rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Ochrona uzasadnionych oczekiwań a dostosowanie mechanizmów mocowych do rozporządzenia w sprawie wewnętrznego rynku energii elektrycznej

Celem artykułu jest przedstawienie argumentacji na rzecz zastosowania zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań do pierwszych kontraktów mocowych zawartych przed wejściem w życie rozporządzenia w sprawie wewnętrznego rynku energii elektrycznej. Ochrona uzasadnionych oczekiwań jest jedną z zasad ogólnych prawa Unii Europejskiej – znajduje zastosowanie zawsze wówczas, gdy zaangażowane są działania instytucji unijnych lub państw członkowskich wykonujących prawo UE. Decyzja Komisji Europejskiej akceptująca polski rynek mocy (sygn. SA.46100) stanowi źródło uzasadnionych oczekiwań co do tego, że pierwsze aukcje na moc zostaną zorganizowane zgodnie z obecnie obowiązującymi zasadami funkcjonowania polskiego rynku mocy. Decyzja ta, jest bowiem źródłem zapewnień wydanych przez instytucję Unii Europejskiej, została wydana w ramach odpowiednej procedury i wzbudza uzasadnione oczekiwania u potencjalnych beneficjentów polskiego rynku mocy. Proces decyzyjny w ramach rozporządzenia w sprawie wewnętrznego rynku energii elektrycznej powinien zatem uwzględnić ochronę uzasadnionych oczekiwań w ramach przepisów przejściowych zapewniających ochronę kontraktom mocowym zawartym przed dniem wejścia w życie rozporządzenia oraz odpowiedniego okresu przejściowego dla dostosowania istniejących jednostek wytwórczych do nowych zasad stosowania mechanizmów mocowych.

Czasopismo: internetowy Kwartalnik Antymonopolowy i Regulacyjny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki prawne
Koncesja jako instrument realizacji polityki energetycznej w świetle wyroku Sądu Najwyższego z 21 kwietnia 2016 r., III SK 28/15

W niniejszej glosie autor w świetle orzeczenia SN sygn. III SK 28/15 podejmuję próbę przedstawienia koncesji jako instrumentu realizacji polityki energetycznej państwa. W tym celu najpierw przedstawiono odpowiedzi na pytanie – jaki wpływ ma działalność Prezesa URE na politykę energetyczną państwa. Następnie, krótko zreferowano najważniejsze wnioski z orzeczenia Sądu Najwyższego sygn. III SK 28/15, umożliwiające analizę wybranych warunków koncesji na obrót gazem ziemnym z zagranicą oraz na obrót paliwami gazowymi. Jednocześnie, przeprowadzono analizę wybranych postanowień koncesyjnych stanowiących przejaw działania przez Prezesa URE, mającego na celu realizację polityki energetycznej państwa. Ostatecznie, podjęto próbę oceny zasadności istnienia takiego rozwiązania w praktyce.

Czasopismo: internetowy Kwartalnik Antymonopolowy i Regulacyjny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki prawne
Przedsiębiorca w ustawie o imprezach turystycznych i powiązanych usługach turystycznych – koncepcja przedmiotowego charakteru regulacji

Artykuł przedstawia koncepcję przedmiotowego podejścia ustawodawcy do pojęcia „przedsiębiorcy” ujętego w ustawie z dnia 24 listopada 2017 r. o imprezach turystycznych i powiązanych usługach turystycznych. Autor zaprezentował ewolucję przedmiotowego charakteru analizowanych przepisów w prawodawstwie unijnym oraz zwrócił uwagę na przełomowy w tym zakresie wyrok TSUE z dnia 1 lipca 2008 r. w sprawie Motosykletistiki Omospondia Ellados NPID przeciwko Elliniko Dimosio (państwu greckiemu). W ramach rozważań przedstawiono zmiany definicji przedsiębiorcy turystycznego na etapie prac legislacyjnych nad ustawą o imprezach turystycznych i powiązanych usługach turystycznych.

Czasopismo: internetowy Kwartalnik Antymonopolowy i Regulacyjny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki prawne
W sprawie oceny dopuszczalności powoływania się przez organizatora turystyki na przepisy szczególne ograniczające zakres albo warunki na jakich odszkodowanie lub zadośćuczynienie jest wypłacane przez dostawcę usług turystycznych (czyli o potrzebie zmiany art. 50 ust. 5 ustawy o imprezach turystycznych i powiązanych usługach turystycznych)

Celem artykułu jest dokonanie oceny zgodności art. 50 ust. 5 ustawy o imprezach turystycznych i powiązanych usługach turystycznych z dyrektywą 2015/2302 w sprawie imprez turystycznych i powiązanych usług turystycznych. Zgodnie z tym przepisem: „Jeżeli przepisy szczególne ograniczają zakres albo warunki, na jakich odszkodowanie lub zadośćuczynienie jest wypłacane przez dostawcę usług turystycznych, które są częścią imprezy turystycznej, takie same ograniczenia stosuje się do organizatora turystyki”. W ocenie autora niniejszego artykułu obecna regulacja tytułowego problemu w art. 50 ust. 5 wspomnianej ustawy odbiega od standardu wymaganego przez dyrektywę 2015/2302 i wymaga pilnej zmiany legislacyjnej w postaci zmiany tego przepisu, uwzględniającej możliwości wynikające z dyrektywy. Celem niniejszego artykułu jest przedstawienie tej problematyki w szerszym tle, z odwołaniem się do przepisów dyrektywy 90/314 i ustawy o usługach turystycznych.

Czasopismo: internetowy Kwartalnik Antymonopolowy i Regulacyjny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki prawne
Ochrona podróżnego na tle ustawy o imprezach turystycznych i powiązanych usługach turystycznych oraz ustawy o usługach turystycznych – analiza porównawcza

W niniejszym artykule zaprezentowano analizę oraz regulacje prawne dotyczące ochrony konsumenta korzystającego z usług podmiotów turystycznych na tle przepisów dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2015/2302/UE z dnia 25 listopada 2015 r. w sprawie imprez turystycznych i powiązanych usług turystycznych, zmieniająca rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 i dyrektywę̨ Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/83/UE oraz uchylająca dyrektywę̨ Rady 90/314/EWG, która z dniem 1 lipca 2018 r. jest implementowana do polskiego porządku prawnego. Przedstawione zagadnienia będą dotyczyły również odpowiedzialności kontraktowej podmiotu turystycznego w zakresie niewykonania lub nienależytego wykonania umowy przez organizatora turystyki.

Czasopismo: internetowy Kwartalnik Antymonopolowy i Regulacyjny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki prawne
Nowe przepisy regulujące gminne uchwały z zakresu wychowania w trzeźwości i przeciwdziałania alkoholizmowi – aspekty wybrane

Nowelizacja ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi zmodyfikowała kompetencje dotychczas przyznane radzie gminy w zakresie reglamentacji obrotu napojami alkoholowymi. W szczególności organ ten stał się właściwym do podejmowania nowych rodzajów uchwał, do procesu uchwałodawczego włączono zaś jednostki pomocnicze gminy. Przedmiotem niniejszego artykułu jest przedstawienie wyników analizy owych zmian wraz z omówieniem wybranych kwestii budzących wątpliwości interpretacyjne.

Czasopismo: internetowy Kwartalnik Antymonopolowy i Regulacyjny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki prawne
Reforma krajowych przepisów o ochronie danych a kwestia niezależności organów nadzorczych na tle rozporządzenia 2016/679 i dyrektywy 2002/58 – uwagi krytyczne

Rozpoczęcie stosowania przepisów ogólnego rozporządzenia oraz procedowana reforma GIODO stanowi dobry moment do podsumowania poglądów doktryny i judykatury związanych z niezależnością krajowych organów nadzorczych w obszarze ochrony danych oraz prywatności w łączności elektronicznej. W artykule omówiono genezę zasady niezależności, sposób jej definiowania, a także konsekwencje dla pozycji ustrojowej organów nadzorczych. Wyjaśniono pojęcie „całkowitej niezależności”, wprowadzone przepisami dyrektywy 95/46 i mające fundamentalne znaczenie dla ukształtowania statusu i pozycji prawnej organów powołanych do spraw ochrony danych w państwach członkowskich. Wskazano różnice pomiędzy „całkowitą niezależnością” a niezależnością cechującą organy nadzorcze w obszarze łączności elektronicznej. Omówiono krajowe doświadczenia związane z implementacją prawa UE w badanym obszarze na przykładzie GIODO oraz Prezesa UKE. W ostatniej części artykułu analizie poddano projekt nowej ustawy o ochronie danych, w szczególności zaś przepisy prowadzące do powołania nowego organu nadzorczego – Prezesa UODO. Wskazano kluczowe obszary, wymagające doprecyzowania w celu uniknięcia ryzyka wprowadzenia rozwiązań prawnych, które mogą być uznane za niezgodne z prawem UE.

Czasopismo: internetowy Kwartalnik Antymonopolowy i Regulacyjny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki prawne
Prawo do przenoszenia danych osobowych – wybrane zagadnienia na tle realizacji nowego uprawnienia przyznanego przez RODO

Wprowadzenie do europejskiej regulacji ochrony danych osobowych nowego uprawnienia stworzyło osobom fizycznym nieznane dotychczas możliwości, nakładając tym samym na administratorów danych szereg obowiązków. Celem niniejszego artykułu jest omówienie konstrukcji prawa do przenoszenia danych z perspektywy zasad jego realizacji przez administratorów. Opracowanie koncentruje się na wybranych elementach składających się na treść prawa do przeniesienia danych, które w ocenie autorki w praktyce mogą stanowić największe wyzwanie dla administratorów. W publikacji uwzględniono przy tym najnowsze zalecenia w zakresie stosowania przedmiotowego uprawnienia wynikające z Wytycznych dotyczących prawa do przenoszenia danych wydanych przez Grupę Roboczą art. 29 ds. Ochrony Danych Osobowych.

Czasopismo: internetowy Kwartalnik Antymonopolowy i Regulacyjny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki prawne
Ocena polskiego procesu legislacyjnego na przykładzie ostatnich zmian w prawie rynków finansowych

Niniejszy artykuł traktuje o polskim procesie legislacyjnym z perspektywy instytucji rynku finansowego, których dotykają w ostatnim czasie częste zmiany otoczenia prawnego, bezpośrednio wpływając na sposób prowadzenia działalności gospodarczej oraz na relację klient – podmiot rynku finansowego. Analiza obejmuje swoim zakresem przedmiotowym polskie inicjatywy ustawodawcze dotyczące sektora finansowego oraz oddziałujące na sytuację klientów tego sektora na przestrzeni lat 2015–2017, od kiedy zaczęto obserwować zjawisko tzw. tsunami regulacyjnego na rynku finansowym. Ocena polskiego procesu legislacyjnego w obrębie rynków finansowych obejmuje nie tylko krytyczne uwagi do obecnego modelu legislacji, ale również propozycje de lege ferenda, mające na celu wyeliminowanie zidentyfikowanych słabości.

Czasopismo: internetowy Kwartalnik Antymonopolowy i Regulacyjny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki prawne
Zasady restrukturyzacji zadłużenia na podstawie przepisów ustawy o kredycie hipotecznym oraz o nadzorze nad pośrednikami kredytu hipotecznego i agentami

Przedmiotem rozważań są przepisy ustawy o kredycie hipotecznym oraz o nadzorze nad pośrednikami kredytu hipotecznego i agentami, które przewidują, że w ściśle określonych okolicznościach kredytodawca obowiązany jest poinformować konsumenta o możliwości złożenia wniosku o restrukturyzację jego zadłużenia. W przypadku złożenia takiego wniosku i gdy sytuacja majątkowa konsumenta na to pozwala, strony powinny podjąć starania celem doprowadzenia do restrukturyzacji. W przeciwnym wypadku na kredytodawcy ciąży obowiązek szczegółowego wyjaśnienia przyczyn odrzucenia takiego wniosku. Natomiast wówczas, gdy restrukturyzacja okaże się bezcelowa lub bezskuteczna, kredytodawca obowiązany jest umożliwić konsumentowi sprzedaż nieruchomości przed podjęciem czynności zmierzających do odzyskania należności. Celem artykułu jest zasygnalizowanie możliwych zagadnień spornych i propozycji ich rozstrzygnięcia.

Czasopismo: internetowy Kwartalnik Antymonopolowy i Regulacyjny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki prawne
Idea odpowiedzialnego kredytowania na rynku niebankowych kredytów konsumenckich w Polsce

W rzeczywistości pokryzysowej, wobec dużej skali zjawiska nadmiernego zadłużania się konsumentów i jego negatywnych skutków zarówno w wymiarze indywidualnym, jak i globalnym, problem odpowiedzialnego kredytowania przez kredytodawców i odpowiedzialnego pożyczania przez konsumentów staje się coraz donioślejszy. Jest to istotne, z uwagi na generowanie ryzyka kredytowego, systemowego, a także negatywne skutki społeczne. Idea ta przestaje mieć formę jedynie postulatu, lecz staje się przedmiotem regulacji i szeroko rozumianego orzecznictwa. Jest ona realizowana przez prawidłowe badanie zdolności kredytowej konsumenta przez kredytodawców, tak przed udzieleniem kredytu, jak i w trakcie trwania kredytowania oraz informowanie go o warunkach umowy kredytowej, w tym w szczególności o ponoszonych przez niego kosztach, jak i konsekwencjach prawnych oraz ekonomicznych niewykonywania tej umowy przez konsumenta. Celem opracowania jest zaprezentowanie idei odpowiedzialnego kredytowania jedynie po stronie kredytodawców, jakimi są niebankowe instytucje pożyczkowe, bez analizowania odpowiedzialnego pożyczania przez kredytobiorców konsumentów, sposobów jej realizacji oraz egzekwowania i stosowania w praktyce.

Czasopismo: internetowy Kwartalnik Antymonopolowy i Regulacyjny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki prawne
Upadłość konsumencka w prawie polskim i niemieckim a praktyka forum shopping

W artykule przedstawiono zarys polskich i niemieckich uregulowań upadłości konsumenckiej, zagadnienie transgranicznego postępowania upadłościowego w ramach Unii Europejskiej (w tym pojęcie COMI i jego elementy definicyjne w przypadku transgranicznej upadłości konsumenckiej), biorąc pod uwagę również stosunki polsko-niemieckie oraz prawodawstwo obu jurysdykcji. Ponadto, dokonywana jest analiza praktyki forum shopping oraz metod przeciwdziałania temu zjawisku na gruncie prawodawstwa unijnego. W artykule Autor przedstawia tezę, że – w zależności od stanu faktycznego – nie tylko pewne instytucje polskiej upadłości konsumenckiej wykazują atrakcyjność dla osób fizycznych posiadających COMI w Republice Federalnej Niemiec, lecz także regulacje niemieckie mogą być korzystne dla określonego kręgu osób fizycznych posiadających COMI w Polsce, co prowadzi do wniosku, iż zjawisko forum shopping może dotyczyć również relacji polsko-niemieckich, w szczególności wobec bliskości geograficznej obu jurysdykcji, dotychczasowej praktyki niemieckich konsumentów oraz zapowiadanej dalszej liberalizacji procedur polskiej upadłości konsumenckiej oraz braku dostatecznej precyzji przepisów ujednolicających reguły transgranicznej upadłości w Unii Europejskiej.

Czasopismo: internetowy Kwartalnik Antymonopolowy i Regulacyjny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki prawne
Czy ubezpieczonemu przysługuje status konsumenta w świetle przepisów kodeksu cywilnego?

W umowie ubezpieczenia na cudzy rachunek, obok ubezpieczającego i ubezpieczyciela pojawia się ubezpieczony, który nie jest stroną umowy ubezpieczenia, jednak to jego interes ubezpieczeniowy podlega ochronie z niej wynikającej. Jednocześnie ubezpieczony, którym często jest osoba fizyczna, jest niewątpliwie słabszym podmiotem tak ukształtowanego stosunku ubezpieczenia i powinna obejmować go ochrona konsumencka analogiczna do przysługującej w typowej umowie ubezpieczenia ubezpieczającemu będącemu konsumentem. Z uwagi jednak na to, że ubezpieczony nie jest stroną umowy ubezpieczenia, pojawiają się wątpliwości czy w świetle regulacji przyjętej w polskim kodeksie cywilnym przysługuje mu status konsumenta. Niniejszy artykuł stara się odpowiedzieć na tak postawione pytanie, w głównej mierze opierając się na przyjętych w judykaturze propozycjach i rozwiązaniach.

Czasopismo: internetowy Kwartalnik Antymonopolowy i Regulacyjny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki prawne
Rekompensata publiczna a inne środki usunięcia trwających skutków naruszenia zbiorowych interesów konsumentów

Analiza decyzji wydawanych w sprawach praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów pozwala stwierdzić, że Prezes UOKiK coraz częściej „używa” środków, które w rozumieniu publicznego prawa konkurencji nie są typowymi instrumentami o charakterze represyjnym. Rekompensata publiczna pozwala organowi antymonopolowemu nakazać bądź zobowiązać przedsiębiorcę do podjęcia konkretnych (oznaczonych) działań wobec konsumentów. Może ona przybrać postać świadczenia materialnego lub o charakterze niematerialnym. Rekompensata publiczna ma na celu usunięcie trwających skutków naruszenia zbiorowych interesów konsumentów. Środek ten nie tylko musi być konieczny do usunięcia skutków praktyki, lecz także proporcjonalny do wagi i rodzaju naruszenia.

Czasopismo: internetowy Kwartalnik Antymonopolowy i Regulacyjny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki prawne
Instrumenty indywidualnej ochrony konsumenta w ustawie o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym a „Nowy ład dla konsumentów”

Choć dyrektywa 2005/29/WE nie przewiduje narzędzi indywidualnej ochrony konsumenta, ustawodawca polski zdecydował się na ich wprowadzenie w art. 12 ustawy o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym. Obecnie, w ramach Nowego ładu dla konsumentów, prawodawca unijny rozważa zmianę dyrektywy o nieuczciwych praktykach rynkowych przez nałożenie na ustawodawców krajowych obowiązku zagwarantowania konsumentom cywilnoprawnych instrumentów ochrony indywidualnej, obejmujących co najmniej prawo do jednostronnego rozwiązania umowy i prawo do żądania odszkodowania. Osią opracowania jest przedstawienie głównych wątpliwości co do konstrukcji obowiązującej na gruncie polskim i propozycji unijnej. Celem analizy dogmatycznej jest wskazanie rozwiązania de lege ferenda, które w możliwie najszerszym zakresie umożliwiałoby realizację celu dyrektywy.

Czasopismo: internetowy Kwartalnik Antymonopolowy i Regulacyjny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki prawne
Co dalej z rzecznikami konsumentów? Rozważania w przededniu 20-lecia instytucji

Zbliżająca się 20. rocznica wprowadzenia instytucji powiatowego (miejskiego) rzecznika konsumentów to okazja do podsumowania podstaw prawnych i faktycznych funkcjonowania rzeczników oraz do postawienia pytania o jej przyszłość. Poza nielicznymi przypadkami szeroko zakreślone kompetencje rzeczników w praktyce często nie są wykorzystywane. Główną przyczyną jest brak samodzielności rzeczników w strukturze samorządu i niedostateczne finansowanie ich działalności. Poszczególne elementy systemu ochrony konsumentów indywidualnych, jakimi są m.in. rzecznicy konsumentów, organizacje pozarządowe i podmioty ADR, nie współpracują ze sobą, nie wymieniają się informacjami i doświadczeniami, dublują swe zadania, co prowadzi do marnowania potencjału i generuje nadmierne koszty. Wyzwania nowoczesnej gospodarki i zmiany, jakie zaszły w Polsce w ciągu ostatnich dwóch dekad, wymagają reformy systemu. Potrzeba nowych rozwiązań legislacyjnych, które uniezależnią i wzmocnią pozycję rzecznika w samorządzie, a także działań organizacyjnych, które pozwolą lepiej rozdzielić zadania, by odpowiedzieć na potrzeby konsumentów i zapewnić im wysoki poziom ochrony.

Czasopismo: internetowy Kwartalnik Antymonopolowy i Regulacyjny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki prawne
Przegląd decyzji Prezesa UOKiK dotyczących naruszeń zbiorowych interesów konsumentów na rynku usług finansowych w 2017 r.

W niniejszym opracowaniu przedstawiono najnowsze decyzje Prezesa UOKiK dotyczące naruszeń zbiorowych interesów konsumentów wydane wobec podmiotów, których działalność gospodarcza polega na świadczeniu usług finansowych. Opisano w nim często stosowane praktyki instytucji finansowych, które zostały uznane przez Prezesa UOKiK za naruszające wspomniane interesy.

Czasopismo: internetowy Kwartalnik Antymonopolowy i Regulacyjny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki prawne
Porozumienia między portami lotniczymi a przewoźnikami w świetle prawa konkurencji Unii Europejskiej

Porozumienia między portami lotniczymi a przewoźnikami mogą powodować negatywne skutki dla rynku, jeśli przede wszystkim zaburzeniu ulegnie równowaga między zaangażowanymi przedsiębiorstwami i pojawi się relacja zależności. W transporcie lotniczym tytułowe związki dotychczas były analizowane przez pryzmat prawa pomocy publicznej, co było możliwe tak długo, jak subsydiowanie portów lotniczych umożliwiało przypisanie ich działań do państw. Skorzystanie z reguł prawa konkurencji – art. 101 i 102 TFUE – należy traktować jako alternatywę w momencie, gdy zmniejszeniu ulega zaangażowanie środków publicznych w operacje portów lotniczych. Niniejszy artykuł przedstawia mechanizm powstawania antykonkurencyjnych skutków w relacji na linii port lotniczy linia lotnicza oraz analizuje możliwości i wyzwania pojawiające się w kontekście stosowania reguł konkurencji do takich porozumień, kończąc wywód wnioskami de lege ferenda.

Czasopismo: internetowy Kwartalnik Antymonopolowy i Regulacyjny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki prawne
Wybór prawa dla umowy przewozu osób w transporcie kolejowym i lotniczym

W prawie unijnym zagadnienie wyboru prawa właściwego dla umowy przewozu osób, w tym w trans¬porcie kolejowym i lotniczym, regulowane jest przez rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 593/2008 z dnia 17 czerwca 2008 r. w sprawie prawa właściwego dla zobowiązań umownych (Rzym I). W odniesieniu do wskazanej kategorii umów art. 5 ust. 2 zd. 2 rozporządzenia Rzym I wprowadza nieznane konwencji rzymskiej z 1980 r. obostrzenie autonomii kolizyjnoprawnej stron w postaci ograniczonego wyboru prawa. W założeniu prawodawcy zawężenie dopuszczalno¬ści wyboru prawa do jednego z pięciu wskazanych w rozporządzeniu porządków prawnych służyć ma kolizyjnej ochronie pasażerów. Zamierzenia ustawodawcy nie zostały jednak zrealizowane, gdyż w realiach rynku międzynarodowych przewozów pasażerskich konstrukcja ograniczonego wyboru prawa nie stanowi adekwatnego narzędzia dla ochrony interesów podróżnych.

Czasopismo: internetowy Kwartalnik Antymonopolowy i Regulacyjny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki prawne
Przedawnienie roszczeń pasażerskich z umowy przewozu osób koleją

Umowa przewozu osób koleją jest regulowana aktami prawa unijnego, krajowego i międzynarodowego, które znajdują zastosowanie zarówno do przewozów krajowych, jak i międzynarodowych. Rodzi to wątpliwości m.in. co do właściwego stosowania przepisów dotyczących przedawnienia roszczeń przysługujących pasażerom wobec przewoźników. Nie jest ono zasadniczo przedmiotem regulacji prawa unijnego. Jednakże prawo unijne inkorporuje w znacznej części konwencję CIV, która reguluje terminy przedawnienia roszczeń. Część roszczeń przysługujących pasażerom wynika bezpośrednio z konwencji CIV. Nie ma wówczas wątpliwości, że do ich przedawnienia należy stosować przepisy tej konwencji. Problem pojawia się natomiast w odniesieniu do roszczeń z tytułów uregulowanych w konwencji CIV, ale zmodyfikowanych lub uzupełnionych przepisami rozporządzenia UE nr 1371/2007, jak i co do roszczeń, których podstawa wynika wyłącznie z tego rozporządzenia. Analogiczne wątpliwości występują także w innych gałęziach transportu, np. w prawie lotniczym, gdzie były przedmiotem kilku orzeczeń TSUE. Celem opracowania jest przedstawienie powyższych zagadnień na gruncie przewozów kolejowych i próba odpowiedzi na pytanie, na ile stanowisko wypracowane w prawie lotniczym jest adekwatne do przewozów kolejowych. Zdaniem autorki mechaniczne przeniesienie poglądów wykształconych w odniesieniu do transportu lotniczego na grunt przewozów kolejowych nie powinno mieć miejsca, a to ze względu na odmienny sposób implementacji przepisów konwencji międzynarodowej do prawa unijnego oraz odmienne określenie zakresu przepisu regulującego termin przedawnienia w konwencji montrealskiej i w konwencji CIV.

Czasopismo: internetowy Kwartalnik Antymonopolowy i Regulacyjny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki prawne