rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Ucieczka z Ziemi. Podbój kosmosu a obniżenie rangi człowieka w myśli Hannah Arendt

Artykuł porusza problematykę buntu człowieka przeciwko ograniczeniom ludzkiej, ziemskiej kondycji i odnosi się do poświęconych temu zagadnieniu prac Hanny Arendt. Autor wychodzi od analizy przypadku niemal 200 tysięcy osób z całego świata, które w 2013 roku zgłosiły się do projektu „Mars One” i tym samym wyraziły chęć bezpowrotnego lotu na Marsa. Następnie omawia przemiany w sferze nauki, technologii i zbiorowych wyobrażeń, które mogły do tego doprowadzić, pisząc o narodzinach wizji Ziemi jako „więzienia” związanych z eksploracją naszej planety, a także o ujednoliceniu obrazu wszechświata, które dokonało się za sprawą newtonowskiej fizyki. Dalej autor przedstawia koncepcję „kondycji ludzkiej” w rozumieniu Arendt i wskazuje na inne współczesne przykłady zmagania się człowieka ze stałymi ograniczeniami ludzkiej egzystencji, takimi jak nasza śmiertelność (krionika) czy przymus pracy (robotyzacja). Na koniec autor powraca do wyjściowego pytania o przyczyny tak powszechnej woli „ucieczki z Ziemi” i zastanawia się nad możliwymi konsekwencjami jej realizacji, przywołując tezę Arendt o obniżeniu rangi człowieka postępującym wraz z rozwojem nowożytnej nauki.

Czasopismo: Humanistyka i Przyrodoznawstwo
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: filozofia, nauki o kulturze i religii
Religia w społecznym kontekście na przykładzie judaizmu talmudycznego

Starożytne teksty judaizmu jasno opisują rozwarstwienie społeczne Izraela i wynikające z tego uwarunkowania religijne. Sposoby i możliwości realizacji religijnej w zależności od pochodzenia określa szczególnie wyraźnie judaizm rabiniczny. Wyższy status społeczny zapewniał większe możliwości samorealizacji religijnej, ale zobowiązywał też do większej odpowiedzialności wobec Boga i społeczności, nakładał również inne obowiązki w zależności od pochodzenia społecznego. Istotę judaizmu rabinicznego, zwanego także talmudycznym od głównego jego dzieła – Talmudu, określa Miszna, stanowiąca obok Gemary, jego zasadniczą i pierwszą część. Miszna zgodnie z jej przeznaczeniem wskazuje sposób życia, który można by ogólnie określić mianem religijnego. Opisuje zarazem życie społeczno-religijne starożytnego Izraela sprzed czasu jej spisania, sięgając niekiedy nawet kilka wieków wstecz.

Czasopismo: Humanistyka i Przyrodoznawstwo
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: filozofia, nauki o kulturze i religii
Kwestia pojęciowej nieciągłości procesu nabywania dokładnych reprezentacji numerycznych w teorii bootstrappingu

Artykuł poświęcony jest analizie kwestii nieciągłości pojęciowej w zaproponowanej przez Susan Carey teorii nabywania reprezentacji liczby dokładnej, tzw. bootstrapping theory. Pierwsza część tekstu stanowi przegląd głównych stanowisk arytmetyki kognitywnej, druga przedstawia kluczowe założenia procesu bootstrappingu, zaś część poświęcona jest krytycznej analizie pojęcia nieciągłości w zaproponowanej przez Carey teorii uczenia. Zgodnie z centralną tezą, proces bootstrappingu nie daje się ująć jako procedura kształtowania systemu reprezentacji, który byłby nieciągły względem wrodzonych systemów wiedzy rdzennej.

Czasopismo: Humanistyka i Przyrodoznawstwo
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: filozofia, nauki o kulturze i religii
Polak-katolik w oglądzie socjologicznym (analiza wyników badań i wybranych problemów debaty publicznej)

Jednym z wymiarów wielkiej zmiany społecznej i kulturowej zapoczątkowanej w roku 1989 pod hasłem modernizacji Polski i jej okcydentalizacji jest zmiana tożsamości religijnej i narodowej Polaków. Przez ostatnie  dwa wieki kształtowania się nowoczesnego narodu były one tak splecione, iż traktowano je synonimicznie. Problem ma wymiar historyczny i teoretyczny zarazem. Historyczny bo splątana tożsamość Polaka-katolika odnosi do szczególnej sytuacji narodu, jak wobec upadku swej państwowości szukał możliwości narodowego samookreślenia i tożsamości w kulturze. Teoretyczny, ponieważ należy odnieść się do tych teorii socjologicznych, które postrzegają religię jako korelat narodowej tożsamości i jako wartość rdzenną narodowej kultury. A także takich, które kładą nacisk na nieuchronność  procesów sekularyzacji i laicyzacji jako swoistych progów nowoczesności.

Czasopismo: Humanistyka i Przyrodoznawstwo
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: filozofia, nauki o kulturze i religii
Postawa człowieka wobec śmierci na podstawie uwag Seneki w Epistulae morales ad Lucilium

Listy moralne do Lucyliusza Seneki Młodszego stanowią wartościowe świadectwo głębokiej refleksji ich autora nad zagadnieniem śmierci jako krańcowym momentem doczesnego życia człowieka. Jednocześnie pozostają swoistą próbą wskazania czytelnikowi możliwości właściwego ustosunkowania się wobec tego, co nieuchronne i ostateczne. Analiza będących przedmiotem mojego zainteresowania w niniejszym artykule listów 24, 26, 30, 70, 77 i 82 nie pozostawia wątpliwości, że najistotniejszym czynnikiem, który w przekonaniu starożytnego filozofa warunkuje odpowiedni stosunek człowieka do śmierci, jest jego życie. W tym kontekście definiuje Seneka śmierć jako szczególne dopełnienie życia aktywnego, tj. wartościowego zarówno pod względem moralnym, jak i intelektualnym. Takie podejście pozwala także zrozumieć jego specyficzną interpretację śmierci, która chociaż w św ietle poglądów stoickich pozostaje jedną z rzeczy obojętnych, to w ujęciu Seneki jest zbliżona do dobra, posiada wartość i pod pewnymi warunkami może stać się przedmiotem ludzkich starań.

Czasopismo: Humanistyka i Przyrodoznawstwo
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: filozofia, nauki o kulturze i religii
Mimesis i anthropos albo o przymusie naśladownictwa. Dawkins – Tarde – Girard

Memetyka to jedna ze współczesnych teorii kultury. Przyjmuje ona, że zasadniczym mechanizmem replikacji informacji pozagenetycznej jest naśladownictwo (Dawkins 1976), a życie społeczne i kultura to wynik podatności naszych umysłów na jednostki naśladownictwa – memy. Artykuł stanowi krytyczną syntezę stanowiska memetyków wobec ludzkiego mimetyzmu i przybliżając inne (filozoficzne, socjologiczne, antropologiczne, psychologiczne i neurobiologiczne) koncepcje naśladownictwa, zmierza do ugruntowania wyjściowej tezy memetyki, że człowiek jest zwierzęciem mimetycznym.

Czasopismo: Humanistyka i Przyrodoznawstwo
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: filozofia, nauki o kulturze i religii
Wiara a tematy społeczne i polityczne w programie publicystycznym „Kościół – Wydarzenia – Komentarze” w Radiu Plus w 2016 roku

Obecnie na polskim rynku radiowym istnieje wiele rozgłośni katolickich, które są ważnym nośnikiem ewangelizacji. Najwyższą słuchalność ma ponadregionalna sieć rozgłośni lokalnych Radia Plus, która nadaje program o charakterze społeczno- -religijnym. Przeanalizowano 89 materiałów znajdujących się w archiwum programu Kościół – Wydarzenia – Komentarze. Celem artykułu jest ukazanie różnorodności tematów poruszanych na antenie, uwzględniając jednocześnie wątki ważne dla Kościoła w 2016 roku. Pod względem metod i treści tekst jest napisany w stylu dokumentacyjnym.

Czasopismo: Humanistyka i Przyrodoznawstwo
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: filozofia, nauki o kulturze i religii
Religijne odczarowanie świata a powstanie nauki

Niniejszy artykuł analizuje znaczenie religijnego „odczarowania świata” dla narodzin nauki w cywilizacji zachodniej. Omawiam dwa główne znaczenia tego pojęcia, tj. poznawcze, obecne w pracach Maxa Webera, oraz aksjologiczne, założone w teorii sekularyzacji Petera L. Bergera. Obaj autorzy utrzymują, że po raz pierwszy do odczarowania świata doszło w starożytnym Izraelu. Jednakże nauka wówczas się nie narodziła. Powstaje ważne pytanie: czy rzeczywiście odczarowanie stanowi konieczny warunek powstania nauki? W rzeczywistości, choć w judaizmie miało miejsce odczarowanie aksjologiczne, to nie dokonało się wówczas w znaczącym stopniu odczarowanie poznawcze. Studium Waltera F. Otta nad religią homerycką ukazuje niemal kompletne odczarowanie poznawcze, a jednocześnie potężne religijne oczarowanie aksjologiczne poglądu na świat w starożytnej religii greckiej. Obie postawy mogły skutecznie przyczynić się do ustanowienia naukowego sposobu myślenia.

Czasopismo: Humanistyka i Przyrodoznawstwo
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: filozofia, nauki o kulturze i religii
Opieka medyczna nad seniorami z punktu widzenia opiekunów

Starzenie się społeczeństwa w świecie kultury zachodniej, kreuje wiele palących wyzwań, szczególnie w zakresie ochrony zdrowia i opieki medycznej. Z jednej strony pojawia się wiele oczekiwań w zakresie szerokiej dostępności zaawansowanych metod leczenia, zapewniających poprawę zdrowia i podniesienie jakości życia, bez cierpienia i bólu. Z drugiej jednak strony naturalnemu procesowi starzenia towarzyszy zjawisko pojawiania się chronicznych chorób, opornych na leczenie i tworzących nieuchronne sytuacje uzależnienia osób starych od ich opiekunów. Pomiędzy lekarzami nie ma konsensusu co do tego, jak długo i w jaki sposób kontynuować leczenie, szczególnie  przypadku tych przewlekłych chorób typowych dla wieku starczego. Te zjawiska powodują, że leczenie może okazywać się nadmiernie inwazyjnym (wręcz uporczywym), a pozytywne efekty samego leczenia na poziomie somatycznym, są osłabiane przez obniżająca się jakość życia.

Czasopismo: Humanistyka i Przyrodoznawstwo
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: filozofia, nauki o kulturze i religii
Rytuały jako praktyki pamięci zbiorowej (wybrane problemy transmisji pokoleniowej)

W artykule podjęto problematykę znaczenia rytuałów jako praktyk pamięci zbiorowej. Rytuały stanowią istotny wymiar pamięci przeszłości, a zarazem pas transmisyjny w podtrzymywaniu ciągłości pokoleniowej. Na płaszczyźnie empirycznej odwołano się do wybranych rezultatów badań socjologicznych, dotyczących rytuałów upamiętniania oraz obrzędów o charakterze patriotycznym, w których obok sacrum świeckiego niejednokrotnie pojawia się sacrum religijne, wzmacniające ich znaczenie. Podstawą refleksji były rezultaty badań własnych, przeprowadzonych wśród młodzieży maturalnej oraz jej rodziców pod koniec pierwszej dekady XXI wieku, oraz aktualnych badań ogólnopolskich.

Czasopismo: Humanistyka i Przyrodoznawstwo
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: filozofia, nauki o kulturze i religii
„Tata zaangażowany” – współczesny model ojcostwa na podstawie wybranych blogów parentingowych

Jednym z najważniejszych narzędzi, za pomocą których uczniowie pierwszej klasy szkoły podstawowej poznają świat, są podręczniki szkolne. Informacje zdobyte w okresie dojrzewania mogą silnie oddziaływać na poglądy o rzeczywistości prezentowane na późniejszych etapach życia.  Niniejszy artykuł stanowi próbę analizy japońskich podręczników w kontekście zawartego w nich wizerunku męskości. Za materiał badawczy posłużyły książki wykorzystywane od 2015 roku w pierwszym semestrze nauki. Jak pokazują wyniki analizy, obraz męskości zawarty w badanych podręcznikach opiera się przede wszystkim na takich cechach jak rodzinność i opiekuńczość. Ukazany jest zatem nowy wzorzec męskości, który stoi w opozycji do tradycyjnego wizerunku reprezentowanego przez figurę zapracowanego salarymana.

Czasopismo: Humanistyka i Przyrodoznawstwo
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: filozofia, nauki o kulturze i religii
Męczennica – roślina użytkowa i symboliczna

Męczennica to bardzo interesujący rodzaj roślin obecny w wielu sferach życia człowieka. Męczennice pochodzą z tropikalnych regionów obu Ameryk, obecnie niektóre z jej gatunków hodowane są w ciepłych regionach całego świata. Poszczególne gatunki uprawiane są ze względu na jadalne owoce, ze względów leczniczych czy ozdobnych. Nie sposób pominąć również znaczenia męczennicy w kulturze – badacze chrześcijańscy dopatrzyli się w elementach jej budowy morfologicznej narzędzi Męki Pańskiej. W niniejszej pracy przedstawiono historię odkrycia rośliny dla Europejczyków, charakterystykę rodzaju, elementy ekologii (mimikra), właściwości lecznicze, przegląd najczęstszych gatunków oraz znaczenie rośliny w symbolice chrześcijańskiej.

Czasopismo: Humanistyka i Przyrodoznawstwo
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: filozofia, nauki o kulturze i religii
Wstęp do metafizyki Stanisława Ignacego Witkiewicza

Autor niniejszego artykułu omawia Witkiewiczowskie pojęcie metafizycznej implikacji, spekulatywny charakter metafizyki wynikający z używania eksperymentów myślowych, metodę metafizycznej dedukcji pojęć, zadania metafizyki, stosunek metafizyki do badań empirycznych, stosunek metafizyki do nauki, krytykę fizykalizmu, stanowisko monadologiczne.

Czasopismo: Humanistyka i Przyrodoznawstwo
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: filozofia, nauki o kulturze i religii
„W przestrzeń bezgraniczną marzeniem mknę skrzydlatem…”. O przestrzeni w wybranych lirykach Zdzisława Dębickiego

Poetycka twórczość Zdzisława Dębickiego (1871‒1931) to przykład pisarstwa korzystającego z różnych poetyk, co przejawiało się w wielorakim charakteryzowaniu składających się na nią przestrzeni. Autor Nocy bezsennych, uważany za poetę minorum gentium, umiejętnie wykorzystywał literackie dokonania ówczesnych poetów, powołując do istnienia obszary, pełniące jednocześnie funkcję ekspresji własnej podmiotowości artystycznej. Czytanie liryków Dębickiego pozwala na zestawienie intymnych zwierzeń podmiotu lirycznego z ogołoconą z bogactwa opisu pustą przestrzenią. Przestrzeń, jako jedna z kategorii epistemologiczno-ontologicznych, nie jest dla poety jedynie narzędziem służącym tworzeniu atrakcyjnego obrazka, ale przede wszystkim stanowi asumpt do dociekań poznawczych.

Czasopismo: Humanistyka i Przyrodoznawstwo
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: filozofia, nauki o kulturze i religii
Muzyka jako stymulator rozwoju ruchowego dziecka w wieku przedszkolnym

Rozwój ruchowy dziecka jest nie tylko warunkiem prawidłowego funkcjonowania fizjologicznego,
ale i fundamentem rozwoju ogólnego dziecka. Jak wynika z przeglądu badań dokonanych
na łamach tekstu, zajęcia muzyczno-ruchowe prowadzone przez kompetentnych pedagogów
mogą wspomagać nie tylko rozwój ruchowy i muzyczny, ale i stanowić podstawę do harmonizacji
poznawczych, emocjonalnych i społecznych sfer rozwoju dziecka.

Czasopismo: Aspekty Muzyki
Dziedziny: nauki humanistyczne, sztuka
Dyscypliny: nauki o sztuce, sztuki muzyczne
Wybrane problemy współczesnego dzieciństwa w kontekście edukacji muzycznej

Edukacja muzyczna małego dziecka musi uwzględniać problemy charakterystyczne dla tego
okresu rozwojowego. Ważna jest historyczna perspektywa postrzegania dziecka i wynikające stąd
działania wychowawcze. Różnice w ujmowaniu wychowania zaznaczają się w zakresie określania
celu, a także relacji pomiędzy dorosłym a dzieckiem. Najważniejsze środowiska w rozwoju dziecka
to rodzina i szkoła. W tym okresie szczególnie ważną rolę odgrywa nauczyciel, który jest dla
dziecka wzorem osobowym.
W dzisiejszym świecie, nie sprzyjającym kulturze wyższej, konieczne jest jak najwcześniejsze
wprowadzanie dziecka w tę kulturę. Muzyka od dawna była włączana w edukację domową
i szkolną, poczynając od dzieci najmłodszych i elementarnych stopni nauczania. W obecnych czasach
dom i szkoła nie spełniają swoich funkcji w zakresie edukacji muzycznej. Nie ma jej lub jest
niewłaściwie prowadzona, szczególnie w zintegrowanym nauczaniu początkowym. Władze szkolne
nie doceniają znaczenia muzyki nie tylko w rozwoju muzycznym, ale także w rozwoju ogólnym
dziecka. Na to miejsce weszły mass media ze swoją ofertą bardzo niekorzystną dla muzycznego
rozwoju. Ważne jest rozbudzenie już w małych dzieciach potrzeb kulturalnych, które przekształcą
się w wewnętrzną motywację uczestnictwa w kulturze. Ma to kluczowe znaczenia dla pokoleniowego
przekazu wartości wyższych. Problemem wielkiej wagi jest przygotowanie odpowiednio
wykształconych nauczycieli do edukacji muzycznej, których brakuje w sposób dramatyczny.

Czasopismo: Aspekty Muzyki
Dziedziny: nauki humanistyczne, sztuka
Dyscypliny: nauki o sztuce, sztuki muzyczne
Wczesnoszkolna antyedukacja muzyczna

Autorka zbiera argumenty na rzecz wprowadzenia profesjonalnych nauczycieli muzyki
do klas I–III. Analizuje najnowszą podstawę programową: krytykuje infantylizację jej treści programowych,
wyraźną dominację banalnych zadań rytmicznych. Zwraca uwagę na całkowity brak
troski o kształtowanie czystej intonacji oraz ćwiczeń wpływających na rozwój słuchu muzycznego,
podkreśla znaczenie okresu krytycznego w rozwoju potencjalnych uzdolnień muzycznych. Prezentuje
wyniki najnowszych badań nad rzeczywistymi kompetencjami muzycznymi dzieci. Z badań
tych wyłania się bardzo niepokojący obraz: blisko 1/3 uczniów kończących pierwszy etap edukacji
w Polsce — to dzieci monotoniczne. Na przestrzeni ostatnich trzydziestu lat poziom kompetencji
muzycznych uczniów klas I–III wyraźnie się obniżył. Ta tragiczna sytuacja jest rezultatem
prowadzenia zajęć muzycznych przez nauczycieli edukacji wczesnoszkolnej, którzy nie tylko nie
posiadają żadnej wiedzy i umiejętności muzycznych, ale także — na co wskazują badania nad ich
stosunkiem do prowadzenia zajęć muzycznych — prowadzą je niechętnie. Autorka zwraca także
uwagę na fakt, że tylko w nielicznych krajach europejskich nauczyciele tzw. edukacji zintegrowanej
odpowiadają za rozwój muzyczny uczniów. W zdecydowanej większości państw europejskich
zajęcia muzyczne w klasach początkowych prowadzone są przez profesjonalnych muzyków.
Dlatego też, jej zdaniem, proponowane ostatnio przez R. Popowskiego, M. Grusiewicza i A. Sołtysik
rozwiązanie, które zyskało akceptację Polskiej Rady Muzycznej, nie przyniesie zadowalających
rezultatów. Lansowany wariant zakłada, że zajęcia w klasach I–III mają prowadzić nauczyciele
muzyki przy wsparciu nauczycieli wczesnej edukacji. Autorka zwraca uwagę na brak
podstaw ekonomicznych do wprowadzenia tego projektu oraz przyjęcie dość kuriozalnych założeń,
w myśl których to nauczyciel muzyk miałby być jednocześnie edukatorem dzieci i korepetytorem
ich nauczycieli. Jej zdaniem jedynie słusznym rozwiązaniem jest powierzanie zajęć muzycznych
wyłącznie profesjonalnie przygotowanym nauczycielom muzyki. W przeciwnym razie
problemy z wczesnoszkolną antyedukacją muzyczną będą się nasilać.

Czasopismo: Aspekty Muzyki
Dziedziny: nauki humanistyczne, sztuka
Dyscypliny: nauki o sztuce, sztuki muzyczne
Kompetencje emocjonalne dziecka i ich wzmacnianie poprzez aktywności muzyczno-ruchowe

Prawidłowe funkcjonowanie człowieka we współczesnym świecie uwarunkowane jest szeregiem
kompetencji psychofizycznych, których rozwój przebiega przez całe życie, jakkolwiek etap
dzieciństwa jest tym, który w najwyższym stopniu decyduje o późniejszych przemianach, jakie
dokonują się w dorosłości. Kompetencje emocjonalne, wśród których wyróżniamy: świadomość
własnego stanu emocjonalnego, zdolność dostrzegania cudzych emocji, umiejętność używania
słownictwa związanego z emocjami, odczuwanie empatii oraz zdolność do prawidłowej ekspresji
emocjonalnej, stanowią fundament w procesie socjalizacji i zrozumienia samego siebie. Muzyka
traktowana jako środek do wywoływania w człowieku różnych reakcji emocjonalnych, w połączeniu
z tekstem literackim, staje się najbardziej naturalną drogą do pogłębiania kompetencji emocjonalnych
wyrażonych językiem w kontekście rozwoju dziecka w młodszym wieku szkolnym. Wykorzystanie
działań muzyczno-ruchowych w edukacji emocjonalnej, językowej i etycznej sprzyja
swobodnej ekspresji i pełniejszemu doświadczaniu i przeżywaniu podejmowanych kwestii.
Artykuł zarysowuje tematykę emocji i kompetencji emocjonalnych dziecka, a także prezentuje
ogólne spojrzenie na kwestię wzmacniania kompetencji emocjonalnych dziecka w młodszym
wieku szkolnym poprzez aktywności muzyczno-ruchowe. Akcentuje zasadność takiego podejścia,
odwołując się do badań z korelacji muzyki i emocji w odniesieniu do neuroestetyki muzyki.
Zarys działań metodyczno-pedagogicznych jest wstępem do programu metodycznego stworzonego
na potrzeby większego badania naukowego.

Czasopismo: Aspekty Muzyki
Dziedziny: nauki humanistyczne, sztuka
Dyscypliny: nauki o sztuce, sztuki muzyczne
Miłosz Magin i jego muzyka fortepianowa

Miłosz Magin był znakomitym polskim pianistą i kompozytorem XX wieku. Urodził się
6 lipca 1929 roku w Łodzi, studiował w Warszawie fortepian u Margerity Trombini-Kazuro
(dyplom z wyróżnieniem w 1954) i kompozycję u Jana Maklakiewicza i Kazimierza Sikorskiego
(dyplom z wyróżnieniem w 1957). Otrzymał wyróżnienie w Konkursie Chopinowskim w Warszawie
(1955), był laureatem Konkursów Pianistycznych w Paryżu (1955 i 1957) i Lizbonie (1957).
W latach 1957–1960 mieszkał w Portugalii (Sintra), koncertował w Lizbonie i Londynie. W 1960
roku osiadł na stałe w Paryżu. Koncertował z dużym powodzeniem w Europie, ZSRR, Afryce,
Ameryce Południowej. W 1963 roku uległ wypadkowi samochodowemu, co przerwało jego karierę
pianistyczną na kilka lat. Od 1968 roku ponownie koncertował i nagrywał (dla firmy DECCA
nagrał prawie wszystkie utwory Chopina). W niewielkim zakresie zajmował się pracą pedagogiczną.
Od 1985 roku odbywa się w Paryżu co dwa lata Międzynarodowy Konkurs Pianistyczny
im. Miłosza Magina, propagujący muzykę polską i francuską.
Dorobek kompozytorski Magina obejmuje około 50 utworów: 26 utworów fortepianowych
(m.in. 4 koncerty fortepianowe, 2 utwory koncertowe z orkiestrą, 4 sonaty, suity, cykle miniatur,
utwory dla dzieci), 14 utworów orkiestrowych (m.in. 5 koncertów na różne instrumenty poza fortepianem,
balet Bazyliszek, dwie symfonie, suity), 6 utworów kameralnych (na skrzypce, klarnet
i wokalne). Język muzyczny Magina jest indywidualny i oryginalny, ale widoczne są wpływy muzyki
polskiej (folklor), muzyki francuskiej (śpiewność, kolorystyka) i muzyki Chopina (harmonika,
faktura). Wiele jego utworów fortepianowych zostało wydanych przez wydawnictwo Editions
Concertino w Paryżu.
Miłosz Magin zmarł nagle 4 marca 1999 roku na wyspie Bora Bora podczas Festiwalu Chopinowskiego
odbywającego się na Tahiti (Polinezja Francuska). Został pochowany na cmentarzu
Père-Lachaise w Paryżu bardzo blisko grobu Chopina.

Czasopismo: Aspekty Muzyki
Dziedziny: nauki humanistyczne, sztuka
Dyscypliny: nauki o sztuce, sztuki muzyczne
Podstawy rozwijania muzykalności dziecka — implikacje dla edukacji

Celem niniejszego opracowania jest prezentacja podstaw rozwijania muzykalności dziecka.
W tekście wychodzę od omówienia głównych cech rozwojowych muzykalności, po czym omawiam
najnowsze opisane w literaturze badania nad mózgiem, wyznaczające działania edukacyjne
i przechodzę do prezentacji implikacji dla rozwijania muzykalności dziecka w okresie wczesnego
i średniego dzieciństwa. Opis cech muzykalności dziecka uporządkowany jest tu według poszczególnych
sfer rozwoju muzycznego uznanych jako główne składowe zdolności muzycznych
(tu: muzykalności), a zatem cechy rozwoju percepcyjnego, cechy rozwoju pojęciowego, cechy rozwoju
afektywnego oraz cechy rozwoju wokalnego i motorycznego. W tym fragmencie prezentuję
też narzędzie badawcze Joanne Rutkowski: Miarę Rozwoju Głosu Śpiewaczego (Singing Voice
Development Measure). W części pt. Z badań nad mózgiem przedstawiam wybrane, ważne dla edukacji
muzycznej doniesienia z badań nad mózgiem, zwracając przy tym uwagę na funkcjonujące
mity o roli mózgu oraz nieporozumienia wśród badaczy dotyczące błędnego rozumienia terminów
okres krytyczny i okres optymalny w rozwoju. W ostatnim fragmencie koncentruję się na implikacjach
płynących z badań dla kierowania aktywnością muzycznej dziecka w zakresie: słuchania,
gry na instrumencie, śpiewania i ruchu przy muzyce. Tekst kończy się konkluzją na temat roli
mózgu i nauczyciela w edukacji muzycznej i rozwoju muzykalności dziecka.

Czasopismo: Aspekty Muzyki
Dziedziny: nauki humanistyczne, sztuka
Dyscypliny: nauki o sztuce, sztuki muzyczne