rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Wzrost zachorowań na guzy ślinianek przyusznych w latach 2005–2014

Wstęp: Nowotwory ślinianek stanowią 3–6% guzów rozwijających się w obrębie głowy i szyi. W śliniankach przyusznych występuje około 80% nowotworów ślinianek, z czego 10–17% to zmiany złośliwe. Celem pracy była odpowiedź na pytanie: czy istnieje tendencja do wzrostu zachorowań na nowotwory występujące obrębie ślinianek przyusznych (ze szczególnym uwzględnieniem nowotworów złośliwych). Materiały i metody: W latach 2005–2014 na Oddziale Laryngologii w Górnośląskim Centrum Medycznym w Katowicach- Ochojcu zoperowano 322 chorych, którym usunięto 328 guzów i rodzajów ślinianek przyusznych. Przeprowadzono analizy kliniczną, histopatologiczną i statystyczną usuniętych nowotworów ślinianek przyusznych. Wyniki i dyskusja: W analizowanym czasie stwierdzono znamienny wzrost zachorowań na nowotwory łagodne, zwłaszcza gruczolaki wielopostaciowe i guzy Warthina. Nie zaobserwowano istotnego wzrostu częstości występowania nowotworów złośliwych.

Czasopismo: Polish Journal of Otolaryngology
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Tyreoplastyka medializująca jako metoda leczenia niewydolności głośni w jednostronnym porażeniu fałdu głosowego i po chordektomii laserowej – doniesienie wstępne

Wstęp: Tyreoplastyka typu I medializująca jest zabiegiem operacyjnym wykonywanym na chrząstce tarczowatej krtani. Głównym wskazaniem do tej operacji jest istotna niewydolność głośni z powodu porażenia fałdu głosowego. Może być również stosowana po operacjach usunięcia fałdu głosowego – chordektomii. Cel: Ocena wyników jakości głosu u chorych po zabiegach tyreoplastyki medializującej. Materiał i metody: W Klinice Otolaryngologii WUM wykonano dotychczas 8 zabiegów tyreoplastyki typu I z wszcze¬pieniem implantu silikonowego. Zabiegi przeprowadzono w znieczuleniu miejscowym. Sześć tyreoplastyk wykonano u chorych z jednostronnym porażeniem fałdu głosowego (JPFG), dwie – u chorych po zabiegach chordektomii laser¬owej z powodu raka fałdu głosowego T1a. Wyniki: U żadnego pacjenta nie odnotowano komplikacji około- i pooperacyjnych. Wideostroboskopowe badanie kontrolne przeprowadzone po 1, 3, 6 i 12 miesiącach wykazało poprawę zwarcia fonacyjnego u wszystkich pacjen¬tów. Jakość głosu – zarówno w ocenie percepcyjnej (skala GRBAS), jak również na podstawie analizy akustycznej (częstotliwość podstawowa – F0, jitter, shimmer, NHR) – uległy znacznej poprawie, szczególnie u chorych z JPFG. U wszystkich pacjentów stwierdzono wydłużenie maksymalnego czasu fonacji. Samoocena jakości głosu – na pod¬stawie kwestionariusza Voice Handicap Index – uległa znacznej poprawie. Wnioski: Wśród pacjentów z niewydolnością głośni nie wszyscy chorzy odnoszą korzyści z leczenia rehabilitacyjnego. Tyreo¬plastyka medializująca pozostaje standardową procedurą w trwałej poprawie jakości głosu w tej grupie chorych.

Czasopismo: Polish Journal of Otolaryngology
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Wpływ wybranych czynników środowiskowych na maksymalny przepływ nosowy wdechowy – część projektu ECAP (Epidemiologia Chorób Alergicznych w Polsce)

Celem niniejszej pracy była próba określenia wpływu wybranych czynników/parametrów na wynik maksymalnego przepływu nosowego wdechowego (PNIF, ang. peak nasal inspiratory flow) w badanej populacji polskiej projektu Epidemiologia Chorób Alergicznych w Polsce (ECAP). Materiał/metody: Badaną populację stanowiła grupa dzieci w wieku 6–7 lat (n=1123), młodzieży w wieku 13–14 lat (n=1136) oraz dorosłych (n=1876) zamieszkałych w siedmiu dużych polskich miastach. W badaniu posłużono się pomiarem maksymalnego przepływu nosowego wdechowego (PNIF). Do oceny wpływu wybranych czynników na wartości PNIF wykorzystano przetłumaczone i walidowane kwestionariusze opracowane na potrzeby światowych badań ECRHS II (European Community Respiratory Health Survey II) i ISAAC (International Study of Asthma and Allergies in Childhood). Wyniki: Określone warunki wewnątrz gospodarstwa domowego, m.in. ogrzewanie węglem, drewnem lub piecem gazowym, istotnie zwiększają przekrwienie błony śluzowej nosa. W grupie biernych palaczy PNIF był niższy niż w grupie czynnych palaczy. Wskaźnik PNIF malał wraz ze wzrostem liczby domowników palących papierosy. Wnioski: Wybrane czynniki środowiska

Czasopismo: Polish Journal of Otolaryngology
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Ocena kieszonek retrakcyjnych i sposoby postępowania terapeutycznego

Niniejsza publikacja ma na celu dokonanie przeglądu typów kieszonek retrakcyjnych u dorosłych i dzieci, patogenezy ich powstawania, powiązanych czynników ryzyka oraz potencjalnych metod ich zapobiegania i leczenia. Znaczenie kieszonki retrakcyjnej (RP) leży w utracie pierwotnej histologicznej i anatomicznej struktury, która związana jest z rozwojem erozji łańcucha kosteczek słuchowych, formowaniem się perlaka i potencjalnie zagrażającymi życiu powikłaniami związanymi z perlakiem. Wymiana przezśluzówkowa każdego gazu w uchu środkowym (ME) służy wyrównywaniu panującego w nim ciśnienia cząstkowego z ciśnieniem cząstkowym panującym w środowisku zewnętrznym. Ucho środkowe, które wykazuje obecność zaburzeń objętości i naturalnych dróg wentylacji w obrębie epitympanum, może być bardziej podatne na rozwój kieszonki retrakcyjnej. Długotrwałe różnice ciśnień i/lub sta¬ny zapalne prowadzą do zniszczenia włókien kolagenowych w blaszce właściwej. Zwiększona produkcja mediatorów prozapalnych i cytokin prowadzi do uwalniania kolagenaz, co powoduje, że blaszka właściwa nabywa właściwości lepko-sprężystych. Proces zmian w strukturze błony bębenkowej może doprowadzić do powstania perlaka. Istnieje wiele różnych systemów klasyfikacji, stosowanych przez lekarzy klinicystów w celu podejmowania decyzji terapeutycznych dotyczących kieszonek retrakcyjnych. Autorzy omawiają możliwości leczenia w odniesieniu do różnych przypadków klinicznych: RP z towarzyszącą (lub bez towarzyszącej), utrzymującej się (lub występującej okresowo) dysfunkcji trąbki słuchowej Eustachiusza (ETD), obecności przerostu migdałka gardłowego lub ponownego przerostu migdałków, obecności lub braku obecności wysięku, RP z niewidocznym dnem bez wysięku, RP z niewidocznym dnem i z wysiękiem, RP utrzymującej się po założeniu VT, podejrzenia perlaka w przypadku głębokiej RP z wysiękiem ME. Przedstawiono algorytm postępowania terapeutycznego w odniesieniu do retrakcji błony bębenkowej oraz kieszonek retrakcyjnych.

Czasopismo: Polish Journal of Otolaryngology
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Wzrost częstości występowania brodawczaków odwróconych masywu szczękowo-sitowego – analiza epidemiologiczna

W ostatnich latach zaobserwowano znaczący wzrost częstości występowania brodawczaków odwróconych (IP) w stabilnej populacji. Celem pracy była analiza występowania IP w latach 2002–2012 w odniesieniu do czynników epidemiologicznych oraz rozpoczęcie dyskusji o problemach związanych z ewidencją częstości występowania tych łagodnych guzów, nie ujętych jak dotąd w oficjalnych rejestrach. Badanie objęło grupę 69 chorych leczonych z powodu IP w Klinice Otolaryngologii i Onkologii Laryngologicznej Uniwersytetu Medycznego w Poznaniu. Od 2006 roku obserwujemy znaczący wzrost chorych zgłaszających się do kliniki z powodu IP. Wyodrębniono dwie podgrupy – pierwsza obejmowała 11 chorych leczonych w latach 2002–2006, do drugiej zaliczono 58 chorych leczonych w latach 2007–2012. Grupy te następnie porównano ze sobą. Pomimo znaczącej różnicy w liczbie chorych w dwóch analizowanych okresach, nie stwierdzono istotnych statystycznie różnic związanych z lokalizacją guza (p>0,05), stopniem zaawansowania (p=0,16), czasem trwania objawów (p=0,39), miejscem zamieszkania, paleniem tytoniu (p=0,41). Wiek chorych był jedyną zmienną, która różniła się w sposób istotny statystycznie (48,45 vs. 56,93 lat; p=0,043569); średnia wieku chorych w drugim analizowanym okresie była wyższa.

Czasopismo: Polish Journal of Otolaryngology
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Długoterminowe efekty augmentacji krtani przeprowadzonej w znieczuleniu miejscowym przy użyciu hydroksyapatytu wapnia

Wstęp: Cel badania stanowi ocena efektów długoterminowych augmentacji krtani w znieczuleniu miejscowym przy pomocy hydroksyapatytu wapnia. Materiał i metody: W badaniu wzięło udział 17 pacjentów, którzy z powodu niewydolności szpary głośni (z powodu jednostronnego porażenia krtani oraz niewydolności mięśni wewnętrznych krtani) zostali zakwalifikowani do przeprowadzenia augmentacji krtani (10 kobiet i 17 mężczyzn), w wieku: 57,6±17,7 lat, mediana 61 lat, z zakresem: 32-83 lata. U wszystkich pacjentów wykonano augmentację krtani w znieczuleniu miejscowym, przez jamę ustną, podając bocznie od fałdu głosowego/ fałdów głosowych hydroksyapatyt wapnia (preparat Radiesse). W celu oceny efektów długoterminowych augmentacji krtani – przeprowadzano ocenę jakości głosu pacjenta przed augmentacją, a następnie 3 i 12 miesięcy po augmentacji krtani, przy pomocy oceny videolaryngostroboskopowej krtani, oceny odsłuchowej, analizy akustycznej, oceny aerodynamicznej oraz samooceny głosu dokonanej przez pacjenta przy pomocy kwestionariusza VRQoL. Wyniki: Uzyskano istotną statystycznie poprawę w ocenie odsłuchowej głosu dla parametrów G i A, po 3 miesiącach, dobre wyniki utrzymywały się w czasie 12-miesięcznej obserwacji. W ocenie akustycznej MDVP_Jitt, MDVP_Shim i MDVP_NHR poprawiły się odpowiednio do wartości: 2,5; 5 oraz 0,1 (3 miesiące po augmentacji) i 1,9; 3,6 oraz 0,1 (12 miesiące po augmentacji). MPTa wydłużył się do 12,2 i 11,9 s., odpowiednio po 3 i 12 miesiącach od augmentacji. Natężenie głosu poprawiło się z 67 do 68 oraz 71 dB(A), odpowiednio po 3 i 12 miesiącach. Wyniki: VRQoL poprawiły się do wartości 19,5 i 20, odpowiednio 3 i 12 miesięcy po augmentacji. Dyskusja Augmentacja krtani w znieczuleniu miejscowym przy pomocy hydroksyapatytu wapnia daje długotrwałe, dobre efekty leczenia.

Czasopismo: Polish Journal of Otolaryngology
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Zakażenia tkanek głębokich szyi: przegląd 263 przypadków

Cel: Celem niniejszej pracy było wykazanie możliwych korelacji między parametrami demograficznymi, etiologią, lokalizacją ropnia i/lub ropowicy, powikłaniami, chorobami współistniejącymi, leczeniem oraz kulturami bakterii u pacjentów hospitalizowanych z powodu zakażenia tkanek głębokich szyi (deep neck infection; DNI). Metody: Analizie poddano 263 pacjentów hospitalizowanych od 1 stycznia 2012 roku do 31 grudnia 2015 roku z powodu ropowicy i/lub ropnia głębokich przestrzeni szyi. Analizę statystyczną przeprowadzono przy użyciu oprogramowania SPSS 22.0, przy czym poziom istotności przyjęto na poziomie maksymalnie 5%. Wyniki: Najczęstszą etiologią ropnia i/lub ropowicy było zakażenie zębów, następnie ostre ropowicze zapalenie gardła. Progresja wymienionych infekcji była najczęściej obserwowana jako ropień okolicy podżuchwowej lub ropowica szyi. Reoperacja została przeprowadzona w 19,8% przypadków, a powikłania rozwinęły się w 11% pacjentów, głównie jako niedrożność dróg oddechowych. Powikłania DNI rzadziej występowały u palących niż u niepalących (OR = 0,038, p = 0,025). Dyskusja: W niniejszym badaniu zakażenie zębów było przyczyną DNI w 70,6% przypadków. Dane te pomagają wyjaśnić dlaczego istnieje wiele badań, które koncentrują się wyłącznie na DNI pochodzenia odontogennego. Nie należy lekceważyć złego stanu zdrowia jamy ustnej i zakażeń odontogennych – mogą prowadzić do rzadkiej, śmiertelnej choroby – schodzącego martwiczego zapalenia śródpiersia, które wymaga agresywnego leczenia chirurgicznego. Pomimo wszystkich interwencji śmiertelność w wyniku tej choroby sięga 10–40%. W niniejszym badaniu obserwowano rozwój powikłań w 11,4% przypadków Wskazuje to na ogromne znaczenie zdrowia jamy ustnej i higieny w rozwoju DNI.

Czasopismo: Polish Journal of Otolaryngology
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Zastosowanie narzędzi piezoelektrycznych w leczeniu operacyjnym w obrębie krtani

Wstęp: Celem pracy była ocena użyteczności narzędzi piezoelektrycznych w chirurgii krtani. Wykazanie, że narzędzia te mogą być wykorzystane do wykonywania dowolnego kształtu cięć w obrębie chrząstek krtani. Materiały i metody: Operacje w obrębie krtani z użyciem noża piezoelektrycznego przeprowadzono u 34 pacjentów hospitalizowanych w naszej klinice w latach 2014–2016. U 30 chorych została wykonana laryngektomia częściowa z powodu raka krtani bądź raka zachyłka gruszkowatego. Tnąca końcówka piezoelektryczna została użyta do wykonania pozostałych tyreotomii – pionowej czy resekcji chrząstki tarczowatej podejrzanej o naciek nowotworowy. Czterem pacjentom wykonano poszerzanie światła krtani z powodu zwężenia bądź wiotkości. Tnąca końcówka piezoelektryczna posłużyła do wykonania nacięć czy resekcji chrząstek, które miały na celu poszerzenie światła krtani. Wyniki: Narzędzia piezoelektryczne znajdują zastosowanie w chirurgii chrząstek krtani. Mogą one posłużyć do wykonania precyzyjnych cięć chrząstek nie powodując destrukcji okolicznych tkanek. Chrząstki krtani, w szczególności chrząstka tarczowata, mogą być przecinane w dowolnych kształtach przy użyciu tnącej końcówki narzędzia piezoelektrycznego. Wnioski: Narzędzia piezoelektryczne są użyteczne w operacjach plastycznych w obrębie chrząstek krtani. Ich wymienne końcówki umieszczone na rękojeści, o różnych kształtach i rozmiarach, pozwalają na resekcję chrząstki w dowolnych miejscu i kształcie. Nasze obserwacje wykazują, że narzędzia piezoelektryczne mogą być wykorzystane w trakcie wykonywania operacji częściowych krtani oraz leczenia zwężeń bądź wiotkości krtani. Dotychczasowe piśmiennictwo anglojęzyczne nie opisuje zastosowania tych narzędzi w chirurgii krtani. Konieczne są dalsze obserwacje co do skuteczności zastosowanych metod leczniczych z ich użyciem.

Czasopismo: Polish Journal of Otolaryngology
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Ocena wartości diagnostycznej testu skrętu szyi w badaniach obiektywnych u chorych z zawrotami głowy i/lub niedosłuchem

Wprowadzenie: Celem pracy była ocena wartości diagnostycznej testu skrętu szyi w badaniach obiektywnych u chorych z zawrotami głowy i/lub niedosłuchem. Materiał i metody: Badania przeprowadzono u 100 chorych, w tym u 54 kobiet i 46 mężczyzn w wieku 17–79 lat, których podzielono na dwie grupy: I grupa – 50 chorych, w tym 30 kobiet i 20 mężczyzn w wieku 17–79 lat z zawrotami głowy lub/i zaburzeniami słuchu oraz potwierdzoną asymetrią naczyń doczaszkowych, II grupa –50 chorych (stanowiących grupę kontrolną), w tym 24 kobiet i 26 mężczyzn w wieku 20–71 lat bez zawrotów głowy lub/i zaburzeń słuchu oraz bez zaburzeń w budowie naczyń doczaszkowych. U każdego pacjenta przeprowadzono badania podmiotowe, przedmiotowe otorynolaryngologiczne, USG Dopplera z określeniem średnicy tt. kręgowych i szyjnych oraz prędkości przepływu krwi w tt. kręgowych i szyjnych, diagnostykę audiologiczną, w tym badanie czasu latencji fal I, III, V słuchowych potencjałów wywołanych z pnia mózgu, diagnostykę otoneurologiczną z zastosowaniem testu skrętu szyi. Wyniki badań: Z analizy przedstawionego materiału wynika, że zastosowanie testu skrętu szyi w badaniu USG Dopplera powoduje w grupie badanej zwiększenie średniej prędkości skurczowej przepływu krwi w tętnicy kręgowej po stronie przeciwnej do skrętu szyi, zwiększenie średniej prędkości rozkurczowej przepływu krwi w tętnicy kręgowej po stronie wykonywanego testu oraz jej zmniejszenie po stronie przeciwnej w porównaniu do grupy kontrolnej. Wartość latencji fali I, II, V w badaniu ABR w fazie skrętu szyi ulega większemu wydłużeniu w grupie badanej niż kontrolnej, po stronie wykonanego testu. Wykonany test skrętu szyi w badaniu VNG powoduje wzrost występowania zarówno fal kwadratowych, jak i oczopląsu (dużo większe w grupie badanej niż kontrolnej). Wnioski. Zastosowanie testu skrętu szyi w badaniach USG Dopplera, ABR oraz VNG u chorych z zawrotami i/lub niedosłuchem powoduje, że badania te stają się czynnościowymi, a tym samym zwiększa się ich wartość diagnostyczna oraz możliwość ich wykorzystywania w monitorowaniu rehabilitacji zaburzeń ucha wewnętrznego.

Czasopismo: Polish Journal of Otolaryngology
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Chirurgia endoskopowa (FESS) w przypadku jednostronnych zmian w obrębie zatok przynosowych

Wstęp: Jednostronne zmiany stanowią około 23% wszystkich przypadków stwierdzanych w obrębie nosa i zatok przynosowych. W powszechnej opinii panuje przekonanie, że są one związane głównie z rozwojem procesu nowotworowego. Dane retrospektywne z dużych ośrodków rynologicznych pokazują, że najczęściej stwierdzany jest przewlekły stan zapalny, w dalszej kolejności grzybica, brodawczak odwrócony i dopiero w niewielkim procencie przypadków zmiany złośliwe. Cel pracy: Celem pracy była analiza jednostronnych zmian zatokowych u chorych poddanych zabiegowi FESS w ośrodku drugiej referencji. Materiał i metody: Badaniem retrospektywnym objęto chorych hospitalizowanych na Oddziale Otolaryngologii Szpitala Wojewódzkiego w Poznaniu od czerwca 2014 roku do czerwca 2016 roku. Analizie poddano: wiek, płeć, lokalizację zmian, rozpoznanie histopatologiczne i mikrobiologiczne oraz przedstawiono zakres i typ postępowania chirurgicznego, jak również wyniki leczenia. Wyniki: W czasie objętym obserwacją przeprowadzono 415 operacji FESS z powodu przewlekłego zapalenia zatok. W grupie było 83 chorych leczonych z powodu jednostronnych zmian – 35 kobiet i 48 mężczyzn. W 48 przypadkach stwierdzono przewlekły stan zapalny, u 9 chorych rozpoznano grzybicę, 12 pacjentów było operowanych z powodu nowotworów niezłośliwych, takich jak brodawczak odwrócony, kostniak i guz włóknisty; u 7stwierdzono polip choanalny, 2 chorych miało ciało obce w zatoce. U 4 chorych stwierdzono hypoplastyczną zatokę szczękową, u 1 chorej – ropniak zatoki czołowej. Jednostronne otwarcie wszystkich zatok zastosowano u pacjentów z przewlekłym stanem zapalnym, endoskopową maksylektomię przyśrodkową u chorych z brodawczakiem odwróconym, izolowane otwarcie zatoki w przypadku zmian o charakterze grzybiczym. Wnioski: W przypadku jednostronnych zmian zawsze trzeba rozważyć podejrzane o rozrost nowotworowy. Technika endoskopowa z użyciem optyki kątowej pozwala na usunięcie nawet bardzo rozległych zmian zatokowych. W naszej opinii zakres operacji warunkuje charakter patologii –postępowanie rozległe wskazane jest w przypadku brodawczaka odwróconego, a ograniczone w przypadku izolowanej grzybicy.

Czasopismo: Polish Journal of Otolaryngology
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Wyniki odległe progu przewodnictwa kostnego na częstotliwości 4000 Hz po operacjach tympanoplastycznych

Wprowadzenie: Leczenie operacyjne niedosłuchów przewodzeniowych niesie za sobą ryzyko uszkodzenia ucha wewnętrznego w mechanizmie urazu akustycznego. Cel: Celem pracy była ocena czynności narządu Cortiego, wyrażona progiem przewodnictwa kostnego na częstotliwo- ści 4000 Hz dla wybranych procedur resekcyjnych: mastoidektomii i operacji, której elementem było zniesienie tylnej ściany przewodu słuchowego zewnętrznego. Materiał i metody: Materiał zebrano wśród pacjentów leczonych z powodu przewlekłego zapalenia ucha środkowego w Klinice Otolaryngologii i  Onkologii Laryngologicznej Collegium Medicum Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w  Bydgoszczy w latach 2004–2009. U wszystkich wykonano badania audiometrii progowej tonalnej przed zabiegiem oraz co najmniej 3 lata po zabiegu. Analizowaną grupę chorych podzielono na podgrupy w zależności od rodzaju wykonanej operacji tympanoplastycznej wg Tosa oraz procedur resekcyjnych: mastoidektomii i operacji, której elementem było zniesienie tylnej ściany przewodu słuchowego zewnętrznego. Uzyskane wyniki poddano analizie statystycznej. Wyniki: W analizowanym okresie trzech lat po operacji nie wykazano różnicy istotnej statystycznie między badanymi grupami, pomimo wyższych wartości dla tympanoplastyki typu 1 z mastoidektomią w porównaniu z tympanoplastyką typu 1 bez mastoidektomii – odpowiednio 25,67 dB i 18,53 dB. W badaniu pooperacyjnym grup operowanych techniką zamkniętą i otwartą nie obserwowano różnic istotnych statystycznie progu przewodnictwa kostnego dla częstotliwości 4000 Hz w obrębie operacji tympanoplastycznej typu 2 według Tosa Wnioski: Mastoidektomia lub zniesienie tylnej ściany przewodu słuchowego zewnętrznego nie wpływają na podwyż- szenie progu przewodnictwa kostnego dla częstotliwości 4000 Hz po operacjach tympanoplastycznych w obserwacji długoterminowej.

Czasopismo: Polish Journal of Otolaryngology
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Manifestacja kliniczna chłoniaków złośliwych w regionie głowy i szyi

Wstęp: Chłoniaki złośliwe to nowotwory wywołane klonalnym rozrostem komórek limfoidalnych odpowiadających różnym stadiom zróżnicowania prawidłowych limfocytów. Klasyfikacja WHO w oparciu o kryteria genetyczno-immunohistochemiczne dzieli chłoniaki na ziarnicze i nieziarnicze, w każdej grupie wyróżniając liczne podtypy o odmiennym obrazie histologicznym i przebiegu klinicznym. Chłoniaki mogą występować w postaci węzłowej bądź pozawęzłowej. Stanowią one 3–5% wszystkich nowotworów złośliwych w Polsce i są na trzecim miejscu pod względem częstości występowania wśród nowotworów głowy i szyi. Liczba zachorowań na chłoniaki wzrasta o 3–4% na rok, czyniąc je jednymi z najczęstszych nowotworów złośliwych u młodych osób, stanowiących istotny przedmiot zainteresowania współczesnej onkologii. Cel pracy: Ocena obrazu klinicznego i procesu diagnostycznego u pacjentów z chłoniakami złośliwymi zlokalizowanymi w regionie głowy i szyi, a rozpoznanymi w Klinice Otolaryngologii i Laryngologii Onkologicznej Uniwersytetu Medycznego w Łodzi w latach 2013–2017. Materiał i metody: Trzydziestu pacjentów z chłoniakami złośliwymi, diagnozowanych w Klinice Otolaryngologii i Laryngologii Onkologicznej Uniwersytetu Medycznego w Łodzi w latach 2013–2016. Wyniki: W badanej grupie w 8 przypadkach rozpoznano chłoniaki węzłowe, a w pozostałych chłoniaki pozawęzłowe. U 29 pacjentów rozpoznano różne postacie chłoniaków typu B, u jednego – chłoniaka typu T. Najczęstszym objawem była limfadenopatia szyjna lub obecność guza na szyi, a inne dolegliwości były związane z lokalizacją narządową chłoniaków pozawęzłowych. Rozpoznanie stawiano na podstawie materiału pobranego w biopsji cienkoigłowej lub chirurgicznej guza szyi oraz materiału pooperacyjnego lub biopsyjnego w chłoniakach pozawęzłowych. Wnioski: W diagnostyce guzów głowy i szyi należy brać pod uwagę chłoniaki złośliwe. Ze względu na niecharakterystyczny obraz kliniczny oraz konieczność zastosowania panelu badań immunohistochemicznych chłoniaki w tej okolicy mogą stanowić poważny problem diagnostyczny. Rozpoznanie chłoniaków wymaga interdyscyplinarnej współpracy wielu specjalistów.

Czasopismo: Polish Journal of Otolaryngology
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne