rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Zastosowanie balneoterapii w leczeniu dzieci w wieku przedszkolnym

Naturalne metody lecznicze są na równi traktowane z medycyną konwencjonalną, a wręcz z nią konkurują. Balneologia jest jedną z najstarszych gałęzi medycyny. Coraz częściej mówi się o renesansie balneologii ze względu na panujący trend powrotu do natury. W medycynie XXI wieku powinno dominować holistyczne podejście do pacjenta, a stosowanie metod balneologicznych w procesie leczenia jest tego dowodem. Balneoterapia wykorzystuje wody mineralne, peloidy i gazy do zabiegów balneologicznych, z których najważniejsze to kąpiele lecznicze, kuracja pitna, inhalacje i irygacje. W tym rodzaju fizjoterapii woda jest elementem leczniczym, poprawiającym stan zdrowia.
Celem pracy było określenie stopnia popularności zastosowania naturalnych metod leczenia. Badaniem objęto 149 dzieci (67 dziewcząt i 82 chłopców) w wieku 3–6 lat z przedszkoli województwa małopolskiego. Do najpopularniejszych zabiegów z zakresu balneoterapii należą inhalacje. Bardzo ważnym elementem popularyzacji naturalnych metod leczniczych, a wśród nich zabiegów balneologicznych jest uświadomienie rodzicom, opiekunom dzieci i młodzieży takiej potrzeby. Należy podkreślać bardzo dobrą tolerancję tego typu zabiegów, brak działań niepożądanych, łatwość dostępu oraz niski nakład finansowy przy stosunkowo dużym stopniu korzyści wynikających z ich stosowania.

Czasopismo: Medycyna Ogólna i Nauki o Zdrowiu
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o zdrowiu
Metaboliczne efekty nadmiernego spożycia fruktozy z dietą

Pod koniec 2011 roku Organizacja Narodów Zjednoczonych ogłosiła, iż pierwszy raz w historii ludzkości choroby niezakaźne stały się większym zagrożeniem dla zdrowia ludzkości niż choroby infekcyjne. Wśród chorób niezakaźnych wymieniono m.in. choroby układu krążenia, które są związane bezpośrednio z zaburzeniami metabolicznymi takimi jak otyłość, cukrzyca typu 2 oraz zespół metaboliczny.
W ostatnich dekadach doszło do zmiany nawyków żywieniowych wśród ludzi. Przeciętna dieta stała się bogatsza w energię, nasycone kwasy tłuszczowe czy cukry proste. WHO zaleca, aby energia pochodząca z cukrów dodanych stanowiła nie więcej niż 10% całkowitego dziennego spożycia energii. Inne zalecenia sugerują ograniczenie konsumpcji cukrów prostych do 5% ogólnej kaloryczności diety. Z kolei American Heart Association zaleca zmniejszenie spożycia cukrów dodanych. Rozsądna górna granica dziennego spożycia cukrów dodanych dla większości kobiet wynosi 100 kalorii, a dla większości mężczyzn – 150 kalorii.
Głównym źródłem cukrów prostych dodawanych do żywności są napoje, desery, płatki śniadaniowe i cukierki, słodzone zazwyczaj syropem glukozowo-fruktozowym, co wymaga oceny wpływu fruktozy, spożywanej w różnych ilościach, na organizm.
Niniejsza praca przedstawia dostępne dane na temat metabolicznych skutków nadmiernego spożycia fruktozy, co może być przydatne dla lekarzy praktyków.

Czasopismo: Medycyna Ogólna i Nauki o Zdrowiu
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o zdrowiu
Oral history w badaniu najnowszej historii politycznej – garść refleksji (na dwóch przykładach)

Punktem wyjścia artykułu stały się dwa doświadczenia autora ze źródłami ustnymi – zupełnie różnej proweniencji. Pierwsze to łącznie kilkadziesiąt godzin nagrań relacji kilkunastu opozycjonistów, członków podziemnego Niezależnego Zrzeszenia Studentów na Uniwersytecie Warszawskim w latach 1982–1989. Z kolei drugie to niespodziewana „spowiedź” człowieka z drugiej strony barykady: Edmunda Łebka, funkcjonariusza Urzędu Bezpieczeństwa jeszcze z lat 40. XX w., który miał na sumieniu ludzkie życie. Wykorzystując te przykłady, autor dzieli  się kilkoma refleksjami związanymi z zastosowaniem oral history w badaniach nad najnowszymi dziejami politycznymi Polski. Zderzenie konkretnej pracy badawczej z teorią i metodologią historii mówionej pozwala dostrzec korzyści i niebezpieczeństwa związane z wykorzystywaniem tego typu źródeł.

Czasopismo: Wrocławski Rocznik Historii Mówionej
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: historia
Analiza zastosowanych terapii empirycznych w leczeniu VAP spowodowanego przez Acinetobacter baumannii

Cel pracy. Celem pracy była analiza szczepów A. baumannii, wyizolowanych z próbek szpitalnych z BAL od pacjentów z objawami VAP, hospitalizowanych w Oddziale Intensywnej Terapii (OIT) w szpitalu w Radomiu w latach 2012–2014. Dokonano oceny częstości występowania i wrażliwości na leki tych niefermentujących pałeczek oraz porównano algorytm postępowania przeciwbakteryjnego u chorych z obowiązującymi rekomendacjami.
Materiał i metody. Badanie zrealizowane w okresie od 1 stycznia 2012 roku do 31 grudnia 2014 roku, które przeprowadzono w OIT u chorych z rozpoznaniem VAP, miało charakter retrospektywny. Przeanalizowano czynniki obciążające pacjentów, od których izolowano A. baumannii.
Wyniki. Przeprowadzono badania u 755 pacjentów z podejrzeniem VAP. U 141 pacjentów z potwierdzonym VAP wyhodowano A. baumannii. Ponadto wśród badanej grupy u 34 osób wyizolowano A. baumannii oraz dodatkowo drugi gatunek innego typu, uważany za czynnik etiologiczny biorący udział w koinfekcji. Znaczna część szczepów A. baumannii wyróżniała się wysoką opornością (> 90%) na wybrane antybiotyki. Analiza zastosowanego leczenia empirycznego wykazała poziom trafności terapii wobec A. baumannii we wczesnym VAP w 31%, a dla pozostałych gatunków w 57%, podczas gdy w późnym VAP trafność terapii wobec A. baumannii wyniosła 11%, a dla gatunków powodujących koinfekcję – 24%. U chorych z wczesnym rozpoznaniem VAP po celowanym leczeniu antybiotykami poprawa stanu klinicznego wystąpiła u 35% pacjentów, natomiast u chorych z późnym VAP – u 61% chorych.
Wnioski. W przeprowadzonym badaniu zaobserwowano zakażenia wywołane przez wielooporne A. baumannii u chorych z VAP, co należy wziąć pod uwagę przy wyborze empirycznego leczenia antybiotykowego. Jednocześnie należy uwzględnić lokalne wzorce oporności wielolekoopornych Gram-ujemnych pałeczek powodujących koinfekcje w VAP w leczeniu empirycznym.

Czasopismo: Medycyna Ogólna i Nauki o Zdrowiu
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o zdrowiu
Wybrane aspekty funkcjonowania seksualnego studentów

Wprowadzenie i cel pracy. Z badań epidemiologicznych wynika, że 43% kobiet i 46% mężczyzn spełnia kryteria zaburzeń seksualnych. Etiologia zaburzeń seksualnych jest wieloczynnikowa. Uwzględnia czynniki biologiczne, psychiczne i społeczne. 
Celem pracy była ocena poziomu funkcjonowania seksualnego młodych kobiet i mężczyzn oraz ich ocena w odniesieniu do wybranych zmiennych (wieku, miejsca zamieszkania, roku studiów i sytuacji materialnej).
Materiał i metoda. Badaniem, które przeprowadzono w okresie od października 2014 roku do czerwca 2015 roku, objęto studentów Podhalańskiej Państwowej Wyższej Szkoły Zawodowej w Nowym Targu oraz studentów Śląskiego Uniwersytetu Medycznego w Katowicach, w wieku między 18. a 25. rokiem życia, łącznie 1269 osób. Badanie zostało przeprowadzone metodą sondażu diagnostycznego z wykorzystaniem techniki ankietowej. Narzędzia badawcze stanowiły: samodzielnie opracowany kwestionariusz badawczy, Indeks Funkcji Seksualnych Kobiet (FSFI) oraz Indeks Funkcji Seksualnych Mężczyzn (IIEF).
Wyniki. Większość respondentów zainicjowała życie seksualne. Dysfunkcje seksualne stwierdzono u 19,69% kobiet i 34% mężczyzn. Wykazano, że kobiety deklarujące bardzo dobrą sytuację materialną uzyskały najwyższą średnią punktację skali FSFI (30,61 ± 3,29). Zależności takiej nie wykazano w grupie mężczyzn. Stwierdzono natomiast istotną statystycznie zależność między liczbą punktów uzyskaną w skali IIFE a wiekiem badanych mężczyzn (p=0,04).
Wnioski. Dysfunkcje seksualne częściej dotyczą mężczyzn niż kobiet. Funkcjonowanie seksualne mężczyzn dodatnio koreluje z wiekiem. U kobiet funkcjonowanie seksualne pozytywnie koreluje z rokiem studiów oraz ich sytuacją materialną.

Czasopismo: Medycyna Ogólna i Nauki o Zdrowiu
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o zdrowiu
Znaczenie fizjoterapii w prewencji i leczeniu odleżyn u pacjentów po udarze mózgu

Wstęp. Odleżyny są poważnym powikłaniem u pacjentów po udarze mózgu. Częstość ich występowania waha się od 1,7 do 2,6%. Obecność odleżyn stanowi czynnik utrudniający rehabilitację oraz mogący powodować pogorszenie stanu pacjenta. Prognozy epidemiologiczne wskazujące na zwiększenie liczby chorych z udarem mózgu zmuszają do poszukiwania nowych standardów postępowania w celu zmniejsza ryzyka występowania tego groźnego powikłania. Odleżynom towarzyszy ból, zakażenia oraz martwica, które przyczyniają się do opóźnienia i utrudnienia rehabilitacji, a to wydłuża czas hospitalizacji i zwiększa koszty leczenia. Skłania to do wnikliwej analizy przyczyn, czynników predykcyjnych, jak również nowego podejścia do leczenia odleżyn, w którym szczególną rolę pełni fizjoterapia.
Cel pracy. Celem artykułu jest prezentacja dostępnych metod fizjoterapii, które mogą zostać zastosowane w prewencji i/lub leczeniu odleżyn.
Podsumowanie. Występowanie odleżyn znacznie ogranicza szybkie zastosowanie skutecznej rehabilitacji neurologicznej. Konieczne jest zatem opracowanie schematów działania usprawniającego zapobiegającego powstawaniu odleżyn oraz przyśpieszającego ich gojenie, szczególnie w obliczu szerokiego spektrum środków, jakimi dysponuje współczesna rehabilitacja. Stosowanie różnych metod fizjoterapii w leczeniu odleżyn zmniejsza koszty leczenia w porównaniu do terapii opartych tylko na stosowaniu specjalistycznych opatrunków wykorzystywanych w leczeniu ran.

Czasopismo: Medycyna Ogólna i Nauki o Zdrowiu
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o zdrowiu
Narażenie na hałas załóg karetek pogotowia ratunkowego uczestniczących w akcjach ratowniczych - badania wstępne

Cel pracy. Hałas w kabinach karetek pogotowia ratunkowego, które uczestniczą w akcjach ratowniczych może negatywnie wpływać na jakość i precyzję czynności medycznych wykonywanych przez ratowników, jak również prowadzić do ich trwałych ubytków słuchu. Celem badań była ocena narażenia na hałas załóg karetek pogotowia ratunkowego, jadących z włączonymi sygnałami dźwiękowymi do akcji ratowniczych.
Materiał i metody. Pomiary poziomów dźwięku przeprowadzono w czterech ambulansach pogotowia ratunkowego marki Volkswagen LT 35 z użyciem miernika poziomu dźwięku typu SON-50 firmy SONOPAN. W badaniach uwzględniono dwa rodzaje modulacji sygnałów dźwiękowych (nazywanych „wilk” i „pies”) najczęściej używanych przez załogi karetek. Aby określić warunki akustyczne w pojazdach uprzywilejowanych – karetkach pogotowia ratunkowego, zmierzono poziom ekspozycji na hałas odniesiony do 8-godzinnego dnia pracy LE x 8 h, maksymalny poziomu dźwięku LAmax oraz szczytowy poziom dźwięku C LCPk. Poziomy ekspozycji na hałas mierzono zarówno w przedziale medycznym, jak i w kabinie kierowcy.
Wyniki. Badania wstępne wykazały, że poziomy hałasu wytwarzanego przez generatory dźwięku zarówno dla modulacji „wilk”, jak i „pies”, w przedziale medycznym, jak i w kabinie kierowcy, były znacznie wyższe od poziomów tła. Nie stwierdzono natomiast istotnych różnic statystycznych w zmierzonych poziomach hałasu między tymi dwiema modulacjami. Szczytowe poziomy dźwięku C LCPk wynosiły 106–110 dB.
Wnioski. Wysokie poziomy hałasu zarejestrowane w karetkach pogotowia ratunkowego, które uczestniczyły w akcjach ratowniczych, mogą utrudniać pracę ratowników podtrzymujących życie i zdrowie przewożonych pacjentów, a także obniżać koncentrację kierujących tymi pojazdami oraz wpływać na bezpieczeństwo przewożonych osób.

Czasopismo: Medycyna Ogólna i Nauki o Zdrowiu
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o zdrowiu
Mapa układu nerwowego w mózgu a bóle fantomowe

Każda współczesna maszyna wyposażona jest w szereg czujników. Mają one precyzyjnie określone miejsca, w którym są instalowane. Celem pracy jest rozpoczęcie dyskusji na temat tego, czy podobny mechanizm istnieje w mózgu i dotyczy nocyreceptorów. Zjawisko bólów fantomowych jest wciąż nie w pełni rozwiązaną zagadką medycyny. Poznana jest ich przyczyna, schemat ich działania, ale wciąż nie jest to zjawisko w pełni zrozumiane. Wiadomo, że bóle fantomowe pobudzają te same obszary mózgu, które odpowiedzialne są za percepcję fizycznego bólu. Nie wyjaśniono do tej pory natury tego zjawiska. Na chwilę obecną ludzki mózg został zbyt słabo poznany, by stwierdzić, czy bóle fantomowe są fizyczną odpowiedzią na bodziec, czy też ich przyczyna leży w psychice. Badania dowodzą, że odczuwanie bólów fantomowych spada wraz z czasem, który upłynął od amputacji, co może sugerować reorganizację struktur mózgu. Do niedawna uważano, że komórki nerwowe nie mogą się regenerować. Obecny stan wiedzy stwierdza, że jednak jest to możliwe. Prowadzone badania stwierdzają, że DNA może być nośnikiem nieograniczonej liczby danych. Połączenie tych dwóch faktów skłania do zastanowienia się, czy nie istnieje w mózgu bardzo dokładna mapa układu nerwowego z dokładnym adresem każdej komórki nerwowej, w szczególności zakończeń nerwowych, odpowiedzialnych za odczuwanie bólu, co byłoby zjawiskiem analogicznym do czujników w przypadku maszyn. W takim kontekście w przypadku odcięcia kończyny mechanizm produkcji komórek wciąż kierowałby nowopowstałe komórki nerwowe w miejsce w odjętej kończynie, lecz z uwagi na fizyczny brak miejsca docelowego, byłyby one losowo lokowane w inne części ciała. W takim przypadku bóle fantomowe byłyby odzwierciedleniem rzeczywistych sygnałów, czego potwierdzeniem byłoby pobudzenie obszarów mózgu odpowiedzialnych za percepcję bólu. Sygnał interpretowany zostałby jako właściwy dla nieobecnej kończyny, lecz mający zupełnie inne miejsce pobudzenia.

Czasopismo: Medycyna Ogólna i Nauki o Zdrowiu
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o zdrowiu
Multimodalność jako narzędzie perswazji w nowej ewangelizacji i katechizacji (na przykładzie vloga „Mocno stronniczy” ojców Adama Szustaka i Tomasza Nowaka)

Mediatyzacja doświadczenia religijnego przejawia się w stosowaniu wielu kodów semiotycznych. Zjawisko to, określane mianem multimodalności, omawiam na przykładzie vloga „Mocno stronniczy” zakonników – Adama Szustaka i Tomasza Nowaka. W cyklu tym wykorzystywane są rozmaite kody jako narzędzie perswazji, m.in. werbalny, graficzny, dźwiękowy i obrazowy. Zwiększają one retoryczną wartość przekazu, ponieważ służą nawiązaniu kontaktu z audytorium i zaangażowaniu go intelektualnie oraz emocjonalnie, a także tworzeniu etosu mówców.

Czasopismo: Res Rhetorica
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o komunikacji społecznej i mediach
Zawartość metali ciężkich w tuszach do tatuażu - ryzyko dla zdrowia

Wprowadzenie. Tatuaż stanowi jedną z najstarszych form ozdabiania ciała. Dawniej oznaczał przynależność plemienną, często był oznaką inicjacji religijnej, odwagi, siły lub też dorosłości. Obecnie tatuaż stał się częścią mody i kultury. Jego wykonanie polega na wprowadzaniu pod skórę niewielkiej ilości pigmentu, za pomocą jej nakłuwania. Do tatuowania stosuje się różne pigmenty, które w swoim składzie mogą zawierać m.in. metale ciężkie: antymon, arsen, chrom, kobalt, beryl, ołów, nikiel oraz nanocząsteczki, ftalany i węglowodory, które mogą oddziaływać szkodliwie na gospodarkę hormonalną, a niektóre z nich mają działanie kancerogenne.
Cel pracy. Celem pracy była analiza zawartości metali ciężkich w tuszach do tatuażu oraz narażenia osób tatuowanych na metale ciężkie, w zależności od zastosowanego koloru rysunku i pochodzenia tuszu.
Materiał i metody. Materiał badawczy stanowiło 10 próbek tuszów do tatuażu (5 czarnych i 5 kolorowych). Każdą z próbek zbadano pod kątem zawartości takich metali ciężkich jak: kadm, ołów, cynk, arsen, chrom oraz rtęć.
Wyniki. Wyniki badań wykazały duże zróżnicowanie stężeń metali ciężkich (Cd, Pb, Zn, Hg, As, Cr) w badanych próbkach tuszów do tatuażu. W tuszach koloru czarnego odnotowano najwyższe stężenie rtęci i chromu, w tuszu białym: kadmu, ołowiu i cynku, natomiast w zielonym – arsenu.
Wnioski. Przeprowadzone badania wskazują na znaczącą zawartość metali ciężkich w tuszach do tatuażu, która uzależniona jest od koloru i producenta tuszu. Tusze kolorowe zawierają kadm, ołów i arsen w większych stężeniach niż częściej stosowane tusze czarne. Wykorzystywanie tuszów kolorowych w większych ilościach (gęsty wzór i większa powierzchnia ciała nim pokryta) może stanowić ryzyko dla zdrowia.

Czasopismo: Medycyna Ogólna i Nauki o Zdrowiu
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o zdrowiu
Retoryczność newsów w polskich serwisach plotkarskich

Artykuł stanowi próbę odtworzenia sposobów adaptacji tradycyjnych środków retorycznych przez nadawców serwisów plotkarskich w Polsce. Na podstawie analizy literatury przedmiotu, szablonów graficznych portali oraz wybranych newsów zostają wydobyte powtarzalne działania komunikacyjne i charakterystyczne elementy stylistyczne, które pozwalają autorom przyciągać oraz podtrzymywać uwagę czytelników, dzięki czemu osiągane są zamierzone cele komunikacyjne i biznesowe. Z dotychczasowych badań wynika, że – poza lingwistycznymi i wizualnymi środkami wpływu – na odbiór newsów plotkarskich w istotny sposób oddziałuje również społeczna praktyka plotkowania, która obniża uważność odbiorców i zmienia ich oczekiwania względem prawdziwości przedstawianych wiadomości.

Czasopismo: Res Rhetorica
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o komunikacji społecznej i mediach
Krytyczne studia nad dyskursem mediów publicznych na przykładzie „Wiadomości” TVP 1

Opracowanie mieści się w nurcie badań dotyczących współczesnej propagandy. W badaniach wykorzystano podejście krytycznych studiów nad dyskursem oraz model zorganizowanej komunikacji perswazyjnej do analizy kategorii dyskursu stosowanych w przekazach telewizyjnego programu informacyjnego „Wiadomości” TVP 1 (w 2015 i 2019 roku). Dzięki analizie makrostruktur dyskursu określono strukturę tematyczną, w której dominuje polityka. Analiza mikrostruktur wykazała, że formy strategicznej komunikacji jednostronnej – perswazji – dominowały w przekazach „Wiadomości” w 2015 roku, formy niekonsensualnej komunikacji – propagandy – znalazły zaś szerokie zastosowanie w 2019 roku.

Czasopismo: Res Rhetorica
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o komunikacji społecznej i mediach
Stan odżywienia a skrócenie czynnościowe mięśni kończyn dolnych u 9–12 letnich dzieci

Cel pracy. Na świecie zauważa się wzrost liczby dzieci z nieprawidłowym stanem odżywienia. Zarówno niedobór masy ciała, jak i jej nadmiar jest zagrożeniem dla zdrowia najmłodszych nie tylko w tym okresie ontogenezy, ale również w dorosłości. Skrócenie czynnościowe mięśni często występujące u dzieci i młodzieży to zjawisko związane ze wzrostem sztywności pasywnej mięśni. Celem niniejszej pracy była ocena częstości występowania skrócenia czynnościowego mięśni kończyn dolnych u dzieci o różnym stanie odżywienia.
Materiał i metody. Badaniami objęto 227 dzieci w wieku 9–12 lat, uczęszczających do Szkoły Podstawowej w Wysokiem Mazowieckiem (woj. podlaskie). Przeprowadzono pomiary antropometryczne oraz testy czynnościowe mięśni kończyn dolnych: test Thomasa, test Patricka i test przykurczu mięśni kulszowo-goleniowych. Analizę otrzymanych danych przeprowadzono za pomocą testu t-studenta i testu chi-kwadrat w programie Statistica v. 12.0.
Wyniki. Dziewczęta istotnie częściej miały niedoborową masę ciała w stosunku do chłopców (p < 0,01), chłopcy natomiast w stosunku do dziewcząt częściej mieli nadmierną masę ciała (p < 0,01). Skrócenie czynnościowe mięśni kończyn dolnych znacząco częściej (p < 0,01) diagnozowano u chłopców niż u dziewcząt. Wykazano, iż wśród badanych dziewcząt stan odżywienia miał wpływ na występowanie skrócenia czynnościowego kończyn dolnych.
Wnioski. 1. Skrócenie czynnościowe mięśni kończyn dolnych częściej występuje u chłopców niż u dziewcząt. 2. Prawidłowa wartość wskaźnika BMI wpływa na spadek częstości występowania przykurczów mięśni kończyn dolnych zarówno u chłopców, jak i dziewcząt. 3. Należy zachęcać dzieci o nieprawidłowej masie ciała do uczestnictwa w zajęciach kompensacyjno-wyrównawczych.

Czasopismo: Medycyna Ogólna i Nauki o Zdrowiu
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o zdrowiu
Retoryczny patos w fotografiach nagrodzonych w konkursie Grand Press Photo w kategorii „Środowisko”

Fotografie nagrodzone w konkursie Grand Press Photo w kategorii „Środowisko” przyczyniają się do kształtowania świadomości społecznej odnośnie do współczesnych problemów i wyzwań ekologicznych. Analiza retoryczna wybranych fotografii i fotoreportaży dowodzi, że siła perswazyjna obrazu, użyta jako argument emocjonalny, może wpływać na kształtowanie opinii publicznej o stanie środowiska oraz zachęcać do podjęcia działań proekologicznych. Artykuł prezentuje rolę „strategicznej empatii”/„strategicznego współodczuwania” w procesie perswazji fotografii reporterskiej.

Czasopismo: Res Rhetorica
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o komunikacji społecznej i mediach
Dialektyka erystyczna jako sztuka unikania rozmówców nieadekwatnych

Celem artykułu jest pogłębiona interpretacja poglądów Arthura Schopenhauera w odniesieniu do „sporu erystycznego”, postrzeganego przez filozofa jako najbardziej rozpowszechniona odmiana dyskusji. Lektura „Eristische Dialektik. Die Kunst Recht zu Behalten”, “Zur Logik und Dialektik” i „Die Welt als Wille und Vorstellung” pozwala stwierdzić, że według Schopenhauera spór powinien być przede wszystkim istotny poznawczo, co wymaga spełnienia przez interlokutorów warunków wstępnych, dotyczących wiedzy, uczciwości i rzetelności. Fundamentalną zasadą sztuki dyskusji jest właściwy dobór współdyskutantów i konsekwentne unikanie rozmów z każdym, kto dyskutować nie potrafi (o ile o wyborze interlokutora można decydować). W tekście wskazano, że Schopenhauer najprawdopodobniej traktował zasadę unikania rozmówców nieadekwatnych jako dyrektywę ogólną, odnoszącą się do wszelkich typów sporów. Ta interpretacja skutkuje pytaniem o możliwe aplikacje przywołanej zasady we współczesnych dyskursach liberalno-demokratycznych.

Czasopismo: Res Rhetorica
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o komunikacji społecznej i mediach
Ideografy w polskich realiach? Krytyka ideograficzna Michaela Calvina McGee w polskiej perspektywie badawczej

Artykuł stanowi pierwsze w języku polskim omówienie „materialistycznej teorii retoryki” i „teorii ideografów” sformułowanych w latach 80. przez Michaela Calvina McGee. Streszczam w nim podstawowe założenia powyższych teorii, a na przykładzie ideografów ‹rodzina› i ‹tradycyjne wartości› pokazuję, w jaki sposób teorie McGee mogą być przydatne przy badaniu języka współczesnej polityki w Polsce.

Czasopismo: Res Rhetorica
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii