rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Trudności diagnostyczne w rozpoznaniu pierwszego rzutu idiopatycznego zespołu nerczycowego u dzieci

Cel pracy: Celem pracy była ocena trudności w rozpoznaniu pierwszego rzutu idiopatycznego zespołu nerczycowego, przeprowadzona na podstawie analizy początkowych objawów, wyników badań laboratoryjnych i towarzyszących schorzeń, oraz ocena wpływu czasu, jaki upłynął od wystąpienia objawów do ustalenia rozpoznania, na przebieg choroby i leczenie. Materiał: Uwzględniono dane 51 dzieci w wieku 4,89 ± 2,72 roku. U wszystkich analizowano początkowe objawy choroby/powód wykonania badania ogólnego moczu, czas od ich wystąpienia do ustalenia rozpoznania, choroby współistniejące. Przy przyjęciu do szpitala oceniano objawy kliniczne, wyniki badań laboratoryjnych oraz czas uzyskania remisji. Wyniki: U 40 (78%) dzieci badanie ogólne moczu wykonano z powodu obrzęków, u 11 (22%) – z powodu bólu brzucha, kontroli po infekcji lub częstych nawrotów infekcji dróg oddechowych. Czas od wystąpienia obrzęków do przyjęcia do szpitala wynosił 1–60 dni (mediana 5,5). W okresie ≤7 dni przyjęto 25 dzieci, 8–14 dni – 10 dzieci, >14 dni – 5 dzieci. W wywiadzie występowały: alergia – 12 dzieci, częste infekcje dróg oddechowych – 9, układu moczowego – 1, zespół nerczycowy w rodzinie – 2. Przy przyjęciu do szpitala u 40 dzieci stwierdzono obrzęki (u 27 – przesięki do jam ciała), u 25 – infekcje (dróg oddechowych, jelitowe), u 8 – próchnicę zębów, u 3 – ślady ukąszeń owadów. W badaniach laboratoryjnych: białkomocz nerczycowy – 303 ± 224 mg/kg/dobę, hipoalbuminemia – 2 ± 0,4 g/dl, średnie stężenie cholesterolu całkowitego – 332,8 ± 104 mg/dl, triglicerydów – 222,6 ± 95,3 mg/dl. Białkomocz ustąpił średnio po 9 ± 5,75 dnia od rozpoczęcia leczenia. Wykazano dodatnią korelację pomiędzy czasem trwania objawów a stężeniem cholesterolu całkowitego (r = 0,36, p = 0,012). Wnioski: U 37,5% dzieci rozpoznanie idiopatycznego zespołu nerczycowego zostaje ustalone z opóźnieniem, mimo występowania obrzęków. U 71% dzieci stwierdza się cechy ostrego lub przewlekłego stanu zapalnego.

Czasopismo: Pediatria i Medycyna Rodzinna
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki farmaceutyczne, nauki medyczne
Grzyby alergenne w bioaerozolu

Zanieczyszczenia mykologiczne nadal pozostają najmniej poznanym komponentem bioaerozolu. Scharakteryzowano źródła zanieczyszczeń mykologicznych w bioaerozolu obszarów otwartych i pomieszczeń wewnątrzdomowych, specyfikę ich składu gatunkowego i czynniki warunkujące występowanie. Opisano także rodzaje najczęściej występujących w bioaerozolu grzybów alergennych: Alternaria, Aspergillus, Cladosporium, Penicillium oraz grzyby drożdżoidalne: Saccharomyces i Candida. Przedstawiono lokalizację i biochemiczną aktywność alergenów grzybowych, z uwzględnieniem alergicznego odziaływania mykotoksyn i lotnych związków organicznych. Scharakteryzowano źródła i symptomy mykoalergii wziewnej i pokarmowej.

Czasopismo: Kosmos
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki biologiczne, nauki o ziemi i środowisku
Oddziaływanie słonecznego promieniowania ultrafioletowego na organizm człowieka

Promieniowanie słoneczne jest niezbędne do prawidłowego funkcjonowania organizmu, wpływa korzystnie na samopoczucie, pobudza wydzielanie wielu hormonów, umożliwia syntezę witaminy D3. Niewielka część jest emitowana w zakresie ultrafioletowym (UV) w trzech pasmach różniących się działaniem biologicznym: UV-A, UV-B i UV-C. Wysokoenergetyczne promieniowanie UV-C zabójcze dla żywych organizmów w całości jest pochłaniane przez tlen i ozon w górnej warstwie atmosfery. UV-B jest częściowo absorbowane przez stratosferyczną warstwę ozonową, a jego pozytywne działanie polega przede wszystkim na zdolności wytwarzania witaminy D3 w skórze człowieka. Umiarkowana i stopniowo wydłużana ekspozycja odsłoniętych części ciała wywołuje po kilku dniach efekt opalenizny, którą należy traktować jako obronną reakcję skóry na UV-B. Zbyt długa ekspozycja przekraczająca tzw. dawkę erytemalną powoduje oparzenie słoneczne zwane rumieniem, co w późniejszym okresie może wywołać nowotwory skóry. Promienie UV-A głębiej przenikają przez skórę, powodując krótkotrwały efekt opalenizny, ale także przyspieszone jej starzenie poprzez uszkodzenie kolagenu i elastyny, wysuszenie skóry i przyspieszone tworzenie zmarszczek. Korzystając z kąpieli słonecznych, warto sprawdzać podawany w prognozach pogody tzw. indeks UV, który jest międzynarodowym wskaźnikiem, będącym liczbą od 0 do 16, proporcjonalnym do natężenia promieniowania w zakresie od 297 nm do 400 nm o krzywej widmowej odpowiadającej efektywności tworzenia rumienia. W Polsce w okresie letnim może on osiągnąć wartość 10, jednak już przy wartości 3 należy zachować środki ostrożności: nakrycie głowy, kremy z filtrami pochłaniającymi UV-B oraz okulary ochronne, UV oddziałuje bowiem nie tylko na skórę, ale także na oczy. Długotrwałe narażanie soczewek ocznych na intensywne promieniowanie o długości fali 300-320 nm może prowadzić do powstania zaćmy fotochemicznej. Powszechnie znaną dolegliwością oczu wywołaną ekspozycją na UV-B jest zapalenie spojówek, zdarzają się przypadki uszkodzenia rogówki, a nawet siatkówki oka.

Czasopismo: Kosmos
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki biologiczne, nauki o ziemi i środowisku
Kierunki w etiopatognezie pierwotnego zespołu Sjögrena

Pierwotny zespół Sjögrena (PZS) należy do grupy chorób autoimmunologicznych. W swoim poważnym przebiegu wiąże się ze zwiększoną śmiertelnością poprzez zajęcie narządów wewnętrznych oraz rozwój chłoniaków B komórkowych. Dla PZS charakterystyczne jest tworzenie się nacieków limfocytarnych powodujących dysfunkcję gruczołów wydzielania wewnętrznego. Podobnie jak w wielu innych chorobach autoimmunologicznych nie są znane czynniki zapoczątkowujące proces chorobowy. U chorych na PZS stwierdza się typowe nacieki limfocytarne w gruczołach ślinowych. Pomimo, że nacieki te są dobrze scharakteryzowane, nie znamy dotychczas patogenezy ich powstawania. W pracy przedstawiono podsumowanie potencjalnych grup cytokin zaangażowanych w etiopatogenezę PZS.

Czasopismo: Alergia Astma Immunologia - przegląd kliniczny
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne, nauki medyczne i o zdrowiu, nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: inżynieria biomedyczna, nauki farmaceutyczne, nauki medyczne, nauki o zdrowiu, nauki biologiczne
Ocena właściwości reologicznych i mukoadhezyjnych wybranych preparatów z mometazonu furoinianem w postaci aerozolu do nosa

Preparaty donosowe z mometazonu furoinianem uważane są za wysoce skuteczne i bezpieczne w stosowaniu zarówno u dorosłych, jak i u dzieci. Dostępne aerozole do nosa charakteryzują się właściwościami tiksotropowymi i mukoadhezyjnymi, umożliwiającymi łatwą aplikację leku oraz wydłużającymi czas jego przebywania w jamie nosa. Zdolność do tiksotropii czy mukoadhezji nie jest wielkością stałą, lecz uwarunkowaną obecnością odpowiednich substancji pomocniczych w składzie preparatu. Celem pracy było porównanie właściwości reologicznych i mechanicznych wybranych preparatów z mometazonu furoinianem w postaci aerozolu do nosa. Preparaty te zostały ponadto poddane badaniom właściwości mukoadhezyjnych ex vivo – w tym celu wykorzystano świńską błonę śluzową nosa. W przeprowadzonych doświadczeniach wykazano różnice w lepkości i właściwościach tiksotropowych poszczególnych preparatów w zależności od temperatury pomiaru. Wszystkie analizowane preparaty w warunkach ex vivo charakteryzowały się zdolnością do mukoadhezji. Zaobserwowano zależność między lepkością i strukturą preparatów a ich właściwościami przylegania do świńskiej błony śluzowej nosa. Wykazano istotny wpływ procesu wstrząsania na twardość i spoistość preparatów.

Czasopismo: Pediatria i Medycyna Rodzinna
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki farmaceutyczne, nauki medyczne
Ocena dolegliwości ze strony układu mięśniowo-szkieletowego wśród pacjentów z łuszczycą

Wprowadzenie. Łuszczyca jest przewlekłą chorobą zapalną dotyczą- cą około 2% populacji. Spośród pacjentów z łuszczycą skóry 20-40% choruje na łuszczycowe zapalenie stawów (ŁZS). U większości osób zmiany skórne wyprzedzają objawy stawowe nawet o 10 lat. Wczesne rozpoznanie zapalenia stawów i zastosowanie leczenia jest kluczowe dla osiągnięcia remisji choroby i poprawy rokowania. Cel pracy. Celem pracy była ocena objawów ze strony układu mię- śniowo-szkieletowego wśród pacjentów z łuszczycą. Materiał i metody. Do badania włączono 180 osób z łuszczycą skóry i/lub paznokci. Opracowano ankietę oceniającą częstość występowania dolegliwości stawowych, a także ich natężenie i charakter. Zgłaszane przez chorych objawy zestawiono z kryteriami klasyfikacyjnymi CASPAR oraz ankietą przesiewową PEST. Wyniki. Ponad 90% osób ankietowanych zgłaszało dolegliwości bó- lowe ze strony układu mięśniowo-szkieletowego, u 70% występowały one w momencie badania, a u prawie 40% osób spełniały kryteria bólu zapalnego stawów. Ból przyczepu ścięgnistego (ścięgna Achillesa) zgłaszało 43% pacjentów, a zapalenie palca 42% respondentów. Dość rzadko pacjenci zgłaszali dolegliwości o charakterze zapalnym ze strony kręgosłupa (11% pacjentów). W grupie badanej blisko 40% osób miało zdiagnozowane łuszczycowe zapalenie stawów. Około 23% (16/70) osób zgłaszających dolegliwości spełniające kryterium bólu zapalnego stawów, nie posiadało dotychczas diagnozy choroby reumatycznej, pośród chorych zgłaszających ból zapalny kręgosłupa odsetek ten wynosił aż 55% (10/18). Wnioski. Dolegliwości ze strony układu mięśniowo-szkieletowego są powszechne wśród pacjentów chorujących na łuszczycę. Istotny odsetek chorych pozostających pod opieką lekarza dermatologa i spełniających kryteria dolegliwości o charakterze zapalnym nie posiada rozpoznania choroby stawów mimo prezentowanych objawów.

Czasopismo: Alergia Astma Immunologia - przegląd kliniczny
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne, nauki medyczne i o zdrowiu, nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: inżynieria biomedyczna, nauki farmaceutyczne, nauki medyczne, nauki o zdrowiu, nauki biologiczne
Kalcyfikacje w przebiegu układowych chorób tkanki łącznej. Opis przypadku i przegląd literatury

Kalcyfikacja skóry jest rzadkim schorzeniem, o niejasnym patomechanizmie, w którym dochodzi do gromadzenia depozytów wapnia w skórze i tkance podskórnej. Opisywanych jest pięć typów schorzenia według etiologii: dystroficzna, metastatyczna, idiopatyczna, jatrogenna i kalcyfilaksja. W większości przypadków choroba dotyka kobiet. Przyczynami kalcynozy może być uraz, hiperfosfatemia, hiperkalcemia ale również choroby tkanki łącznej. W niniejszym opracowaniu omówiono koncepcję wapnienia, szczególnie w zapaleniu skórno- -mięśniowym, a także jego leczenie opisane w literaturze. Chociaż nie stwierdza się standardów leczenia, różnego rodzaju leczenie było wielokrotnie opisywane jako przynoszące korzyści.

Czasopismo: Alergia Astma Immunologia - przegląd kliniczny
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne, nauki medyczne i o zdrowiu, nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: inżynieria biomedyczna, nauki farmaceutyczne, nauki medyczne, nauki o zdrowiu, nauki biologiczne
Czy należy operować żylaki przed przeprowadzeniem operacji ortopedycznych w celu zmniejszenia ryzyka powikłań zatorowo-zakrzepowych? Punkt widzenia angiologa

Operacje endoprotezoplastyki stawu biodrowego i kolanowego obarczone są dużą częstością powikłań zakrzepowo- -zatorowych, a za jeden z czynników ryzyka uważa się żylaki kończyn dolnych. Z różnych przyczyn nie u wszystkich chorych można usunąć żylaki przed zabiegiem ortopedycznym. W artykule autorzy starają się poddać analizie dostępne dane literaturowe dotyczące wpływu usunięcia żylaków kończyn dolnych lub konsekwencji ich nieoperowania w grupie chorych, u których występuje konieczność wykonania dużej operacji ortopedycznej. Obecnie nie ma opracowań, na podstawie których można by określić warunki leczenia operacyjnego żylaków kończyn dolnych przed artroplastyką stawu biodrowego czy kolanowego. Autorzy pojedynczych doniesień sugerują, że takie postępowanie lecznicze przed operacją ortopedyczną może być korzystne dla chorych i jednocześnie wskazują na potrzebę dalszych badań. Badacze podkreślają, że obecnie profilaktykę przeciwzakrzepową należy stosować według wskazań, w oparciu o ocenę ryzyka wystąpienia tego typu powikłań, np. na podstawie skali Capriniego, w której obecność żylaków odpowiada 1 punktowi.

Czasopismo: Pediatria i Medycyna Rodzinna
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki farmaceutyczne, nauki medyczne
Zespół aktywacji makrofagów (macrophage activation syndrome, MAS) w przebiegu układowych chorób tkanki łącznej

Zespół aktywacji makrofagów (macrophage activation syndrome, MAS) jest reaktywną postacią limfohistiocytozy hemofagocytarnej (haemophagocytic lymphohistiocytosis, HLH). U podłoża choroby znajduje się nadmierne pobudzenie i proliferacja makrofagów, co łączy się z objawami uogólnionej reakcji zapalnej, powiększeniem narządów wewnętrznych oraz cytopenią związaną z hemofagocytozą komórek krwiotwórczych w szpiku. Zespół może występować w przebiegu układowych chorób tkanki łącznej, najczęściej w młodzieńczym idiopatycznym zapaleniu stawów, chorobie Stilla i toczniu rumieniowatym układowym. W obrazie klinicznym dominują długo trwające stany gorączkowe utrzymujące się pomimo stosowania antybiotykoterapii, hepatosplenomegalia, powiększenie węzłów chłonnych, zmiany skórne, objawy neurologiczne, niewydolność wątroby i mięśnia sercowego. Jest to ciężkie, zagrażające życiu i potencjalnie śmiertelne powikłanie, dlatego bardzo istotne jest szybkie rozpoznanie oraz zastosowanie optymalnego leczenia. W procesie diagnostycznym MAS można wykorzystać skalę HScore oceniającą prawdopodobieństwo MAS u pacjenta. W przypadku MAS wtórnego do chorób układowych tkanki łącznej, leczenie powinno być rozpatrywane indywidualnie zależnie od choroby podstawowej, czynnika indukującego oraz nasilenia objawów. Pierwszą linię leczenia stanowią glikokortykosteroidy podawane dożylnie w dużych dawkach. W przypadku braku efektów leczenia stosuje się cyklosporynę A, immunoglobuliny dożylnie, etopozyd, plazmaferezę, globulinę antytymocytarną, czynnik stymulujący tworzenie kolonii granulocytów i makrofagów (granulocyte-macrophage colonystimulating factor, GM-CSF) a także leki biologiczne.

Czasopismo: Alergia Astma Immunologia - przegląd kliniczny
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne, nauki medyczne i o zdrowiu, nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: inżynieria biomedyczna, nauki farmaceutyczne, nauki medyczne, nauki o zdrowiu, nauki biologiczne
Mechanizmy immunologiczne odpowiedzialne za działania niepożądane leków biologicznych

W związku z coraz większą różnorodnością leków biologicznych zarejestrowanych w Polsce oraz coraz większą dostępnością terapii biologicznej w ramach programów lekowych w różnych specjalnościach medycznych, w niniejszej pracy opisano mechanizmy immunologiczne biorące udział w powstawaniu efektów niepożądanych terapii biologicznych. Przedstawiono problem działań niepożądanych w ujęciu prawnym i zestawiono aktualną klasyfikację działań niepożądanych leków biologicznych z analogiczną klasyfikacją działań niepożądanych leków konwencjonalnych. Zarysowano także metody profilaktyki i kierunki dalszych badań. Zgodnie z klasyfikacją Pichlera z 2006r., wyróżnia się 5 podstawowych typów mechanizmów immunologicznych działań niepożądanych leków biologicznych: typ alfa – reakcje zależne od cytokin, w tym „burza” cytokinowa; typ beta – reakcje nadwrażliwości (opóźnionej lub natychmiastowej), związane między innymi z obecnością przeciwciał skierowanych przeciw cząsteczkom leku, typ gamma – reakcje zwią- zane z „zespołem nierównowagi immunologicznej” (autoimmunizacją lub immunosupresją); typ sigma – reakcje krzyżowe oraz typ ypsilon – reakcje o podłożu nieimmunologicznym, związane z niemożliwymi do przewidzenia efektami działania leku obserwowanymi in vivo. Prawidłowa kwalifikacja chorego do terapii biologicznej oraz jego stałe monitorowanie pozostaje podstawą prewencji działań niepożądanych. Obecnie brak rekomendacji dotyczących prowadzenia terapii biologicznej pod kontrolą stężenia leku lub rutynowego oznaczania poziomu przeciwciał skierowanych przeciw cząsteczkom leku. Potrzebne są dalsze badania ukierunkowane na ocenę przydatności takiego monitoringu oraz stworzenia strategii odnośnie do prowadzenia chorych wymagających leczenia biologicznego.

Czasopismo: Alergia Astma Immunologia - przegląd kliniczny
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne, nauki medyczne i o zdrowiu, nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: inżynieria biomedyczna, nauki farmaceutyczne, nauki medyczne, nauki o zdrowiu, nauki biologiczne
Alergia na brzoskwinie – obecny stan wiedzy

Alergia na brzoskwinie jest szczególnie często obserwowana w krajach basenu Morza Śródziemnego, natomiast w innych częściach Europy, w tym także w Polsce jest to narastający problem. Głównym alergenem brzoskwini jest nieswoiste, niskocząsteczkowe białko transportujące lipidy (LTP) Pru p 3, należące do nadrodziny prolamin, znajdujące się głównie w skórce brzoskwini. Najczęstszą manifestacją kliniczną alergii na brzoskwinie jest zespół alergii jamy ustnej występujący aż u 79% uczulonych na ten owoc. Złotym standardem diagnostycznym w alergii na brzoskwinie wciąż pozostaje podwójnie ślepa, kontrolowana placebo, próba prowokacyjna z pokarmem. Przyszłość należy do cieszącej się coraz większym zainteresowaniem diagnostyki molekularnej, która umożliwia precyzyjne określenie, na które komponenty alergenowe chory wykazuje nadwrażliwość. Ma to istotne znaczenie w przewidywaniu przebiegu naturalnego choroby alergicznej u pacjenta, umożliwiając wyodrębnienie chorych o wysokim ryzyku reakcji anafilaktycznych.

Czasopismo: Alergia Astma Immunologia - przegląd kliniczny
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne, nauki medyczne i o zdrowiu, nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: inżynieria biomedyczna, nauki farmaceutyczne, nauki medyczne, nauki o zdrowiu, nauki biologiczne
Liszajopodobne zapalenie skóry z pocierania u dziecka – rzadki wariant atopowego zapalenie skóry – opis przypadku klinicznego

Atopowe zapalenie skóry (AZS) to choroba przewlekła cechująca się zróżnicowanymi objawami klinicznymi. Schorzenie charakteryzuje się intensywnym świądem oraz nawracającymi zmianami wypryskowymi. AZS często współwystępuje z innymi schorzeniami atopowymi (astmą oskrzelową, alergicznym nieżytem nosa, alergią pokarmową). Schorzenie cechuje się złożoną, zróżnicowaną patofizjologią z szerokim spektrum fenotypów. Obecnie AZS jest najpowszechniej występującą chorobą zapalną skóry na świecie. Etiopatogeneza choroby jest złożona i wynika ze złożonych interakcji pomiędzy podatnością genetyczną, a czynnikami środowiskowymi. W diagnostyce AD najpowszechniej używane są kryteria Jona M. Hanifina i Georga Rajki. Oprócz pełnoobjawowych postaci AZS rozpoznać można także atypowe lub ską- poobjawowe postacie schorzenia. Liszajopodobne zapalenie skóry z pocierania (LZSP) jest rzadką manifestacją AZS. LZSP opisywane było także pod nazwami: świerzbiączka letnia Suttona, nawracająca osutka grudkowa dzieci, „piaskownicowe” zapalenie skóry, łupież letni łokci i kolan. Objawem LZSP są lichenoidalne grudki, koloru skóry w obrę- bie łokci i kolan oraz grzbietów rąk, którym towarzyszy świąd skóry. Przedstawiamy przypadek LZSP wraz z diagnostyką różnicową oraz propozycją leczenia.

Czasopismo: Alergia Astma Immunologia - przegląd kliniczny
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne, nauki medyczne i o zdrowiu, nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: inżynieria biomedyczna, nauki farmaceutyczne, nauki medyczne, nauki o zdrowiu, nauki biologiczne
Choroby odzwierzęce w okulistyce. Część 2. Zespół larwy wędrującej ocznej

Toksokaroza oczna, właściwie zespół larwy wędrującej ocznej, to choroba pasożytnicza oka, której przyczyną są obcogatunkowe larwy glist, najczęściej psiej (Toxocara canis), które przypadkowo zawędrowały do gałki ocznej. Jest to rzadka choroba, ale druga z infekcyjnych przyczyn zapalenia tylnego odcinka błony naczyniowej w Polsce (11,8%). Dostępne komercyjnie w Polsce badania dodatkowe, które możemy zastosować w tej jednostce chorobowej, mają ograniczone znaczenie, więc rozpoznanie powinno być kliniczne. W artykule tym zebrano dane z literatury z uwzględnieniem jej nowych pozycji, na temat epidemiologii, przebiegu klinicznego, rozpoznawania oraz współczesnych zasad leczenia toksokarozy ocznej opisane z punktu widzenia specjalisty chorób zakaźnych i pasożytniczych praktycznie zajmującego się chorobami oczu od ponad 20 lat.

Czasopismo: OphthaTherapy
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki farmaceutyczne, nauki medyczne
Analiza stężenia alergenowoswoistych IgE przeciwko niesteroidowym lekom przeciwzapalnym w materiale własnym

Wprowadzenie. Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ) zajmują obecnie czołową pozycję pod względem częstości wywoływanych reakcji nadwrażliwości na leki. Cel. Praca miała na celu analizę skierowań na oznaczenie stężenia alergenowo-swoistych immunoglobulin E (asIgE) przeciwko lekom z grupy NLPZ i wyniki tych analiz zarejestrowanych w Pracowni Immunologiczno-Alergologicznej Kliniki Alergologii, Immunologii Klinicznej i Chorób Wewnętrznych SU nr 2 im. Jana Biziela w Bydgoszczy w okresie czasu od 17.04.2012 do 16.04.2017. Materiał i metody. Przy analizie skierowań uwzględniono liczbę zleceń, płeć i wiek pacjentów, rodzaj leków, względem których zlecono oznaczenie asIgE oraz inne badania towarzyszące. Uzyskane wyniki poddano analizie pod kątem obecności swoistych IgE. Wyniki. Oznaczenia asIgE dla leków NLPZ stanowiły 2,47% wszystkich skierowań, które wpłynęły do laboratorium w uwzględnionym okresie czasu. Zlecenia obejmowały oznaczenia asIgE dla następujących leków: kwas acetylosalicylowy, paracetamol, ibuprofen, ketoprofen i pyralgina. Najczęściej zlecano oznaczenie asIgE dla kwasu acetylosalicylowego, kolejno dla ketoprofenu, ibuprofenu, paracetamolu i pyralginy. Połowie skierowań obejmujących asIgE dla leków towarzyszyło zlecenie oznaczenia alergenowoswoistych immunoglobulin E dla innych alergenów lub ich mieszanin. Uzyskano jeden wynik pozytywny asIgE dla ketoprofenu. Wnioski. Analizowane wyniki badań sugerują niezależne od IgE pod- łoże obserwowanych objawów związanych z zażywaniem niesteroidowych leków przeciwzapalnych lub też nieokreśloną ich przyczynę niezwiązaną z tymi lekami.

Czasopismo: Alergia Astma Immunologia - przegląd kliniczny
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne, nauki medyczne i o zdrowiu, nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: inżynieria biomedyczna, nauki farmaceutyczne, nauki medyczne, nauki o zdrowiu, nauki biologiczne
Alternatywne metody w diagnostyce alergii pokarmowej

Istnieje wiele niekonwencjonalnych metod diagnostycznych i testów laboratoryjnych, których zastosowanie w diagnostyce alergii na pokarmy sugerowane jest czasami przez lekarzy, dietetyków czy zwolenników tzw. nurtu „ekologii klinicznej”, medycyny alternatywnej oraz samych pacjentów. Wyniki tych testów często nie są powtarzalne i nie ma wystarczających badań, które potwierdzałyby ich użyteczność kliniczną w wykrywaniu alergii czy nietolerancji pokarmowej. Pośród tych metod wyróżnić można, zarówno testy in vitro (m.in. alergenowoswoiste IgG, badanie mikrobiomu), jak i badania wykonywane ex vivo (m.in. testy cytotoksyczne) w materiale pobranym od pacjenta oraz próby prowadzone in vivo (m.in. puls test, irydologia, testy elektrodermalne czy testy VEGA). Twórcy i propagatorzy tych testów twierdzą, że ujawniają one „ukryte alergie”, których nie da się wykryć uznanymi metodami. Wszelkie tego typu niekonwencjonalne testy i metody o nieudokumentowanej przydatności klinicznej, nie są zalecane do stosowania w diagnozowaniu alergii pokarmowej.

Czasopismo: Alergia Astma Immunologia - przegląd kliniczny
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne, nauki medyczne i o zdrowiu, nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: inżynieria biomedyczna, nauki farmaceutyczne, nauki medyczne, nauki o zdrowiu, nauki biologiczne