukształtowanej duchowości i dobrych wzorcach z życia rodzinnego i społecznego. Czy jest możliwe, by tego rodzaju sytuacje graniczne o dużym ładunku emocjonalnym mogły być pozytywnymi i rozwojowymi doświadczeniami dla kształtującej się struktury psychofizycznej młodego człowieka zagrożonego wykluczeniem? Czy można przygotować nauczycieli i wychowawców, by poprzez tematy związane z końcem ludzkiego życia mogli wpływać na emocjonalny rozwój swoich podopiecznych, szczególnie w sytuacjach kryzysowych? Prezentując podstawowe informacje o opiece paliatywno-hospicyjnej i wolontariacie hospicyjnym, ukazane zostały w tym artykule przykłady udanej współpracy hospicjum i szkoły w psychopedagogicznym oddziaływaniu na młodzież z grupy zagrożonej wykluczeniem. Odniesienia do propozycji wydawniczych Biblioteki Fundacji Hospicyjnej, będących pomocą dla wychowawców, katechetów i innych osób pracujących z tak zwaną trudną młodzieżą kończą ten artykuł oparty na praktycznym działaniu i społecznej edukacji na temat końca ludzkiego życia i wolontariatu.

Czasopismo: Studia Paedagogica Ignatiana
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: filozofia, historia, nauki socjologiczne, pedagogika
Specyfika współpracy szkoły z rodzicami dzieci na pierwszym etapie edukacyjnym: szanse – trudności – potrzeby

Na wychowanie i rozwój każdego człowieka wpływa środowisko rodzinne i szkolne. Proces właściwego przygotowania dziecka do życia jest możliwy tylko wtedy, gdy obie strony – zarówno rodzice, jak i nauczyciele – znajdą wspólną płaszczyznę porozumienia, umożliwiającą wzajemne uzupełnianie się w tym działaniu. W poniższym opracowaniu poruszone zostaną zagadnienia dotyczące obszarów współpracy nauczyciela edukacji wczesnoszkolnej z rodzicami oraz trudności z nią związane. Zostaną również omówione teoretyczne podstawy dla tej współpracy, którymi są: teoria integracji społecznej, strategia edukacji podmiotowej i pedagogika towarzyszenia. Celem opracowania jest ukazanie specyfiki współpracy rodziców ze szkołą na I etapie edukacyjnym. W kontekście tematu opracowania sformułowano następujące pytania badawcze:

    Jakie są oczekiwania oraz potrzeby zarówno rodziców, jak i nauczycieli w zakresie współpracy?
    Jakie są sposoby rozwiązywania problemów i pokonywania trudności pojawiających się w obszarze współpracy nauczycieli z rodzicami?

W celu odpowiedzi na powyższe pytania dokonano analizy literatury przedmiotu oraz analizy wyników obserwacji uczestniczącej prowadzonej przez autorkę opracowania podczas długoletniej pracy na stanowisku nauczyciela edukacji wczesnoszkolnej.

Czasopismo: Studia Paedagogica Ignatiana
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: filozofia, historia, nauki socjologiczne, pedagogika
Dietrich von Hildebrand: Konteksty pedagogiczne kategorii wartości i cnoty

Artykuł ma celu wydobycie pedagogicznych implikacji z koncepcji wartości oraz komplementarnego wobec niej pojęcia cnoty w ujęciu Dietricha von Hildebranda. W pierwszej części artykułu zarysowana została szeroka panorama dorobku Hildebranda. W drugiej – omówiono jego koncepcję wartości w kontekście tradycji realistycznej fenomenologii. Trzecia część wskazuje na sferę cnót jako niezbywalny obszar realizacji wartości moralnych. W części czwartej postulowana jest zależność koncepcji wychowania od założeń antropologiczno-etycznych. W tej perspektywie z Hildebrandowskich koncepcji wartości i cnoty wynikają wysokie wymagania pod adresem wychowawców.

Czasopismo: Studia Paedagogica Ignatiana
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: filozofia, historia, nauki socjologiczne, pedagogika
Rodzina i miłość w epoce Ja

W artykule opisano rodzinę i miłość z perspektywy przemian obecnych w kulturze narcyzmu, takich jak relacje on-line, technicyzacja życia, komercjalizacja uczuć i terapeutyzacji życia. Inspiracją były teorie ukute przez światowej sławy badaczy, m.in. J-C. Kauffmana, N. Luhmana, Ch. Lascha, E. Beck-Gernsheim, U. Becka, A. Giddensa, E. Illouz, Z. Baumana i wielu innych, jak też badania własne autorki.

Badania dotyczące związków partnerskich w biografiach młodzieży studiującej przeprowadzono w latach 2012–2016. Opublikowano je w książce M. Ściupider-Młodkowskiej Miłość w epoce Ja. Studium socjopedagogiczne (Poznań 2018).  Główny obiekt narracji teoretycznej i wniosków metodologicznych w niniejszych badaniach stanowią relacje partnerskie opisane w skryptach młodzieży studiującej w wybranych uczelniach Polski i Czech. Projekt badawczy monografii, mający charakter jakościowo-ilościowy, odpowiadał na pytanie: Jakie kulturowe wzory relacji partnerskich preferuje i praktykuje młodzież studiująca w Polsce i w Czechach oraz co je różnicuje? Tak postawiony przedmiot badań wymagał skonstruowania kilku narzędzi badawczych: rozbudowanej ankiety polskiej i czeskiej dla czterystu respondentów, wywiadu rozumiejącego (J-C. Kauffmana) dla dwudziestu par heteroseksualnych oraz realnych i wirtualnych debat w ramach autorskiego fakultetu „Intymność pomiędzy byciem razem a osobno”. Uzyskany dynamiczny obraz relacji partnerskich w biografiach młodzieży studiującej pozwolił na wyłonienie czterech kategorii skryptów biografii związkowej wśród studentów polskich i czeskich. Najwięcej polskich studentów (w tym przewaga kobiet) reprezentowało wzór skryptu biograficznego partnerstwa inicjowanego-tradycyjnego, ale silnie zindywidualizowanego, z kolei studenci czescy reprezentowali w większości skrypty partnerstwa ponowoczesnego. Wyniki nie roszczą sobie praw do formułowania jednoznacznych tez, ale stanowią propozycję konstruktywistycznej diagnozy na temat przemian obecnych w epoce Ja, której bohaterowie uwikłani w kulturowy narcyzm niejednokrotnie nie są zdolni do trwałych relacji miłosnych, poszukując uznania i adoracji siebie w myśl zasady: Selfie ergo sum.

Czasopismo: Studia Paedagogica Ignatiana
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: filozofia, historia, nauki socjologiczne, pedagogika