rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Dydaktyczne gry decyzyjne w środowisku .rzeczywistości wzbogaconej. na przykładzie systemu 'ARES'. Metodologia badań

Artykuł opisuje budowę i zastosowanie środowiska "rzeczywistości wzbogaconej" na przykładzie systemu "ARES" (ang. Augmented Reality Emergency Simulator). Pierwsza część opracowania charakteryzuje w sposób ogólny stanowisko badawcze do analizy procesu podejmowania decyzji oraz przedstawia przykładowy przebieg gry reprezentującej obszar poważnych gier decyzyjnych. Druga część opisuje metodologię badań porównujących efektywność systemu "ARES", w odniesieniu do tradycyjnych metod kształcenia. W tym celu przedstawiono pozostałe narzędzia dydaktyczne - PANORAMĘ 360[stopni] oraz Prezentację Multimedialną - wykorzystywane w procesie szkolenia strażaków na poziomie interwencyjnym.

Czasopismo: Bezpieczeństwo i Technika Pożarnicza
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Zastosowanie pojazdu amfibijnego GAMMA w trudnych warunkach terenowych

Cel: Przedstawienie możliwości wykorzystania przez Państwową Straż Pożarną pojazdu amfibijnego GAMMA w działaniach
ratowniczych w trudnych warunkach terenowych, w tym w czasie klęski żywiołowej powodzi. Powodzie są naturalnym zjawiskiem
spowodowanym wystąpieniem z brzegu nadmiernej ilości wody płynącej w ciekach, a także nadmiernym wzrostem
poziomu wody w zbiornikach naturalnych lub sztucznych. W Polsce występują zagrożenia życia i zdrowia osób wynikające
z powodzi opadowych, w trakcie których prowadzone są działania z zakresu ratownictwa wodnego. Podczas powodzi i w innych
warunkach siły ratownicze powinny być przygotowane do działania na obszarach wodnych o zmieniającej się głębokości oraz
mętnej wodzie, kryjącej drobną infrastrukturę i pozostawione wyposażenie, w terenie zabudowanym, nieoświetlonym (nocą)
oraz na rozmokniętym gruncie. Wykorzystywane w ratownictwie wodnym łodzie i pojazdy kołowe posiadają ograniczone
możliwości operacyjne. Uzupełnienie środków ratowniczych może stanowić lekki gąsienicowy pojazd amfibijny GAMMA, który
na drodze i w płytkiej wodzie rozwija prędkość do 60 km/h, a w wodzie głębokiej napędzany silnikiem zaburtowym posiada
charakterystykę małej łodzi motorowej. Amfibie GAMMA mogą realizować specjalistyczne działania operacyjne w warunkach
wody płytkiej, jak i głębokiej oraz na zalanym terenie, a także ewakuację ratowniczą ludności i wyniesionych posterunków,
dowóz zaopatrzenia do osób pozostających na rozlewisku oraz dowóz zasobów podczas pracy na zagrożonych odcinkach
wałów powodziowych, zabezpieczanie logistyczne służb w trakcie realizowanych przez nie działań. Pojazd GAMMA może
być opcjonalnie wyposażony w szereg dodatkowych akcesoriów w celu podniesienia jego zdolności taktyczno-operacyjnych.
Metody: Analiza publikacji i dokumentów oraz zasobów sprzętu, badanie opinii z wykorzystaniem techniki wywiadu
przeprowadzonego w sposób jawny i otwarty, badanie możliwości trakcyjnych i testowanie sprzętu.
Wnioski:
1. PSP nie posiada na wyposażeniu lekkiego pojazdu amfibijnego umożliwiającego przemieszczanie się kilku osób w trudnych
warunkach, po mokradłach i obszarze zalanym.
2. Gąsienicowy pojazd amfibijny GAMMA posiada prostą konstrukcję i i przez to nie wymaga profesjonalnego serwisowania.
3. Przemieszczenie się z lądu na obszar wodny nie stanowi probemu dla amfibii GAMMA, a zastosowany w nim napęd
gąsienicowy umożliwia lokomocję po mokradłach.
4. Pojazd amfibijny GAMMA może być stosowany w ratownictwie wodnym i podczas działań humanitarnych w trudnych
warunkach terenowych.
5. PSP powinna przeprowadzić badania i testy pojazdu amfibijnego GAMMA podczas ćwiczeń i manewrów w warunkach
trudnych, w tym symulacji powodzi.

Czasopismo: Bezpieczeństwo i Technika Pożarnicza
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Nowe wymagania dla uniwersalnych ubrań specjalnych przeznaczonych dla straży pożarnych wynikające z nowej normy PN-EN 469:2006 Odzież ochronna dla strażaków - wymagania dotyczące odzieży ochronnej przeznaczonej do akcji przeciwpożarowej

W maju 2006 r. Polski Komitet Normalizacyjny wprowadził do stosowania nowa normę PN-EN 469:2006 Odzież ochronna dla strażaków – Wymagania dotyczące odzieży ochronnej przeznaczonej do akcji przeciwpożarowej, która zastąpiła normę PN-EN 469:1998 Odzież ochronna dla strażaków – Wymagania i metody badania odzieży ochronnej do akcji przeciwpożarowe. Ponieważ norma PN-EN 469:2006 nie jest dotychczas dostępna w polskiej wersji językowej, zadaniem autora było przybliżyć jej zawartość a zwłaszcza różnice w wymaganiach w stosunku do poprzedniej edycji.

Czasopismo: Bezpieczeństwo i Technika Pożarnicza
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Wymagania, metody badań i kryteria oceny właściwości sygnalizatorów optycznych (VAD). Metoda pomiaru rozsyłu światła

Wprowadzenie: Badania sygnalizatorów optycznych są prowadzone w oparciu o wytyczne normy europejskiej EN 54-23:2010 [1]. Dokument ten ułatwia, projektantom pożarowych systemów alarmowania, dobór właściwego sygnalizatora optycznego do konkretnego pomieszczenia. Wzięto w nim pod uwagę potrzeby osób niepełnosprawnych oraz uwzględniono aspekty medyczne, które mogą się pojawić przy użytkowaniu sygnalizatorów optycznych. Artykuł przedstawia budowę i sposób działania stanowiska do pomiaru źródła światła błyskowego oraz do pomiaru synchronizacji. Cel: Celem artykułu jest przedstawienie wybranych metod badań sygnalizatorów optycznych. Autorzy przyjęli za cel pracy zapoznanie czytelnika z różnymi aspektami wprowadzenia do badań normy europejskiej EN 54-23:2010 (Fire detection and fire alarm systems. Part 23: Fire alarm devices – Visual alarm devices). Artykuł ma na celu zapoznanie zainteresowanych osób z istniejącym stanowiskiem badawczym w laboratorium Sygnalizacji Alarmu Pożaru i Automatyki w CNBOP-PIB. Praca ta przedstawia wyniki badań przeprowadzonych w laboratorium, ich ocenę oraz wnioski.
Metody i wyniki: W artykule opisano trzy podstawowe kategorie, do których należy zaklasyfikować dany sygnalizator optyczny. Podział uwzględnia sposoby montażu urządzenia na obiekcie. Umożliwia określenie wielkości i kształtu obszaru objętego sygnalizacją świetlną. Zawiera wskazówki dotyczące doboru odległości pomiędzy urządzeniami. Badania laboratoryjne polegają na wykonaniu serii pomiarów efektywnej intensywności światła. Pomiary są wykonywane w dwóch prostopadłych płaszczyznach i w tej samej odległości. Umożliwia to bardzo dokładne wyznaczanie kształtu i wymiarów obszaru, który jest obsługiwany przez pojedynczy sygnalizator optyczny. Ponadto w artykule przedstawiono metodę pomiaru synchronizacji dwóch sygnalizatorów. Zmierzono różnice czasu między dwoma rozbłyskami. Pomiary były wykonywane przez 30 minut od załączenia obydwu próbek.
Wnioski oraz podsumowanie: Przeprowadzone w laboratorium pomiary światła emitowanego przez sygnalizator umożliwiają określenie kategorii i obszaru zastosowania sygnalizatora optycznego. Dzięki wykonanym badaniom lepiej można dobrać sygnalizator optyczny do konkretnego zastosowania oraz uniknąć niekorzystnych sytuacji, np. dla osób z symptomami padaczki. Zbudowane stanowiska usprawniają prace badawcze w laboratorium i dostarczają wielu cennych informacji konstruktorom sygnalizatorów optycznych.

Czasopismo: Bezpieczeństwo i Technika Pożarnicza
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Dzianiny trudno palne na wyroby bieliźniane przeznaczone dla użytkowników w zagrożeniu pożarowym

W niniejszej publikacji przedstawiono wyniki badań obejmujące wybrane asortymenty wyrobów bieliźnianych, jako produkty konfekcjonowane z dzianin, których priorytetową cechą są właściwości trudno palne. Badania projektowania strukturalno-technologicznego dzianin prowadzono w sposób kompleksowy w odniesieniu od przeznaczenia wyrobów i określenia ich funkcji. Z uwagi na to, że przedmiotem prac było dostosowanie bielizny, jako warstwy pododzieżowej, niezbędnej do uzupełnienia ubioru do warunków użytkowania w środowisku zagrożonym pożarem i wysokimi temperaturami, funkcje wyrobów usytuowano w następującej kolejności: ochronne, biofizyczne, ergonomiczne i estetyczne. Wynikiem tych działań jest opracowana technologia wytwarzania dzianin oraz dokumentacja technicznotechnologiczna konstrukcji i konfekcjonowania wyrobów bieliźnianych z tych dzianin, przeznaczonych na warstwę pododzieżową ubioru zabezpieczającego użytkownika w zagrożeniu pożarowym. Wyroby bieliźniane mogą być konfekcjonowane z dzianiny wykonanych z układów przędz: Nomex T 450 + wiskoza FR lub metaaramid + wiskoza FR przy zastosowaniu splotu interlokowego i o parametrach strukturalnych, których wynikiem są masy powierzchniowe dzianin w zakresie 215 - 245 g/m2.

Czasopismo: Bezpieczeństwo i Technika Pożarnicza
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Antystatyzacja tworzyw sztucznych w celu uniknięcia zagrożenia wybuchem

Cel: Tworzywa sztuczne zakwalifikowane do izolatorów elektrycznych nie spełniają kryteriów polskich i międzynarodowych norm
[1], [2], [3], [4] oraz polskiej legislacji [5] odnośnie właściwości antyelektrostatycznych, wobec czego nie mogą być dopuszczone do
użytkowania w strefach zagrożonych wybuchem. W celu spełnienia wymagań wyżej wymienionych norm i przepisów, uzyskania wyrobu
antystatycznego oraz obniżenia ryzyka wyładowania elektrostatycznego mogącego być inicjatorem wybuchu tworzywa sztuczne
poddaje się antystatyzacji, czyli poprawianiu właściwości antyelektrostatycznych (głównie zmniejszeniu rezystancji i rezystywności).
Projekt i metoda: Przedstawiono wyniki prowadzonych badań właściwości elektrostatycznych wyrobów. Z analizy parametrów elektrycznych,
statycznych (rezystancja powierzchniowa, skrośna oraz między punktami) i dynamicznych (czas zaniku ładunku, zdolność
do elektryzacji, natężenie pola elektrycznego), analizy stabilności w czasie parametrów elektrycznych, wpływu na środowisko wyrobów
antystatyzowanych uzyskano autorską charakterystykę procesu antystatyzacji, którą przedstawiono w publikacji. Wybrano wyroby reprezentujące
różne metody i sposoby realizacji tego procesu. Pomimo że technologia antystatyzacji jest znana, to nie jest ona gruntownie
rozpoznana i opisana między innymi w zakresie trwałości w czasie.
Antystatyzacja jest procesem polegającym na zwiększeniu szybkości rozpraszania (odprowadzania) ładunków. Na szybkość rozładowania
decydujący wpływ ma pojemność elektryczna wyrobu i jego rezystancja. Antystatyzacja polega na modyfikacji dwóch parametrów
wyrobów: zmianie pojemności elektrycznej oraz zmianie rezystancji elektrycznej wyrobów.
Wyniki: W ramach pracy badawczej, realizowanej w Głównym Instytucie Górnictwa od 2012 roku, przeprowadzono szereg kompleksowych
badań, które zaowocowały zaproponowaniem podziału technik antystatyzacji z uwagi na jej różnorodny charakter i typy. Na
podstawie szeregu badań dużej liczby różnorodnych wyrobów i materiałów zaproponowano podział technik antystatyzacji, który jest
rozszerzeniem i uzupełnieniem dotychczas istniejących w specjalistycznej literaturze klasyfikacji.
Wnioski: Wyniki pracy mogą być wykorzystane przy projektowaniu procesów przetwórstwa tworzyw sztucznych celem opracowania
technologii produkcji wyrobów antystatycznych, których właściwości antystatyczne są trwałe w czasie oraz celem analizy ryzyka związanego
z elektryzacją wyrobu.

Czasopismo: Bezpieczeństwo i Technika Pożarnicza
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Reforma Państwowej Straży Pożarnej

W artykule omówiono prace zmierzające do zreformowania struktur Państwowej Straży Pożarnej poprzez zmianę organizacji jednostek ratowniczo-gaśniczych, komend powiatowych i wojewódzkich oraz jednostek centralnych Państwowej Straży Pożarnej. Przedstawiono główne cele dokonanych zmian, w tym w proporcjach zatrudnienia strażaków w korpusach oraz w zatrudnieniu pracowników cywilnych, a także realizację ważnego zadania jakim jest wsparcie podziału bojowego pracownikami zatrudnionymi do tej pory w systemie ośmiogodzinnym.

Czasopismo: Bezpieczeństwo i Technika Pożarnicza
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Dwa typy zarządzania reputacją. Cz. 2

Czy w każdym przypadku sprawdza się twierdzenie Benjamina Franklina, że "potrzeba wielu dobrych uczynków, aby stworzyć dobrą reputację, ale wystarczy jeden zły, żeby ją stracić"? Zdecydowana większość zapytanych odpowie "tak", bo na pierwszy rzut oka wydaje się, iż jest to wręcz aksjomat, prawda oczywista. Jednak nie biorą oni pod uwagę faktu, że socjologia to nie jest przecież nauka ścisła i należy uwzględniać w swoich rozważaniach bardzo istotny czynnik, czyli kontekstowość: w różnych sytuacjach będziemy mieli do czynienia z różnym typem zachowań. Ilu zdeklarowanych zwolenników stwierdzenia B. Franklina pozostanie przy swoim zdaniu po przeczytaniu artykułu Petera M. Sandmana o zarządzaniu reputacją? Z pewnością wzrośnie znacząco liczba sceptyków. I nie będzie to tylko zasługą sugestywnego stylu argumentacji tego wybitnego specjalisty od komunikacji ryzykalnej. Swoje wywody poparł P. M. Sandman gruntowną wiedzą teoretyka, ale też i doświadczeniem praktyka, który doradzał wielu światowym korporacjom; na konkretnych przykładach udowadnia, że wynalazca piorunochronu nie jest twórcą prawdy uniwersalnej i nie w każdym przypadku reputację traci się od jednego złego uczynku. Pisanie o zaletach tego bardzo mądrego, a jednocześnie bardzo ciekawego artykułu łatwiej rozpocząć niż zakończyć, a że jest on dość długi, dlatego na zachętę tylko jedna (z wielu bardzo cennych) konstatacja P.M. Sandmana: jeżeli masz dobrą reputację, zostaniesz w sytuacji kryzysowej obdarzony domniemaniem niewinności, jeśli masz złą reputację, czeka cię domniemanie winy. Jak zbudować własny kapitał reputacyjny i umiejętnie nim zarządzać, od Petera M. Sandmana powinni się uczyć nie tylko menedżerowie, urzędnicy państwowi czy politycy. Jest to lektura dla wszystkich, bo przecież dobra reputacja - świadcząca o zaletach umysłu i serca - w oczywisty sposób pomoże każdemu z nas, zarówno w pracy, jak i, na przykład, w wychowywaniu własnych dzieci - co także P. M. Sandman udowadnia.

Czasopismo: Bezpieczeństwo i Technika Pożarnicza
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Jakość pian gaśniczych wytwarzanych z wód powierzchniowych silnie zanieczyszczonych. Część I – Zanieczyszczenia wód powierzchniowych

W artykule przedstawiono źródła i rodzaje zanieczyszczeń wód powierzchniowych oraz klasyfikację czystości wód.

Czasopismo: Bezpieczeństwo i Technika Pożarnicza
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Ocena stopnia bezpieczeństwa w aspekcie statystyki zdarzeń za lata 2007-2012 : miejscowe zagrożenia

Pożary, miejscowe zagrożenia i alarmy fałszywe to podstawowa klasyfikacja zdarzeń rejestrowanych przez dyżurnych Stanowisk Kierowania Komendantów Powiatowych (Miejskich) Państwowej Straży Pożarnej (PSP). Autorzy przeprowadzają analizę rozkładu wybranych cech miejscowych zagrożeń zarejestrowanych w Informacjach ze zdarzeń PSP za lata 2007-2012. Analizie i ocenie poddawane są w szczególności: ogólna liczba zdarzeń, ranni i ofiary śmiertelne. Dane analizowane są na poziomie kraju w rozbiciu na klasy obiektów: użyteczności publicznej, mieszkalne, produkcyjne, magazynowe, środki transportu, lasy, uprawy i rolnictwo oraz pozostałe. Na podstawie wyników badań statystycznych opracowano roczne wskaźniki rannych i ofiar śmiertelnych oraz sześcioletnie wskaźniki częstości występowania zdarzeń, rannych i ofiar śmiertelnych, w rozbiciu na powyższe kategorie. Dla klas obiektów charakteryzujących się największymi wartościami współczynników przeprowadzono analizę i ocenę rozkładu wartości współczynników w funkcji poszczególnych lat, jak również opisano trendy rozwojowe. W artykule przeprowadzono ogólną ocenę poziomu bezpieczeństwa, polegającą na wskazaniu obszarów, w których koncentracja wartości wskaźników jest największa. Wyniki badań wskazują, że miejscowe zagrożenia pojawiają się najczęściej w klasie innych obiektów (39%), obiektów mieszkalnych (31%) i środkach transportu (20%). Notuje się dla nich wskaźniki śmiertelności odpowiednio na poziomie 25%, 22%, 49% oraz wskaźniki rannych 4%, 8%, 86%. Zauważono, że dla obiektów mieszkalnych notuje się stały wzrost wartości współczynników rannych i ofiar śmiertelnych, podczas gdy w transporcie tendencja jest odwrotna. W opracowaniu scharakteryzowano dokładniej podkategorię zdarzeń generujących największą liczbę interwencji, jak również opisano dominujące rodzaje interwencji PSP.

Czasopismo: Bezpieczeństwo i Technika Pożarnicza
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Aprobaty techniczne w krajowym systemie wprowadzania do obrotu wyrobów budowlanych z zakresu ochrony przeciwpożarowej

W artykule przedstawiono podstawy prawne udzielania przez CNBOP aprobat technicznych, zasady przebiegu procesów aprobacyjnych oraz wskazano kiedy producent wyrobu budowlanego powinien o wydanie aprobaty wystąpić. W treści artykułu podano także wykaz wyrobów objętych działalnością aprobacyjna CNBOP.

Czasopismo: Bezpieczeństwo i Technika Pożarnicza
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Przegląd możliwości wykorzystania wybranego sprzętu ratowniczo-gaśniczego w działaniach jednostek ochrony przeciwpożarowej w kontekście wymagań systemu dopuszczeń

Cel: Celem głównym niniejszego artykułu jest opisanie budowy, zasady działania i możliwości wykorzystania najczęściej stosowanego sprzętu ratowniczo-gaśniczego oraz wskazanie praktycznych przykładów jego zastosowania w poszczególnych typach zdarzeń przez jednostki ochrony przeciwpożarowej RP.
Wprowadzenie: Właściwy dobór sprzętu przez poszczególne jednostki gwarantuje skuteczne i szybkie prowadzenie działań, co przekłada się na poprawę bezpieczeństwa osób ratowanych, jak również minimalizację strat wynikających z poszczególnych zdarzeń. Przy dokonywaniu zakupu ww. sprzętu, z punktu widzenia ergonomii, bezpieczeństwa i funkcjonalności – ważne jest, aby wybierać urządzenia, które posiadają świadectwo dopuszczenia CNBOP-PIB wydane na podstawie rozporządzenia z dnia 27 kwietnia 2010 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie wykazu wyrobów służących zapewnieniu bezpieczeństwa publicznego lub ochronie zdrowia, życia lub mienia, a także zasad wydawania dopuszczenia tych wyrobów do użytkowania (Dz.U. nr 85, poz. 553). Artykuł przedstawia budowę, zasady działania oraz możliwości praktycznego wykorzystania sprzętu, będącego wyposażeniem jednostek ochrony przeciwpożarowej w kontekście wymagań w procesie dopuszczenia omawianego sprzętu. Przedstawiono i sklasyfikowano wyroby takie jak: motopompy przenośne i przewoźne, turbopompy, motopompy do wody czystej i zanieczyszczonej, motopompy pływające i działka wodno-pianowe. Wskazano także wyroby z zakresu sprzętu ratownictwa technicznego: hydrauliczne narzędzia ratownicze oraz poduszki wysoko- i niskociśnieniowe. Zwrócono również uwagę na podstawowe czynności z zakresu obsługi i konserwacji omawianego sprzętu. 
Metodologia: W artykule przeanalizowano literaturę przedmiotu. Treść opracowano w oparciu o standardy, publikacje i materiały szkoleniowe CNBOP-PIB z zakresu ratownictwa i sprzętu przeznaczonego dla straży pożarnej. Literaturę wzbogacono również o inne opracowania zwarte oraz rozporządzenie dotyczące systemu dopuszczeń w Polsce.
Wnioski: W artykule skupiono się na wybranym sprzęcie stosowanym przez jednostki ochrony przeciwpożarowej. Przedstawiono jego budowę oraz główne obszary zastosowania. Zwrócono uwagę na konieczność przestrzegania zaleceń producenta w zakresie konserwacji i eksploatacji. Wskazano również na znaczenie systemu dopuszczeń w kontekście zapewnienia bezpieczeństwa ratowników oraz osób ratowanych, jak również w kwestii gwarancji jakości oraz kompatybilności wyposażenia jednostek ochrony przeciwpożarowej.

Czasopismo: Bezpieczeństwo i Technika Pożarnicza
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Zagrożenia dla ludzi związane z działaniem stałych urządzeń gaśniczych (SUG)

W artykule przedstawiono skrótowo technologie gaśnicze wykorzystywane powszechnie w stałych urządzeniach gaśniczych. Omówiono wpływ prezentowanych technologii gaśniczych na zachowanie się ludzi i oddziaływanie na organizm człowieka. Podano sposoby minimalizowania zagrożeń płynących z technologii gaśniczych wykorzystywanych w stałych urządzeniach gaśniczych.

Czasopismo: Bezpieczeństwo i Technika Pożarnicza
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Wybrane modele obliczeniowe czasów ewakuacji

W artykule tym dokonano analizy i krótkiej charakterystyki metodyk obliczeniowych dotyczących szacowania czasu ewakuacji ludzi z budynków i obiektów budowlanych. Dostępne w literaturze modele obliczeniowe podzielić można na trzy zasadnicze grupy, tj. modele szacowania pojedynczych parametrów ewakuacji, modele ruchu oraz tzw. modele behawioralne, czyli oparte o zachowania ludzi podczas ewakuacji. Modele szacowania pojedynczych parametrów ewakuacji zazwyczaj wykorzystywane są do prostych szacunków ruchu. Mogą stanowić proste obliczenia wykonywane ręcznie np. czasu przepływu w oparciu o szerokości wyjścia lub czasu przemieszczania się w oparciu o długość drogi ewakuacyjnej. Modele ruchu oparte są o zasady mechaniki płynów, traktując ewakuujące się osoby jako płyn. Modele tego typu mają tendencję do optymalizacji zachowania użytkowników, wszystkie osoby poruszają się z tą samą prędkością, z doskonałą znajomością geometrii budynku i dróg ewakuacyjnych. Modele behawioralne opierają się natomiast na różnych zmiennych odnoszących się do ruchu oraz zachowania się ludzi podczas pożaru i procesu ewakuacji.

Czasopismo: Bezpieczeństwo i Technika Pożarnicza
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Komputery i odkrycie naukowe

Zwolennicy tradycyjnej filozofii nauki opowiadali się za wprowadzeniem rozróżnienia na kontekst odkrycia i kontekst uzasadniania, czyniąc ten ostatni jedynym właściwym przedmiotem filozoficznej refleksji. Wielu badaczy nie zgadzało się z tym rozstrzygnięciem. Niektórzy z nich podjęli wysiłki opracowania normatywnej teorii odkrycia naukowego. Dzięki zastosowaniu zaawansowanych maszyn liczących starano się stworzyć program komputerowy generujący odkrycia naukowe. Doprowadziło to do powstania odrębnej dziedziny nauki – teorii odkryć maszynowych – czerpiącej z dorobku psychologii rozwiązywania problemów i badań nad sztuczną inteligencją. Celem pracy jest dowiedzenie, że żadna z prób oparcia odkrycia naukowego o procedury stosowane przez komputery jest nierealizowalna z przyczyn logicznych. W poniższej pracy przedstawiono historyczny proces, który doprowadził do wyodrębnienia się kontekstów odkrycia i uzasadnienia oraz wskazano badaczy i nurty, które sprzeciwiły się podziałowi na kontekst odkrycia i kontekst uzasadnienia. Następnie nakreślona została teoria odkryć maszynowych, której autorzy podjęli się próby skonstruowania programu komputerowego generującego odkrycia naukowe. Artykuł wieńczy przybliżenie racji logicznych, które czyniły ich starania niemożliwymi do zrealizowania. W toku badań wykazano, że istnieją przekonujące racje logiczne, by uznać, że algorytmizacja odkrycia naukowego nie jest programem badawczym, którego cele mogły być osiągnięte. Przybliżono szereg racji odwołujących się do natury poznania komputerowego, które czynią nadzieje badaczy na sukces programu płonnymi. Poznanie komputerowe ma charakter dedukcyjny, jest treściowo puste, ponieważ nie może dostarczyć żadnej nowej wiedzy. Chociaż wykorzystanie komputerów w pracy badawczej wydaje się decyzją słuszną, albowiem poprzez możliwości analizy ogromnej liczby danych otwierają przed naukowcami zupełnie nowe możliwości, maszyny liczące nie zastąpią naukowców całkowicie. Niezależnie od postępu technologicznego natura poznania komputerowego sprawia, że odkrycie naukowe będzie wymagało ludzkiej interwencji, a wszelkie próby redukcji odkrycia do czynności właściwych komputerom są skazane na niepowodzenie.

Czasopismo: Bezpieczeństwo i Technika Pożarnicza
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport