rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Rozwój przemysłu piwowarskiego w Polsce w okresie tzw. piwnej rewolucji w latach 2011–2016

Od 2011 roku na rynku piwa w Polsce zauważalne są zmiany będące odzwierciedleniem tren- dów obserwowanych na świecie, zwłaszcza w Europie Zachodniej i Stanach Zjednoczonych, które polegają na wzroście liczby i produkcji, a tym samym znaczenia w przemyśle piwowarskim, mikrobrowarów – browarów rzemieślniczych, restauracyjnych, kontraktowych. Ich powstanie należy wiązać bezpośrednio nie tyle ze skokiem ilościowym w postaci wzrostu rynku sprzedaży piwa, co ze wzrostem jakościowym. Głównym celem pracy jest przedstawienie rozwoju przemysłu piwowarskiego w Polsce w latach 2011–2016, ze szcze- gólnym uwzględnieniem zjawiska tzw. piwnej rewolucji, czyli wzrostu udziału w rynku tzw. piw rzemieślniczych, w  tym rozszerzenia oferty produktowej browarów o nowe style piw dotychczas nieprodukowanych w Polsce na skalę masową. W pracy szczególną uwagę zwrócono na rozkład przestrzenny i tempo zmian zjawiska w podziale na województwa. Podjęto próbę definicji podstawowych, nowych pojęć dotyczących przemysłu piwowarskiego. Przedstawiono genezę, przyczyny i efekty zjawiska oraz samą istotę i przebieg tzw. piwnej rewolucji. Oszacowano jednocześnie jego wpływ na rozwój społeczno-gospodarczy kraju, w tym przede wszystkim efekty mnożnikowe. W pierwszej części scharakteryzowano rynek piwa w Polsce w latach 2011–2016 (potentaci, produkcja i spożycie piwa), w drugiej natomiast skupiono się na działalności małych i średnich browarów (do 200 tys. hektolitrów produkcji rocznie). Przedstawiona tematyka pracy nie była dotychczas poruszana z punktu widzenia geografii przemysłu, a szczegółowe przestrzenne badania rynku piwa w Polsce odnosiły się jedynie do produkcji największych koncernów piwowarskich w Polsce. Artykuł nawiązuje do kierunku badań geografii piwa (ang. geography of beer), która ma wieloletnie tradycje również na polskim polu badawczym.

Czasopismo: Prace Komisji Geografii Przemysłu Polskiego Towarzystwa Geograficznego
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Podatkowe uwarunkowania przedsiębiorczości w teorii i praktyce gospodarczej

Przedsiębiorczość jest ważną determinantą wzrostu i rozwoju gospodarczego każdego kraju. Jej główne definicje akcentują określone cechy w postępowaniu człowieka bądź system działań nakierowany na budowę czegoś nowego (np. firmy) czy wykorzystanie nowatorskiego pomysłu. Przedsiębiorczość określana jest mianem czwartego czynnika produkcji, obok ziemi, pracy i kapitału. Uwarunkowana jest rozwiązaniami ekonomicznymi, politycznymi oraz społecznymi, które mogą jej sprzyjać, jak również tworzyć bariery dla jej rozwoju. Szczególne znaczenie dla przedsiębiorczości ma system podatkowy kraju, obejmujący podatki, zasady ich funkcjonowania oraz aparat skarbowy. Podatki bowiem ze względu na swoją konstrukcję wielokierunkowo oddziałują na przedsiębiorczość, jej rodzaj, lokalizację czy dyfuzję. Jednakże wykorzystanie instrumentów podatkowych (spełniających kryteria pomocy publicznej) do wspierania przedsiębiorczości jest monitorowane i koordynowane zgodnie z przepisami traktatowymi. Celem artykułu jest próba weryfikacji hipotezy badawczej oraz odpowiedzi na następujące pytania badawcze:

– Co to jest podatek i system podatkowy kraju?

– Jaka jest treść ekonomiczna i społeczna podatków?

– Jakie są kierunki oddziaływania podatków na szeroko rozumianą przedsiębiorczość?

– Na czym polega optymalizacja podatkowa ?

Odpowiedzi uzyskane na powyższe pytania badawcze pozwolą zdiagnozować znaczenie rozwiązań podatkowych w Polsce dla przedsiębiorczości oraz istniejących w tym zakresie barier i zagrożeń.

Czasopismo: Prace Komisji Geografii Przemysłu Polskiego Towarzystwa Geograficznego
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Eksport w ujęciu regionalnym jako miernik rozwoju przemysłu

Wiele tradycyjnych mierników stosowanych w geografii przemysłu straciło w okresie transformacji systemowej swoje znaczenie. W przypadku innych drastycznie zmalała osiągalność danych pierwotnych. Przestrzeń przemysłowa badana w oparciu o wielkość zatrudnienia w drugim sektorze gospodarki uległa w Polsce w tym okresie znacznemu ograniczeniu (Gierańczyk, Stańczyk 2001). Jednocześnie w miejsce miar ilościowych w ocenie potencjału przemysłowego coraz większego znaczenia nabierać zaczęły wskaźniki jakościowe. Obrazują one zarówno strukturę produkcji (udział branż zaawansowanych technologicznie), jak i sytuację rynkową poszczególnych przedsiębiorstw (obroty, rentowność itd.). Proces kurczenia się przestrzeni industrialnej nabiera w tym kontekście innego wymiaru i nie jest aż tak jednoznaczny (z całą pewnością możemy jedynie mówić o kurczeniu się tradycyjnej przestrzeni przemysłowej).

Czasopismo: Prace Komisji Geografii Przemysłu Polskiego Towarzystwa Geograficznego
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Przemiany terenów poprzemysłowych w miejscach dziedzictwa przemysłu włókienniczego na przykładzie Manchesteru, Lyonu i Łodzi

W wyniku istotnych przemian technologicznych w XX wieku w znacznej części uprzemysłowionychmiast europejskich doszło do stopniowej relokacji i zaniku przemysłu. Skutecznym narzędziemprzestrzenno-funkcjonalnych przekształceń zdegradowanych terenów jest rewitalizacja. Niniejszy artykułstanowi próbę oceny przekształceń struktury przemysłowej i zurbanizowanej w tkance miejskiej ośrodkówhistorycznie związanych z przemysłem włókienniczym. Zestawienie porównawcze dotyczyć będzie największychośrodków dziedzictwa przemysłu włókienniczego w Wielkiej Brytanii, Francji oraz w Polsce. Głównymcelem artykułu jest identyfikacja układu przestrzennego pofabrycznych obiektów przemysłu włókienniczegow skali miasta oraz charakterystyka procesów przemiany. Zaprezentowano przykłady zaadaptowania obiektówpoprzemysłowych do nowych funkcji oraz wykreowania przestrzeni do świadczenia usług turystycznychoraz przestrzeni publicznej dla mieszkańców miasta. Ukazano też rezultaty procesów rewitalizacyjnychoraz potencjał dziedzictwa przemysłu, dający możliwości rozwoju funkcji edukacyjnych, kulturotwórczych,rekreacyjnych oraz turystycznych.

Czasopismo: Prace Komisji Geografii Przemysłu Polskiego Towarzystwa Geograficznego
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Przemysłowe „miasta socjalistyczne” Niemiec Wschodnich w trzydziestoleciu transformacji systemowej (1989–2019)

Głównym celem artykułu jest charakterystyka procesów rozwojowych zachodzących w tzw. przemysłowych miastach socjalistycznych na obszarze Niemiec Wschodnich w ciągu trzech dekad postsocjalistycznej transformacji systemowej (1989–2019). Charakterystyka ta opiera się na analizach obejmujących najważniejsze ośrodki, które powstały lub rozwinęły się w okresie intensywnej industrializacji Niemieckiej Republiki Demokratycznej do 1989 roku (Eisenhüttenstadt, Hoyerswerda, Schwedt nad Odrą, Halle - Neustadt), a po zjednoczeniu Niemiec w 1990 roku weszły na drogę szczególnie złożonych przeobrażeń transformacyjnych. Artykuł koncentruje się na zmianach struktury gospodarczej badanych miast w ścisłymnawiązaniu do ich skutków, w aspekcie demograficznym i strukturalno -przestrzennym. W analizach przeprowadzonych na potrzeby opracowania wykorzystano materiały źródłowe w postaci baz danych publikowanych przez niemieckie instytucje statystyki oficjalnej oraz publiczne cyfrowe zbiory danych przestrzennych. Dane te opracowano metodami matematyczno -statystycznymi i kartometrycznymi. Wnioski wskazują na intensywne, długotrwałe procesy kurczenia się i peryferyzacji badanych przemysłowych „miast socjalistycznych” z okresu NRD.

Czasopismo: Prace Komisji Geografii Przemysłu Polskiego Towarzystwa Geograficznego
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Rola systemów depozytowo‑zwrotnych (kaucyjnych) w organizacji recyklingu odpadów komunalnych w państwach Europy. Wykorzystanie automatów RVM (butelkomatów)

Systemy depozytowo -zwrotne DRS (deposit refund/return systems) działają obecnie z powodzeniem w kilkunastu państwach Europy, podobne rozwiązania organizacyjno -rynkowe spotyka się w Stanach Zjednoczonych, Australii i innych krajach. Systemy tego typu wykorzystują mechanizm pobierania kaucji za zakup określonych dóbr i jej zwrotu w przypadku oddania przez klienta opakowania do sprzedawcy lub specjalnego punktu odbioru. Systemy DRS sprawiają także, że wzrasta poziom cyrkulacji materiałów i  surowców w procesach recyklingowych i zmniejsza się tym samym poziom składowania odpadów. Elementem usprawniającym działanie tego typu systemów są automaty RVM (reverse vending machines) popularnie nazywane w Polsce „butelkomatami”. Systemy depozytowo -zwrotne prowadzą do wzrostu stopnia recyklingu odpadów komunalnych pochodzących z gospodarstw domowych. Różnią się jednak pod względem rozwiązań organizacyjnych i regulacyjnych w poszczególnych krajach. Celem artykułu jest zatem porównanie rozwiązań stosowanych w krajach Europy w obszarze DRS oraz dokonanie ich wstępnej typologii, przedstawienie korzyści i osiągnięć poszczególnych państw, a także trudności w implementacji takiego sposobu radzenia sobie z odpadami. W artykule wykorzystano informacje z raportów, dane statystyczne i wyniki badań firm konsultingowych oraz sprawdzania operatorów systemów depozytowo -zwrotnych.

Czasopismo: Prace Komisji Geografii Przemysłu Polskiego Towarzystwa Geograficznego
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Przestrzenne zróżnicowanie rozwoju nanotechnologii w Europie

Celem artykułu jest przedstawienie przestrzennego zróżnicowania rozwoju nanotechnologii w Europie. Analizę rozwoju nanotechnologii przeprowadzono na poziomie krajowym, wykorzystując dane obrazujące liczbę patentów nanotechnologicznych, liczbę i strukturę firm nanotechnologicznych, liczbę konferencji o tematyce nanotechnologicznej oraz liczbę publikacji nanotechnologicznych. W artykule oparto się na analizie statystycznej danych liczbowych pozyskanych w wyniku kwerend przeprowadzonych na portalach internetowych: Cientifica Plc, Biotechgate, Nanoforum, Nanowerk, Nanotechnology Now, Web of Science i PubMed oraz danych publikowanych przez OECD i Eurostat. Nanotechnologia zaliczana jest do jednego z głównych działów aktywności sektora nauki, technologii i innowacji i jawi się współcześnie jako technologia przyszłości. Na całym świecie panuje przekonanie o rewolucyjnym potencjale nanotechnologii. W latach 2001–2014 ponad 60 krajów podjęło finansowanie inicjatyw z dziedziny nanotechnologii. Są to zarówno rozwinięte przemysłowo kraje Europy Zachodniej, Japonia, Kanada czy Australia, jak i wschodzące rynki Rosji, Chin, Brazylii i Indii, jak i kraje rozwijające się, np. Nepal i Pakistan. Według liczby zgłoszeń patentowych z nanotechnologii na świecie dominują kraje rozwinięte: USA, Japonia i Niemcy. W latach 90. XX wieku nastąpił wyraźny wzrost liczby patentów nanotechnologicznych. W przestrzeni europejskiej pod względem liczby patentów nanotechnologicznych dominują Niemcy oraz Francja i Wielka Brytania. Jeśli rozpatrujemy liczbę ogółu instytucji nanotechnologicznych, to wyróżniają się w Europie dwa kraje: Niemcy i Wielka Brytania. W Niemczech przeważają instytucje działające w relacji B2B, podczas gdy w Wielkiej Brytanii są to instytucje badawcze non profit. Analizując liczbę patentów i firm nanotechnologicznych oraz liczbę publikacji i konferencji, należy stwierdzić, że rozwój nanotechnologii w Europie jest bardzo zróżnicowany. Sektor ten rozwija się głównie w krajach rozwiniętych gospodarczo. Europejskim liderem nanotechnologicznym są Niemcy. Innymi państwami z wysokim poziomem rozwoju nanotechnologii są: Wielka Brytania, Francja, Szwajcaria, Szwecja, Holandia i Hiszpania. Rozwój nanotechnologii stymulowany jest głównie przez publiczne instytucje badawcze, jednakże komercjalizacja badań następuje dzięki udziałowi firm prywatnych.

Czasopismo: Prace Komisji Geografii Przemysłu Polskiego Towarzystwa Geograficznego
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Rola i znaczenie placów targowych w dużym mieście. Przykład Łodzi

Obecnie pod znakiem zapytania stoi dalsze funkcjonowanie targowisk w miastach, co ma związek zarówno z intensywnym rozwojem handlu wielkopowierzchniowego, wypierającego tę tradycyjną formę handlu, jak i z zawłaszczaniem tej przestrzeni przez władze miejskie na inne, pozahandlowe cele. Jednocześnie dla wielu mieszkańców miast targowiska nadal odgrywają ważną rolę, przede wszystkim jako miejsca dokonywania codziennych zakupów. W kontekście zaobserwowanych nieścisłości badawczych w artykule podjęto problem identyfikacji roli targowisk we współczesnym mieście. Podstawę teoretyczno -metodologiczną badań stanowi koncepcja funkcji miejsca A. Suliborskiego (2001). Jej zastosowanie pozwoliło na uchwycenie zarówno roli użytkowej, jak i społecznej targowisk. W artykule wykorzystano metody kameralne i terenowe, w tym wywiad kwestionariuszowy, który przeprowadzono na grupie 200 mieszkańców Łodzi.

Czasopismo: Prace Komisji Geografii Przemysłu Polskiego Towarzystwa Geograficznego
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Kierunki rozwoju przestrzennych układów handlowych we Wrocławiu

Przedstawione badania mają na celu weryfikację procesu transformacji struktury handlowej w jednym z polskich miast – Wrocławiu. Miasta polskie jako strefa przemian politycznych i społecznych transformacjiustrojowej stanowią tu szczególny walor porównawczy. Z wykorzystaniem metody M. Palomäkiego i W. Zipsera dokonano analizy zmian struktury hierarchii rejonów handlowych we Wrocławiu w trzech okresach badawczych (1979, 1997, 2014). Współczynnik hierarchii jest tu oparty na danych ilościowych i jakościowych oferty handlowej w rozmieszczeniu przestrzennym. Wyniki uzupełniają rozkłady przestrzenne sieci handlowej w mieście. Zastosowane metody pozwalają na wykrycie stabilnych elementów układu oraz uchwycenie kierunków przemian. Wnioski z badań wskazują na główne komponenty układu oraz tendencje przeobrażeń struktury handlowej Wrocławia. Po pierwsze, miasto ma stabilne elementy układu, w tym centrum, które w skali ogólnomiejskiej tworzy niepodważalnie najwyższą pozycję w hierarchii. Po drugie, nowoczesne formy handlu mogą stanowić element utrzymania lub wzrostu potencjału rejonów handlowych. Po trzecie, wszystkie elementy układu tworzą system o wielu poziomach hierarchii, których liczba stopni może być zmienna.

Czasopismo: Prace Komisji Geografii Przemysłu Polskiego Towarzystwa Geograficznego
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Struktura przestrzenno-organizacyjna korporacji General Motors

We współczesnym świecie rozwój gospodarczy jest procesem mającym w coraz większym stopniu wymiar międzynarodowy. Postęp techniczny sprawia, iż działalność gospodarcza rozszerza się poza granice jednego państwa i zaczyna obejmować swoim zasięgiem coraz większą część świata (Budnikowski 2001). Jednym z najważniejszych zjawisk XX w. stało się umiędzynarodowienie działalności gospodarczej. Bardziej zaawansowany i złożony etap procesu umiędzynarodowienia stanowi nasilający się proces globalizacji. Głównymi podmiotami tego procesu są korporacje transnarodowe stanowiące najsilniejszą i wiodącą grupę w gospodarce światowej.

Czasopismo: Prace Komisji Geografii Przemysłu Polskiego Towarzystwa Geograficznego
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Przestrzenna organizacja gospodarki narodowej Federacji Rosyjskiej w drugiej połowie lat 90. (studium przykładów)

Wraz z rozpadem Związku Radzieckiego (z końcem 1991r.) Rosja zyskała szansę realizacji radykalnych reform w gospodarce kraju, których efektem ma być odrodzenie ekonomiczne oraz rozwój gospodarki narodowej. Dokonywane zmiany są głębokie i wielokierunkowe; zakładają m.in . ścisłą współpracę integracyjną z państwami WNP…

Czasopismo: Prace Komisji Geografii Przemysłu Polskiego Towarzystwa Geograficznego
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Dysproporcje wewnątrzregionalne w rozmieszczeniu instytucji otoczenia biznesu na przykładzie województwa dolnośląskiego

Instytucje otoczenia biznesu (IOB) odgrywają istotną rolę w rozwoju przedsiębiorczości na obszarze ich oddziaływania. Obowiązujące strategie rozwoju jednostek administracyjno -terytorialnych i regionalne programy operacyjne wspierają tworzenie tych instytucji. W praktyce jednak, wraz z powstawaniem kolejnych IOB, narastają dysproporcje przestrzenne w ich rozmieszczeniu. Celem badania była ocena dostępności przestrzennej istniejących instytucji otoczenia biznesu na obszarze województwa dolnośląskiego. Na podstawie zgromadzonych danych o istniejących IOB, rozmieszczeniu ludności i przedsiębiorstw wykonanowielowarstwowe analizy przestrzenne. Badania wykazały istotne dysproporcje przestrzenne w rozmieszczeniu IOB. Na obszarze województwa występuje kilka koncentracji przestrzennych IOB, jak i liczne obszary o niskiej i bardzo niskiej ich dostępności w stosunku do sieci osadniczej. W przypadku dalszego braku planu rozmieszczenia IOB w skali regionu istniejące dysproporcje w ich rozmieszczeniu będą się nasilać, a tym samym szanse rozwoju przedsiębiorczości na licznych obszarach o niskiej dostępności usług wspierających biznes będą coraz mniejsze. Ze względu na złożoność podjętych zagadnień ustalenia w artykule mają charakter kierunkowy i stanowią punkt wyjścia do dalszych pogłębionych badań, m.in. do wyznaczenia obszarów wskazanych do rozmieszczenia na nich nowych IOB.

Czasopismo: Prace Komisji Geografii Przemysłu Polskiego Towarzystwa Geograficznego
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Rozwój morskiej energetyki wiatrowej w Polsce – analiza potencjalnych konfliktów społecznych

Energetyka wiatrowa, jedna z najbardziej dynamicznie rozwijających się technologii odnawialnych źródeł energii (OZE), przyniosła szereg nieznanych wcześniej problemów i konfliktów społecznych. Lokalizacja lądowych farm wiatrowych spotyka się w Polsce z licznymi protestami, których skala i siła oddziaływania doprowadziła do powstania regulacji prawnych w praktyce blokujących rozwój tej technologii. Dla morskiej energetyki wiatrowej (MEW, offshore) trwa nadal identyfikacja możliwych źródeł konfliktu. Z uwagi na brak zrealizowanej inwestycji, a tym samym polskich doświadczeń, brakuje metodyki prowadzenia konsultacji i zarządzania konfliktem, a w efekcie wiarygodnych rekomendacji dla inwestorów. W niniejszym artykule wyróżniono możliwe źródła i obszary konfliktu oraz zaproponowano metodologię oceny ryzyka wystąpienia protestu. Proces analizy i oceny można podzielić na trzy etapy. Pierwszy etap polega na wyodrębnieniu i wskazaniu potencjalnych źródeł konfliktów przestrzennych, gospodarczych i środowiskowych dla wskazanych lokalizacji. Identyfikacja źródeł bazuje na doświadczeniach lądowej energetyki wiatrowej i uwzględnieniu specyfiki offshore. Potencjalnymi źródłami konfliktów społecznych dla MEW są między innymi: rybołówstwo komercyjne i rekreacyjne, żegluga morska, przemysł morski, turystyka i rekreacja, istnienie obszarów cennych przyrodniczo. Drugi etap to wskazanie samorządów, grup społecznych i zawodowych narażonych na potencjalne oddziaływania ze strony MEW i udział w konflikcie. Trzeci etap to badanie wrażliwości poszczególnych środowisk i grup społecznych w odniesieniu do konkretnej lokalizacji. W ramach badań przeprowadzono ankiety wśród pracowników wybranych samorządów nadmorskich gmin w Polsce.

Czasopismo: Prace Komisji Geografii Przemysłu Polskiego Towarzystwa Geograficznego
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Recepta na nienormalność rozkładu i współzależność obserwacji z wykorzystaniem testów randomizacyjnych i testu Mantela – na przykładzie rozmieszczenia zasobów ludzkich w regionach Francji

Wykorzystując metody statystyczne w badaniach geograficznych, badacze często spotykają się z problemem niespełnienia przez posiadane dane założeń wymaganych przez liczne testy statystyczne. Dla przykładu wiele tzw. parametrycznych testów statystycznych opartych jest na założeniu normalności rozkładu danych. W praktyce jednak taka supozycja często nie jest zrealizowana, a rażące odchylenie rozkładu danych od rozkładu normalnego (np. rozkład J-kształtny) może prowadzić do wręcz absurdalnych wartości przedziałów ufności (np. przedział ufności dla średniej). Innym często spotykanym problemem z danymi pochodzącymi z badań geograficznych jest przestrzenna współzależność obserwacji. Wzajemne skorelowanie danych może przykładowo odzwierciedlać odległości między miejscami, gdzie te dane pozyskano. Dlatego wyniki pomiarów pochodzące z miejsc położonych w bliskiej odległości mogą być do siebie bardziej podobne niż obserwacje pochodzące z miejsc od siebie oddalonych. W takiej sytuacji oszacowanie wartości p-value dla testów badających zależności między zmiennymi (np. korelacja Pearsona) mogą być bardzo mylące, gdyż klasyczne metody statystyczne zakładają niezależność zmiennych. W powyższych sytuacjach badacz może wykorzystać tzw. testy randomizacyjne, które pozwalają obejść założenia normalności rozkładu czy niezależności obserwacji. Metody te, wraz z możliwością wykonywania złożonych obliczeń przy wykorzystaniu narzędzi informatycznych, stają się obecnie coraz bardziej popularne wśród badaczy. W artykule wyjaśniona została logika testów randomizacyjnych i dwa przykłady ich zastosowania: szacowanie przedziału dla średniej i obliczanie korelacji Mantela wraz z testowaniem jej istotności. W rezultacie przeprowadzonych obliczeń wykazano, że w obydwu przypadkach pominięcie założeń statystycznych prowadzi do otrzymania błędnych wyników. W tekście w celach zobrazowania powyższych metod statystycznych wykorzystano dane obrazujące wielkość i udział zasobów ludzkich dla nauki i techniki (HRST) w regionach Francji oraz tempo zmian tych wartości w czasie i przestrzeni. Obliczenia oparto na darmowym pakiecie statystycznym R oraz arkuszu kalkulacyjnym Excel.

Czasopismo: Prace Komisji Geografii Przemysłu Polskiego Towarzystwa Geograficznego
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Struktura inwestycji zagranicznych w Gdyni

Rozwój lokalny jest uwarunkowany szeregiem czynników, składających się na atrakcyjność regionu czy miejscowości. Jednym z najbardziej wiarygodnych i stosunkowo łatwych do określenia mierników czy wskaźników tej atrakcyjności jest poziom inwestycji zagranicznych. Przepływy kapitału między krajami mogą przybierać formę długo- lub krótkookresową. Do długookresowych zalicza się zagraniczne inwestycje bezpośrednie, inwestycje portfelowe oraz długoterminowe kredyty bankowe, eksportowe i oficjalne; do krótkoterminowych natomiast należą głównie kredyty bankowe, eksportowe i oficjalne

Czasopismo: Prace Komisji Geografii Przemysłu Polskiego Towarzystwa Geograficznego
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka