rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Wysokość plonu ziarna jęczmienia jarego przy zróżnicowanym poziomie agrotechniki na glebie kompleksu pszennego dobrego

W pracy przeprowadzono ocenę plonowania jedenastu odmian jęczmienia jarego badanych w ramach Porejestrowego Doświadczalnictwa Odmianowego i Rolniczego w Zakładzie Doświad¬czalnym Pawłowice należącym do Uniwersytetu Przyrodniczego we Wrocławiu. Doświadczenia prowadzono na glebie kompleksu pszennego dobrego w latach 2013–2015. Odmiany: Basic, Ella, Fariba, Iron, KWS Atrika, KWS Olof, Nokia, Oberek, Olympic, Soldo, Suweren oceniano na dwóch poziomach agrotechniki: intensywnym i standardowym. Poziom intensywny agrotechniki różnił się od standardowego wyższym o 40 kg nawożeniem azotem, stosowaniem chemicznej ochrony roślin (2 zabiegi fungicydowe), antywylegacza oraz dolistnym dokarmianiem roślin preparatem wieloskładnikowym. Najwyższą stabilnością plonowania charakteryzowały się odmiany jęczmienia jarego Soldo i Nokia. Na glebach należących do kompleksu glebowego pszennego dobrego, w warunkach standardowej agrotechniki, zaleca się uprawę odmiany Soldo. Wobec braku istotności wzrostu plonu pomiędzy stosowanymi sposobami uprawy dodatkowe nawożenie azotem i ochrona fungicydowa odmian jęczmienia jarego nie przynosi istotnych efektów we wzroście plonów ziarna.

Czasopismo: Biuletyn Instytutu Hodowli i Aklimatyzacji Roślin
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wpływ parametrów procesu przemysłowej produkcji białka ziemniaczanego na charakterystykę produktów pośrednich i produktu gotowego

Badano próby soku ziemniaczanego, skoagulowanego białka i odcieku pokoagulacyjnego pobrane na linii białka paszowego w krochmalni. Określano wpływ obniżenia temperatury koagulacji białka w soku o naturalnym pH na skład chemiczny analizowanych prób. Temperatura 90°C umożliwiła uzyskanie osadu białkowego po dekanterze. Otrzymany preparat zawierał ponad 70% białka i około 30% pektyn. Zawartość glikoalkaloidów utrzymywała się na podobnym poziomie w soku, preparacie białkowym i odcieku pokoagulacyjnym.

Czasopismo: Biuletyn Instytutu Hodowli i Aklimatyzacji Roślin
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wpływ pochodzenia surowca na ziemniaczane potrawy regionalne Suwałk

Celem pracy było zbadanie wpływu pochodzenia surowca z określonego źródła na wartość odżywczą i jakość sensoryczną regionalnych potraw ziemniaczanych Suwalszczyzny. Materiał badawczy stanowiło po 6 kg surowca odmiany Vineta. Ziemniaki sklasyfikowano jako typ konsumpcyjny AB. Surowiec zakupiono z 2 różnych źródeł. Pierwszym było gospodarstwie rolne mieszczące się na terenie Wigierskiego Parku Narodowego, we wsi Burdeniszki, uprawiające ziemniaki w sposób ekologiczny (nr certyfikatu PL-EKO 05-004005/14/1), a drugim sklep na terenie miasta Suwałki. Z dwóch rodzajów ziemniaków przygotowano te same potrawy, modyfikując ich skład tylko w razie konieczności. Były to: babka ziemniaczana, kartacze, i bliny litewskie. Potrawy ter znajdują się na Liście Produktów Tradycyjnych województwa podlaskiego. Badania prowadzono w dwóch etapach. W pierwszym analizowano wybrane parametry fizyko-chemiczne surowca: wilgotność, zawartość chlorku sodu oraz witaminę C. Dokonano instrumentalnego pomiaru barwy aparatem Konica Minolta CR-400. W drugim przeprowadzono analizę wartości odżywczej sporządzonych potraw w programie Dieta 5 i przeprowadzono ocenę organoleptyczną metodą skalowania i parzystą. Wyniki analizowano w programie Statistica 12.0 PL stosują analizę wariancji (proste przekroje ANOVA), uznano za istotne statystycznie, gdy p < 0,05. Ziemniaki pochodzące z gospodarstwa rolnego charakteryzowały się wyższą zawartością suchej masy i witaminy C, a mniejszą wilgotnością. Potrawy z ziemniaków z uprawy ekologicznej miały ciemniejszą, mniej atrakcyjną barwę, ale pod względem pozostałych cech były bardziej pożądane i wyżej oceniane. Statystycznie istotny wpływ źródła pochodzenia na cechy organoleptyczny zaobserwowano tylko przy ocenie kartaczy. Spośród badanych potraw babka ziemniaczana charakteryzowała się najwyższą wartością energetyczną (trzykrotnie), wyższą zawartością cholesterolu (dwukrotnie w porównaniu do blin litewskich, trzykrotnie w porównaniu do kartaczy) i wyższą zawartością tłuszczu — związane to było z dodatkiem boczku do potrawy. Posiadała także wyższą zawartość białka i węglowodanów ogółem oraz niacyny. Bliny litewskie były potrawą o najniższej wartości energetycznej i najniższej zawartości potasu i fosforu. Wszystkie potrawy dostarczały znacznych ilości sodu. Otrzymane wyniki badań sugerują, że źródło pochodzenia surowca może mieć wpływ na skład chemiczny surowca oraz na wartość odżywczą i walory smakowe przygotowanych z niego potraw.

Czasopismo: Biuletyn Instytutu Hodowli i Aklimatyzacji Roślin
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wpływ czasu przechowywania na zmiany liczby nadtlenkowej i anizydynowej mrożonych ziemniaczanych produktów smażonych

Celem badań było określenie wpływu przechowywania, na jakość mrożonych ziemniaczanych produktów smażonych. W czasie 15 miesięcy przechowywano 21 mrożonych produktów ziemniaczanych: frytki ziemniaczane (14), cząstki i talarki (5) oraz kuleczki ziemniaczane (2) wyprodukowane przez trzech różnych producentów. Próby do analiz pobierano po 6, 12 i 15 miesiącach przechowywania. Przechowywanie odbywało się w dwóch odrębnych opakowaniach stanowiących dwa powtórzenia próby w temperaturze -21°C. W produktach określono zmiany liczby nadtlenkowej i anizydynowej. W próbach bezpośrednio po zakupie liczba nadtlenkowa wahała się od 2,54 do 11,56 mEq O2/1 kg, a liczba anizydynowa od 17,09 do 89,15. Oba wyróżniki były najczęściej związane z rodzajem tłuszczu wykorzystywanego do produkcji (olej słonecznikowy, olej palmowy). W czasie przechowywania obserwowano wahania obu wyróżników, jednakże po jego zakończeniu w większości prób stwierdzono wzrost zarówno liczby nadtlenkowej jak i liczby anizydynowej. Po zakończeniu przechowywania liczba nadtlenkowa wahała się od 4,56 do 18,06 mEq O2/1 kg, natomiast liczba anizydynowa w granicach od 28,36 do 122,84.

Czasopismo: Biuletyn Instytutu Hodowli i Aklimatyzacji Roślin
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Odporność ziemniaka na suszę glebową i metody oceny

Celem niniejszego przeglądu literatury jest przedyskutowanie możliwości wykorzystywania różnych strategii odporności roślin w pracach hodowlanych. Z fizjologicznego punktu widzenia odporność roślin na suszę glebową polega na unikaniu lub tolerowaniu odwodnienia, przy czym zazwyczaj dominuje jeden rodzaj strategii, a drugi działa uzupełniająco. Wrażliwość roślin na suszę może zmieniać się wraz ze stadium rozwojowym, a także może być modyfikowana przez różnorodne czynniki środowiska (aklimatyzacja). Stosując różne metody oceny odporności ziemniaka na suszę glebową można wyodrębnić genotypy odporne i wrażliwe na niedobory wody oraz ocenić zakres zmienności genetycznej. W pracy opisano wiele metod oceny odporności roślin na suszę glebową. Stwierdzono, że najczęściej wykorzystywane są parametry oparte na wielkości plonu. Natomiast najwyższe korelacje pomiędzy wskaźnikami fizjologicznymi i agronomicznymi występują w momencie, kiedy wskaźnik fizjologiczny zostanie zastosowany w trakcie trwania suszy w naj¬bardziej wrażliwym stadium rozwojowym rośliny.

Czasopismo: Biuletyn Instytutu Hodowli i Aklimatyzacji Roślin
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Ekologiczna produkcja ziemniaka gwarancją jego cech prozdrowotnych

W pracy przedstawiono wyniki badań zarówno własnych, jak i literaturowych dotyczących jakości bulw ziemniaka pochodzącego z produkcji ekologicznej w porównaniu do innych systemów produkcji, a głównie systemu konwencjonalnego. Badania przeprowadzono w Instytucie Hodowli i Aklimatyzacji Roślin — PIB w Oddziale w Jadwisinie. Przedstawione wyniki wskazują na lepszą jakość bulw z produkcji ekologicznej wyrażającą się z jednej strony mniejszą zawartością składników niepożądanych, takich jak: pozostałości pestycydów, azotanów, azotynów i metali ciężkich i z drugiej strony większą zawartością składników korzystnych dla zdrowia, takich jak: witamina C, polifenole, karotenoidy oraz składniki mineralne. Starano się również wykazać, że te, istotne z punktu widzenia wartości odżywczej różnice składu między produktem ekologicznym i konwencjonalnym powinny mieć pozytywny wpływ na zdrowie człowieka.

Czasopismo: Biuletyn Instytutu Hodowli i Aklimatyzacji Roślin
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Niedobór i nadmiar opadów w okresie wegetacji średnio wczesnych odmian ziemniaka w Polsce (1971–2013)

Celem pracy była ocena niedoboru i nadmiaru opadów w okresie wegetacji średnio wczesnych odmian ziemniaka, uprawianych w Polsce. Wykorzystano dane z czternastu stacji COBORU (1971–2013) dotyczące miesięcznej sumy opadów atmosferycznych (V–IX). Charakterystyki zaspokojenia potrzeb opadowych dokonano na podstawie różnic między wartościami miesięcznych sum opadów występujących w latach badań i wartościami uznanymi za optymalne. Na obszarze całego kraju niedobór opadów, z częstością przekraczającą 50%, występował w maju i sierpniu, a nadmiar w czerwcu. niedobory opadów najczęściej występowały w Kawęczynie, Szczecinie Dąbie oraz Chrząstowie. Nadmiary opadów najczęściej notowano w Karżniczce i Jeleniej Górze. Najwyższe średnie wartości niedoboru opadów notowano w sierpniu. Największy nadmiar opadów występował w czerwcu i wahał się od 6 mm w Kawęczynie do 24 mm w Jeleniej Górze. Największy niedobór opadów, w okresie wegetacji średnio wczesnych odmian ziemniaka w Polsce, notowano w ostatnim dziesięcioleciu (2001–2010).

Czasopismo: Biuletyn Instytutu Hodowli i Aklimatyzacji Roślin
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Odporność na mączniaka prawdziwego zbóż i traw (Blumeria graminis f. sp. hordei) odmian jęczmienia włączonych do badań rejestrowych w Polsce w roku 2013

Określono uwarunkowania genetyczne odporności na mączniaka prawdziwego (Blumeria graminis f. sp. hordei) w kolekcji 14 odmian jęczmienia ozimego i 23 odmian jęczmienia jarego włączonych do badań rejestrowych w Polsce w roku 2013. Do postulowania specyficznego genu warunkującego odporność badanych odmian wykorzystano zestaw izolatów różnicujących o znanych genach wirulencji. Dwie odmiany jęczmienia ozimego były podatne na wszystkie patotypy B. graminis f. sp. hordei wykorzystane w badaniach. Odporności pięciu odmian uwarunkowana była genami Mla7 + MlLG2, Mla7 + ? i Mla7 + Mla7 + Ml(Ab) + ?. Obecność genów Mla6 +Mla14 stwierdzono w genomie czterech odmian. Odporność dwóch odmian uwarunkowana jest genem Mlh lub Mlh + ?. Trzy odmiany mają odporność warunkowaną przez nieznane geny. Jedna odmiana charakteryzowała się reakcją heterogeniczną na porażenie B. graminis f. sp. hordei. Linia BKH 5735 ma gen mlo i inne niezidentyfikowane geny. W grupie odmian jarych odporność na mączniaka prawdziwego uwarunkowana była głównie genem mlo w różnych kombinacjach z innymi niezidentyfikowanymi genami. W jednej odmianie stwierdzono obecność genu Mla12 + ?.

Czasopismo: Biuletyn Instytutu Hodowli i Aklimatyzacji Roślin
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wirulencja Puccinia triticina sprawcy rdzy brunatnej pszenicy w Polsce w latach 2013–2015

Celem przeprowadzonych badań była analiza wirulencji i oznaczenie patotypów Puccinia triticina występujących na pszenicy w Polsce w latach 2013–2015. Przetestowano łącznie 58 izolatów P. triticina wyprowadzonych z próbek porażonych liści pszenicy zebranych w różnych rejonach Polski. Izolaty P. triticina testowano na siewkach 32 linii blisko izogenicznych odmiany Thatcher z różnymi genami odporności Lr na rdzę brunatną. Obserwowano wysoką częstotliwości wirulencji patogenu (70–100%) w stosunku do większości genów odporności. W omawianym okresie badań niską frekwencję wirulencji (1–30%) badanych izolatów P. triticina notowano wobec genów: Lr2b, Lr2c, Lr23, Lr28, Lr38 i Lr52. Wszystkie badane izolaty były awirulentne wobec genów: Lr2a, Lr9, Lr19 i Lr25. W oparciu o zestaw 15 linii blisko izogenicznych: Lr1, Lr2a, Lr2b, Lr2c, Lr3, Lr9, Lr11, Lr15, Lr17, Lr19, Lr21, Lr23, Lr24, Lr26, Lr28 zidentyfikowano 21 patotypów P. triticina. W badanej grupie izolatów P. triticina dominowały patotypy: 12722 i 12723. W grupie patotypów przeważały wirulentne wobec 6 i 7 genów odporności.

Czasopismo: Biuletyn Instytutu Hodowli i Aklimatyzacji Roślin
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Reakcja na wirus M ziemniaka (PVM) tetraploidalnych rodów ziemniaka

Celem pracy było określenie reakcji rodów 4x ziemniaka na dwa różne szczepy wirusa M ziemniaka (PVM). Odporność ocenianych 15 rodów tetraploidalnych, pochodząca od S. megistacrolobum związana jest z reakcją nekrotyczną warunkowaną obecnością genu Rm. Do oceny odporności na PVM zastosowano metodę inokulacji mechanicznej i przez szczepienie. Do zakażeń wykorzystano dwa szczepy: z odmiany Uran (M-U) oraz z odmiany Giewont (M55a). W badanych rodach i 3 odmianach wzorcowych sprawdzono obecność markerów molekularnych sprzężonych z genem Rm (GP 283 i GP 250). Reakcje roślin po zakażeniu wirusem M ziemniaka były bardzo zmienne i zależały od genotypu roślin i zastosowanego szczepu PVM. Rody podzielono na grupy w zależności od obserwowanej reakcji na zakażenie PVM. Różnorodność i zmienność reakcji wskazuje, iż uwarunkowanie odporności na PVM jest bardzo złożone i należy dalej poszukiwać „hipotetycznego” czynnika związanego z genem Rm.

Czasopismo: Biuletyn Instytutu Hodowli i Aklimatyzacji Roślin
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wpływ nawozów organicznych na skład chemiczny bulw ziemniaka w integrowanym i ekologicznym systemie produkcji

W pracy przedstawiono wyniki badań z lat 2008–2011 mające na celu określenie wpływu biomasy wsiewek międzyplonowych przyoranych jesienią lub pozostawionych do wiosny w formie mulczu na skład chemiczny bulw ziemniaka uprawianego w integrowanym i ekologicznym systemie produkcji. W doświadczeniu badano dwa czynniki. I — nawożenie organiczne, w tym wsiewką międzyplonową: obiekt kontrolny (bez nawożenia wsiewką międzyplonową i bez obornika), obornik, seradela, i życica westerwoldzka — na przyoranie jesienią, seradela — mulcz, życica westerwoldzka — mulcz. II — system produkcji: integrowany i ekologiczny. Bezpośrednio po zastosowaniu nawożenia wsiewkami międzyplonowymi uprawiano ziemniaki jadalne. W bulwach ziemniaka oznaczono zawartość: suchej masy, skrobi, witaminy C oraz cukrów redukujących i sumy cukrów. Koncentracja suchej masy, skrobi i witaminy C była wyższa, a zawartość cukrów redukujących i sumy cukrów niższa w bulwach ziemniaka nawożonego wsiewkami międzyplonowymi. Bulwy pochodzące z roślin ziemniaka nawożonego seradelą zarówno przyoraną jesienią, jak i pozostawioną do wiosny w formie mulczu w integrowanym systemie produkcji zawierały więcej suchej masy i witaminy C, a istotnie mniej cukrów redukujących i sumy cukrów, niż bulwy z roślin ziemniaka nawożone obornikiem. Skład chemiczny bulw z roślin ziemniaka nawożonych obornikiem nie różnił się istotnie od składu chemicznego bulw z roślin ziemniaka nawożonych życicą westerwoldzką niezależnie od formy jej stosowania.

Czasopismo: Biuletyn Instytutu Hodowli i Aklimatyzacji Roślin
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wpływ nawożenia organicznego na cechy konsumpcyjne bulw ziemniaka w integrowanym i ekologicznym systemie produkcji

W pracy przedstawiono wyniki badań z lat 2008–2011 mające na celu określenie wpływu nawożenia biomasą wsiewki międzyplonowej i systemu produkcji na cechy konsumpcyjne bulw ziemniaka. W doświadczeniu badano dwa czynniki. I — nawożenie organiczne, w tym wsiewką międzyplonową, obiekt kontrolny (bez nawożenia wsiewką międzyplonową), obornik, seradela, życica westerwoldzka, seradela — mulcz, życica westerwoldzka — mulcz. II — system produkcji: integrowany i ekologiczny. W pierwszym roku po nawożeniu wsiewką międzyplonową uprawiano ziemniak jadalny. Podczas zbioru ziemniaka, z każdego poletka pobrano próby bulw w celu określenia cech konsumpcyjnych. Oznaczono ciemnienie miąższu surowego i ugotowanego oraz smakowitość bulw ziemniaka. Z badań wynika, że aby uzyskać najlepsze cechy konsumpcyjne bulw ziemniaka należy go nawozić seradelą zarówno przyoraną jesienią, jak i pozostawioną do wiosny w formie mulczu. Ciemnienie miąższu surowego i ugotowanego bulw ziemniaka uprawianego w ekologicznym systemie produkcji było istotnie mniejsze niż w systemie integrowanym. Nawożenie ziemniaka seradelą niezależnie od formy jej stosowania w integrowanym systemie produkcji oraz seradelą w formie mulczu w ekologicznym systemie produkcji zapewniło najlepszą smakowitość bulw.

Czasopismo: Biuletyn Instytutu Hodowli i Aklimatyzacji Roślin
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Zawartość chlorofilu u wybranych ekotypów i odmian prosa rózgowatego (Panicum virgatum L.) w warunkach zróżnicowanego nawożenia

W latach 2013–2015 prowadzono badania związane z oceną zawartości chlorofilu u ekotypów i odmian prosa rózgowatego (Panicum virgatum L.), w warunkach zróżnicowanego nawożenia. W trzech fazach rozwoju roślin: kłoszenie, kwitnienie oraz dojrzewanie nasion, oznaczano wskaźnik zawartości chlorofilu (CCI — Chlorophyll Content Index). Zastosowano jednorazowe nawożenie mineralne nawozem Polifoska M, w następujących dawkach: I blok — bez nawożenia, II blok — 20 kg Mg /ha, III blok — 40 kg Mg /ha. Przeprowadzone analizy składu chemicznego prób glebowych w latach 2013–2015 wykazały bardzo niską zawartość magnezu (28 – 30 mg/l gleby). Dla obiektów, w każdym bloku nawozowym, wykonywano po 5 pomiarów zawartości chlorofilu w liściu podflagowym w danej fazie rozwojowej. U badanych ekotypów i odmian prosa rózgowatego zaobserwowano zróżnicowanie wskaźnika zawartości chlorofilu niezależnie od stosowanej dawki nawozowej. Najwyższe wartości wskaźnika zawartości chlorofilu (CCI) odnotowano w fazie kłoszenia i kwitnienia. Największą zawartością chlorofilu charakteryzowały się obiekty prosa rózgowatego nr 1, 2, 3 i odmiana Dacotah. U obiektu Panicum virgatum nr 2 i 4 i odmiany Dacotah zaobserwowano wpływ nawożenia na wartości CCI zarówno w fazie kłoszenia, jak i kwitnienia, natomiast u obiektu nr 3, odmiany Summer tylko w fazie kłoszenia, a u ekotypu nr 1 w fazie kwitnienia. Wykazano pozytywny wpływ nawożenia magnezowego na zawartość chlorofilu u badanych obiektów prosa rózgowatego.

Czasopismo: Biuletyn Instytutu Hodowli i Aklimatyzacji Roślin
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Porównanie zawartości związków fenolowych i aktywności antyoksydacyjnej u wybranych gatunków traw z kolekcji Ogrodu Botanicznego KCRZG w Bydgoszczy

W pracy przedstawiono wyniki zawartości związków fenolowych oraz aktywności przeciwutleniającej w wybranych gatunkach traw, zgromadzonych w Narodowej Kolekcji Traw, zlokalizowanej w Ogrodzie Botanicznym Krajowego Centrum Roślinnych Zasobów Genowych, Instytutu Hodowli i Aklimatyzacji Roślin — PIB w Bydgoszczy. Badania prowadzono w ramach współpracy z Katedrą i Zakładem Farmakognozji Collegium Medicum im. L. Rydygiera w Bydgoszczy, Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu. Do badań, prowadzonych w latach 2008–2015, wybrano nadziemne części 15 gatunków traw: Andropogon distachyos L., A. gerardi Vitm., A. hallii Hack., A. saccharoides Sw., A. scoparius Michx., Dichanthium caucasicum (Trin.) S.K. Jain & U.R. Deshp., Hierochloë odorata (L.) P. Beauv., H. repens (Host) Simonkai, Melica ciliata L., M. persica Kunth, M. transsilvanica Schur, Miscanthus giganteus J.M. Greef & M. Deuter, M. sacchariflorus (Maxim.) Hack., M. sinensis (Thunb.) Anderss., Spodiopogon sibiricus Trin. Dla 3 gatunków z rodzaju Miscanthus badania wykonano także dla części podziemnych. Przeprowadzona analiza obejmowała spektrofotometryczne oznaczenie zawartości fenoli farmakopealną metodą z zastosowaniem odczynnika Folin-Ciocalteau (FP VI) oraz określenie aktywności przeciw¬utleniających metanolowych wyciągów z wykorzystaniem roztworu rodnika DPPH•. Najwyższą zawartością związków fenolowych, w przeliczeniu na pirogalol, charakteryzował się wyciąg z Spodiopogon sibiricus — 2,74%, a najniższą odnotowano w wyciągu z Hierochloë repens — 0,72%. Najwyższą aktywność przeciwutleniającą wykazywał wyciąg z rizomów Miscanthus giganteus (81,76%), a najniższą zdolność do zmiatania wolnych rodników stwierdzono w wyciągu z Melica persica (12,66%).

Czasopismo: Biuletyn Instytutu Hodowli i Aklimatyzacji Roślin
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Ocena przydatności wybranych odmian traw gazonowych do obsiewu ścieżek

W pracy przedstawiono wyniki oceny przydatności 18 odmian do obsiewu ścieżek o nawierzchni trawiastej. W doświadczeniu prowadzonym w latach 2010–2016 zastosowano odmiany kępowe należące do 4 gatunków traw gazonowych: kostrzewy czerwonej (Festuca rubra), k. owczej (F. ovina), k. trzcinowej (F. arundinacea) i życicy trwałej (Lolium perenne). Celem pracy było zbadanie jakości trawnikowej zastosowanych odmian w warunkach użytkowania ekstensywnego. Najlepszą grupę pod względem stanu darni po zimie stanowiły odmiany kostrzewy czerwonej Dorosa i Mirena oraz odmiana życicy trwałej Bokser. Najlepszym zadarnieniem na ścieżkach ze zmienionym podglebiem (utwardzona nawierzchnia), charakteryzowały się odmiany kostrzew wąskolistnych, a w niezmienionym podglebiu odmiany kostrzewy trzcinowej. Natomiast wszystkie odmiany kostrzewy trzcinowej, odmiana kostrzewy owczej Noni i obiekty kostrzewy czerwonej Dorosa i Rapsodia charakteryzowały się najkorzystniejszym ogólnym aspektem jesiennym. Zastosowanie mieszanek trawnikowych skomponowanych z odmian kępowych pozwoliłoby zmniejszyć nakłady pracy na pielęgnację brzegów trawników wykończonych na tzw. „ostry kant” oraz ograniczyć przerastanie trawnika do wewnątrz rabaty pomiędzy materiałami użytymi do wykonania linii brzegowej.

Czasopismo: Biuletyn Instytutu Hodowli i Aklimatyzacji Roślin
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Ochrona różnorodności gatunkowej występującej w biocenozach łąkowych w Ogrodzie Botanicznym Krajowego Centrum Roślinnych Zasobów Genowych w Bydgoszczy

Opracowanie przedstawia wyniki oceny obiektów zgromadzonych w Krajowym Centrum Zasobów Genowych w Radzikowie oraz Ogrodzie Botanicznym w Bydgoszczy w kolekcji roślin łąkowo-pastwiskowych. Kolekcja liczy 305 obiektów (ze 161 gatunków), występujących w zbiorowiskach łąkowo-pastwiskowych, z wyłączeniem gatunków roślin z rodziny bobowatych (Fabaceae), wiechlinowatych (Poaceae) i ciborowatych (Cyperaceae). Większość zgromadzonych materiałów (41%) pochodzi z terenów województw świętokrzyskiego i kujawsko-pomorskiego, gdzie 56% prób zebrano z łąk i pastwisk, 23% ze stanowisk kserotermicznych, natomiast pozostałe z nieużytków i zbiorowisk leśnych. Spośród zgromadzonych obiektów 48 (20%) to gatunki występujące na bardzo małej (od kilku do kilkunastu) i małej (do 100) liczbie stanowisk w skali kraju. Około 30% stanowią gatunki, które w siedliskach naturalnych charakteryzują się spadkiem liczby stanowisk lub wyraźnym ubytkiem osobników na stanowiskach. Wśród zgromadzonych gatunków 20 reprezentuje różne kategorie zagrożenia: 13 to gatunki narażone na wyginięcie, 4 — gatunki rzadkie, a 3 — taksony szczególnie zagrożone wymarciem.

Czasopismo: Biuletyn Instytutu Hodowli i Aklimatyzacji Roślin
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo