rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Ocena poziomu samoopieki u pacjentów z cukrzycą typu 2 z zastosowaniem kwestionariusza Self-Care of Diabetes Inventory (SCODI)

Wstęp. Samoopieka wspomaga kontrolę prawidłowych zachowań zdrowotnych, które są niezbędne, aby utrzymać prawidłowy poziom glukozy i minimalizować ryzyko wystąpienia powikłań. W tej jednostce chorobowej to pacjent decyduje o swojej przyszłości, jego codzienne wybory, samoobserwacja i samokontrola wpływają bezpośrednio na stan jego zdrowia. 
Cel pracy. Ocena poziomu samoopieki wśród pacjentów z cukrzycą typu 2. 
Materiał i metody. Badanie przeprowadzono w grupie 100 osób z diagnozowaną cukrzycą typu 2. Zastosowano metodę sondażu diagnostycznego z wykorzystaniem Kwestionariusza Self-Care of Diabetes Inventory oraz ankiety własnej do zebrania danych socjodemograficznych i klinicznych. 
Wyniki. Wraz z czasem trwania choroby i wysokim poziomem adherence wzrasta samodzielność w zakresie prawidłowych zachowań zdrowotnych, kontroli stanu zdrowia i pewności siebie. Samodzielność w zakresie prawidłowych zachowań zdrowotnych, kontroli stanu zdrowia, kontroli poziomu glukozy i pewności siebie w zakresie samoopieki były istotnie wyższe u osób faktycznie przestrzegających zaleceń terapeutycznych. 
Wnioski. 1. Badani pacjenci najlepiej radzą sobie z przestrzeganiem zaleceń dotyczących prawidłowych zachowań zdrowotnych SCODI A, a najtrudniej przychodzi im samodzielna kontrola poziomu glukozy SCODI C. 2. Zachowania zdrowotne SCODI A, pewność siebie SCODI D i kontrola stanu zdrowia SCODI B są wyższe w grupie kobiet, osób pozostających w związku oraz pracujących umysłowo. 3. Czas trwania choroby wpływa na poziom samoopieki w cukrzycy. 4. Samodzielność w zakresie prawidłowych zachowań zdrowotnych SCODI A koreluje dodatnio z samodzielnością w kontroli stanu zdrowia SCODI B, kontroli poziomu glikemii SCODI C oraz pewności siebie w zakresie samoopieki SCODI D.

Czasopismo: Współczesne Pielęgniarstwo i Ochrona Zdrowia
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o zdrowiu
W sprawie rozwiązywania niektórych problemów związanych z niepełnosprawnością

Na wstępie zdefiniowano istotę niepełnosprawności, przedstawiono trzy stopnie niepełnosprawności. Zanalizowano uwarunkowania prawne osób ze znacznym stopniem niepełnosprawności, wynikające z nich uprawnienia i ulgi w szerokim zakresie.

Czasopismo: Współczesne Pielęgniarstwo i Ochrona Zdrowia
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o zdrowiu
Liberalna czy nieliberalna? Percepcja izraelskiej demokracji przez Unię Europejską

Perspektywa demokracji liberalnej ma dominujący wpływ na unijną percepcję zewnętrznych aktorów i partnerów w stosunkach międzynarodowych. Wynika to z deklarowanych przez Unię Europejską podstawowych wartości: godności człowieka, wolności, demokracji, równości, praworządności i poszanowania dla praw człowieka. Według tej samej perspektywy oceniany jest Izrael, który z Unią połączony jest współpracą, ale też krytykowany w kwestii konfliktu izraelsko-palestyńskiego. Demokracje liberalnie nie tylko pozwalają obywatelom na wyrażenie własnej woli politycznej w akcie wyborczym, ale także zapewniają uczestnikom życia politycznego ochronę przed państwem, dbają o pluralizm polityczny czy szanują mniejszości religijne, etniczne i inne. Izrael prezentuje się jako demokrację liberalną, zasadne więc wydaje się sprawdzenie, czy podobnie widzi go Unia Europejska. Unia, państwa członkowskie i politycy w swoich dokumentach czy podczas debat oceniają takie aspekty izraelskiej polityki jak okupacja Zachodniego Brzegu, Wzgórz Golan i Jerozolimy Wschodniej, osadnictwo na terytoriach okupowanych, politykę wobec mniejszości etnicznych, organizacji pozarządowych, często przedstawiając krytyczne stanowisko wobec izraelskich działań. Świadczyć to może o tym, że choć Izrael pozostaje bliskim Unii Europejskiej partnerem gospodarczo-politycznym to wciąż pozostawia wiele do życzenia i odstaje od jej podstawowych wartości.

Czasopismo: Kultura i Edukacja
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne
Edukacja i mobilność. Rola wykształcenia w procesie migracyjnym na przykładzie badania Polaków przebywających w Szkocji

Tekst stanowi próbę odpowiedzenia na pytanie o relację między edukacją a mobilnością jednostki w warunkach zmieniającego się społeczeństwa. W tym celu wykorzystano badania sondażowe zrealizowane wśród poakcesyjnych emigrantów z Polski zamieszkujących obecnie Szkocję. Badanie przeprowadzono w dwóch etapach i uczestniczyło w nim 627 respondentów zamieszkujących zróżnicowany obszar Szkocji. Pierwszy etap polegał na wywiadach bezpośrednich (wzięło w nim udział 258 respondentów), a w drugim wykorzystano metodę CAWI (Computer Assisted Web Interviews) (369 respondentów). Zebrany materiał analizy pozwolił na ustalenie związku między poziomem wykształcenia badanych a motywami emigracyjnego wyjazdu. Za element wyjaśniający ów związek można przyjąć kapitał kulturowy jednostki gromadzony w trakcie procesu edukacji w formie zinstytucjonalizowanej, jak i ucieleśnionej. Gotowość do mobilności stanowi zatem zasób przekazywany w procesie socjalizacji. Im dłużej jednostka poddawana jest zinstytucjonalizowanym formom edukacji, tym częściej przejawia ona motywację migracyjną zorientowaną na wartości niematerialne – chęć sprostania nowemu wyzwaniu życiowemu czy zgromadzenie nowych doświadczeń, związanych z rozwojem osobistym.

Czasopismo: Kultura i Edukacja
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne
Rola ojca w edukacji dzieci w wieku wczesnoszkolnym

Niniejszy tekst dotyczy roli współczesnego ojca w edukacji dzieci w wieku wczesnoszkolnym. Rola ta ulega przemianom w związku ze zmianami kulturowymi, globalizacją, medializacją, technicyzacją. Wymaga od ojców zaangażowania oraz przyjęcia nowego modelu aktywności, w szczególności kiedy życiu wspólnoty rodzinnej coraz bardziej zagraża brak poczucia integracji, konfliktowość małżeńska, podkreślanie wolności w małżeństwie, osłabienie więzi emocjonalnych. W tekście artykułu dokonano analizy zmian, jakie nastąpiły we współczesnych rolach ojców w zakresie ich zaangażowania w proces kształcenia i wychowania. Opracowanie składa się z części teoretycznej i analizy uzyskanych wyników badań. Ważnym zagadnieniem jest współpraca ojca/rodziny ze szkołą, ponieważ stanowi ona podstawowe środowisko wychowawcze dziecka, stanowiące o jego sukcesie edukacyjnym. Wiele zmiennych, jak wskazują uzyskane wyniki badań, decyduje o aktywności ojców; są to wiek, wykształcenie, środowisko terytorialne. W przeprowadzonych badaniach wzięło udział ogółem 669 ojców dzieci w wieku wczesnoszkolnym. Badania przeprowadzono w latach 2018–2020 w Polsce.

Czasopismo: Kultura i Edukacja
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne
Radzenie sobie z rozwodem rodziców w narracjach młodych dorosłych kobiet i mężczyzn z rodzin rozwiedzionych

Rozpad małżeństwa rodziców stanowi niezwykle trudne wydarzenie dla dziecka i to, jak sobie z nim poradzi w dużej mierze zależy od zachowania się rodziców w sytuacji rozwodowej. Wydarzenie to zmusza dzieci do odnalezienia się w nowej rzeczywistości, której mogą nie rozumieć i nie akceptować, a która nieodwracalnie zaznacza się w ich życiu. Strategie opisane w niniejszym artykule zostały wyłonione z biografii młodych dorosłych pochodzących z rodzin rozwiedzionych. Analiza danych została przeprowadzona przy pomocy procedur teorii ugruntowanej. W artykule podjęto się próby opisu pewnych sposobów/strategii, które podejmowane były przez młode osoby w sytuacji rozwodu rodziców. Sytuacja ta wymaga poradzenia sobie z nowymi emocjami, wymaga adaptacji do wielu różnych zmian w życiu, a nawet sprostania sytuacjom związanym z konfliktami i kłótniami między rodzicami. Dlatego niezwykle istotne jest odpowiednie wsparcie, nie tylko dla rozwodzących się rodziców, ale i dla dzieci, które mogą być w tym okresie zaniedbywane z powodu problemów, z którymi próbują sobie poradzić ich rodzice.

Czasopismo: Kultura i Edukacja
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne
Pytania o pedagogikę społeczną w kontekście koncepcji Stanisława Kawuli (1939–2014)

W szkicu autor podejmuje wstępną analizę naukowej twórczości profesora Stanisława Kawuli. Cezura śmierci, jak i naukowe dokonania, lokują bohatera tego szkicu w gronie uczonych, których zwykliśmy na gruncie pedagogiki społecznej określać mianem klasyków. Naukowy dorobek Profesora jest ogromny, więc trudno byłoby przeprowadzić pełną analizę pozostawionych dzieł. Jak zwykle w takim wypadku ograniczam się do wskazania głównych, moich zdaniem, nurtów myśli kierując się arbitralnym wyborem.

Czasopismo: Kultura i Edukacja
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne
Aktywność społeczna stowarzyszeń kolejarzy w Polsce międzywojennej

Celem artykułu jest zaprezentowanie działalności stowarzyszeń i aktywności społecznej kolejarzy w okresie Drugiej Rzeczypospolitej. Kolejarze bowiem należeli do licznych i bardzo różnorodnych organizacji społecznych, angażowali się w pracę charytatywną, spółdzielczą, sportową oraz inicjatywy lokalne i ogólnokrajowe. Stowarzyszenia kolejarzy były jedną z form wspierania państwa polskiego w rozwiązywaniu ważnych problemów społeczno-bytowych. Ich działalność jest znakomitym przykładem zaangażowania społecznego – realizacji celów oświatowo-kulturalnych, socjalno-bytowych i zdrowotno-rekreacyjnych, nie tylko wspólnoty kolejarzy, ale również innych stowarzyszeń społecznych dwudziestolecia międzywojennego. W artykule przedstawiono aktywność społeczną kolejarzy podejmowaną w ramach stowarzyszeń, ze wskazaniem ich podstaw teoretycznych i prawnych oraz praktycznych sposobów realizacji wytyczonych przez nie celów. Artykuł oparty jest na źródłach drukowanych, w tym na statutach i sprawozdaniach, dokumentach normatywnych, artykułach z czasopism wydanych w latach międzywojennych nawiązujących do badanego zagadnienia oraz na opracowaniach współczesnych. Zaprezentowane egzemplifikacje stowarzyszeń wskazują, iż odgrywały one istotną rolę w życiu społeczno-politycznym, gospodarczym i oświatowo-kulturalnym okresu międzywojennego. Działalność kolejarzy podejmowana w ramach stowarzyszeń zainicjowała wiele pożytecznych akcji, które stały się czynnikiem twórczym, mającym korzystny wpływ na życie tej grupy zawodowej.

Czasopismo: Kultura i Edukacja
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne
Psychologiczne uwarunkowania podejmowania edukacji domowej

Celem przeprowadzonego badania była analiza psychologicznych uwarunkowań podejmowania edukacji domowej (ED) przez rodziców wobec ich dzieci, znajdujących się w wieku szkolnym. Analizowano zależność podjęcia tej decyzji od cech osobowości wg Wielkiej Piątki, cechy lęku oraz nadziei na sukces i jej składowych, a także od takich czynników, jak światopogląd polityczny i religijny czy własne doświadczenia szkolne rodziców. Przeprowadzono analizę porównawczą z rodzicami, których dzieci uczęszczają do publicznych szkół podstawowych. Zastosowano Kwestionariusz Nadziei na Sukces (Łaguna, Trzebiński i Zięba, 2005), Inwentarz Stanu i Cechy Lęku STAI (Wrześniewski, Sosnowski, Jaworowska i Fecenec, 2011), Kwestionariusz IPIP-BFM-20 (Topolewska, Skimina, Strus, Cieciuch i Rowiński, 2014), pytania dotyczące ED oraz metryczkę. Zaobserwowano silniejszą nadzieję na sukces, umiejętność znajdowania rozwiązań, siłę woli, stabilność emocjonalną i intelekt oraz niższy poziom lęku i sumienności u rodziców podejmujących się ED w porównaniu do rodziców dzieci szkolnych. Przeprowadzono także analizę jakościową dotyczącą deklaracji przyczyn podjęcia się ED. Artykuł zamykają rekomendacje dotyczące dalszych badań empirycznych.

Czasopismo: Kultura i Edukacja
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne
Prawnoczłowiecze aspekty funkcjonowania osób transpłciowych we współczesnym świecie

Płeć, która zostaje oficjalnie przypisana z chwilą narodzin (męska lub żeńska) jest oparta na cechach fizycznych. Może ona jednak nie być zgodna z tożsamością płciową – jest to sposób, w jaki czujemy naszą płeć i w jaki o niej myślimy. Osoba transpłciowa to ktoś, kto ma inną tożsamość płciową lub manifestuje ją inaczej od tożsamości płciowej, którą jej przypisano z chwilą narodzin lub może zdecydować się na manifestowanie tożsamości płciowej w różny sposób. Operacje korekty płci oraz leczenie hormonalne mogą przyczynić się do zwiększenia komfortu życia tej grupy społecznej. Jest to jednak proces czasochłonny i kosztochłonny, który nie zawsze wiąże się z pełną zmianą płci. Osoby transpłciowe doświadczają transfobii i dyskryminacji z powodu tożsamości płciowej, która mylnie kojarzona jest z orientacją seksualną. Źle rozumiane pojęcie transpłciowości powoduje, że osoby te spotykają się z nietolerancją, brakiem empatii, czy nieistnieniem bezpiecznych przestrzeni społecznych i prawnych. Jest to spowodowane głównie brakiem wiedzy w zakresie podstawowych zagadnień dotyczących transpłciowości. Zawiłe procedury sądowej zmiany płci, brak dofinansowania leczenia hormonalnego i operacyjnej korekty narządów płciowych oraz brak możliwości zawierania związków małżeńskich jest przyczyną depresji oraz wciąż dużego odsetka prób samobójczych i samobójstw u tej grupy społecznej. Stąd też ważne jest zwracanie uwagi społeczeństwa na problemy, z jakimi borykają się osoby transpłciowe oraz upowszechnianie wiedzy na temat transpłciowości.

Czasopismo: Kultura i Edukacja
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne
Figura czarownicy jako symboliczna „zadra” w patriarchalnym świecie. Konteksty antropologiczno-edukacyjne

Celem artykułu jest ukazanie wizerunku kobiety – naznaczonej figurą czarownicy – zorientowanego na zmianę stereotypowego o niej myślenia. Spojrzenie z perspektywy nieskażonej potocznym oglądem świata wskaże na jej podmiotowość, samorealizację, prawo do samostanowienia, co jest podstawową kategorią pedagogiczną. Figura czarownicy jest dwuznaczna – odzwierciedla niepokorność dającą siłę w radzeniu sobie z presją społeczeństwa, aby nie poddać się sposobom kontrolowania kobiet, które podważały patriarchalne standardy. Nazywana wówczas kobietą demoniczną, nikczemną, magiczną, ale z drugiej strony boską, niewinną ofiarą, prawdziwą uzdrowicielką. Bowiem były one „mądrymi zielarkami, wróżbitkami i seksualnie oświeconymi istotami, które nie zostały okaleczone przez chrześcijańską pobożność i zakazy” (K.J. Sollée, 2021, s. 89). Tym samym stały się ikoną kobiety niezależnej, podporządkowanej tylko sobie, o silnej osobowości pożądanej w dzisiejszym świecie. Próba odpowiedzi na pytanie, kim były, a może kim są czarownice, ma za zadanie przybliżyć tytularną postać, a ukazanie kobiecej siły i wspomnienie o prześladowaniu wiedźm ma być dla nich swoistym hołdem.

Czasopismo: Kultura i Edukacja
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne
Wizerunek współczesnej szkoły w artystycznym obrazie wybranych dziedzin sztuki. Wybrane aspekty

Instytucja szkoły od zawsze poddawana była krytyce społecznej. Negatywny obraz szkoły nie zawsze był w pełni uzasadniony i prawdziwy. Bywało, że słowa krytyki przyczyniały się do poprawy jej (szkoły) wizerunku. Szkoła to jedna z najważniejszych instytucji społecznych, dlatego tak istotne jest by jej ocena była obiektywna, a pojawiające się trudności/ niedostatki stały się impulsem do dyskusji, dialogu, a dalej do korekty i uzupełnienia. Niniejszy tekst jest próbą wskazania roli sztuki, która swoją twórczością prezentuje wybrane obszary funkcjonowania szkoły. W tekście odwołuję się do historycznych przykładów zaangażowania sztuki, zwłaszcza muzyki, plastyki i sztuki teatralnej w szkolny proces dydaktyczno-wychowawczy, pragnąc tym samym zasygnalizować, że sztuka już w przeszłości edukacyjnej była ważnym elementem nauczania. Swoją obecnością już wówczas tworzyła wizerunek szkoły. Współcześnie obserwujemy podobną praktykę. Z jednej strony obecność sztuki w szkole kreuje jej wizerunek, z drugiej sztuka funkcjonująca na zewnątrz także tworzy swój wizerunek. W tekście prezentuję kilka przykładów postrzegania szkoły w artystycznym obrazie plastyki, filmu i sztuki teatralnej.

Czasopismo: Kultura i Edukacja
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne
Relacje – kształcenie – (po)rozumienie : budowanie wirtualnych społeczności uczących się nie tylko w dobie pandemii

Celem artykułu jest analiza procesu kształcenia, realizowanego w warunkach edukacji zdalnej, ze zwróceniem szczególnej uwagi na organizowanie społeczności uczących się. Uczenie się jest rozumiane jako proces tworzenia wiedzy, w którym istotną rolę odgrywa współdziałanie i współpraca uczniów. Narracja jest rozwinięciem tezy, iż w sytuacji kształcenia zdalnego istnieje konieczność budowania wspólnoty uczących się, gdzie równie wysoką rangę przyznaje się tak efektom poznawczym, jak i emocjonalnym wraz z budowaniem wzajemnych relacji w wirtualnych sieciach edukacyjnych. Proces kształcenia realizowany w odpowiednio zorganizowanej wirtualnej sieci współpracy uczniów prowadzi od wzajemnego porozumiewania się do rozumienia treści i tworzenia wiedzy, a uczenie się staje się bardzo aktywnym procesem umysłowym. W artykule omówione zostają wybrane koncepcje uczenia oparte na współdziałaniu uczących się, których charakterystyki znajdują przełożenie w modelu uczenia się we współpracy w przestrzeni wirtualnej, przy wykorzystaniu narzędzi współczesnych technologii cyfrowych. Artykuł wskazuje znaczenie relacji społecznych w wirtualnych społecznościach uczniów oraz walory aktywności edukacyjnych uczniów w przestrzeni cyfrowej.

Czasopismo: Kultura i Edukacja
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne
Życie z dzieckiem niepełnosprawnym. Wielowymiarowość przystosowywania się rodziców

Cel: Opracowanie ma charakter przeglądowy. Podjęta w nim analiza dotyczy doświadczeń rodziców wychowujących dzieci z niepełnosprawnością. Jej celem jest wyłonienie charakterystycznych aspektów przystosowywania się matek i ojców do życia z dzieckiem niepełnosprawnym, wykraczających poza tradycyjne wskaźniki. Metody: Przeprowadzono systematyczny przegląd literatury polskiej i obcej, opisującej zagadnienia rodzicielskich doświadczeń w sytuacji niepełnosprawności dziecka. Wyniki: W opracowaniu pokazano dynamikę i złożoność rodzicielstwa, zaznaczającą się w przebiegu życia. Zobrazowano tendencje wskazujące na zmiany pozytywne, zachodzące w osobistym i społecznym funkcjonowaniu rodziców, ale również potwierdzające obecność aspektów negatywnych. Wnioski: W artykule pokazano użyteczność zastosowania koncepcji transformacji w wyjaśnianiu istoty złożonych doświadczeń rodziców.

Czasopismo: Wychowanie w Rodzinie
Dziedziny: nauki społeczne, nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne, pedagogika, historia
Dziecko w roli rodzica – pomylone role rodzinne. O parentyfikacji w doniesieniach światowych i polskich

Cel: Celem artykułu, o charakterze przeglądowym, jest wyjaśnienie zjawiska parentyfikacji, jej uwarunkowań i konsekwencji z nią związanych. Parentyfikacja najczęściej określana jest jako odwrócona rola w rodzinie i dotyczy zamiany roli między ro dzicem a dzieckiem. Dochodzi do niej wówczas, gdy rodzic, częściowo lub całkowicie, rezygnuje ze swoich zadań i obowiązków rodzicielskich. Abdykacja rodzica uruchamia proces parentyfikacji, w którym zwykle jedno, najczęściej najstarsze dziecko w rodzi nie, czuje się oddelegowane do przejęcia roli rodzicielskiej, w różnych sferach życia rodzinnego. Świadoma pomoc i obowiązki mogą mieć charakter instrumentalny lub emocjonalny. Dziecko poddane procesowi parentyfikacji może ponosić różnego rodzaju koszty a jego rozwój może być zagrożony. Mimo że wyniki wielu badań światowych i nielicznych polskich wskazują na olbrzymią złożoność i niejednorodność tego zjawiska, to wiele z nich uwidacznia zarówno doraźne, jak i długofalowe konsekwencje wynikające z doświadczania odwrócenia ról w rodzinie. Metody: W artykule zostaną zaprezentowane dane pochodzące z różnych badań zarówno ilościowych, jak i jakościowych. Wyniki: Przedstawione będą również wnioski z badań własnych, które autorki artykułu prowadzą od kilku lat. Wynika z nich, że parentyfikacja jest procesem złożonym, zróżnicowanym wieloczynnikowo a niekorzystne przeobrażenia, jakim podlega polska rodzina w znaczący sposób potencjalnie generują to zjawisko. Wnioski. Mimo zwiększonego zainteresowania, w ostatnich latach omawianą problematyką, literatura naukowa, zwłaszcza rodzima, jest nadal bardzo skromna, co utrudnia zarówno upowszechnienie, jak i opracowanie konkretnych rozwiązań nastawionych na pomoc i wsparcie rodzinom, w których pojawiło się odwrócenie ról.

Czasopismo: Wychowanie w Rodzinie
Dziedziny: nauki społeczne, nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne, pedagogika, historia
Wizerunki dziecka kreowane przez strony parentingowe

Cel: Celem badań jest usytuowanie kategorii „dziecka” w kontekście zjawiska mediatyzacji, sprowadzonego w szczególności do patrzenia nań przez pryzmat najbardziej popularnych serwisów parentingowych. W tekście omawiane są zarówno wizerunki o pozytywnym ładunku emocjonalnym, jak i negatywnym a także ambiwalentnym. Nie wyczerpują one spektrum obrazów dziecka, ale obejmują te, które pojawiają się najczęściej na owych stronach i stanowią pewną „wartość dodaną” do wizerunków prezentowanych przez innych badaczy, patrzących na dziecko przez pryzmat m.in. seriali i programów telewizyjnych czy reklam. Metody: Przygotowując tekst zastosowano metodę analizy źródeł wtórnych, którymi stały się strony internetowe kierowane do rodziców, nazywane też stronami parentingowymi. Przegląd i analiza tych stron skłonił autorki do namysłu nad wizerunkiem dziecka kreowanego przez nie. Wyniki: Rezultaty namysłu obrazują z jednej strony zakres i różnorodność informacji, sugestii, rad przekazywanych rodzicom przez pryzmat wizerunków dziecka kreowanych na stronach internetowych, z drugiej zaś wskazują zakres konsekwencji społecznych, kulturowych, wychowawczych i edukacyjnych, będących wynikiem „przełożenia” wirtualnego wizerunku wykreowanego na stronach internetowych na rzeczywisty obraz dziecka, jego zachowań, relacji, ustosunkowań do innych i świata oraz jego codziennego funkcjonowania. Wnioski: Przegląd i analiza stron parentingowych wskazują, iż w zdecydowanej większości prezentują one wizerunek dziecka, określony w niniejszym tekście dzieckiem zagrożonym, bez względu na to czy owo zagrożenie tkwi w olbrzymiej masie czynników chorobowych (frekwencyjność najwyższa), czy też w innych czynnikach związanych z opieką i wychowaniem dziecka oraz okolicznościach i warunkach, w jakich się to odbywa (frekwencyjność niższa). Rodzi to określone konsekwencje. Z jednej strony eksponowanie takiego wizerunku dostarcza rodzicom niezbędnej wiedzy, uczulając ich na wszelkiego rodzaju czynniki, które mogą okazać sie niekorzystne dla rozwoju dziecka, z drugiej strony kreowanie takiego wizerunku może wywołać nadmierny i nieuzasadniony lęk rodziców przed pełnieniem roli rodzicielskiej lub też przesadną nadtroskliwość w opiece nad dzieckiem. Stąd też ważne jest uświadamianie rodzicom faktu, by korzystając ze stron parentingowych, czynić to z rozwagą i niezbędnym dystansem do podawanych tam informacji a przede wszystkim zachować zdrowy rozsądek w ocenie treści, z którymi się stykają.

Czasopismo: Wychowanie w Rodzinie
Dziedziny: nauki społeczne, nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne, pedagogika, historia