rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Akceptacja choroby nowotworowej u kobiet po mastektomii

Rak piersi jest najczęstszym nowotworem złośliwym u kobiet
zarówno w Polsce jak i na świecie. Nowotwór spośród wszystkich
chorób, odbierany jest przez kobiety jako bardzo silne
przeżycie traumatyczne. Celem niniejszej pracy była ocena
stopnia akceptacji choroby nowotworowej przez kobiety po
mastektomii. Badaniu poddano 54 pacjentki po mastektomii,
średnia wieku 57,2 lat. W badaniach posłużono się ankietą
składającą się z pytań dotyczących danych demograficznych
i skali AIS. W momencie rozpoznania 92,59% kobiet nie zaakceptowało
choroby. W chwili obecnej u 75,93% stwierdzono
akceptację raka piersi. Badane czują się zarówno potrzebne
(42,59%) jak i niezależne od innych (31,48%). Ponad połowa
pacjentek (53,70%) nie odczuwa, że jest ciężarem dla innych,
a 44,44% uważa się za pełnowartościowe kobiety. Za
samowystarczalne uważa się 27,78% ogółu badanych kobiet.
Niski poziom akceptacji miało 10/54 kobiet. Wysoki poziom
akceptacji zaobserwowano u co drugiej ankietowanej. Na
poziom akceptacji nie wpływał wiek, miejsce zamieszkania
i stopień wykształcenia badanych. Upływający czas od
zabiegu operacyjnego miał wyraźny wpływ na akceptację
choroby (p < 0,001). Wysoki poziom akceptacji miały kobiety,
które pogodziły się z chorobą do 2 lat po operacji.

Czasopismo: Medical Review
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki o kulturze fizycznej
Angiogeneza w chorobach nowotworowych

Wzrost nowotworu uzależniony jest od dostępu składników
odżywczych oraz tlenu. Odbywa się to za pośrednictwem
sieci naczyń krwionośnych, które oprócz dostarczania
komórkom nowotworowym niezbędnych substancji od-
żywczych odgrywają również znaczącą rolę w tworzeniu
przerzutów. Komórki nowotworowe posiadają zdolność
wytwarzania własnej sieci naczyń krwionośnych na drodze
angiogenezy. Czynniki biorące udział w regulacji tworzenia sieci naczyń krwionośnych można sklasyfiować do
dwóch grup, czynników pro- oraz antyangiogennych. Do
stymulacji angiogenezy dochodzi w sytuacji, gdy ilość czynników proangiogennych przeważa. Głównym czynnikiem
proangiogennym jest naczyniowo-śródbłonkowy czynnik
wzrostu VEGF, stymulujący podziały komórkowe, migrację i
proliferację komórek śródbłonka. Zahamowanie aktywności
VEGF, a co za tym idzie supresję angiogenezy, budzi nadzieję
na poprawę wyników leczenia chorób nowotworowych.
Terapia antyangiogenna budzi obecnie szerokie zainteresowanie, a wciąż prowadzone badania właściwości leków
antyangiogennych dostarczają cennych informacji na temat
sposobu inhibicji tego procesu.

Czasopismo: Medical Review
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki o kulturze fizycznej
Asymptomatyczny guz neuroendokrynny okolicy krętniczo-kątniczej u 59-letniego chorego – opis przypadku

Jedną z częstszych lokalizacji guzów neuroendokrynnych
(Neuroendocrine Tumors, NET) przewodu pokarmowego jest
jelito cienkie. W większości przypadków są to nowotwory
wysoko zróżnicowane o powolnym tempie wzrastania i stanowią
wyzwanie diagnostyczne dla gastroenterologów, radiologów
i patomorfologów. Z klinicznego punktu widzenia
NET jelita cienkiego mogą być nieczynne hormonalnie lub
produkować substancje odpowiedzialne za powstawanie
charakterystycznych objawów. Czułym, lecz niespecyficznym
markerem tych zmian jest stężenie chromograniny A.
Podstawę diagnostyki stanowią techniki obrazowe, pozwalające na lokalizację guza oraz endoskopowe, umożliwiające
pobranie materiału do badania histopatologicznego i immunohistochemicznego.
Chirurgiczne usunięcie zmiany jest
leczeniem z wyboru, natomiast w farmakoterapii NET znajdują
zastosowanie analogii somatostatyny, terapia radioizotopowa
i chemioterapia.
Przedstawiamy przypadek asymptomatycznego guza neuroendokrynnego
zlokalizowanego w okolicy krętniczo-kątniczej
u 59-letniego chorego.

Czasopismo: Medical Review
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki o kulturze fizycznej
Choroba Związana z Clostridium difficile u pacjentów hospitalizowanych w Centrum Medycznym w Łańcucie – badanie retrospektywne

W związku z bardzo znacznym wzrostem zakażeń o etiologii
C. difficile, w tym przede wszystkim zakażeń szpitalnych,
zwiększa się zainteresowanie powyższym zagadnieniem
oraz profilaktyką, diagnostyką i terapią Choroby Związanej
z Clostridium difficile (CZCD) (1). Zakażenia związane
z opieką zdrowotną stanowią dominującą część wszystkich
zakażeń o etiologii C. difficile, co wynika zarówno z badań
zewnętrznych (2) jak i z badań objętych tą pracą. Zakażenia
szpitalne zależą od hospitalizacji i środowiska szpitalnego (3),
dlatego ważne jest rozpoznanie sytuacji epidemiologicznej
o etiologii C. difficile lokalnie w polskich szpitalach. Niniejsza
praca analizuje zachorowalność na Chorobę Związaną
z Clostridium difficile z zawężeniem do danych pochodzących
z hospitalizacji w Centrum Medycznym w Łańcucie w latach
2009–2011. Przeprowadzane w ramach pracy badania wykazały,
że badana populacja i środowisko odzwierciedla wyniki
badań głównych ośrodków na świecie. Potwierdzono m.in.
generalny wzrost zachorowalności wśród osób hospitalizowanych,
zbieżność występowania czynników ryzyka, w tym
związanych z wiekiem i antybiotykoterapią oraz częstość
występowania przypadków nawrotów CZCD. Ponadto, zaobserwowano prawidłowości, wskazujące zakażenia C. difficile
jako jedną z głównych przyczyn występowania biegunki u
pacjentów hospitalizowanych. O istotności problemu zakażeń
C. difficile świadczy również coraz częstsza liczba występowania
przypadków CZCD w populacji pozaszpitalnej.

Czasopismo: Medical Review
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki o kulturze fizycznej
Ocena parametrów stabilogramu kobiet po 60 roku życia w warunkach wyłączenia kontroli wzrokowej

Streszczenie
Wstęp: Ocena stabilności ciała przeprowadzona przy użyciu
platformy stabilometrycznej stanowi obiektywną metodę
diagnostyczną. Porównanie parametrów stabilogramów
otrzymanych w badaniu z oczami otwartymi i zamkniętymi
umożliwia umożliwia ocenę kontroli postawy z wyłączeniem
informacji wzrokowej.
Celem badań była ocena parametrów stabilogramu kobiet po
60 roku życia, w warunkach wyłączenia kontroli wzrokowej.
Materiał i metody: Do badań zakwalifikowano 98 kobiet
w wieku powyżej 60 lat (x = 71 lat). Przy użyciu platformy
stabilometrycznej, oceniono równowagę pozycji stojącej
w próbie z oczami otwartymi oraz zamkniętymi. Analizowano
6 różnych parametrów ruchu środka nacisku stóp (COP – center
of pressure).
Wyniki: 1. W warunkach wyłączenia kontroli wzrokowej,
istotnemu wydłużeniu uległa długość ścieżki stabilogramu w
płaszczyźnie strzałkowej. Wartości całkowitej długości ścieżki,
średniego wychylenia, średniej prędkości oraz wielkości pola
powierzchni zakreślonej przez COP uległy zmianie w badaniu
z wyłączeniem kontroli wzrokowej, jednak zmiany te nie
okazały się istotne statystycznie.2. Wyłączenie bodźców wzrokowych przyczyniło się do skrócenia
(poprawy) długości ścieżki stabilogramu w płaszczyźnie
czołowej.
Wnioski:
1. Wyłączenie kontroli wzrokowej prowadzi do istotnego
wydłużenia długości ścieżki stabilogramu w płaszczyźnie
strzałkowej (SPAP);
2. Długość ścieżki w płaszczyźnie czołowej (SPML) ulega
skróceniu w próbie z oczami zamkniętymi.

Czasopismo: Medical Review
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki o kulturze fizycznej
Wiarygodność pomiaru przekroju poprzecznego mięśnia wielodzielnego z wykorzystaniem ultrasonografii

Wstęp: Ocenie poddana została wiarygodność pomiaru, przekroju
poprzecznego mięśnia wielodzielnego w lędźwiowym
odcinku kręgosłupa z wykorzystaniem ultrasonografii.
Materiał i metody: W badaniach uczestniczyło dziesięć
osób (K = 4), w przedziale wiekowym 19–26 lat. Byli to
studenci Akademii Wychowania Fizycznego, prezentujący
relatywnie zbliżony, aktywny styl życia. Kryterium
wyłączenia z badania, stanowiły aktualne dolegliwości
bólowe: lędźwiowego odcinka kręgosłupa, miednicy
i kończyn dolnych oraz urazy i zabiegi chirurgiczne w tych
okolicach ciała w przeszłości. Jako narzędzie pomiarowe
wykorzystano aparat USG Mindray DP6600. Badania
przeprowadzano trzy razy w tygodniu (poniedziałek,
środa piątek). Pomiary powtarzane były pięciokrotnie
przez dwóch badających. Pozwoliło to na oszacowanie
współczynników określających wiarygodność pomiaru
zarówno jednego, jak i dwóch badaczy, a tym samym na
identyfikację wielkości i źródeł błędów pojawiających się
przy pomiarach tego typu.
Wyniki: Wykonanie co najmniej dwóch powtórzeń pomiaru
wielkości przekroju poprzecznego mięśnia wielodzielnego przez jednego i dwóch badających, wykazuje dobrą
i doskonałą wartość wskaźników wiarygodności ICC – intraclass
correlation coefficients (ICC od 0,81 do 0,99). Natomiast
wskaźniki wiarygodności zmiany wielkości przekroju poprzecznego,
osiągały poziom dobry (ICC od 0,82 do 0,86) po
wykonaniu pięciu pomiarów.
Wnioski: By ocenić wiarygodność zmian przekroju poprzecznego,
rekomenduje się wykonanie pięciu powtórzeń
pomiaru, natomiast badając przekrój poprzeczny – dwóch.
Taki poziom wiarygodności usprawiedliwia wykorzystanie
przedstawionej metodyki w warunkach klinicznych oraz na
potrzeby badań naukowych.

Czasopismo: Medical Review
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki o kulturze fizycznej
Chłoniak złośliwy czy choroba Kikuchi-Fujimoto – opis przypadku

Pacjentka lat 70, została skierowana do Ośrodka Onkologicznego
z podejrzeniem chłoniaka złośliwego. Po wykonaniu
badań i ponownej ocenie preparatów histopatologicznych
rozpoznano chorobę Kikuchi- Fujimoto. Następnie chora
została przekazana pod opiekę Poradni Reumatologicznej.
Choroba Kikuchi- Fujimoto znana jako histiocytarne, martwicze
zapalenie węzłów chłonnych bez nacieków granulocytarnych
jest limfadenopatią o nieznanej etiologii. Po raz pierwszy
została opisana w 1972 roku w Japonii, przez niezależnych
badaczy Kikuchi i Fujimoto. Podczas diagnostyki pod uwagę
bierze się choroby infekcyjne, autoimmunologiczne, nowotworowe-
głównie rozrosty układu chłonnego lub przerzuty
guzów litych. Podstawą rozpoznania jest potwierdzenie cech
klinicznych oraz histopatologicznych. W terapii stosuje się
leczenie objawowe, ale w większości przypadków zmiany
ulegają samoistnej regresji.

Czasopismo: Medical Review
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki o kulturze fizycznej
Zmiany ogniskowe wątroby w przebiegu włóknienia zaotrzewnowego – opis przypadku i syntetyczny przegląd piśmiennictwa

Włóknienie zaotrzewnowe (ang. retroperitoneal firosis, RF) jest
rzadkim schorzeniem, którego istotę stanowi proliferacja patologicznej tkanki łącznej w przestrzeni zaotrzewnowej. Zmiany
lokalizują się najczęściej wokół aorty brzusznej, żyły głównej
dolnej i moczowodów. Włóknienie może przyjmować także
nietypową lokalizację i zajmować inne narządy jamy brzusznej.
Etiologia choroby nie jest w pełni poznana, jakkolwiek uważa
się, iż może mieć związek z procesami autoimmunizacyjnymi.
W diagnostyce schorzenia główną rolę odgrywają badania
obrazowe i obraz histopatologiczny. Leczenie opiera się na
glikokortykoterapii, lekach immunosupresyjnych oraz leczeniu
chirurgicznym. Rokowanie uzależnione jest od wczesnego
rozpoznania i wdrożenia odpowiedniego rodzaju terapii.
W pracy przedstawiamy przypadek 53-letniej chorej ze zmianami ogniskowymi w wątrobie w przebiegu RF, które uległy
znamiennej regresji w wyniku leczenia glikokorykosteroidem
wraz z syntetycznym przeglądem piśmiennictwa.

Czasopismo: Medical Review
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki o kulturze fizycznej
Żylne cewniki centralne a powikłania

Stały dostęp dożylny ma ogromne znaczenie w leczeniu
chorych onkologicznych, którzy poddawani są długotrwałej
chemioterapii. Współczesna medycyna nie mogłaby istnieć
bez stałego i pewnego dostępu dożylnego. W wielu oddziałach
stosuje się rutynowo centralne dostępy żylne typu
„port”, które pozwalają choremu na swobodne poruszanie się
bez obawy o przypadkowe usunięcie cewnika. Port dożylny
składa się ze zbiorniczka z silikonową membraną, która może
być wielokrotnie nakłuwana oraz cienkościennego cewnika
wewnątrznaczyniowego. Port stanowi niezaprzeczalne udogodnienie
dla chorych i może spełniać swoją rolę przez wiele
miesięcy, a nawet lat. Szczególnie w onkologii konieczność
zapewnienia takiego trwałego dostępu naczyniowego jest
istotnym elementem prowadzenia terapii, ze względu na
silnie drażniące działanie wielu cytostatyków. Celem pracy
jest przedstawienie obecnych standardów oraz zaleceń zastosowania
portu dożylnego, a także najczęściej występujących
powikłań, wczesnych i późnych związanych z obecnością
centralnego cewnika żylnego. Na podstawie przeglądupiśmiennictwa autorzy przedstawili ryzyko wystąpienia
typowych powikłań dla kaniulacji żył centralnych, mechanizm
i czynniki wpływające na przebieg powikłań związanych
z użytkowaniem portów dożylnych. Powikłania są nieodłączną
częścią wszelkich zabiegów medycznych, dlatego
niezbędne jest ich poznanie oraz opanowanie odpowiednich
metod postępowania terapeutycznego i profilaktyki. Zastosowanie
portów zyskuje coraz większą popularność w polskiej
onkologii. W związku z tym lekarze powinni szczególnie znać
zalety i typowe powikłania dotyczące portów naczyniowych.
Większość powikłań wynika z niedostosowania się do procedur,
braku odpowiedniego nadzoru, niedbałości lub po
prostu niedostatecznej wiedzy.

Czasopismo: Medical Review
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki o kulturze fizycznej
Duży mięśniak gładkokomórkowy żołądka imitujący guz stromalny u 53-letniej pacjentki – opis przypadku i przegląd piśmiennictwa

Nowotwory mezenchymalne żołądka najczęściej wykrywane
są przypadkowo, w trakcie diagnostyki endoskopowej
górnego odcinka przewodu pokarmowego. Większość
z nich przybiera formę małych, łagodnych zmian ogniskowych
nieistotnych klinicznie. W przypadku osiągnięcia dużych
rozmiarów, wymagają szczegółowej diagnostyki endoskopowej,
obrazowej i histopatologicznej. Pomimo dominacji
guzów stromalnych wśród nowotworów mezenchymalnych
żołądka, w diagnostyce różnicowej należy brać pod
uwagę również inne zmiany nowotworowe, między innymi
mięśniaki gładkokomórkowe. Właściwe różnicowanie jest
istotne, ze względu na odmienny schemat postępowania terapeutycznego i nadzoru. W pracy przedstawiono przypadek
dużego mięśniaka gładkokomórkowego żołądka, imitującego
guz stromalny, u 53-letniej pacjentki. Wskazano na kluczowe
elementy algorytmu diagnostycznego, ze szczególnym
uwzględnieniem lokalizacji zmiany, obrazu endoskopowego
oraz radiologicznego, a także badania histopatologicznego
i immunohistochemicznego. Analizę przypadku poparto syntetycznym przeglądem aktualnego piśmiennictwa.

Czasopismo: Medical Review
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki o kulturze fizycznej
Analiza tolerancji wysiłku oraz ocena zmęczenia u pacjentów po pomostowaniu tętnic wieńcowych poddanych rehabilitacji kardiologicznej

Wstęp: Choroba niedokrwienna serca jest jedną z najczęstszych
przyczyn inwalidztwa i umieralności. W celu zmniejszenia
ryzyka wystąpienia ostrego zespołu wieńcowego
duża grupa chorych kierowana jest na leczenie kardiochirurgiczne
polegające na wykonaniu zabiegu pomostowania
tętnic wieńcowych. Po przeprowadzonym zabiegu, pacjenci
powinni zostać objęci następowym postępowaniem rehabilitacyjnym,
które przynosi korzyści, m.in. w postaci poprawy
jakości życia pacjenta.
Celem pracy była ocena zamiany tolerancji wysiłku oraz
subiektywnej oceny zmęczenia pacjentów po pomostowaniu
tętnic wieńcowych poddanych rehabilitacji.
Materiał i metoda: Badaniu zostało poddanych 158 pacjentów,
leczonych w okresie od lutego do lipca 2011 roku.
Pacjentów podzielono na trzy grupy wiekowe. Porównywano
stan przy przyjęciu na leczenie i po zakończeniu rehabilitacji
ogółem – jak również oddzielnie wśród kobiet i mężczyzn.
Na podstawie wskaźnika BMI badanych podzielono również na osoby otyłe, osoby z nadwagą oraz osoby o prawidłowej
masie ciała. Do określenia tolerancji zmęczenia zastosowano
Test Marszu 6-minutowego, natomiast do subiektywnej oceny
zmęczenia – skalę Borga.
Wyniki: Analiza wyników badań wskazała, że badani pacjenci
uzyskali poprawę wyników w zakresie tolerancji wysiłku oraz
subiektywnej oceny zmęczenia po zakończonej rehabilitacji.
Poprawę wyników zaobserwowano we wszystkich analizowanych
grupach wiekowych. Nie odnotowano znaczących różnic
w uzyskanych wynikach w przypadku podziału pacjentów ze
względu na płeć oraz wskaźnik BMI.
Wnioski: 1. W wyniku przeprowadzonej rehabilitacji kardiologicznej
uzyskano istotną statystycznie poprawę tolerancji
wysiłku, wyrażoną w przyroście dystansu w teście 6MWT oraz
zmniejszeniem średniej liczby punktów w skali Borga. 2. Wiek,
płeć oraz wskaźnik BMI nie są czynnikami wpływającymi
istotnie na zmianę tolerancji wysiłku, jak również subiektywną
ocenę zmęczenia pacjentów.

Czasopismo: Medical Review
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki o kulturze fizycznej
Wybrane metody w ocenie efektów rehabilitacji u pacjentów po udarze mózgu leczonych w oddziale rehabilitacji

Celem pracy była ocena metod stosowanych do analizy
stanu pacjentów i efektów rehabilitacji w grupie osób po
udarze mózgu leczonych w oddziale rehabilitacji. Prześledzono również, w jakim stopniu stosowane w badaniu skale
oceny stanu chorych są ze sobą skorelowane, a tym samym
wiarygodne i przydatne w ocenie efektu rehabilitacji w tej
grupie pacjentów.
Materiał i metoda. Badaniem objęto grupę 1124 pacjentów
po przebytym udarze mózgu. Średni wiek badanych w czasie
rehabilitacji wynosił 64,3 lat ± 12,6, czas od udaru 24,4 miesięcy. W ocenie stanu pacjentów wykorzystano test Brunnström, wskaźnik Barthel, sprawność ogólną oraz test Wilcoxona oraz korelacji rang Spearmana, za istotność statystyczną
przyjęto p > 0,05.
Wyniki. Stwierdzono po zakończeniu rehabilitacji istotną
poprawę we wszystkich stosowanych miarach sprawności.Największą średnią wartość poprawy w badanej grupie uzyskano z wykorzystaniem wskaźnika Barthel (3,25). U 4,6%
badanych nie odnotowano poprawy w zakresie analizowanych testów i skal, natomiast aż, u 43,4% była ona widoczna
we wszystkich trzech stosowanych w ocenie stanu pacjentów miarach sprawności. Wykazano przeciętna korelację testu
Brunnström z dwoma pozostałymi miarami sprawności.
Wnioski. Wielokierunkowa kompleksowa rehabilitacja,
prowadzona przez zespół rehabilitacyjny przynosi istotną
poprawę stanu pacjentów po udarze mózgu obserwowaną
we wszystkich stosowanych miarach oceny sprawności.
Test Brunnström, wskaźnik Barthel, test sprawność ogólnej
służące do oceny stanu pacjentów po udarze mózgu pozostają w słabej wzajemnej korelacji, co udowadnia, iż mierzą
różne aspekty zdrowia człowieka. Należy jednocześnie stosować kilka różnych metod oceny stanu zdrowia, co stwarza
możliwość obiektywnej i szerokiej oceny uzyskanych wyników leczenia oraz zmian zachodzących w przebiegu procesu rehabilitacji.

Czasopismo: Medical Review
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki o kulturze fizycznej
Organizacja i fiansowanie opieki nad dzieckiem przedwcześnie urodzonym

Poród przedwczesny jest jednym z największych problemów współczesnego położnictwa, ponieważ 85% zgonów
noworodków w okresie okołoporodowym spowodowanych
jest wcześniactwem. W Polsce wprowadzony jest system
trójstopniowej opieki perinatologicznej, głównym założeniem tego programu jest dążenie do obniżenia wskaźnika
umieralności noworodków z niską masą urodzeniową. Tak
funkcjonujący logistycznie system wymaga odpowiedniego
fiansowania. W celu właściwej wyceny procedur konieczne
jest przedstawienie specyfii organizacji opieki na dziećmi
przedwcześnie urodzonymi. Poziom fiansowania opieki
nad dzieckiem przedwcześnie urodzonym w Polsce jest zbyt
niski. Jest to zjawisko niepokojące ze względu na to, iż koszty
opieki i leczenia nad dzieckiem przedwcześnie urodzonym
ciągle wzrastają. Dotyczy to zarówno leków, materiałów
opatrunkowych, sprzętu, jak i opieki specjalistycznej wraz
z konieczną następową rehabilitacją. Natomiast nakłady ich
fiansowania nie wzrosły, co może spowodować obniżenie
się poziomu opieki.

Czasopismo: Medical Review
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki o kulturze fizycznej
Wybrane zachowania ryzykowne dla zdrowia problemem współczesnej młodzieży ze środowiska wiejskiego

Wprowadzenie: Podejmowanie zachowań ryzykownych jest
typowym zjawiskiem wśród dorastającej młodzieży. Jednym z
największych zagrożeń dla zdrowia dzieci i młodzieży są używki, tj. nikotyna, alkohol czy inne substancje psychoaktywne.
cel pracy: Celem niniejszej pracy jest przedstawienie problemu, jakim jest stosowanie używek (tytoń, napoje alkoholowe)
przez młodzież ze środowiska wiejskiego.
Materiał i metody: Badaniami populacyjnymi reprezentacyjnymi objęto młodzież od 15 do 19 roku życia ze środowiska
wiejskiego (ogółem 984 osoby) i ich rodziców z wylosowanego do badań powiatu z województwa zachodniopomorskiego. Do badań wykorzystano autorskie kwestionariusze
– ankiety. Zebrane informacje w kwestionariuszach ankiet
zakodowano i opracowano komputerowo. Do analizy statystycznej badanych zależności zastosowano test C Pearsona,
V Cramera, R rang Spearman.
Wyniki: Jak wynika z badań, znaczna część młodzieży sięga
po tytoń i napoje alkoholowe. Stwierdzono zależność palenia
tytoniu od płci badanych – znacznie częściej sięgają po tytoń
chłopcy (15,52%) niż dziewczęta (10,62%). W przypadku
picia napojów alkoholowych zaobserwowano odwrotną
sytuację. Znacznie częściej piją alkohol dziewczęta (59,12%)
niż chłopcy (54,87%). Również stwierdzono zależność picia
alkoholu od wykształcenia rodziców (im wyższe wykształcenie
rodziców tym spożycie alkoholu większe – 67,35%) oraz od sytuacji fiansowej gospodarstwa domowego i dochodu (im
wyższy dochód na 1 członka rodziny tym spożycie alkoholu
jest wyższe – 23,76%).
Wnioski: znaczna część badanej młodzieży ze środowiska
wiejskiego stosuje używki (tytoń i alkohol). Stwierdzono
również zależności stosowania używek od wybranych zmiennych opisowych, takich jak: płeć, wykształcenie rodziców,
sytuacja fiansowa gospodarstwa domowego oraz dochód
w gospodarstwie domowym.

Czasopismo: Medical Review
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki o kulturze fizycznej
Znaczenie ujednoliconej dokumentacji medycznej w wieloprofilowym, długofalowym usprawnianiu dzieci z mózgowym porażeniem dziecięcym

Wstęp: W wieloprofilowym i długofalowym procesie usprawniania
dzieci z mózgowym porażeniem dziecięcym bardzo
ważną rolę pełni ujednolicona dokumentacja medyczna,
prowadzona w formie papierowej lub elektronicznej.
Cel pracy: W pracy przedstawiono propozycję dokumentacji
medycznej dzieci z porażeniem mózgowym, niezbędnej dla
członków zespołu terapeutycznego. Pierwsza część wypełniana
przez lekarza rehabilitacji medycznej – rehabilitacyjna karta
badania, zawiera informacje potrzebne dla wszystkich członków
zespołu terapeutycznego. Drugą część złożoną z kilku
dokumentów, wypełniają poszczególni członkowie zespołu
terapeutycznego. Autorzy proponują uporządkowany sposób
dokumentowania stanu pacjenta oraz jego potrzeb w zakresie
rehabilitacji, w oparciu o założenia Międzynarodowej Klasyfikacji
Funkcjonowania, Niepełnosprawności i Zdrowia.
Wnioski: Zgodnie z aktualnymi standardami postępowania
z dziećmi niepełnosprawnymi w planowaniu wieloprofilowej rehabilitacji biorą udział członkowie zespołu terapeutycznego,
którzy powinni posługiwać się ujednoliconą dokumentacją,
nie tylko w jednym ośrodku, ale w całym kraju

Czasopismo: Medical Review
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki o kulturze fizycznej