rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Problemy rewitalizacji placu miejskiego w Węgrowie

Artykuł prezentuje zagadnienia odnoszące się do problematyki rewitalizacji głównej reprezentacyjnej przestrzeni miejskiej Węgrowa – Rynku Mariackiego, a także sąsiadujących z nim wnętrz sprzężonych: placu przed Domem Lipki i ulicy Narutowicza. Związane z procesem rewitalizacji przemiany w zagospodarowaniu zostały przedstawione i skomentowane. 
Podstawą prac przygotowujących rewitalizację płyty Rynku były: ocena stanu zagospodarowania funkcjonalno-przestrzennego placu oraz otaczającej go zabudowy, opracowanie wytycznych konserwatorskich do rewitalizacji w skali śródmieścia miasta oraz konkursowe prace urbanistyczno-architektoniczne opracowane pod egidą SARPu. Podobnie przedstawiono i zanalizowano, opracowaną na podstawie nagrodzonej pracy konkursowej, koncepcję oraz opracowany na jej podstawie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego – niezbędne narzędzie prawne realizacji rewitalizacji Rynku Mariackiego. 
Istotnym zagadnieniem w planie miejscowym była szczegółowość zapisów dotycząca zasad i warunków zagospodarowania przestrzeni Rynku, w tym - narzuconych rozwiązań kompozycyjnych i materiałowych, reorganizacji układu drogowego, konieczności przeorganizowania miejsc postojowych.
Realizacja pierwszego etapu rewitalizacji, obejmującego płytę Rynku Mariackiego, została oceniona pod kątem odbioru przestrzeni rynkowej przez mieszkańców miasta – wskazano główny problem, jakim okazało się być wycięcie znacznej ilości drzew z przestrzeni Rynku. W świadomości mieszkańców plac miejski był postrzegany jako obszar wielofunkcyjny, o zróżnicowanych klimatach, ale nieprzystosowany do współczesnych wymagań funkcjonalnych i estetycznych. Rewitalizacja przyniosła radykalne przekształcenia – znaczna część rynku została przeznaczona na funkcje rekreacyjną oraz na miejsca dla organizacji imprez masowych – co zostało ogólnie przyjęte pozytywnie. Jednakże ze względu na redukcję wysokich nasadzeń problemem pozostaje odbiór skali wnętrza urbanistycznego.

Czasopismo: MAZOWSZE Studia Regionalne
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne, nauki społeczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka, geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Procesy rozpraszania zabudowy w strefie podmiejskiej Warszawy

Strefa Podmiejska to obszar przejściowy pomiędzy miastem i wsią, obszar pomiędzy tradycyjnymi terenami zabudowanymi i obszarem podmiejskim miasta centralnego a tradycyjnymi obszarami wiejskimi, który charakteryzują przeobrażenia użytkowania ziemi i cechy społeczno - demograficzne. Obszar, który rozdziela obszary miejskie od wiejskich i może być traktowany jako strefa graniczna pomiędzy nimi [Dziewoński K, 1987]. Współcześnie w Polsce strefy podmiejskie większych miast podlegają dynamicznym procesom urbanizacyjnym. Procesy te można rozpatrywać w trzech podstawowych kategoriach systemowych: jako system społeczny, określający jakość życia i tworzący kulturę, jako materialny składnik systemu gospodarczego, budującego ekonomiczną podstawę egzystencji społeczeństw oraz jako istotny element systemu przyrodniczego i siedliska ekologicznego człowieka. W wyniku urbanizacji przekształcane jest zagospodarowanie przestrzenne, zachodzą zmiany w strukturach społecznych, aspiracjach, modach i potrzebach ludzi.
W artykule zostaną przedstawione zmiany funkcjonalno-przestrzenne zachodzące w miejscowościach podwarszawskich.

Czasopismo: MAZOWSZE Studia Regionalne
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne, nauki społeczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka, geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Zabytkowy zespół alej w Radziejowicach – kulturowe dziedzictwo Mazowsza Ocena stanu zachowania i wartości obiektu

pracowane studium obiektu – zabytkowego zespołu alej w Radziejowicach, woj. mazowieckie – służyło określeniu jego wyjątkowych walorów kulturowych i przyrodniczych, jako cennej formy zadrzewienia przydrożnego, będącej pozostałością po dawnym, historycznym systemie lokalnych gościńców. Celem badań było określenie aktualnych zasobów drzewostanu zespołu alej (w zakresie taksonomicznym, przestrzennym, ilościowym i jakościowym) na potrzeby bieżącej pielęgnacji i dalszego zachowania układu. Ocenie poddano też stopień zachowania oryginalnego, historycznego układu, ze wskazaniem na szacunkowy wiek tworzących go drzew. Ocena wieku i czasu powstania układu alejowego w Radziejowicach opierała się na badaniach historycznych (kwerenda materiałów archiwalnych) oraz badaniach bezpośrednich w obiekcie – poprzez ocenę wieku drzew, tworzących aleje. Wytypowano drzewa szczególnie cenne (egzemplarze okazowe – ze względu na stan, pokrój i walory krajobrazowe), a także egzemplarze reliktowe – pozostałość oryginalnych XIX-wiecznych nasadzeń. Badaniami objęto zespół alej w ulicach: al. Lipowa, ul. Henryka Sienkiewicza, ul. Główna, ul. Jakuba Kubickiego. Podczas prac terenowych wykonano szczegółową inwentaryzację dendrologiczną wraz z oceną stanu zdrowotnego drzew (wrzesień – październik 2015 r.). Radziejowicki zespół alejowy, w postaci rozbudowanego układu, powstał w latach 20. i 30. XIX w. Obecnie aleje charakteryzują się znacznym zróżnicowaniem tworzącego je drzewostanu oraz odrębnym charakterem ulic i dróg, wzdłuż których jest zlokalizowany. Ponad połowę drzew stanowią lipy drobnolistne (Tilia cordata Mill.); towarzysząco występuje klon pospolity (Acer platanoides L.), a w domieszce m.in. kasztanowiec pospolity (Aesculus hippocastanum L.), grab pospolity (Carpinus betulus L.), jesion wyniosły (Fraxinus excelsior L.). W zespole alej występuje 31 drzew o obwodach pni (mierzonych na wysokości 1,3 m) od 300 cm wzwyż czyli w wieku powyżej 180 lat (cenne zasoby materialne). Stopień zachowania układu, jako formy przestrzennej, funkcjonującej w określonych warunkach siedliskowych i przestrzennych, szacuje się na ok. 36%. Słowa kluczowe: zabytkowe aleje, krajobraz Mazowsza, walory kulturowe i przyrodnicze alej, elementy dziedzictwa kulturowego

Czasopismo: MAZOWSZE Studia Regionalne
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne, nauki społeczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka, geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Pogranicze sztuki i architektury. Przestrzeń miejska jako ważny czynnik kształtowania tożsamości

Francuscy Encyklopedyści zdefiniowali muzeum jako sumę ludzkiej wiedzy i sztuki, miejsce które może stać się zarazem teatrem i audytorium. Profesor Andrzej Kiciński pisał w swojej książce o muzeach, że zarówno biblioteki jak i muzea stanowią niezbędny i nieodłączny element budowania tożsamości, ale także krajobrazu miasta. Odbiorcy przestrzeni związanych z muzeami stanowią grupę społeczną, która tworzy nową jakość poprzez rodzaj wtajemniczenia i wrażliwość na współczesne problemy społeczne i artystyczne.
XX wiek był wiekiem kształtowania się sztuki abstrakcyjnej. Pojawiały się nie tylko artefakty, ale artyści postanowili wykorzystać potencjał widza i wciągnąć odbiorcę w interakcję poprzez nowy rodzaj aktu artystycznego jakim stały się performans i instalacja. Nastąpiło przekroczenie granicy jaką była ściana muzeum – umownej ramy oraz ramy obrazu. Sztuka stała się rodzajem zdarzeń w przestrzeni miejskiej. Tak rozumieją ją twórcy – Leon Tarasewicz czy Krzysztof Wodiczko. Bardzo istotny stał się przekaz społeczny, czasem zaangażowany w aktualne istotne wydarzenia polityczne, ale również jako łączenie ludzi, niezależnie od kultury ich pochodzenia. Architektura także staje się zdarzeniem, gdyż konkretyzuje się przez jej użytkowników – widza – a muzeum jako obiekt jest znakiem w przestrzeni na kulturalnej mapie miasta, kojarzonej przez ludzi, którym bliskie są problemy związane z kulturą. Zarówno forma jak i funkcja muzeum budują tożsamość, stają się one miejscami poza czasem, wyjętymi jakby z rzeczywistości. Michel Foucault nazywa je heterotropiami, miejscami, w których obowiązuje zupełnie inny „czas”. Łączą one tradycje estetyczne i kulturowe.

Czasopismo: MAZOWSZE Studia Regionalne
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne, nauki społeczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka, geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Wdrażanie zasad zrównoważonego rozwoju w realizacji budynków biurowych na terenie Niemiec

Celem artykułu jest przedstawienie studiów przypadków wybranych obiektów biurowych, zrealizowanych zgodnie z zasadami zrównoważonego rozwoju, w kontekście sposobu finansowania inwestycji. Projekty zrealizowane zostały na terenie Niemiec na początku XXI wieku. Budynki wybrano według osiągniętej punktacji w certyfikacji DGNB i następnie porównane zostały użyte w nich rozwiązania. Certyfikat wielokryterialny opisuje kompleksowo elementy istotne z punktu widzenia założeń zrównoważonego rozwoju, we wszystkich trzech kontekstach: ekonomicznym, ekologicznym i społecznym, badając, gwarantując ich jakość. Stanowi tym samym dobrą bazę porównawczą dla zagadnień zależnych od indywidualnych uwarunkowań projektowych. Wyraźnie widoczny jest wysoki poziom realizacji, w rozumieniu zgodności z zasadami zrównoważonego rozwoju, jak również odmienne ujęcie wynikające z komercyjnego lub nie nastawienia inwestora i jego wpływ na ich jakość. Niewątpliwie jednym z czynników wpływających na rozwój zjawiska jest marketingowe ujęcie wprowadzanych rozwiązań i spodziewane korzyści z ich zastosowania.

Czasopismo: MAZOWSZE Studia Regionalne
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne, nauki społeczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka, geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Wartości przekazywane i praktykowane przez osoby starsze w rodzinie

Celem artykułu jest ukazanie wartości, jakie może przekazywać osoba starsza w rodzinie. Wobec współczesnych zagrożeń powstających na tle filozofii postmodernistycznej, należy upowszechniać tezę o godności człowieka. Kierunki myślenia i działania są niebezpieczną drogą, prowadzącą do uprzedmiotowienia człowieka i postawienia go na poziomie rzeczy, którą po zużyciu można wyrzucić, zniszczyć i zapomnieć o niej. Ekonomiczne spojrzenie na człowieka – co on może dać społeczności i na ile jest jej przydatny w starszym wieku – wiąże się z niebezpieczeństwem eutanazji. Odbieranie ludziom życia, ma rzekomo rozwiązywać problemy populacyjne, gospodarcze, emerytalne, kwestie związane z nieuleczalnymi chorobami, cierpieniem.

Czasopismo: MAZOWSZE Studia Regionalne
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne, nauki społeczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka, geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Ochrona dziedzictwa kulturowego – dylematy ponowoczesności

Dwuwymiarowość (materialny i niematerialny wymiar) dziedzictwa kulturowego sprawia, że ochrona tego dziedzictwa to, z jednej strony - zabezpieczanie materialne zabytków, a z drugiej - troska o zachowanie pamięci historycznej. To sprawia, że ochrona dziedzictwa staje się zależna od sposobu rozumienia historii. W postmodernistycznej świadomości globalny sens historii rozpadł się na wielość sensów cząstkowych, wspierających partykularne wizje świata i nie łączących się w żadnym poszukiwaniu spójnej całości. Działanie na rzecz ochrony dorobku kultury staje się zatem projektowaniem wrażliwości historycznej.

Czasopismo: MAZOWSZE Studia Regionalne
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne, nauki społeczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka, geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Zabytki województwa mazowieckiego – ochrona, zarządzanie i promocja, w świetle materiałów i działalności merytorycznej Oddziału Terenowego Narodowego Instytutu Dziedzictwa w Warszawie

Województwo mazowieckie, powstałe w wyniku reformy administracyjnej kraju w styczniu 1999 roku, jest największym terytorialnie z pośród szesnastu województw, stanowiąc 11,4% obszaru Polski. W jego granicach znalazły się, w różnym zakresie, ziemie aż dziewięciu wcześniejszych województw. W świetle ogólnopolskich danych o zasobie obiektów nieruchomych wpisanych do rejestru zabytków, opracowywanych przez Narodowy Instytut Dziedzictwa na podstawie decyzji rejestrowych (stan na 4 października2010 roku), Mazowsze plasuje się na trzecim miejscu, z wynikiem 6343 obiektów. Niniejszy artykuł przedstawia aktualne dane dotyczące form ochrony zgodnie z obowiązującym ustawodawstwem, ze szczególnym uwzględnieniem występujących w ostatnim czasie zmian oraz rozpoznany stopień zachowania dziedzictwa. Artykuł zawiera także informacje na temat projektów sieciowych o znaczeniu regionalnym i ponadregionalnym, które mają wpływ na proces zarządzania, a tym samym zachowanie i promocję zabytkowego potencjału województwa. Informacje te oparto na materiałach przygotowywanych przez pracowników Oddziału Terenowego w Warszawie w ramach działalności merytorycznej Narodowego Instytutu Dziedzictwa, takich jak: opis zasobu zabytkowego województwa, program INSIRE w zakresie danych przestrzennych w części dotyczącej zabytków nieruchomych, opracowania tematyczne i dokumentacje interdyscyplinarne oraz działalność promocyjno- edukacyjną – Europejskie Dni Dziedzictwa, Piątki Konserwatorskie na Zamku Królewskim.

Czasopismo: MAZOWSZE Studia Regionalne
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne, nauki społeczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka, geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Nieruchomości budynkowe i lokalowe w kontekście sytuacji mieszkaniowej w województwie mazowieckim

W artykule zawarto część wyników badań z drugiego rozdziału raportu modułowego „Kapitał fizyczny”. Raport modułowy został zrealizowany w ramach projektu „Zagospodarowanie infrastrukturalne i kapitał fizyczny oraz policentryczność rozwoju Mazowsza” (Trendy rozwojowe Mazowsza). W jednym z rozdziałów modułu, pt. „Kapitał fizyczny – majątek nieprodukcyjny”, znalazł się opis nieruchomości budynkowych i lokalowych w kontekście sytuacji mieszkaniowej Mazowsza. W artykule główny nacisk położono na określenie wartości zasobów mieszkaniowych województwa. Szacunek ogólnej wartości zasobów mieszkaniowych na Mazowszu wskazuje, iż ponad połowa majątku zawartego w mieszkaniach znajduje się w granicach Warszawy, około jedna czwarta na terenie Obszaru Metropolitalnego i tylko mniej niż jedna czwarta na pozostałym obszarze województwa. Ponadto zaobserwowano, że liczba budynków mieszkalnych wzrasta w największym tempie na obszarach podmiejskich. W przyszłości duży ruch budowlany będzie widoczny również wzdłuż ciągów komunikacyjnych. Wraz z polepszającą się infrastrukturą transportową i wydłużającym się promieniem oddziaływania miasta Warszawy, szczególnie w kierunku południowo-zachodnim, po oddaniu do użytku autostrady A2, należy spodziewać się większego ruchu budowlanego na tym obszarze, co będzie skutkować wzrostem cen nieruchomości, w tym wzrostem cen substancji mieszkaniowej.

Czasopismo: MAZOWSZE Studia Regionalne
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne, nauki społeczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka, geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Przemieszczanie się centrum Mławy w historii jej rozwoju – znaczenie centrotwórcze stacji kolejowej Mława Miasto

Celem niniejszego opracowania jest przedstawienie współczesnych problemów zagospodarowania i funkcjonowania centrum usługowego Mławy, ze szczególnym uwzględnieniem historii rozwoju i przemieszczania się funkcji centrotwórczych w mieście, powiązanych z wielowiekową tradycją handlową. Pierwotne centrum, czyli lokacyjny rynek z końca XV w. pełnił główną rolę centrotwórczą do czasów II wojny światowej. Już od końca XIX w. centrum rozrastało się w kierunku zachodnim. Druga połowa XX w. to szybki rozwój miasta i powstawanie obiektów o znaczeniu centrotwórczym w zachodniej części śródmieścia. Początek XXI w. to realizacje dużych obiektów handlowych, uzupełniających dotychczasowy program centrum i wzmacniających jego układ na osi wschód-zachód. Najnowsze plany dotyczące rozwoju miasta, wykorzystujące wzrastające, miastotwórcze znaczenie stacji, przewidują budowę nowego obiektu handlu wielkopowierzchniowego w rejonie stacji Mława Miasto. Drugim, podobnym zespołem, stanie się rozbudowany obiekt handlowy funkcjonujący na północny wschód od rynku. Po realizacji staną się one wyraźnymi krańcami pasmowego centrum miejskiego. Artykuł zawiera ogólne sugestie proponowanych działań wzmacniających przede wszystkim układ powiązań pieszych oraz przestrzeni reprezentacyjnych, możliwy do wytworzenia w ramach docelowego układu centrum.

Czasopismo: MAZOWSZE Studia Regionalne
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne, nauki społeczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka, geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Projekt Trendy rozwojowe Mazowsza

Artykuł poświęcony jest realizacji projektu badawczego Trendy rozwojowe Mazowsza w kontekście zmiany podejścia do zarządzania regionem. Projekt koordynowany przez Mazowieckie Biuro Planowania Regionalnego w Warszawie i współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego jest jednym z najważniejszych projektów badawczych, realizowanych przez Samorząd Województwa Mazowieckiego. Głównym celem projektu jest stworzenie systemu przewidywania zmian społecznych i gospodarczych na Mazowszu. W artykule omówiono strukturę projektu oraz wymieniono jego główne cele. Przedstawiono również hipotezy oraz wiodące tematy badawcze. W drugiej części artykułu pokrótce opisana została międzynarodowa konferencja Świat – Europa – Polska. Przyszłość Mazowsza (27-28 maja 2009 roku), poświęcona inauguracji projektu Trendy rozwojowe Mazowsza. Uwzględniona została również część warsztatowa, dotycząca wskazówek oraz sugestii metodologicznych na poczet realizacji projektu.

Czasopismo: MAZOWSZE Studia Regionalne
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne, nauki społeczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka, geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Najważniejsze i najpilniejsze zadania w województwie mazowieckim

W artykule zawarto wyniki badania ankietowego, przeprowadzonego w gminach i powiatach województwa mazowieckiego, które zidentyfikowały najważniejsze i najpilniejsze zadania w jednostkach samorządu terytorialnego różnych poziomów. Takie informacje stanowią punkt wyjścia przy podejmowania decyzji inwestycyjnych. Pozwalają one na wyłonienie dziedzin tematycznych, w których są podejmowane lub powinny być podjęte działania, jak również określają szczegółowe zapotrzebowanie na inwestycje. Z uzyskanych informacji powstała hierarchia priorytetów na różnych szczeblach administracji samorządowej, szerzej scharakteryzowana w tym artykule. Wskazane przez gminy i powiaty problemy ekonomiczne i społeczne kształtują płaszczyznę badawczą do pogłębionych analiz. Wyniki badania dowiodły, że największe braki i oczekiwania samorządów pod adresem województwa, powiatów i gmin dotyczą infrastruktury drogowej w całym regionie. Poza siecią dróg, zadaniem częstokroć wyróżnianym w ankiecie było zapewnienie sieci komunikacji publicznej, zarówno o powiązaniach wewnątrzpowiatowych, wewnątrzregionalnych, jak i międzynarodowych. Dla gmin zadaniem równie istotnym, jak transport jest zapewnienie i poprawa gospodarki wodno-kanalizacyjnej w strefach zabudowanych. Na podstawie opinii samorządów można stwierdzić, że większa konkurencyjność regionu zależy przede wszystkim od stopnia integracji funkcjonalnej gmin z otoczeniem powiatowym, subregionalnym oraz z Warszawą. Samorządy wskazują, że włączenie ich obszarów w regionalne i globalne procesy rozwojowe poprzez rozbudowę infrastruktury technicznej, będzie skutkować poprawą potencjału absorpcyjnego regionu. Takie działania przyczynią się do poprawy atrakcyjności inwestycyjnej i turystycznej w ujęciu lokalnym i regionalnym.

Czasopismo: MAZOWSZE Studia Regionalne
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne, nauki społeczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka, geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Uwarunkowania środowiskowe planowanych nowych portów lotniczych na Mazowszu

W artykule przedstawiono wyniki oceny uwarunkowań środowiskowych dla czterech lokalizacji planowanych lotnisk cywilnych: w Modlinie, Mińsku Mazowieckim, Sochaczewie i Radomiu. W szczególności przeanalizowano rolę uwarunkowań klimatycznych, fizycznogeograficznych oraz związanych z ochroną przyrody. Ocena warunków klimatycznych dotyczyła wpływu stanów pogody na bezpieczeństwo ruchu lotniczego. Dla wszystkich analizowanych lotnisk przedstawiono częstotliwość występowania niekorzystnych zjawisk pogodowych (mgła, zamieć, gołoledź, burza, grad, porywy wiatru) oraz obliczono syntetyczny Wskaźnik Zagrożeń Pogodowych (WZP). Wykorzystano przy tym dostępne codzienne dane meteorologiczne. Z przeprowadzonej analizy wynika, że największa liczba niebezpiecznych zjawisk pogodowych występuje w ciągu roku w Sochaczewie i Modlinie. W Mińsku Mazowieckim głównym zagrożeniem jest stosunkowo wysoka liczba dni z mgłą. Najlepsze warunki klimatyczne dla ruchu lotniczego występują w Radomiu, dla którego wartość WZP wynosi 13%. Dla Modlina i Sochaczewa wskaźnik ten osiąga wartość 25%, co oznacza, że średnio co 4 dni występują niekorzystne warunki pogodowe. Zróżnicowanie warunków geograficznych oraz rozmieszczenie i charakter obszarów chronionych analizowano jako czynniki wspomagające lub ograniczające możliwość budowy i funkcjonowania lotniska oraz jako zestaw składników środowiska, które ulegną lub mogą ulec zmianom pod wpływem lotniska. W szczególności zwrócono uwagę na rodzaj i zasięg przestrzenny możliwych konfliktów z obszarami chronionymi (park narodowy, obszary Natura 2000, rezerwaty, parki krajobrazowe), uwzględniając przy tym obecność miejsc kolonijnego gniazdowania wielu gatunków ptaków chronionych. Wyniki analizy wskazują, że warunki abiotyczne terenu nie mają negatywnego wpływu na możliwość rozbudowy i funkcjonowania żadnego z czterech proponowanych lotnisk. Ze względu na wymogi ochrony przyrody najmniej korzystna jest lokalizacja w Modlinie. W tym przypadku funkcjonowanie lotniska będzie negatywnie oddziaływać na populacje licznych gatunków ptaków. Natomiast w przypadku pozostałych lokalizacji wpływ eksploatacji lotniska na warunki życia ptaków, ssaków i innych zwierząt występujących na okolicznych terenach będzie minimalny lub nieistotny. Lotnisko w Radomiu charakteryzuje się najniższym prawdopodobieństwem wystąpienia konfliktów, choć jednocześnie położone jest bardzo niekorzystnie w stosunku do zabudowy miejskiej.

Czasopismo: MAZOWSZE Studia Regionalne
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne, nauki społeczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka, geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Paradygmaty rozwoju społeczeństwa informacyjnego w województwie mazowieckim

Informacje o charakterze przestrzennym są kluczowe dla tworzenia planów i strategii rozwoju województwa. W dobie powszechnej informatyzacji, administracja samorządowa i planowanie przestrzenne nie mogą pozostać obojętne na potrzeby i wyzwania. Oprócz postępu technologicznego potrzebna jest również zmiana sposobu myślenia o informacji przestrzennej oraz różne narzędzia, które umożliwią sprawne zarządzanie tą informacją. W celu kreowania nowych postaw, które sprostają nowym technologiom, konieczna jest zmiana paradygmatu rozwoju społeczeństwa informacyjnego w województwie mazowieckim. Dotyczy on nowych sposobów komunikacji z obywatelami w zakresie różnych procedur administracyjnych, udostępniania informacji przestrzennych i statystycznych, dokładniejszego planowania oraz efektywniejszego zarządzania rozwojem.

Czasopismo: MAZOWSZE Studia Regionalne
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne, nauki społeczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka, geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna