rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Wpływ sposobów nawadniania na plonowanie ziemniaka średnio wczesnego uprawianego na glebie lekkiej w regionie pomorskim

Celem podjętych badań było poznanie wpływu nawadniania kroplowego
i deszczownianego na wysokość i jakość plonu wybranych odmian ziemniaka
średnio wczesnego. Doświadczenia polowe przeprowadzono w latach 2001-2003
we wsi Kosobudy, gm. Brusy, woj. pomorskie, na glebie zaliczanej do IVb klasy
bonitacyjnej (kompleks 5 żytni dobry). Ilość wody łatwo dostępnej dla roślin
(efektywna retencja użyteczna) w warstwie gleby o kontrolowanym uwilgotnieniu
(od 0 do 40 cm) wynosiła 29,5 mm.
Dwuczynnikowe doświadczenie założono metodą losowanych podbloków
układzie zależnym split-plot, w czterech replikacjach. Czynnikiem pierwszego
rzędu było nawadnianie, zastosowane w trzech wariantach: O – bez nawadniania
(obiekt kontrolny), K – nawadnianie kroplowe, D – nawadnianie deszczowniane.
Czynnik drugiego rzędu stanowiły trzy średnio wczesne odmiany ziemniaka:
Barycz, Mors, Triada. Ziemniaki uprawiano na pełnej dawce obornika bydlęcego
(35 t·ha-1) wnoszonego do gleby jesienią pod orkę zimową. Nawożenie fosforem
i potasem wynosiło 80 kg P2O5· ha-1 i 140 kg K2O· ha-1. Nawożenie azotem zastosowano
w dawce 90 kg N· ha-1. Terminy wykonywania nawodnień ustalano na
podstawie potencjału wodnego gleby określanego przy użyciu tensjometrów.
Nawadnianie rozpoczynano w momencie, kiedy siła ssąca gleby wynosiła
–0,03 MPa.
Zastosowanie nawodnień w uprawie ziemniaka istotnie zwiększyło plon
handlowy bulw. Nie stwierdzono istotnych różnic w wysokości plonów ziemniaka nawadnianego systemem nawodnień deszczownianych i kroplowych. Wśród testowanych
odmian istotnie wyższy plon handlowy bulw wydała Triada. Wystąpiła
zróżnicowana reakcja odmian na nawadnianie. Najwyższe przyrosty plonów pod
wpływem nawadniania stwierdzono u odmiany Mors, a najniższe – u odmiany Barycz.
Zastosowane systemy nawodnień nie różnicowały istotnie poziomu suchej
masy, witaminy C, cukrów prostych i skrobi w bulwach testowanych odmian. Nawadnianie
obniżyło zawartość cukrów ogółem w bulwach ziemniaka.

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Ocena istniejącego stanu infrastruktury społecznej na podstawie badań ankietowych prowadzonych w szkołach

W artykule przedstawiono stan infrastruktury społecznej ze szczególnym
uwzględnieniem szkolnictwa. Badaniami objęto wybrane sołectwa w gminach
znajdujących się w województwach: małopolskim, łódzkim oraz podkarpackim.
Poziom wyposażenia infrastrukturalnego w tych rejonach określono na podstawie
danych zebranych w ankietach, skierowanych do uczniów szkół podstawowych
klas 4–6. Badania przeprowadzono wśród uczniów szkół w miejscowościach
Przyłęk i Jaźwiny – teren wiejski, Więcławice Stare obszar podmiejski i miasto
Kraków.
Ankieta zawierała pytania zamkniętych i otwarte. Kwestionariusz dotyczył
dwóch zagadnień, pierwsza jego część dotyczyła infrastruktury komunikacyjnej
druga, zaś zaplecza technicznego do prowadzenia zajęć poza lekcyjnych. W pytaniach
otwartych uczniowie mieli możliwość zaproponowania własnych rozwiązań
problemu i sugestii.
Przeprowadzona analiza infrastruktury może przyczynić się do wszczęcia
procedur przez gminy, ubiegania się o dofinansowania inwestycji w dziale edukacji
jak również korzystania z funduszy pomocowych UE. Obraz jakości potencjału
infrastrukturalnego daje podstawę do podejmowania strategicznych decyzji przez
jednostki zarządzające.
Rola i znaczenie programowania rozwoju regionalnego oraz wszelkich
związanych z nim procedur planistycznych systematycznie wzrasta. Wprowadzony
od stycznia 1999 roku nowy podział administracyjny kraju wymaga nowej inwentaryzacji
lokalnych zasobów, w tym infrastruktury. Powstaje również konieczność
dostosowania polskiego modelu sterowania rozwojem regionalnym do warunków wymaganych w Unii Europejskiej [Gruszczyński 1999a], [Gruszczynski,
Kwapisz 2000a].

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Ekoturystyka szansą zrównoważonego rozwoju terenów wiejskich

Zrównoważony rozwój to preferowany obecnie model gospodarki, w którym
najważniejszym założeniem jest postęp społeczno-gospodarczy prowadzący
do awansu cywilizacyjnego i ekonomicznego przy maksymalnym ograniczeniu
niekorzystnego wpływu na środowisko naturalne. Obszarami, na których szczególnie
istotne jest wprowadzanie i zachowanie zasad ekorozwoju są tereny wiejskie.
Wzrastające koszty produkcji i brak stabilności cenowej produktów rolnych
sprawiają, że wielu rolników rezygnuje z działalności rolnej poszukując dodatkowych
źródeł dochodu poza rolnictwem. Alternatywą dla rolnictwa i dodatkowym
źródłem dochodu może być turystyka. Rozwój turystyki wiejskiej pozwala na tworzenie
nowych miejsc pracy bez konieczności emigracji zarobkowej i całkowitej
rezygnacji z dotychczasowej działalności rolnej. Powiązanie działalności rolnej
i turystycznej może stać się podstawą stworzenia atrakcyjnego produktu turystycznego.
Polska wieś to doskonały teren dla turystyki zrównoważonej opierającej
się na zasadach ekorozwoju, w której założenia doskonale wpisuje się agroi
ekoturystyka. Komplementarność oferty agro i ekoturystycznej stwarza dodatkowe
możliwości rozwoju terenów wiejskich stanowiąc podstawę do współpracy
pomiędzy poszczególnymi gospodarstwami i tworzenia produktu turystycznego
charakterystycznego dla danej miejscowości lub regionu.

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Identyfikacja obszarów szczególnie wskazanych do realizacji prac scaleniowych na przykładzie powiatu dąbrowskiego

Kompleksowe prace scaleniowe są jedynym narzędziem umożliwiającym
dokonanie w krótkim czasie istotnych zmian struktury przestrzennej
gruntów na dużym obszarze. Bardzo duże potrzeby w zakresie
realizacji prac tego typu w Polsce, w powiązaniu z ograniczoną pulą środków
finansowych dostępnych na ten cel, wskazują na konieczność wypracowania
metod w sposób precyzyjny identyfikujących obszary, gdzie
realizacja prac scaleniowych jest konieczna i gdzie procedura ta może dać
największe efekty.
Prezentowany artykuł przedstawia wyniki badań mających na celu
określenie rankingu obrębów powiatu dąbrowskiego (położonego w północno-
wschodniej części województwa małopolskiego) określającego
pilność prac scaleniowych. Wykorzystano w tym celu, będące przedmiotem
wcześniejszych badań, wyniki przestrzennego zróżnicowania takich
cech poszczególnych obrębów jak: rozdrobnienie gruntów, struktura obszarowa
gospodarstw, występowanie obszarów pozbawionych dojazdu do
drogi publicznej, przeciętna bonitacja gruntów czy natężenie występowania
przeszkód terenowych utrudniających proces projektowania nowego
układu działek. Zaproponowany wskaźnik syntetyczny ujmujący pięć wymienionych
wyżej cech może mieć szerokie zastosowanie w procesie programowania
prac scaleniowych na poziomie samorządu wojewódzkiego.

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Inwentaryzacja źródeł i ocena poziomu zanieczyszczenia metalami ciężkimi osadów dennych rzeki Prądnik-Białucha w Krakowie, celem określenia potencjału ekologicznego

Zgodnie z ustawą Prawo wodne, poprzez cieki naturalne, rozumie
się rzeki, strugi, strumienie oraz inne wody, płynące w sposób ciągły lub
okresowy, naturalnymi korytami (Dz.U. 2005.239.2019 (U)). Cieki
zurbanizowane, wg Osmulskiej-Mróz [1990], to z kolei położone w granicach
miasta i drenujące tereny miejskie strumienie i rzeczki. Ich
średnie dzienne natężenie przepływu nie przekracza 1,5 m3/s,
a maksymalny stosunek szerokości do głębokości jest równy 20:1. Cieki
zurbanizowane, często o rozwiniętej małej retencji, ulegały i ulegają
w przyspieszonym tempie zanikowi, wskutek intensywnej urbanizacji
lub stają się otwartymi (ewentualnie częściowo przykrytymi) kanałami
transportującymi zanieczyszczenia do większych odbiorników. Szczególnie
w obrębie ich zlewni dochodzi do kumulacji metali ciężkich
w osadach, co może być przyczyną, razem z procesami eutrofizacji
i zasolenia, degradacji potencjału ekologicznego i zaniku wrażliwych
osobników roślinności wodnej. Przykładem takiego cieku w Krakowie
jest rzeka Prądnik-Białucha. W celu oceny jej jakości określono wskaźniki
fizykochemiczne (pH, PEW i Eh) oraz zawartość metali ciężkich
w wodzie, zawiesinie i osadach dennych. W wodzie określono także stężenie
chlorków, siarczanów, azotanów i fosforanów. Wyniki odniesiono
do normatywów obowiązujących w Polsce i Unii Europejskiej. Obszar
koryta rzeki zinwentaryzowano pod względem obecności źródeł zanieczyszczenia
i występowania (ilościowość i stopień wrażliwości na stresory)
roślinności wodnej w warunkach ekologicznie trudnych.

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Ocena przepustowości doliny górnej Odry między Chałupkami a ujściem Olzy

Dolina Górnej Odry na odcinku między Chałupkami (km 20,0),
a ujściem Olzy (km 28,0) podlega deformacjom spowodowanym przez
naturalne czynniki korytotwórcze oraz przez działalność człowieka.
Na tym odcinku jest ona rzeką graniczną między Polską i Czechami.
Występuje tu siedem unikalnych meandrów, nr I i IV zostały przerwane
podczas powodzi 1997 i 1967 i tworzą wraz z mostem drogowym
(km 20,530) trzy newralgiczne miejsca pod względem przepustowości
doliny Odry w górnym biegu. Do dziś sprawa przesunięcia granicy nie
została oficjalnie rozwiązana, biegnie ona trasą sprzed 1967 r., co powoduje
wiele komplikacji prawnych i gospodarczych. Badany odcinek
odznacza się intensywną erozją brzegów i sedymentacją. Dynamika procesów
morfologicznych Odry jest tu wysoka, a zmiany kształtu, długości
i przebiegu trasy są bardzo wyraźne. Nowe koryta, które powstały
w rejonie meandra I i IV mają obecnie charakter bystrzy z wysokimi
spadkami i prędkościami. Z badań własnych autorów wynika, że stare
odnogi tworzą starorzecza i prowadzą tylko do kilkunastu procent przepływu
średniego. Formy korytowe w postaci olbrzymich odsypisk, wyspy
oraz gęsta roślinność w rejonie meandrów powodują, że opory przepływu
oraz przepustowość doliny Odry zmieniają się w szerokim zakresie.

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Baza danych przestrzennych jako podstawa do planowania wielofunkcyjnego rozwoju obszarów wiejskich

Rozwój terenów wiejskich jest jednym z działań w ramach unijnej wspólnej
polityki rolnej. Wielofunkcyjny rozwój to wkomponowanie w przestrzeń wiejską
działalności pozarolniczych. Do takich działalności można zaliczyć m.in. agroturystykę,
przetwarzanie produktów rolnictwa. Przy tworzeniu planów rozwoju terenów
wiejskich niezbędna wydaję się być baza danych przestrzennych z danymi
o rozmieszczeniu różnego typu obiektów i zjawisk na terenie gminy, takich jak jakość
gleb, ukształtowanie terenu, instytucje i usługi, atrakcje turystyczne.

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Udostępnianie krajobrazu poprzez zabiegi scaleniowo-wymienne

Artykuł przedstawia zagadnienia związane z krajobrazem obszarów
wiejskich. Poruszono kwestie związane z rozwojem funkcji turystycznej
na tych obszarach. Zasięg i dynamika obecnych i przewidywanych
przemian struktury przestrzennej, społecznej, ekonomicznej i prawno-
-własnościowej obszarów wiejskich będą mieć wiele konsekwencji przestrzenno-
krajobrazowych. Jedną z kwestii wymagających rozstrzygnięć
w najbliższej przyszłości, będzie konieczność znalezienia równowagi
pomiędzy ochroną krajobrazów wiejskich, użytkowaniem ich przez właścicieli
gruntów a udostępnianiem ogółowi społeczeństwa. W artykule
poddano analizie pojawiające się w obecnym dyskursie naukowym
i politycznym rozumienie krajobrazu w kategorii dobra publicznego.
W tym kontekście przedstawione zostało pojęcie „dostępności krajobrazu”.
Stwierdzono, że dostępność krajobrazu w procesach przebudowy
struktury przestrzennej obszarów wiejskich trzeba rozpatrywać dwutorowo:
z punktu widzenia krajobrazu zewnętrznego oraz z punktu widzenia
krajobrazu wewnętrznego. Jako krajobraz zewnętrzny potraktowano to co
obserwator widzi (np. panoramy, widoki), krajobrazem wewnętrznym nazwano
miejsca, z których obserwator ogląda krajobraz zewnętrzny. Brak
dostępu do miejsc widokowych powoduje, że krajobraz zewnętrzny, będący
dobrem publicznym staje się niedostępny dla użytkowników. Krajobraz
wiejski potraktowano jako element rzeczywistości humanistycznej,
który posiada wiele znaczeń dla poszczególnych jednostek i dla całych grup społecznych. Udostępnianie krajobrazu obejmuje działania planistyczne
i formalnoprawne zapewniające publiczny dostęp do krajobrazu.
Omówiono zakres działań, które powinny zostać podjęte w celu udostępniania
krajobrazu poprzez zabiegi scaleniowo-wymienne. Zauważono, że
udostępnianie krajobrazu będzie szczególnie istotne na tych obszarach, na
których obok funkcji rolniczej będzie się rozwijać funkcja turystyczna.

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Występowanie roztoczy (Acari) w bryłkach korzeniowych wybranych gatunków sadzonek w szkółce kontenerowej Bielawy

Celem badań było określenie liczebności i składu grupowego roztoczy
(Acari) oraz składu gatunkowego mechowców (Oribatida) w bryłkach korzeniowych
sadzonek wybranych gatunków drzew – sosny zwyczajnej, świerka pospolitego,
brzozy brodawkowatej, lipy drobnolistnej – w szkółce kontenerowej Bielawy.
Badania terenowe przeprowadzono 15 listopada 2012 r. na otwartym polu
produkcyjnym szkółki, z każdej bryłki pobrano po dwie próbki substratu (wraz
z korzeniem) o objętości 50 cm3 każda – z górnej (A) i dolnej części (B). Roztocze
wypłaszano w aparatach Tullgrena przez 7 dni i konserwowano w 70% alkoholu
etylowym. Zagęszczenie roztoczy w warstwie A wahało się od 18,67 do 219,67
osobn. · 100 cm-3 substratu. Pajęczaki te znacznie liczniej występowały w kontenerach
sadzonek gatunków liściastych niż iglastych. W dolnej warstwie podłoża
sadzonek zagęszczenie było o 40% niższe niż w warstwie A. Roztocze z rzędów
Actinedida, Mesostigmata i Oribatida stwierdzono w kontenerach wszystkich gatunków
sadzonek, w obydwu warstwach substratu. Najliczniejsze były mechowce,
a Acaridida i Tarsonemida występowały nielicznie. Ogółem w zbadanych próbkach
odnotowano 6 taksonów mechowców – najwięcej (5) było w sadzonkach
świerka, a w sośnie, brzozie i lipie 1 lub 2. Wskaźnik średniej liczby gatunków s
w warstwach A i B był wyższy u liściastych gatunków sadzonek. Najliczniejszym
mechowcem w analizowanych kontenerach była Oppiella nova – w warstwie
A zagęszczenie wynosiło od 6,67 do 215,13, a w warstwie B od 0,40 do 119,80 osobn. · 100 cm-3 podłoża. Najlepsze warunki rozwoju dla populacji Oppiella nova
panowały w bryłkach korzeniowych lipy drobnolistnej, a następnie brzozy brodawkowatej.
Liczne występowanie tego mechowca w bryłkach korzeniowych
zbadanych sadzonek może świadczyć o dobrym stanie ektomikoryz.

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Badania autokorelacji przestrzennej rozwoju infrastruktury technicznej obszarów wiejskich województwa świetokrzyskiego z wykorzystaniem statystyki I Morana

Określono siłę i charakter autokorelacji przestrzennej wartości wskaźnika
syntetycznego poziomu rozwoju wybranych elementów infrastruktury technicznej
funkcjonującej na obszarach wiejskich województwa świętokrzyskiego. Wartość
wskaźnika syntetycznego określono na podstawie syntetycznej miary rozwoju
Hellwiga. Przeprowadzone badania nie potwierdziły występowania autokorelacji
przestrzennej w zakresie poziomu rozwoju infrastruktury.

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Ocena obszarów wiejskich przy wykorzystaniu wybranych wskaźników środowiskowych

Artykuł podaje (metodologię) algorytm, za pomocą którego można przeprowadzić
w miarę obiektywny sposób ocenę obszarów wiejskich dla celów decyzyjnych
administracji samorządowej. Przeprowadzenie wskazanej w algorytmie
procedury ogranicza subiektywizm decyzji do minimum. Umożliwia porównanie
obiektów powierzchniowych i ich ranking wykorzystując dostępne cechy charakteryzujące
badane obiekty powierzchniowe, znajdujące się w bazie samorządów
lokalnych i ewidencji gruntów. Algorytm pozwala na wykorzystanie dostępnych
prostych narzędzi elektronicznych, które w znakomity sposób wspomagają proces
decyzyjny.

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Wielkość zużycia wody przez użytkowników wodociągu w Jordanowie

W pracy przedstawiono wyniki badań zużycia wody przez dwie grupy
użytkowników podłączonych do wodociągu w miejscowości Jordanów. Jedna grupa
obejmująca 33 gospodarstwa budownictwa jednorodzinnego (domków) składała
się z rodzin o liczebności 1–8 osób, druga natomiast dotyczyła 20 gospodarstw
budownictwa wielorodzinnego (bloków mieszkalnych) o liczebności 1–7
osób. Zużycia wody określono na podstawie odczytów wodomierzowych, które w
gospodarstwach jednorodzinnych były wykonywane, co dwa – cztery miesiące (od
53 do 125 dni), natomiast w przypadku wielorodzinnych w odstępach miesięcznych
(od 28 do 33 dni). Cykl badawczy w przypadku budownictwa jednorodzinnego
obejmował okres od 08.03.2002 do 30.06.2006 (ponad cztery lata), natomiast
w przypadku gospodarstw budownictwa wielorodzinnego od 24.01.2004 do
26.06.2006 (ponad dwa lata).
Najwyższe przeliczeniowe średniodobowe zużycie wody w gospodarstwie
jednorodzinnym (o obsadzie 5 osób) w badanym wieloleciu wynosiło 597,70
dm3·d-1. Odbiegało ono o 97,5 % od średniej wartości wynoszącej w tym budownictwie
302,69 dm3·d-1. W budownictwie wielorodzinnym maksymalne przeliczeniowe
średniodobowe zużycie wody wyniosło 484,67 dm3·d-1 (obsada 7 osób).
Odbiegało ono znacznie od średniej dla tego typu gospodarstw, wynoszącej 245,97
dm3·d-1. Przeliczeniowe, jednostkowe zużycia wody na mieszkańca wyniosło
w przypadku budownictwa jednorodzinnego 86,85 dm3·d-1·M-1, a budownictwa
wielorodzinnego 85,1 dm3·d-1·M-1. Wszystkie poddane analizie obiekty w badanym
wieloleciu pobrały łącznie 19817,0 m3 wody, z czego 15 493,0 m3 przypadło
na 33 gospodarstwa budownictwa jednorodzinnego, a 4324,0 m3 wody na pozostałe
20 budownictwa wielorodzinnego.

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Przesłanki lokalizacji wybranych przedsiębiorstw hotelowych w Opolu

Zarówno dla konsumenta (turysty), jak i producenta (przedsiębiorcy) usług hotelowych, bardzo ważną cechą hotelu jest jego lokalizacja. Atrakcyjna lokalizacja obiektu oraz odpowiednio dopasowany do niej program usługowy, decydują bowiem o poziomie rentowności, a w konsekwencji o perspektywach rozwojowych przedsiębiorstwa hotelowego. Jednym z etapów procedury wyboru najbardziej odpowiedniej lokalizacji hotelu jest wyodrębnienie czynników decydujących o jej wyborze. W sposób najbardziej ogólny czynniki te można podzielić na te, które dotyczą walorów popytu oraz walorów zasobów (podaży). Należy jednak zazna-czyć, że obok tych dwóch grup czynników ważną przesłanką decydującą o lokalizacji hotelu mogą być także działania władz lokalnych mające na celu sty-mulowanie rozwoju inwestycji hotelowych na obszarach recepcyjnych. Celem po-znawczym pracy jest próba określenia najważniejszych kryteriów wyboru lokalizacji obiektów hotelowych. Do określenia najważniejszych czynników decydujących o lokalizacji hoteli wykorzystano dwie metody badawcze: metodę dokumentacyjną oraz metodę sondażu diagnostycznego. Na pierwszym etapie badań wykorzystano metodę dokumentacyjną (obserwacji pośredniej), w obrębie której pozyskano dane statystyczne ze źródeł wtórnych, dotyczące hoteli zlokalizowanych w Opolu. W ramach drugiego etapu badań, w oparciu o metodę sondażu diagnostycznego zastosowano wywiad pogłębiony, skategoryzowany o charakterze jawnym. Narzędziem badawczym był kwestionariusz wywiadu skonstruowany przez autora dla potrzeb pracy, złożony z pięciu pytań otwartych dotyczących czynników lokalizacji oraz z metryczki. Dobór próby do badań miał charakter losowy, gdyż wybrano 5 z 9 opolskich przedsiębiorstw hotelowych, których właściciele zgodzili się na udział w badaniu. Wzrost ruchu turystycznego oraz siły nabywczej turystów, dobrze rozwinięta infrastruktura ogólna i wynikająca z niej dostępność komunikacyjna, wysoka atrakcyjność turystyczna Opola, zachęty ze strony władz lokalnych oraz dostęp do odpowiednich gruntów po atrakcyjnych cenach to główne czynniki decydujące o miejscu usytuowania analizowanych obiektów hotelowych. Większość badanych właścicieli hoteli nie rozpatrywało alternatywnych lokalizacji swoich obiektów, zaś najważniejszymi źródłami wiedzy wykorzystywanymi na etapie podejmowania decyzji inwestycyjnych były: wiedza i doświadczenie właściciela, analiza rynku oraz doradztwo firm konsultingowych.

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Jak zbudować płytę boiska piłkarskiego o trawiastym poroście. Cz. I. Badanie przydatności gruntu rodzimego do budowy płyty boiska

W pracy przedstawiono wyniki badań przydatności miejscowego
materiału gruntowego do budowy nawierzchni planowanego boiska,
pod względem wodoprzepuszczalności i zdolności retencyjnych. Zbadano
własności fizyko-wodne gliny pylastej pobranej z terenu planowanego
boiska. Uwzględniając bardzo małą wodoprzepuszczalność
gruntu w poziomie podornym, wskazuje to na możliwe w tych warunkach,
utrzymywanie się znacznego, po obfitym opadzie deszczu, niekorzystnego
uwilgotnienia nawierzchni planowanego boiska. W takich
warunkach nawierzchnia płyty będzie niszczona, co może utrudniać
a nawet uniemożliwić prowadzenie gry i pogorszyć walory estetyczne
boiska. W konkluzji przeprowadzonych badań polowych i laboratoryjnych
można stwierdzić, że skład granulometryczny, mała wodoprzepuszczalność
i bardzo duża pojemność wodna dyskwalifikują
rodzimą glinę pylastą na terenie projektowanego boiska, jako materiał
do budowy warstwy nośnej, a tym bardziej warstwy drenażowej płyty.

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna