rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Depresja pooperacyjna u pacjentów po zabiegu pomostowania aortalno-wieńcowego (CABG) – przegląd literatury

Wstęp: Choroba niedokrwienna serca jest najczęstszą przyczyną śmierci na świecie. Życie pacjentów z defektami naczyń serca może uratować zabieg pomostowania aortalno-wieńcowego (ang. co-ronary artery bypass grafting; CABG). Wiąże się on jednak ze zwiększonym ryzykiem rozwoju depresji po operacji. Materiały i metody: Dokonano przeglądu prac dostępnych na platformie PubMed, opublikowanych po 2011 r., celem przedstawienia wyników najnowszych badań dotykających problematyki depresji po CABG, w tym prac opisujących: przebieg choroby, jej konsekwencje dla rokowań pacjenta oraz leczenie tego schorzenia. Wyniki: Depresja przed i po CABG dotyka 30–40% pacjentów, częściej kobiet. Powstała po zabiegu i nieleczona utrzymuje się wiele lat. Inaczej zachowuje się poziom lęku pacjentów, który to systematycznie obniża się po operacji. Badane są wskaźniki mogące korelować z wystąpieniem u pacjenta depresji pooperacyjnej, w tym: kortyzol, wysokoczułe białko C-reaktywne (ang. high sensitivity C-reactive protein; hsCRP) i biomarkery stresu oksydacyjnego. Występowanie depresji u pacjentów po CABG ma szereg negatywnych konsekwencji. Są to między innymi: słabsza odpowiedź na leczenie, większa szansa na nawrót choroby oraz zwiększona częstość readmisji i śmiertelność. Leczenie pacjentów z tym zaburzeniem polega na stosowaniu leków przeciwdepresyjnych (najczęściej SSRI – ang. selective serotonin reuptake inhibitor) i/lub różnego rodzaju psychoterapii, na czele z terapią poznawczo-behawioralną (ang. cognitive behavioral therapy; CBT). Wnioski: Depresja występująca po CABG obniża jakość życia i pogarsza rokowania pacjentów. Konieczne jest wczesne wykrywanie tego schorzenia po operacji oraz stosowanie leczenia, mając na uwadze zaburzenia ze strony kardiologicznej chorego.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Dlaczego młodzi lekarze nie chcą być chirurgami?

Cel: Narastające braki kadrowe w polskiej chirurgii skłaniają do stawiania następujących pytań: jakie są przyczyny niechęci polskich lekarzy stażystów i rezydentów do podjęcia szkolenia z tej dziedziny medycyny? Co można zrobić, aby zainteresować studentów oraz lekarzy stażystów specjalizacją z chirurgii ogólnej? Celem niniejszej pracy jest próba odpowiedzi na nie. Materiał i metody: Od 5 sierpnia do 30 grudnia 2019 r. przeprowadzono internetową ankietę wśród lekarzy stażystów oraz lekarzy rezydentów. W badaniu wzięło udział 2498 osób. Wyniki: Najbardziej istotną przyczyną wskazywaną przez młodych lekarzy obydwu płci była dysproporcja między poziomem wynagrodzenia a odpowiedzialnością za wykonywaną pracę. Inne najczęściej zgłaszane powody to: duża liczba nadgodzin, obciążenie fizyczne i psychiczne w pracy, a także strach przed niedopuszczaniem do zabiegów operacyjnych przez starszych kolegów. Wniosek: W związku z problemem starzejącej się polskiej kadry chirurgicznej oraz malejącej liczby młodych lekarzy zainteresowanych tą dziedziną medycyny konieczne jest wprowadzenie zmian w sposobie ich kształcenia.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Leczenie endowaskularne tętniaków prawdziwych i rzekomych tętnic trzewnych – ocena skuteczności i bezpieczeństwa w oparciu o obserwacje długoterminowe

Wstęp: Tętniaki tętnic trzewnych są rzadką patologią dotykającą 1% populacji ogólnej. Jednakże pęknięcie tętniaka jest stanem zagrożenia życia, obarczonym śmiertelnością od 10% do 25%, sięgającą aż 75% w przypadku kobiet w ciąży. Z tego powodu rozpoznanie i leczenie tętniaków tętnic trzewnych jest niezwykle ważne, w celu wczesnej prewencji pęknięcia. Cel: Ocena skuteczności i bezpieczeństwa leczenia tętniaków tętnic trzewnych przy pomocy różnych technik endowaskularnych, ze szczególnym uwzględnieniem: aspektów technicznych, powikłań i długoterminowych wyników leczenia. Materiały i metody: Leczeniu przezskórnemu poddano 60 chorych z tętniakami tętnic trzewnych z wykorzystaniem różnych technik, w tym: embolizacji endowaskularnej (coiling) (23), implantacji stentów (15), podania trombiny (7) i technik łączonych. W analizie prospektywnej uwzględniono: charakterystykę tętniaków, ich rozmiar i lokalizację, przebieg zabiegu, powikłania okołozabiegowe, sukces techniczny, 90- i 180-dniowe powodzenie leczenia i okres kontroli po zabiegu (embolizacja tętniaka, drożność tętnicy zaopatrującej i powikłania). Wyniki: Zabieg przeprowadzono u 57 z 60 osób. U 56 z 57 chorych udało się skutecznie zembolizować tętniaka. Odsetek powodzenia wyniósł 93,3% (56 z 60 przyjętych pacjentów). Sukces techniczny po pierwszym zabiegu stwierdzono w 82,4%, a po drugim – w 98,2% przypadków. Embolizacja przy wykorzystaniu stentów powlekanych okazała się najskuteczniejszą metodą. Poważne powikłania wystąpiły w 1,8% przypadków. Wnioski: Minimalnie inwazyjne leczenie endowaskularne tętniaków tętnic trzewnych cechuje się wysoką skutecznością i bezpieczeństwem. Dobre wyniki leczenia zależą od odpowiedniej oceny morfologii tętniaka i wyboru odpowiedniego dostępu tętniczego i techniki endowaskularnej.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Endoskopowa nekrozektomia pod kontrolą obrazu fluoroskopowego w trakcie drenażu przezściennego martwicy ograniczonej trzustki

Wstęp: Leczenie endoskopowe martwicy ograniczonej trzustki, podobnie jak inne metody leczenia małoinwazyjnego, ewaluowało na przestrzeni ostatnich lat. Cel: Celem pracy było określenie skuteczności i bezpieczeństwa endoskopowej nekrozektomii pod kontrolą obrazu fluoroskopowego w trakcie drenażu przezściennego objawowej martwicy ograniczonej trzustki. Materiały i metody: Dokonano retrospektywnej analizy 114 chorych z objawową martwicą ograniczoną trzustki, którzy byli leczeni endoskopowo w latach 2011–2016. Wyniki: Endoskopową nekrozektomię pod kontrolą obrazu fluoroskopowego w trakcie drenażu przezściennego przeprowadzono u 24/114 (21,05%) chorych. Średnia liczba procedur endoskopowych wynosiła 8,88 (3–27). Czynny drenaż martwicy trzustki był prowadzony średnio przez 40,1 (11–96) dni, zaś średnia liczba zabiegów endoskopowej nekrozektomii u jednego chorego wynosiła 6,54 (1–24). Dodatkowy drenaż przezskórny był prowadzony u dwóch osób. Powikłania endoterapii zaobserwowano u 9/24 (37,5%) pacjentów, natomiast sukces terapeutyczny osiągnięto u 23/24 (95,83%) chorych. Średni czas obserwacji wynosił 35 (18–78) miesięcy. Nawrót trzustkowego zbiornika płynowego stwierdzono u 4 pacjentów w trakcie obserwacji, natomiast średni czas pomiędzy zakończeniem endoterapii, a nawrotem zbiornika wynosił 19 (16–22) miesięcy. Nawrotowy trzustkowy zbiornik płynowy był leczony endoskopowo u trzech chorych, a chirurgicznie u jednego chorego. Długoterminowy sukces leczenia endoskopowego martwicy ograniczonej trzustki osiągnięto u 22/24 (91,67%) chorych. Wnioski: Endoskopowa nekrozektomia pod kontrolą obrazu fluoroskopowego w trakcie drenażu przezściennego jest skuteczną i bezpieczną metodą leczenia u wybranych chorych z martwicą ograniczoną trzustki.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Guzy stromalne pęcherzyka żółciowego: przegląd literatury

W praktyce klinicznej nieczęsto spotyka się guzy mezenchymalne pęcherzyka żółciowego. Rzadkością są również guzy stromalne (gastrointestinal stromal tumors; GIST) tego narządu. Wyżej wspomniane zmiany zazwyczaj pochodzą z komórek śródmiąższowych Cajala (ICC), pełniących funkcję rozrusznikową w przewodzie pokarmowym. Guzy stromalne mogą być łagodne lub złośliwe. Literatura na temat GIST pęcherzyka żółciowego ogranicza się jedynie do kilku studiów przypadków. W wyniku szczegółowej kwerendy indeksowanych publikacji uzyskano informacje na temat dziewięciu przypadków guza stromalnego tego narządu. W oparciu o dostępną literaturę, można twierdzić, że GIST pęcherzyka żółciowego występują z reguły u kobiet. Podczas prezentacji pacjenci zgłaszają zwykle ból w hipochondrium, któremu mogą, lecz nie muszą, towarzyszyć inne objawy zapalenia dróg żółciowych. Guzy stromalne pęcherzyka żółciowego zazwyczaj mają charakter złośliwy i wymagają radykalnego wycięcia chirurgicznego. Dane na temat leczenia wspomagającego po operacji oraz przeżywalności są ograniczone. Autorzy przedstawiają przegląd dostępnej literatury na temat tej rzadkiej patologii.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Częstość występowania różnych typów rozszczepów czaszkowo-twarzowych w jednym ośrodku w okresie 34 lat

Wstęp: Rozszczepy ustno-twarzowe są najczęstszą wadą wrodzoną w obrębie głowy i szyi. Cel: Celem niniejszej pracy jest przedstawienie i usystematyzowanie własnej grupy pacjentów z różnymi typami izolowanych rozszczepów ustno-twarzowych. Materiał i metody: Wykonano retrospektywne badanie w grupie 473 łódzkich pacjentów z rozszczepami ustno-twarzowymi. Wyniki: W analizowanej grupie było: 434 osób z rozszczepem wargi i/lub podniebienia, 28 z rozszczepem nosa i 11 z rzadkimi rozszczepami twarzy, według klasyfikacji Tessiera. Wnioski: W badanej grupie większość pacjentów to dzieci z typowymi rozszczepami wargi i/lub podniebienia. Rozszczepy nosa nie są tylko składową rozszczepów czaszkowo-twarzowych, ale mogą występować w formie izolowanej, jako wada pośrodkowa lub dotycząca skrzydła nosa. Przydatna może okazać się prosta obrazowa klasyfikacja, która przybliży podstawy patologii oraz ułatwi chirurgowi podjęcie decyzji co do planu operacyjnego.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Nerwiak (Schwannoma). Rzadko występujący guz trzustki

Wstęp: Nerwiak (łac.  schwannoma) to otorebkowany, wywodzący się z komórek Schwanna, mezenchymalny guz związany z otoczką nerwów. W związku z tym może pojawić się on w każdym miejscu w organizmie, gdzie przebiegają nerwy obwodowe. Najczęstsze jego lokalizacje to: głowa, szyja i kończyny. Po raz pierwszy guz wywodzący się z komórek Schwanna został opisany przez Stouta i Carsona w 1935 r. Nerwiaki trzustki to niezwykle rzadkie nowotwory. W literaturze anglojęzycznej do 2017 r. opisanych zostało 67 przypadków. Leczenie operacyjne jest najczęstszym sposobem terapii nerwiaków trzustki, a rokowania pooperacyjne są dobre. Opis przypadku: 63-letnia chora została przyjęta do Kliniki Chirurgii Gastroenterologicznej i Transplantacyjnej CSK MSWiA w Warszawie z powodu guza głowy trzustki. W wykonanej biopsji igłowej – zarówno pod kontrolą USG, jak i tomografii komputerowej (TK) – oraz otwartej biopsji zmiany w trzustce nie stwierdzono komórek nowotworowych w żadnym z pobranych materiałów. W badaniu TK jamy brzusznej uwidoczniono w rzucie wyrostka haczykowatego trzustki owalną zmianę wysoce podejrzaną o proces nowotworowy. Następnie poszerzono diagnostykę o badanie rezonansu magnetycznego (MRI) jamy brzusznej, w którym stwierdzono zaotrzewnowo masę guzowatą o charakterze grubościennej torbieli wypełnionej płynem. Pacjentka została zakwalifikowana do leczenia operacyjnego. 22 VIII 2017 r. wykonano pankreatoduodenktomię sposobem Whipple’a. W materiale przesłanym do badania histopatologicznego stwierdzono schwannoma capitis pancreatis. W praktyce chirurgicznej nerwiak dotyczący trzustki występuje niezwykle rzadko, ale w ośrodkach wykonujących dużą liczbę zabiegów operacyjnych w obrębie trzustki, taki przypadek może się zdarzyć.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Rak brodawkowaty wykryty przypadkowo w resztkowym miąższu tarczycy po totalnej tyroidektomii z powodu łagodnej choroby tarczycy przed dziesięcioma latami

Wstęp: Diagnostyka różnicowa zmiany w obrębie szyi, odpowiadającej rakowi brodawkowatemu tarczycy (PTC) po totalnej tyroidektomii, wykonanej z powodu łagodnej choroby tarczycy, może być prawdziwym wyzwaniem. Metody: Dziesięć lat po totalnej tyroidektomii z powodu nietoksycznego wola guzkowego, w obrębie szyi pacjentki przypadkowo wykryto miąższ tarczycy, mogący odpowiadać rakowi brodawkowatemu. Badanie histologiczne materiału z biopsji aspiracyjnej cienkoigłowej (FNPA) wyraźnie sugerowało PTC. Zmiana ta została usunięta chirurgicznie. Badanie jej wycinka wykazało klasyczny wariant PTC, łączący się z marginesem obwodowym. Pooperacyjnie zastosowano leczenie ablacyjne jodem promieniotwórczym. Wyniki: W dalszej obserwacji pacjentka nie prezentowała objawów nawrotu choroby. Po wycięciu tarczycy z powodu nienowotworowej choroby często pozostaje niewielka ilość miąższu tarczycy, przy czym ryzyko złośliwej transformacji jest znikome. Wnioski: W zmaganiach z chorobami rzadkimi istotna jest indywidualizacja terapii. Zdecydowaliśmy o usunięciu zmiany u pacjentki z następowym leczeniem ablacyjnym i osiągnęliśmy pomyślne wyniki.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Komórki macierzyste w leczeniu złożonych przetok okołoodbytniczych w przebiegu choroby Crohna

Leczenie przetok okołoodbytniczych w przebiegu choroby Crohna jest wymagające i obarczone wysokim odsetkiem niepowodzeń, co zmusza klinicystów do poszukiwania nowych, skuteczniejszych metod terapeutycznych. Jedną z takich opcji jest miejscowe zastosowanie mezenchymalnych komórek macierzystych pochodzących z tkanki tłuszczowej. Dzięki swojej multipotencjalności i wielokierunkowemu mechanizmowi działania wspomniane komórki stanowią obiecujące narzędzie małoinwazyjnego zaopatrywania złożonych przetok okołoodbytniczych, niereagujących na dotychczasowe leczenie, o dużej skuteczności i korzystnym profilu bezpieczeństwa. Niniejsza praca prezentuje aktualną wiedzę na temat mechanizmów działania i sposobu wykorzystania mezenchymalnych komórek macierzystych w leczeniu przetok okołoodbytniczych, a także wyniki skuteczności i bezpieczeństwa ich zastosowania w leczeniu okołoodbytniczej choroby Crohna na podstawie dostępnej literatury.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Częstość występowania niealkoholowej stłuszczeniowej choroby wątroby i hipercholesterolemii u chorych z kamicą pęcherzyka żółciowego poddawanych cholecystektomii laparoskopowej

Wstęp: Kamica żółciowa i niealkoholowa stłuszczeniowa choroba wątroby (NAFLD) często występują w populacji ogólnej i mają wspólne czynniki ryzyka pojawienia się. Dostępne są nieliczne publikacje ze sprzecznymi wynikami sugerującymi potencjalny związek między chorobami związanymi ze stylem życia. Złotym standardem w rozpoznaniu NAFLD pozostaje biopsja wątroby. Cel: Celem badania było: (1) określenie częstości występowania bezobjawowej NAFLD lub NASH w biopsji wątroby, (2) zbadanie związku hipercholesterolemii z NAFLD u pacjentów poddawanych laparoskopowej cholecystektomii (LC). Metody: Przeprowadzono prospektywne badanie obserwacyjne u pacjentów poddanych LC z powodu objawowej kamicy żółciowej w Klinice Chirurgii Ogólnej Podyplomowego Instytutu Edukacji i Nauki w Chandigarh w Indiach od 1 lipca 2013 r. do 31 grudnia 2014 r. U wszystkich osób wykonano: badanie ultrasonograficzne jamy brzusznej, oznaczenie triglicerydów w surowicy (TG), cholesterolu, cholesterolu lipoprotein o niskiej gęstości (LDL-C) i cholesterolu lipoprotein o dużej gęstości. Klinową biopsję wątroby uzyskano z wolnej krawędzi prawego płata wątroby w czasie LC. Wszystkie próbki biopsji były analizowane przez tego samego patomorfologa. Wyniki: Wśród 101 pacjentów objętych badaniem dyslipidemia występowała u 49,5%. Nie stwierdzono związku między NAFLD a stężeniem cholesterolu w surowicy, TG lub LDL-C (odpowiednio p = 0,428; 0,848; 0,371). NAFLD potwierdzono na podstawie biopsji wątroby u 21,8% osób, przy czym u żadnej nie zaobserwowano włóknienia ani marskości tego narządu w bioptacie. Po biopsji wątroby nie wystąpiły powikłania. Wnioski: Biopsja wątroby w czasie LC daje możliwość rozpoznania choroby wątroby na wczesnym i odwracalnym etapie. Badanie to jest: łatwe do wykonania, bezpieczne i ekonomicznie uzasadnione.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Sirt3 reguluje poziom aktywności mitochondrialnej naprawy DNA poprzez deacetylację NEIL1, NEIL2, OGG1, MUTYH, APE1 i LIG3 w raku jelita grubego

Rak jelita grubego (RJG) to jeden z najczęstszych nowotworów złośliwych. Jednym z czynników zwiększających ryzyko jego wystąpienia może być obniżona efektywność naprawy uszkodzeń DNA, zarówno jądrowego, jak i mitochondrialnego. Głównym mechanizmem naprawczym uszkodzeń oksydacyjnych jest system BER (w mitochondriach mtBER), którego kluczowe białka: NEIL1, NEIL2, OGG1, MUTYH, APE1 i LIG3 uzyskują pełną wydajność tylko przy odpowiednim poziomie acetylacji. Sirtuina 3 to białko kluczowe dla homeostazy mitochondrialnej, regulujące szereg procesów metabolicznych związanych przede wszystkim z kontrolą poziomu reaktywnych form tlenu. Ponieważ Sirt3 posiada aktywność acetylazy, może modulować poziom aktywności białek mtBER poprzez ich deacetylację. W przeprowadzonym badaniu wykazane zostało, iż analizowane białka NEIL1, NEIL2, OGG1, MUTYH, APE1 i LIG3 są substratem dla enzymatycznej działalności deacetylacyjnej Sirt3, co prowadzić może w konsekwencji do modulacji ryzyka wystąpienia RJG, a w komórkach rakowych może być potencjalnym celem terapeutycznym wzmacniającym działanie leków cytostatycznych.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Rekonstrukcje mikronaczyniowe nosa po rozległych resekcjach z powodu nowotworów złośliwych

Wstęp: Nos jest centralnym i prawdopodobnie najważniejszym narządem twarzy. Zabiegi rekonstrukcyjne tej okolicy wymagają od operatora dużej znajomości anatomii, z uwagi na trójwymiarowy kształt i różnorodność tkanek, które ją tworzą. Brak jest jednolitych standardów postępowania czy algorytmów po rozległych resekcjach. Materiały i metody: W latach 2010–2019 w Klinice Chirurgii Onkologicznej i Rekonstrukcyjnej leczonych z powodu rozległych nowotworów nosa było 48 pacjentów, którzy wymagali po zabiegach resekcyjnych zastosowania wolnych płatów mikronaczyniowych, celem funkcjonalnego i estetycznego zaopatrzenia struktur anatomicznych nosa. Wyniki: U 48 pacjentów do rekonstrukcji nosa zastosowano łącznie 92 wolne płaty mikronaczyniowe, w tym: płat promieniowy u 24 chorych, płat promieniowy z fragmentem kości promieniowej u 14 chorych, płat z małżowiny usznej u 16 chorych, połączenie płata promieniowego z płatem z małżowiny usznej u 7 chorych, podwójny płat z małżowiny usznej u 6 chorych, połączenie płata promieniowego z dwoma płatami z małżowiny usznej u 4 chorych. Całkowitą martwicę wolego płata zanotowano w 4 przypadkach, częściową u 6 chorych. Wnioski: Przedstawione powyżej techniki operacyjne z użyciem wolnych płatów mikronaczyniowych stanowią uznaną metodę postepowania leczniczego i powinny być stosowane w codziennej praktyce chirurga. Opisane w pracy metody z zakresu chirurgii rekonstrukcyjnej pozwalają na uzyskanie optymalnego efektu funkcjonalnego i estetycznego.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Chirurgiczne leczenie ostrego zapalenia pęcherzyka żółciowego u pacjentów otyłych

Wprowadzenie: Współczesna nauka i medycyna wchodzą w nową epokę. Na obecnym poziomie rozwoju technologicznego istnieją tysiące „nowych” problemów i schorzeń. O ile uprzednio znane schorzenia posiadały cechy pewnej odrębności, w trzecim tysiącleciu stajemy przed problemem złożoności i synergicznego oddziaływania znanych chorób. Problemem trzeciego tysiąclecia jest otyłość, która – jak wiadomo – stanowi główny czynnik rozwoju szeregu schorzeń przewlekłych [1–3]. Przy nadwadze i otyłości dochodzi do przesycenia żółci cholesterolem, co skutkuje wzrostem wskaźnika litogenności, a co za tym idzie – wzrostem częstości kamicy żółciowej; ten ostatni sięga w tym przypadku 50–60% [4]. U 20% pacjentów kamica żółciowa współistnieje z otyłością [5]. Otyłość jest więc jednym z czynników odpowiedzialnych za rozwój kamicy żółciowej i zapalenia pęcherzyka żółciowego [6]. Wystąpienie ostrego zapalenia pęcherzyka żółciowego stwarza największy problem u pacjentów z kamicą żółciową, zaś otyłość zwiększa ryzyko powikłań śródoperacyjnych w związku ze zmienną homeostazą i obniżoną objętością zapasową [7]. Retrospektywne zbadanie tego problemu [8] doprowadziło do sformułowania pytań odnośnie do możliwości wpływania na: przebieg choroby w okresie przedoperacyjnym, poprawę i aspekty techniczne zabiegu chirurgicznego wykonywanego u pacjentów z ostrym zapaleniem pęcherzyka żółciowego i otyłością. Znalezienie odpowiedzi m.in. na pytania z tej listy stało się głównym zamierzeniem niniejszego badania. Cel: Celem pracy było zbadanie i wybranie optymalnej metody chirurgicznej stosowanej u pacjentów z ostrym zapaleniem pęcherzyka żółciowego i otyłością. Materiał i metody: W badaniu wykorzystano analizę prospektywną, której poddano 67 przypadków pacjentów z rozpoznaniem ostrego zapalenia pęcherzyka żółciowego leczonych w Regionalnym Szpitalu Klinicznym w Kijowie w okresie od września 2018 r. do 1 marca 2020 r. U osób z ostrym zapaleniem pęcherzyka żółciowego wykonywano „tradycyjną” lub zmodyfikowaną cholecystektomię laparoskopową. Wyniki: Jak wykazała retrospektywna analiza, u pacjentów z ostrym zapaleniem pęcherzyka żółciowego i otyłością wykonywanie tradycyjnej cholecystektomii laparoskopowej jest technicznie trudne i kosztowne. Zaproponowano zmodyfikowaną procedurę cholecystektomii laparoskopowej, ułatwiającą i usprawniającą zabieg u pacjentów z ostrym zapaleniem pęcherzyka żółciowego i otyłością. Wykonywanie zmodyfikowanej cholecystektomii laparoskopowej zmniejszało czas trwania operacji o 9,01 ± 0,41 minut (p = 0,001; α = 0,05). Wnioski: Wykonywanie zmodyfikowanej cholecystektomii laparoskopowej zmniejszało czas trwania operacji o 9,01 ± 0,41 minut (p = 0,001; α = 0,05) i zapobiegało rozwojowi kwasicy metabolicznej (pH 7,39 ± 0,03 vs 7,30 ± 0,005, p = 0,001; α = 0,05, pCO2 5,05 ± 0,36 vs 6,03 ± 0,38, p = 0,02; α = 0.05), zmniejszając ryzyko nadkrzepliwości. Zmodyfikowana LHE jest skuteczna w przypadkach otyłości II i III stopnia (p = 0,001; α = 0,05).

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne