rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Zmiany właściwości fizykochemicznych gleby w warunkach zróżnicowanego nawożenia kompostem "Dano"

W trzyletnim doświadczeniu polowym na glebie lekkiej badano wpływ kompostu „Dano” wyprodukowanego ze śmieci miejskich na wybrane właściwości fizykochemiczne gleby. W doświadczeniu stosowano trzy wzrastające dawki kompostu „Dano”: 20, 40 i 60 t św. m.·ha⁻¹ oraz obornik w dawce porównywalnej pod względem zawartości węgla do dawki kompostu 40 t św.m.·ha⁻¹. Stwierdzono, że nawożenie kompostem podwyższa wartość pH gleby, zmniejsza kwasowość hydrolityczną gleby, zwiększa zawartość węgla organicznego i azotu ogólnego w glebie. W porównaniu do obornika kompost spowalnia procesy zakwaszenia gleby oraz w większym stopniu zwiększa udział zasadowych kationów wymiennych w kompleksie sorpcyjnym gleby.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Zmiennosc skladu chemicznego bulw Helianthus tuberosus L. w warunkach zroznicowanego nawozenia azotem

Wyniki badań pochodzą z doświadczenia polowego przeprowadzonego w latach 1993-1995 na glebie o składzie piasku gliniastego lekkiego. Eksperyment wykonano metodą losowanych podbloków. Czynnikami I rzędu były odmiany: Swojecka Czerwona, Czerwona Kulista IHAR, Biała Kulista IHAR; II rzędu - nawożenie azotem w ilości: 0, 50, 100, 150, 200 kg N·ha⁻¹, na tle stałego nawożenia fosforowo-potasowego (52 kg P·ha⁻¹ i 149 kg K·ha⁻¹) i 25 t·ha⁻¹ obornika. Zawartość inuliny i tłuszczu surowego w bulwach była najwyższa w obiektach z 50 kg N, koncentracja suchej masy, białka właściwego, włókna i popiołu - w kombinacjach ze 100 kg N, zawartość białka ogółem i azotanów - w obiektach ze 150 kg N, a azotynów - z 200 kg N·ha⁻¹. Wyższe dawki azotu efektywniej wykorzystywały odmiany Biała Kulista i Czerwona Kulista IHAR niż Swojecka Czerwona.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Oddzialywanie roslin na samopoczucie, zachowanie i zdrowie czlowieka

Praca jest krótkim przeglądem korzyści wynikających z obecności roślin dla jednostki i społeczności. Wieie badań wykazało, że rośliny mają silny, pozytywny wpływ na zachowanie i zdrowie ludzi. Kontakt wizualny z roślinami wywoływał pozytywne odczucia i przyspieszał wyzdrowienie po stresie, włączając obniżenie ciśnienia krwi i napięcie mięśni. Badania dotyczące widoku z okna wykazały, że ludzie bardziej preferują zieleń niż elementy wytworzone przez człowieka. Niższą częstotliwość występowania symptomów stresu, krótsze pobyty w szpitalu, niższe zużycie silnych środków przeciwbólowych notowano u osób patrzących na zieleń. Wykazano, że rośliny działają jako ważny pochłaniacz gazów, takich jak SO₂, NO₂ i O₃. Niektóre rośliny doniczkowe mogą obniżyć stężenia gazów zanieczyszczających powietrze w pomieszczeniach, takich jak formaldehyd czy benzen, aż o 90%. Chociaż poziom wilgotności w pomieszczeniach wypełnionych roślinami jest wyższy, poziom mikroorganizmów w powietrzu okazał się o ponad 50% niższy niż w pomieszczeniach bez roślin.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wpływ cynku na aktywność enzymów antyoksydacyjnych u kukurydzy uprawianej w kulturach wodnych

Wzrost stężenia cynku w środowisku powyżej optymalnego poziomu niesie ze sobą szereg zaburzeń w funkcjonowaniu organizmów roślinnych. Pociąga to za sobą reakcję obronną komórki w postaci zmian aktywności enzymów antyoksydacyjnych, co określane jest mianem stresu oksydacyjnego. Celem podjętych badań było określenie zawartości cynku i aktywności katalazy oraz dysmutazy ponadtlenkowej w kukurydzy poddanej działaniu wzrastających dawek cynku. Schemat doświadczenia obejmował 10 obiektów ze wzrastającymi dawkami cynku: (0; 5; 10; 20; 40; 80; 120; 160; 240; 320 mg Zn·dm⁻³). Doświadczenie prowadzono w warunkach kultur wodnych przez okres siedmiu tygodni. Cynk był akumulowany głównie w korzeniach, mniej w liściach i łodygach. Wzrastające stężenia cynku w pożywce spowodowały regularny wzrost zawartości cynku w badanych częściach kukurydzy. Dawki 5 oraz 10, 20 i 40 mg Zn·dm⁻³ powodowały wzrost aktywności katalazy przyczyniając się do wystąpienia stresu oksydacyjnego u kukurydzy. Niskie stężenia cynku w pożywce wywołały niewielki wzrost aktywności dysmutazy ponadtlenkowej, a stężenia powyżej 80 mg Zn·dm⁻³ powodowały spadek aktywności tego enzymu.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Charakterystyka warunkow klimatycznych Pojezierza Mazurskiego

W pracy przedstawiono przebieg czynników meteorologicznych charakteryzujących warunki klimatyczne mezoregionów Poj. Mazurskiego w latach 1881-1960 i 1951-1970. Z analizy wynika, że region ten należy do najzimniejszych terenów Polski, w zależności od pory roku notuje się średnie dobowe temperatury niższe o 0,5° do 2-3°, a nawet o 4,0°C od temperatur na pozostałych obszarach kraju. Okres wegetacyjny jest krótszy o ok. 30 dni niż w innych regionach kraju, przedwiośnie występuje średnio o 3 tygodnie później niż na zachodzie Polski. Rozklad opadów jest zróżnicowany, notowano roczne sumy od 550 mm do 700 mm i wyższe (w Krainie Węgorapy; sumy opadów na terenie Garbu Szeskiego osiągały wartości bliskie sumom notowanym na terenach podgórskich). We wrześniu, październiku, listopadzie i grudniu notowano usłonecznienie niższe od występującego na pozostałych obszarach Polski, w miesiącach letnich wyższe o ok. 1 godz. (do 2 godz. w czerwcu). Z występujących różnic w stosunku do pozostałych terenów Polski wyraźnie widać odmienności warunków klimatycznych tego regionu, które nie są sprzyjające dla rolnictwa.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wlasciwosci wodno-powietrzne mieszanek podlozowych z wykorzystaniem w nich welny mineralnej

Przeprowadzono badania z zakresu właściwości wodno-powietrznych podłoży, w których wykorzystano wełnę mineralną jako samoistny składnik lub też współkomponent. Wełna mineralna pochodziła z importu, jak też krajowych zakładów, produkowana jako hydrofilna lub hydrofobowa. Stwierdzono, że szczególnie jako podłoże jednorodne wełna mineralna stwarza warunki wybitnie powietrzne (wysoka porowatość ogólna, małe zdolności zatrzymywania wody) nie sprzyjające wzrostowi większości roślin. Uzupełnienie wełny mineralnej składnikami organicznymi i mineralnymi w formie mieszanek podłożowych w większości spełniało warunki dobrego podłoża dla doniczkowej uprawy roślin ozdobnych.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wplyw wzrastajacych dawek obornika i nawozow azotowych na aktywnosc fosfomonoesteraz w roslinie i glebie oraz na zawartosc fosforu w glebie

Istotną rolą fosfataz jest utrzymanie równowagi pomiędzy zawartością fosforu związków organicznych a fosforem mineralnym, który po pobraniu z gleby włączany jest w metabolizm roślin. Poszukiwano zależności pomiędzy fosforem przyswajalnym a aktywnością fosfatazy kwaśnej w jęczmieniu jarym i w glebie płowej w aspekcie wieloletniego nawożenia organiczno-mineralnego. Próby roślinne i glebowe pobrano z wieloletniego doświadczenia polowego założonego w 1980 roku w RZD w Grabowie prowadzonego przez IUNG w Puławach na glebie płowej o składzie granulometrycznym piasku gliniastego mocnego. W doświadczeniu zastosowano następujące dawki obornika: 0, 20, 40, 60, 80 t·ha⁻¹, oraz nawożenie azotem w postaci saletry amonowej: 0, 40, 80, 120 kg N·ha⁻¹. Stwierdzono istotny wpływ nawożenia obornikiem i azotem mineralnym jak i interakcję zarówno na aktywność AcP jak i zawartość PE-R. Zwykle zwiększające się dawki nawozu organicznego powodowały wzrost aktywności AcP i zawartości PE-R. Stwierdzono wysoko istotną korelację pomiędzy aktywnością AcP w glebie oraz w części nadziemnej i podziemnej jęczmienia jarego.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Próba zastosowania glicerolu i ziemniaczanej wody sokowej do produkcji karotenoidów przez drożdże Rhodotorula gracilis

Celem badań było określenie zdolności biosyntezy karotenoidów przez drożdże Rhodotorula gracilis podczas hodowli wgłębnych w podłożach zawierających ziemniaczaną wodę sokową oraz glicerol. Największy plon biomasy komórkowej (ponad 30 g ss·dm⁻³) stwierdzono w podłożach z dodatkiem 3 i 5% glicerolu. Po hodowli w podłożu z dodatkiem 3% glicerolu uzyskano najwyższy stopień wykorzystania glicerolu (85,7%) oraz białka (69,3%), a także znaczną redukcję wskaźnika ChZT (84,8%) podłoża. Wysokie stężenie związków stanowiących źródło węgla zahamowało biosyntezę karotenoidów przez badane drożdże, a ich zawartość w biomasie po hodowli w podłożach z glicerolem była ponad trzy razy mniejsza (34,6–40,9 μg·g⁻¹ss) w porównaniu do podłoża kontrolnego (142,6 μg·g⁻¹ss). Dominującym związkiem syntetyzowanym przez drożdże w podłożach z glicerolem był torulen, a jego udział stanowił 66,9–69,7% ogólnej zawartości karotenoidów. Na podstawie uzyskanych wyników stwierdzono, że badany szczep drożdży może stać się w przyszłości nowym źródłem karotenoidów, jednak z uwagi na mniejszą objętościową produktywność tych związków (0,9–1,23 mg·dm⁻³) konieczne są dalsze badania w celu zwiększenia wydajności ich biosyntezy w podłożach z ziemniaczaną wodą sokową i glicerolem.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Fitosanitarna funkcja owsa i mieszanek z jego udzialem w ogniwie zmianowania

Badania dotyczyły fitosanitarnej roli owsa w ogniwie zmianowania zbożowego, składającego się z jęczmienia jarego jako przedprzedplonu, owsa w siewie czystym lub w mieszankach z jego udziałem jako przedplonu i pszenicy ozimej jako rośliny następczej. Określono stopień porażenia korzeni i podstawy pędów zbóż uprawianych w przedplonie pszenicy ozimej oraz porażenie samej pszenicy ozimej. Wartość przedplonową owsa i mieszanek z jego udziałem dla pszenicy rozpatrywano także w kontekście wydajności tego gatunku.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wplyw kwasu giberelinowego i sposobu przygotowania klaczy na kwitnienie cantedeskii [Zantedeschia Spreng.]

Do doświadczenia wykorzystano odmiany cantedeskii ‘Black Eyed Beauty’, ‘Cameo’ i ‘Treasure’. Do doniczek o średnicy 18 cm sadzono kłącza suche, moczone w wodzie oraz moczone przez 30 minut w kwasie giberelinowym o stężeniu 150 mg·dm⁻³. W każdym sposobie przygotowania kłączy badano efekt dolistnego zastosowania GA₃
Moczenie kłączy w kwasie giberelinowym zwiększyło plon kwiatów badanych odmian. Kwas giberelinowy opóźnił kwitnienie roślin o 1-2 tygodnie. Z kłączy moczonych w kwasie giberelinowym u odmian 'Black Eyed Beauty’ i ‘Cameo’ wyrosły kwiaty o najdłuższych szypułach kwiatostanowych, a u odmiany 'Treasure' - o najkrótszych. Kwas giberelinowy zastosowany do moczenia kłączy miał pozytywny wpływ na intensywność zazielenienia liści odmiany 'Treasure'.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Cechy odmian lucerny (Medicago sativa ssp. sativa) warunkujące przydatność do wypasania

W opracowaniu o charakterze przeglądowym przedstawiono zbiór najnowszych wyników badań na temat przystosowania oraz cech odmian lucerny warunkujących jej przydatność do wypasania. Jak podaje literatura zagraniczna, początkowo do zakładania pastwisk dla bydła i owiec stosowano gatunki lucerny jednorocznej (np. „mielga”, Medicago polimorpha). Następnie, w wyniku prac hodowlanych wytworzono odmiany lucerny wieloletniej, odpornej na stres wypasania. Wyhodowanie odmian lucerny przystosowanych do wypasu zwierząt podnosi znaczenie tej rośliny zwłaszcza w USA, Kanadzie, Ameryce Południowej, Australii, Nowej Zelandii, Afryce Północnej, gdzie pastwiska lucerniane zakładane są na dużych powierzchniach obejmujących tysiące hektarów. W innych krajach, np. we Francji, Anglii, we Włoszech i na Węgrzech, prace hodowlane doprowadziły również do uzyskania odmian lucerny wieloletniej tolerującej udeptywanie i przygryzanie. W Polsce zagadnienie pastwiskowego użytkowania lucerny i jej mieszanek z trawami jest dotychczas mało poznane. Głównym powodem jest tu bowiem brak zarejestrowanych w rejestrze COBORU odmian lucerny przystosowanych do wypasu. Badania własne realizowane w IUNG potwierdziły możliwość wypasania kośnych odmian lucerny (Radius, Kometa) w mieszankach z gatunkami traw, tj. kupkówką pospolitą, kostrzewą łąkową, tymotką łąkową zarówno w systemie wypasu krótkotrwałego, jak i długotrwałego. Dane literaturowe wskazują, że przystosowanie roślin lucerny do wypasania wynika z ich budowy morfologicznej. Rośliny pastwiskowych odmian charakteryzują się rozłożystym pokrojem, dużymi i głęboko osadzonymi w glebie szyjkami korzeniowymi, odrastaniem nowych organów wegetatywnych głównie z szyjek korzeniowych, co wpływa na wysoki poziom plonowania. Ponadto wskazane jest, aby genotypy pastwiskowe charakteryzowały się wysoką trwałością w warunkach przygryzania i udeptywania przez zwierzęta. Długotrwały wypas czystych zasiewów lucerny i jej mieszanek z trawami bądź żywienie paszą wysokobiałkową o mało urozmaiconym składzie chemicznym wiąże się niekiedy z wystąpieniem zaburzeń w układzie trawiennym zwierząt. Pamiętając o tym hodowcy odmian lucerny przeznaczonych do użytkowania pastwiskowego szczególną uwagę zwracają na cechy jakościowe, tj. strawność suchej masy, zawartość białka rozpuszczalnego, kwaśnej frakcji włókna detergentowego (ADF), saponin oraz tempo rozkładu suchej masy i białka, które wpływa na tworzenie się piany w żwaczu i powstawanie wzdęć u zwierząt.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wplyw nawozow jednoskladnikowych i wieloskladnikowych na ksztaltowanie stosunkow jonowych K:Mg, K:[Mg+Ca], Ca:P oraz N:S w roslinach uprawnych

W latach 1997-2000 przeprowadzono doświadczenie połowę na glebie płowej o składzie granulometrycznym poziomu próchnicznego piasku gliniastego mocnego. Roślinami testowymi w kolejnych latach były ziemniaki, jęczmień jary, łubin żółty i pszenżyto ozime. W plonach roślin oznaczono zawartości makro- składników. Obliczono stosunki jonowe K : Mg, K : (Mg + Ca), Ca : P oraz N : S charakteryzujące jakość plonów. Uzyskane rezultaty wykazywały, że stosunki jonowe K : Mg i K : (Mg + Ca) w bulwach ziemniaków były szersze aniżeli w ziarnie zbóż i nasionach łubinu, a nawożenie mineralne miało wpływ na zawężenie stosunku Ca : P w badanych roślinach. Jednocześnie nawozy mineralne przyczyniły się do rozszerzenia stosunku N : S w ziarnie pszenżyta ozimego oraz nasionach łubinu żółtego.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Właściwości dekstryny białej modyfikowanej chemicznie i poddanej ogrzewaniu i działaniu pola mikrofalowego

Dekstrynę modyfikowano chemicznie przez estryfikacje mieszaniną diwodorofosforanu sodu i wodorofosforanu sodu, wysycanie jonami żelaza (III) oraz poprzez ogrzewanie z glicyną w 160°C. Uzyskane preparaty modyfikowano fizycznie poprzez działanie pola mikrofalowego w kuchenkach mikrofalowych o mocy 300 W i 750 W, lub prażenie w suszarce laboratoryjnej w temperaturze 160°C. Określano takie cechy sporządzonych modyfikatów dekstryny białej jak: rozpuszczalność sporządzonych preparatów (w temperaturze 30°C), lepkość 20% kleików oraz podatność na działanie enzymów amylolitycznych. Produkty estryfikowania dekstryny białej oraz ogrzewania jej z glicyną odznaczały się obniżoną rozpuszczalnością i lepkością tworzonych roztworów oraz mniejszą podatnością na działanie α-amylazy i glukoamylazy. Wysycanie dekstryny jonami żelaza (III) nie wpływało na jej właściwości. Poddawanie działaniu pola mikrofalowego oraz prażeniu dekstryn nie modyfikowanych chemicznie i dekstryn wysycanych jonami żelaza (III) powodowało podwyższenie ich rozpuszczalności, zmniejszenie lepkości ich roztworów oraz obniżenie podatności na działanie α-amylazy i glukoamylazy. Prażenie dekstryny estryfikowanej i poddanie działaniu pola mikrofalowego o mocy 750 W wywoływało podwyższenie rozpuszczalności oraz obniżenie podatności na działanie α-amylazy i glukoamylazy otrzymanego produktu. Poddawanie dekstryny modyfikowanej glicyną prażeniu i działaniu mikrofal powodowało niewielkie zmniejszenie jej rozpuszczalności oraz lepkości sporządzonych z niej roztworów.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wpływ nawożenia mineralnego na zawartość i pobranie makroelementów przez koniczynę łąkową (Trifolium pratense L.)

Celem podjętych badań była ocena składu chemicznego koniczyny łąkowej nawożonej nawozami mineralnymi. Doświadczenie połowę, obejmowało pięć obiektów nawozowych, tj.: kontrola, Ca, PK, PK + Ca i NPK + Ca. Koniczynę w czystym siewie użytkowano 2-kośnie. W próbkach zielonki oznaczono zawartość suchej masy metodą suszarkową w temperaturze 105°C. Na podstawie zawartości suchej masy w sianie obliczono plony suchej masy. Po mineralizacji próbek siana oznaczono zawartość K, Mg, Ca i Na metodą fotometrii płomieniowej, P kolorymetrycznie metodą wanadowo-molibdenową. Badania przeprowadzono w latach 1999 - 2000 na glebie płowej wytworzonej z lessu. Oceniano w nich wpływ wapnowania, nawożenia PK i PKN na produkcyjność koniczyny łąkowej w dwóch latach pełnego użytkowania - poza rokiem jej wysiewu w rośliną ochronną, którą było żyto ozime. Zbiory suchej masy w drugim roku użytkowania były mniejsze niż w pierwszym tylko o 11%. Spośród stosowanego nawożenia tylko wapnowanie dodatnio wpłynęło na produkcję suchej masy. Pasza dobrej jakości powinna w przeliczeniu na suchą masę zawierać przynajmniej 3,0 g P; 17 - 20 g K; 7,0 g Ca; 2,0 g Mg; 1,5 - 2,5 g Na·kg⁻¹ s.m. Zawartość makroelementów w koniczynie czerwonej wahała się w zakresie: 2,62 - 3,75 g P; 19,96 - 28,03 g K; 7,27 - 12,53 g Ca; 1,89 - 2,65 g Mg; 0,50 - 0,84 g Na-kg-1 s.m. Zawartość Mg, Ca, K i P w suchej masie runi łąkowej uznano za optymalną, a Na za niską. Uzyskane rezultaty wskazują, że nawozy mineralne spowodowały rozszerzenie stosunków wagowych K : Na, Ca : P, Ca : Mg oraz zawężenie stosunków równoważnikowych K : (Ca + Mg), K : Mg, K : Ca. Wartości stosunków K : Na, Ca : P, Ca : Mg w koniczynie, nawożonej nawozami mineralnymi nie mieściły się w granicach przyjmowanych za bezpieczne w paszach dla przeżuwaczy.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Zachwaszczenie lanu pszenicy jarej uprawianej po buraku cukrowym w zaleznosci od nawozenia organiczno-mineralnego

W latach 1998-2001 w dwuczynnikowym doświadczeniu polowym badano w jakim stopniu formy nawozów organicznych stosowane pod przedplon (obornik, wermikompost, międzyplon wraz z liśćmi buraczanymi) i zróżnicowane dawki nawożenia azotowego wpływają na zmiany zachwaszczenia łanu pszenicy jarej. Zastosowane pod burak cukrowy nawożenie organiczne wpłynęło na istotne zróżnicowanie zachwaszczenia pszenicy jarej, zarówno w fazie krzewienia, jak i w końcu wegetacji. Wiosną najwięcej chwastów zaobserwowano po przyoranym oborniku (94 szt.·m⁻²), a najmniej po wprowadzeniu pod przedplon wermikompostu (62 szt.·m⁻²). Na poletkach nawożonych tym nawozem liczebność chwastów była istotnie mniejsza o 33% niż na poletkach nawożonych jedynie nawozami mineralnymi. W terminie zbioru liczba i masa chwastów po przyoraniu obornika w stosunku do zachwaszczenia poletek nienawożonych substancją organiczną były większe odpowiednio o 13% i 24%. Najmniejszym zachwaszczeniem (8 szt.·m⁻²), podobnie jak w fazie krzewienia, odznaczała się pszenica uprawiana w stanowisku po wermikompoście. Intensyfikacji nawożenia N, niezależnie od rodzaju substancji organicznej wprowadzonej pod przedplon, towarzyszyło na ogół zmniejszanie obsady chwastów. Istotne ograniczenie liczby i masy chwastów nastąpiło już po zastosowaniu dawki 60 kg N·ha⁻¹. W żadnym terminie badań nie stwierdzono natomiast współdziałania obu czynników doświadczenia w kształtowaniu zachwaszczenia łanu pszenicy jarej.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Rosliny fitosanitarne w plodozmianach a zdrowotnosc i plonowanie ziemniaka

W pracy przedstawiono wyniki badań z lat 1997-1999 gromadzonych w ramach statycznego doświadczenia w Bałcynach k. Ostródy. Dotyczą one doboru przedplonów w specjalistycznej uprawie dwóch odmian ziemniaka: Lena - skrobiowa, nieodporna i Ibis - jadalna, odporna na mątwika ziemniaczanego. W dwóch 6-polowych płodozmianach uprawiano po dwa pola ziemniaka w 3-polowych ogniwach, z różnym doborem gatunków zbóż i roślin fitosanitarnych jako przedplonów.
Średnie plony bulw obu odmian ziemniaka były zbliżone. Z roślin regenerujących groch pastewny nie odgrywał plonotwórczej roli, natomiast koniczyna czerwona zwiększyła plon bulw o 16%, w porównaniu do stanowiska po dwóch zbożach. Międzyplon - gorczyca biała, uprawiana po życie, podtrzymywała plon odmiany Lena, mimo rosnącej populacji Globodera rostochiensis Woli., a u odmiany Ibis zwiększyła go o 4,7%. Czynniki doświadczenia różnicowały dorodność roślin, strukturę bulw oraz plon skrobi. Poziom i zróżnicowanie plonów mogło wynikać z różnego porażenia roślin ziemniaka zarazą ziemniaka (Phytophthora infestans), parchem zwykłym (Streptomyces scabies), a w mniejszym stopniu rizoktoniozą (Rhizoctonia solani).

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Reakcja wybranych odmian ziemniaka na susze

Doświadczenie wazonowe przeprowadzono w latach 2003-2005 dla 11 odmian ziemniaka: Andromeda, Asterix, Danusia, Korona, Rosalind, Satina, Saturna, Syrena, Wiking, Zebra, Zeus w cyklu 2 lub 3 letnim.
Głównym kryterium oceny wrażliwości na okresową suszę był plon bulw oraz jego jakość. Rośliny poddawano okresowej suszy w okresie największej wrażliwości roślin na niedobór wody, tj. 3 tygodnie od rozpoczęcia tuberyzacji.
Po zakończeniu suszy dokonano pomiaru względnej zawartości wody w tkankach liści RWC (relative water content).Odnotowano wysoce istotny wpływ odmiany oraz suszy na wysokość plonu, co wskazuje na duże zróżnicowanie badanych odmian. Nie stwierdzono wpływu suszy na ilość bulw u badanych odmian.
Badane odmiany uszeregowano wg wielkości spadku plonu pod wpływem stresu wodnego wraz ze wzrastającą wrażliwością na suszę: Korona, Syrena, Zeus, Andromeda, Danusia, Asterix, Zebra, Wiking, Saturna, Satina, Rosalind.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Emisja dwutlenku wegla okreslana w zaleznosci od rekultywowanego utworu glebowego

W badaniach określano emisję CO₂ z utworów glebowych składających się z nadkładu kopalnianego z kopalni żwiru lub nieużytku rolniczego z dodatkiem osadu ściekowego i nawożenia NPK. Procesy rozkładu substancji organicznej w utworach glebowych wpływały na ilość wydzielanego C02. Analiza wariancji wykazała, że emisja CO₂ była istotna i w największym stopniu uzależniona od utworu glebowego. Wpływ zaś nawożenia NPK uwidaczniał się głównie w interakcjach z utworem glebowym. Średnio z badań, wydzielanie CO₂ ocenione testem Duncana, przed rozpoczęciem wegetacji nie wykazywało istotnych różnic pomiędzy obiektami z nawożeniem i bez nawożenia. Po I pokosie natomiast zróżnicowania były istotne.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo