rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Ocena jakości wód powierzchniowych na obszarach zurbanizowanych z wykorzystaniem makrobezkręgowców na przykładzie rzeki Słupi

Badania jakości wody w Słupi na zurbanizowanym terenie Słupska przeprowadzono na 11 stanowiskach pomiarowych, które różniły się miedzy sobą stopniem przekształcenia dna rzeki. Do oceny stanu ekologicznego badanego odcinka rzeki zastosowano analizy biologiczne i chemiczne, zgodnie z wytycznymi biomonitoringowymi. Badania wykazały dobrą jakość wody (I klasa) w zakresie zawartości substancji biogennych i chlorków oraz pH, jedynie BZT5 było podwyższone na najbardziej przekształconych stanowiskach badawczych. Jakość wody oceniono na podstawie analizy makrozoobentosu, z wykorzystaniem takich wskaźników biotycznych, jak BMWP-PL, ASPT, OQR oraz indeks bioróżnorodności Margalefa (d). Porównanie systemów oceny jakości wody wykazało, że warunki ekologiczne w rzece na terenie zurbanizowanym były gorsze, niż wskazywała na to jakość chemiczna wody. Stwierdzono, że badany odcinek Słupi charakteryzował się wodami III i IV klasy czystości, co potwierdza negatywny wpływ urbanizacji na ekosystemy rzeczne. Wykazano, że przekształcenia dna, poprzez jego przedzielanie i betonowanie, powodują utrudnienia w rozwoju makrobezkręgowców wodnych, co prowadzi do pogorszenia stanu ekologicznego rzeki.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Wykorzystanie makrobezkręgowców do oceny biologicznej jakości wody na terenach wodonośnych we Wrocławiu

W pracy zastosowano wybrane systemy biotyczne do oceny jakości wody w stawach infiltracyjnych na terenach wodonośnych we Wrocławiu oraz w graniczącym z nimi starorzeczu Oławy. Wykorzystane indeksy biotyczne opierają się na zoobentosie, którego skład gatunkowy ulega zmianie wraz ze wzrastającym zanieczyszczeniem środowiska wodnego. Jakość wody powierzchniowej została oceniona z zastosowaniem systemów biotycznych BMWP-PL, ASPT-PL, FBI, EPT, BBI, TBI i CBS. Otrzymane wyniki porównano między sobą oraz z wybranymi wskaźnikami fizyczno-chemicznymi wody, co umożliwiło ocenę przydatności analizowanych systemów biotycznych. Oceniono także bioróżnorodność wody na badanym obszarze. W tym celu obliczono dominację oraz frekwencję poszczególnych gatunków i rodzin na stanowiskach badawczych oraz obliczono wartości wskaźników bioróżnorodności Hurlberta i Margalefa. Zarówno wskaźniki fizyczno-chemiczne, jak i biologiczne potwierdziły ogólnie złą jakość wody na terenach wodonośnych. Nawet na stanowiskach o dużej bioróżnorodności stwierdzono występowanie gatunków pospolitych, stosunkowo odpornych na zanieczyszczenia. Woda we wszystkich badanych stawach została sklasyfikowana jako jedynie zadowalającej, a w niektórych przypadkach nawet niezadowalającej jakości. Uzyskane wyniki potwierdziły zasadność stosowania systemu biotycznego BMWP-PL na szerszą skalę w Polsce.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Zastosowanie pomiaru liczby cząstek do analizy mechanizmu i skuteczności procesu koagulacji zanieczyszczeń wody

W wielu zakładach oczyszczania wody koagulanty wstępnie zhydrolizowane - ze względu na ich zalety - wypierają tradycyjne koagulanty hydrolizujące. Koagulanty wstępnie zhydrolizowane najczęściej charakteryzuje się na podstawie ich zasadowości, jednak bardziej wiarygodną metodą oceny ich przydatności jest specyfikacja form glinu, w tym udział form monomerowych i polimerowych. Polichlorki glinu zawierają znaczne ilości polikationowych produktów wstępnej hydrolizy, które są stabilne, co umożliwia neutralizację ładunku zanieczyszczeń organicznych, zanim glin ulegnie strąceniu. Transformacjom mogą natomiast ulegać formy monomerowe. Po wprowadzeniu koagulantu do wody pierwotne monomery ulegają szybkiej przemianie do form polimerowych, które uważane są za skuteczniejsze od pierwotnych form polimerowych, a następnie ulegają transformacji do form strąconych. Oznacza to, że koagulanty o małej zawartości polimerów mogą czasami skuteczniej usuwać zanieczyszczenia z wody w porównaniu do koagulantów wysokospolimeryzowanych. W pracy wykazano, że znajomość mechanizmu koagulacji umożliwia prawidłowy dobór rodzaju koagulantu i jego dawki, zależnie od jakości oczyszczanej wody, a przede wszystkim od pH i zasadowości wody, które wpływają na transformację form glinu. W badaniach nad zmianami zachodzącymi w początkowej fazie flokulacji przy użyciu trzech koagulantów wstępnie zhydrolizowanych przy dwóch różnych wartościach pH oczyszczanej wody wykorzystano pomiar liczby i wielkości cząstek. Uzyskane wyniki wskazały, że dokonując wyboru koagulantu należy brać pod uwagę zarówno jego charakterystykę, jak i jakość oczyszczanej wody, w tym jej pH. Podczas oczyszczania wody przy pH=6,8 najlepszą aglomerację cząstek uzyskano stosując koagulant o największym udziale form monomerowych, co wskazywałoby na możliwość tworzenia in situ spolimeryzowanych form glinu. Zwiększenie pH wody do 7,9 spowodowało wyraźny wzrost liczby drobnych cząstek (<5žm), których usunięcie było możliwe w warunkach prawidłowo prowadzonej koagulacji wymiatającej.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Prognozowanie ilości ścieków dopływających do oczyszczalni za pomocą sztucznych sieci neuronowych z wykorzystaniem liniowej analizy dyskryminacyjnej

W pracy przedstawiono wyniki prognozowania ilości ścieków dopływających do oczyszczalni komunalnej w Rzeszowie z wykorzystaniem perceptronowych wielowarstwowych sztucznych sieci neuronowych. W modelu prognostycznym przyjęto następujące zmienne niezależne: zmierzona ilość ścieków dopływających do oczyszczalni określona w poprzednich dobach, poziom wody w Wisłoku (odbiornik ścieków), suma dobowych opadów atmosferycznych oraz dobowa ilość wody tłoczonej do sieci wodociągowej. Przeprowadzone obliczenia wykazały, że wśród rozpatrywanych zmiennych istotny wpływ na zdolność predykcyjną modelu prognostycznego miał poziom wody w Wisłoku, wysokość opadów atmosferycznych oraz ilość ścieków dopływająca do obiektu zmierzona w poprzednich dniach. Analizowano również wpływ poszczególnych parametrów strukturalnych modelu opartego na sztucznych sieciach neuronowych na wyniki prognozowania. Przeprowadzone badania, z wykorzystaniem drzew klasyfikacyjnych, wykazały, że na liczbę neuronów w warstwie ukrytej wpływała liczba sygnałów wejściowych do modelu, natomiast rodzaj funkcji aktywacji w warstwach ukrytej i wyjściowej miał mniejsze znaczenie, co potwierdziły wartości o znaczeniu predykcyjnym. Badano również możliwość zastosowania liniowej analizy dyskryminacyjnej do oceny zdolności predykcyjnych skonstruowanych modeli prognostycznych. Uzyskane wyniki wykazały, że liniowa analiza dyskryminacyjna może być ciekawym narzędziem do oceny doboru zmiennych w modelu prognostycznym ilości ścieków dopływających do oczyszczalni.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Zastosowanie sztucznych sieci neuronowych do prognozowania zmian mętności wody po procesie koagulacja/ultrafiltracja

Sztuczne sieci neuronowe w technologii oczyszczania wody mogą być wykorzystywane jako alternatywna metoda matematycznego modelowania funkcji wielu zmiennych. W pracy opisano możliwość wykorzystania sztucznych sieci neuronowych do prognozowania mętności wody infiltracyjnej oczyszczonej w zintegrowanym procesie koagulacja/ultrafiltracja. Do prognozowania mętności filtratu stworzono różne struktury wielowarstwowego perceptronu z jedną warstwą ukrytą. Sygnałami wejściowymi do sieci były mętność wody dopływającej, mętność wody po koagulacji, ciśnienie transmembranowe, strumień filtratu oraz temperatura i pH wody. Na wyjściu sieci znajdował się jeden neuron symbolizujący wartość współczynnika określającego skuteczność zmniejszenia mętności wody oczyszczonej. Wykazano, że sieć neuronowa o parametrach MLP 7-9-1 charakteryzowała się najmniejszym błędem średniokwadratowym w prognozowaniu. W przypadku tej sieci współczynnik korelacji wynosił 84,38%. Uzyskane wyniki wskazują na wystarczającą (choć nie idealną) zbieżność prognozy z danymi doświadczalnymi z pilotowej stacji oczyszczania wody infiltracyjnej.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Badania składu jakościowego bakterii występujących w osadzie czynnym akumulującym polifosforany

W pracy dokonano próby izolacji i identyfikacji mikroorganizmów akumulujących polifosforany (PAO), zasiedlających laboratoryjny sekwencyjny reaktor porcjowy (SBR) przeznaczony do usuwania ortofosforanów ze ścieków w warunkach laboratoryjnych. W celu wyselekcjonowania bakterii o potencjalnych zdolnościach do akumulacji polifosforanów próbki osadu czynnego poddano głodzeniu w warunkach tlenowych, a do podłóż stałych dodano inhibitor syntezy ATP (DCCD - dicykloheksylokarbodiimid). Wyizolowane szczepy bakterii, a także hodowle mieszane, poddano następnie testom na podłożach płynnych celem potwierdzenia ich przynależności do grupy PAO. W każdym teście występowały naprzemiennie trzy fazy beztlenowe i dwie tlenowe. W ciągu 9-miesięcznych badań stwierdzono, że dominujące w osadzie czynnym były bakterie cylindryczne gramujemne, ale licznie występowały też formy cylindryczne gramdodatnie, szczególnie z rodzaju Arthrobacter. Wyizolowano także ziarniaki, głównie z rodzaju Staphylococcus. Spośród gatunków dominujących w hodowlach głodzonych najwięcej szczepów należało do rodzajów Arthrobacter, Aeromonas, a także Brevundimonas. Czyste szczepy bakterii, zastosowane w teście hodowlanym mającym potwierdzić cechy PAO, nie wykazały jednak zdolności do poboru ortofosforanów ze ścieków w warunkach tlenowych i zużywania związków organicznych, wraz z jednoczesnym uwalnianiem ortofosforanów przy braku dostępu tlenu. Przyczyną braku wykazywania cech PAO mogła być nieobecność innych mikroorganizmów, mogących synergistycznie oddziaływać z badanymi szczepami. W przypadku hodowli mieszanych również nie stwierdzono poboru i uwalniania ortofosforanów, natomiast test z osadem czynnym wykazał pozytywny rezultat, charakterystyczny w modelu PAO. Wyniki te świadczą o obecności PAO w badanym osadzie czynnym, jednakże wydaje się prawdopodobne, że wyizolowane szczepy nie należały do PAO.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Czasowo-przestrzenne zróżnicowanie opadów atmosferycznych we Wrocławiu

Przeprowadzone badania czasowo-przestrzennego zróżnicowania opadów we Wrocławiu na podstawie wieloletnich pomiarów wykazały, że obecna sieć pomiarowo-obserwacyjna nie sprosta zapotrzebowaniu na informacje, niezbędne do projektowania bądź modernizacji, w tym modelowania hydrodynamicznego, systemów odwodnieniowych. Dotyczy to zwłaszcza intensywnych opadów krótkotrwałych stwarzających duże zagrożenie funkcjonowania kanalizacji deszczowej i ogólnospławnej. W pracy wykazano znaczne różnice ilościowe wysokości i intensywności opadów w różnych rejonach Wrocławia. W szczególności w rejonie stacji meteorologicznej Wrocław-Strachowice (na zachodzie miasta) występują wyższe wartości natężeń opadów o ok. 20% w stosunku do rejonu stacji Wrocław-Swojec (na wschodzie). Wnioskowanie oparte na materiałach pochodzących z dwóch stacji może zatem powodować niedoszacowanie natężeń opadów w rejonach północnym i południowym miasta, na co wskazują wyższe wartości opadów dobowych na Psim Polu czy Oporowie. Należy zatem zwiększyć liczbę stacji automatycznie rejestrujących wysokość opadów w czasie, co w efekcie przyczyni się do lepszej ochrony całej aglomeracji wrocławskiej przed lokalnymi wylewami z kanalizacji czy podtopieniami.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Badania wpływu preparatu upłynniającego na właściwości reologiczne mieszaniny popiołowo-wodnej

Określono parametry reologiczne mieszaniny popiołowo-wodnej z dodatkiem preparatu upłynniającego Pantarhit® TB 100 (FM) zależnie od zawartości popiołu w hydromieszaninie. Przy stosowaniu domieszki upłynniającej, szczególnie w ilości przekraczającej 2% masy popiołu, stwierdzono tendencję do sedymentacji cząstek stałych. Zjawisko to jest bardzo niekorzystne w przypadku hydraulicznego transportu popiołów, gdyż powoduje znaczny wzrost strat energii przy transporcie takiej hydromieszaniny. Wykazano, że zwiększenie ilości dodatku upłynniającego do 3%, przy proporcji popiół/woda równej 0,9/1,0, nie spowodowało zmian w zachowaniu mieszaniny pod względem jej konsystencji, w porównaniu z dodatkiem preparatu Pantarhit® TB 100 (FM) w ilości 2%. W przypadku cieczy nienewtonowskich określenie lepkości polega na pomiarze krzywych płynięcia oraz wyznaczeniu odpowiedniego modelu reologicznego. W przeprowadzonym eksperymencie do opisu krzywych płynięcia zastosowano dwa modele dwuparametrowe (potęgowy Ostwalda de Waele’a oraz Binghama) oraz jeden trójparametrowy (Herschela-Bulkleya). Przeprowadzone badania wykazały, że badana mieszanina popiołowo-wodna charakteryzowała się strukturą tiksotropową.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Występowanie heterotroficznych bakterii z rodzaju Aeromonas w wybranym systemie dystrybucji wody

Hetrotroficzne bakterie Aeromomas sp występują powszechnie w środowisku wodnym, a niektóre z nich są patogenami dla ludzi i ryb. Występowanie bakterii Aeromonas hydrophila badano w systemie dystrybucji wody podziemnej, nie poddanej chlorowaniu. Badania przeprowadzono systematycznie w ciągu całego roku. Stwierdzono, że bakterie z rodzaju Aeromonas były wykrywane w wodzie wodociągowej w miesiącach letnich, od maja do października, przy czym największy wzrost liczby bakterii wynoszący 156 jtk/100 cm3 odnotowano w sierpniu. Około 80% wyizolowanych szczepów, wykazujących zdolność [beta]-hemolizy, zidentyfikowano jako Aeromonas hydrophila. Wyizolowane bakterie adherowały do powierzchni PVC, materiału powszechnie stosowanego w instalacjach wodociągowych. Biorąc pod uwagę zarówno silne właściwości adhezyjne Aeromonas sp., które stymulują tworzenie biofilmu, jak i możliwość występowania różnych czynników wirulencji warunkujących ich chorobotwórczość, należy rozważyć włączenie pałeczek z rodzaju Aeromonas do rutynowych badań mikrobiologicznych wody, a zwłaszcza do monitoringu funkcjonowania sieci i urządzeń wodociągowych.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Analiza zmian zawartości jonów wybranych metali ciężkich w wodzie Jeziora Goczałkowickiego w latach 1994-2007

Wykazano, że wody Jeziora Goczałkowickiego są zanieczyszczone jonami metali ciężkich w ilościach przekraczających wielokrotnie tło geochemiczne w przypadku ołowiu i cynku, a okresowo także w przypadku miedzi. Podwyższona ilość metali w wodzie związana jest głównie ze źródłami antropogenicznymi zlokalizowanymi w zlewni zbiornika, takimi jak zakłady przemysłowe, stawy rybne, czy też spływ z terenów użytkowanych rolniczo. Wyjątek stanowią żelazo i mangan, których obecność w wodzie jest wynikiem zarówno zanieczyszczeń przemysłowych, jak i wzbogacenia wód powierzchniowych na skutek ich wymywania z torfowisk i kontaktu wód powierzchniowych z zasilającymi zbiornik wodami artezyjskimi. Analizując zmiany średniej rocznej zawartości jonów metali w wodzie zbiornika w okresie badawczym stwierdzono, że w przypadku żelaza i manganu zaznaczyła się tendencja rosnąca w latach 1994-2007. Ponadto w okresie tym stwierdzono sezonowe zmiany zawartości jonów manganu w wodzie - najmniejsze zimą, a najwyższe latem. Zmiany ilości związków manganu w wodzie zbiornika można powiązać ze zmianami natlenienia wody (korelacja ujem-na). Wykazano przeciętną korelację zawartości jonów żelaza i manganu w wodzie. Obliczenia wskazały, że średniej rocznej zawartości jonów miedzi, ołowiu i cynku nie można było przypisać statystycznie istotnych trendów. W przypadku miedzi zauważono okresowy wzrost ilości tego metalu w wodzie na początku lat 90. po miedziowaniu zbiornika.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Specjacja metali ciężkich w osadzie ściekowym na przykładzie wybranej oczyszczalni komunalnej

W pracy określono zawartość jonów wybranych metali ciężkich (cynk, kadm, ołów, nikiel, chrom, miedź) w tlenowo ustabilizowanym osadzie z oczyszczalni ścieków w Busku-Siesławicach. W celu określenia form występowania jonów wybranych metali ciężkich osad poddano analizie ekstrakcyjnej (BCR) według metodyki Tessiera. Wykazano, że analizowany osad ściekowy charakteryzowała mała - w porównaniu z osadami z innych oczyszczalni ścieków - zawartość metali ciężkich. Przeprowadzona ekstrakcja sekwencyjna wykazała obecność badanych metali ciężkich we wszystkich frakcjach, jednak dominującą formą występowania metali były połączenia metaloorganiczne oraz glinokrzemiany (frakcje III i IV). Zawartość metali ciężkich we frakcjach mobilnych (frakcje I i II) była znikoma i w przypadku żadnego z badanych metali nie przekroczyła 18,2% zawartości ogólnej ilości badanego metalu. Wynika z tego, że dominujące formy występowania badanych metali ciężkich w osadzie były niemobilne. Wykazano również, że sumaryczna zawartość metali ciężkich w osadzie ściekowym nie była obiektywnym kryterium oceny zagrożenia środowiska glebowo-wodnego. Zawarte w osadach ściekowych metale frakcji III mogą stanowić z tego względu potencjalne niebezpieczeństwo w przypadku ich wykorzystania do rekultywacji gruntu.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Usuwanie związków azotu ze ścieków w procesach denitryfikacji i skróconej denitryfikacji z wykorzystaniem melasy jako źródła węgla organicznego

W pracy przeanalizowano skuteczność i szybkość usuwania związków azotu ze ścieków w procesie denitryfikacji, przy stosunku [ChZT]/[N] równym 5,5 (SBR5,5) oraz skróconej denitryfikacji, przy stosunku [ChZT]/[N] równym 4,0 (SBR4,0), 3,0 (SBR3,0) i 2,0 (SBR2,0). Badania prowadzono w reaktorach typu SBR o 24 h cyklu pracy, z wykorzystaniem melasy jako zewnętrznego źródła węgla organicznego. Stwierdzono, że skuteczność usuwania azotanów(V) w reaktorze SBR5,5 oraz azotanów(III) w reaktorach SBR4,0 i SBR3.0 wynosiła około 99%. Stosunek [ChZT]/[N]=2,0, zastosowany w reaktorze SBR2,0, okazał się niewystarczający do zapewnienia całkowitej redukcji azotanów(III) (średnia zawartość NO2– w ściekach oczyszczonych 30 gN/m3). Szybkość denitryfikacji w reaktorze SBR5,5 wynosiła 6,66 gN/(m3∙h), a szybkość skróconej denitryfikacji w reaktorze SBR4,0 – 41,35 gN/(m3∙h). Wykazano, że w reaktorach SBR3,0 i SBR2,0 skrócona denitryfikacja przebiegała w dwóch fazach – w pierwszej szybkość usuwania azotanów(III) mieściła się w zakresie 39,8÷29,4 gN/(m3∙h) i była kilkukrotnie większa niż w fazie drugiej. Wyznaczone wartości współczynnika przyrostu biomasy osadu czynnego (odniesione do masy usuniętych zanieczyszczeń mierzonych wartością ChZT) mieściły się w zakresie 0,23÷0,27 g/gO2 i były 1,2÷1,6-krotnie mniejsze od wartości stechiometrycznych.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Badania zmienności strat wody w wybranych systemach wodociągowych w latach 1990-2008

Przedstawiono wyniki badań i analizy wartości wskaźników strat wody w dziesięciu miastach w Polsce w latach 1990-2008. Uwzględniono straty wody i jej zużycie na potrzeby technologiczne ujęcia i zakładu oczyszczania wody, całkowite straty wody w sieci wodociągowej, tj. straty wody w sieci wraz ze zużyciem wody na potrzeby własne systemu wodociągowo-kanalizacyjnego oraz straty wody w sieci wodociągowej. Najwięcej uwagi poświęcono stratom wody w sieci, które powstają wskutek wycieków przez nieszczelności w sieci wodociągowej oraz w czasie awarii rurociągów i armatury. W pracy dokonano oceny wpływu czynnika rzadko dotychczas branego pod uwagę w analizie zmian wielkości wycieków, a mianowicie zmniejszającego się w sposób znaczący od początku transformacji gospodarczej w Polsce obciążenia sieci wodociągowej. W latach 1990-2008 w konsekwencji zmniejszenia się (o 50÷70%) jednostkowego natężenia przepływu wody w sieci, wskutek spadku (o 36÷68%) całkowitego poboru wody zmniejszyły się (o 26(55)÷78%) w sposób naturalny straty wody w sieci, wyrażone stratami jednostkowymi. Wykazano, że miało to miejsce we wszystkich analizowanych systemach wodociągowych. Nie oznaczało to jednak, że w każdym z systemów zostały usunięte w jakimś stopniu przyczyny powstawania strat wody. Można o tym wnioskować dopiero na podstawie analizy zmian strat procentowych, która wykazała, że tylko w czterech systemach straty zmniejszyły się, w jednym znacząco wzrosły, a w czterech były prawie stałe w całym czasie obserwacji.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Wpływ dodatku tworzywa sztucznego w procesie formowania brykietów ze słomy na ich właściwości termiczne

Badaniami objęto próbki brykietów wytworzonych ze słomy owsa i tworzywa sztucznego (PE-LD), pełniącego rolę substancji wiążącej. Wyznaczono górną granicę grzania matrycy, potrzebną do uzyskania produktu o określonych właściwościach wytrzymałościowych oraz zbadano stabilność termiczną brykietów w zależności od sposobu przygotowania substancji wiążącej. Polietylen (PE-LD) dodano w postaci rozdrobnionej (wymieszany ze słomą i sprasowany) i nierozdrobnionej (folia stanowiąca zewnętrzną otoczkę wokół sprasowanej słomy). Wyniki badań rozkładu termicznego przedstawiono za pomocą krzywej TG (ubytek masy w zależności od temperatury ogrzewania próbki) oraz jej pierwszej pochodnej DTG (szybkość zmian zachodzących podczas ogrzewania próbki). Analizę termograwimetryczną rozszerzono o pomiar emisji produktów gazowych powstałych w wyniku spalania brykietów utworzonych ze słomy owsa i PE-LD, takich jak CO2, SO2, SO3, NO i NO2. Przeprowadzone badania potwierdziły możliwość spalania paliwa na bazie słomy i tworzywa sztucznego w indywidualnych paleniskach gospodarczych, przyczyniając się do wykorzystania i zmniejszenia ilości zarówno odpadów roślinnych, jak i odpadów z tworzyw sztucznych.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Przepływy zwrotne w rozgałęzieniowej sieci wodociągowej

Zmiana kierunku przepływu wody w sieci wodociągowej może prowadzić do zrywania osadów zalegających w przewodach, co powoduje nasilenie zjawiska wtórnego zanieczyszczenia wody dostarczanej do odbiorców. Dotychczas występowanie zmian kierunku przepływu wody kojarzone było z pierścieniowymi sieciami wodociągowymi. Przeprowadzone przez autorów badania terenowe i symulacyjne wykazały, że także w rozgałęzieniowej sieci wodociągowej obserwuje się krótko trwające przepływy zwrotne. Wykazano, że przepływy te pojawiają się nie tylko na skutek awarii, jak dotychczas opisywano w literaturze, ale także podczas krótkotrwałych zmian ciśnienia wody, wywołanych np. uderzeniem hydraulicznym czy też zmiennością poboru wody z sieci. Wyniki badań symulacyjnych wykazały, że w badanym układzie przewodów wodociągowych zjawisko przepływu zwrotnego miało charakter krótkotrwały. Okres fali przepływu zwrotnego i powrotnego do sieci wynosił ok. 4,5 s i nie zależał do wartości spadku ciśnienia wymuszającego przepływ zwrotny. Można sądzić, że mógł być on uzależniony od geometrii rozpatrywanego układu. Podjęto również próbę opisu tego zjawiska przy zastosowaniu specjalistycznego oprogramowania FLUENT, wykorzystywanego do modelowania dynamiki przepływów cieczy.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka