rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Nowodziennikarskie eksperymenty z formą reportażu podróżniczego. Kazus białej gorączki Jacka Hugo-Badera

Celem niniejszego artykułu jest omówienie Białej gorączki Jacka Hugo‑Badera, którą uznać można za tekst wpisujący się w ramy tak zwanego nowego dziennikarstwa. Analizy pokazują, że nakreślony w tomie obraz Rosji zostaje przez dziennikarza przedstawiony na wzór powieści drogi, upodabniającej się w wielu miejscach
do dziennikarstwa gonzo. Reportaż podróżniczy dowartościowuje wrażenia i opinie autora, wchodzi w dialog z czytelnikiem i poszukuje źródeł inspiracji w języku i formie gatunków fikcjonalnych. Dziennikarz‑podróżnik eksponuje liczne ograniczenia reportażu, często rozszerzając go o elementy inspirowane poetyką innych
gatunków literackich i prasowych.

Czasopismo: Studia Humanistyczne AGH
Dziedziny: nauki społeczne, nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o komunikacji społecznej i mediach, literaturoznawstwo
Wolontariusz niepełnosprawny – z potrzeby własnej czy 	myślenia o innych

„Najbardziej niezmiennym i ważnym pytaniem życia jest: Co robisz dla innych?” ( Martin Luther King Jr). To właśnie jest istota wolontariatu, która polega na świadomej oraz bezinteresownej pracy na rzecz społeczności, to okazywanie pomocy, ale też lekcja proszenia o nią. Odpowiedź na tak postawione pytanie nie jest łatwa, zwłaszcza dla osoby niepełnosprawnej. Celem artykułu jest próba odpowiedzi na pytanie, czy osoba niepełnosprawna może być również dawcą działań wolontariackich, a nie tylko ich biorcą. Uczestnictwo społeczne, związane z nim mechanizmy integracji lub wykluczenia są zjawiskami o charakterze procesualnym. Prowadzone przeze mnie badania niepełnosprawnych wolontariuszy są próbą odpowiedzi na pytania: jakie czynniki, procedury czy mechanizmy stoją za podjęciem aktywności społecznej lub jej brakiem, czy działalność wolontariacka osób niepełnosprawnych jest pożądaną drogą wyjścia z kręgu osób wykluczonych.

Czasopismo: Studia Humanistyczne AGH
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne
Rezurekcyjna wiarygodność Kościoła

Artykuł podejmuje kwestię rezurekcyjnej wiarygodności Kościoła. Temat został zrealizowany na trzech etapach. Najpierw wykazano rezurekcyjną tożsamość Kościoła, która wiąże się z jego genezą oraz stanowi o absolutnej wyjątkowości Eklezji na przestrzeni historii. Na drugim etapie zaprezentowano Eklezję, jako ikonę zmartwychwstałego Pana. Kategoria ikony pozwoliła uwyraźnić dwupłaszczyznową strukturę Kościoła (widzialną i niewidzialną, historyczną i misteryjną) oraz ukazać Eklezję jako Ciało zmartwychwstałego Pana. Na koniec – na bazie wcześniejszych rozważań – uwypuklono te elementy, które mogą pomóc w rozpoznaniu rezurekcyjnej wiarygodności Kościoła. Właściwości wiarygodności rezurekcyjnej Kościoła są złożone, posiadają płaszczyznę dostrzegalną i misteryjną zarazem. Dlatego warunkiem koniecznym w rozpoznaniu rezurekcyjnej wiarygodności Eklezji (analogicznie do poznania samego Kościoła) jest równoczesne zaangażowanie rozumu i wiary.

Czasopismo: Roczniki Teologiczne
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Teologia wobec kryzysu kościoła – wybrane kierunki reinterpretacji

Obserwując aktualną sytuację Kościoła w Polsce i wielu innych krajach, można zauważyć, że zmaga się on z poważnym kryzysem. Wśród przyczyn tego kryzysu są nie tylko zewnętrzne prądy kulturowe i społeczne, ale słaba wrażliwość teologii i praktyki duszpasterskiej na znaki czasu oraz opór wobec wprowadzania nowych interpretacji prawd wiary. Celem artykułu jest nakreślenie mapy rozwiązań, zarysowanie pomysłów, które mogłyby być uwzględnione jako kontekst teologiczny działań naprawczych w obliczu kryzysu nie tylko rodzimego Kościoła, ale podejścia do kwestii wiary w wymiarze przekraczającym problemy lokalne. Problem zawiera się w pytaniu: W jakich kierunkach teolog może dziś myśleć o takich zmianach w Kościele, które nie tylko ograniczą straty wśród wiernych, ale otworzą perspektywę nowych możliwości ewangelizacyjnych? Odpowiedzi poszukiwane są na następujących płaszczyznach: hierarchia prawd, antropocentryzm w przepowiadaniu, inwestycja w noetyczną warstwę religijności oraz otwartość teologii na interdyscyplinarność.

Czasopismo: Roczniki Teologiczne
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Trynitarne podstawy dialogu międzyreligijnego

Artykuł omawia w zarysie trynitarne podstawy dialogu chrześcijaństwa z innymi religiami. Wynikają one z Bożego objawienia: w akcie stworzenia (podstawa patrylogiczna), Wcielenia Syna Bożego (podstawa chrystologiczna) oraz obecności i działania Ducha Świętego w Kościele i świecie (podstawa pneumatologiczna). Przedstawia ponadto wkład Soboru Watykańskiego II i zaangażowanie św. Jana Pawła II w dzieło dialogu międzyreligijnego.

Czasopismo: Roczniki Teologiczne
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Jezus w amerykańskim judaizmie reformowanym XIX wieku

Artykuł dotyczy początków amerykańskiego judaizmu reformowanego w relacji do Jezusa. Otwarte i życzliwe środowisko USA dało Żydom nowy rodzaj historycznego doświadczenia, przede wszystkim wolność ich badań. Wypracowali oni zatem bardziej pozytywne postrzeganie chrześcijaństwa poprzez ukazanie, że Jezus ani nie działał, ani nie nauczał niczego przeciwnego wierze żydowskiej. Jednocześnie jednak takie żydowskie odzyskanie Jezusa okazało się niekompatybilne z chrześcijańskimi twierdzeniami o Nim. W ten sposób chrześcijańska apologia zwana tradycyjnie „Contra/Adversus Judaeos” znalazła nowy konstruktywny początek, który będzie kontynuowany z większą mocą później. Artykuł stanowi (krytyczną) prezentację pism trzech najważniejszych uczonych żydowskich z tego okresu, którymi są: Isaac Mayer Wise, Kaufmann Kohler i Emil Gustav Hirsch.

Czasopismo: Roczniki Teologiczne
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Myśl teologicznoreligijna Gilberta K. Chestertona

Celem artykułu jest przedstawienie miejsca chrześcijaństwa pośród religii i ich wzajemnych relacji w myśli G.K. Chestertona, poety, pisarza i apologety chrześcijaństwa. Dzieli on zjawiska religijne według ich treści: Bóg, bogowie, demony i filozofie. Chesterton zauważa obecność jedynego Boga, najczęściej ukrytą, w wielu religiach. Omawiając politeizm szczególną uwagę poświęca mitologiom, widząc w nich nie tyle wynaturzenie religii, ile wyraz artyzmu towarzyszącego religii. Prawdziwym wynaturzeniem religii jest kult demonów, przejawiający się w obrzędach w wielu religiach historycznych, takich jak np. składanie ludzkich ofiar. Czwartym zjawiskiem jest filozofia o charakterze religijnym, charakteryzująca wierzenia Dalekiego Wschodu, takie jak buddyzm i konfucjanizm. Szczególne miejsce w myśli Chestertona zajmuje islam, który powinien być określany nie jako religia, lecz jako odłam chrześcijański o charakterze zbliżonym do arianizmu.
Chesterton mocno akcentuje fakt, iż to, co dobre w zjawiskach religijnych, zostaje zebrane przez chrześcijaństwo, które, opierając się na monoteizmie, nie gasi ducha mitycznych opowieści, a jednocześnie jest najpełniejszą filozofią religijną. Dlatego nie powinno się stawiać chrześcijaństwa na tym samym poziomie, co religie, ale ponad nimi. Myśl Chestertona można jednak z powodzeniem, mimo iż niejednokrotnie ocenia on zjawiska religijne bardzo surowo, wpisać w teologicznoreligijny paradygmat inkluzywizmu, gdyż to właśnie w chrześcijaństwie religie znajdują swoje wypełnienie.

Czasopismo: Roczniki Teologiczne
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Śródziemie „zapowiadające” Nowe Przymierze. Propozycja sposobu interpretacji legendarium J.R.R. Tolkiena

Artykuł dotyka zagadnienia możliwości teologicznej interpretacji dzieł kultury na przykładzie dzieł J.R.R. Tolkiena. Wskazuje występujące racje takiej interpretacji oraz towarzyszące jej trudności. Posługuje się, pochodzącą od św. Pawła, kategorią „typu” − zjawiska, osoby lub wydarzenia zapowiadającego rzeczywistość Nowego Przymierza. Najpierw przybliża jej sens i historię wykorzystania w teologii, następnie uzasadnia jej zastosowanie do fragmentów prozy Tolkiena. Zasadniczą część artykułu stanowi odczytanie Wielkiej Wędrówki Elfów, opisanej w rozdziałach III-V Silmarillionu, jako obrazu Kościoła Pielgrzymującego. Kluczowe dla takiej interpretacji pozostają elementy takie, jak motyw wezwania, wspólnej drogi czy wzajemnego wstawiennictwa, a także wspaniałość celu wędrówki. Artykuł ukazuje z jednej strony owocność metody typologicznej, z drugiej − możliwość teologicznego wykorzystania dzieł literatury współczesnej.

Czasopismo: Roczniki Teologiczne
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Święty Józef w religijności i tradycji ludowej w Polsce

Cześć oddawana świętym jest w swej istocie kultem Jedynego Boga i uwielbieniem go w dziełach, które uczynił w swoich świętych. Jest również formą wyrażenia wdzięczności Bogu za to, że pozwala ludziom na udział w swej świętości i doprowadza swoich wybranych do chwały nieba. Jednym ze świętych cieszących się szczególną czcią w Kościele jest św. Józef – mąż Maryi i opiekun Jezusa. W artykule autor stawia sobie za cel prezentację tej postaci na podstawie przekazów ewangelicznych, dokonuje także charakterystyki rozwoju kultu św. Józefa w Kościele oraz w religijności i tradycji ludowej. Do opracowania tematu skorzystał z literatury teologicznej, etnologicznej oraz własnych etnograficznych badań terenowych prowadzonych w subregionie opoczyńskim i radomskim (centralna Polska).
Kult św. Józefa dostrzega się nie tylko w liturgii Kościoła, gdzie jego główne święta obchodzone są 19 marca i 1 maja, ale także w religijności ludowej. Cześć oddawana temu świętemu przejawia się w nabożeństwach ku jego czci, pieśniach, modlitwach, w licznych obrazach z jego wizerunkiem umieszczanych w domach oraz przydrożnych kapliczkach. Św. Józef wielokrotnie obierany jest za patrona kościołów, miejscowości, zawodów, uznawany jest także za opiekuna ojców oraz patrona dobrej śmierci. Jego kult jest żywy również w czasach współczesnych, a przez wstawiennictwo tegoż świętego u Boga wiele osób otrzymuje wypraszane łaski.

Czasopismo: Roczniki Teologiczne
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Idee i rzeczywistość: aktualne problemy bibliotek (nie tylko) wojskowych w Polsce

W artykule przedstawiono wybrane problemy stojące obecnie przed polskimi bibliotekami naukowymi, w tym wojskowymi. Szczególną uwagę zwrócono na koncepcję tzw. bibliotekarstwa uczestniczącego, udział bibliotek w projektach otwartej nauki, otwartych danych badawczych, otwartego dostępu do publikacji naukowych i fachowych oraz tworzenie repozytoriów cyfrowych.

Czasopismo: Studia i Materiały Centralnej Biblioteki Wojskowej
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o komunikacji społecznej i mediach
Upowszechnianie pozytywnego wizerunku Wojska Polskiego w świadomości społecznej poprzez różne formy działalności Centralnej Biblioteki Wojskowej im. Marszałka Józefa Piłsudskiego

Artykuł poświęcony jest różnorodnym formom działalności Centralnej Biblioteki Wojskowej, których głównym celem jest budowanie pozytywnego wizerunku Wojska Polskiego. Autorki nakreśliły poszczególne inicjatywy podejmowane przez bibliotekę, ilustrując je licznymi przykładami. Najistotniejsze przedsięwzięcia CBW w upowszechnianiu wizerunku wojska przedstawiono w sześciu podstawowych grupach: działalność wydawnicza, inicjatywy i wydarzenia plenerowe, działalność wystawiennicza, działalność edukacyjna, działalność w Internecie oraz działalność filmowa.

Czasopismo: Studia i Materiały Centralnej Biblioteki Wojskowej
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o komunikacji społecznej i mediach
Skarby (po wielokroć) utracone. Ratowanie zbiorów Centralnej Biblioteki Wojskowej podczas II wojny światowej i po wojnie

Artykuł poświęcony jest kształtowaniu zasobu Centralnej Biblioteki Wojskowej na przestrzeni 100 lat, od momentu powołania Biblioteki w roku 1919, ze szczególnym uwzględnieniem strat wojennych z lat 1939-1945, a także problematyce odbudowy zasobu po II wojnie światowej w realiach PRL.

Czasopismo: Studia i Materiały Centralnej Biblioteki Wojskowej
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: historia
Rola formacji wojskowych w ratowaniu polskich dóbr kultury w latach 1914-1920

W artykule przedstawiono różnorodną aktywność w ratowaniu polskich dóbr kultury po 1918 roku, zarówno przez polskie władze wojskowe różnego szczebla, jak i działania społeczne, w których uczestniczyli wojskowi. Wśród nich, zdemobilizowani z armii zaborczych Polacy, skupieni w Związku Wojskowych Polaków, działającym aktywnie na terenach rosyjskich i ukraińskich. Inną grupę stanowili byli żołnierze Wojska Polskiego, którzy – zwolnieni ze służby czynnej, najczęściej w wyniku odniesionych ran – współpracowali z Towarzystwem Straży Kresowej. Uwzględniono także informacje o roli wojskowych gubernatorów, którzy z ramienia zaborczych armii zarządzali okupowanymi ziemiami polskimi w latach 1914-1918.

Czasopismo: Studia i Materiały Centralnej Biblioteki Wojskowej
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: historia
Wpływ Kardynała Stefana Wyszyńskiego na duchową pedagogizację narodu

Wieloletnia aktywność w przestrzeniach religijnych, narodowych i społecznych narodu polskiego daje podstawę do tego, aby kardynała Stefana Wyszyńskiego umieścić wśród najwybitniejszych autorytetów osobowych w dwudziestym wieku w Polsce. Poprzez pełnioną posługę biskupią i prymasowską wywarł wpływ na losy narodu i Kościoła w potrójny sposób. Najpierw poprzez podejmowanie różnorakich działań duszpasterskich i katechetycznych, następnie przez wypowiadanie się na konkretne tematy społeczne, narodowe i patriotyczne oraz poprzez maryjną pedagogizację narodu. W nauczaniu oraz posłudze pasterskiej łączył ze sobą z powodzeniem wymiary teologiczne i społeczne. Jego teologiczna spuścizna została ukonkretniona w Jasnogórskich Ślubach Narodu oraz Wielkiej Nowennie, co stało się inspiracją dla podjęcia działań duszpasterskich, które skutkowały wprowadzaniem w życie Kościoła katolickiego w Polsce nauczania Soboru Watykańskiego II. Unikalny wpływ kardynała Stefana Wyszyńskiego na rozwój polskiej myśli teologicznej i katechizacji można zauważyć w dziedzinach duchowości i pobożności maryjnej, apostolstwa świeckich, patriotyzmu, teologii kapłaństwa oraz katolickiej nauki społecznej, zwłaszcza teologii pracy, kultury i narodu.

Czasopismo: Roczniki Teologiczne
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Inspiracja biblijna Dyrektorium o katechizacji

Artykuł jest próbą odpowiedzi na pytanie: na ile nowe Dyrektorium o katechizacji inspiruje się natchnionym przez Boga Pismem Świętym? Badania wykazały, że dokument stanowi kolejne, dynamiczne rozwinięcie dwóch wcześniejszych tekstów, z którymi zachowuje ciągłość, ale różni się nowym usystematyzowaniem ujęcia formacji katechetów i oczywiście uwzględnieniem dorobku katechetyków oraz współczesnego Magisterium Kościoła.
Bogactwo cytatów z Pisma św., zawarte w dyrektorium, nie tylko potwierdza biblijny charakter katechezy, ale z nowym dynamizmem wskazuje możliwości biblijnej animacji katechezy na każdym etapie jej rozwoju. Ważny wniosek płynący z pytania postawionego na początku dotyczy faktu, że nie należy tylko powtarzać wymienionych sformułowań kerygmatu z przeszłości. Od katechety wymaga się nie tylko znajomości wyrażeń biblijnych, ale jest on wręcz inspirowany, aby ucieleśniał kerygmat na potrzeby współczesnych osób i wspólnot.
Opracowanie Bożej pedagogii w historii zbawienia w dyrektorium jest na wskroś biblijne. Magisterium Kościoła w zakresie katechezy ukazuje Objawienie jako wielkie dzieło wychowawcze Boga, które jest przeniknięte narracją biblijną. Analiza biblijna, połączona z refleksją katechetyczną, ukazuje Boga Ojca jako genialnego wychowawcę, który przekształca dzieje swojego ludu w lekcje mądrości (por. Pwt 4,36-40; 11,2-7), dostosowując się do wieku i sytuacji, w której lud ten żyje. Przedstawia Bożą pedagogię w misterium Wcielenia. Ukazuje Ducha Świętego, którego otrzymali uczniowie i byli prowadzeni przez Pocieszyciela do poznania prawdy, „aż po krańce ziemi” (Dz 1,8), dawali świadectwo o Słowie życia, którego słuchali, które oglądali i którego dotykali (por. 1 J 1,1; DK 162). Refleksja odpowiedzialnych za katechizację syntetycznie ukazała, że ewangeliczne opowieści są potwierdzeniem wychowawczego charakteru relacji Jezusa i mogą także dziś inspirować pedagogiczne działanie Kościoła.
Podsumowując obecność 187 cytatów biblijnych w głównym katechetycznym dokumencie Kościoła katolickiego należy podkreślić, że dla katechetów są one echem słów ich powołania: „Idźcie na cały świat i głoście Ewangelię wszelkiemu stworzeniu!” (Mk 16,15). Echo tych słów rozbrzmiewa we współczesnych sytuacjach przekazu wiary, a to znaczy, że słowo Boże jest przekazywane w żywej Tradycji Kościoła, która stawia czoła różnym wyzwaniom związanym z kulturą cyfrową, globalizacją kultury i innym współczesnym wyzwaniom.

Czasopismo: Roczniki Teologiczne
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Aktywizacja młodzieży szkół ponadpodstawowych w nauczaniu religii – między tradycją a współczesnością

Analizy, podjęte w niniejszym opracowaniu, koncentrują się wokół jakości aktywizacji młodzieży szkół ponadpodstawowych, którą zaleca się w obowiązującej Podstawie programowej katechezy Kościoła katolickiego w Polsce (2018). Zwrócono uwagę na obowiązkowy zestaw celów katechetycznych – wymagań ogólnych, treści nauczania religii – wymagania szczegółowe, postawy, jakie należy kształtować w młodzieży, korelację nauczania religii z edukacją szkolną, zalecane warunki i sposoby realizacji założeń programowych oraz współpracę środowisk wychowawczych (rodziny, parafii). Analizując wymienione kwestie próbowano dowieść, że wszystkie elementy merytoryczne i metodyczne, zapisane w podstawie programowej nauczania religii, mogą odgrywać ważną rolę aktywizującą młodzież. Zauważono, że dominuje przekaz wiadomości teologicznych i katechizmowych oraz język teologiczny. Wymienione rozwiązania merytoryczne zostają wzbogacone o korelację z edukacją szkolną, która może przyczynić się do aktywizacji młodzieży. Mało uwagi poświęca się jednak doświadczeniu ludzkiemu oraz wiedzy osobistej uczniów, co nie sprzyja aktywizacji. Również niedowartościowane są nowe technologie informacyjno-komunikacyjne, o których wspomina się bardzo ogólnie. Dominują natomiast propozycje zastosowania tradycyjnych metod aktywizujących młodzież, takich jak metody problemowe, poszukujące, eksponujące. Brakuje propozycji dotyczących form i metod ewangelizacji młodzieży. Takie podejście do aktywizacji młodzieży oscyluje między tradycją a współczesnością. Więcej przy tym jest akcentów tradycyjnych. Stąd też analizowane propozycje aktywizacji młodzieży szkół ponadpodstawowych wymagają uzupełnienia na poziomie tworzenia programów i podręczników do nauczania religii.

Czasopismo: Roczniki Teologiczne
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Oczekiwania młodzieży względem lekcji religii w szkole średniej – raport z badań

Udział w lekcjach religii powinien pomagać młodym ludziom w rozwijaniu duchowej sfery osobowości, w odnalezieniu własnej drogi do Boga oraz zrozumieniu celu i sensu życia. Zważywszy, że duchowość jest istotnym czynnikiem chroniącym w profilaktyce uzależnień i zachowań ryzykownych młodzieży, bardzo niepokojący jest, odnotowywany w ostatnich latach, spadek frekwencji uczniów szkół średnich na katechezie. Celem artykułu jest ukazanie oczekiwań młodzieży względem katechezy w zakresie programu nauczania, kompetencji merytorycznych katechetów i stosowanych na lekcjach religii metod pracy. W wyniku badań sondażowych, przeprowadzonych w grupie 70 absolwentów szkół średnich, ustalono, że młodzi ludzie są bardzo zainteresowani religią i rozwojem duchowym, mają w tym zakresie wiele oczekiwań, ale również wiele pytań i wątpliwości. Oczekują więc od katechetów rzetelnej wiedzy i otwartości na dyskusję, czego niestety często brakuje im na lekcjach religii. 

Czasopismo: Roczniki Teologiczne
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Rok Rodziny inspiracją dla katechezy parafialnej

Ogłoszony przez papieża Franciszka Rok Rodziny Amoris laetitia skłania do pogłębionej refleksji nad rodziną, jej miejscem i znaczeniem w życiu pojedynczego człowieka a zarazem całej ludzkiej wspólnoty. Inspiruje do poszukiwania propozycji katechezy parafialnej adresowanej do rodzin. Zachęca, by odkryć i żyć bogactwem adhortacji apostolskiej Amoris laetitia, poprzez różne propozycje o charakterze duchowym, duszpasterskim i kulturalnym, podejmowane w parafiach, diecezjach, na uniwersytetach, w ruchach kościelnych i w stowarzyszeniach rodzin.
Rodzina, jako paradygmat całego duszpasterstwa, zasługuje na całoroczne świętowanie tak, by stanęła w centrum zaangażowania i uwagi każdej rzeczywistości duszpasterskiej i kościelnej. Doświadczenie pandemii w sposób szczególny unaoczniło zasadniczą rolę rodziny jako Kościoła domowego i znaczenie wspólnotowych więzi między rodzinami, które czynią z Kościoła „rodzinę rodzin”.
Papież Franciszek wymienia trzy główne cele tego wyjątkowego czasu: (1) rozpowszechniać treść adhortacji apostolskiej Amoris laetitia, aby dać poznać rodzinom „doświadczenie, że Ewangelia rodziny jest radością, która «napełnia serce i całe życie»”; (2) Głosić, że sakrament małżeństwa jest darem i że ma w sobie przeobrażającą moc ludzkiej miłości; (3) Czynić rodziny głównymi podmiotami duszpasterstwa rodzinnego.
Rok Rodziny Amoris laetitia powinien zaznaczyć się w życiu każdej wspólnoty parafialnej, szczególnie na poziomie przepowiadania, przygotowania liturgii niedziel, świąt, uroczystości i zaangażowania w nie całych rodzin oraz działalności na rzecz członków rodzin, którzy znaleźli się w trudnej sytuacji życiowej.

Czasopismo: Roczniki Teologiczne
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Samopoczucie retrospektywne i realne uczniów w czasie pandemii

Pozytywny stan samopoczucia w wymiarze psychicznym, fizycznym i społecznym pozwala na postrzeganie życia jako satysfakcjonującego i szczęśliwego. Przejście szkoły na tryb kształcenia zdalnego w wyniku pandemii, wywołanej koronawirusem SARS-CoV-2, zaowocowało licznymi sytuacjami trudnymi, a te wpłynęły na samopoczucie dzieci i młodzieży. Celem podjętych badań było określenie retrospektywnego i realnego samopoczucia uczniów. Poszukiwano ponadto związku poziomu samopoczucia ze zmiennymi: płci, wieku, klasy, miejsca zamieszkania i sytuacji materialnej.

Czasopismo: Roczniki Teologiczne
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Satysfakcja i wymagania w roli matki i ojca dziecka z niepełnosprawnością

W artykule zaprezentowano wyniki badań własnych, których celem było ustalenie zależności między wymaganiami roli rodzicielskiej u matek i ojców wychowujących dziecko z niepełnosprawnością a ich satysfakcją z rodzicielstwa. W analizach uwzględniono także wiek dziecka z niepełnosprawnością oraz rodzaj niepełnosprawności. Zastosowano narzędzia własnej konstrukcji w postaci Skali Doświadczeń Rodzicielskich, Skali Wymagań w Roli Rodzicielskiej oraz kwestionariusza ankiety. Ostatecznie wykorzystano materiał uzyskany od 83 matek oraz 67 ojców. Na podstawie wyników analizy regresji wielorakiej stwierdzono podobne tendencje w grupie matek i ojców opisujące udział zmiennej Wzbogacenie w kształtowaniu wyników satysfakcji. Częstsze wymagania roli towarzyszyły najczęściej niższej satysfakcji w jej różnych wymiarach. Jedynie sprzeczności w roli rodzica tworzyły w modelach regresji powiązania dodatnie ze zmienną zależną. Rodzaj niepełnosprawności dziecka był istotny tylko w obszarze kształtowania wyników wymagań roli i jednego z aspektów satysfakcji ojców, z kolei zmienna wieku w zakresie oczekiwań zewnętrznych wobec roli macierzyńskiej.

Czasopismo: Roczniki Teologiczne
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika