rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Kampanie społeczne w dobie pandemii COVID-19 jako uniwersalne komunikaty perswazyjne w globalnym świecie

Artykuł jest fragmentem szerszego projektu badawczego, realizowanego przez autora w październiku, listopadzie i grudniu 2020 roku, dotyczącego materiałów reklamowych wykorzystywanych przez WHO oraz wybrane kraje świata (Polskę, Australię, Kanadę, Nową Zelandię i RPA) w kampaniach społecznych związanych z pandemią SARS-CoV-2. W niniejszym tekście zaprezentowano jedno studium przypadku – kampanię przeprowadzoną w Nowej Zelandii, porównując jej przekazy z materiałami reklamowymi WHO. Główna teza: pandemia pokazała, że w obliczu globalnego zagrożenia wszyscy ludzie są mieszkańcami „Jednego Świata”. Metoda badawcza: triangulacja takich metod badawczych jak case study i analiza kompozycyjna Gillian Rose. W celu zbadania warstwy werbalnej komunikatów posłużono się modelem komunikacji językowej Romana Jakobsona. Analizując językową warstwę komunikatów, założono ich znaczną perswazyjność. Badając wizualną warstwę komunikatów ograniczono się, ze względu na prostotę ich formy, do modalności kompozycyjnej ze szczególnym uwzględnieniem kolorystyki i znaków ikonicznych. Wyniki i wnioski potwierdzają tezę główną przyjętą w badaniu. Materiały dotyczące pandemii, opracowane przez WHO oraz rządy wybranych do badania krajów, leżących na różnych szerokościach geograficznych, są bardzo podobne. Materiały krajowe są czasami wręcz kalką kampanii reklamowych WHO. Zarówno w materiałach WHO, jak i w tych krajowych dominuje funkcja informatywna i impresywna języka przekazu. W warstwie werbalnej nadawcy skupiają się na przekazywaniu niezbędnych informacji o pandemii; ich przekazy, dotyczące zarówno profilaktyki, jak i walki z pandemią, są przy tym silnie perswazyjne. W warstwie wizualnej występują jednak różnice w kolorystyce i znakach ikonicznych, co wykazało zwłaszcza porównanie kampanii prowadzonych przez WHO i rząd Nowej Zelandii. Wartość poznawcza: tekst pokazuje, jak ważną rolę w komunikacji pełnią, zwłaszcza w czasach pandemii, społeczne kampanie reklamowe. Paradoksalnie, pandemia, stanowiąca zagrożenie dla ludzkości, może się przyczynić do rozwoju badań komparatystycznych dotyczących skuteczności środków komunikacji masowej, które zostały zastosowane w jednych krajach i które z powodzeniem będą mogły być wykorzystane w innych.

Czasopismo: Studia Medioznawcze
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o komunikacji społecznej i mediach
Problem klasyfikacji wypowiedzi jako twierdzeń faktycznych lub sądów wartościujących w orzecznictwie Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w Strasburgu

Zasada odmiennego traktowania wypowiedzi stanowiących twierdzenia o faktach (statements of fact) oraz sądów wartościujących (value judgements) należy do jednej z najwcześniej sformułowanych w orzecznictwie Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w Strasburgu odnoszącym się do art. 10 konwencji europejskiej. Wartość poznawcza: mimo to problematyka dotycząca tej zasady była dotąd niezwykle rzadko podejmowana w literaturze przedmiotu. Niniejsza publikacja ma wypełnić tę lukę. Śledząc poglądy Trybunału, można dostrzec ewolucję poglądów tego organu w kwestii znaczenia zasady, o której mowa, i sposobu jej realizacji. Główną tezą niniejszego artykułu jest dający się zauważyć stopniowy spadek wagi rozważanego podziału na rzecz podejścia akcentującego dobrą wiarę i staranność autora wypowiedzi. Metody badań: w celu weryfikacji tej tezy poddano analizie kilkadziesiąt orzeczeń Trybunału, w których najobszerniej i najbardziej wnikliwie rozważany był status spornych wypowiedzi oraz konsekwencje przyjmowanej kwalifikacji. Wnioski: wydaje się, że przyczyn stwierdzonej zmiany linii orzeczniczej należy upatrywać w niemożności sformułowania dostatecznie precyzyjnego (a więc pozbawionego uznaniowości) kryterium wspomnianej klasyfikacji.

Czasopismo: Studia Medioznawcze
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o komunikacji społecznej i mediach
Problemy mediów w nowej strategii Unii Europejskiej "wzmocnienia odporności demokratycznej"

W artykule dokonano przeglądu aktywności instytucji Unii Europejskiej w kluczowych kwestiach unijnej polityki medialnej, podejmowanych w cieniu walki z pandemią COVID-19, w tym zwłaszcza planów związanych z wejściem w nowy etap strategii cyfrowej. Skutki digitalizacji w sektorze komunikacji i mediów obnażyły luki w dotychczasowych działaniach, legislacji oraz w zakresie zwalczania głównych zagrożeń. Komisja Europejska dostrzega groźny wpływ „infodemii”, negatywne skutki słabej harmonizacji prawnej oraz szkodliwe dla wolności mediów praktyki niektórych państw członkowskich, które ocenia jako podmywanie aksjologicznych fundamentów wspólnoty. Plany nowej Europejskiej Agendy Cyfrowej, europejski plan działania na rzecz demokracji oraz modernizacja dyrektywy o audiowizualnych usługach medialnych są względem siebie komplementarne. Mają one służyć „wzmocnieniu odporności demokratycznej”, podkreślając wizerunek i rolę Unii jako referencyjnego gracza nie tylko w przestrzeni rynkowej, ale także na polu globalnej walki o reguły demokratyczne.

Czasopismo: Studia Medioznawcze
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o komunikacji społecznej i mediach
Co mówią obrazy? Wizualne metafory kryzysu

Cel: rekonstrukcja wizualnego dyskursu kategorii kryzysu, zarządzania kryzysowego i komunikacji kryzysowej w kontekście pola dyskursywnego modernizmu. Metody badań: analiza semiotyczna, multimodalna analiza dyskursu. Wyniki i wnioski: zrekonstruowane podstawowe semantyki dyskursu kryzysu (zagrożenie, niepewność, katastrofa, bezradność, odczłowieczenie), zarządzania kryzysowego (kontrola, proces, wiedza, panowanie nad rzeczywistością) oraz komunikacji kryzysowej (człowiek, interakcja, chaos, spontaniczność). Kryzys ujmowany jest zatem dyskursywnie w opozycji do dominujących semantyk modernizmu, z kolei zarządzanie kryzysowe w pełni z tymi semantykami koreluje. Komunikacja kryzysowa aktualizuje zarówno elementy obecne w polu dyskursywnym modernizmu, jak i takie, które są wobec niego opozycyjne. Oryginalność/wartość poznawcza: prezentowany tekst jest z jednej strony przykładem zastosowania multimodalnej analizy dyskursu oraz metod semiotycznych do komunikacji wizualnej, z drugiej – zawiera istotne wyjaśnienia i sugestie dotyczące praktycznych aspektów komunikowania (także przez specjalistów) takich kategorii jak kryzys, zarządzanie kryzysowe oraz komunikacja kryzysowa.

Czasopismo: Studia Medioznawcze
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o komunikacji społecznej i mediach
Wojna czy rywalizacja? Techniki wzajemnej dyskredytacji mediów

Celem niniejszego artykułu jest próba odpowiedzi na pytanie o przyczyny i asumpty „wojny mediów” oraz prezentacja o charakterze sygnalizacyjnym metod i technik stosowanych w medialnej rywalizacji. Metafora wojny została użyta w celu ukazania ostrej rywalizacji wykraczającej poza rynkowe i komercyjne kryteria, stającej się nieuczciwą konkurencją zorientowaną na wzajemną dyskredytację. Podjęte analizy zmierzają w kierunku ustalenia przyczyn tej „wojny” oraz jej technik i strategii wykorzystywanych przez medialne marki. Koncepcja i metody badań: w realizacji celów badawczych posłużono się krytyczną analizą komunikatów medialnych: artykułów, felietonów, tweetów. Treści te przeanalizowano pod kątem motywu przeciwnika. W celu ograniczenia rozległego obszaru analitycznego i podkreślenia medialnej rywalizacji w artykule skoncentrowano się na wariantach publicystyczno-komentatorskich. Wyniki i wnioski: rozwój mediów widoczny jest nie tylko w innowacjach technologicznych, ale także w postępującej aneksji przestrzeni życiowej ich odbiorców. Analiza technik wzajemnej dyskredytacji mediów pokazuje, że najbardziej bezkompromisowa walka toczy się na płaszczyźnie kulturowej. Stawką tego konfliktu, oprócz miejsca na rynku, wpływów i pozyskiwania interesariuszy, jest decydowanie o kształcie rzeczywistości, wspieranie wybranej opcji politycznej, kulturowej bądź ideologicznej. Współczesne media coraz rzadziej rywalizują ze sobą na opcje programowe, coraz częściej zaś pretendują do bycia trwałym recenzentem rzeczywistości i jej kreatorem. Oryginalność i wartość poznawcza: medialne komunikaty poddane krytycznej analizie dyskursu ukazują przekrój najbardziej zaostrzonych figur i technik dyskredytacyjnych medialnej konkurencji. W artykule podjęto także próbę wskazania kolejnych aspektów i stadiów medialnego konfliktu, przedstawiono także prognozę rozwoju medialnej rywalizacji i wzajemnej dyskredytacji.

Czasopismo: Studia Medioznawcze
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o komunikacji społecznej i mediach
Konstrukcja komunikatu storytellingowego a skuteczna opowieść marki na przykładzie kampanii "Never Alone" firmy Guinness

Storytelling to narzędzie, po które marki w swojej komunikacji z odbiorcami sięgają coraz częściej. Analizując opowieści proponowane przez największe brandy, można dostrzec, że powtarzają się w nich pewne elementy, i na tej podstawie określić konstrukcję komunikatu storytellingowego. Celem niniejszej pracy jest wyznaczenie punktów stałych opowieści, określenie ich wpływu na skuteczność kampanii storytellingowej, a następnie odnalezienie ich w kampanii „Never Alone” firmy Guinness i ewaluacja wykorzystanego w niej komunikatu. Koncepcja: realizacji tego celu posłuży przywołanie przykładów komunikatów, z których czerpać można inspiracje do budowy treści storytellingowych, a także badanie mające stwierdzić skalę zmian wywołanych przez opowieść przedstawioną według przyjętych założeń. Wnioski: omawiana w niniejszej pracy konstrukcja komunikatu storytellingowego pojawia się w licznych produkcjach uznawanych za przykładowe w swojej dziedzinie, także w kampanii „Never Alone”. Przeprowadzone badanie dowiodło, że cele tej kampanii, postawione przed nią przez nadawcę, zostały zrealizowane w pewnym zakresie. Wartość poznawcza: zestawiając praktyczne przykłady storytellingu z tezami naukowymi, można ocenić efektywność konstrukcji komunikatu storytellingowego w kontekście ewaluacji samego komunikatu. Ponadto można określić założenia, których przyjęcie zwiększy prawdopodobieństwo skuteczności przygotowywanych opowiadań. Otrzymane wyniki wskazują na ciekawą rozbieżność pomiędzy odbiorem komunikatu a jego przełożeniem na konkretne zachowania adresatów. Zestawiając wyniki badań z danymi rynkowymi, można wyselekcjonować grupę zmiennych, bez których nawet najlepiej skonstruowana opowieść storytellingowa nie odniesie sukcesu biznesowego.

Czasopismo: Studia Medioznawcze
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o komunikacji społecznej i mediach
Działania aktywistów języka inkluzywnego w mediach Społecznościowych a społeczne postrzeganie feminatywów

Cel i metody badań: po wydarzeniach z jesieni 2020 roku, związanych z protestami Strajku Kobiet, zauważalny jest istotny wzrost aktywności osób działających w portalach społecznościowych na rzecz równouprawnienia płci. Mając to na uwadze, w artykule zostaną przedstawione działania aktywistów mowy inkluzywnej prowadzone w mediach społecznościowych (w tym zakresie wykorzystana zostanie metoda opisowa); następnie zaprezentowane zostaną wyniki badania ankietowego, którego celem było: (1) sprawdzenie, czy używanie nazw rodzaju męskiego w odniesieniu do kobiet wykonujących określone zawody faktycznie jest czynnikiem decydującym o tym, jak kobiety postrzegają możliwość bycia aktywnymi w danej profesji; (2) określenie, jak przeciętny użytkownik języka polskiego ocenia postulowane przez aktywistów zasady rządzące mową inkluzywną. Główne tezy: (1) używanie w odniesieniu do kobiet powszechnych nazw rodzaju męskiego, na przykład nazw zawodów, nie narzuca jednoznacznie wykluczającego sposobu myślenia o osobach płci żeńskiej – ich umiejętnościach, predyspozycjach i możliwościach bycia aktywnymi na tych samych polach co mężczyźni; (2) działania podejmowane przez aktywistów mowy inkluzywnej w mediach społecznościowych mogą nie być przekonujące dla użytkowników języka polskiego. Istnieje prawdopodobieństwo, że postulowane zachowania językowe będą uznane za utrudniające komunikację i niepotrzebne w kontekście dążenia do ekonomizacji wypowiedzi. Wyniki i wnioski są zgodne z pierwszą z postawionych tez, ale nie potwierdzają drugiej. Przeprowadzone badanie ankietowe pokazało, że przeważająca część respondentów uważa, iż własności języka mają wpływ na realizację idei równouprawnienia płci, a postulowane przez aktywistów zmiany pewnych zachowań językowych mogłyby przyczynić się do osiągnięcia pożądanej równości. Okazało się też jednak, że przychylność respondentów wobec proponowanych rozwiązań ma charakter raczej deklaratywny. Wartość poznawcza: przedstawione w tekście wyniki badania ankietowego dostarczają aktualnej wiedzy o społecznym odbiorze feminatywów. Pozwalają także formułować przypuszczenia na temat powodzenia działań aktywistów mowy inkluzywnej, będącej niejako flagowym elementem szeroko pojmowanych zachowań włączających.

Czasopismo: Studia Medioznawcze
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o komunikacji społecznej i mediach
Swojscy inni na portalach regionalnych „Gazety Wyborczej” – analiza nagłówków dotyczących Ukraińców z lat 2015–2019

Cel: zasadniczym celem badań było sprawdzenie, czy w obrębie serwisów regionalnych jednej grupy medialnej (Agory SA) narracja na temat Ukraińców jest spójna, czy też dostrzec można w niej jakieś odmienności. Metody badań: podstawę metodologiczną stanowiła analiza zawartości, która objęła nagłówki zapowiadające teksty o Ukraińcach w dwóch portalach regionalnych „Gazety Wyborczej” – www.wroclaw.wyborcza.pl oraz www.rzeszow.wyborcza.pl – w latach 2015–2019. Zbadano zarówno aspekty formalne, m.in. długość nagłówków, sposób ich formułowania (relacje między twierdzeniami, pytaniami i wykrzyknieniami), jak i elementy treściowe, m.in. zasadnicze funkcje spełniane przez nagłówki, środki językowe, jakie się w nich pojawiają, oraz występowanie stereotypów. Wyniki i wnioski: uzyskane wyniki wskazują na wielowymiarowy wizerunek Ukraińców kształtowany przez regionalne serwisy „Gazety Wyborczej”. Między serwisami podkarpackim i dolnośląskim dostrzeżono wyraźne różnice, przede wszystkim w samej ekspozycji tematu (wyższej na Podkarpaciu) oraz w waloryzacji Ukraińców i Polaków, wzmacnianej przywoływanymi stereotypami. Podobny był natomiast rozkład funkcji nagłówków (dominacja funkcji ekspresywnej) oraz udział nagłówków, w których wzmiankowano o ważnej osobie lub instytucji. Autorzy tekstów korzystali również ze zbliżonych środków językowych (m.in. kolokwializmów, kontrastowych zestawień, pytań retorycznych). Zakodowane w nagłówkach medialne wizerunki Ukraińców na Dolnym Śląsku i Podkarpaciu, pomimo formalnych cech wspólnych, różnią się pod zasadniczym, treściowym względem, na co wpływa prawdopodobnie specyfika wydarzeń relacjonowanych przez dziennikarzy w każdym z tych regionów. Oryginalność i wartość poznawcza: przeprowadzona analiza wypełnia lukę w badaniach nad wizerunkiem Ukraińców w regionalnych internetowych portalach informacyjnych. Wskazanie podobieństw oraz różnic, występujących w nagłówkach jednej grupy medialnej w dwóch województwach, inspirować może do dalszych, bardziej obszernych badań dotyczących lidów oraz zasadniczej treści przekazów, kształtujących medialny obraz migrantów z Ukrainy w Polsce.

Czasopismo: Studia Medioznawcze
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o komunikacji społecznej i mediach
Media w płynnej pandemii 2020. Komunikacja w czasie lockdownu: oddzielnie, ale razem

Artykuł dotyczy korzystania z mediów oraz ich funkcji w czasie pandemii koronowirusa. Teza: ogromny wzrost znaczenia komunikacji zmediatyzowanej w sytuacji ﬁzycznego dystansowania się w warunkach pandemii, którą można dookreślić jako „płynną”, gdyż przybierającą cechy Baumanowskiego pojęcia „płynnej nowoczesności”. Graﬁczny obraz koronowirusa i jego potoczna nazwa oraz maseczka na twarzach, pokazywane przez media, są podstawowym składnikiem społecznej konstrukcji obrazu pandemii w skali globalnej. COVID-19 jest przeto konstruktem biologicznym, ale także medialnym i społecznym. Zarządzany przez władze lockdown w pierwszym kwartale pandemii był powszechnie i spolegliwie przestrzegany, co w dużej mierze było pochodną umocnienia „kultury strachu”. Jednocześnie umacniały się formy kontaktów na odległość, a nawet działań grupowych. Metoda badawcza: obserwacja uczestnicząca w zdalnym nauczaniu i pracy zdalnej. Analiza wykorzystania nielicznej literatury tematu, desk research wypowiedzi eksperckich. Wyniki i wnioski: duży chaos informacyjny w pierwszej fazie pandemii. Nasilenie fake newsów w mediach społecznościowych. Podatny grunt dla stygmatyzacji społecznej oraz teorii spiskowych. Wartość poznawcza: ukazanie medialnego wymiaru pandemii oraz jego konsekwencji dla umocnienia pozycji wielkich ﬁrm informacyjno-komunikacyjnych (GAFA) i wzrostu znaczenia form medialnej komunikacji we wszystkich rodzajach kontaktów społecznych. Artykuł wskazuje na wagę analiz funkcji, pozycji i roli mediów – masowych, społecznościowych i indywidualnych – w warunkach przestrzennej separacji. Zawarte w nim rozważania mają ponadto wymiar praktyczny – mogą być adaptowane i rozwijane w praktyce medialnej.

Czasopismo: Studia Medioznawcze
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o komunikacji społecznej i mediach
Analiza zmian w zawodzie dziennikarza wywołanych pandemią COVID-19 z uwzględnieniem komunikacji z grupami docelowymi oraz wykorzystania nowych technologii

Celem niniejszego artykułu jest identyfikacja i opis zmian, jakie zaszły w zawodzie dziennikarza w trakcie pandemii COVID-19. Metody badań: badania ilościowe przeprowadzone na próbie 316 dziennikarzy mediów funkcjonujących w Polsce, zaprojektowane i zrealizowane pod kierownictwem naukowym autora artykułu przy udziale ekspertów reprezentujących Polską Agencję Prasową oraz Instytut Rozwoju Społeczeństwa Informacyjnego. Wyniki i wnioski: pandemia spowodowała istotne zmiany w branży dziennikarskiej. Najważniejsze z nich dotyczyły budowy i utrzymywania przez dziennikarzy relacji z grupami docelowymi, stosowanych przez nich narzędzi oraz ich zaangażowania w nowe formaty dziennikarskie. Przestawienie się dziennikarzy na pozyskiwanie informacji z wykorzystaniem narzędzi online odbyło się bez większych problemów. Oryginalność i wartość poznawcza: praca ma charakter badawczy, zawiera szereg wniosków i analiz z przeprowadzonych badań ilościowych. Mogą być one wykorzystane w ocenie sytuacji związanej z pandemią COVID-19, a także do planowania kolejnych badań, szczególnie w obszarach wymagających szerokiej eksploracji.

Czasopismo: Studia Medioznawcze
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o komunikacji społecznej i mediach
Radio Wrocław w środowisku upolitycznionym

Celem niniejszego studium przypadku regionalnego Radia Wrocław jest analiza uwarunkowań paralelizmu politycznego w kontekście profesjonalizmu i niezależności dziennikarzy. Zakładano, iż wpływy polityczne Prawa i Sprawiedliwości po 2015 roku znajdują istotne odzwierciedlenie w funkcjonowaniu publicznego Radia Wrocław, a zasady stanowiące o profesjonalizmie zawodowym dziennikarzy tej rozgłośni, w tym klasyczne postawy bezstronności i obiektywizmu, są zagrożone. Istotnymi zmiennymi zależnymi były wartości, z jakimi utożsamiają się dziennikarze (m.in. sukces zawodowy i niezależność), oraz mechanizmy polityki kadrowej. Metody badań: badania ilościowe, przeprowadzone przez autorkę w latach 2011–2012 i 2020 metodą ankietową na dwóch próbach celowych. Analizą objęto także badania fokusowe zrealizowane w 2015 roku przez wrocławską pracownię BEELINE Research & Consulting. Wyniki i wnioski: zmiany wprowadzane w Radiu Wrocław w latach 2016–2019 miały wszechstronny charakter. W kontekście politycznym szczególnie istotne były te dotyczące kadry zarządzającej oraz linii programowej redakcji po 2017 roku. Badania empiryczne przeprowadzone w 2020 roku ukazują konsekwencje tych zmian, w postaci spadku słuchalności oraz pojawienia się nowych – w stosunku do badań z lat 2011–2012 – preferencji w hierarchii wartości dziennikarzy (związanych ze światopoglądem chrześcijańskim). Oryginalność i wartość poznawcza: próba diagnozy zjawiska paralelizmu politycznego w regionalnym radiu publicznym może stanowić cenne wprowadzenie do problematyki komunikowania politycznego z udziałem mediów publicznych. W procesie budowy kapitału społecznego kluczowe znaczenie mają orientacje zawodowe dziennikarzy, stanowiące istotny komponent wiedzy na temat wykorzystania mediów publicznych w zarządzaniu partycypacyjnym. Wyniki analizy tego zagadnienia mogą pomóc w formułowaniu rekomendacji dotyczących rozwiązań legislacyjnych i strategicznych na poziomie regionalnym i krajowym. *Istotne fragmenty niniejszego artykułu, obejmujące charakterystykę Radia Wrocław i wprowadzanych w nim zmian, opublikowałam wcześniej w artykule Pionierska cyfryzacja Radia Wrocław, „Studia i Perspektywy Medioznawcze”, 2, 2020, s. 97–113.

Czasopismo: Studia Medioznawcze
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o komunikacji społecznej i mediach
Kompetencje medialne – próba pomiaru

W artykule naświetlono zagadnienia diagnozy (assessment) i pomiaru (measurment) kompetencji medialnych. Głównym celem przeprowadzonych badań było uchwycenie poziomu wiedzy młodzieży na temat mediów. Próbowano określić wpływ wydarzenia edukacyjnego, jakim jest Olimpiada Wiedzy o Mediach, na poziom kompetencji medialnych. Zidentyfikowano również główne obszary realnych potrzeb edukacyjnych w tym zakresie. Metody badań: w tym celu dokonano walidacji miar kompetencji medialnych Setha Ashleya i współpracowników (2013) oraz Melissy Tully i Emily Vragi (2015) na gruncie polskim. Zweryfikowano także dodatkowe wskaźniki związane z postawami wobec wiedzy medialnej i wybranych zagadnień medialnych; w tym celu przeprowadzono dwa badania ankietowe – na próbie lubelskich uczestników Olimpiady Wiedzy o Mediach oraz wśród pozostałych uczniów klas III wybranych lubelskich szkół ponadpodstawowych. Na przykładzie obu grup (132 respondentów) wykazano, że kompetencje medialne są wielowymiarową konstrukcją, a niektóre wskaźniki korelują z wiedzą i postawami wobec mediów. Wyniki testu wiedzy wskazały, że faktyczna wiedza młodzieży dotycząca oddziaływania mediów jest niższa niż jej samoocena w tym zakresie. Natomiast postawy wobec edukacji medialnej okazały się ambiwalentne. Ani uczestnictwo w Olimpiadzie Wiedzy o Mediach, ani subiektywna ocena własnych kompetencji nie miały wpływu na różnice w zakresie wiedzy o mediach i w postawach wobec edukacji medialnej. Wyniki wskazały natomiast na znaczącą rolę edukacji pozaformalnej, zarówno rozmów o mediach w domu rodzinnym, jak i doświadczeń związanych z dodatkowymi zajęciami medialnymi realizowanymi w szkole.

Czasopismo: Studia Medioznawcze
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o komunikacji społecznej i mediach