rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Weryfikacja metod wymiarowania kanalizacji deszczowej za pomocą modelu hydrodynamicznego (SWMM) w warunkach wrocławskich

Dokonano weryfikacji przydatności wybranych metod czasu przepływu do projektowania kanalizacji deszczowej, na przykładzie modelowej zlewni miejskiej o powierzchni 1,54 km2 w terenie płaskim. W tym celu zwymiarowano sieć kanalizacji deszczowej trzema metodami, tj. metodą granicznych natężeń ze wzorem W. Błaszczyka, metodą granicznych natężeń z modelem opadów we Wrocławiu i metodą współczynnika opóźnienia z modelem opadów we Wrocławiu. Następnie sprawdzono działanie sieci ze względu na nadpiętrzenia do powierzchni terenu i wylania, przy wykorzystaniu modelu hydrodynamicznego SWMM 5.0. Jako obciążenie zlewni zastosowano opad modelowy Eulera (typ II) w warunkach wrocławskich oraz opad rzeczywisty zarejestrowany w stacji IMGW Wrocław-Strachowice. Wykazano, że bezpieczną metodą wymiarowania kanalizacji deszczowej jest metoda współczynnika opóźnienia, przy zastosowaniu kryterium braku nadpiętrzeń i wylewów z kanalizacji.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Ocena stanu sanitarnego powietrza w otoczeniu wybranej oczyszczalni ścieków

Omówiono wyniki badań mikrobiologicznych powietrza na terenie sąsiadującym z miejską oczyszczalnią ścieków. Pomiary wykonano w latach 2011-2012, uwzględniając wszystkie pory roku. Podstawą do klasyfikacji stopnia mikrobiologicznego zanieczyszczenia powietrza była liczba bakterii mezofilnych, promieniowców, Pseudomonas fluorescens, gronkowców [alfa]- i [beta]-hemolizujących oraz zarodników grzybów. Wykazano, że liczba mikroorganizmów w powietrzu w otoczeniu oczyszczalni ścieków zależała od pory roku i była bardzo zróżnicowana na poszczególnych stanowiskach badawczych, w wielu przypadkach przekraczając wartości charakterystyczne w powietrzu niezanieczyszczonym. Najwięcej drobnoustrojów w powietrzu stwierdzono latem i jesienią, natomiast najmniejsze wartości oznaczono zimą, z uwagi na niską temperaturę ograniczającą przeżywalność mikroorganizmów. Jednocześnie zaobserwowano wyraźny wzrost liczby mikroorganizmów po stronie zawietrznej. Uzyskane wyniki oraz dane literaturowe potwierdzają potrzebę hermetyzowania obiektów oczyszczalni ścieków, a także objęcia ich systematycznym monitoringiem stanu sanitarnego powietrza atmosferycznego.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Zastosowanie analizatora prądu strumieniowego do kontroli procesu koagulacji wymiatającej

Zwiększenie skuteczności oczyszczania wody metodą koagulacji wymaga prowadzenia tego procesu wg założeń koagulacji pogłębionej. Jej podstawowym warunkiem jest zmiana mechanizmu koagulacji z adsorpcji-destabilizacji zanieczyszczeń na koagulację wymiatającą. Skutkiem ubocznym zmiany mechanizmu koagulacji jest niebezpieczeństwo pojawienia się w odpływie z osadnika ponadnormatywnych ilości pozostałego koagulantu oraz zawiesin pokoagulacyjnych. W artykule przedstawiono wyniki badań nad procedurą sterowania dawką koagulantu w czasie rzeczywistym, zapewniającą uzyskanie wysokiej skuteczności procesu koagulacji przy minimalizacji ilości powstających drobnych cząstek zawiesin pokoagulacyjnych. Wykazano, że rozbudowa systemu sterowania dawką koagulantu w czasie rzeczywistym, opartego na analizatorze prądu strumieniowego, o pomiar zawartości związków organicznych (absorbancja w nadfiolecie przy długości fali 254 nm) oraz zawiesin, ze szczególnym uwzględnieniem cząstek o wymiarze ok. 1 žm, pozwoliła na znaczne rozszerzenie jego możliwości technologicznych, a zwłaszcza na zwiększenie dokładności prognozowania dawki koagulantu.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Wpływ temperatury karbonizacji na adsorpcyjne i strukturalne właściwości mezoporowatych węgli otrzymanych metodą miękkiego odwzorowania

Przedstawiono sposób syntezy porowatych węgli o jednorodnych mezoporach metodą miękkiego odwzorowania z wykorzystaniem kopolimeru trójblokowego (Lutrol F127) oraz prekursorów węglowych - rezorcynolu i formaldehydu. Synteza przebiegała w środowisku kwasowym. Zbadano wpływ temperaturowej karbonizacji (w przedziale temperatur od 400 °C do 850 °C) na adsorpcyjne i strukturalne właściwości otrzymanych węgli. Stwierdzono, że wraz ze wzrostem temperatury karbonizacji zmniejszały się wartości takich parametrów struktury porowatej węgla, jak całkowita objętość porów, objętość mezoporów, a także średni wymiar porów odpowiadający maksimum funkcji rozkładu. Jedynie powierzchnia właściwa węgla zwiększała się sukcesywnie wraz ze wzrostem temperatury karbonizacji, a w temperaturze 850 °C osiągnęła maksymalną wartość równą 746 m2/g w wyniku wzrostu objętości mikroporów. Wyniki porównano z rezultatami osiągniętymi we wcześniejszej pracy, wykazując podobną tendencję w zachowaniu się parametrów adsorpcyjnych. Otrzymane w różnych warunkach temperaturowych mezoporowate węgle miały bardzo dobre właściwości adsorpcyjne i mogą być z powodzeniem stosowane w różnych procesach w inżynierii środowiska.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Ocena możliwości zastosowania procesu zestalania chemicznego do unieszkodliwiania gleby zanieczyszczonej toluenem

Stabilizacja/zestalanie jest powszechnie stosowanym procesem do unieszkodliwiania odpadów mineralnych, głównie zanieczyszczonych metalami śladowymi. W procesie tym jony metali są chemicznie wiązane z produktami hydratacji cementu. W przypadku zanieczyszczeń organicznych, w szczególności lotnych związków organicznych, technologia stabilizacji/zestalania ma pewne ograniczenia. Największy problem stanowi uwalnianie lotnych związków organicznych w trakcie mechanicznego mieszania poszczególnych składników mieszaniny wiążącej. Mając to na uwadze, w testach laboratoryjnych oceniono możliwość zastosowania tej technologii do unieszkodliwiania gleby piaszczystej zanieczyszczonej toluenem. Do stabilizacji/zestalania takiej gleby zastosowano trzy mieszaniny wiążące (zestalające) na bazie cementu portlandzkiego (CEM I 42,5 R), zawierające ponadto ziemię okrzemkową lub kord tekstylny z dużą ilości odpadowej gumy z opon. Te dodatkowe składniki pełniły rolę adsorbentów ograniczających emisję toluenu. W trakcie procesu prowadzono monitoring emitowanych zanieczyszczeń gazowych. Ocenę wpływu składu mieszaniny wiążącej (zestalającej) na emisję toluenu przeprowadzono na podstawie analizy stężeń chwilowych C7H8 zarejestrowanych detektorem płomieniowo-jonizacyjnym nad powierzchnią mieszaniny reakcyjnej. Wyniki badań potwierdziły korzystny wpływ hermetyzacji zanieczyszczonej gleby z użyciem cementu portlandzkiego. Zastosowanie cementu w ilości 50% masy gleby zmniejszyło całkowitą emisję toluenu o ponad 26%. Podobne efekty uzyskano stosując cement z dodatkiem ziemi okrzemkowej lub kordu tekstylnego.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Badania zdolności wybranych szczepów grzybów ligninolitycznych do rozkładu barwników syntetycznych

Spośród licznych metod usuwania często toksycznych barwników zalecane są metody biologiczne, gdyż nie powodują powstawania kolejnej grupy substancji uciążliwych, przy czym szczególne znaczenie w procesach dekoloryzacji ścieków barwnych mają grzyby. Przeprowadzono badania nad określeniem potencjalnych zdolności 24 wyizolowanych szczepów grzybów (MW11, MW13, MW31, MW34, MW36, MW44, MW45, MW48, MW49, MW60, MW66, MW73, MW79, MW84, MW86, MW103, MW113, MW132, MW133, MW140, MW141, MW143, MW170 i MW171) do usuwania wybranych barwników syntetycznych. W badaniach wykorzystano barwniki fluorenowe (erytrozyna i róż bengalski), trójfenylometanowe (zieleń brylantowa i fiolet gencjany) oraz dwuazowy błękit Evansa. Eksperymenty przeprowadzono na dwóch podłożach YEPG i MSB, w postaci płynnej i stałej. Wyniki badań potwierdziły zdolność szczepów MW11, MW48, MW 60, MW66, MW103, MW113 i MW49 do dekoloryzacji barwników ze skutecznością sięgającą w wielu przypadkach ponad 90%. Stwierdzono, że szczególnie aktywne na obu podłożach były szczepy MW113 i MW49. Wykazano również, że wydajność procesu dekoloryzacji zależała nie tyle od grupy, do której należał dany barwnik, ile od struktury i składu samego barwnika oraz formy podłoża wykorzystanego w badaniach i zastosowanego szczepu. Potwierdziło to konieczność stosowania zestawu różnorodnych testów w badaniach przesiewowych, gdyż wyniki jednego testu mogą nie dać pełnego obrazu potencjalnych zdolności testowanych organizmów.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Dynamiczne modelowanie procesu biologicznego oczyszczania ścieków ogólnospławnych na przykładzie Łodzi

Przedstawiono problematykę biologicznego oczyszczania ścieków ogólno-spławnych w oparciu o badania własne i symulację komputerową. Przeanalizowano zmiany temperatury i składu ścieków podczas tzw. mokrej pogody. Skład ścieków ogólnospławnych w trakcie spływów spowodowanych różnego rodzaju zjawiskami atmosferycznymi (burze, deszcze, roztopy) ulega ciągłym zmianom, co niekorzystnie wpływa na stabilność i skuteczność biologicznego oczyszczania. Szczególnie istotne jest nadmierne rozcieńczenie ścieków, powodujące zmniejszenie ilości łatwo przyswajalnego źródła węgla odpowiedzialnego za prawidłowy przebieg procesu biologicznego oczyszczania. Wyniki wcześniej przeprowadzonych badań własnych wykazały, że skład frakcyjny ChZT i azotu ogólnego (TKN) ma decydujący wpływ na wyniki modelowania procesu biologicznego oczyszczania ścieków. W pracy dokonano analizy wrażliwości procesu na zmiany poszczególnych frakcji tych wskaźników. Zmian wartości frakcji dokonano w odniesieniu do rzeczywistych wartości wskaźników jakości ścieków surowych podczas tzw. suchej pogody, dopływających do Grupowej Oczyszczalni Ścieków w Łodzi. Wykazano, że zmiany składu frakcyjnego zanieczyszczeń ścieków ogólnospławnych, odniesione do ścieków dopływających do oczyszczalni podczas suchej pogody, mają ograniczony wpływ na jakość ścieków oczyszczonych. W szczególnych przypadkach zmiany te mogą jednak wpływać znacząco niekorzystnie na wartość ChZT i zawartość azotu ogólnego, co w przypadku azotu jest także związane ze spadkiem temperatury ścieków w porze zimowej.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Synteza nanocząstek złota na powierzchni koloidów krzemionkowych

Nanomateriały, w tym nanostruktury krzemionkowo-złote, składające się z krzemionkowego rdzenia pokrytego nanocząstkami złota cieszą się w ostatnich latach dużym zainteresowaniem, z uwagi na ich wyjątkowe właściwości, które można wykorzystać w spektroskopii, katalizie, adsorpcji, analityce i inżynierii środowiska. W pracy omówiono najnowsze doniesienia związane z wykorzystaniem tych nanomateriałów w inżynierii środowiska, głównie w procesach oczyszczania wody. Przedstawiono wyniki syntezy nanostruktur krzemionkowo-złotych, która polegała na powierzchniowej modyfikacji koloidalnych cząstek krzemionki (600 nm) grupami aminopropylowymi, na których osadza się metaliczne złoto w wyniku reakcji redukcji kwasu tetrachlorozłotowego formaldehydem. Różnicując ilość zredukowanego kwasu tetrachlorozłotowego, uzyskano różne pokrycie cząstek krzemionki złotem, od małych ilości aż do kompletnego pokrycia powierzchni krzemionki. Zasadniczą techniką badawczą, którą posłużono się do wizualizacji stopnia pokrycia cząstek krzemionki złotem była skaningowa mikroskopia elektronowa (SEM). Stwierdzono, że otrzymane przy jej pomocy zdjęcia dobrze ilustrują właściwości i morfologię otrzymanych nanostruktur krzemionkowo-złotych.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Czynniki współdecydujące o potencjale powstawania i rozwoju bio-filmu w systemach dystrybucji wody

Dokonano przeglądu problematyki powstawania biofilmu na wewnętrznej powierzchni rurociągów i instalacji wodociągowych. Omówiono przyczyny i skutki braku stabilności chemicznej i biologicznej wody w systemie wodociągowym. Podkreślono, że biofilm stwarza problemy techniczne i ekonomiczne, a przede wszystkim stanowi poważne zagrożenie jakości sanitarnej wody dostarczanej odbiorcom. Wykazano, że przyczyn współdecydujących o obecności i rozwoju biofilmu w systemach dystrybucji wody jest wiele. Związane są one nie tylko z jakością wody wprowadzanej do sieci wodociągowej, ale również z właściwościami materiałów instalacyjnych, warunkami hydraulicznymi panującymi podczas transportu wody do odbiorców, stanem technicznym i sanitarnym wszystkich elementów systemu dystrybucji oraz zachodzącymi w nim zjawiskami. Z uwagi na interakcje tych uwarunkowań, a przede wszystkim na najczęściej niemożliwą całkowitą ich eliminację, niezbędna jest skuteczna kontrola rozwoju biofilmu. Jest ona równoznaczna z zapewnieniem w całym systemie dystrybucji obecności środka dezynfekcyjnego, którego rodzaj i wymagana ilość mogą być różne w poszczególnych systemach dystrybucji wody. Spełnienie tego wymogu jest szczególnie trudne w przypadku rozległych i wyeksploatowanych systemach wodociągowych oraz tych, w których powstały już obrosty biologiczne.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Badania zmian poboru wody w wybranych miastach Polski w latach 1990-2008

Znaczący spadek poboru wody na potrzeby gospodarki i ludności od 1990 r., tj. od wprowadzenia w Polsce gospodarki rynkowej, wpłynął na zmniejszenie stopnia wykorzystania bardzo małych zasobów wodnych Polski. Jednocześnie, ze względu racjonalne projektowanie modernizacji i rozbudowy systemów wodociągowych (także kanalizacyjnych) konieczna jest weryfikacja wcześniejszych (zawyżonych) prognoz jednostkowego zapotrzebowania na wodę. Stąd wynika konieczność ciągłego i systematycznego badania trendów zmian poboru wody oraz dokonywanych prognoz. W pracy przedstawiono wyniki badań i analizy wielkości i struktury poboru wody w dziesięciu miastach w Polsce w latach 1990-2008. Stwierdzono, że największy spadek poboru wody miał miejsce w pierwszej połowie lat 90., a nieco mniejszy w drugiej. Wydaje się, że utrzymujący się od 2005 r. w badanej grupie miast (o liczbie mieszkańców do 130 tys.) prawie stały poziom jednostkowego poboru wody może w przyszłości ulec jedynie nieznacznym zmianom. Obecnie jednostkowy pobór wody przez gospodarstwa domowe wynosi 86÷112 dm3/M*d, natomiast przez przemysł (z wodociągów miejskich) i na inne cele komunalne 10÷50(60) dm3/M*d. W porównaniu do 1990 r. pobór wody w poszczególnych miastach zmniejszył się odpowiednio o 30÷60% oraz 45÷85%. Zmniejszyła się także ilość wody wtłaczanej do sieci wodociągowej, choć w niewystarczającym stopniu z uwagi na stosunkowo duże straty wody w sieci wodociągowej, które należy znacznie ograniczyć.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Badania zawartości ołowiu i platyny w glebie wzdłuż głównych dróg wylotowych z Poznania

Przedstawiono problem występowania ołowiu i platyny w glebie przy drogach i autostradach, z uwzględnieniem nowych i od dawna eksploatowanych tras komunikacyjnych. Analizę zawartości ołowiu i platyny w glebach przedstawiono na przykładzie głównych dróg wylotowych z Poznania. Jakkolwiek zawartość ołowiu jest monitorowana od dłuższego czasu, to jednak problem obecności platyny w glebie nie był brany wcześniej pod uwagę. Badania wykazały, że pomimo stosowania benzyny bezołowiowej zawartość ołowiu w badanych próbkach gleby była znaczna, jednak nie przekraczała wartości dopuszczalnych. Ponadto stwierdzono obecność platyny w badanym materiale w ilości przekraczającej wartość tła geochemicznego, co wskazuje na konieczność monitorowania jej zawartości ze względu na stale zwiększającą się emisję tego pierwiastka z układów katalitycznych, w które wyposażone są pojazdy samochodowe.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Zastosowanie zintegrowanych procesów membranowych do usuwania substancji organicznych z wody

Niskociśnieniowe procesy membranowe są coraz powszechniej stosowane do oczyszczania wody przeznaczonej do spożycia. W celu zwiększenia skuteczności oczyszczania wody oraz ograniczenia intensywności blokowania membran, coraz częściej separacja membranowa łączona jest z innymi procesami biologiczno-chemiczno-fizycznymi, tworząc tzw. procesy zintegrowane. W pracy porównano skuteczność usuwania z wody naturalnych substancji organicznych w czterech procesach zintegrowanych - sekwencyjna koagulacja/ultrafiltracja, in-line koagulacja/ultrafiltracja, sekwencyjna wymiana jonowa/ultrafiltracja oraz symultaniczna wymiana jonowa/ultrafiltracja (proces hybrydowy). Określono wpływ dawki koagulantu i żywicy anionowymiennej oraz sposobu prowadzenia procesu na zmianę właściwości transportowych membran oraz jakość wody oczyszczonej. Badania przeprowadzono z użyciem roztworu modelowego zawierającego naturalne substancje organiczne, stosując jako koagulant siarczan glinu, a w procesie wymiany jonowej żywicę MIEXŽ. Wykazano, że układ zintegrowany wymiana jonowa/ultrafiltracja, realizowany w wariancie sekwencyjnym lub hybrydowym pozwolił na lepsze oczyszczenie wody niż w procesie łączącym koagulację i ultrafiltrację. Stwierdzono także, że wszystkie zastosowane warianty procesów zintegrowanych pozwoliły w zbliżonym stopniu na zmniejszenie intensywności blokowania membran. Wobec zbliżonej skuteczności oczyszczania membran uzyskanej w wariancie sekwencyjnym i hybrydowym, układ hybrydowy, pomijający etap sedymentacji, wydaje się z punktu widzenia kosztów oczyszczania wody bardziej wskazany.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Wpływ odcieków składowiskowych na skuteczność oczyszczania ścieków miejskich i właściwości osadu czynnego

Odcieki pochodziły ze starego składowiska odpadów komunalnych, natomiast ścieki z części mechanicznej miejskiej oczyszczalni ścieków. Udział objętościowy odcieków składowiskowych w mieszaninie ze ściekami miejskimi wynosił 2÷60%. Miarą skuteczności procesu oczyszczania był stopień zmniejszenia ChZT ścieków, natomiast zmiany właściwości osadu czynnego określono przez pomiar jego aktywności oddechowej, indeksu objętościowego, średniej wielkości i współczynnika kształtu kłaczków oraz powierzchni właściwej osadu. Wyniki badań wykazały wyraźny wpływ odcieków składowiskowych zarówno na skuteczność procesu oczyszczania ścieków, jak i charakterystykę osadu czynnego. Przy udziale odcieków do 18% w mieszaninie uzyskano zmniejszenie ChZT ścieków w zakresie 70÷92%. Przy większym udziale odcieków sprawność oczyszczania ścieków zmniejszyła się do 60%, a okresowo nawet do zera. Wykazano, że odcieki w istotny sposób pogorszyły właściwości sedymentacyjne osadu czynnego. Indeks objętościowy osadu wynosił 150÷200 cm3/g, co było związane z rozwojem bakterii nitkowatych. Gdy udział odcieków w ściekach mieścił się w za-kresie 2÷10%, średnia wielkość kłaczków osadu czynnego wynosiła 100 [mikro]m. Dalsze zwiększanie ilości odcieków w mieszaninie powodowało stopniowe zmniejszanie wielkości kłaczków, aż do około 40 [mikro]m przy udziale odcieków powyżej 30%. Po przekroczeniu udziału odcieków 26% zmniejszeniu ulegała także powierzchnia właściwa osadu czynnego, która nie przekraczała 80 m2/g. Ponadto stwierdzono wyraźny wpływ odcieków składowiskowych na zmiany w populacji orzęsków, wrotków, a także bakterii nitkowatych w osadzie czynnym. Najbardziej wrażliwe na zanieczyszczenia zawarte w odciekach były orzęski pełzające, które wyginęły przy udziale odcieków powyżej 26%. Wykazano, że graniczną wartością udziału odcieków w mieszaninie zasilającej reaktor osadu czynnego było 18%, która nie powodowała znacznego pogorszenia skuteczności oczyszczania ścieków i właściwości osadu czynnego.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Usuwanie jonów chromu(III) z roztworów wodnych w adsorberze hybrydowym z membraną zanurzoną

Przedstawiono wyniki badań skuteczności hybrydowego układu sorpcyjno-membranowego w usuwaniu jonów metali ciężkich (na przykładzie Cr3+) z modelowych roztworów wodnych. Wykazano, że w reaktorze tego typu możliwe jest połączenie procesu adsorpcji z separacją na membranach kapilarnych zanurzonych w oczyszczanym roztworze. Stwierdzono, że układ z membranami zanurzonymi, pracujący w warunkach poniżej krytycznego strumienia permeatu, pozwala na uzyskanie dużej wydajności przy niskim zużyciu energii. W badaniach oceniono wpływu intensywności napowietrzania, ciśnienia transmembranowego i zawartości sorbentu na wydajność procesu usuwania jonów chromu(III) z roztworów wodnych. Zaproponowano również adsorpcję z użyciem taniego odpadowego biosorbentu - łupin orzeszków ziemnych, jako alternatywę dla tradycyjnych adsorbentów węglowych. Układ taki może być konkurencyjny w stosunku do klasycznych sposobów oczyszczania wody i ścieków z uwagi na minimalne koszty prowadzenia procesu.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Ocena skuteczności adsorpcyjnego usuwania związków arsenu z roztworów wodnych na granulowanym wodorotlenku żelaza

Badano skuteczność adsorpcyjnego usuwania związków arsenu(III) i (V) z modelowych roztworów wodnych na granulowanym wodorotlenku żelaza (CFH-12). Badania zrealizowano w układzie porcjowym i przepływowym w skali laboratoryjnej. Maksymalna pojemność adsorpcyjna materiału CFH-12 względem As(III) i As(V), obliczona na postawie równania izotermy Langmuira, wynosiła odpowiednio 43,75 mg/g i 44,04 mg/g. Do opisu kinetyki adsorpcji anionowych form arsenu w badanym układzie wykorzystano równanie kinetyczne pseudo I i pseudo II rzędu. Zaobserwowano podobny przebieg kinetyki usuwania As(III) i As(V), polegający na szybkiej adsorpcji jonów w fazie początkowej, a następnie stopniowym spowolnieniu procesu. Badania zrealizowane w układzie przepływowym potwierdziły dużą wydajność i stabilność adsorbentu CFH-12 podczas usuwania związków arsenu. Ich stężenie w odpływie z kolumn adsorpcyjnych utrzymywało się poniżej wartości dopuszczalnej 10 µg/dm3 przez czas pracy kolumn odpowiadający wymianie 15 tys. objętości złoża. Z tego względu zastosowanie granulowanego wodorotlenku żelaza do adsorpcyjnego oczyszczania wód i ścieków z przemysłu wydobywczego zanieczyszczonych związkami arsenu można traktować jako skuteczne i niezawodne rozwiązanie.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka