rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Chirurgia endoskopowa w leczeniu brodawczaka odwróconego jam nosa i zatok przynosowych rozprzestrzeniającego się do zatok czołowych

Cel: Klasyczne metody leczenia brodawczaka odwróconego jam nosa i  zatok przynosowych to zabiegi z  dostępu zewnątrznosowego. Postępy w technikach nawigowania obrazowaniem, rozwój narzędzi chirurgicznych oraz metod obrazowania śródoperacyjnego doprowadziły do stopniowego odejścia od dostępów zewnątrznosowych na rzecz chirurgii endoskopowej. Ze względów anatomicznych i technicznych, chirurgia endoskopowa w leczeniu brodawczaka odwróconego jam nosa i zatok przynosowych rozprzestrzeniającego się do zatok czołowych wciąż pozostaje wyzwaniem. Poniżej przedstawiono doświadczenia własne autorów dotyczące chirurgii endoskopowej w leczeniu brodawczaka odwróconego jam nosa i zatok przynosowych rozprzestrzeniającego się do jednej lub obu zatok czołowych. Metody: Zaprezentowano 10 przypadków brodawczaka odwróconego jam nosa i  zatok przynosowych rozprzestrzeniającego się do zatok czołowych, usuniętego skutecznie za pomocą wewnątrznosowego otwarcia obu zatok czołowych (Draf III) pod kontrolą endoskopu, bez dodatkowego dojścia zewnątrznosowego. Wyniki: Po zakończonym zabiegu chirurgicznym cała jama obu zatok czołowych mogła być w  łatwy sposób kontrolowana. Nie obserwowano ani wczesnych, ani późnych powikłań. Po średnim okresie obserwacji (39,5 miesiąca), nie odnotowano nawrotów. Wnioski: Zastosowanie dojścia endoskopowego z obustronnym otwarciem zatok czołowych w leczeniu brodawczaka odwróconego jam nosa i  zatok przynosowych rozprzestrzeniającego się do jednej lub obu zatok czołowych jest możliwe i wydaje się być skuteczne.

Czasopismo: Polish Journal of Otolaryngology
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Wpływ kompleksu miedzi(II) na aktywność peroksydazy glutationowej u osób z rakiem głowy i szyi

Wstęp: Raki płaskonabłonkowe głowy i szyi (HNSCC) obejmują około 6% wszystkich nowotworów złośliwych. W epidemiologii raka jamy ustnej duże znaczenie mają czynniki ryzyka, takie jak: palenie papierosów, nadużywanie alkoholu, zła higiena jamy ustnej, zakażenie wirusem brodawczaka ludzkiego, niedobór ryboflawiny oraz żelaza. Cel pracy: Celem pracy była synteza kompleksu Cu(II) oraz ocena enzymatycznej bariery antyoksydacyjnej w krwinkach czerwonych pacjentów z rakiem głowy i szyi oraz w grupie kontrolnej. Materiał i metody: Na przeprowadzenie badania uzyskano zgodę Komisji Bioetyki Nr. RNN/142/09/KB, Krew do badań pochodziła z Kliniki Chirurgii Nowotworów Głowy i Szyi Uniwersytetu Medycznego w Łodzi. Eksperymenty prowadzone były w grupie 40 pacjentów z HNSCC oraz u 40 osób zdrowych, metodą spektrofotometryczną oznaczono peroksydazę glutationową. Wyniki: Badania prowadzone były na hemolizatach pochodzących od pacjentów których podzielono na dwie grupy – badaną (1 i 2), którą stanowiły osoby ze zdiagnozowanym rakiem głowy i szyi oraz kontrolną (1 i 2) – osoby zdrowe. Znamienne statystyczne wyniki wystąpiły dla GPX w grupie kontrolnej-1 i badanej-2 ze związkiem kompleksowym Cu(II) p<0,001 ). Wnioski: Przedstawione badania dowodzą że związek kompleksowy Cis-dichlorobis(N1-hydroksymetylo-3-metylopirazol- κN2)miedz(II) ma wpływ na aktywność enzymu antyoksydacyjnego GPX.

Czasopismo: Polish Journal of Otolaryngology
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Wyniki czynnościowe operacji tympanoplastycznych

Wstęp Tympanoplastyki stanowią obecnie podstawową metodę leczenia przewlekłego zapalenia ucha środkowego, ze względu na oszczędzający charakter i nacisk na rekonstrukcję, co przekłada się na dobre wyniki czynnościowe słuchu. Materiał i metoda Materiał zebrano wśród pacjentów leczonych z powodu przewlekłego zapalenia ucha środkowego w Klinice Otolaryngologii i Laryngologii Onkologicznej Collegium Medicum Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Bydgoszczy w latach 2004-2010. Dokonano analizy wyników audiometrii tonalnej w zależności od typu operacji tympanoplastycznej oraz czasu, jaki upłynął od jej przeprowadzenia. Wyniki Analizując wyniki średniej rezerwy ślimakowej odnotowano poprawę słuchu po operacji w każdym punkcie czasu dla wszystkich typów tympanoplastyk. Istotność statystyczną stwierdzono w grupach 1, 2 oraz 3. W ocenie wyników odległych (po trzech latach od zabiegu) stwierdzono istotne statystycznie pogorszenie wyników jedynie dla tympanoplastyki typu 2. W pozostałych grupach z upływem czasu wyniki nieco pogarszały się, ale nie odnotowano między nimi istotności statystycznej. Wnioski Najlepsze rezultaty funkcjonalne oparte o pomiar rezerwy ślimakowej uzyskujemy po tympanoplastyce typ 1, a najgorsze po tympanoplastyce typ 4. Średnia rezerwa ślimakowa po 3 latach od zabiegu (w obserwacji odległej) notowana po tympanoplastyce typ 2 i tympanoplastyce typ 3 jest podobna, natomiast w obserwacji krótkoterminowej (3 miesiące i 1 rok po zabiegu) jest mniejsza w przypadku tympanoplastyki typu 2. Biorąc po uwagę aspekt upływu czasu poprawa słuchu z użyciem materiału autogennego jest bardziej trwała w przypadku tympanoplastyki typ 3 niż tympanoplastyki typ 2.

Czasopismo: Polish Journal of Otolaryngology
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Wyniki leczenia brodawczaków odwróconych masywu szczękowo - sitowego (IPs) w zależności od techniki operacyjnej i krzywej uczenia się.

WSTĘP: Brodawczaki odwrócone masywu szczękowo – sitowego (IP) stanowią duże wyzwanie dla otorynolaryngologów. W ostatnich dekadach obserwowany jest wzrost liczby operacji endoskopowych przy malejącym odsetku zabiegów z dojścia zewnętrznego / podwójnego. Celem pracy była analiza odległych wyników leczenia IP w zależności od zastosowanej metody operacyjnej. MATERIAŁ I METODY: Retrospektywne badanie obejmuje grupę 69 pacjentów (28 kobiet i 41 mężczyzn) leczonych w latach 2002-2012 w Klinice Otolaryngologii i Onkologii Laryngologicznej Uniwersytetu Medycznego w Poznaniu; 47 – endoskopowo; 16 – z dojścia podwójnego i 6 – z dostępu zewnętrznego. WYNIKI: Odsetek wznów u chorych leczonych endoskopowo wynosił 32%; natomiast u chorych leczonych z dostępu podwójnego/zewnętrznego – 64 % (p=0.03306). W latach 2002 – 2006 odestek wznów po operacjach endoskopowych wynosił 75 %; natomiast w latach 2007 – 2012 – 28 %. Odsetek wznów nie zależał od wieku (p=0.087686), płci (p=0.42810), rodzaju objawów (p=0,20955), stopnia rozległości wg Krouse (p=0.23658). Miało istotny wpływ na wznowę położenie zmian względem płaszczyzny Ohngrena (p=0,004768); oraz występowanie guza w sitowiu przednim (p=0,00416). DYSKUSJA: Operacje endoskopowe są efektywną metodą leczenia IP przy uwzględnieniu należytych wskazań i doświadczeniu operatora.

Czasopismo: Polish Journal of Otolaryngology
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Ocena skuteczności leczenia dysfunkcji trąbek słuchowych przy pomocy inhalatora dyszowego AMSA

Wstęp: Zapalenia górnych dróg oddechowych są częstymi chorobami wieku dziecięcego. Dzieci są bardziej podatne na zakażenia ucha środkowego, ponieważ ich trąbka słuchowa jest krótka, prosta i szeroka. W konsekwencji powyższych zmian zapalnych z jednoczesnym upośledzeniem drożności trąbki słuchowej bardzo często powstaje niedosłuch przewodzeni owy. Cel: Celem pracy była ocena skuteczności leczenia dysfunkcji trąbek słuchowych za pomocą inhalatora AMSA Materiał i metoda: Grupę badaną stanowiło 30 pacjentów. Tyle samo było w grupie kontrolnej. U wszystkich badanych stwierdzono upośledzenie słuchu typu przewodeniowego. Grupa badana leczona była za pomocą inhalatora AMSA. Grupę kontrolną leczono farmakologicznie. Pacjentów zbadano z wykorzystaniem audiometrii tonalnej oraz impedancyjnej na początku terapii, po tygodniu oraz po czterech tygodniach. Wyniki: Analiza statystyczna wykazała poprawę badanych parametrów u chorych leczonych inhalatorem AMSA w znacznie krótszym czasie niż u osób leczonych farmakologiczne.

Czasopismo: Polish Journal of Otolaryngology
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Laboratorium prywatnych konfiguracji. Natalia Gałczyńska w (auto)biografiach rodzinnych Kiry Gałczyńskiej

Artykuł dotyczy relacji rodzinno-artystycznych, zwłaszcza związku matka–córka, w (auto)biografiach rodzinnych Kiry Gałczyńskiej. Kategorią badawczą, na której opierają się badawcze rozpoznania, jest choroba (matki i ojca). Zbadany został jej wpływ zarówno na twórczość Natalii Gałczyńskiej (tłumaczki, pisarki), jak i na narracje wspomnieniowe Kiry Gałczyńskiej. W artykule poddano analizie również to, w jaki sposób w (auto)biografiach rodzinnych córka stworzyła obraz matki, umieszczając jej biografię i pisarstwo w przestrzeni intelektualno-artystycznej oraz nadając jej miejsce w historii literatury i życia literackiego, nie tylko jako żony sławnego męża-poety.

Czasopismo: Autobiografia Literatura Kultura Media
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: literaturoznawstwo
Nienormatywne pożądanie i problem z tożsamością w autobiograficznej prozie Karla Ove Knausgårda

Artykuł przedstawia propozycję interpretacyjną czwartego tomu autobiograficznego cyklu powieściowego Karla Ove Knausgårda Moja walka. Powieść dostarcza interesującego materiału badawczego pod względem zobrazowanego w utworze problemu tożsamościowego i nienormatywnego pożądania związanego z erotyczną transgresją, która nie powinna zaistnieć z powodów etycznych (pożądanie względem nieletniej uczennicy). Metodologia wykorzystana w artykule sytuuje się na granicy dociekań psychoanalitycznych, teorii gender i poetyki queer.

Czasopismo: Autobiografia Literatura Kultura Media
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: literaturoznawstwo
Wywiad rzeka z wybranymi muzykami rockowymi jako odmiana tekstu autobiograficznego

Tekst koncentruje się na zagadnieniach związanych ze współczesną literaturą autobiograficzną. Za jedną z jej nowych forma autorka uznaje wywiad rzekę. Źródeł i pierwowzorów tego rodzaju pisarstwa poszukuje w utworach o charakterze mówionym („książka mówiona”, „pamiętnik mówiony”, „rozmowy z…”). Konieczne wydaje się także powiązanie omawianego typu książek z gatunkiem, jakim jest wywiad prasowy. Materiał egzemplifikacyjny stanowią wywiady rzeki i książki stworzone na podstawie rozmów z przedstawicielami polskiej sceny rockowej. Mowa o muzykach takich jak: Robert Brylewski, Tomasz Lipiński, Dariusz Malejonek, Marek Piekarczyk, Tomasz Budzyński, Tymon Tymański, Krzysztof Grabowski (Grabaż). Rozważania zmierzają do rozstrzygnięcia, czy wywiad rzeka może być uznany za autobiografię. Tekst stanowi także zapowiedź głębszego zbadania tego rodzaju utworów pod kątem literatury autobiograficznej.

Czasopismo: Autobiografia Literatura Kultura Media
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: literaturoznawstwo
Biografia w kazaniach pogrzebowych Jakuba Olszewskiego

Przedmiotem rozważań jest sześć kazań pogrzebowych z lat dwudziestych i trzydziestych XVII wieku jezuity Jakuba Olszewskiego upamiętniających Samuela Paca, Annę Sapieżankę Radziwiłłową, biskupa Eustachego Wołłowicza, ks. Jana Karola Białłozora, Krzysztofa Mikołaja Sapiehę oraz Gryzeldę Wodyńską Sapieżynę. Kaznodzieja żegnał osoby obu płci, w różnym wieku, duchowne i świeckie. Celem studium jest ukazanie, w jaki sposób i na ile kaznodzieja włącza biografię zmarłego w koncepcję kazania pogrzebowego, ustalenie tego, w jakim stopniu interesuje go autentyczny życiorys, a na ile postawa oraz – szczególnie – realizacja zamysłu moralistycznego. Na ile Olszewski korzysta ze schematu pochwały opracowanego przez Kwintyliana, a na ile czerpie z modelu znanego z hagiografii. Chwaląc zmarłych, Olszewski odwołuje się do symboliki heraldycznej, wykorzystuje też miejsca (loci) podane przez Kwintyliana. Za istotne uznaje kaznodzieja także przywołanie świadectw heroicznej wiary, które czerpie od spowiedników zmarłych. Kreując wzorce osobowe, dąży do osiągnięcia celu parenetycznego. W praktyce kaznodzieja podaje informacje mówiące o: genealogii, indywidualnych doświadczeniach życiowych (a w przypadku mężczyzn o ich działalności publicznej), praktycznej pobożności, cnotach moralnych, jałmużnie, działalności fundatorskiej i pobożnej śmierci. Kaznodzieja więc nie stawia sobie za cel przedstawienia biografii osoby zmarłej, lecz nakreślenie wzorców osobowych reprezentatywnych dla modeli, jakie podsuwa dola zmarłego. Mówca uczy słuchaczy sztuki dobrego życia, ukazuje godne naśladowania postawy. Olszewski łączy schemat podany przez Kwintyliana z elementami schematu znanego z hagiografii. Ukazuje model świętości dostępny dla każdego. Jego biografie mają zatem profil laudacyjno-parenetyczny.

Czasopismo: Autobiografia Literatura Kultura Media
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: literaturoznawstwo
Aleksander. Fantazja biograficzna

Artykuł przedstawia krytyczną analizę biografii Bolesława Prusa Prus. Śledztwo biograficzne autorstwa Moniki Piątkowskiej. Autor artykułu omawia założenia biograficznej metody Piątkowskiej oparte na uznaniu twórczości prozatorskiej Prusa za niepodważalne źródło wiedzy o jego życiu. Demaskuje również postulaty autorki na temat tego, czym powinna być literatura (ekspresywistyczna teoria dzieła literackiego). Demitologizacyjna biografia Piątkowskiej odsłaniająca codzienność Prusa nie oddaje bohaterowi sprawiedliwości, lecz usiłuje nawiązać więź z czytelnikiem poprzez dostarczenie plotki i ekscesu.

Czasopismo: Autobiografia Literatura Kultura Media
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: literaturoznawstwo
Eseje i biografie

Autor zwraca uwagę na debatę, jaka odbyła się w Polsce z okazji wydania antologii w opracowaniu Jana Tomkowskiego, Polski esej literacki (Wrocław 2017). Przy okazji zgłasza propozycje ewentualnych uzupełnień kolejnej edycji antologii o ważne odmiany eseju: metapoetycki, etnograficzny, filozoficzny. Teksty zgromadzone w dwu kolejnych numerach „Autobiografii” z 2018 roku redaktorzy traktują jako wkład pisma w myślenie o polskim eseju.

Czasopismo: Autobiografia Literatura Kultura Media
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: literaturoznawstwo
Jej ojciec. Zofia Nałkowska

Artykuł dotyczy niedokończonej książki Zofii Nałkowskiej poświęconej ojcu, Wacławowi Nałkowskiemu. Rozpoczyna się od wspomnienia jego ostatnich chwil, umieszczonych w kontekście innych podobnych wspomnień zanotowanych przez pisarki feministyczne (Nancy K. Miller, Grażynę Borkowską, Ingę Iwasiów, Ericę Jong i Susan Faludi). Następnie jest mowa o samej relacji Nałkowskiej z ojcem. Później zaś – o metodzie pracy nad książką, czego efektem był szereg artykułów. Materiały do książki o ojcu, publikowane na łamach prasy, są interesującymi tekstami ze względu na swoją przynależność gatunkową. Przede wszystkim stanowią biografię, ale też – autobiografię. Ich różnorodność zbliża je do gatunków sylwicznych, a także – do eseju.

Czasopismo: Autobiografia Literatura Kultura Media
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: literaturoznawstwo
Molekularna charakterystyka uszkodzeń chromosomów w liniach komórkowych chłoniaka Hodgkina oraz płaskonabłonkowego raka krtani

Z molekularnego punktu widzenia zarówno etap inicjacji, jak i progresji procesu nowotworowego charakteryzuje nadekspresja onkogenów i obniżenie (brak) ekspresji genów supresji nowotworowej. Zmiany ekspresji onkogenów i genów supresorowych nie dotyczą całej ich puli, ale wykazują swoistość wobec typu nowotworu oraz etapu onkogenezy (rozwoju nowotworu). Prawidłowość ta wymaga jednak wielu badań szczegółowych. Celem pracy doktorskiej było pogłębienie wiedzy na temat przebiegu płaskonabłonkowego raka krtani i chłoniaka Hodgkina poprzez wskazanie nowych, dotychczas nieopisanych w literaturze genów supresji nowotworowej inaktywowanych w przebiegu tych nowotworów. Dokonano wyboru dwóch stosunkowo różnych chorób nowotworowych, dostrzegając w nich ewidentne podobieństwo polegające na wysokim poziomie niestabilności chromosomowej, prowadzącym z kolei do dużej liczy aberracji chromosomowych. Skomplikowany obraz cytogenetyczny obu nowotworów z mnogością delecji, amplifi kacji i translokacji, sugeruje potencjalną obecność także mniejszych aberracji, jakimi są delecje homozygotyczne mogące powodować inaktywację genów, w tym genów supresji nowotworowej. Istnieje szereg doniesień dowodzących, że częstym mechanizmem inaktywacji genów supresji nowotworowej są właśnie delecje homozygotyczne. Historycznie, większość klasycznych genów supresji nowotworowej, takich jak CDKN2A (p16) czy RB1, została odkryta właśnie dzięki identyfi kacji delecji homozygotycznych w genomach komórek nowotworowych.

Czasopismo: Polish Journal of Otolaryngology
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Guz zapalny nasady języka jako jedyna manifestacja zakażeniem wirusem HIV

AIDS jest śmiertelną chorobą, która powoduje upośledzenie odporność organizmu, zwiększając ryzyko zachorowania na infekcje oportunistyczne. Zdarza się, że laryngolog jest pierwszym lekarzem diagnozującym chorobę. Poniższy przypadek opisano celem zwiększenia świadomości niespecyficznych objawów HIV.

Czasopismo: Polski Przegląd Otorynolaryngologiczny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Wpływ leczenia w warunkach subterraneoterapii w Uzdrowisku Kopalnia Soli „Wieliczka” na objawy w chorobach nosa i zatok przynosowych

Wstęp: Przewlekły nieżyt nosa i zatok przynosowych jest istotnym schorzeniem górnych dróg oddechowych, znacznie upośledzającym jakość życia pacjentów. Metody jego leczenia objawowego są jednak niezwykle ograniczone. Cel: Celem niniejszej pracy była ocena opcji terapeutycznej leczenia objawowego przewlekłego niealergicznego nieżytu nosa i/lub zatok przynosowych w postaci połączenia rehabilitacji oddechowej z subterraneoterapią. Materiał i metody: Badaniem objęto 57 pacjentów, 15 mężczyzn i 42 kobiety. Wiek badanych wynosił 60,6 +/- 10,87 (odch. st.) lat. Pełne leczenie (15 dni zabiegowych) ukończyło 44 pacjentów, 11 mężczyzn i 33 kobiety. Wiek badanych, którzy ukończyli leczenie, to: 59,7 +/- 11,6 (odch. st.) lat. Wyniki: W badanej grupie wystąpiło statystycznie istotne zmniejszenie nasilenia wszystkich analizowanych objawów przewlekłego nieżytu nosa i/lub zatok przynosowych. Ogólne nasilenie objawów zmniejszyło się z 5,66 cm do 2,57 cm (p < 0,001), blokada nosa z 5,49 do 2,23 cm (p < 0,001), wydzielina z nosa z 5,33 cm do 2,5 cm (p < 0,001), uczucie spływania wydzieliny po tylnej ścianie gardła z 6,04 cm do 2,71 cm (p < 0,001), uczucie bólu lub rozpierania twarzy z 3,43 do 1,45 cm (p < 0,001), ból głowy z 3,73 do 1,19 cm (p < 0,001) i uczucie ograniczenia węchu z 4,17 do 1,94 cm (p < 0,001). Wnioski: Tak znacząca poprawa w zakresie wszystkich analizowanych objawów pozwala nam wysnuć wniosek, że rehabilitacja oddechowa, w szczególności prowadzona w odpowiednich warunkach klimatycznych, powinna być cenną opcją terapeutyczną w leczeniu objawowym pacjentów z przewlekłym nieżytem nosa i zatok przynosowych.

Czasopismo: Polski Przegląd Otorynolaryngologiczny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Młodzieńczy piaszczakowaty włókniak kostniejący – opis przypadku

Młodzieńczy piaszczakowaty włókniak kostniejący jest rzadko występującym nowotworem łagodnym głowy i szyi, rozwijającym się najczęściej u dzieci i młodych dorosłych w obrębie jamy nosowej, zatokach przynosowych bądź oczodole. Może przybierać charakter miejscowo złośliwy z tendencją do niszczenia struktur sąsiednich. Leczeniem z wyboru jest operacyjne usunięcie zmiany. W zależności od umiejscowienia guza i preferencji chirurga, zaleca się stosowanie dostępów endoskopowych lub dostępów zewnętrznych, wskazując na te pierwsze jako postępowanie z wyboru. Mając na uwadze ryzyko masywnego krwawienia śródoperacyjnego, przed zabiegiem konieczne jest zabezpieczenie preparatów krwiopochodnych. W pracy przedstawiono przypadek 41-letniego pacjenta leczonego w Klinice Otorynolaryngologii, Chirurgii Głowy i Szyi WUM.

Czasopismo: Polski Przegląd Otorynolaryngologiczny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Sekcja Wileńska Polskiego Towarzystwa Otorinolaryngologicznego w latach 1924–1939

Towarzystwo lekarskie zrzeszające lekarzy zajmujących się chorobami uszu, nosa, krtani i gardła na terytorium Rzeczypospolitej została zarejestrowane w 1921 jako Polskie Towarzystwo Otorinolaryngologiczne. Sekcja Wileńska Towarzystwa powstała w 1924 roku. O Sekcji Wileńskiej Polskiego Towarzystwa Otorinolaryngologicznego wiemy najwięcej, ponieważ zachowały się protokoły posiedzeń sekcji. Jak wynika z protokołów w ciągu 16 lat istnienia Sekcji Wileńskiej odbyło się 58 posiedzeń. Przez cały okres działalności Sekcji zademonstrowano ponad 250 różnych przypadków klinicznych, wygłoszono ponad 30 prac i referatów, omawiano i prezentowano wynalazki, nowe metody lecznicze i operacyjne. Koledzy dzieli się doświadczeniem zdobytym za granicą, omawiano staże odbyte w ośrodkach za granicą, udział w zjazdach w Polsce i zagranicą. Sekcja Wileńska w ramach XIII Zjazdu Lekarzy i Przyrodników Polskich w Wilnie 26-29.09.1929 roku zorganizowała VIII krajowy Zjazd Towarzystwa oraz posiedzenie sekcji.

Czasopismo: Polski Przegląd Otorynolaryngologiczny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Guz tylnej ściany gardła pochodzenia neurogennego- opis przypadku

Autorzy przedstawiają przypadek kliniczny 46-letniego mężczyzny z guzem tylnej ściany gardła. Na podstawie obrazu klinicznego i badania MR pacjenta zakwalifikowano do leczenia chirurgicznego. Chory został poddany resekcji guza w znieczuleniu ogólnym z dostępu przez jamę ustną. Na podstawie badania histopatologicznego otrzymanego materiału postawiono rozpoznanie ancient schwannoma.

Czasopismo: Polski Przegląd Otorynolaryngologiczny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Ostra duszność jako manifestacja choroby Forestiera. Opis przypadku

Wprowadzenie: Rozsiana idiopatyczna hiperostoza szkieletu (ang. diffuse idiopathic skeletal hyperostosis; DISH), zwana również „chorobą Forestiera”, jest chorobą niezapalną, charakteryzującą się kostnieniem przedniobocznej powierzchni trzonów kręgów, najczęściej w piersiowym odcinku kręgosłupa. W większości przypadków nie jest ona asymptomatyczna, jednakże osteofity umiejscowione w szyjnym odcinku kręgosłupa mogą powodować objawy otolaryngologiczne, takie jak: dysfagia, chrypka czy duszność. Opis przypadku: Ze względu ma to, że u starszych chorych z objawami ze strony górnych dróg oddechowych w diagnostyce różnicowej należy brać pod uwagę również DISH, prezentujemy przypadek 82-letniego mężczyzny z nasiloną dusznością krtaniową, u którego zdiagnozowano obecność osteofitów trzonów kręgów C4–C7. Opisywany pacjent został poddany leczeniu zachowawczemu, a następnie, ze względu na brak zadowalającego efektu terapeutycznego, zabiegowi neurochirurgicznemu, po którym dolegliwości ustąpiły.

Czasopismo: Polski Przegląd Otorynolaryngologiczny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Kostniaki głowy i szyi w materiale Kliniki Otolaryngologii w Gdańsku w latach 2012-2019

Wprowadzenie. Kostniaki są najczęstszymi łagodnymi nowotworami zatok przynosowych. Guzy te są rozpoznawane często przypadkowo podczas badań obrazowych głowy. Cel pracy. Ocena kliniczna i epidemiologiczna chorych z kostniakami zatok przynosowych. Materiał i metoda. Dokonano analizy dokumentacji medycznej chorych leczonych w Klinice Otolaryngologii GUMed w latach 2012-2019 z rozpoznaniem kostniaka i przeanalizowano postępowanie oraz wyniki leczenia. Wyniki. W omawianym przedziale czasu operowano 38 chorych z powodu kostniaków (18 mężczyzn, 20 kobiet). Większość kostniaków zlokalizowana była w obrębie zatok czołowych (34%). Wykazano brak związku tego nowotworu z wiekiem, płcią i paleniem tytoniu. Wnioski. Kostniaki są rzadkimi nowotworami kości, stanowią mniej niż 1% wszystkich nowotworów głowy i szyi. Kostniaki powodują silne bóle głowy, które są trudne do opanowania. Diagnostyka tego typów guzów oparta jest na tomografii komputerowej a leczeniem z wyboru tego typów guzów jest chirurgia.

Czasopismo: Polski Przegląd Otorynolaryngologiczny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne