rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Konstytucyjne prawo dziecka do wychowania w rodzinie

Niniejszy artykuł obejmuje rozważania dotyczące problematyki związanej z konstytucyjnym prawem do wychowywania w rodzinie. Celem jego jest przedstawienie tematyki konstytucyjnego charakteru i zakresu praw rodziców w procesie wychowywania dziecka z jednoczesnym uwzględnieniem standardów międzynarodowych obowiązujących w tym obszarze. Na podstawie materiału w nim zawartego można zasadnie przypuszczać, że to właśnie rodzice dziecka w pierwszej kolejności powinni zadbać o zabezpieczenie odpowiednich warunków niezbędnych do prawidłowego rozwoju dziecka. Obowiązkiem państwa jest jedynie wspomaganie rodzin niewydolnych wychowawczo zarówno pod względem emocjonalnym jak i materialno – finansowym. Reasumując celem różnorodnej pomocy oferowanej przez państwo jest przede wszystkim przywrócenie rodzinie możliwości do jej samodzielnego i prawidłowego funkcjonowania.

Czasopismo: Przegląd Prawa Konstytucyjnego
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji, nauki prawne
Finansowanie partii politycznych w Republice Estonii

Finansowanie partii politycznych w Estonii determinuje przede wszystkim przyjęta w 1994 r. ustawa o partiach politycznych. Była ona wielokrotnie nowelizowana, a ostatnie znaczące zmiany wprowadzono w 2014 r. Zakłada ona zróżnicowanie źródeł finansowania partii politycznych i jako takie dopuszcza dotacje przekazywane bezpośrednio z budżetu państwa. darowizny od osób prywatnych, składki członkowskie, dochody z aktywów i majątku partii politycznej, a także pożyczki i kredyty. Warto odnotować, że gwarancje zachowania zasad transparentności i jawności finansowania partii politycznych zapewnia działalność niezależnego organu kontroli – Estońskiej Komisji Nadzoru Finansowania Partii

Czasopismo: Przegląd Prawa Konstytucyjnego
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji, nauki prawne
System konkordatowy w laickiej Francji. Pytania o konstytucyjność modelu relacji między państwem a związkami wyznaniowymi przyjętego w departamentach: Górny Ren, Dolny Ren i Mozela

Francja jest obecnie jedynym państwem europejskim, którego Konstytucja wprost stanowi o „laickim” charakterze Republiki. Z obrazem Francji jako państwa, w którym przyjęto model absolutnego rozdziału państwa od kościoła z pewnością nie współgra sposób, w jaki unormowane są relacje między władzą publiczną a religią w departamentach: Górny Ren, Dolny Ren i Mozela, w których do dziś obowiązują przepisy mające swoje źródło w konkordacie z 1801 r. i w ustawach organicznych z 1802 r. W Alzacji władza oficjalnie uznaje 4 wyznania, przyznając im nawet pewne przywileje. Wiedza o religiach jest nauczana w szkołach publicznych, Wydział Teologii Uniwersytetu w Strasburgu wydaje dyplomy uznawane przez państwo, a duchowni otrzymują swoje wynagrodzenie z kasy państwowej. Należy więc podjąć refleksję, czy obowiązywanie odrębnego reżimu konkordatowego w trzech wschodnich departamentach jest możliwe do pogodzenia z konstytucyjnymi zasadami równości wobec prawa oraz z zasadą państwa świeckiego. Aż do 2010 r. kwestia ta nie mogła być zbadana przez sąd konstytucyjny (z uwagi na niewystępowanie do tego czasu we francuskim porządku prawnym następczej kontroli konstytucyjności prawa). Niestety wydanie odpowiednich orzeczeń w tym zakresie przez Radę Konstytucyjną nie wyjaśniło podnoszonych wątpliwości, a jedynie je pogłębiło.

Czasopismo: Przegląd Prawa Konstytucyjnego
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji, nauki prawne
Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji jako strażnik wolności słowa w radiofonii i telewizji

Istotne jest by rozwiązania przyjęte w ramach danego systemu prawnego gwarantowały swobodne korzystanie z wolności słowa. Trzeba jednak mieć na uwadze, że wolność słowa nie ma charakteru absolutnego i dopuszcza się jej ograniczanie, zwłaszcza w zakresie, w jakim wymaga tego ochrona innych praw i wolności. Jak jednak słusznie podkreśla się w doktrynie zwłaszcza w przypadku radia i telewizji limitowanie wolności słowa należy poddać szczególnemu reżimowi. W jego ramach ograniczanie tej wolności powinno następować w wyjątkowo „ostrożny” sposób sprowadzający się do niezwykle drobiazgowej kontroli przyczyn takiego ograniczenia. Organem powołanym do ochrony wolności słowa w radiofonii i telewizji jest Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji. Jednocześnie do jej zadań należy stanie na straży interesu publicznego w radiu i telewizji, a więc ochrona również innych praw i wolności. KRRiT nie znajduje się więc w łatwej sytuacji. Nie dość bowiem, że działa w specyficznym sektorze, to jeszcze w jego ramach powinna realizować trudne zadania polegające na ochronie wolności słowa z jednej strony, z drugiej zaś na ochronie innych praw i wolności stanowiących granicę wolności słowa. Ze względu na to, że działania KRRiT mogą prowadzić do ograniczania konstytucyjnych praw i wolności każda z jej decyzji powinna zawierać szczegółową analizę dotyczącą potrzeby wprowadzanego ograniczenia.

Czasopismo: Przegląd Prawa Konstytucyjnego
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji, nauki prawne
Kompetencje prezesa Rady Ministrów i właściwych ministrów w zakresie bezpieczeństwa i obronności państwa

Rada Ministrów jest konstytucyjnym organem władzy wykonawczej odpowiedzialnym za sprawowanie ogólnego kierownictwa w zakresie wewnętrznego i zewnętrznego bezpieczeństwa państwa i porządku publicznego. Temat kompetencji Rady Ministrów w dziedzinie bezpieczeństwa i obronności został już szeroko omówiony w doktrynie prawa konstytucyjnego. Istotnym jest jednak, że osobne kompetencje w omawianym zakresie, posiadają także prezes Rady Ministrów, minister obrony narodowej oraz minister właściwy do spraw wewnętrznych. Jak zostanie wykazane w toku niniejszego opracowania, kompetencje te mają dwojaki charakter. Z jednej strony są to kompetencje wynikające ze stosunku zależności i kierownictwa nad organami administracji, samorządu czy służb mundurowych. Z drugiej strony, prezes Rady Ministrów, minister obrony narodowej oraz minister właściwy do spraw wewnętrznych zostali wyposażeni w szereg szczegółowych kompetencji umożliwiających im realizację polityki bezpieczeństwa i obronności zarówno w czasie pokoju, jak i w czasie zagrożenia państwa.

Czasopismo: Przegląd Prawa Konstytucyjnego
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji, nauki prawne
Zasada świeckości państwa w Konstytucji i orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego Republiki Włoskiej

Artykuł prezentuje konstytucyjną zasadę świeckości państwa w świetle wybranych orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego Republiki Włoskiej. Chociaż Konstytucja nie określa bezpośrednio tejże zasady, to jednak jej treść wynika z orzecznictwa oraz doktryny prawa konstytucyjnego. Pomimo wytyczenia zakresu zagadnienia, w ostatnich dziesięcioleciach podlega ono ustawicznej transformacji ze względu na zmieniające się uwarunkowania ustrojowo-polityczne państwa włoskiego. Włoski model świeckości wytycza system prawny państwa i organów administracji publicznej oraz gwarantuje równość i wolność konstytucyjną tudzież przyjmuje przychylną postawę w ramach problematyki wyznaniowej. Nie bez znaczenia pozostają konflikty interesów wynikające z zastosowania świeckości państwa, które prowadzą niejednokrotnie do ożywionych debat oraz zachwiania względnej równowagi społeczno-politycznej.

Czasopismo: Przegląd Prawa Konstytucyjnego
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji, nauki prawne
Status prawny mniejszości narodowych i etnicznych w Republice Czeskiej

Właściwe uregulowanie statusu prawnego mniejszości narodowych i etnicznych w krajach byłego bloku komunistycznego pozostaje nadal poważnym problemem. Na tle innych państw pozytywnie wyróżnia się Republika Czeska, w której ochrona mniejszości narodowych i etnicznych jest obecnie gwarantowana poprzez przepisy zawarte w: konstytucji z 16 grudnia 1992 r., Karcie Podstawowych Praw i Wolności, ustawie dotyczącej praw mniejszości narodowych z 2001 r., ustawie antydyskryminacyjnej z 2009 r. oraz ratyfikowanych umowach międzynarodowych. Celem opracowania jest przedstawienie sytuacji prawnej mniejszości narodowych i etnicznych w Republice Czeskiej, poprzez określenie założeń polityki państwa wobec mniejszości, omówienie przyznanych im praw oraz instrumentów prawnych służących ich ochronie. Całość poprzedza obszerny rys historyczny ukazujący położenie mniejszości narodowych w ramach Republiki Czechosłowackiej w latach 1918–1992, której Republika Czeska jest prawną i aksjologiczną kontynuatorką.

Czasopismo: Przegląd Prawa Konstytucyjnego
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji, nauki prawne
Kodeks wyborczy a konstytucyjny system równości podmiotów działalności gospodarczej

Przedmiotowym problemem dotyczy równości wobec prawa wszystkich podmiotów startujących w wyborach lokalnych różnego szczebla i głosujących. Równość zgodnie z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP interpretowana jest jako uniwersalny środek obejmujący każdą jednostkę, a tym samym osobę fizyczną i osobę prawną, jak również jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, bez względu na inne przesłanki jak na przykład obywatelstwo. Ponadto literatura prawa konstytucyjnego stanowi o równości wobec prawa. Przedmiotowy artykuł głównie odnosi się w do zasady równości, co bezpośrednio oznacza, iż państwo musi traktować każdego obywatela w sposób równy, czyli taki sam, gdzie głos każdego wyborcy ma tą samą siłę. Zachodzi więc zasadnicze pytanie, czy można łączyć kandydowanie wraz z prowadzeniem w tym czasie reklamy swojej firmy. Problem daje się zauważyć, gdy mamy do czynienia z wytrawnymi politykami, będącymi osobami publicznymi, kandydującymi na stanowiska w samorządach oraz tych, którzy do nich aspirują, nie będąc osobami publicznymi lecz tymi, które w legalny sposób prowadzą działalność gospodarczą. Niespójny sposób interpretacji prawa zmusza obywatela do złożenia zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa, a organy ścigania zobowiązane są do przeprowadzenia w tym celu postępowania wyjaśniającego. W związku z powyższym stanem należy stwierdzić, iż osoba prowadząca działalność gospodarczą w okresie wyborów, jak i reklamująca ją w okresie wyborów, dodatkowo narażona jest na nieprzyjemności o charakterze tzw. nagonki urzędowej i medialnej.

Czasopismo: Przegląd Prawa Konstytucyjnego
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji, nauki prawne
Psylocybina jako alternatywny lek dla osób cierpiących na depresję

Psylocybina jest substancją psychodysleptyczną pochodzenia naturalnego, występuje w grzybach rodzaju Psilocybe. Psychodysleptyki są środkami psychoaktywnymi, które silnie wpływają na percepcję, nastrój i procesy poznawcze człowieka. Psychodeliczne działanie psylocybiny opiera się na pobudzaniu receptorów serotoninergicznych, co prowadzi do wzrostu stężenia serotoniny w mózgu oraz przyczynia się do intensyfikacji czynności sensomotorycznych i percepcyjnych. Skutkiem działania psylocybiny na ludzki organizm są różne zmiany w zachowaniu – często stany euforyczne, rozweselenie, poczucie lekkości i jedności z otaczającym światem. Dodatkowo psylocybina powoduje modyfikację percepcji nieudającą rzeczywistości, często błędnie określaną mianem halucynacji. Działanie psylocybiny można porównać do działania LSD (dietyloamidu kwasu D-lizergowego), jednak wielokrotnie osłabionego. Psylocybina znajduje się w wykazie środków odurzających w grupie I-P, czyli substancji bez zastosowań medycznych i o dużym potencjale nadużywania, które są wyłączone z obrotu farmaceutycznego i mogą być używane wyłącznie do badań naukowych. Jednak właściwości psylocybiny pozwalają rozważać jej wykorzystanie w lecznictwie. Do schorzeń, w których zastosowanie tej substancji przynosi wymierne efekty, należy depresja. Badania prowadzone na ochotnikach dowodzą, że psylocybina może być dobrą alternatywą dla dostępnych obecnie leków przeciwdepresyjnych – wykazano jej skuteczność i potwierdzono bardzo niską toksyczność.

Czasopismo: Psychiatria i Psychologia Kliniczna
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki społeczne
Dyscypliny: nauki farmaceutyczne, nauki medyczne, psychologia
Regulacja prawna szkockiego referendum niepodłegościowego

Przedmiotem opracowania jest problematyka referendum niepodległościowego na przykładzie Szkocji, Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii oraz Irlandii Północnej. Autor prezentuje historię burzliwych relacji Szkocji oraz Anglii, które naznaczone były długoletnimi dążeniami niepodległościowymi narodu szkockiego. Głównym przedmiotem rozważań jest regulacja prawna przeprowadzonego w dniu 18 września 2014 r. referendum w sprawie nie- podległości Szkocji, co stanowi również pole do odwołań do rozwiązań stosowanych w innych tego typu referendach. Szczególnie istotną kwestią jest właściwe określenie kręgu osób, które w drodze głosowania będą decydować o przyszłości dążącego do niepodległości terytorium. Autor postuluje co do zasady szerokie zakreślenie tego kręgu. Proponuje również przygotowaniem konwencji międzynarodowej, która regulowałaby zasady przeprowadzania referendów niepodległościowych lub przynajmniej zaleceń w tym zakresie.

Czasopismo: Przegląd Prawa Konstytucyjnego
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji, nauki prawne
Konstytucjonalizacja prawa do ochrony danych osobowych w Polsce

Celem publikacji jest zaprezentowanie genezy prawa do ochrony danych osobowych w Polsce oraz analiza jego istoty. W tekście zaprezentowano sposób regulowania tego prawa w projektach konstytucji, opisano jego charakter oraz relacje występujące pomiędzy tym prawem a innymi konstytucyjnymi prawami i wolnościami. Unormowania zawarte w art. 51 Konstytucji mają charakter kompleksowy i gwarantują należytą ochronę danym osobowym osoby fizycznej w sferze prywatnej i publicznej. Konstytucjonalizacja prawa do ochrony danych osobowych w prawie polskim pokazuje, że prawo to współcześnie ma istotne znaczenie oraz zapewnia publicznoprawną ochronę autonomii informacyjnej jednostki.

Czasopismo: Przegląd Prawa Konstytucyjnego
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji, nauki prawne
Zmiany w polskim prawie wyborczym z 2015 r.

W 2015 r. polski kodeks wyborczy został zmieniony mocą trzech ustaw. W niniejszym artykule dokonam analizy, moim zdaniem, najważniejszych zmian w polskim prawie wyborczym wynikających ze wspomnianych ustaw. Zmiany wprowadzone do prawa wyborczego w 2015 r. mają różny ciężar gatunkowy. Niektóre z nich są stricte techniczne (np. te odnoszące się do kart do głosowania, przeźroczystych urn wyborczych), inne mają charakter dowodowy (jak możliwość nagrywania prac obwodowych komisji wyborczych), uzupełniający (odsyłający do odpowiedniego stosowania przepisów na temat ważności wyborów do rad względem organów wykonawczych, zadania Państwowej Komisji Wyborczej), systemowy (określające kadencję członków PKW). Pomimo że potrzeba pewnych modyfikacji była postulowana w doktrynie, to częste zmiany prawa wyborczego mogą być uznawane jako przejaw jego instrumentalizacji.

Czasopismo: Przegląd Prawa Konstytucyjnego
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji, nauki prawne
Rozumienie prawa dostępu do informacji publicznej na gruncie Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej

Dostęp do informacji publicznej stanowi po stronie obywatela konstytucyjne prawo, zaś po stronie władz publicznych obowiązek umożliwienia jego najpełniejszej realizacji. Przepisy Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej zawierają normy, które te postulaty realizują, jednakże przy ich interpretacji nasuwa się wiele wątpliwości. Dlatego też celem niniejszego opracowania jest wskazanie tych wątpliwości i próba ich racjonalnej, zgodnej z zamierzeniem ustrojodawcy, interpretacji.

Czasopismo: Przegląd Prawa Konstytucyjnego
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji, nauki prawne
O potrzebie reformy polskiego systemu stanowienia prawa

Proces stanowienia prawa w odbiorze wielu podmiotów w nim uczestniczących lub monitorujących jego przebieg jest mało przejrzysty oraz niesatysfakcjonujący jeśli chodzi o poziom partycypacji obywatelskiej. a przecież władzom powinno zależeć na tym, aby uspołecznić proces stanowienia prawa. Im więcej dyskusji i konsultacji w trakcie tworzenia założeń do aktów prawnych, tym większa szansa uniknięcia pomyłek oraz szansa na to, że obywatele będą aprobowali istniejący system prawny i przestrzegali prawa. W publikacji tej autor podjął próbę subiektywnego wskazania tych elementów procesu stanowienia prawa, które wymagają szybkiej zmiany. Jednocześnie wskazał na rozwiązania, które mogłyby przyczynić się znacząco do poprawy jego jakości.

Czasopismo: Przegląd Prawa Konstytucyjnego
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji, nauki prawne
Nowe formy demokracji bezpośredniej w systemie prawa polskiego

Niniejszy artykuł przedstawia zagadnienie dotyczące obecności nowych form demokracji bezpośredniej w systemie prawa polskiego. Autor przybliża konstytucyjną instytucję demokracji bezpośredniej, aby następnie przejść do przedstawienia i analizy nowych form demokracji obywatelskiej. Zdaniem autora, dotychczasowa literatura związana z zagadnieniem demokracji bezpośredniej skupia się na analizie jej tradycyjnych form, takich jak referendum czy też obywatelska inicjatywa ustawodawcza. Zauważyć można natomiast brak pozycji, która w całej swojej zawartości odnosiłaby się do zagadnienia związanego z obecnością nowych form demokracji bezpośredniej w systemie prawa polskiego. Toteż celem publikacji jest wypełnienie zarysowanej luki. Z uwagi na ograniczenie przedmiotu rozważań do systemu prawa polskiego, w tekście nie zostaną poruszone okoliczności związane z rozwojem pozakonstytucyjnych form demokracji bezpośredniej w obcych systemach prawnych.

Czasopismo: Przegląd Prawa Konstytucyjnego
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji, nauki prawne
Zarząd województwa jako organ realizujący politykę rozwoju regionalnego

Ustanowienie od 1999 r. województwa, jako jednostki samorządu terytorialnego w Polsce miało przełomowe znaczenie w procesie decentralizacji państwa. Województwo uzyskało nie tylko klasyczne atrybuty samorządu terytorialnego, ale wyraźnie ewoluuje w kierunku instytucji regionu. Proces ten uległ intensyfikacji wraz z wstąpieniem Polski do Unii Europejskiej. Szczególne znaczenie w tym procesie mają zarządy województw, którym ustawa z 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju powierza szereg istotnych zadań w zakresie rozwoju regionalnego. Zadania te, realizowane w okresie recepcji środków europejskich tj. w latach 2007–2013 (2015) oraz w latach w latach 2014–2020 w zasadniczy sposób wpływają na dynamiczny rozwój społeczno-gospodarczy wspólnot lokalnych, ale przede wszystkim stymulują przekształcanie się samorządu województwa w region europejski.

Czasopismo: Przegląd Prawa Konstytucyjnego
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji, nauki prawne
Czy ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. Kodeks wyborczy może być zmieniona w okresie stanu nadzwyczajnego? Uwagi na gruncie art. 228 ust. 6 Konstytucji RP

Przedmiotem niniejszych rozważań uczyniono pytanie, czy zakaz zamiany niektórych aktów normatywnych odczytywany z przepisu art. 228 ust. 6 Konstytucji RP obejmuje swym zakresem przedmiotowym również przepisy ustawy – Kodeks wyborczy, czy też przeciwnie – Kodeks ów może być poddany zmianom także w czasie trwania stanu nadzwyczajnego. Pytanie to, jest o tyle zasadne, że przepis art. 228 ust. 6 posługuje się szczególnym pojęciem „ordynacja wyborcza” niezastosowanym w tytule Kodeksu wyborczego. Rozważając przedmiotowe zagadnienie jedynie w warstwie językowej, nacechowanej formalizmem interpretacyjnym, można dojść do błędnego przekonania, iż zmiany Kodeksu wyborczego w czasie stanu nadzwyczajnego są dopuszczalne. Autor falsyfikując tę tezę, zdecydowanie opowiada się za twierdzeniem przeciwnym, zgodnie z którym w czasie stanu nadzwyczajnego nie może zostać zmieniony Kodeks wyborczy, ani żaden akt wykonawczy wydany na jego podstawie i w celu jego wykonania. Wszelkie zaś prace legislacyjne aktów tych dotyczące winny zostać zawieszone.

Czasopismo: Przegląd Prawa Konstytucyjnego
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji, nauki prawne
Depresja poudarowa

Depresja poudarowa jest uznawana za najczęstsze neuropsychiatryczne powikłanie udaru mózgu. Definiuje się ją jako epizod depresyjny (o obrazie zbliżonym do epizodu depresji endogennej), który rozwija się w związku przyczynowym i czasowym z przebytym udarem mózgu, krwotocznym lub niedokrwiennym. Częstość występowania depresji poudarowej wynosi 20–80%, a liczne dowody wskazują na to, że choroba jest zbyt rzadko rozpoznawana i leczona. U większości pacjentów objawy depresji rozwijają się w ciągu 3–6 miesięcy po udarze. Rokowanie zależy od nasilenia tych objawów: w ciągu 2 lat od udaru remisję osiąga od 30% (w przypadku mniejszego nasilenia) do 75% pacjentów (w przypadku dużego nasilenia). Depresja poudarowa w znacznym stopniu wpływa na przebieg i skuteczność rehabilitacji, jakość życia, poprawę sprawności ruchowej, codzienną aktywność oraz funkcjonowanie społeczne i relacje interpersonalne, a także istotnie zwiększa śmiertelność – u osób z depresją poudarową ryzyko zgonu w ciągu 10 lat od udaru jest ponad trzykrotnie większe niż u tych, u których po udarze depresja nie wystąpiła. W rozwoju depresji poudarowej biorą udział czynniki biologiczne i psychospołeczne. Jak wskazują wyniki badań, leki przeciwdepresyjne i psychostymulujące są w stanie nie tylko łagodzić nasilenie objawów depresji poudarowej, lecz także – być może – zapobiegać jej rozwojowi. Konieczne są dalsze badania w zakresie patofizjologii tej choroby oraz nowych metod leczenia i profilaktyki.

Czasopismo: Psychiatria i Psychologia Kliniczna
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki społeczne
Dyscypliny: nauki farmaceutyczne, nauki medyczne, psychologia
Udział stresu w etiopatogenezie i przebiegu schizofrenii

Psychozy typu schizofrenii stanowią jeden z głównych problemów współczesnej psychiatrii. Wynika to z ich znacznego rozpowszechnienia w populacji ogólnej, ale również ze złożoności problemów psychiatryczno-psychologicznych, które składają się na obraz kliniczny schorzeń z tej grupy. Stan psychiczny osób chorych na schizofrenię jest wypadkową doświadczanych omamów, urojeń, objawów negatywnych, zaburzeń nastroju i zaburzeń funkcji poznawczych oraz działania rozmaitych stresorów. Wymienione objawy i zaburzenia wywierają przewlekły niekorzystny wpływ na funkcjonowanie zawodowe i rodzinne pacjentów, co nie tylko przekłada się na istotne pogorszenie jakości ich życia, lecz także eksponuje ich na rozmaite stresory psychospołeczne. Przewlekły nadmierny stres to zjawisko o potwierdzonej roli w wyzwalaniu pierwszego epizodu schizofrenii. Ponadto stres rzutuje na przebieg choroby –zwiększa ryzyko jej nawrotowości. Istotnym zadaniem lekarza psychiatry i psychologa jest zwrócenie uwagi na mechanizmy radzenia sobie ze stresem, jakimi dysponuje pacjent, gdyż dzięki nim będzie on w stanie skuteczniej radzić sobie w sytuacjach trudnych.

Czasopismo: Psychiatria i Psychologia Kliniczna
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki społeczne
Dyscypliny: nauki farmaceutyczne, nauki medyczne, psychologia