rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Wplyw kwasow humusowych i wegla ogolnego na akumulacje makroskladnikow w glebach torfowo-murszowych

W glebach murszowych badano wpływ kwasów Cₖₕ   i Cₖf oraz mineralizacji substancji organicznej na zawartość ogólnego i przyswajalnego P, K, Mg i Ca. Kwasy humusowe skondensowały te pierwiastki w murszu i wpłynęły na proces ich akumulacji w postaci związków organicznych różnej trwałości.
Kumulacja P skompleksowanego z Cₖₕ  w poziomach Ml była 3 do 7 razy większa od ogólnej ilości P w torfie. Ustalono, że proces akumulacji P był skorelowany dodatnio z zawartością Cₖₕ  i C w murszu, intensywnością mineralizacji (Cₜ ) substancji organicznej (r = -0,428), i ze spadkiem pojemności kapilarnej (Wₖ) zagęszczanego murszu (r= -0,539). Kwasy huminowe determinowały zawartość P³¯ przyswajalnego w murszu w 18 procentach, przy wartości współczynnika korelacji r = 0,425.
Ponad 2-krotnie więcej K ogólnego stwierdzono w poziomach M1 gleb MtII i MtIII - w warunkach wzrostu mineralizacji (Cₜ ) substancji organicznej (r = -0,387) z ilością Cₖf (r = 0,428) i większym zagęszczeniem murszu.
Odnotowano także, blisko dwa razy więcej Mgₜ  ogólnego niż w torfie. Migracja Mg⁺² przyswajalnego w głąb profilu glebowego, nasilona w kolejnych stadiach murszenia (MtI-MtIII) wraz z mineralizacją, przyczyniła się do istotnego zubożenia murszu w przyswajalny magnez.
We wszystkich glebach mursz podlegał dekalcytacji, w którym zawartość Ca⁺² przyswajalnego obniżyła się istotnie (3,26 g-kg⁻¹ s.m.) w porównaniu z torfem (5,36 g).
Połowa Ca⁺² przyswajalnego w murszu była związana z Cₖₕ , ponieważ wapń był skorelowany dodatnio z kwasami huminowymi (r = 0,694). Ustalono, że fulwokwasy wraz z intensyfikacją substancji organicznej wzmogły dekalcytację murszu. Świadczy o tym skorelowanie ujemne Ca⁺² przyswajalnego z Cₖf, i skorelowanie dodatnie С ogółem w głąb poziomów murszowych badanych gleb.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Charakterystyka pokrywy glebowej Bieszczadzkiego Parku Narodowego

Gleby Bieszczadzkiego Parku Narodowego wytworzyły się na pokrywach zwietrzelinowych skał fliszu karpackiego. Uziarnienie gleb bieszczadzkich jest mało zróżnicowane i stanowi odzwierciedlenie warunków litologiczno-morfologicznych. Przeważają gliny lekkie i średnie. Gliny ciężkie i iły występują na mniejszych powierzchniach. W strukturze pokrywy glebowej przeważają gleby brunatne (Cambisols), które zajmują 85-90% powierzchni parku. Wśród nich nieznacznie przeważają gleby brunatne kwaśne (Dystric Cambisols) nad glebami brunatnymi właściwymi (Eutric Cambisols). Pozostałe gleby zajmują około 10-15%. Wśród nich litosole (Lithic Leptosols) i rankery (Umbric, Cambic Leptosols) zajmują ok. 5% powierzchni, gleby glejowe (Gleysols), torfowe (Histosols) i mady (Fluvi- sols) zajmują łącznie ok. 10%. Szczegółowe dane o glebach Bieszczadzkiego Parku Narodowego wraz z mapą w skali 1:50 000 zebrane są w opracowaniu monograficznym [Skiba i in. 1998].

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Doskonalenie technologii uprawy lonasu rocznego (Lonas annua (L.) VINES ET DRUCE) uprawianego z przeznaczeniem na suche wiązanki

W latach 1998-2000 przeprowadzono dwuczynnikowe doświadczenie polowe, w którym badano wpływ różnych metod uprawy i zagęszczeń roślin na jakość lonasu rocznego (Lonas annua (L.) Vines et Druce) w warunkach glebowo- klimatycznych Lubelszczyzny. W doświadczeniu uwzględniono następujące czynniki: uprawę z rozsady i siewu wprost do gruntu i zagęszczenie roślin na jednostce powierzchni - 50, 35, 25, 20 i 16 szt.-m2.
Z przeprowadzonych obserwacji i obliczeń wynika, że uprawa z rozsady wpłynęła korzystnie na jakość roślin lonasu rocznego. Ponadto uprawa z rozsady znacznie przyspiesza zbiór roślin. Badania jednocześnie dowodzą, iż wysokość pędu głównego roślin lonasu uprawianego z siewu przy największym zagęszczeniu (50 szt.·m⁻2) osiągnęła najwyższą wartość.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wpływ dodatku preparatu błonnika ziemniaczanego na właściwości reologiczne ciasta pszennego

Badano wpływ preparatu błonnika ziemniaczanego na właściwości funkcjonalne i reologiczne ciasta pszennego. Analizowana mąka pszenna oraz preparat błonnika wykazały zbliżoną zdolność wiązania oleju, natomiast zdolności hydrofilne preparatu 5-krotnie przewyższały wartość uzyskaną dla mąki. Stwierdzono, że zastosowany 1,0; 1,5 oraz 2,0% udział preparatu błonnika ziemniaczanego oddziaływał w istotny sposób na charakterystykę technologiczną jakości glutenu otrzymanego z ciasta pszennego. Włączenie do ciasta pszennego badanego preparatu wyraźnie wpłynęło na zmniejszenie rozpływalności glutenu. W badaniach właściwości reologicznych ciasta udział 2,0% badanego preparatu istotnie wpłynął na wzrost modułu sprężystości (G’), stratności (G”) oraz wartości lepkości zespolonej (η*). Udział w cieście 2,0% badanego preparatu negatywnie oddziałuje na strukturę ciasta, a zatem prawdopodobnie niekorzystnie wpłynąłby na strukturę miękiszu chleba.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Proba oceny stanu czystosci powietrza miasta Gorzowa metoda lichenoindykacyjna

W latach 2004 - 2005 na terenie administracyjnym miasta Gorzowa przeprowadzono badania lichenoindykacyjne, mające na celu sprawdzenie jakości powietrza atmosferycznego pod kątem zanieczyszczenia tlenkami siarki. W pracy wykorzystano tablice Hawskwotha i Rose’a w modyfikacji Kiszki, które następnie posłużyły do wytypowania stref lichenoindykacyjnych za pomocą metody zaproponowanej przez Fałtynowicza. Otrzymane wyniki umożliwiły wykreślenie mapy zasięgu stref lichenoindykacyjnych wraz z potencjalnym poziomem zanieczyszczeń.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wplyw sposobu regeneracji stanowiska na plonowanie i zachwaszczenie buraka cukrowego

Celem badań prowadzonych na glebach lessowych środkowo-wschodniej Polski było określenie plonowania i zachwaszczenia buraka cukrowego w warunkach substytucji obornika poplonami ścierniskowymi, stanowionymi przez mieszankę grochu polnego i bobiku oraz gorczycę białą. Dowiedziono, że przyorane poplony dawały podobny do obornika efekt produkcyjny w uprawie buraka cukrowego. Użyźnianie stanowiska obornikiem zwiększało istotnie jedynie plon liści buraka cukrowego, w porównaniu z poplonami ścierniskowymi.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Regenerujace oddzialywanie owsa w warunkach dlugotrwalego stosowania plodozmianow zbozowych

W opracowaniu wykorzystano wybrane wyniki uzyskane w trzech statycznych doświadczeniach płodozmianowych: ZD Błonie-Topola w latach 1972-1999 i ZD Żelisławki w latach 1975-1991 zlokalizowanych na kompleksie pszennym dobrym oraz w ZD Grabów na kompleksie żytnim bardzo dobrym w latach 1970-1999. Oceniono w nich regenerujące oddziaływanie owsa dla pszenicy ozimej, w porównaniu z roślinami strączkowymi, w warunkach długotrwałego stosowania płodozmianów zbożowych.
Stwierdzono zbliżone trendy zmian plonu ziarna pszenicy ozimej po owsie i po roślinach strączkowych, co wskazuje, że również w warunkach długotrwałego stosowania płodozmianów zbożowych owies zachowuje swe regenerujące oddziaływanie. Dowodzą tego badania nad porażeniem pszenicy ozimej przez patogeny powodujące choroby podstawy źdźbła - Gaeumannomyces graminis i Pseudocercosporella herpotrichoides. Stwierdzono bowiem zbliżony stopień porażenia zarówno w stanowisku po ziemniaku w płodozmianie z 50% udziałem roślin kłosowych jak i po owsie w zmianowaniu złożonym z samych zbóż. Owies nawożony obornikiem posiada zatem podobną wartość przedplonową dla pszenicy ozimej jak groch, pod który także zastosowano ten nawóz, natomiast po owsie wysiewanym w dalszych latach po wniesieniu obornika, uzyskuje się plony pszenicy niższe, już o około 10% niż po grochu. W warunkach gleb ciężkich należy oczekiwać istotnie niższych plonów pszenicy po owsie niż po bobiku.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Zmiany zawartości polisacharydów nieskrobiowych i ligniny w ziemniakach trzech odmian w trakcie procesu technologicznego produkcji frytek

Celem pracy było porównanie zmian zawartości poszczególnych składników polisacharydów nieskrobiowych i ligniny w ziemniakach trzech odmian w trakcie procesu technologicznego produkcji frytek. Do badań pobierano losowo próby bulw ziemniaka, krajanki i frytek z czterech miejsc linii technologicznej produkcji frytek. Zawartość poszczególnych składników polisacharydów nieskrobiowych i ligniny w ziemniakach, jak i wzajemny ich stosunek, zmieniały się w trakcie procesu technologicznego produkcji frytek. Wielkość tych zmian zależała od odmiany ziemniaka. Największe zmiany w zawartości polisacharydów nieskrobiowych w ziemniakach spowodował proces blanszowania i smażenia frytek. Krajanka po blanszowaniu zawierała więcej celulozy, pektyn i hemicelulozy, w porównaniu do surowca. W gotowym produkcie sporządzonym z ziemniaków odmiany Felsina największy udział stanowiła frakcja hemiceluloz i celulozy, a we frytkach z odmian Santana i Innowator - celuloza.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Ocena skuteczności drożdży Aureobasidium pullulans, Debaryomyces hansenii i Rhodotorula glutinis w ograniczeniu septoriozy paskowanej liści pszenicy (Zymoseptoria tritici)

Grzyb Zymoseptoria tritici, sprawca septoriozy paskowanej liści, jest jednym z najgroźniejszych patogenów pszenicy między innymi z powodu bardzo długiego okresu inkubacji w tkankach roślin (faza bezobjawowa trwa nawet 10 dni) oraz bardzo szybkiego tempa rozprzestrzeniania się na plantacji, a także trudności w jego zwalczaniu metodami chemicznymi. Jedną z naturalnych metod ograniczenia rozwoju tego patogenu jest uprawa odmian o mniejszej podatności na infekcję. Alternatywą jest także poszukiwanie skutecznych biologicznych metod ochrony. Doświadczenia polowe prowadzono w dwóch lokalizacjach w północno-wschodniej Polsce na dwóch odmianach Triticum aestivum (‘Tonacja’ i ‘Skagen’) i jednej T. durum (‘Komnata’). Celem badań była ocena skuteczności zabiegów biologicznych polegających na opryskiwaniu roślin zawiesiną drożdży Aureobasidium pullulans, Debaryomyces hansenii i Rhodotorula glutinis w ograniczeniu objawów septoriozy paskowanej liści pszenicy. Odmiana Komnata charakteryzowała się mniejszą podatnością na infekcje liści Z. tritici niż odmiany Skagen i Tonacja. Skuteczność zabiegów biologicznych w ograniczeniu objawów septoriozy paskowanej liści odmiany Tonacja oszacowano na poziomie 59,3% dla izolatu A. pullulans oraz 56,7% dla D. hansenii. Zabiegi biologiczne nie miały istotnego wpływu na plonowanie pszenicy.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wplyw sposobu eksploatacji wysypiska odpadow komunalnych na jakosc wod podziemnych i powierzchniowych

W pracy przedstawiono wyniki badań przeprowadzonych na terenie otaczającym wysypisko odpadów komunalnych „Maślice” we Wrocławiu. W celu określenia wpływu odcieków wysypiskowych na środowisko wodne analizowano stan wód podziemnych i powierzchniowych na przyległym terenie. Prace rozpoczęto po rozbudowie wysypiska. W latach 1995-1997 i 1999-2000 prowadzono badania składu chemicznego wód podziemnych wypływających za wysypiskiem (zgodnie z kierunkiem przepływu) oraz wód powierzchniowych z rzeki Odry, pobieranych w dwóch przekrojach (powyżej i poniżej obiektu). Wyniki badań porównano z wcześniejszymi analizami, przeprowadzonymi przed rozbudową wysypiska (1992 r.). Analiza przedstawionych danych wykazała brak wyraźnego wpływu wysypiska na jakość wód powierzchniowych, natomiast stopień zanieczyszczenia wód podziemnych był ściśle związany ze sposobem eksploatacji obiektu. Składowanie odpadów na uszczelnionej kwaterze wysypiska spowodowało wyraźną poprawę jakości badanych wód podziemnych. Powrót do eksploatacji nieuszczelnionej kwatery odbił się niekorzystnie na stanie środowiska wodnego. Przeprowadzone badania wykazały, że poprzez racjonalną eksploatację składowiska można w znaczący sposób ograniczyć jego negatywne oddziaływanie na jakość wód podziemnych.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Antybiotykooporność bakterii z rodzaju Lactobacillus pochodzących z żywności, jako kryterium stawiane probiotykom

Powszechne i niewłaściwe stosowanie antybiotyków wśród ludzi i zwierząt
oraz niestosowanie okresów karencji spowodowało zwiększenie liczby mikroorganizmów
patogennych opornych na działanie leków. Mimo że bakterie mlekowe posiadają status
GRAS, a proces fermentacji jest znany i stosowany od setek lat, pojawiły się doniesienia,
że LAB mogą być rezerwuarem genów antybiotykooporności i są w stanie przenosić je na
patogeny. Szczepy potencjalnie probiotyczne obligatoryjnie muszą zostać przebadane pod
kątem mechanizmów antybiotykooporności. Wśród lekooporności wyróżnia się oporność
wrodzoną oraz nabytą, przy czym ryzyko wiąże się z możliwością transferu oporności do
innych mikroorganizmów. Największą łatwością transferu u Lactobacillus cechują się geny
oporności na tetracyklinę, chloramfenikol i erytromycynę. Znamienne jest to, że bakterie
z rodzaju Lactobacillus są w stanie wytworzyć więcej niż jeden mechanizm oporności na
antybiotyki. Ocena bezpieczeństwa staje się zatem istotnym kryterium w badaniach szczepów
o cechach probiotycznych z punktu widzenia zastosowania jako kultur startowych
w żywności.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wplyw rodzaju i stezenia cytokinin na namnazanie Hebe buchananii [Hook] i Hebe canterburiensis [J.B. Armstr.] 'Prostrata' in vitro

Badano wpływ cytokinin: BA, KIN, 2iP i TDZ w stężeniach 0,5; 1 i 5 mg·dm⁻³ na namnażanie Hebe buchananii (Hook) i Hebe canterburiensis (J.B. Armstr.) ‘Prostrata’ in vitro. Pędy wykorzystane do doświadczenia uzyskano z ustabilizowanych kultur prowadzonych na zestalonej pożywce ½ MS.
Stwierdzono, że zastosowane cytokininy mają wpływ na namnażanie pędów Hebe buchananii i Hebe canterburiensis ‘Prostrata’ in vitro. Najwięcej pędów kątowych Hebe buchananii uzyskano w obecności BA w stężeniu 1 mg·dm⁻³, pędów przybyszowych - 5 mg·dm⁻³. Hebe canterburiensis tworzyło najwięcej pędów kątowych na pożywce zawierającej BA w stężeniu 0,5 mg·dm⁻³, a przybyszowych - 5mg·dm⁻³.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wpływ warunków przechowywania na morfologię i wielkość cząstek proszku miodowego

Proszek miodowy otrzymany poprzez suszenie metodą rozpyłową z dodatkiem maltodekstryny przechowywano przez 9 tygodni w różnych warunkach (temperatura/ /wilgotność względna: 4°C/40–45%, 25°C/40–50%, 38°C/80%). Bezpośrednio po suszeniu oraz po 1, 5 i 9 tygodniach przechowywania analizowano morfologię (mikroskop skaningowy) i wielkość cząstek (analiza obrazu) oraz oznaczano zawartość i aktywność wody. Stwierdzono, że najkorzystniejsze warunki przechowywania, które pozwoliły na zachowanie formy sypkiego proszku o nieznacznie zmienionej morfologii cząstek oraz stałej zawartości i aktywności wody przez cały okres przechowywania to 4°C/40–45%. Proszek przechowywany w temperaturze 25°C charakteryzował się stabilnymi wartościami zawartości i aktywności wody, jak również tylko nieznacznie zmienioną morfologią, ale tylko do 5. tygodnia przechowywania, po dłuższym przechowywaniu nastąpiły znaczne zmiany morfologii (tworzenie skupisk) oraz obserwowano zbrylanie proszku na skutek wzrostu zawartości i aktywności wody. Proszek przechowywany w temperaturze 38°C już po tygodniu całkowicie zbrylił się, tworząc twardą strukturę upłynniającą się w czasie dalszego przechowywania.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wartosc energetyczna i bialkowa runi lakowej po renowacji metoda siewu bezposredniego

Trzyletnie doświadczenie (1993 - 1995), założone metodą split-plot, przeprowadzono w RZD Pawłowice k. Wrocławia. Celem badań zrealizowanych w 1993 - 1995 było określenie wpływu siewu bezpośredniego traw (kupkówki pospolitej, kostrzewy łąkowej) oraz koniczyny łąkowej na zmiany składu chemicznego, wartości energetycznej (JPM, JPŻ) i białkowej (BTJN, BTJE) runi łąkowej. Czynnikami zmiennymi były również terminy podsiewu (wiosna; lato - po II-gim pokosie) oraz nawożenie mineralne (PK, PK+90 kg N/ha, PK+180 kg N/ha).
Termin podsiewu nie wywarł znaczącego wpływu, biorąc pod uwagę średnie wyniki z trzech lat, na skład chemiczny, wartość energetyczną i białkową w poszczególnych pokosach. Nawożenie azotowe w dawce 180 kg/ha podwyższało ilość białka ogólnego na obiektach kontrolnych (średnio o 2 jednostki procentowe) oraz podsianych kupkówką pospolitą i kostrzewą łąkową (średnio o 3 jednostki procentowe). Niezależnie od terminu siewu, najwyższą wartość białkową, wyrażoną w BTJ odnotowano dla II-ego i III-ego pokosu w runi łąkowej nawożonej dawką 180 kg N/ha na obiektach podsianych kupkówką pospolitą i kostrzewą łąkową.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Suszenie pieczarek w warunkach konwekcji naturalnej - badanie skurczu suszonych obiektow

Przeprowadzono pomiary zmian objętości trzonów i kapeluszy pieczarek podczas procesu suszenia w temperaturach 50, 59, 70 i 81°C. Wyniki badań przedstawiono na wykresach. Zaproponowano formuły uzależniające zmiany objętości suszonego materiału od jego zawartości wody.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Transformacja odpadow organicznych w komposty

Potencjalnym źródłem poprawy bilansu nawozów organicznych mogą być odpowiedniej jakości odpady organiczne, zwane również niekonwencjonalnymi substancjami nawozowymi. Wykorzystanie tych substancji do nawożenia i agromelioracji gleb, a także wytwarzania o odpowiednim składzie podłoży ogrodniczych, oprócz kwestii podstawowej, tj. poprawy właściwości środowiska glebowego, optymalizuje obieg składników mineralnych i substancji organicznej w przyrodzie oraz rozwiązuje wiele problemów związanych z utylizacją odpadów. Taki sposób postępowania nakłada jednak surowe wymogi jakościowe, gwarantujące bezpieczeństwo dla środowiska, co wynika z różnic w składzie chemicznym i mikrobiologicznym organicznych substancji odpadowych. Zmusza to do ich odpowiedniego przygotowania, m. in. poprzez kompostowanie. Stąd celem badań była analiza wpływu kompostowania na zmiany właściwości substancji niekonwencjonalnych. Badania te wykazały, że sposób kompostowania (tradycyjne oraz z udziałem dżdżownicy kalifornijskiej) materiałów organicznych wywarł wyraźny wpływ na właściwości uzyskanych kompostów. Najbardziej korzystny wpływ na zmiany jakości substancji organicznej oraz składu chemicznego w badanych materiałach stwierdzono przy kompostowaniu ich przy udziale dżdżownicy kalifornijskiej. Uzyskane wyniki wskazują również, że przy przestrzeganiu parametrów jakościowych (chemicznych i sanitarnych) oraz zasad dawkowania, uzyskane komposty mogą być przydatne do zagospodarowania przyrodniczego.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wirusy roślin w aktualnym (2017) układzie taksonomicznym ICTV z propozycjami polskich nazw gatunków. Część 1. Wirusy o genomie w postaci DNA

Krótko przypomniano źródła informacji o zasadach taksonomii wirusów i uzasadniono włączenie do tekstu wirusów grzybów oraz wiroidów. Wykaz wirusów w tej części obejmuje rodziny Geminiviridae, Nanoviridae, Caulimoviridae i Rhizidioviridae.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Produkcyjnosc mieszanek motylkowo-trawiastych w zaleznosci od nawozenia azotowego

W doświadczeniu badano plonowanie i wartość pokarmową dwóch mieszanek motylkowo-trawiastych (życicy trawłej z komonicą zwyczajną i kostrzewy łąkowej z komonicą zwyczajną) nawożonych zróżnicowanymi dawkami azotu. Badania wykazały, iż badane mieszanki motylkowo-trawiaste plonowały wysoko. Istotnie wyżej plonowała mieszanka z udziałem kostrzewy łąkowej. Wykazano, iż badane mieszanki charakteryzowały się korzystną zawartością wapnia, magnezu, miedzi i cynku oraz wysoką żelaza i manganu, zawartość potasu w niewielkim stopniu przekraczała poziom optymalny. Zawartość białka ogólnego w mieszankach wynosiła ok. 14%, a włókna surowego nie przekraczała 26% w s. m.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Porównanie struktury wewnętrznej oraz właściwości przemiałowych ziarna orkiszu i pszenicy zwyczajnej z uprawy ekologicznej

W artykule przedstawiono badania mające na celu porównanie struktury wewnętrznej
oraz właściwości przemiałowych ziarna orkiszu (odmiana Schwabenkorn) oraz
pszenicy zwyczajnej (odmiany Legenda i Parabola). Ziarno pochodziło z uprawy ekologicznej
z doświadczenia przeprowadzonego w sezonie 2009/2010 w Stacji Doświadczalnej
Osiny, należącej do IUNG-PIB w Puławach. Struktura wewnętrzna orkiszu była podobna
jak ziarna pszenicy zwyczajnej odmiany Legenda, cechowała się luźnym ułożeniem ziaren
skrobi i białka. W porównaniu z ziarnem pszenicy zwyczajnej, ziarno orkiszu cechowało
się istotnie mniejszą masą 1000 ziaren, gęstością w stanie usypowym, wyrównaniem oraz
większą zawartością popiołu. Wydajność mąki ogółem uzyskanej z przemiału ziarna orkiszu
była na podobnym poziomie jak z ziarna pszenicy zwyczajnej odmiany Legenda,
istotnie więcej mąki uzyskano z przemiału ziarna odmiany Parabola. Nakłady energetyczne
na przemiał ziarna orkiszu były istotnie niższe w porównaniu z ilością energii zużywanej
podczas przemiału ziarna pszenicy zwyczajnej.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Przemiany substancji organicznej w glebie lekkiej uzyznianej osadem sciekowym

W doświadczeniu wazonowym analizowano ilość i jakość materii organicznej gleby lekkiej użyźnianej osadem ściekowym (w dawkach suchej masy - 5%, 10%, 20% i 40%). Analizę substancji organicznej gleby oparto na określeniu jej podatności na utlenianie roztworem nadmanganianu potasu oraz na oznaczeniu skladu frakcyjnego próchnicy metodą Kononowej-Bielczikowej. Zastosowany osad ściekowy wpłynął na zawartość węgla ogółem i jakość materii organicznej (spadek zawartości ruchomych form substancji organicznej oraz wzrost odporności materii organicznej na chemiczne utlenianie). Wpływ osadu ujawnił się przy dawce 5%; wyższe dawki powodowały jedynie wzrost Ct, a nie różnicowały składu i podatności substancji organicznej na rozkład oksydacyjny.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Zaleznosc skladu chemicznego zielonek od udzialu koniczyny czerwonej i traw

W latach 1994 - 1996 przeprowadzono doświadczenia połowę z mieszankami koniczyny czerwonej z trawami. Wyniki analiz botanicznych i chemicznych wykorzystano do obliczenia zależności pomiędzy składem botanicznym a wartością paszy. Skład botaniczny mieszanek był silnie zróżnicowany, współczynnik zmienności dla udziału traw wynosił 66,6, a koniczyny 42,8.
Stwierdzono szereg zależności korelacyjnych pomiędzy zawartością białka ogólnego, bezazotowych wyciągowych, włókna surowego, składników mineralnych a udziałem koniczyny i traw w mieszance. Zwiększenie udziału koniczyny czerwonej dodatnio wpływało na wzrost zawartości białka ogólnego, popiołu surowego, fosforu, potasu, wapnia i magnezu, natomiast ujemnie na udział włókna i bezazotowych wyciągowych. Optymalną wartość paszową miały mieszanki, w których udział komponentów był po około 50%.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo