rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Ocena ważności informacji przy diagnozie trendów giełdowych przez inwestorów indywidualnych

Celem badania było: (1) ustalenie, które wskaźniki rynkowe i makroekonomiczne są wykorzystywane przez indywidualnych inwestorów do oceny trendów na rynku papierów wartościowych oraz (2) sprawdzenie efektywności technik pomiaru ważności informacji wykorzystywanych do podjęcia decyzji nt. trendu. W pierwszej części badania 176 inwestorów spośród 16 wskaźników wybierało 7, ich zdaniem najważniejszych. Następnie respondenci rangowali wybrane wskaźniki oraz dzielili między nie 100 punktów (bezpośrednie pomiary ważności). W oparciu o podane przez inwestorów rangi wyliczano wagi aproksymacyjne z zastosowaniem dwóch metod: sumy i porządku rang. W drugiej części badania zadaniem respondentów było określenie, jaki jest trend na rynku papierów wartościowych, w oparciu o samodzielnie wybrane informacje z puli 16 dostępnych wskaźników (pośredni pomiar – tablica informacyjna).

Czasopismo: Decyzje
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne, ekonomia i finanse
Jakie wnioski uznajemy za racjonalne? Wpływ prawdopodobieństwa apriorycznego na prawdopodobieństwo aposterioryczne

Badania wydają się sugerować, że w wielu wypadkach ustalamy prawdopodobieństwo pewnych zdarzeń w oparciu o dostarczaną informację w sposób niezgodny z modelem normatywnym. Wpływa to bezpośrednio na wnioski, które jesteśmy gotowi uznać za racjonalne na podstawie danych przesłanek. W artykule wskazano czynniki mogące rzutować na przyjmowaną wielkość prawdopodobieństwa apriorycznego i – pośrednio – na obliczanie prawdopodobieństwa aposteriorycznego. Zbiorczo czynniki te będą określane jako parametr j. Jego wielkość zależy od kontekstu, w jakim przebiega dane wnioskowanie, i od określonych cech wnioskującego podmiotu. Po uwzględnieniu jego wpływu okazuje się, że krytyczna ocena ludzkich wnioskowań nie zawsze jest uzasadniona.

Czasopismo: Decyzje
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne
Mit racjonalnego łotra. Statystyka i psychologia kontra ekonomiczna analiza prawa

Celem tekstu jest ocena ekonomicznej teorii kary i powiązanego z nią modelu podejmowania decyzji z perspektywy empirycznych studiów nad prawem i behawioralnej analizy prawa. Ekonomiczna teoria kary w drugiej połowie XX wieku była podstawową teorią kary i miała znaczący wpływ na politykę karania w Stanach Zjednoczonych. Na początku XXI stulecia liczne badania statystyczne pokazały z jednej strony ograniczoną skuteczność ekonomicznego podejścia do prawa karnego, a z drugiej – szkodliwe efekty przetrzymywania w więzieniach dużej liczby osadzonych. Pojawiła się więc konieczność opracowania nowego modelu podejmowania decyzji przez przestępców. Psychologowie, ekonomiści behawioralni i zwolennicy behawioralnej analizy prawa zidentyfi kowali szereg czynników wpływających na podejmowanie decyzji o popełnieniu przestępstwa, by wymienić choćby dyskontowanie hiperboliczne, błąd nadmiernego optymizmu czy prognozowanie afektywne.

Czasopismo: Decyzje
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne
Probabilistyczne metody podziału zbioru dóbr niepodzielnych

Podział zbioru dóbr niepodzielnych w sytuacji, gdy rozdzielane dobra różnią się wartością, stwarza wyzwanie zapewnienia równości pomiędzy uczestnikami podziału. Jednym z najpopularniejszych sposobów na rozwiązanie tego problemu jest użycie loterii. W niniejszym artykule zaprezentowanych jest siedem wybranych procedur probabilistycznych: losowanie z rozkładu równomiernego, leksykografi czna procedura równych szans satysfakcji, procedura równych szans wyboru, core from random endowments, probabilistic serial, top trading cycles from equal division oraz procedura równych szans wyboru z nieskończenie dużym czynnikiem k. Niektóre z tych procedur zawsze prowadzą do tych samych rezultatów, co pewna inna procedura, są zatem wzajemnie równoważne. Ponadto artykuł przedstawia własności formalne tych procedur: porządkową optymalność, optymalność ex post oraz mocne i słabe wersje wolności od zazdrości, proporcjonalności, słuszności i odporności na indywidualne zachowania strategiczne.

Czasopismo: Decyzje
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne
Dowodzenie hipotez za pomocą zzynnika bayesowskiego (bayes factor): przykłady użycia w badaniach empirycznych

Testów statystycznych używa się w nauce po to, żeby wesprzeć zaproponowane hipotezy badawcze (teorie, modele itp.). Czynnik bayesowski (Bayes Factor, BF) jest metodą bezpośrednio wskazującą tę z dwóch hipotez, która lepiej wyjaśnia uzyskane dane. Jego wykorzystanie we wnioskowaniu statystycznym prowadzi do jednego z trzech wniosków: albo badanie bardziej wspiera hipotezę zerową, albo alternatywną, albo wyniki nie wspierają żadnej w sposób rozstrzygający i są niekonkluzywne. Symetria tych wniosków jest przewagą metody czynnika bayesowskiego nad testami istotności. W powszechnie używanych testach istotności nie formułuje się wniosków wprost, lecz albo się odrzuca hipotezę zerową, albo się jej nie odrzuca. Rozdźwięk między taką decyzją a potrzebami badacza często jest powodem nadinterpretacji wyników testów statystycznych. W szczególności wyniki nieistotne statystycznie są często nadinterpretowane jako dowód braku różnic międzygrupowych lub niezależności zmiennych.W naszej pracy omawiamy założenia teoretyczne metody BF, w tym różnice między bayesowskim a częstościowym rozumieniem prawdopodobieństwa. Przedstawiamy sposób weryfi kacji hipotez i formułowania wniosków według podejścia bayesowskiego. Do jego zalet należy m.in. możliwość gromadzenia dowodów na rzecz hipotezy zerowej. Wykorzystanie metody w praktyce ilustrujemy przykładami bayesowskiej reinterpretacji wyników kilku opublikowanych badań empirycznych, w których wykonywano tradycyjne testy istotności. Do obliczeń wykorzystaliśmy darmowy program JASP 0.8, specjalnie dedykowany bayesowskiej weryfi kacji hipotez statystycznych.

Czasopismo: Decyzje
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne
Prawo dziecka do poznawania wielokulturowej Europy w kształceniu przyszłych nauczycieli

Żyjemy w wielokulturowej Europie. Aby móc budować dobrą przyszłość dla Europy, trzeba wychowywać jej obywateli do kultury współprzebywania. Dziecko ma prawo do godnego życia, dlatego powinno uczyć się budować uczciwe relacje z innymi ludźmi. Odnoszą się do tego zarówno milenijne cele rozwoju (ang. MDGs), jak i założenia edukacji do zrównoważonego rozwoju (ang. ESD) – idee firmowane przez UNESCO. W obu przypadkach kultura posiada podstawowe znaczenie. Dziecko, poznając siebie i innych na tle własnej kultury i kultury tych innych, rozwija się w duchu otwartości i zrozumienia. Będąc świadomym podobieństw i różnic między ludźmi, może bez obaw współtworzyć społeczeństwo wielokulturowe. Aby taka edukacja międzykulturowa dała dobre rezultaty, potrzebni są całościowo przygotowani nauczyciele. Kształcenie przyszłych i doskonalenie obecnych nauczycieli wymaga nowego ujęcia zagadnień pedeutologicznych, które dziś potrzebują międzykulturowej aktualizacji. Bez odpowiedniej wiedzy i praktyki, kształcenie nauczycieli będzie odbiegać od wymagań społecznych, w tym oczekiwań wielokulturowej szkoły i klasy. Dlatego w kształceniu obecnych studentów kierunków pedagogicznych (S. Palka, A. de Tchorzewski) należy poszukiwać inspirujących i emocjonujących treści (publikacje tematyczne, podręczniki i karty pracy), które przy wykorzystaniu odpowiednich metod/strategii/modeli (np. model/skala Miltona Bennetta) stworzą z nich twórczych praktyków edukacyjnych. Jeśli prawem dziecka jest wielokierunkowy rozwój indywidualny i społeczny, który ma dawać szansę na bezpieczną i synergetyczną przyszłość, to nauczyciele muszą być w nowy sposób przygotowywani do swojej misji (np. projekty: K Duraj-Nowakowej, A. Kotusiewicz, H. Kwiatkowskiej). Tematyka wielokulturowa powinna zatem wejść do kanonu treści kształcenia pedagogów (Z. Jasiński, T. Lewowicki, J. Nikitorowicz).

Czasopismo: Horyzonty Wychowania
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Mtoto. Prawa dziecka w postkolonialnym świecie

Nelson Mandela powiedział, że “nie może być bardziej żarliwego objawienia duszy społeczeństwa niż poprzez to jak traktuje swoje dzieci” i nie ma jak zaprzeczyć tym słowom, jednakże, by móc traktować je prawidłowo, najpierw należy zrozumieć rzeczywistość, w której się żyje. A jest to świat zbudowany na wiekach nierówności i dyskryminacji. Tym samym istnieje wyraźna korelacja między współczesnym społeczeństwem a postkolonialną spuścizną, jak można zauważyć, śledząc napięcia między Wschodem a Zachodem – Globalnym Południem a Globalną Północą, które wpływają na codzienne życie każdej osoby, zwłaszcza tych najwrażliwszych: kobiet i dzieci. Po zbadaniu znaczenia “postkolonializmu” w relacji do historii kolonizacji artykuł dotyka tematu praw człowieka, szczególnie praw dziecka, z perspektywy interdyscyplinarnej oraz omawia potrzebę zrozumienia różnorodności i ponownego zaprojektowania międzynarodowego dialogu pod kątem edukacji młodych dla dobra przyszłości.

Czasopismo: Horyzonty Wychowania
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
Portret współczesnego dziecka. Dyskusja w kontekście praw dziecka w świetle ustaleń Janusza Korczaka

Artykuł porusza problem praw dziecka w obrazie współczesnego dzieciństwa w zderzeniu z wizją praw dziecka według Janusza Korczaka. Obecnie mimo szeroko rozbudowanej działalności wielu fundacji, organizowanych akcji humanitarnych, prawa dziecka są w dalszym ciągu łamane. Dziecko musi w elastyczny sposób dostosowywać się do szybkich zmian w rzeczywistości oraz stawianych mu wymagań. Mimo wielu różnic między okresem życia Janusza Korczaka a współczesnym obrazem rzeczywistości, można dostrzec wiele podobieństw oraz przesłań, które wpisują się do obecnych realiów. W swojej pracy pragnę oprzeć się na kilku tekstach Janusza Korczaka, w których porusza on problem praw dziecka, m.in. Prawo dziecka do szacunku, Jak kochać dziecko. Dziecko w rodzinie, Prawidła życia, oraz kilku pismach wybranych. Z powyższych prac wyłoniłam następujące prawa dziecka: prawo do życia i prawo dziecka do bycia, tym czym jest, prawo do własności, własnego zdania, zabawy oraz wolnego czasu. Wskazane teksty poddałam analizie, a następnie zestawiłam ze współczesną wizją dzieciństwa oraz prawami dziecka zawartymi w Konwencji o Prawach Dziecka.

Czasopismo: Horyzonty Wychowania
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne, pedagogika
Prawo dziecka do ochrony przed wszelkimi formami przemocy – polskie rozwiązania prawne i perspektywa pedagogiczna

Artykuł ujmuje problematykę prawa dziecka do ochrony przed wszelkimi formami przemocy. Prezentuje koncepcje pedagogicznych i prawnych analiz problemu przemocy wobec dziecka. Omówiona została tu normatywna koncepcja zabezpieczenia jednej z podstawowych potrzeb dzieciństwa – potrzeby bezpieczeństwa – oraz podjęta została analiza stanu przepisów prawnych, instytucji i procedur w zakresie ochrony i dochodzenia prawa dziecka do wolności od wszelkich form przemocy w prawie polskim. Analizie poddano dylematy definicyjne kategorii przemocy wobec dziecka i ukazano podstawowe przesłanki diagnostyczne tego zjawiska. Ważnym celem prezentowanego tekstu jest wskazanie konkretnych kompetencji oraz uprawnień nauczycieli i pedagogów w obszarze zabezpieczania tego prawa, a także wyznaczenie kierunków zmian w zakresie pełnej jego realizacji.

Czasopismo: Horyzonty Wychowania
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
Odpowiedzialność karna dzieci w irańskim systemie karnym w świetle nowego kodeksu karnego

Różnorakie reakcje systemu karnego w odniesieniu do przestępstw popełnianych przez nieletnich zawsze były przedmiotem badań i poszukiwań. Źródłem tych reakcji jest wpływ okresu dzieciństwa i dorastania na osobowość i przyszłe życie dziecka, w tym oczywiste różnice między fizycznymi i psychicznymi możliwościami dzieci i młodzieży z jednej strony, a dorosłych z drugiej strony. W związku z tym faktem, określenie wieku odpowiedzialności karnej jest uważane za jedną z głównych osi prawa karnego wobec nieletnich, tak by nieletni przestępca nie był narażany na kary przeznaczone dla dorosłych. W większości krajów ustawodawca określa wiek pełnej odpowiedzialności karnej, zakładając, że wraz z osiągnięciem tego wieku młodociany osiąga pewien stopień dojrzałości fizycznej i intelektualnej. W większości krajów pełną odpowiedzialność karną ponosi sprawca, który ukończył 18. rok życia. W Iranie wiek dojrzałości religijnej w przypadku dziewcząt i chłopców kształtuje się odpowiednio na poziomie 9 i 15 lat. Wiek ten jest równoznaczny z wiekiem odpowiedzialności karnej. Jednakże, wskutek zmian w ustawodawstwie Iranu, wprowadzono stopniowalną odpowiedzialność, specyfikację niektórych kar oraz ścigania przestępstw. W artykule autor dokonuje analizy i krytyki status quo w świetle nowego islamskiego kodeksu karnego Iranu oraz ustawy o postępowaniu w sprawach karnych.

Czasopismo: Horyzonty Wychowania
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
Międzynarodowa odpowiedzialność karna za zbrodnie wojenne popełniane na dzieciach

Chociaż system międzynarodowego prawa karnego stanowi stosunkowo nową gałąź prawa międzynarodowego publicznego, jego fundamenty sięgają starożytności. Stosuje się go głównie w sytuacjach poważnych naruszeń prawa międzynarodowego publicznego, popełnionych przez poszczególne osoby, grupy, organizacje i państwa. Jest to pierwszy system prawny traktujący sprawców jego naruszeń jako niezależne podmioty prawa. Wchodzące w skład międzynarodowego prawa karnego  międzynarodowe prawo karne dzieci stanowi tę jego część, która obliguje osoby fizyczne, organizacje i państwa, nie tylko do realizacji i przestrzegania tych praw, ale także do podejmowania odpowiednich środków w celu zapobieżenia ich naruszaniu w porządku krajowym, regionalnym i międzynarodowym. Prawa dzieci powinny być traktowane jako bezwzględnie obowiązujące normy międzynarodowego prawa karnego z powodu ich zasadniczej roli, jaką odgrywają w aspekcie ochrony dzieci przed nielegalnymi i niemoralnymi czynami osób pozbawionych międzynarodowej prawnej osobowości. W ten sposób dzieci stanowią chroniony podmiot prawa międzynarodowego, zarówno w czasie pokoju, jak i czasie wojny. Fakt ten potwierdziły również wyroki STSL i MTK. Termin ‘dziecko’ w artykule jest stosowany niezależnie od płci albo fizycznej lub psychicznej zdolności dziecka.

Czasopismo: Horyzonty Wychowania
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
Wokół praw dziecka

Koncepcja praw dziecka narodziła się w XVII i XVIII wieku. Jako instytucja prawna uznana na całym świecie, prawa dziecka pojawiły się na przełomie XIX i XX wieku. Obecnie obserwujemy rozległy i stale rosnący, zarówno na poziomie krajowym, jak i międzynarodowym, proces ich kodyfikacji. Uchwalono dziesiątki wiążących umów międzynarodowych, wiele dokumentów międzynarodowych o charakterze niewiążącym oraz wiele krajowych aktów prawnych dotyczących praw dziecka i wyznaczających standardy w zakresie ich ochrony. Poszczególne jednostki, instytucje i państwa są zobowiązane do ich implementacji i poszanowania.

Czasopismo: Horyzonty Wychowania
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne, pedagogika
Kościół w świecie nowych technologii.  Analiza stron internetowych polskich zakonów i zgromadzeń zakonnych

Problem wykorzystania nowych technologii informacyjnych i komunikacyjnych (w tym przede wszystkim Internetu) stanowi coraz istotniejszy wymiar analizy funkcjonowania instytucji religijnych we współczesnym świecie. W przypadku Kościoła katolickiego dotyczy to zarówno Stolicy Apostolskiej, jak i pojedynczych parafii czy grup wiernych. Do chwili obecnej niewiele jest jednak badań podejmujących tę problematykę, zwłaszcza w kontekście polskim. Tekst jest próbą częściowego wypełnienia tej luki. Jego podstawowym zadaniem jest prezentacja rezultatów badań zawartości stron internetowych polskich zakonów i zgromadzeń zakonnych, przeprowadzonych od marca do czerwca 2013 roku. Analizie poddano witryny 20 zakonów i zgromadzeń (zarówno męskich, jak i żeńskich). Wyniki badań dowodzą wyraźnie, że strony internetowe służą badanym instytucjom głównie jako narzędzie dystrybucji informacji. Znacznie słabiej wykorzystywane są komunikacyjne możliwości Internetu. Tylko bardzo niewielka część  analizowanych witryn zawiera fora dyskusyjne, blogi czy odnośniki do kont prowadzonych przez zakony i zgromadzenia zakonne na serwisach społecznościowych. Zdecydowana mniejszość zakonów wykorzystuje także swe strony jako kanał dystrybucji oferowanych przez siebie produktów komercyjnych, a także – co istotniejsze – w celu budowy wspólnoty religijnej (np. dla prowadzenia wspólnej modlitwy online). Zaprezentowane wyniki dowodzą, że chociaż zakony i zgromadzenia dostrzegają istnienie nowych technologii, to w sposobie wykorzystania Internetu istnieją jeszcze duże rezerwy, zwłaszcza w odniesieniu do interaktywnych i multimedialnych możliwości sieci. Wydaje się jednak, że w nadchodzących latach należy spodziewać się coraz intensywniej obecności instytucji religijnych w różnych wymiarach cyberprzestrzeni.   

Czasopismo: Horyzonty Wychowania
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o komunikacji społecznej i mediach
O powinnościach uniwersytetu

Autor artykułu odpowiada na dwa podstawowe pytania: 1) Czy społeczeństwu potrzebne są uniwersytety? 2) Jakie powinny być te uniwersytety? Szukając odpowiedzi na powyższe pytania, autor przytacza poglądy wybitnych polskich intelektualistów: Kazimierza Twardowskiego, Leszka Kołakowskiego, Tadeusza Czeżowskiego, Piotra Sztompki i Barbary Skargi. Wymienieni uczeni w swoich poglądach nawiązywali do poglądów założyciela Uniwersytetu Berlińskiego Wilhelma von Humboldta. Te poglądy legły u podstaw koncepcji nowożytnego europejskiego uniwersytetu. Można też znaleźć ich odbicie w Magna Charta Universitatum Europaeum podpisanej przez rektorów uniwersytetów europejskich w 1988 roku na Uniwersytecie w Bolonii. Ta wizja uniwersytetu autonomicznego, wolnego i przekraczającego granice geograficzne, polityczne i ekonomiczne jest podzielana i przez autora artykułu. W odniesieniu do współczesnych prób zreformowania tej ważnej instytucji autor wypowiada się przeciwko koncepcji przedsiębiorczych (entrepreneurial) uniwersytetów (uwidocznionej m.in. w pracy Clarka[1]). Zdaniem autora, nie można ulegać owemu swoistemu „redukcjonizmowi” ekonomicznemu. Obok praw należnych uniwersytetowi trzeba też zwrócić uwagę na powinności, jakie ma do spełnienia. Autor zwraca uwagę, iż uniwersytet to nie tylko miejsce prowadzenia badań naukowych i dobrego nauczania studentów, ale także pracy formacyjnej z młodym pokoleniem. Kształtowanie „społeczeństwa otwartego” (open society) to szczególnie ważna powinność uniwersytetów. Idzie o wychowanie młodego pokolenia do współistnienia w Europie bez granic politycznych, bez uprzedzeń etnicznych, bez ksenofobii, ale w duchu tolerancji odmienności i do życia w demokracji. Autor zwraca też uwagę na przeciwdziałanie rozmaitym patologiom, naukowym nadużyciom, które niszczą życie uniwersyteckie. Te najbardziej dotkliwe to: plagiatowanie (plagiarism), fabrykowanie (fabrication) wyników, fałszowanie (falsification) wyników, guestwriting czy ghostwriting. Zdaniem autora należy się skupić – aby uniwersytet przetrwał i spełniał swoje fundamentalne dla rozwoju społeczeństwa zadania – na zwalczaniu tych patologii.[1] Por. B.R. Clark, Creating entrepreneurial universities. Organizational pathways of transformation, New York 1998.   

Czasopismo: Horyzonty Wychowania
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Badanie postaw przedsiębiorczych wśród młodzieży jako fundament kształtowania postawy odpowiadającej wyzwaniom współczesnego świata

Współczesne tempo zmian występujących w otoczeniu, charakteryzujące się dużą dynamiką, staje się wyzwaniem dla każdego uczestnika systemu społeczno-gospodarczego. Sprostanie takim oczekiwaniom wymaga określonych umiejętności i kompetencji. Takimi kluczowymi kompetencjami są inicjatywa i przedsiębiorczość. W rozwijaniu tych kompetencji niezbędny jest prawidłowo funkcjonujący system edukacji. Edukacja przedsiębiorczości powinna odgrywać dużą rolę na każdym etapie szkolnictwa. Celem artykułu jest przedstawienie roli edukacji przedsiębiorczości w kształtowaniu postaw przedsiębiorczych oraz poznanie stosunku młodzieży do zjawiska przedsiębiorczości (wizerunek przedsiębiorcy, skłonność do założenia własnej firmy, poznanie motywów przedsiębiorczości). W artykule przedstawiono wyniki badań empirycznych przeprowadzonych metodą ankietową wśród młodzieży uczącej się w szkołach średnich.   

Czasopismo: Horyzonty Wychowania
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o zarządzaniu i jakości, pedagogika
Kształtowanie postawy przedsiębiorczości wśród uczniów szkół ponadgimnazjalnych jako przygotowanie do aktywności na rynku pracy

Szkoła w XXI wieku nastawiona jest nie tylko na działalność dydaktyczną, ale także na kształtowanie umiejętności przydatnych w społeczeństwie opartym na wiedzy. Celem referatu jest ukazanie wagi kształtowania postawy przedsiębiorczości wśród uczniów szkół ponadgimnazjalnych w odniesieniu do aktualnych wymogów rynku pracy. W pierwszej części referatu opisano czym charakteryzuje się postawa przedsiębiorczości – jakie cechy posiada człowiek przedsiębiorczy, na czym polega kształtowanie takiej postawy oraz czemu służy takie działanie. Następnie analizowane są sposoby promowania przez szkołę postawy przedsiębiorczości u uczniów oraz jakie praktyczne umiejętności nabywają w trakcie zajęć oraz podczas uczestnictwa w życiu szkoły. W dalszej części pracy przedstawiono sposoby kształtowania postawy przedsiębiorczości, rolę nauczyciela w tym procesie oraz przedsiębiorcze podejście do kształcenia. Ważnym elementem jest wyróżnienie jakie stoją przeszkody w kształtowaniu takiej postawy – ograniczenia wynikające z programu nauczania, nieodpowiednia postawa nauczyciela w stosunku do ucznia oraz procesu nauczania, czy też marginalizacja przedmiotu przedsiębiorczość. Ostatnia cześć referatu jest poświęcona umiejętnościom aktualnie najbardziej pożądanym na rynku pracy oraz zaproponowane zostają wskazówki, dotyczące tego, w jaki sposób szkoła mogłaby efektywniej wdrażać uczniów do aktywnego uczestnictwa w nim.  

Czasopismo: Horyzonty Wychowania
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika, nauki o zarządzaniu i jakości
Internetowa aktywność informacyjna instytucji wspierających i aktywizujących działania przedsiębiorcze w Polsce na przykładzie Akademickich Inkubatorów Przedsiębiorczości – ocena jakości zasobów sieciowych

Celem artykułu jest analiza i ocena jakości zasobów sieciowych – witryn internetowych 54 Akademickich Inkubatorów Przedsiębiorczości zrzeszonych w Fundacji Akademickie Inkubatory Przedsiębiorczości, zlokalizowanych na terenie kraju. Do oceny stron WWW instytucji objętych badaniem wykorzystano metodę jakościowo-heurystyczną na podstawie 30 indywidualnie zdefiniowanych kryteriów. Kryteria zostały podzielone na trzy sekcje: graficzną (wygląd i struktura strony), merytoryczną (dotyczącą zawartości treści strony) oraz sekcję użyteczności (związaną z budową strony i jej funkcjonalnością). Przeprowadzone badania pozwoliły m.in.: na ocenę zakresu, przydatności i sposobu prezentowania informacji zamieszczanych na witrynach internetowych inkubatorów, szczególnie dla studentów i absolwentów szkół wyższych.  

Czasopismo: Horyzonty Wychowania
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o komunikacji społecznej i mediach, nauki o zarządzaniu i jakości