rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Wskaźniki biochemiczne i mineralne krwi tuczników żywionych mieszankami z udziałem łubinu żółtego (Lupinus luteus)

Przeprowadzono 3-fazowy tucz 30 świń mieszańców [♀ (landrace x yorkshire) x ♂ duroc]. W ich żywieniu, jako źródło białka, stosowano poekstrakcyjną śrutę sojową (grupa K) lub poekstrakcyjną śrutę sojową i nasiona łubinu żółtego w ilości 7,5% (grupa D1) i 15% (grupa D2). Po osiągnięciu masy ciała ok. 117,5 kg zwierzęta ubito. Od wszystkich tuczników pobrano przy uboju krew do badań. Oznaczono aktywność ALP, ASPAT i ALAT, poziom TP, GLU, CHOL, HDL, TG, CREA, UREA oraz Ca, P, Mg, Fe, celem określenia wpływu czynnika żywieniowego na homeostazę i zdrowie zwierząt. Wartości wszystkich badanych wskaźników biochemicznych i mineralnych krwi były mniejsze w grupach tuczników doświadczalnych D1 i D2 w porównaniu z grupą kontrolną K. W zdecydowanej większości różnice te były statystycznie istotne (P≤0,05 i P≤0,01). Wartości cech mieściły się w granicach referencyjnych dla gatunku. Nie stwierdzono negatywnego wpływu czynnika żywieniowego na homeostazę organizmu badanych zwierząt.

Czasopismo: Roczniki Naukowe Polskiego Towarzystwa Zootechnicznego
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: zootechnika i rybactwo
Analiza wzrostu jagniąt syntetycznych linii plenno-mięsnych BCP i SCP

Celem pracy była ocena wzrostu jagniąt dwóch syntetycznych plenno-mięsnych linii owiec – BCP i SCP, po około 10-letnim okresie prowadzenia pracy hodowlanej. Obserwacje prowadzono w owczarni Stacji Dydaktyczno-Badawczej Małych Przeżuwaczy w Bezku, należącej do Uniwersytetu Przyrodniczego w Lublinie. Łącznie obserwacjami objęto 1151 jagniąt w okresie czterech kolejnych lat. Kontrolowano wzrost jagniąt, ważąc je przy urodzeniu oraz w 28., 56. i 70. dniu życia. Zebrane dane posłużyły do wyliczenia przyrostów dobowych masy ciała. Na podstawie uzyskanych wyników stwierdzono, że w wyniku prowadzonej pracy hodowlanej uzyskano dwie zbliżone linie syntetyczne zwierząt charakteryzujące się dobrymi parametrami wzrostu oraz, co jest szczególnie istotne, dobrze przystosowane do warunków panujących w regionie wschodniej Polski.

Czasopismo: Roczniki Naukowe Polskiego Towarzystwa Zootechnicznego
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: zootechnika i rybactwo
Analiza rodowodów i monitoring różnorodności genetycznej nutrii objętych programem ochrony zasobów genetycznych w Polsce

Pomimo objęcia nutrii programem ochrony zasobów genetycznych zwierząt gospodarskich w Polsce, liczba samic pozostających pod oceną wartości użytkowej i hodowlanej od kilku lat utrzymuje się na poziomie poniżej 500 sztuk. Mała liczebność stad nutrii i wzrost pokrewieństwa między osobnikami zwiększa ryzyko chowu wsobnego. Celem podjętych badań była analiza rodowodów i monitoring różnorodności genetycznej krajowej populacji nutrii objętych programem ochrony zasobów genetycznych zwierząt gospodarskich. Badaniami objęto 332 nutrie różnych odmian: standardowej, czarnej dominującej, grenlandzkiej, perłowej, bursztynowozłocistej oraz pastelowej, utrzymywane na trzech fermach (Ferma A, Ferma B, Ferma C), w których prowadzona jest ocena wartości użytkowej i hodowlanej. Średni współczynnik pokrewieństwa dla wszystkich przeanalizowanych osobników przyjął wartość 0,0140, natomiast w obrębie badanych ferm następujące wartości: Ferma A – 0,1289, Ferma B – 0,0766, Ferma C – 0,0282. Wśród odmian barwnych nutrie perłowe charakteryzowały się najwyższym współczynnikiem pokrewieństwa (0,3136), a standardowe najniższym (0,0425). Zaobserwowano również interakcje pomiędzy fermami, jak i odmianami barwnymi. Jednak współczynnik pokrewieństwa pomiędzy nimi przyjmował w większości średnie wartości poniżej 0,01. Spośród 332 analizowanych osobników 16 miało współczynnik inbredu większy od zera (maks. 0,1875, min. 0,0312). Dotyczyło to 13 zwierząt z Fermy C i 3 z Fermy B. Zwierzęta te reprezentowały odmianę czarną dominującą (10 szt.), standardową (3 szt.) i grenlandzką (3 szt.). Pomimo niewielkiej liczebności stad nutrii w Polsce współczynniki pokrewieństwa i inbredu pozostają na niskim poziomie, a kojarzenia zwierząt zachodzą zgodnie z ustalonymi normami. Na podstawie przeprowadzonych badań można stwierdzić, że dotychczasowa praca hodowlana prowadzona była prawidłowo.

Czasopismo: Roczniki Naukowe Polskiego Towarzystwa Zootechnicznego
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: zootechnika i rybactwo
Wpływ sezonu urodzenia loch rasy wielka biała polska i polska biała zwisłoucha na liczbę prosiąt urodzonych i odchowanych

Celem pracy było określenie wpływu terminu (półrocze, kwartał, miesiąc) urodzenia loch na
uzyskane przez nie wskaźniki rozrodu, liczbę prosiąt urodzonych (LPU) i liczbę prosiąt odchowanych
do wieku 21 dni (LPO). Materiał do badań stanowiły wyniki użytkowości rozpłodowej
loch użytkowanych w stadach zarodowych rasy wielka biała polska (1048 rekordów)
i polska biała zwisłoucha (1791 rekordów) w latach 2004-2009, w województwie mazowieckim.
Zaobserwowano tendencje w zakresie oddziaływania sezonu urodzenia loch na analizowane
wskaźniki. Nie stwierdzono jednak istotnego wpływu miesiąca, sezonu i półrocza
urodzenia loch rasy pbz i wbp na LPU i LPO w analizowanym okręgu i czasie użytkowania
loch, co wskazuje, że ujednolicenie warunków utrzymania loch w chlewniach niweluje wpływy
sezonowe na podstawowe wskaźniki rozrodu.

Czasopismo: Roczniki Naukowe Polskiego Towarzystwa Zootechnicznego
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: zootechnika i rybactwo
Zawartość wybranych składników mineralnych w wątrobie żubrów w różnym wieku

Materiał badawczy stanowiły próbki wątroby pobrane od 25 żubrów, wyeliminowanych
w ramach corocznych odstrzałów selekcyjno-redukcyjnych przeprowadzonych w Puszczy
Białowieskiej w latach 2005-2007. Oznaczono zawartość makroelementów i wybranych mikroelementów
w wątrobach żubrów w różnym wieku, które porównano z wartościami referencyjnymi
dla bydła oraz z wynikami wcześniejszych badań prowadzonych w Puszczy
Białowieskiej. Zawartość analizowanych makro- i mikroelementów w wątrobie, we wszystkich
grupach wiekowych żubrów, mieściła się w granicach wartości przyjmowanych za fizjologiczne
dla bydła, z wyjątkiem Cu. Nie stwierdzono potwierdzonych statystycznie różnic
dotyczących wpływu wieku na zawartość makro- i mikroelementów w wątrobach żubrów.
W latach 2005-2007 zawartość Ca, P, Na, Mg, Mn i Zn w wątrobach żubrów była wyższa,
zawartość K zbliżona, natomiast Cu i Co niższa w porównaniu do wyników badań z lat 1998-
-2003. Wykazana w badaniach własnych zawartość Cu w wątrobach żubrów ze wszystkich
grup wiekowych wskazuje na niedobór kliniczny tego pierwiastka, co stwierdzono również
badaniach w latach 1998-2003.

Czasopismo: Roczniki Naukowe Polskiego Towarzystwa Zootechnicznego
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: zootechnika i rybactwo
Wpływ warunków utrzymania i systemu żywienia na wskaźniki użytkowości rzeźnej królików popielańskich białych

Celem badań było określenie potencjału produkcyjnego – wskaźników odchowu i wydajności tucznej oraz rzeźnej, rodzimej rasy królików popielniańskich białych w warunkach fermy przydomowej. Badaniami objęto 261 młodych królików utrzymywanych w pomieszczeniu zamkniętym w klatkach jednopoziomowych oraz na wolnym powietrzu w klatkach drewnianych wielokondygnacyjnych. W sezonie wiosenno-letnim 20 samic królików wraz z potomstwem żywiono paszami pełnoporcjowymi, a 20 samic wraz z przychówkiem – paszami gospodarskimi, systemem do woli. Przeprowadzono ocenę wskaźników odchowu uzyskanego od samic potomstwa, utrzymywanego w klatkach na wolnym powietrzu oraz w pomieszczeniu inwentarskim. W 90. dniu życia ubito po 6 królików (3 samce i 3 samice) z każdej grupy doświadczalnej. Króliki popielniańskie białe żywione paszami pełnoporcjowymi i przebywające w pomieszczeniu uzyskały w 77. dniu życia średnią masę ciała 2609 g, a w 90. dniu życia aż 2992 g. Zwierzęta przebywające w klatkach na wolnym powietrzu uzyskały w tym samym wieku masę ciała odpowiednio 2067 g i 2365 g. Króliki utrzymywane w pomieszczeniach zużyły na przyrost 1 kg masy ciała tylko 3,41 kg paszy, zaś utrzymywane na wolnym powietrzu nieco więcej, bo 3,66 kg paszy. Wzrost młodych królików popielniańskich białych żywionych paszami gospodarskimi był zdecydowanie niższy niż żywionych paszami pełnoporcjowymi. Masę ciała 2500 g uzyskały zwierzęta przebywające w pomieszczeniu w wieku 120 dni, a utrzymywane na wolnym powietrzu w wieku 130 dni. Dopiero w wieku 120 dni wystąpiły różnice pomiędzy płciami w masie ciała. Najwyższe wskaźniki wydajności rzeźnej uzyskano dla tuszek królików żywionych paszą pełnoporcjową – bez względu na system utrzymania.

Czasopismo: Roczniki Naukowe Polskiego Towarzystwa Zootechnicznego
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: zootechnika i rybactwo
Charakterystyka okrywy włosowej konika polskiego i konia huculskiego z uwzględnieniem właściwości fizycznych oraz budowy histologicznej różnych rodzajów włosów

Celem badań była analiza porównawcza okrywy włosowej konika polskiego i konia huculskiego, ze szczególnym uwzględnieniem budowy histologicznej oraz parametrów fizycznych włosów. Włosy do badań pochodziły od 20 klaczy, po 10 z każdej rasy. Próby włosów zostały pobrane w okresie zimowym, z boku kłody, grzywy, ogona oraz szczotek. Włosy z boku kłody zostały podzielone na frakcję pokrywową i puchową. U obu ras zaobserwowano większy procentowy udział włosów puchowych (ok. 70%) w stosunku do włosów pokrywowych (ok. 30%). Włosy pokrywowe konika polskiego były o ok. 50% dłuższe w porównaniu do włosów konia huculskiego, natomiast długość włosów puchowych nie różniła się istotnie pomiędzy rasami. Zarówno włosy pokrywowe, jak i puchowe konika polskiego były o ok. 25% grubsze w porównaniu do włosów konia huculskiego. Zdolność do wydłużenia poszczególnych rodzajów włosów nie różniła się istotnie pomiędzy rasami. Najmniejsze wydłużenie (ok. 45%) stwierdzono dla włosów szczotek, natomiast największe (ok. 55%) – dla włosów grzywy. Budowa histologiczna kutikuli włosów nie wykazała różnic między analizowanymi rasami koni.

Czasopismo: Roczniki Naukowe Polskiego Towarzystwa Zootechnicznego
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: zootechnika i rybactwo
Przyczyny brakowania krów rasy polskiej holsztyńsko-fryzyjskiej odmiany czarno-białej użytkowanych w fermie wielkotowarowej

Analizą objęto 812 krów rasy polskiej holsztyńsko-fryzyjskiej odmiany czarno-białej wybrakowanych
z użytkowania mlecznego w latach 2006-2010 w wielkotowarowej fermie w południowo-
zachodniej Polsce. Stopień brakowania wynosił od 7,31% w roku 2006 do 26,80%
w roku 2010. Biorąc pod uwagę wszystkie analizowane lata najczęściej brakowano krowy
z powodu jałowości (23,40%) oraz klinicznego mastitis (16,13%). Wśród pozostałych przyczyn
brakowania wyróżniono: niską produkcję (9,73%), wady kończyn (8,62%), choroby
metaboliczne (7,88%), wady budowy wymienia (6,16%), wypadki losowe (5,54%), poronienia
(5,42%) oraz inne powody (4,31%) i inne choroby (1,72%), a także padnięcia (4,68%).
Wykazano wysoko istotne różnice pomiędzy przyczyną brakowania a średnią dzienną wydajnością
mleka, procentową zawartością białka w mleku wybrakowanych krów, średnią
długością życia i użytkowania w stadzie krów oraz średnią długością okresu pomiędzy ostatnim
wycieleniem a wybrakowaniem krów.

Czasopismo: Roczniki Naukowe Polskiego Towarzystwa Zootechnicznego
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: zootechnika i rybactwo
Wstępna ocena proekologicznej metody ograniczenia emisji NH3 z powietrza usuwanego z kurnika

Celem podjętych badań było określenie skuteczności fitoremediacji, jako proekologicznej
metody ograniczania amoniaku w powietrzu usuwanym z kurnika. Badania prowadzono w
obiekcie doświadczalnym złożonym ze stanowiska z kurami nieśnymi i szklarni zbudowanej
nad kurnikiem, przez którą przepływało zanieczyszczone powietrze. Badania porównawcze
wykonano w 3 kolejnych miesiącach, ze względu na zmieniające się warunki pogodowe.
Wstępne badania dały wyniki uzasadniające rozważenie metody fitoremediacji, jako ekologicznej
alternatywy w oczyszczaniu powietrza usuwanego z budynków inwentarskich.

Czasopismo: Roczniki Naukowe Polskiego Towarzystwa Zootechnicznego
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: zootechnika i rybactwo
Ocena frekwencji występowania uwarunkowań białka prionowego PRNP u merynosa polskiego starego typu na przykładzie regionu mazowieckiego

Badaniami objęto 5 stad merynosa polskiego starego typu z terenu woj. mazowieckiego,
zakwalifikowanych do programu ochrony zasobów genetycznych tej rasy. Maciorki i tryki
były w wieku od 2 do 11 lat (łącznie 181 osobników, w tym 12 tryków i 169 maciorek), utrzymywano
je systemem alkierzowym, żywiono paszami wyprodukowanymi w gospodarstwie.
Od owiec pobrano krew (z żyły jarzmowej) do probówek zawierających EDTA, w celu izolacji
DNA genomowego na potrzeby analiz molekularno-genetycznych. W badanej populacji
owiec wykazano występowanie pięciu alleli trzęsawki: ALRR, ALRQ, AFRQ, ALHQ
i VLRQ. U maciorek stwierdzono wysoką frekwencję allelu ALRR oraz stosunkowo niską
genotypu ALRR/ALRR, których zakres występowania powinien być znacząco zwiększony.
Stwierdzono też dużą frekwencję allelu VLRQ u maciorek, a przede wszystkim u tryków,
co powinno skutkować usunięciem tych zwierząt ze stada. Wykazano, że należy pilnie sprowadzić
do wszystkich stad merynosa polskiego starego typu tryki charakteryzujące się genotypem
ALRR/ALRR, co pozwoli na uzyskanie u potomstwa opornych genotypów białka
prionowego.

Czasopismo: Roczniki Naukowe Polskiego Towarzystwa Zootechnicznego
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: zootechnika i rybactwo
Wartość użytkowa i jakość mięsa pstrąga tęczowego (Oncorhynchus mykiss) z uwzględnieniem masy ryb

Celem pracy była ocena wartości użytkowej i jakości mięsa pstrąga tęczowego w zależności od
masy ryb. Badaniami objęto 18 pstrągów, odłowionych w gospodarstwie z terenu województwa
lubelskiego, które podzielono na dwie grupy sortymentowe: S – do 350 g (n=10) i D – powyżej
350 g (n=8). Obie grupy ryb, pomimo istotnej różnicy w masie ciała, miały zbliżony udział
mięsa w tuszy (51-52%). Mięso pstrągów większych (pow. 350 g) charakteryzowało się korzystniejszym
składem chemicznym.

Czasopismo: Roczniki Naukowe Polskiego Towarzystwa Zootechnicznego
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: zootechnika i rybactwo
Porównanie cech metrycznych układu pokarmowego i powłokowego populacji jenotów hodowlanych i dziko żyjących

Celem prowadzonych badań było określenie wybranych różnic w budowie układu pokarmowego i powłokowego u jenotów pochodzących z hodowli fermowej w stosunku do dziko żyjących, odłowionych w Polsce północno-wschodniej (po 16 sztuk w grupie, przy równym udziale płci). Wykazano, że odpowiednie żywienie i prowadzona przez wiele lat praca hodowlana doprowadziły do zróżnicowania tych dwóch populacji w wielu cechach metrycznych przewodu pokarmowego oraz układu powłokowego. W populacji jenotów dzikich w porównaniu do jenotów hodowlanych stwierdzono istotnie wyższy stosunek długości jelit do tułowia (5,779 i 6,063) oraz wysoko istotnie wyższy stosunek długości dwunastnicy do tułowia (0,637 i 1,202), co ma związek z rodzajem pobieranego pokarmu. Niedobory żywieniowe w zakresie białka, nienasyconych kwasów tłuszczowych czy mikro- i makroelementów w karmie wpłynęły na jakość okrywy włosowej jenotów dzikich, która charakteryzowała się niepełnym wykształceniem puchu i znacznym sfilcowaniem, sięgającym nawet do 70% powierzchni skóry.

Czasopismo: Roczniki Naukowe Polskiego Towarzystwa Zootechnicznego
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: zootechnika i rybactwo
Charakterystyka składu chemicznego i frakcji lipidowej półtwardego sera dojrzewającego produkowanego z mleka owczego i owczo-krowiego w sezonie letnim

Celem badań było określenie wpływu częściowej substytucji mleka owczego (MO) mlekiem krowim (MK) na efektywność produkcyjną półtwardego sera dojrzewającego i jego skład, z uwzględnieniem frakcji lipidowej. Badania zrealizowano w Instytucie Zootechniki PIB, Zakład Doświadczalny Kołuda Wielka, w roku 2009 i 2010. Półtwardy ser dojrzewający wyrabiano latem z mleka mleczno-plennej owcy kołudzkiej i mieszanin tego mleka z MK w proporcji 6:4 (6/4) i 4:6 (4/6). Efektywność produkcyjną surowca serowarskiego określano na podstawie wydajności masy serowej. W surowcach i serach oznaczono zawartość podstawowych składników chemicznych, cholesterolu oraz profil kwasów tłuszczowych tłuszczu. Stwierdzono, że zastępowanie mleka owczego mlekiem krowim w ilości 40 i 60% spowodowało istotne obniżenie zawartości suchej masy, białka, tłuszczu i cholesterolu w surowcach serowarskich, co przełożyło się na mniejszy wydatek świeżego sera z surowców 6/4 i 4/6, w stosunku do MO, odpowiednio o 5,35 i 8,31 punkty procentowe (p.p.), a dojrzałego odpowiednio o 4,84 i 7,34 p.p.; P≤0,01. Substytucja mleka owczego MK w ilości 60%, w porównaniu do 40%, obniżyła wydatek sera świeżego o 2,96 p.p., a dojrzałego o 2,50 p.p.; P≤0,01. Nie stwierdzono natomiast wpływu zastępowania mleka owczego mlekiem krowim na skład chemiczny półtwardych serów dojrzewających, poza istotnie wyższą zawartością popiołu w serze 4/6, niż w owczym i 6/4. Zastępowanie mleka owczego mlekiem krowim w ilości 40 i 60% pogorszyło właściwości prozdrowotne tłuszczu surowców, a tym samym serów, poprzez istotne obniżenie zawartości kwasów z grupy MCFA i PUFA, w tym PUFA n-3 i CLA, w porównaniu do mleka owczego.

Czasopismo: Roczniki Naukowe Polskiego Towarzystwa Zootechnicznego
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: zootechnika i rybactwo
Wpływ zmiany organizacji doju na wydajność krów i jakość mleka

Celem pracy było określenie wpływu zmiany organizacji doju (wprowadzenie doju trzykrotnego
i predippingu) na wydajność dobową krów, jakość cytologiczną mleka i jego skład chemiczny.
Wykazano, że zmiana organizacji doju spowodowała potwierdzony statystycznie (o około
12%) wzrost wydajności dobowej mleka – z 26,9 do 30,2 kg oraz lepszą jakość mleka (średnia
wartość LNLKS uległa obniżeniu z 12,63 do 11,85). Korzystne zmiany dotyczyły każdej grupy
wiekowej i laktacyjnej krów. Zawartość tłuszczu i białka w mleku nie zmieniła się istotnie.

Czasopismo: Roczniki Naukowe Polskiego Towarzystwa Zootechnicznego
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: zootechnika i rybactwo
Wpływ średniołańcuchowych kwasów tłuszczowych (MCFA) na wyniki odchowu kurcząt rzeźnych

Celem przeprowadzonych badań było określenie wpływu dodatku średniołańcuchowych kwasów
tłuszczowych jako potencjalnych stymulatorów wzrostu w żywieniu kurcząt rzeźnych.
Doświadczenie przeprowadzono na 6 grupach ptaków, żywionych dietami z takim samym
udziałem (0,85%) kwasu kapronowego, kaprylowego i kaprynowego oraz ich mieszaniny
(33:33:33%). Pozostałe dwie grupy były kontrolne (negatywa, pozytywna). W grupie kontrolnej
pozytywnej dieta zawierała dodatek kokcydiostatyku – salinomycyny, w ilości 70 mg/kg.
W okresie od 1. do 35. dnia odchowu kwas kaprynowy wpłynął na zmniejszenie pobrania paszy
przy jednoczesnym pogorszeniu przyrostów masy ciała kurcząt, w porównaniu do grupy
kontrolnej pozytywnej, oraz polepszenie współczynnika konwersji paszy w okresie od 15.
do 35. dnia i od 1. do 35. dnia w porównaniu do grupy kontrolnej negatywnej (P≤0,05). W
przypadku kwasu kaprylowego i mieszaniny trzech kwasów organicznych stwierdzono identyczne
statystyczne zależności odpowiadające grupie z dodatkiem salinomycyny we wszystkich
okresach trwania doświadczenia (P≤0,05). Natomiast u kurcząt żywionych mieszanką
z dodatkiem kwasu kapronowego stwierdzono pogorszenie współczynnika konwersji paszy,
zarówno w okresie od 15. do 35. dnia, jak i od 1. do 35. dnia (P≤0,05). W przypadku innych
parametrów nie stwierdzono statystycznie istotnych zależności (P≤0,05).

Czasopismo: Roczniki Naukowe Polskiego Towarzystwa Zootechnicznego
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: zootechnika i rybactwo
Wpływ częściowej substytucji mleka merynosa mlekiem krowim na jakość półtwardego sera dojrzewającego i efektywność jego produkcji

Celem badań było określenie wpływu częściowej substytucji mleka owczego (MO) mlekiem krowim (MK) na jakość półtwardych serów dojrzewających i efektywność ich produkcji. Badania zrealizowano w Instytucie Zootechniki – PIB Zakład Doświadczalny Kołuda Wielka w roku 2009 i 2010. Półtwardy ser dojrzewający wyrabiano z mleka merynosa barwnego i mieszanin tego mleka z normalizowanym (NMK) – doświadczenie I, lub surowym mlekiem krowim (SMK) – doświadczenie II. W obu doświadczeniach MO substytuowano MK w ilości 40% (6/4) i 60% (4/6). Przydatność technologiczną surowca serowarskiego określano w zakresie: czas koagulacji mleka, jakość skrzepu serowego oraz wydajność masy serowej. W surowcach i serach oznaczono zawartość podstawowych składników chemicznych. Dokonano również oceny organoleptycznej serów oraz uproszczonej kalkulacji kosztów surowców zużytych na wyprodukowanie 1 kg sera półtwardego. Stwierdzono, że substytuowanie mleka owczego mlekiem krowim w ilości 40 i 60% spowodowało istotny wzrost koncentracji laktozy, a obniżenie zawartości suchej masy, białka i tłuszczu w surowcach serowarskich. Mieszanie MO z MK w proporcji 6:4 i 4:6 wpłynęło na obniżenie wydatku sera: w przypadku NMK odpowiednio o 4,90 i 6,94 punkty procentowe (p.p.), a SMK odpowiednio o 5,10 i 8,35 p.p. (P≤0,01). Substytucja mleka owczego SMK w ilości 60% w porównaniu do 40%, obniżyła wydatek sera o 3,25 p.p. (P≤0,01). Nie stwierdzono natomiast wpływu zastępowania mleka owczego mlekiem krowim na skład chemiczny półtwardych serów dojrzewających. MK pochodzące bezpośrednio z gospodarstwa utrzymującego bydło mleczne wykazało lepszą przydatność technologiczną jako substytut MO, w porównaniu z MK pochodzącym z zakładu mleczarskiego. Stwierdzono tendencję do przyznawania korzystniejszych ocen organoleptycznych dla sera wyprodukowano z surowca owczego substytuowanego SMK w ilości 60%, a niekorzystnych dla substytuowanego NMK, w porównaniu do wyprodukowanego z MO. Nie stwierdzono wpływu zastępowania mleka owczego mlekiem krowim na koszt surowca zużytego na wyprodukowanie 1 kg sera.

Czasopismo: Roczniki Naukowe Polskiego Towarzystwa Zootechnicznego
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: zootechnika i rybactwo
Jakość mięsa strusi transportowanych na różne odległości

Celem podjętych badań było określenie wpływu różnych odległości transportu z fermy do ubojni w okresie lata na jakość mięsa strusi. Badania przeprowadzono na 110 strusiach rzeźnych, w wieku 10-12 miesięcy, pochodzących z czterech ferm krajowych. Przeprowadzone badania wykazały, że zwiększenie odległości transportu różnicowało badane parametry jakościowe mięsa. Wraz ze wzrostem odległości transportu strusi obserwowano nieznacznie mniejszą zawartość wody w mięsie, przy większej zawartości białka, tłuszczu i popiołu oraz tendencję wzrostową kwasowości mięsa, zarówno pH45min jak i pH24h, zwiększającą się wodochłonność, a także jaśniejszą barwę mięsa po 45 minutach od uboju. Uzyskane wyniki mogą wskazywać na narastające obciążenie organizmu strusi czynnikami stresującymi występującymi w czasie transportu, które następnie wpływają na jakość ich mięsa.

Czasopismo: Roczniki Naukowe Polskiego Towarzystwa Zootechnicznego
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: zootechnika i rybactwo