rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Stan wiedzy studentów opolskich uczelni wyższych na temat transplantacji narządów

Wstęp: Transplantacja, przeszczepianie narządów to operacyjnie przemieszczenie tkanki lub całego narządu, w przypadku określonych stanów chorobowych, z jednego miejsca w drugie u tego samego człowieka, lub od dawcy do biorcy, które ma na celu uzupełnienie ubytku lub przywrócenie czynności. Ze względu na pochodzenie organu wyróżnia się: przeszczep od dawcy żywego lub martwego. Najczęściej przeszczepianymi narządy w Polsce w 2012 r. były nerki, wątroba, serce, trzustka oraz płuca.
Cel badania: Określenie poziomu wiedzy i stosunku badanej populacji studentów w zakresie transplantacji narządów. Ocena czy kierunek studiów ma wpływ na wiedzę i stosunek ankietowanych do transplantacji narządów. 
Materiał i metoda: Badanie przeprowadzono za pomocą autorskiej, anonimowej ankiety, która zawierała 27 pytań. Badanie zostało przeprowadzone wśród 100 studentów różnych kierunków i uczelni w Opolu. Wyniki badań opracowano i porównano w zależności od kierunku studiów respondentów, ustalając podział na kierunek medyczny i sportowy. Drugą grupę stanowią studenci kierunków humanistyczno-społecznego i technicznego. Podział taki jest uzależniony od toku i realizacji przedmiotów w ramach studiów. 
Wyniki: Prawie wszyscy ankietowani znają pojęcie transplantacji, niewiele ponad połowa respondentów obu grup deklaruje pośmiertne oddanie narządów do przeszczepienia innym. Mniej niż 30 % posiada tzw. oświadczenie woli.
Wnioski: Studenci posiadają podstawową wiedzę dotyczącą pojęcia transplantacji narządów, choć nie wiedzą jak wygląda kwalifikacja do przeszczepów. Kierunek studiów ma znaczny wpływ na poziom wiedzy i stosunek do transplantacji.

Czasopismo: Puls Uczelni
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Zależność ciśnienia tętniczego krwi od wydolności fizycznej

Wstęp: Zmiany ciśnienia tętniczego krwi podczas wysiłku fzycznego są u poszczególnych osób  indywidualnie różne. 
Ich przyczyny nie są dokładnie znane. 
Cel pracy: Celem prezentowanej pracy jest zbadanie reakcji krążeniowych w spoczynku i przy obciążeniu fzycznym powodującym wzrost skurczowego ciśnienia tętniczego (SBP) = 200 mmHg u osób o różnej wydolności fzycznej. 
Materiał i metody:  W badaniach uczestniczyło 18 piłkarzy nożnych i 14 nietrenujących studentów nie różniących się wiekiem, 
masą i wysokością ciała i wskaźnikiem BMI, u których w warunkach spoczynkowych dokonywano pomiarów ciśnienia tętniczego skurczowego (SBPr), ciśnienia tętniczego rozkurczowego (DBPr) i częstości skurczów serca (HRr).  Następnie badani wykonywali wysiłek fzyczny na cykloergometrze o wzrastającej  intensywności, w którym przy ciśnieniu skurczowym = 200 mm Hg (SBP200) dokonywano pomiarów DBP200 i HR200. W warunkach spoczynkowych i wysiłkowych wyliczano wielkość ciśnienia średniego (MAPr, MAP200), ciśnienia tętna (PPr, PP200) i podwójnego iloczynu ciśnienie – tętno (DPr, DP200). Wyliczano także moc osiąganą w teście PWC170 (W i W/kg) oraz wielkość maksymalnego poboru tlenu VO2max (ml/min i ml/min/kg). 
Wyniki: Piłkarze osiągnęli wyższą moc w PWC170  i VO2max
 oraz niższe HR200  i DP200 (p<0,001),  jak również niższe wartości HRr (p<0,01) niż studenci, a spoczynkowe  jak  i wysiłkowe SBP, DBP, MAP  i PP nie różniły się między badanymi grupami.   W grupie piłkarzy moc w PWC170 (W) korelowała ujemnie (p<0,05) z DP200, a VO2max (ml/min; ml/min/kg) również korelował ujemnie z HRr (p<0,05; p<0,01). Wśród studentów moc w PWC170 (W, W/kg) i VO2max (ml/min i ml/min/kg) korelowała ujemnie z HR200 i z DP200. Ponadto VO2max (ml/min/kg) korelował ujemnie z HRr.
Wnioski: Badania wykazały, że pomimo różnic w wydolności fzycznej badanych grup nie stwierdza się istotnych zmian ciśnienia tętniczego krwi spoczynkowego  i modyfkowanego wysiłkiem fzycznym. Jednak przy obciążeniu powodującym skrajnie wysoki wzrost SBP obserwuje się poprawę ekonomizacji pracy serca  i układu krążenia niezależny od wielkości wydolności 
fzycznej badanych.

Czasopismo: Puls Uczelni
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Zawód fizjoterapeuty – zawodem XXI wieku. Analiza podstawowej wiedzy z zakresu fizjoterapii wśród studentów rozpoczynających studia na kierunku fizjoterapia

Wstęp: Fizjoterapia stała się coraz częściej wybieranym kierunkiem studiów. Motywy i determinanty tego wyboru są bardzo zróżnicowane i indywidualne, jednak często wiążą się z zainteresowaniami tematyką medyczną, rzadziej z tradycją rodzinną i prestiżem przyszłego zawodu.
Cel: Ocena wiedzy z zakresu podstaw fizjoterapii dotyczącej rozpoczętego kierunku studiów kandydatów przyjętych na studia I roku fizjoterapii PMWSZ w Opolu.
Materiał i metody: Badaniami objęto 100 studentów I roku fizjoterapii w wieku od 18 do 23 lat (19,65 ± 3,5). Badania przeprowadzono w październiku 2012 r. przy użyciu autorskiego kwestionariusza ankiety. Ankieta składała się z 15 pytań. Udział w badaniu był dobrowolny i anonimowy. 
Wyniki: Na pytanie dotyczące przyczyn wyboru kierunku fizjoterapia 61% respondentów odpowiedziało, iż wiedzą na czym polega fizjoterapia i interesuje ich ta tematyka. Pomimo to 72% nie potrafiło prawidłowo określić czym jest kinezyterapia a 52% nie rozumiało terminu fizykoterapia.
Wnioski: Wiedza studentów dotycząca podstaw fizjoterapii rozpoczynających studia na kierunku fizjoterapia jest niska.

Czasopismo: Puls Uczelni
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Zastosowanie masażu w nadwrażliwości skóry

Wstęp: Zaburzenia dotyczące odbioru, analizy i odpowiedzi bodźców czuciowych mogą dotyczyć wielu obszarów: czucia powierzchniowego (skórnego), czucia głębokiego, temperatury i orientacji ruchu w przestrzeni. Nadwrażliwość czy niedowrażliwość może występować u dzieci chorych np. z zespołem Aspergera, lub u dzieci zdrowych. Dotyczy też osób dorosłych np. w przebiegu cukrzycy, w której jednym z powikłań może być nadwrażliwość na dotyk. Nieadekwatna, nadmierna odpowiedź organizmu na dotyk u dzieci uniemożliwia prawidłowy rozwój motoryki małej i dużej, u dorosłych prawidłowe wykonywanie czynności dnia codziennego, w innych przypadkach zaburza usprawnianie ruchowe.
Materiał i metoda: U pacjentki z wieloma objawami, z różnorodnymi powikłaniami chorobowymi, wykonano zabieg masażu klasycznego. Metodyka masażu ograniczała się do wykonania głaskania, jednak najważniejsza była intensywność i kierunek ruchu. Celem zabiegu było zniesienie nadwrażliwości skóry na dotyk i redukcja bólu zlokalizowanego w obrębie stopy, stawu skokowego i łydki. 
Wyniki: Uzyskano zniesienie nadwrażliwości skóry na dotyk opracowywanego obszaru ciała oraz zmniejszenie dolegliwości bólowych. 
Wnioski: Masaż może stanowić skuteczną formą terapii stosowaną w zaburzeniach funkcji receptorów czucia powierzchownego zlokalizowanych w skórze. Przyczynia się do obniżenia odczuwania dolegliwości bólowych obszaru zmienionego chorobowo, w którym występuje zaburzone czucie. Zabieg masażu może stanowić część wstępną do usprawniania ruchowego zaplanowanego indywidualnie dla każdego pacjenta.

Czasopismo: Puls Uczelni
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Historia cięcia cesarskiego

W artykule przedstawiono historię cięcia cesarskiego od czasów starożytnych do XXI w. Zwrócono uwagę na ewolucję technik operacyjnych i postępowania okołoporodowego na przestrzeni dziejów, co spowodowało obniżenie śmiertelności z 100 % do minimum. Omówiono pierwsze udokumentowane cięcie cesarskie wykonane w Polsce. Na zakończenie zestawiono aktualne wskazania do cięcia cesarskiego rekomendowane przez Polskie Towarzystwo Ginekologiczne. Rozszerzenie tych wskazań spowodowało, że cięcie cesarskie jest najczęściej wykonywanym zabiegiem położniczym w Europie i na świecie (około 30 % wszystkim porodów).

Czasopismo: Puls Uczelni
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Badanie regulacji rytmu serca u zdrowych ludzi przy pomocy stochastycznych metod testowych

Wstęp: Problem relacji pomiędzy złożonością regulacji układu sercowo-naczyniowego i wpływem na niego sygnału testowego od standardowego obciążenia fizycznego nie jest całkowicie rozwiązany. Można spróbować rozwiązać ten problem za pomocą stochastycznych (przypadkowych) metod testowych, a nie tradycyjnego (deterministycznego) obciążenia fizycznego.
Cel pracy: Porównać reakcję układu sercowo-naczyniowego zdrowego człowieka przy obciążeniu fizycznym (deterministycznym i stochastycznym).
Materiał i metody: W badaniach przy użyciu ergometru rowerowego wykorzystano dwa rodzaje obciążenia fizycznego: tradycyjne (test ze stopniowym wzrostem mocy 50, 100 i 150 W przy czasie trwania każdego etapu 3 minuty) i stochastyczne (przy mocy w przedziale od 40 do 160 W i przy czasie trwania każdego etapu około 30 sekund). 
Wyniki: Średnie obciążenie wymagane do osiągnięcia submaksymalnego tętna było odpowiednio 509 W dla testów tradycyjnych i 445 W dla stochastycznych metod testowych. Osiągnięcie submaksymalnego tętna przy metodzie tradycyjnej odbyło się na siódmej minucie, a przy obciążeniu stochastycznym - znacznie wcześniej (na 5 minucie). Uzyskane wyniki pozwalają stwierdzić, że granica wydajności układu sercowo-naczyniowego przy wykorzystaniu metod stochastycznych obciążenia fizycznego jest osiągalna szybciej niż przy wykorzystaniu tradycyjnego (deterministycznego) obciążenia fizycznego.
Wnioski: Stochastyczne (przypadkowe) obciążenie fizyczne może być przydatne dla diagnostyki efektu treningowego w fazie przygotowań sportowców. Zastosowanie stochastycznych metod może być skuteczne w diagnostyce chorób układu krążenia i rehabilitacji pacjentów z chorobami sercowo-naczyniowymi. Ze względu na nieprzewidywalność i adekwatność odpowiedzi częstotliwościowej układu sercowo-naczyniowego, stochastyczne obciążenia pozwalają ok. 1,5 razy szybciej diagnozować rezerwy fizjologiczne organizmu.

Czasopismo: Puls Uczelni
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Zadania pielęgniarki rodzinnej w opiece nad chorym z przewlekłą chorobą układu krążenia

Wstęp: Do najczęstszych chorób przewlekłych w Polsce i na świecie nadal należą choroby układu krążenia, które mimo prowadzonych działań profilaktycznych, stanowią główną przyczynę śmierci. Istotną rolę w opiece pozaszpitalnej nad pacjentami z przewlekłymi chorobami układu krążenia odgrywają pielęgniarki rodzinne. Wchodzą w skład zespołu terapeutycznego podstawowej opieki zdrowotnej, sprawującego kompleksową opiekę nad pacjentem. Do kompetencji pielęgniarek rodzinnych należy m.in.: samodzielne diagnozowanie, planowanie oraz realizacja opieki pielęgniarskiej. Pielęgniarki rodzinne są również źródłem informacji dla chorego, wypełniają zadania pielęgnacyjne, terapeutyczne, diagnostyczne, a także rehabilitacyjne. Działania te wykonywane są zgodnie z wybranym modelem pielęgnowania, obowiązującymi standardami, kodeksem etyki zawodowej oraz aktami prawnymi regulującymi czynności podejmowane przez pielęgniarki samodzielnie.
Cel pracy: Celem pracy jest przedstawienie zadań, jakie wypełniają pielęgniarki rodzinne w opiece nad chorym z przewlekłą chorobą układu krążenia na przykładzie opisu przypadku pacjenta z nadciśnieniem tętniczym.
Materiał i metody: Artykuł stanowi opis sytuacji zdrowotnej pacjenta, który zgłosił się do pielęgniarki rodzinnej z rozpoznanym nadciśnieniem tętniczym krwi. Został on skonstruowany w oparciu o metodę indywidualnego przypadku, w której wykorzystano dwie techniki – analizę dokumentacji i wywiad.
Opis przypadku: W pracy zaprezentowano opis przypadku 45-letniego pacjenta, będącego pod opieką pielęgniarki rodzinnej, z rozpoznanym nadciśnieniem tętniczym i brakiem innych chorób przewlekłych. Pacjent obciążony rodzinnie nadciśnieniem tętniczym, w wywiadzie nikotynizm od 20 lat. Leki hipotensyjne przyjmuje nieregularnie. Główne działania pielęgniarskie ukierunkowane były na przygotowanie chorego do aktywnego uczestnictwa w procesie samoopieki.
Wnioski: Pielęgniarki wchodzące w skład zespołu terapeutycznego podstawowej opieki zdrowotnej wypełniają wiele zadań w opiece nad chorym z przewlekłą chorobą układu krążenia. Celnie i precyzyjnie sformułowane diagnozy pielęgniarskie determinują w dalszej kolejności działania ukierunkowane na właściwą opiekę nad pacjentem. Edukacja i poradnictwo w zakresie postępowania zachowawczego w przebiegu nadciśnienia tętniczego pozwalają na odpowiednie przygotowanie chorego do samoopieki.

Czasopismo: Puls Uczelni
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Zapomniane zabiegi położnicze

W czasach Średniowiecza podczas porodów umierała co trzecia rodząca. Porodami zajmowały się niewykształcone tzw.  „mądre 
baby”, stąd odbieranie porodów nazywano babieniem. Dopiero w okresie Odrodzenia w Europie obalono odwieczny mit, że 
sztuka prowadzenia porodów „nie przystoi mężczyznom”. Dziedziną tą zaczęli zajmować się „medycy”, znający już podstawy 
anatomii, później dobrze wykształceni chirurdzy. Wprowadzili szereg nowych technik położniczych, z których większość 
została już dziś zapomniana. W rozwoju współczesnego położnictwa istniały dwa przełomowe momenty: wprowadzenie do 
arsenału zabiegów położniczych kleszczy przez Chamberlana  i Palfyn’a oraz powszechne zastosowanie cięcia cesarskiego.  
W przypadkach położeń miednicowych płodu całkowicie zarzucono stosowanie haków pośladkowych, kleszczy zakładanych na pośladki oraz zabiegu Winckla-Martina-Wiganda odpowiadającego tzw. wysokim kleszczom. Podobnie odstąpiono od obrotów zewnętrznych, wyjątkowo stosując  już tylko obrót dwupalcowy Braxtona Hicksa w przypadku porodów przed-
wczesnych, przy niezupełnym rozwarciu ujścia zewnętrznego szyjki macicy. Obroty wewnętrzne przy całkowitym rozwarciu 
ujścia zewnętrznego szyjki stosuje się obecnie tylko przy porodzie drugiego płodu w położeniu poprzecznym, po urodzeniu 
pierwszego bliźniaka. Do historii przeszedł także tzw. podwójny rękoczyn położnej Justyny Siegemundin, która dokonywała 
obrotu na stópkę w położeniach główkowych płodu za pomocą specjalnej taśmy położniczej. Niewykonywane są obecnie 
zabiegi embryotomii polegające na pomniejszaniu zbyt dużej główki płodu (craniotomia), zmniejszaniu obwodu obręczy 
barkowej przez przecięcie obojczyka (cleidotomia), pomniejszania tułowia płodu (exenteratio), czy też odcięcia główki płodu 
(decapitatio). Zarzucono próby przecinania spojenia  łonowego (symphisiotomia  i rozległego nacięcia mięśnia dna macicy 
sposobem Schuhardta. Zapomnianym dziś zabiegiem położniczym był „kombinowany” rękoczyn Fritscha przy hamowaniu atonicznych krwotoków poporodowych.

Czasopismo: Puls Uczelni
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Wiedza studentek wydziału pielęgniarstwa PMWSZ w Opolu dotycząca naturalnego karmienia niemowląt

Wstęp. W Polsce w 2011 r. weszły w życie nowe standardy opieki okołoporodowej. Zawarte tam wytyczne dotyczą postępowania okołoporodowego, w tym postępowania w laktacji. Z dokumentu wynika, że promocja karmienia piersią stała się obowiązkiem uregulowanym prawnie, który musi być udokumentowany, analizowany i rozliczany. W związku z powyższym bardzo ważna okazuje się kompetencja personelu medycznego i wyczerpująca wiedza na temat naturalnego żywienia niemowląt. 
Cel pracy. Zbadanie stanu wiedzy dotyczącej naturalnego karmienia niemowląt, posiadanej i rozpowszechnianej przez pielęgniarki - studentki PMWSZ w Opolu.
Materiał i metody. Badanie przeprowadzono metodą ankietową w grudniu 2011 r. wśród 136 pielęgniarek studiujących w Państwowej Medycznej Wyższej Szkole Zawodowej w Opolu. 
Wyniki. Większość grupy badawczej miała 31-40 lat (54%). Wśród nich największy odsetek stanowiły osoby z 10– 19. letnim stażem pracy (46%), pochodzące z miast (61%). Większość respondentek karmiła swoje dzieci piersią (85%), miała na ten temat wyczerpującą wiedzę (42%) i propagowała ten sposób żywienia wśród znajomych (99%). 
Wnioski. 1. Ankietowane niezależnie od wieku, miejsca zamieszkania oraz stażu pracy karmiły swoje dzieci piersią. 2. Badane zdecydowanie zalecają karmienie piersią swoim podopiecznym. 3. Ankietowane pielęgniarki oceniają swoją wiedzę na temat laktacji na bardzo wysokim poziomie.

Czasopismo: Puls Uczelni
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Samoocena opieki sprawowanej przez pielęgniarki nad pacjentami przebywającymi w hospicjum

Wprowadzenie: Poziom sprawowanej opieki medycznej, szczególnie nad pacjentami znajdującymi się u schyłku życia, bezpośrednio wpływa na poziom ich życia. Holistyczna pielęgnacja chorego polega na równoczesnym zaspakajaniu potrzeb fizycznych, psychicznych, społecznych i duchowych. 
Cel badania: Samoocena zaspokajania przez pielęgniarki potrzeb pacjentów pozostających pod opieką hospicyjną.
Materiał i metody: Badaniami objęto 68 pielęgniarek sprawujących opiekę hospicyjną nad pacjentami. Narzędzie badawcze stanowił autorski kwestionariusz składający się z dwóch części. Cześć pierwsza zawierała pytania dotyczące danych socjodemograficznych respondentów, a część druga 23 pytania zamknięte dotyczące samooceny sprawowanej opieki. Badania miały charakter dobrowolny i anonimowy, prowadzono je wśród pracowników hospicjów stacjonarnych w Trzebnicy, Wrocławiu, Chojnowie, Kowarach, Lubinie i Wałbrzychu od czerwca do sierpnia 2012 roku.
Wyniki: Większość ankietowanych (62%, 42) wysoko oceniła stopień zaspokojenia wszelkich potrzeb podopiecznych i wyraziła zadowolenie z własnej postawy wobec pacjenta oraz relacji z nim (59%, 40). Ankietowani często odczuwają satysfakcję z wykonywanej pracy (43%, 29). Twierdzą, że kierują się w niej empatią (69%, 47), cierpliwością i szacunkiem do pacjentów(84%, 57). Szanują godność osobistą i intymność chorego (51%, 35), a jego potrzeby psychospołeczne i duchowe uznają za równie istotne, jak biologiczne (88%, 60). Jednakże wyniki przeprowadzonych badań wskazują, że ankietowani w sposób priorytetowy traktują potrzeby fizyczne podopiecznych, czasami traktują ich przedmiotowo (53%, 36), czego główną przyczyną jest brak czasu (85%, 58). 
Wnioski: Większość ankietowanych, mimo wysokiej własnej samooceny, nie sprawuje nad pacjentami opieki holistycznej. Ankietowane pielęgniarki twierdzą, że szanują godność pacjenta, zauważają jego psychospołeczne i duchowe potrzeby, a czynnikami najbardziej obniżającymi jakość ich pracy w opiece hospicyjnej są: pośpiech, nadmiar pracy i zmęczenie. Uzyskane wyniki sugerują jednak, że istnieje rozbieżność pomiędzy samooceną sprawowanej opieki personelu pielęgniarskiego a stanem faktycznym.

Czasopismo: Puls Uczelni
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Studium przypadku pacjenta chorego na schizofrenię

Wstęp. Schizofrenia jest dość częstą chorobą, występuje na całym świecie, we wszystkich kręgach kulturowych i jest najbardziej inwalidyzującą chorobą psychiczną człowieka. Główne objawy tej jednostki chorobowej to:
- niespójność w sferze myślenia, emocji, aktywności i czynności poznawczych (pamięć, uwaga, koncentracja);
- autyzm (oderwanie od rzeczywistości i życie w świecie własnych przeżyć);
- niedostosowanie i zaburzenia kontaktu (porozumienie staje się coraz trudniejsze, zachowanie bardziej nieczytelne, 
niezrozumiałe, nieprzewidywalne); 
- objawy wytwórcze (urojenia – fałszywe sądy wpływające na zachowanie, dotyczące samej osoby i jej otoczenia, nie 
podlegające sprostowaniu oraz omamy – przeżycia zmysłowe powstałe przy braku bodźców zewnętrznych). 
Ze względu na złożony obraz kliniczny schizofrenia jest dużym wyzwaniem terapeutycznym dla lekarzy psychiatrów. Leczenie ma charakter przewlekły a decyzja o wyborze odpowiedniego leku przeciwpsychotycznego powinna uwzględniać 
nie tylko jego skuteczność w czasie leczenia ostrych objawów choroby, ale skuteczność długoterminową i tolerancję.
Cel pracy.Przedstawienie problemów pacjenta w okresie zaostrzeń choroby i opisanie działań podejmowanych przez pielęgniarkę.
Materiał i metody. Oceny stanu psychicznego pacjenta dokonano na podstawie wnikliwej obserwacji, przeprowadzonego wywiadu (z chwilą poprawy stanu psychofizycznego) oraz danych z historii choroby i analizy dokumentacji 
medycznej.
Opis przypadku. Sześćdziesięcioletni pacjent od ponad 20 lat leczony z powodu schizofrenii. Do szpitala został przywieziony przez Pogotowie. Główną przyczyną hospitalizacji było złe samopoczucie i nasilone objawy choroby (wypowiedzi o charakterze urojeniowym). Dodatkowo zgłaszał utratę poczucia sensu życia i własnej wartości (nastrój smutku i przygnębienia), trudności z zasypianiem oraz zaburzenia łaknienia. Chory wycofywał się z życia oddziału (brak uczestnictwa w terapii zajęciowej i społeczności), przejawiał trudności w nawiązaniu kontaktu z otoczeniem, brak nawyków higienicznych.
Wnioski.Proces rehabilitacji uzyskano w stopniu zadawalającym. Rehabilitacja i mobilizacja odbywały się bardzo powoli a przyczyny wynikały z utrzymujących się objawów przewlekłego procesu schizofrenicznego. Poprawę funkcjonowania
osiągano „małymi kroczkami”. Rokowania były zmienne. Ustępowanie objawów psychotycznych umożliwiło nawiązanie logicznego kontaktu i zachęcanie do uczestnictwa w społeczności na oddziale. Pacjent uświadomił sobie swoje deficyty, dostrzegł problemy i postanowił przezwyciężać trudności. Jego poczucie wartości wzrosło, nie bał się wypisu do domu. Po dwumiesięcznej hospitalizacji opuścił szpital.

Czasopismo: Puls Uczelni
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Struktura i zasady funkcjonowania systemu opieki zdrowotnej w Senegalu

Republika Senegalu (Sénégal, République du Sénégal) leży w Afryce Zachodniej nad oceanem Atlantyckim. Należy do 
najuboższych i najbardziej zadłużonych krajów świata, w którym 80% ludności czynnej zawodowo zajmuje się rolnictwem. To kraj stanowiący mozaikę afrykańskich kultur, ale także pozostający pod silnym wpływem kultury europejskiej. Ludność zamieszkująca senegal charakteryzuje się wysokim poczuciem tolerancji, żyje w harmonii i poszanowaniu dziedzictwa poszcze-
gólnych narodów, szczepów i religii. Tradycje islamu i chrześcijaństwa przeplatają się z wierzeniami tradycyjnymi, do których Senegalczycy są bardzo przywiązani. Dla Afrykanina choroba ma dwa wymiary fzyczny i religijny. korzysta on z osiągnięć współczesnej medycyny i usług uzdrawiaczy bez popadania w sprzeczność. Senegal należy do krajów tzw. Trzeciego Świata, które charakteryzują się strukturą populacji odmienną od krajów rozwiniętych. cechuje ją wysoki odsetek dzieci i młodzieży poniżej 14 lat, przewaga ludności wiejskiej nad miejską, specyfczna struktura chorób, a także ograniczone zasoby fnansowe i logistyczne kraju oraz niedostateczna liczba lekarzy i personelu pomocniczego. System opieki zdrowotnej w Senegalu jest zorganizowany na trzech różnych poziomach referencyjnych. Pokrywają się one z jednostkami administracyjno-terytorialnymi kraju. Finansowany jest z budżetu państwa; pomocne są także: składki społeczności lokalnych, udział gmin, komitetów zdrowia, stowarzyszeń, organizacji pozarządowych, inne subwencje i darowizny. liczba personelu medycznego i paramedycznego jest niewystarczająca; nie odpowiada potrzebom mieszkańców tego kraju. w 2006 roku w Senegalu:
- jeden lekarz przypadał na 19 000 mieszkańców (zgodnie z zaleceniami WHO: 1 lekarz na 5000 – 10 000 mieszkańców);
- jedna pielęgniarka na 8000 ludzi (wg WHO: 1 pielęgniarka na 300 mieszkańców);
- jedna położna przypada na 12 000 kobiet w wieku produkcyjnym (WHO określa: 1 położna na 300 kobiet). Celem niniejszej pracy jest przybliżenie czytelnikowi struktury systemu opieki zdrowotnej w Senegalu oraz problemów organizacyjnych, które go trawią.

Czasopismo: Puls Uczelni
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne