rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Wpływ posiadania dziecka z przewlekłą chorobą nerek na postawę rodziców wobec przeszczepiania narządów

Wstęp: Przewlekła choroba nerek (PChN) należy do chorób cywilizacyjnych XXI wieku. Stanowi ona autentyczne wyzwanie dla medycyny ze względu na niską wykrywalność i często utajony przebieg. Wiadomo, że przeszczepienie nerki jest najlepszą, choć nie jedyną metodą leczenia schyłkowej postaci tej choroby. Świadomość społeczną na temat przeszczepiania kształtuje wiele czynników. Jednym z nich może być choroba przewlekła u bliskiej osoby. Celem pracy było zbadanie wpływu posiadania dziecka z przewlekłą chorobą nerek na wiedzę i postawy rodziców wobec przeszczepiania narządów. Materiał i metody: Badanie przeprowadzono wśród 120 rodziców. Ze względu na chorobę występującą u ich dziecka wyróżniono trzy równoliczne grupy badane. Pierwszą stanowili rodzice dzieci z PChN (2.-5. stadium), drugą rodzice dzieci z innymi chorobami nerek i układu moczowego, ostatnią rodzice dzieci zdrowych. Do analizy wiedzy i postaw rodziców zastosowano autorską ankietę, którą rodzice wypełniali anonimowo. Wyniki: Rodzice dzieci z PChN pomimo niższego poziomu wykształcenia wykazali się większą wiedzą na temat możliwości prawnej zostania żywym dawcą organów oraz konieczności przyjmowania leków immunosupresyjnych po przeszczepie. Rodzice dzieci z PChN istotnie częściej zdecydowanie akceptowali pobieranie narządów od osób zmarłych w celu ratowania życia innych osób. Częściej uważali też, że większa świadomość społeczeństwa na temat przeszczepiania narządów może mieć wpływ na liczbę przeszczepów. Rodzice dzieci z innymi chorobami nerek częściej zgodziliby się na bycie potencjalnym dawcą narządów niż rodzice dzieci z PChN. Rodzice dzieci zdrowych zasadniczo częściej nie mieli zdania w kwestii oddania narządów osoby bliskiej do przeszczepu po jej śmierci. Podobnie częściej uważali, że powodem niechęci osób do pobierania ich narządów po śmierci jest brak zaufania do personelu medycznego. Nieobojętny jest fakt, że większość badanych sądziła, iż polska transplantologia nie jest zupełnie wolna od zjawiska handlu organami. Rodzice we wszystkich trzech grupach byli zgodni co do form działania, które mogą mieć pozytywny wpływ na zwiększenie liczby przeszczepów, oraz instytucji, które powinny popierać ideę transplantologii w Polsce. Wnioski: Wszyscy rodzice uczestniczący w badaniu popierali ideę przeszczepiania narządów. Posiadanie dziecka z PChN zmieniało postawę rodziców na bardziej zdecydowaną w stosunku do idei transplantacji, choć nie zwiększało chęci do bycia dawcą.

Czasopismo: Pediatria i Medycyna Rodzinna
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki farmaceutyczne, nauki medyczne
Badanie ultrasonograficzne klatki piersiowej i płuc u dzieci: zastosowanie, rola, wartość diagnostyczna i ograniczenia

Badanie ultrasonograficzne klatki piersiowej, a w szczególności płuc, od wielu dziesięcioleci stanowi ugruntowane narzędzie diagnostyczne w populacji dzieci. Jednym z pierwszych zastosowań ultrasonografii było badanie serca (echokardiografia)

Czasopismo: Journal of Ultrasonography
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne, nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: inżynieria biomedyczna, nauki medyczne
Międzynarodowy konsensus dotyczący astmy u dzieci opracowany na podstawie International consensus on (ICON) pediatric asthma

Astma jest najczęstszą przewlekłą chorobą dolnych dróg oddechowych u dzieci na całym świecie. Dostępne wytyczne ułatwiają podejmowanie decyzji leczniczych w populacji dziecięcej dotkniętej astmą. Postępowanie według ujednoliconych schematów niewątpliwie poprawia efekty, ale ich rozpowszechnianie i wdrażanie nadal stanowi duże wyzwanie. Międzynarodowa współpraca towarzystw medycznych (EAACI, AAAAI, ACAAI, WAO) zaowocowała wydaniem konsensusu ICON dotyczącego astmy u dzieci. Autorzy dokumentu podkreślili kluczowe informacje wspólne dla istniejących wytycznych, a także dokonali przeglądu oraz skomentowali różnice, dostarczając zwięzłych rekomendacji. Niniejsza praca systematyzuje informacje zawarte w tym dokumencie. Zasady leczenia astmy u dzieci są powszechnie akceptowane. Celem terapii jest kontrola choroby. W celu optymalnego leczenia pacjenci oraz ich rodzice powinni być odpowiednio edukowani przez pracowników służby zdrowia. Istotne są również identyfikacja i unikanie czynników wyzwalających, a także regularna ocena i monitorowanie choroby. Podstawę leczenia stanowi farmakoterapia. Optymalna farmakoterapia w większości przypadków pomaga pacjentom kontrolować objawy i zmniejszyć ryzyko zachorowania w przyszłości. Leczenie zaostrzenia jest głównym punktem rozważań terapeutycznych zależnym od stosowanego leczenia przewlekłego. Dąży się do leczenia uzależnionego od fenotypu astmy, jednak ten cel nie został jeszcze osiągnięty.

Czasopismo: Pediatria i Medycyna Rodzinna
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki farmaceutyczne, nauki medyczne
Immunomodulacyjne właściwości makrolidów – zastosowanie w leczeniu chorób układu oddechowego u dzieci

Odmienności budowy i czynności układu oddechowego u dzieci predysponują do częstszego występowania zakażeń. Podstawą działania antybiotyków makrolidowych są ich właściwości bakteriostatyczne wynikające z blokowania podjednostki 50s i 23s rRNA. Makrolidy wykazują szereg dodatkowych działań pozarybosomalnych. Działanie to obejmuje wpływ na komórki układu odpornościowego, odpowiedź cytokinową, układ oddechowy i metabolizm glikokortykosteroidów. W pracy przedstawiono aktualną wiedzę dotyczącą mechanizmów działania tej grupy antybiotyków. Makrolidy zmniejszają ilość neutrofilów w miejscu zapalenia poprzez hamowanie wydzielania czynników chemotaktycznych, blokowanie cząsteczek powierzchniowych biorących udział w procesie migracji oraz kierowanie komórek zapalnych na drogę apoptozy. Wielokierunkowy wpływ antybiotyków makrolidowych na odpowiedź cytokinową sprowadza się głównie do obniżania wydzielania cytokin prozapalnych i hamowania syntezy tlenku azotu. Ponadto zapobiegają one kolonizacji dróg oddechowych przez P. aeruginosa, co wynika z faktu blokowania przez makrolidy produkcji składników biofilmu, elementów układu quorum sensing (umożliwiającego komunikację się bakterii) i hamowania produkcji czynników zjadliwości. Stosowanie makrolidów zmniejsza również produkcję śluzu w układzie oddechowym i poprawia klirens rzęskowy. Cytowane w opracowaniu badania dowodzą skuteczności makrolidów w zmniejszaniu nadprodukcji śluzu w drogach oddechowych i zapobieganiu kolonizacji przez P. aeruginosa u pacjentów z mukowiscydozą. Ponadto zmniejszają one częstość zaostrzeń i poprawiają jakość życia tych chorych. Nie zaobserwowano jednak istotnej poprawy parametrów spirometrycznych. W przebiegu zakażenia RSV zastosowanie makrolidów powoduje ograniczenie nasilonej reakcji przeciwzapalnej, nadreaktywności oskrzeli i hipersekrecji śluzu, co skutkuje skróceniem czasu hospitalizacji i szybszym ustąpieniem objawów infekcji RSV. Zastosowanie antybiotyków makrolidowych w przypadku astmy nie poprawia parametrów spirometrycznych, niemniej powoduje redukcję objawów klinicznych. Wymienione efekty kliniczne stosowania makrolidów wydają się obiecujące, jednak wymagają dalszych dobrze udokumentowanych badań.

Czasopismo: Pediatria i Medycyna Rodzinna
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki farmaceutyczne, nauki medyczne
Pieluszkowe zapalenie skóry u dzieci

Pieluszkowe zapalenie skóry (PZS) to stan zapalny skóry zlokalizowany w miejscu przylegania pieluszki. PZS należy do najczęstszych schorzeń skóry wieku niemowlęcego i wczesnodziecięcego, jest częstą infekcją u osób z niedoborem odporności. Przyczyny występowania PZS mają charakter złożony i wieloczynnikowy. Główny czynnik predysponujący do wystąpienia PZS stanowi długi kontakt skóry z wilgotnym środowiskiem. Podrażniona skóra jest podatna na zakażenia Candida albicans. Przebieg choroby najczęściej jest łagodny i objawia się rumieniem. Cięższe postacie PZS wiążą się z występowaniem ostrych wykwitów skórnych (np. rumień, obrzęk, nadżerki, pęcherzyki) w miejscu przylegania pieluszki. Na skórze widoczne są grudki bladoróżowe do jasnoczerwonych, często łuszczące się obwodowo. PZS równie często występuje u obu płci. Jego łagodne formy dobrze reagują na leczenie za pomocą emolientów. W przypadku nasilonego stanu zapalnego bądź powikłanego PZS konieczne jest zastosowanie środków farmakologicznych, zaleca się miejscowe leczenie przeciwgrzybicze. Podstawą pielęgnacji jest zachowanie zasad właściwej higieny okolicy pieluszkowej: unikanie wilgoci, częsta zmiana pieluszek, wietrzenie zainfekowanej skóry krocza oraz unikanie stosowania w okolicy krocza preparatów na bazie alkoholu. W diecie należy unikać skrobi kukurydzianej, która jest pożywką dla Candida. Celem pracy było usystematyzowanie wiadomości na temat epidemiologii, etiologii, obrazu klinicznego oraz profilaktyki PZS.

Czasopismo: Pediatria i Medycyna Rodzinna
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki farmaceutyczne, nauki medyczne
Trzustka ektopowa – opis przypadku, etiopatogeneza i podstawowe zasady postępowania diagnostyczno‑terapeutycznego

Trzustka ektopowa jest anomalią rozwojową polegającą na obecności tkanki trzustki w różnych lokalizacjach poza trzustką, bez łączności anatomicznej i naczyniowej z prawidłowo położonym narządem. Dzięki rozwojowi technik obrazowych stwierdza się ją coraz częściej. Jako czynniki etiopatogenetyczne w powstawaniu ektopii trzustkowej bierze się pod uwagę zaburzenia rozwoju wewnątrzpłodowego trzustki, metaplazję komórek multipotencjalnych, a na podstawie modeli zwierzęcych także mutacje określonych genów. Mnogość możliwych lokalizacji i odmienne typy histologiczne sprawiają, że obecność anomalii może mieć zróżnicowany przebieg kliniczny, od niemego do znacznie nasilonych objawów podmiotowych i przedmiotowych. W różnicowaniu należy brać pod uwagę przede wszystkim zmiany złośliwe. Pewne rozpoznanie można ustalić po stwierdzeniu w badaniu histopatologicznym obecności tkanki trzustki, ale w szczególnych sytuacjach możliwe jest postawienie diagnozy z dużym prawdopodobieństwem tylko na podstawie badań endoskopowych i obrazowych. W trakcie diagnostyki pojawia się problem, w jakim zakresie diagnozować pacjentów w kierunku zwykle nieistotnej klinicznie anomalii rozwojowej – jakie działania należy podjąć, aby nie narażać ich na postępowanie inwazyjne, a zarazem nie przeoczyć zmian złośliwych, błędnie rozpoznanych jako trzustka ektopowa. Leczenie podejmuje się jedynie w przypadku występowania objawów klinicznych lub stwierdzenia nowotworu w ektopii, a wybór metody leczenia zależy od wielkości i lokalizacji zmiany. Rokowanie jest pomyślne, nawet w przypadku wystąpienia następstw odległych. W pracy przedstawiono opis przypadku chorej z trzustką ektopową – na jej przykładzie zwrócono uwagę na znaczenie kliniczne oraz trudności w rozpoznawaniu i ewentualnym leczeniu tej wady rozwojowej.

Czasopismo: Pediatria i Medycyna Rodzinna
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki farmaceutyczne, nauki medyczne
Zespół Schönleina-Henocha – nowe wyzwania diagnostyczne w starej chorobie

W pracy przedstawiono historię, kliniczne postacie zespołu Schönleina-Henocha (ZSH), powikłania narządowe oraz bieżące zalecenia dotyczące prowadzenia chorych. Zespół Schönleina-Henocha to ostre, uogólnione zapalenie małych naczyń, spotykane u dotychczas zdrowych dzieci oraz u dorosłych. Choroba ta jest najczęstszym zapaleniem naczyń występującym u dzieci. Do klasycznych objawów należą: plamica nietrombocytopeniczna, bóle stawów, zapalenie stawów, zmiany w kłębuszkach nerkowych oraz powikłania dotyczące przewodu pokarmowego (ból brzucha, owrzodzenia żołądka, dwunastnicy oraz okrężnicy). Rzadziej pacjenci manifestują objawy neurologiczne: zapalenie naczyń mózgowych oraz zaburzenia dotyczące obwodowego systemu nerwowego. W patogenezie powstawania stanu zapalnego naczyń istotną rolę odgrywają przeciwciała z klasy IgA1, które prowadzą do odkładania się kompleksów immunologicznych, choć nie znamy jeszcze wszystkich mechanizmów, w jakich dochodzi do stanu zapalnego naczyń. Przyczyną powstawania kompleksów przeciwciał mogą być: infekcje, leki, szczepienia oraz inne mechanizmy immunologiczne. Nie ma specyficznych badań laboratoryjnych oraz markerów potwierdzających diagnozę, brak także konsensusu dotyczącego leczenia. W przypadku powikłań narządowych, kłębuszkowego zapalenia nerek rekomendowane jest systemowe podawanie steroidów. Leczenie inhibitorami enzymu konwertującego angiotensynę zaleca się w celu zmniejszenia białkomoczu. Prognozy uzależnione są od stopnia ciężkości powikłań nerkowych. Monitorowanie dzieci po zachorowaniu obejmuje: regularne badania moczu pod kątem białkomoczu, krwinkomoczu oraz pomiary ciśnienia tętniczego przez minimum 6 miesięcy. U kobiet, które przebyły w dzieciństwie ZSH, w okresie ciąży ryzyko nadciśnienia tętniczego oraz białkomoczu jest statystycznie większe.

Czasopismo: Pediatria i Medycyna Rodzinna
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki farmaceutyczne, nauki medyczne
Znajomość zasad zdrowego żywienia wśród kobiet z powiatu rzeszowskiego

Cel pracy: Ocena znajomości zasad zdrowego żywienia wśród kobiet z powiatu rzeszowskiego z uwzględnieniem poziomu ich wykształcenia. Materiał i metody: Badaniami metodą sondażu diagnostycznego objęto 300 kobiet z powiatu rzeszowskiego w wieku 30–40 lat. Narzędzie badawcze stanowiła ankieta. Obliczono udziały procentowe odpowiedzi respondentek na poszczególne pytania ankiety. Do analizy wyników zastosowano test Chi-kwadrat Pearsona (χ2). Wyniki: Respondentki w dużej mierze prawidłowo odpowiedziały na większość pytań zawartych w ankiecie. Odpowiedzi na pytanie o proporcje spożycia warzyw w stosunku do owoców były mocno zróżnicowane. Test Chi-kwadrat wykazał statystycznie istotne zróżnicowanie pod względem częstości czerpania informacji ze szkoleń (p=0,012) oraz literatury specjalistycznej/ czasopism (p=0,046). Wnioski: Znajomość zasad zdrowego żywienia w przypadku większości kobiet z powiatu rzeszowskiego jest wystarczająca, aczkolwiek respondentki mają problem z określeniem proporcji spożycia warzyw w stosunku do owoców. Wiedzę na temat prawidłowego żywienia kobiety w większości czerpią od lekarza oraz z Internetu. Częstość uzyskiwania informacji ze szkoleń i publikacji naukowych zależy od poziomu wykształcenia. Z wymienionych źródeł najczęściej korzystają kobiety z wykształceniem wyższym, a najrzadziej lub wcale osoby z wykształceniem podstawowym.

Czasopismo: Health Promotion & Physical Activity
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki o kulturze fizycznej, nauki o zdrowiu
Ocena jakości życia pacjentek leczonych onkologicznie z powodu raka piersi

Wstęp: Obecnie na świecie rak piersi rozpoznawany jest jako co czwarty złośliwy nowotwór u kobiet. Jest on drugą pod względem częstości przyczyną zgonu kobiet chorujących na nowotwór. Choroba często prowadzi do utraty osobistej kontroli. Codziennością staje się obcowanie z negatywnymi emocjami, takimi jak niepewność, niepokój oraz lęk. Kobiety borykają się z całym wachlarzem negatywnych konsekwencji choroby, które są przyczyną rezygnacji oraz działają destrukcyjnie na sferę psychofizyczną. Celem pracy była ocena jakości życia kobiet z rakiem piersi poddanych leczeniu onkologicznemu. Materiał i metody: Ocenie poddano 40 kobiet z rozpoznanym rakiem piersi poddanych leczeniu onkologicznemu w oddziale radioterapii. Do oceny jakości życia zastosowano autorską ankietę oraz kwestionariusz QLQ-BR23. Wyniki i wnioski: Uzyskane wyniki pokazały, że najniższą jakość życia respondentek zarejestrowano w domenie określającej perspektywy na przyszłość. Najlepszy wynik zaobserwowano w zakresie domeny odnoszącej się do przyjemności seksualnej i funkcjonowania seksualnego. Badaniami potwierdzono, że pacjentki z wykształceniem zawodowym wskazały na gorszą jakość życia w obrębie domeny obrazującej objawy ze strony piersi. Pacjentki pracujące zawodowo uzyskały gorsze wyniki jakości życia w zakresie funkcji seksualnych i przyjemności z seksu. Nie zaobserwowano istotnych statystycznie różnic pomiędzy czasem trwania choroby respondentek, a jakością życia.

Czasopismo: Health Promotion & Physical Activity
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki o kulturze fizycznej, nauki o zdrowiu
Dolegliwości bólowe kręgosłupa i kończyn górnych u kontrabasistów

Cel pracy: Celem niniejszej pracy była analiza dolegliwości bólowych występujących u kontrabasistów w obrębie kończyny górnej i kręgosłupa. Materiał i metody: Porównano dwie grupy muzyków z różnym stażem gry na instrumencie i rozpatrzono struktury anatomiczne, które ulegają największym obciążeniom. Badaniem objęto grupę 50 muzyków w wieku od 17 do 31 roku życia. W celu pozyskania danych na temat częstotliwości, lokalizacji i charakteru dolegliwości bólowych zastosowano samodzielnie przygotowany kwestionariusz ankiety w formie elektronicznej. Ankieta została zaprojektowana na podstawie dostępnych kwestionariuszy wykorzystywanych do badań nad schorzeniami muzyków instrumentalistów (Standardised Nordic questionnaires for the analysis of musculoskeletal symptoms oraz Evaluation of Performing Artist). Ankietowani odpowiadali na pytania nie tylko dotyczące dolegliwości bólowych, ale także czynników, które w znaczący sposób mogą wpłynąć na ich przebieg. Analiza stylu życia, czy poziomu świadomości z zakresu zagrożeń zawodowych i profilaktyki została zawarta w 30 pytaniach o charakterze otwartym i zamkniętym. Wyniki: Wyniki wskazują na wysoki odsetek kontrabasistów cierpiących z powodu dolegliwości bólowych. Najczęściej występującymi dolegliwościami bólowymi u ankietowanych kontrabasistów okazały się bóle odcinka lędźwiowo-krzyżowego, obręczy barkowej oraz nadgarstka i ręki. Staż gry wpływał negatywnie na nasilenie objawów bólowych, którym często towarzyszyły inne symptomy, takie jak promieniowanie bólu, utrata koncentracji, czy utrudnione wykonywanie precyzyjnych ruchów. Wnioski: Można wnioskować, że praca muzyka związana jest pewnym ryzykiem zawodowym i wpływa na stan zdrowia muzyków.

Czasopismo: Health Promotion & Physical Activity
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki o kulturze fizycznej, nauki o zdrowiu
Wpływ niepełnosprawności intelektualnej na wysklepienie podłużne oraz symetrię obciążenia bocznej i przyśrodkowej strony stopy

Wstęp: W populacji osób niepełnosprawnych intelektualnie (ID) obserwuje się częste występowanie deformacji w układzie kostnym oraz problemy ortopedyczne dotyczące także stóp. Wiążą się one ze zmianą obciążenia poszczególnych stref podeszwowej strony stopy, co nie tylko wpływa na pogorszenie jej funkcjonalnej sprawności, ale często przyczynia się do dyskomfortu, dolegliwości bólowych oraz predysponuje do rozwoju niekorzystnych zmian w wyższych segmentach ciała. Celem badań była ocena wpływu niepełnosprawności intelektualnej o etiologii innej niż zespół Downa na wysklepienie podłużne oraz symetrię obciążenia bocznej i przyśrodkowej strony stopy. Materiał i metody: Badaniami objęto 38 osób z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu lekkim i umiarkowanym, o średniej wieku 23 lata oraz 44 młode pełnosprawne osoby, o średniej wieku 20,8. Głównym narzędziem pomiarowym służącym do oceny wysklepienia oraz obciążenia poszczególnych stref w obrębie stopy była platforma barorezystywna BTS P-WALK. Pomiar obejmował analizę w warunkach statyki i trwał 30s. Wyniki: Porównanie obu grup wykazało brak znaczącego zróżnicowania w zakresie obciążenia przyśrodkowej i bocznej części przodo– i tyłostopia. Wśród osób z ID prawidłowe wysklepienie stopy zaobserwowano u 52,6 % badanych w obrębie stopy prawej i 57,9 % stopy lewej, natomiast w grupie porównawczej u 56,9 % zarówno w stopie prawej, jak i lewej. Osoby niepełnosprawne intelektualnie charakteryzowały się częstszym występowaniem płaskostopia w stosunku do osób pełnosprawnych. Stopę wydrążoną częściej obserwowano u pełnosprawnych badanych niż u osób z ID. Wnioski: U osób z niepełnosprawnością intelektualną o etiologii innej niż zespół Downa płaskostopie diagnozuje się częściej niż u pełnosprawnych rówieśników nie różniących się masą ciała i wartością BMI. Niepełnosprawność intelektualna jest związana z większym obciążeniem przyśrodkowej części przodostopia.

Czasopismo: Health Promotion & Physical Activity
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o kulturze fizycznej, nauki o zdrowiu
Kształtowanie się opieki pielęgnacyjnej nad chorymi w Europie Zachodniej w XVIII i w I połowie XIX wieku

Ideologia oświecenia oraz Rewolucja we Francji miały bardzo negatywny wpływ na działalność zgromadzeń zakonnych w zakresie opieki nad chorymi w szpitalach w XVIII wieku. Cesarz Napoleon I starał się naprawić zaistniałą sytuację, przywracając siostrom zakonnym prawo pielęgnacji chorych. W Niemczech w I połowie XIX wieku ciężar opieki nad chorymi spoczywał na zakonach katolickich, a od lat 30. do pracy charytatywnej w szpitalach włączył się także kościół ewangelicki, zatrudniając w tym celu kobiety świeckie, tzw. diakonise.

Czasopismo: Health Promotion & Physical Activity
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki o kulturze fizycznej, nauki o zdrowiu
Organizacje pielęgnowania chorych w Europie Zachodniej w okresie od XVI do XVIII wieku

W Europie Zachodniej w okresie od XVI do XVIII wieku instytucje opiekuńczo-pielęgnacyjne dla ludzi chorych tworzone były przez wiernych Kościoła katolickiego. Największe osiągnięcia w tej dziedzinie stały się udziałem trzech osób: Juana de Dios, Camillo deLellis oraz Vincenta de Paul. Oni utworzyli zgromadzenia i zakony charytatywne i opiekuńczo-pielęgnacyjne, które w Europie przed Rewolucją Francuską prowadziły szeroko rozgałęzioną akcję dobroczynności.

Czasopismo: Health Promotion & Physical Activity
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki o kulturze fizycznej, nauki o zdrowiu
Znaczenie wsparcia oraz formy aktywności kinezyterapeutycznej członków rodzin osób dotkniętych chorobą Parkinsona

Choroba Parkinsona jest przewlekłą i postępującą chorobą zwyrodnieniową ośrodkowego układu nerwowego. Schorzenie zalicza się do chorób układu pozapiramidowego. W celu poprawy stanu pacjenta oraz podniesienia poziomu jakości życia stosuje się leczenie farmakologiczne oraz rehabilitację, niwelującą postępującą niesprawność. Pomoc najbliższego otoczenia wpływa nie tylko na przebieg choroby, ale przede wszystkim na dobrostan emocjonalny chorego. Wsparcie rodziny i jej udział w całym procesie terapeutycznym w znacznym stopniu optymalizuje jego wyniki. Celem niniejszej pracy jest przedstawienie najważniejszych kwestii dotyczących kinezyterapii w chorobie Parkinsona oraz wykazanie wpływu zaangażowania całego systemu rodzinnego na przebieg i wyniki terapii. Kinezyterapia odgrywa bardzo ważną rolę w procesie usprawniania i przystosowania pacjenta do wykonywania czynności dnia codziennego. Zabiegi kinezyterapeutyczne mają nie tylko istotny wpływ na występujące objawy w przebiegu choroby, ale też na ogólny stan zdrowia. Niezwykle istotny jest tu indywidualny dobór terapii i zaangażowanie całego zespołu specjalistów, w niwelowaniu zarówno objawów ruchowych jak i pozaruchowych. Poprawne wykonywanie zaleceń fizjoterapeuty, zaangażowanie pacjenta, a także aktywny udział otoczenia chorego, jest warunkiem efektywności całego procesu poprawy, utrzymywania zdrowia i sprawności chorego. Postępowanie kinezyterapeutyczne zapobiega trwałej niepełnosprawności oraz wspomaga utrzymanie jak najdłuższej samodzielności i dobrej jakości życia. Wpływ na wyniki terapii ma zaangażowanie całego systemu wsparcia rodzinnego.

Czasopismo: Health Promotion & Physical Activity
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki o kulturze fizycznej, nauki o zdrowiu