rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Badania adsorpcji kwasów humusowych z roztworów wodnych na pylistym węglu aktywnym

Przeprowadzono badania nad wyznaczeniem izoterm adsorpcji kwasów humusowych, ekstrahowanych z węgla brunatnego i torfu, z modelowych roztworów wodnych na węglach pylistych CWZ-22, CWZ-30 I CWH-22 (Gryfskand, Hajnówka). Wyznaczone zależności pomiędzy zawartością kwasów humusowych, barwą i utlenialnością wody oraz absorbancją w nadfiolecie mają istotne znaczenie praktyczne. Pozwalają na wykorzystanie szybkiego oznaczenia, jakim jest absorbancja w nadfiolecie ( =254 nm), do oceny wartości pozostałych wskaźników jakości wody. Otrzymane w testach naczyniowych izotermy adsorpcji stanowiły podstawę do wyboru dawki pylistego węgla aktywnego i warunków prowadzenia procesu sorpcji. Wykazano, że rodzaj występujących w badanych wodach modelowych kwasów humusowych, wynikający z ich pochodzenia (ekstrakt z węgla brunatny lub torfu), miał wpływ na wymaganą dawkę pylistego węgla aktywnego wyznaczoną na podstawie izotermy adsorpcji. Dawki pylistego węgla aktywnego wyznaczone w testach naczyniowych były nieznacznie większe w przypadku wody zawierającej ekstrakt z torfu. Badania nad doborem dawki węgla aktywnego wykazały, że ilość węgla aktywnego potrzebna do uzyskania stężenia równowagowego kwasów humusowych w wodzie oczyszczonej była wprost proporcjonalna do ich stężenia w wodzie surowej.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Metoda szacowania ryzyka zagrożenia systemu zaopatrzenia w wodę

Ryzyko jest miarą bezpieczeństwa systemu zaopatrzenia w wodę. Według definicji ryzyko jest pojęciem obejmującym możliwość niekorzystnego wyniku, bądź niepewność co do zdarzenia niekorzystnego. Wyróżnia się następujące poziomy ryzyka: tolerowany, kontrolowany, nieakceptowany. Miary ryzyka przydatne w analizie systemu zaopatrzenia w wodę są następujące: prawdopodobieństwo zajścia zdarzenia niepożądanego, bezwzględna wartość strat wyrażona w kosztach finansowych, wartość oczekiwana strat. W pracy przedstawiono metodę jakościową oszacowania ryzyka dla systemu zaopatrzenia w wodę. Zidentyfikowano zagrożenia systemu i określono scenariusze sytuacji awaryjnych (zdarzeń niepożądanych). Dla każdej sytuacji awaryjnej zaproponowano określenie częstości wystąpienia w skali 6-stopniowej z wagami od 1 do 6. Następnie podano wagi konsekwencji zdarzeń niepożądanych dla 6 kategorii. Ogólne ryzyko (r) danej sytuacji awaryjnej obliczone jest przez przemnożenie wagi prawdopodobieństwa i wagi konsekwencji. Wprowadzono podział: dla rŁ6 ryzyko tolerowane, dla 8ŁrŁ 12 ryzyko kontrolowane i dla rł15 ryzyko nieakceptowane. Przedstawiono syntetyczne zestawienia tabelaryczne pozwalające na oszacowanie ryzyka. W ten sposób otrzymano możliwość utworzenia listy rankingowej ryzyka dla poszczególnych sytuacji awaryjnych mogących wystąpić w systemie zaopatrzenia w wodę.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Badania nad szybkością zaniku chloru i dwutlenku chloru w wodzie w sieci wodociągowej

Praca zawiera oryginalne wyniki badań nad szybkością zaniku chloru i dwutlenku chloru w wodzie, wykonanych na próbkach wody pobranych z 14 systemów wodociągowych eksploatowanych na Dolnym Śląsku. Badania wykazały, że w przypadku wody, która ma duże natychmiastowe zapotrzebowanie na chlor, następuje szybszy zanik dwutlenku chloru. Zatem należy zweryfikować tezę, że dwutlenek chloru w systemach wodociągowych ulega wolniejszemu zanikowi, w porównaniu do chloru. Ponadto stwierdzono, że wartość stałej szybkości zaniku dezynfektanta ulega zmianie w czasie transportu wody wodociągowej. Badania przeprowadzone na rurociągu tranzytowym eksploatowanym we Wrocławiu wykazały różnice w kinetyce zaniku chloru i dwutlenku chloru w czasie przepływu wody w sieci wodociągowej. Uzyskane wyniki wskazują na potrzebę prowadzenia indywidualnych badań nad szybkością zaniku dezynfektanta w wodzie w celu prognozowania jego stężenia w całym systemie wodociągowym. Przeprowadzenie takich badań jest niezbędne przy zamianie dezynfektanta, a także przy ustalaniu punktów dodatkowej dezynfekcji wody w rozległych systemach wodociągowych.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Ocena efektywności biologicznego oczyszczania ścieków na przykładzie oczyszczalni w Tczewie

Na podstawie badań przeprowadzonych na oczyszczalni ścieków miejskich w Tczewie określono wpływ temperatury na skuteczność biologicznego oczyszczania ścieków w okresach letnim i zimowym. W oparciu o wyniki badań dokonano oceny wpływu parametrów technologicznych (wiek osadu, stężenie osadu czynnego, obciążenie osadu ładunkiem zanieczyszczeń, stosunek BZT5/N) na skuteczność oczyszczania ścieków oraz zaproponowano optymalne warunki prowadzenia procesu oczyszczania ścieków. Wykazano istotny wpływ temperatury na przebieg procesu nitryfikacji oraz brak tego wpływu na przebieg procesów denitryfikacji i defosfatacji biologicznej. Wykazano, że poprzez pomiar stężenia azotanów i fosforanów w warstwie przydennej osadników wtórnych można sterować stopniem recyrkulacji zewnętrznej osadu. Stwierdzono także, że prowadzenie procesu oczyszczania ścieków przy stężeniu osadu czynnego poniżej 3 g/dm3 prowadzi do rozdrobnienia kłaczków osadu czynnego i pogorszenia jego właściwości sedymentacyjnych.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Badania przebiegu wymywania wielopierścieniowych węglowodorów aromatycznych z osadów ściekowych

Przedstawiono wyniki badań laboratoryjnych wymywania wielopierścieniowych węglowodorów aromatycznych (WWA) z biochemicznie ustabilizowanych i odwodnionych osadów ściekowych. Badania przeprowadzono w warunkach nieprzepływowych (metodą wyciągu wodnego) oraz przepływowych (metodą kolumnową). Do ekstrakcji WWA z osadów zastosowano ultradźwięki. Ekstrakcję prowadzono z dodatkiem cykloheksanu i dichlorometanu. Do ekstrakcji WWA z cieczy wykorzystano metanol, cykloheksan i dichlorometan. Oznaczenia WWA prowadzono przy użyciu chromatografu gazowego sprzężonego ze spektrometrem masowym (GC-MS). Analizowano 16 WWA, zgodnie z listą Agencji Ochrony Środowiska Stanów Zjednoczonych (US EPA). Sumaryczne stężenie WWA w wyciągu wodnym wynosiło średnio 7795,6 mg/m3. Stwierdzono, że stężenia analizowanych związków, z wyjątkiem b(g,h,i)p, były niższe niż ich rozpuszczalność. Podczas wymywania w warunkach przepływowych stężenia WWA w odcieku z kolumny zawierającej osad były zróżnicowane; sumaryczne stężenie WWA zmieniało się w zakresie 282,6÷9 433,3 mg/m3. Najwyższe stężenia WWA odnotowano po pięciu tygodniach procesu wymywania. Ilość wyługowanych WWA podczas symulowanego 6-miesięcznego okresu badawczego wynosiła 1,18% zawartości początkowej WWA w osadach.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Wpływ przeciążenia biologicznej oczyszczalni ścieków w okresach mokrej pogody na jej sprawność

W pracy omówiono wpływ przeciążenia biologicznej części miejskiej oczyszczalni ścieków, spowodowany dopływem wód opadowych, przy uwzględnieniu zjawiska tzw. pierwszej fali zanieczyszczeń. Scharakteryzowano niebezpieczeństwa dla przebiegu i efektywności procesu biologicznego oczyszczania ścieków, wynikające z przyjęcia znacznych ilości zarówno silnie zanieczyszczonych, jak i rozcieńczonych ścieków ogólnospławnych podczas okresów deszczowych lub roztopów. Wykazano, że osadnik wtórny jest szczególnie wrażliwym obiektem oczyszczalni ścieków na przeciążenia hydrauliczne, mającym decydujący wpływ na jakość ścieków oczyszczonych. Uzyskane wyniki badań potwierdziły występowanie zjawiska pierwszej fali zanieczyszczeń podczas mokrej pogody, które zostało omówione na przykładzie Grupowej Oczyszczalni Ścieków Łódzkiej Aglomeracji Miejskiej. Wykazano także celowość rozwoju badań w zakresie ujmowania i oczyszczania ścieków opadowych, a także modernizacji systemów kanalizacyjnych w celu właściwego zagospodarowania tych ścieków.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Badania efektywności pracy oczyszczalni gruntowo-roślinnych i wodno-roślinnych typu "Lemna"

Omówiono wyniki badań efektywności pracy czterech hydrobotanicznych oczyszczalni ścieków. Badania przeprowadzono w latach 1996-1998 na pracujących od 1995 r. dwóch oczyszczalniach gruntowo-trzcinowych (Morawa i Szklarka) oraz dwóch oczyszczalniach wodno-roślinnych typu "Lemna" (Kochcice i Pawonków). Stwierdzono, że efektywność oczyszczania ścieków w badanych oczyszczalni była bardzo zróżnicowana, co było spowodowane odmiennymi warunkami ich pracy. Oczyszczalnia gruntowo-trzcinowa w Morawie nie dawała dobrych efektów oczyszczania ścieków z uwagi na błędna lokalizację, gdyż została ona umieszczona w terenie zacienionym, co skutkowało słabym systemem korzeniowym. Wymagany stopień oczyszczania ścieków uzyskano dopiero w stawie doczyszczającym. Wyniki oczyszczania ścieków w dwóch oczyszczalniach typu "Lemna" były również zróżnicowane. Usuwanie zanieczyszczeń na oczyszczalni w Kochcicach było znacznie niższe niż w Pawonkowie. Szczególnie niskie było usuwanie związków azotu i fosforu. Oczyszczalnia w Kochciacach pracowała jednak w warunkach dużego przeciążania ściekami w stosunku do obciążeń projektowanych. Kontrolne badania na oczyszczalniach typu "Lemna" wykonane w 2000 r. wykazały oznaki pogorszenia pracy oczyszczalni wraz z ich wiekiem. Wystąpiły objawy wtórnego zanieczyszczania odpływających ścieków, takie jak wzrost zawartości zawiesin ogólnych, azotu amonowego i natężenie uciążliwych zapachów, czego przyczyną było gromadzenie się słabo ustabilizowanych osadów organicznych na dnie stawów doczyszczających i ich fermentacja.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Próba oceny wpływu rur wodociągowych z tworzyw sztucznych na wybrane właściwości organoleptyczne wody

Migracja substancji organicznych ze ścianek przewodu polimerowego do wody wodociągowej może prowadzić do pogorszenia jej właściwości organoleptycznych, a zwłaszcza zapachu i smaku. Zaprezentowane badania miały na celu wyznaczenie wartości progowej liczby zapachu (TON) oraz progowej liczby smaku (TFN) w przypadku wody mającej kontakt z przewodami wodociągowymi wykonanymi z tworzyw sztucznych. Do badań wybrano rury wykonane z nieplastyfikowanego polichlorku winylu (PVC-U) (33,4 mm × 2,2 mm), polietylenu dużej gęstości (PE-HD) (32 mm × 2,4 mm) oraz polietylenu sieciowanego (PEX-b) (28,6 mm × 3,2 mm). Zastosowana procedura badawcza obejmowała przemywanie próbek przewodów wodą ultraczystą przez 1 h, przetrzymywanie próbek w wodzie ultraczystej przez 24 h w temperaturze 23°C, test na migrację zanieczyszczeń w czasie 72 h (wg EN 1420-1:1999), rozcieńczanie oraz ocenę wartości TON i TFN metodą pełną, parzystą, wyboru niewymuszonego (wg EN 1622:2006). W skład zespołu oceniającego smak i zapach wody wchodziło 5 osób, badania przeprowadzono w trzech powtórzeniach. Obliczona średnia wartość TON zawierała się w przedziale 3÷5, zaś TFN – 3÷6, przy czym największą wartość zaobserwowano w przypadku kontaktu wody z PE-HD, zaś najmniejszą – PVC-U. Wykazano, że spośród analizowanych materiałów polimerowych największy wpływ na właściwości organoleptyczne wody miał polietylen dużej gęstości, zaś najmniejszy – poli(chlorek winylu).

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Wpływ stabilizacji osadów wtórnych wodorotlenkiem wapnia na ich skład biologiczny

Przedstawiono wyniki badań nad stabilizacją alkaliczną wtórnych osadów ściekowych o różnym uwodnieniu. Przebieg procesu analizowano w aspekcie bakteriologicznym, mikologicznym i parazytologicznym. Osady traktowano różnymi dawkami wodorotlenku wapnia i w zależności od wartości uzyskanego pH oceniono zmiany liczebności bakterii psychrofilnych, mezofilnych, bakterii z grupy coli oraz Salmonella; jakościowo oceniono obecność grzybów psychrofilnych i mezofilnych oraz liczebność jaj Ascaris l. suum, Trichocephalus sp. i Toxacara sp., a także larw Musca domestica, Culex sp. i Anopheles sp. Wykazano, że na przebieg i efektywność procesu stabilizacji osadu miał wpływ: wzrost wartości pH do poziomu silnie zasadowego oraz czas trwania procesu stabilizacji. Po alkalizacji osady były znacznie lepiej odkażone niż poddane fermentacji lub stabilizacji tlenowej w takim samym czasie.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Zastosowanie czujników biologicznych (biosensorów) do oceny jakości wody.

Ocena jakości wody opiera się na analizie wybranych wskaźników fizycznych, chemicznych i bakteriologicznych. Do określenia ich wartości niezbędna jest specjalistyczna aparatura oraz wykwalifikowany personel. Czas trwania poszczególnych analiz jest zróżnicowany, przy czym wykonanie analizy bakteriologicznej wraz z potwierdzeniami trwa nawet kilka dób. Konieczność zapewnienia odpowiedniej jakości wody dostarczanej odbiorcom zmusza do poszukiwania nowych technik umożliwiających uzyskanie potrzebnych informacji w krótkim czasie. Jest to niezwykle ważne z uwagi na możliwość rozprzestrzeniania się drobnoustrojów chorobotwórczych drogą wodną oraz fakt, że droga ta może być wykorzystywana w atakach terrorystycznych. Rozwój nauki, a przede wszystkim biotechnologii, pozwolił na konstrukcję nowego typu czujników o wysokiej selektywności, pozwalających na wykrycie w wodzie obecności zanieczyszczeń chemicznych i biologicznych w krótkim czasie. Czujniki biologiczne - biosensory - łączą czułość i selektywność klasycznych metod analitycznych z szerokim wachlarzem rozwiązań konstrukcyjnych, dostosowanych do określonego zastosowania tych urządzeń. W pracy omówiono materiały biologiczne stosowane jako detektory w czujnikach biologicznych oraz rodzaje przetworników przekształcających zjawiska biologiczne na sygnały elektryczne. Szczególną uwagę poświęcono porównaniu czułości i selektywności czujników biologicznych w stosunku do klasycznych metod analitycznych. Wykazano, że zastosowanie czujników biologicznych jest bardzo obiecującym kierunkiem rozwoju badań zmian jakości wody, umożliwiającym wykrywanie obecności nie tylko substancji chemicznych, ale także mikroorganizmów chorobotwórczych (wirusów, bakterii i pierwotniaków) w wodzie. Dzięki ich zastosowaniu można przeprowadzić szybką ocenę zarówno pojedynczych wskaźników jakościowych używanych w analizie wody, jak i wskaźników zbiorczych (uogólnionych), takich jak zawartość substancji organicznych, toksyczność, mutagenność i rakotwórczość. Wykorzystanie czujników biologicznych w monitoringu dystrybucji wody przyczyni się do znacznego podniesienia jakości i bezpieczeństwa wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Badania zmian jakości mikrobiologicznej wody w sieci wodociągowej aglomeracji trójmiejskiej.

Badaniom mikrobiologicznym i chemicznym poddano wodę wodociągową dostarczaną do mieszkańców aglomeracji trójmiejskiej z dwóch systemów - ujmującego wodę powierzchniową (oczyszczaną w procesach koagulacji, ozonowania i sorpcji na węglu aktywnym) oraz ujmującego wody podziemne (oczyszczane w procesach napowietrzania i filtracji przez złoża katalityczne). Stwierdzono, że w badanych systemach wodociągowych zachodził wtórny wzrost bakterii heterotroficznych, przy czym był on większy w wodzie pochodzącej z ujęcia powierzchniowego dezynfekowanej chlorem lub mieszaniną chloru i dwutlenku chloru, niż w niedezynfekowanej wodzie z ujęć podziemnych. W początkowym odcinku sieci rozprowadzającej oczyszczoną wodę powierzchniową średnia liczba bakterii (niezależnie od środka dezynfekcyjnego) wzrosła o 1log, a na w sieci rozprowadzającej niedezynfekowaną wodę podziemną tylko o 0,5log. Do zasadniczych przyczyn wtórnego wzrostu bakterii w wodzie wodociągowej pochodzącej z ujęcia powierzchniowego należy zaliczyć szybki spadek stężenia chloru pozostałego i duże stężenie tlenu rozpuszczonego, a także prawdopodobnie większą zawartość przyswajalnego węgla organicznego niż wodzie podziemnej. Największy wzrost liczby bakterii, dochodzący do 2log, zanotowano w końcówce sieci rozprowadzającej oczyszczoną wodę powierzchniową w odległości 15,6 km podczas zmiany środka dezynfekcyjnego z chloru gazowego na dwutlenek chloru. W tym czasie stwierdzono znaczący (śr. ponad 3-krotny) wzrost zawartości OWO, prawdopodobnie uwalnianego z osadów na ściankach przewodów wodociągowych oraz spadek stężeń pozostałego chloru i dwutlenku chloru, odpowiednio do średnich wartości 0,03 gCl2/m3 i 0,027 gClO2/m3. Prowadzone obecnie prace badawcze przy użyciu metod bezpośredniego liczenia komórek bakterii z zastosowaniem mikroskopu epifluorescencyjnego, umożliwią określenie całkowitej liczby bakterii, w tym żywych, w wodzie wodociągowej, a także ocenę ich struktury morfologicznej.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Zastosowanie napowietrzania do poprawy skuteczności sedymentacji zawiesin powstających podczas oczyszczania wód podziemnych.

W pracy podjęto próbę wykorzystania procesu napowietrzania sprężonym powietrzem do poprawy skuteczności sedymentacji zawiesin powstających podczas oczyszczania wód podziemnych. Przeprowadzone doświadczenia wykazały, że napowietrzanie popłuczyn odprowadzanych z filtrów do odżelaziania i odmanganiania wody podziemnej przyspiesza wytrącanie związków żelaza i manganu oraz zwiększa szybkość i skuteczność klarowania wody w odstojnikach. W dużych i średnich zakładach oczyszczania wód podziemnych możliwe będzie zastosowanie napowietrzania do podczyszczania popłuczyn, a po usunięciu osadu można rozważyć zawrócenie sklarowanej wody nadosadowej przed układ oczyszczania. Stosując okresowe napowietrzanie popłuczyn przed sedymentacją możliwe jest znaczne skrócenie czasu ich przetrzymania w odstojnikach, a tym samym zmniejszenie wielkości tych urządzeń.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Rola dwutlenku manganu (MnO2) w powstawaniu N-nitrozodimetyloaminy (NDMA) w reakcji dimetyloaminy (DMA) z wybranymi utleniaczami w roztworach wodnych

N-nitrozodimetyloamina (NDMA), z uwagi na właściwości kancerogenne i mutagenne jest jednym z najbardziej niebezpiecznych ubocznych produktów utleniania domieszek wody. Za tworzenie się NDMA podczas oczyszczania wody wydaje się być odpowiedzialne głównie chloraminowanie wody, jednakże mechanizm powstawania tego związku nie został w pełni wyjaśniony. W pracy podjęto próbę wyjaśnienia mechanizmu powstawania NDMA w reakcji dimetyloaminy (DMA) z nadmanganianem potasu lub ozonem. Wykazano, że w przypadku zastosowania tych utleniaczy reakcja nitrozowania DMA jest katalizowana dwutlenkiem manganu tworzącym się jako produkt redukcji KMnO4 lub obecnością dodanego MnO2 w środowisku działania ozonu. Stwierdzono, że dwutlenek manganu w postaci zawiesin, powstający jako produkt reakcji DMA z nadmanganianem potasu, był niezbędny do tworzenia się NDMA w tej reakcji. NDMA tworzył się również w wyniku reakcji DMA z azotynami i azotanami w obecności MnO2, nawet przy pH=8,25, bardzo odległym od optymalnego pH reakcji bezpośredniego nitrozowania DMA (3,0÷3,5). Obecność dwutlenku manganu w postaci zawiesin podczas ozonowania wody zawierającej DMA wyraźnie zwiększyła jej konwersję do NDMA. Efekt ten wystąpił również w przypadku obecności azotynów w mieszanie reakcyjnej. Otrzymane wyniki wskazują na potencjalny wpływ zarówno MnO2 w postaci zawiesin, jak i MnO2 w katalitycznych złożach filtracyjnych na powstawanie NDMA w wodzie.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Wpływ aktywności biologicznej złóż węglowych na skuteczność usuwania związków organicznych z wody

Omówiono wyniki badań przeprowadzonych w skali technicznej w stacji oczyszczania wody w Gruszczynie, zaopatrującej w wodę Poznań i Swarzędz. Oczyszczana woda podziemna charakteryzowała się podwyższoną zawartością związków żelaza i manganu oraz substancji organicznych (OWO, barwa, utlenialność, absorbancja w nadfiolecie). Technologia oczyszczania wody obejmuje procesy napowietrzania otwartego, filtrację Io (złoża antracytowo-piaskowe), filtrację IIo (złoża granulowanego węgla aktywnego) oraz dezynfekcję. Badaniom poddano próbki węgla z różnych głębokości filtrów sorpcyjnych oraz wodę dopływającą i odpływającą z tych filtrów. W próbkach złoża węglowego oznaczono aktywność mikrobiologiczną metodą testu aktywności esteraz (EA) z dwuoctanem fluoresceiny (test FDA). W próbkach wody dopływającej i odpływającej z filtru sorpcyjnego oznaczono tlen rozpuszczony, wolny dwutlenek węgla, pH, zasadowość ogólną, OWO, utlenialność, absorbancję w nadfiolecie ( =254 nm) oraz ogólną liczbę bakterii w temperaturze 22 oC. Badania wykazały, że wszystkie pracujące w stacji oczyszczania wody złoża węgla aktywnego w filtrach sorpcyjnych były biologicznie aktywne. Stwierdzono, że aktywność mikrobiologiczna złóż węglowych była uzależniona od czasu pracy filtru po płukaniu złoża. Płukanie złóż filtrów sorpcyjnych powodowało przejściowe zmniejszenie aktywności biologicznej węgla aktywnego, która następnie zwiększała się wraz z upływem czasu trwania cyklu filtracyjnego Skuteczność usuwania substancji organicznych z wody w złożach filtrów węglowych nie przekraczała 40%, co prawdopodobnie miało związek z brakiem procesu utleniania (ozonowania) przed filtrami z węglem aktywnym.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Badania doświadczalne przebiegu płukania złoża fluidalnego filtru pospiesznego do oczyszczania wody

Złoża fluidalne (o gęstości mniejszej od gęstości wody) w filtrach pospiesznych coraz częściej znajdują zastosowanie w układach oczyszczania wody. Ważną częścią cyklu pracy takich filtrów jest płukanie złoża. Przy założeniu płukania samą wodą powinno ono przebiegać z intensywnością 60÷80 dm3/m2s. Dostarczenie tak dużej ilości wody płuczącej wymaga przewodów o dużej średnicy i odpowiednio wydajnych pomp, co znacznie ogranicza praktyczne zastosowanie tych filtrów. W pracy zaproponowano rozwiązanie tego problemu poprzez zastosowanie systemu płukania złoża fluidalnego wodą i powietrzem. Badania wykonane w warunkach laboratoryjnych i przemysłowych wykazały, że płukanie złóż fluidalnych wodą może być prowadzone z intensywnością 2÷5 dm3/m2s, natomiast powietrzem - 10÷12 dm3/m2s, przy czym czas płukania wynosi 800 1200 s. W artykule przedstawiono przykład zastosowania filtrów ze złożem fluidalnym o wydajności 12 tys. m3/d do oczyszczania wody do celów przemysłowych, które zastąpiły filtry ze złożem piaskowym. Wyniki kilkuletniej eksploatacji filtrów fluidalnych w tych warunkach wykazały, że spełniają one wymagania dotyczące skuteczności oczyszczania wody, a ponadto umożliwiły także znaczne oszczędności wody i energii.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka