rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Kierunek studiów a kompetencje psychospołeczne studentów

Cel badań. Celem podjętych badań było określenie poziomu wybranych składników kompetencji psychospołecznych (inteligencji emocjonalnej, asertywności, samooceny) studentów Akademii Wychowania Fizycznego we Wrocławiu przygotowujących się do pracy w charakterze nauczyciela, fizjoterapeuty oraz animatora turystyki i rekreacji ruchowej. Materiał i metody. W badaniach wzięło udział 612 studentów studiów pierwszego stopnia kierunków: wychowanie fizyczne, fizjoterapia oraz turystyka i rekreacja. Wykorzystano trzy narzędzia badawcze: Kwestionariusz Inteligencji Emocjonalnej (INTE), Skalę „Ja i Inni”, Skalę Samooceny (SES). Badania przeprowadzono w latach 2015–2017. Wyniki. Studenci osiągnęli przeciętne wskaźniki inteligencji emocjonalnej, asertywności i samooceny. Wykazano zróżnicowanie wyników ze względu na obrany kierunek studiów w grupie mężczyzn oraz stwierdzono różnice międzypłciowe w zakresie samooceny wśród studentów wychowania fizycznego i fizjoterapii. Wnioski. Przeciętny poziom badanych dyspozycji, jaki posiadają studenci, wskazuje na ich niewystarczające umiejętności psychospołeczne. Jest to poziom zbyt niski dla kandydatów do zawodów społecznych, dlatego w toku studiów konieczne są zajęcia nastawione na stymulację tych umiejętności. Trening asertywności wskazany jest przede wszystkim dla mężczyzn studiujących fizjoterapię oraz turystykę i rekreację, a rozwijanie umiejętności emocjonalnych potrzebne jest przyszłym nauczycielom wychowania fizycznego.

Czasopismo: Rozprawy Naukowe Akademii Wychowania Fizycznego we Wrocławiu
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o kulturze fizycznej
Struktura zadania sportowego a predyspozycje psychiczne zawodniczek uprawiających koszykówkę, siatkówkę i judo

Cel badań. Celem badań jest wyjaśnienie, czy i w jakim zakresie występują zależności między strukturą zadania sportowego a predyspozycjami psychicznymi wykonawców tych zadań. Materiał i metody. Zastosowano standardowe techniki badawcze: kwestionariusz badający poziom lęku Spielbergera, osobowości Eysencka i kwestionariusz temperamentu Strelaua oraz kwestionariusz agresywności Buss-Durkee. Osoby badane to zawodniczki trenujące siatkówkę (n = 24), koszykówkę (n = 26) i judo (n = 21). Do porównania różnic pomiędzy zawodniczkami zastosowano test Kruskala-Walisa. Wyniki. Stwierdzono statystycznie istotne różnice w profilach cech osobowości zawodniczek realizujących zadania sportowe o odmiennej strukturze, które to profile określają poziom pożądanych i korzystnych cech u wykonawców owych zadań. Wnioski. Różnice w zakresie dwóch kontrolowanych obszarów wydolności psychofizycznej tj. emocjonalnej i energetycznej, ujawniają, że spośród trzech badanych zadań sportowych mniejsze koszty psychiczne ponoszą siatkarki w porównaniu z zawodniczkami trenującymi koszykówkę i judo.

Czasopismo: Rozprawy Naukowe Akademii Wychowania Fizycznego we Wrocławiu
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o kulturze fizycznej
Użytkownicy produktów i usług sportowych a regulacje dotyczące sportu w Tatrzańskim Parku Narodowym

Cel badań. Działalność człowieka w zakresie gospodarki (w tym w obrębie marketingu sportowego) musi być dziś skonfrontowana z aspektami ochrony środowiska. Celem badania było przedstawienie jednego z uwarunkowań (regulacje dotyczące ruchu), dotyczącego praktykowania wybranych dyscyplin sportu i usług z nimi związanych na obszarze Tatrzańskiego Parku Narodowego, które wpływa potencjalnie na kształtowanie się dóbr i usług w sporcie w tej geograficznej lokalizacji względem ich użytkowników. Materiał i metody. Do stworzenia opracowania wykorzystane zostały dostępne dane prezentowane przez Tatrzański Park Narodowy oraz obserwacja bezpośrednia. Wyniki. Dowiedziono, że istnieją pewne obostrzenia, które oddziałują na obecność sportowców na terenie polskiej części Tatr. Przekładają się one głównie na kanalizację takiego ruchu, jak też reglamentację dostępu do powyższych zasobów. Oddziałuje to również na stan infrastruktury, a w konsekwencji – na zachowania konsumentów. Wnioski. Czynniki regulacji ruchu turystycznego i sportowego w TPN wpływają na podaż dóbr, jaka dotyczy rynku sportowego w postaci produktu sportowego sensu largo.

Czasopismo: Rozprawy Naukowe Akademii Wychowania Fizycznego we Wrocławiu
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o kulturze fizycznej
Dziedzictwo igrzysk olimpijskich a polityka Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego

Koncepcja dziedzictwa masowych wydarzeń sportowych zarysowała się w latach 90 XX w. Wtedy też zrodziły się pierwsze pytania o plusy i minusy organizacji tego typu imprez, nie tylko w aspekcie gospodarczym, ale także ekologicznym i społeczno-kulturowym. W tym czasie zaczęto używać słowa „dziedzictwo” w dyskursie naukowym. Za granicą analizy skutków oddziaływania wydarzeń sportowych prowadzone są od kilkunastu lat. W Polsce jest to jednak temat stosunkowo rzadko poruszany w badaniach naukowych. Takie rozważania są natomiast niezwykle potrzebne, nie tylko dlatego, że już organizowaliśmy turniej piłkarski UEFA EURO 2012, ale także z powodu pojawienia się pierwszych prób organizacji igrzysk olimpijskich. Celem artykułu jest ukazanie bieżących trendów w zarządzaniu masowymi imprezami sportowymi na przykładzie igrzysk olimpijskich, tj. kreowania dziedzictwa w sferze ekonomicznej, ekologicznej oraz społeczno-kulturowej. Przedstawiono również polityczne aspekty organizacji tego największego święta sportu.

Czasopismo: Rozprawy Naukowe Akademii Wychowania Fizycznego we Wrocławiu
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o kulturze fizycznej
Kompetencje społeczne fizjoterapeutów z regionu Podkarpacia

Cel badań. Celem badań była analiza kompetencji społecznych fizjoterapeutów w ich samoocenie oraz w ocenie ich pacjentów z uwzględnieniem płci, wieku, poziomu wykształcenia oraz ( w wypadku fizjoterapeutów) miejsca i stażu pracy. Materiał i metoda. W badaniu wzięło udział 120 osób pracujących z regionu Podkarpacia, w tym 60 fizjoterapeutów oceniających samych siebie oraz 60 pacjentów oceniających swoich fizjoterapeutów. Do oceny kompetencji społecznych fizjoterapeutów wykorzystano standaryzowany Kwestionariusz Kompetencji Społecznych (KKS). W celu analizy statystycznej różnic wyników KKS pomiędzy samooceną fizjoterapeutów a oceną pacjentów zastosowano testy t-Studenta, U Manna-Whitneya i Kruskala-Wallisa. Wyniki uznano za istotne statystycznie dla p  0,05. Wyniki. Badane fizjoterapeutki w samoocenie KKS uzyskały przeciętne wyniki (sten 5), a fizjoterapeuci wysokie (sten 6). W  ocenie fizjoterapeutów dokonanej przez ich pacjentów, zarówno kobiety, jak i mężczyźni uzyskali wysoki wynik w zakresie kompetencji społecznych (sten 6) świadczący o ich dużych kompetencjach społecznych. Stwierdzono również różnice w wynikach kompetencji społecznych w samoocenie fizjoterapeutów w zależności od płci. Wnioski. Kompetencje społeczne fizjoterapeutów są oceniane przez ich pacjentów niezależnie od płci, wieku i poziomu wykształcenia bardzo wysoko. Fizjoterapeuci, zwłaszcza kobiety, bardziej krytycznie oceniają swoje kompetencje. Samoocena dokonywana przez fizjoterapeutów jest niezależna od poziomu wykształcenia, wieku i stażu pracy.

Czasopismo: Rozprawy Naukowe Akademii Wychowania Fizycznego we Wrocławiu
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o kulturze fizycznej
Emocje osób z niepełnosprawnością intelektualną a uczenie się nowoczesnego tańca hip-hopu

Cel badań. Celem badań było określenie związku przeżywanych emocji z niepełnosprawnością intelektualną oraz ocena opanowania nauczanej choreografii. Materiał i metody. Zbadano grupę 12 osób w wieku 13–24 lata. Przeprowadzono quasi-eksperyment w planie jednogrupowym, który polegał na cyklu 9 warsztatów tańca nowoczesnego dla osób z niepełnosprawnością intelektualną trwających 60 min i odbywających się dwa razy w tygodniu. Zastosowano technikę ankiety, narzędzie – skalę do określenia stanu emocjonalnego (sześć piktogramów wyrażających różne warianty samopoczucia). Wykorzystano także technikę obserwacji skategoryzowanej, narzędzie stanowił autorski arkusz obserwacji sześciu aspektów wykonania kroków. Obliczono współczynnik korelacji rho-Spearmana pomiędzy ocenianym po trzecich zajęciach tanecznych poziomem opanowanej choreografii a stanem emocjonalnym doświadczanym przed zajęciami, po zajęciach i łącznie w trakcie trzecich zajęć tanecznych. W celu stwierdzenia, czy uczniowie opanowali choreografię dokonano za pomocą testu znaków rangowych Wilcoxona analizy poziomu wykonania zadania na początku i na końcu warsztatów. Wyniki. Łączna ocena sześciu aspektów ruchu osób z niepełnosprawnością intelektualną była wyższa po wszystkich dziewięciu lekcjach tańca niż po trzech pierwszych. Analiza sześciu aspektów ruchu w tańcu (po pierwszych 3 i po 9 lekcjach) pozwoliła wykazać, że znacząco wzrosła dynamika ciała. Wnioski. Doświadczanie emocji pozytywnych przez osoby z niepełnosprawnością intelektualną sprzyja uzyskiwaniu przez nie korzystnych rezultatów w zakresie dwóch aspektów tańca: precyzji (czystości) i zapamiętania kroków w nauczanym układzie hip-hopu, lecz tylko podczas trzech pierwszych lekcji.

Czasopismo: Rozprawy Naukowe Akademii Wychowania Fizycznego we Wrocławiu
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o kulturze fizycznej
Znaczenie przekazu wizualnego w procesie adaptacji dzieci 5–6-letnich do środowiska wodnego

Cel badań. Celem badań była ocena skuteczności zastosowania wzbogaconej metody wizualnej w procesie adaptacji do środowiska wodnego dzieci 5–6-letnich. Materiał i metody. Dwie grupy dzieci: eksperymentalna (n = 38) i kontrolna (n = 33) uczestniczyły w 20 lekcjach pływania, realizując identyczny program nauczania. W grupie eksperymentalnej wprowadzono wzbogacony przekaz wizualny, prezentując przed każdą lekcją filmy, fotografie i rysunki związane z tematem zajęć. Test umiejętności pływackich przeprowadzono w obu grupach dwukrotnie: po 10 i po 20 lekcjach. Wyniki. W obu terminach badań w grupie eksperymentalnej stwierdzono istotnie wyższy poziom umiejętności pływackich w porównaniu z grupą kontrolną. Wnioski. Zastosowanie wzbogaconego przekazu wizualnego może wpływać na zwiększenie poziomu opanowania podstawowych umiejętności pływackich u dzieci 5–6-letnich.

Czasopismo: Rozprawy Naukowe Akademii Wychowania Fizycznego we Wrocławiu
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o kulturze fizycznej
Obszary wiedzy z zakresu edukacji zdrowotnej wśród studentów wychowania fizycznego i innych specjalności nauczycielskich

Cel badań. Celem badań była ocena i porównanie poziomu wiedzy dotyczącej uwarunkowań zdrowia i edukacji zdrowotnej studentów wychowania fizycznego i innych specjalności nauczycielskich. Materiał i metody. Zastosowaną metodą był sondaż diagnostyczny, a narzędziem test wiedzy. Badania przeprowadzono w losowo wybranej grupie 607 osób, w tym 464 kobiet (76,44%) i 143 mężczyzn (23,56%) – studentów III roku studiów licencjackich czterech krakowskich uczelni: Uniwersytetu Pedagogicznego, Uniwersytetu Jagiellońskiego, Krakowskiej Akademii oraz Akademii Wychowania Fizycznego. Poziom wiedzy oceniono za pomocą autorskiego testu wiedzy na temat zdrowia i jego uwarunkowań oraz edukacji zdrowotnej. Wyniki. Wśród młodzieży akademickiej dominował przeciętny poziom wiedzy w zakresie uwarunkowań zdrowia i edukacji zdrowotnej, zróżnicowany w zależności od płci, wyższy wśród studentek niż studentów. Nie stwierdzono natomiast statystycznie istotnych różnic między studentami poszczególnych uczelni, niezależnie od programu studiów czy realizowania treści z zakresu edukacji i profilaktyki zdrowotnej. Wnioski. Zróżnicowany poziom wiedzy w zakresie czynników warunkujących zdrowie może wyznaczać kierunki i cele edukacji zdrowotnej studentów.

Czasopismo: Rozprawy Naukowe Akademii Wychowania Fizycznego we Wrocławiu
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o kulturze fizycznej
Bieszczadzkie Wodne Ochotnicze Pogotowie Ratunkowe – 40 lat działalności (1976–2016)

W 2016 r. Bieszczadzkie Wodne Ochotnicze Pogotowie Ratunkowe (BWOPR) obchodziło uroczyście jubileusz 40-lecia swojego istnienia. W związku z tym autorzy niniejszego opracowania postanowili w zarysie przedstawić działalność tej prężnie działającej i potrzebnej społecznie organizacji. W artykule zawarto również krótkie wprowadzenie dotyczące powstania i działalności WOPR na terenie Polski oraz ziemi rzeszowskiej. Na potrzeby referatu dokonano kwerendy źródłowej w Składnicy Akt Bieszczadzkiego WOPR w Krośnie oraz skorzystano ze wspomnień uczestników opisywanych wydarzeń.

Czasopismo: Rozprawy Naukowe Akademii Wychowania Fizycznego we Wrocławiu
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o kulturze fizycznej
Piłka ręczna w województwie białostockim od zakończenia działań wojennych w 1944 r. do reformy administracyjnej w Polsce w 1975 r.

Cel badań. Celem pracy było przedstawienie nieznanych wydarzeń związanych ze zdobyciem medalu olimpijskiego w Montrealu przez białostoczanina Jerzego Melcera. Autor opisał również tradycje piłki ręcznej w Białymstoku, a także najistotniejsze problemy dotyczące uwarunkowań tej dyscypliny na omawianym terenie bezpośrednio przed igrzyskami w Montrealu. Materiał i metody. Materiał źródłowy stanowiła głównie prasa regionalna, w której znalazło się sporo informacji na temat Jerzego Melcera. Ponadto wykorzystano badania z zakresu historii piłki ręcznej, ze szczególnym uwzględnieniem okresu do roku 1976, a także wywiad. Zastosowano także metodę analizy źródeł historycznych. Wyniki. Zdobycie medalu olimpijskiego było możliwe dzięki zmianom w organizacji pracy Związku Piłki Ręcznej w Białymstoku (Botuliński), systemom treningowym w reprezentacji Polski (Czerwiński) i klubie AZS Białystok (Wollny) oraz pojawieniu się sportowca o ponadprzeciętnych umiejętnościach i jego ciężkiej pracy (Melcer). Wnioski. Sukces sportowy stanowi rezultat współistnienia wielu czynników. W opisanym przypadku były to aspekty organizacyjne, nowoczesne metody treningowe oraz talent sportowy.

Czasopismo: Rozprawy Naukowe Akademii Wychowania Fizycznego we Wrocławiu
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o kulturze fizycznej
Dawne lotnisko Berlin-Tempelhof jako przykład wykorzystania dziedzictwa lotniczego na potrzeby turystyki i rekreacji

Cel badań. Wskazanie na podstawie studium przypadku lotniska Tempelhof w Berlinie na możliwości wykorzystania nieczynnych obiektów infrastruktury transportowej do celów turystycznych i rekreacyjnych, wraz z zarysowaniem problemów towarzyszących temu procesowi. Materiał i metody. W pracy posłużono się studium literatury oraz dokumentów historycznych i planistycznych, a także analizą stron internetowych i portali społecznościowych. Istotne były też własne obserwacje z wizyt studyjnych w porcie lotniczym Tempelhof. Wyniki. Lotnisko Tempelhof, nazywane „matką wszystkich lotnisk”, było jednym z najstarszych lotnisk Europy i przez wiele lat stanowiło ikonę Berlina. Monumentalny terminal lotniczy należał do największych budynków na świecie. Lotnisko miało bardzo interesującą historię. Odegrało wielką rolę w czasie blokady Berlina i organizacji słynnego mostu powietrznego. Po zamknięciu lotniska 31.10.2008 r. utworzono na jego obszarze park kulturowy nazwany parkiem Wolności (Tempelhofer Park). Wnioski. Nowy park jest przykładem nowatorskiego podejścia do dawnej infrastruktury lotniczej i wykorzystania jej na potrzeby turystyki i rekreacji. Działanie takie może być kontrowersyjne pod względem ekonomicznym, przynosząc jednak wiele korzyści społecznych i wizerunkowych. Berliński park Wolności stał się współczesnym symbolem partycypacji społeczeństwa w zarządzaniu miastem.

Czasopismo: Rozprawy Naukowe Akademii Wychowania Fizycznego we Wrocławiu
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o kulturze fizycznej
Arena sportowa jako biografia miejsca

Cel badań. Artykuł wpisuje się w obszar problematyki sportu jako rodzaju praktyki społecznej pozwalającej dokumentować ludzkie możliwości przynależne do świata physis. Celem badań – o orientacji jakościowej – stało się odkrycie i opisanie znaczeń przypisywanych miejscom kreowania karier sportowych poprzez rekonstrukcje doświadczeń (sportowych i życiowych) w pryzmacie zróżnicowanych perspektyw czasowych. Materiał i metody. Ponieważ dociekania badawcze wiodły do identyfikacji mechanizmów i prawidłowości towarzyszących nadawaniu sensów miejscom sportowej rywalizacji, przedmiot analizy stanowiły sytuacje w historii karier sportowych mające status zdarzeń centralnych (czyli kształtujących przyszłość bohatera narracji). Przybliżaniu reguł ustaleń analitycznych posłużyła metoda hermeneutyczno-fenomenologiczna, wpisująca się w obszar jakościowej metodologii badań. Poziomami dokonywanej analizy były: tekst – kodowanie zogniskowane – analiza matrycowa (głównych tematów zawartych w danych), wydobywanie struktury głębokiej – scalanie danych w obrębie stanowionej ramy wyjaśniającej. Wnioski. W ostatniej części opracowania wyodrębniono stadion jako „miejsce znaczące”, czyli przestrzeń stymulującą i określającą jednostkowe i społeczne formy sportowej autokreacji w przebiegu kariery sportowej. Animacyjna rola stadionu okazała się dopełniającym elementem uczenia się „w środowisku życia” dla zaspokajania potrzeby przeżywania własnej wartości poprzez sport. Mam nadzieję, że prezentowany tekst stanie się zbieżny z silvermanowskim postulatem wzajemnego uczenia się od siebie w trosce o wzrost świadomości metodologicznej patrzących z zainteresowaniem na jakościowy rodzaj aktywności badawczej.

Czasopismo: Rozprawy Naukowe Akademii Wychowania Fizycznego we Wrocławiu
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o kulturze fizycznej
Techniki treningu mentalnego w powrocie do zdrowia po kontuzji

Cel badań. Celem niniejszego artykułu jest opis wykorzystania technik treningu mentalnego w poszczególnych etapach procesu zdrowienia. Wizualizacja, motywacja, koncentracja na celu czy relaksacja znajdują zastosowanie w pracy ze sportowcami mającej na celu poprawę ich wyników przy optymalnym trybie treningowym. W sytuacji urazu przy właściwej jego percepcji oraz wsparciu mentalnym szkoleniowców, trenera, rodziny i bliskich w połączeniu z wyżej wymienionymi elementami zwiększa się efektywność rekonwalescencji. Materiał i metody. W artykule przedstawiono sylwetkę 24-letniej kobiety grającej amatorsko w futsal w sekcji akademickiej na pozycji bramkarza. Kontuzja miała miejsce 4 miesiące po rozpoczęciu treningów, podczas rozgrzewki przed meczem. Właściwy uraz polegał na złamaniu nasady dalszej kości promieniowej ręki prawej przy obronie strzału z pierwszego kontaktu na bramkę z 10 metra. Wyniki i wnioski. Rekonwalescencja została zakończona 3 miesiące później pełnym sukcesem i powrotem do treningu z optymalnym obciążeniem. Należy podkreślić pozytywny wpływ stosowania treningu mentalnego na proces zdrowienia.

Czasopismo: Rozprawy Naukowe Akademii Wychowania Fizycznego we Wrocławiu
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o kulturze fizycznej
Profesjonalizacja rynku sportu. Budżet finansowy klubów Ekstraklasy a końcowy wynik rozgrywek edycji 2014/2015

Praca obejmuje zagadnienia teorii konkurencji i rynku sportu jako szczegółowej dyscypliny ekonomicznej, a w tym budżetów klubów Ekstraklasy oraz ich wpływu na końcowy wynik sportowy w sezonie rozgrywkowym 2014/2015. Aby udowodnić przyjętą w artykule tezę, zastosowano analizę porównawczą, wprowadzając dwa kryteria: kryterium wielkości budżetu i kryterium wyniku sportowego. Główna teza wysunięta w opracowaniu brzmi „Wielkość budżetu klubu nie decyduje o zwycięstwie w Ekstraklasie ani miejscu klubu w tabeli” i stanowi przeciwieństwo opinii większości analityków i ekspertów piłki nożnej, która wskazuje: „Pokaż mi swój budżet, a powiem ci, które miejsce zajmiesz w lidze i czy zostaniesz mistrzem”. Analiza porównawcza przeprowadzona pomiędzy wymienionymi przeciwstawnymi stwierdzeniami w oparciu o przyjęte kryteria wykazała słuszność założeń tezy. Wyniki badań grupy mistrzowskiej Ekstraklasy pozwoliły dowieść, że pieniądze na piłkarskim boisku nie są źródłem sukcesu sportowego. Wielkość budżetów klubów piłkarskich nie tylko nie koresponduje z ich miejscami w tabeli, ale stanowi ich całkowite zaprzeczenie.

Czasopismo: Rozprawy Naukowe Akademii Wychowania Fizycznego we Wrocławiu
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o kulturze fizycznej
Aktywność fizyczna dzieci w wieku 9–10 lat a wady postawy w obrębie tułowia

Cel badań. Celem badań było określenie zależności pomiędzy częstością realizacji zajęć aktywności fizycznej dzieci w wieku 9–10 lat a występowaniem u nich wad postawy w obrębie tułowia. Materiał i metody. W badaniach wzięło udział 25 dziewcząt i 25 chłopców w wieku 9–10 lat. Ocena wad postawy ciała została oparta na obserwacji sylwetki dziecka przez nauczyciela gimnastyki korekcyjnej, a do klasyfikacji wad zastosowano typologię Staffela. Posłużono się również ankietą własną w celu określenia, jak często w tygodniu dzieci realizują regularne zajęcia z różnych form aktywności fizycznej. Zależność występowania wad postawy w obrębie tułowia i częstości systematycznego uczestniczenia w zajęciach aktywności fizycznej w czasie roku szkolnego określono za pomocą testu chi-kwadrat. Wyniki. Istotnie wyższy odsetek występowania nieprawidłowości w obrębie tułowia zanotowano u dzieci, które uczestniczyły regularnie w zajęciach aktywności fizycznej rzadziej niż 3 razy w tygodniu. Istotny związek występowania asymetryczności w postawie ciała z częstością uprawiania aktywności fizycznej stwierdzono także u badanych, którzy uczestniczyli w regularnych zajęciach co najmniej 4 razy w tygodniu, co może sugerować uprawianie sportów o specyfice asymetrycznych technik ruchu. Wnioski. Wyniki pracy pozwalają stwierdzić, że regularna aktywność fizyczna dzieci w młodszym wieku szkolnym co najmniej 3 razy w tygodniu pozwala uniknąć nieprawidłowości postawy ciała w obrębie tułowia.

Czasopismo: Rozprawy Naukowe Akademii Wychowania Fizycznego we Wrocławiu
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o kulturze fizycznej
Ocena poczucia własnej skuteczności u pacjentów po udarze mózgu objętych systematyczną rehabilitacją

Cel badań. Celem badań była ocena poczucia własnej skuteczności u pacjentów po udarze mózgu objętych systematyczną fizjoterapią. Materiał i metody. Grupę badaną stanowiło 38 pacjentów po pierwszym udarze mózgu, średnia wieku 66,9 roku (± 8,8), w tym 12 kobiet i 26 mężczyzn. W badaniach zebrano dane socjodemograficzne i kliniczne oraz wykorzystano: Skalę Uogólnionej Własnej Skuteczności (GSES), Indeks Mobilności Rivermead (RMA), a także Skalę Barthel (BI). Badania wykonano w dwóch punktach pomiarowych: w momencie przyjęcia na oddział rehabilitacyjny (t1) i po trzech tygodniach systematycznej rehabilitacji (t2). W analizie statystycznej zastosowano testy nieparametryczne: test Wilcoxona, test U Manna-Whitneya oraz korelację rang Spearmana. Wyniki. Pacjenci po udarze mózgu charakteryzowali się niższym, w porównaniu z innymi grupami klinicznymi, poczuciem własnej skuteczności. Po trzech tygodniach rehabilitacji odnotowano poprawę stanu funkcjonalnego badanych oraz wzrost poczucia własnej skuteczności. Analiza korelacji wykazała istotny statystycznie dodatni związek pomiędzy stanem funkcjonalnym w momencie rozpoczęcia usprawniania a poziomem własnej skuteczności po trzech tygodniach. Wnioski. Wyniki sugerują, że poczucie własnej skuteczności może być ważnym czynnikiem w procesie rehabilitacji poudarowej ale dalsze badania są konieczne.

Czasopismo: Rozprawy Naukowe Akademii Wychowania Fizycznego we Wrocławiu
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o kulturze fizycznej