rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Zastosowanie transformacji IR-MAD w detekcji zmian na zdjęciach satelitarnych

W drugiej połowie lat dziewięćdziesiątych została opublikowana metoda analizy MAD (Multivariate Alteration Detection) służąca do wykrywania różnic występujących w wielowymiarowych zbiorach danych. Opracowano ją specjalnie dla celów detekcji zmian na podstawie zdjęć wielospektralnych i hiperspektralnych zarejestrowanych w różnym czasie. W ramach programu SATChMo/Geoland2 w Centrum Badań Kosmicznych rozpoznano możliwości zastosowania transformacji IR-MAD do detekcji zmian podstawowych form pokrycia terenu na zdjęciach satelitarnych wysokiej rozdzielczości. Prezentowana praca została wykonana na podstawie pary zdjęć KOMPSAT-2 obrazującej tereny północnej Hiszpanii w roku 2008 i 2010. Zaproponowany algorytm postępowania analizuje wyniki transformacji IR-MAD oraz dodatkowo informacje o pokrywie roślinnej i teksturze. Transformacja IR-MAD wykonywana jest na podstawie czterech kanałów spektralnych B, G, R i IR o rozdzielczości 4m, zdjęcia z pierwszego i drugiego terminu. Informacje uszczegóławiające możliwość zmian pokrywy roślinnej są pozyskiwane na podstawie wskaźników NDVI, natomiast źródłem informacji o teksturze są przetworzone za pomocą filtrów Sigma kanały panchromatyczne o rozdzielczości 1 m. Przyjęto założenia rozpoznawania zmian w pokryciu terenu, które nie są wynikiem naturalnych cykli fenologicznych. Najpierw identyfikowane są miejsca występowania zmian, następnie istnieje możliwość uzyskania informacji o ich charakterze.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Przestrzenna diagnoza stanu środowiska przyrodniczego wybranych obszarów Województwa Śląskiego (na podstawie wielowymiarowej analizy numerycznej mapy sozologicznej w skali 1:50 000)

Opracowanie prezentuje przestrzenną diagnozę stanu środowiska przyrodni-czego wybranych obszarów województwa śląskiego opartą na analizie syntetycznych wskaźni-ków jakości środowiska. Wskaźniki opracowano adaptując statystyczną metodę wielowymiaro-wej analizy porównawczej. Materiałem źródłowym opracowania jest numeryczna mapa sozolo-giczna w skali 1: 50 000, zawierająca bogaty zasób informacji o stanie środowiska przyrodnicze-go i realizująca podstawowe funkcje GIS.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Wykorzystanie danych lotniczego skaningu laserowego w metodyce badawczej zespołów fortyfikacji nowszej w Polsce

Z uwagi na burzliwą historię, na obszarze Polski znajduje się niezwykle bogaty i unikatowy w swojej różnorodności zbiór obiektów architektury militarnej (zespołów fortyfikacji nowszej). Artykuł prezentuje wyniki analiz wykorzystania danych z lotniczego skaningu laserowego do identyfikacji i wizualizacji fortów w Polsce. W tym celu wykorzystano chmurę punktów dla standardu I i II z projektu ISOK (Informatyczny System Osłony Kraju). Przeprowadzono badania pod kątem jakości klasyfikacji geoprzestrzeniach danych w aspekcie późniejszych analiz topografii fortyfikacji. Badania przeprowadzono na czterech polach testowych, po dwa pola z każdego standardu. Obiekty dobrano tak by fortyfikacje cechowały się wystarczającym stopniem zachowania oraz żeby w każdym ze standardów, znalazł się przynajmniej jeden położony w lesie i jeden odkryty. Wstępną weryfikację poprawności klasyfikacji wykonano w programie ArcGIS 10.1 w oparciu o cieniowany Numeryczny Model Terenu (NMT) i Numeryczny Model Fortyfikacji (NMF), ortofotomapę oraz analizę przekrojów przestrzennej chmury punktów. Zmianę klasyfikacji chmur punktów przeprowadzono z wykorzystaniem oprogramowania TerraSolid. Na podstawie przeprowadzonych analiz wykryto dwie grupy błędów klasyfikacji chmury punktów. W pierwszej z nich błędnie sklasyfikowane są fragmenty urządzeń fortu, w drugiej błędnie sklasyfikowane lub nieklasyfikowane pozostają całe jego elementy. Najczęściej występujący z błędów pierwszego rodzaju powoduje błędy w lokalizacji rzędu 2÷4 m oraz kilku metrowe (max. do 14 m) różnice w wysokości tych fragmentów w NMF. Obecnie fortyfikacje pokryte są częściowo lub w całości lasami lub roślinnością inwazyjną. Dlatego też w ocenie potencjału danych z ISOK do celów badania topografii fortyfikacji, należy uwzględnić również wpływ pokrycia oraz nachylenie terenu na jakość NMT uzyskiwanego z LiDAR. Przeprowadzone eksperymenty wykazały dużą przydatność wykorzystania danych ze skaningu laserowego z projektu ISOK do identyfikacji form fortyfikacji oraz wizualizacji tych obiektów. W przeciwieństwie do tradycyjnych metod pozyskiwania informacji (inwentaryzacje terenowe w zestawieniu z dokumentacją historyczną), dane ze skaningu laserowego stanowią nową generację danych geoprzestrzennych. Stwarzają możliwość opracowania nowej technologii wykorzystywanej w ochronie i inwentaryzacji architektury militarnej w Polsce.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Możliwości i ograniczenia pozyskiwania obrazów satelitarnych w postaci bloków

Przez 8 ostatnich lat funkcjonowania systemów satelitarnych o wysokiej rozdzielczości można było zaobserwować duże zainteresowanie różnymi możliwościami wykorzystania zdjęć satelitarnych w wielu dziedzinach. Początkowo główne badania skupiały sie na wykorzystywaniu pojedynczych scen. Wysoko-rozdzielcze systemy satelitarne dzięki swoim
możliwościom manewrowania pozwalają na pozyskiwanie nie tylko pojedynczych scen ale równie_ dużych bloków zdjęć satelitarnych (długich pasów lub kilku zdjęć o wspólnym pokryciu). Jednocześnie ceny zdjęć satelitarnych z systemów wysoko-rozdzielczych zaczęły spadać, a dystrybutorzy posiadają coraz większe zbiory zdjęć archiwalnych. Te dwa aspekty spowodowały zwiększone zainteresowanie zdjęciami w postaci bloków. Kluczowym zadaniem podczas pozyskiwania zdjęć satelitarnych jest zaprojektowanie sesji pozyskiwania zdjęć podczas przejścia satelity w zasięgu stacji nadawczo-odbiorczej. Pozyskiwanie małych obszarów oddalonych od siebie wymaga zmiany celowania systemu optycznego satelity, co zabiera bardzo cenny czas, za który operatorzy musza równie_ zapłacić. Niniejszy artykuł wprowadzi czytelnika w tematykę bloków zdjęć pozyskiwanych z systemów satelitarnych. Przedstawi proces projektowania i pozyskiwania pojedynczych zdjęć oraz bloków zdjęć satelitarnych podczas przejścia satelity w obszarze stożka stacji odbiorczo-nadawczej. Zostanie opisane praktyczne wykorzystanie bloków zdjęć satelitarnych w Polsce, gdzie wymagane jest pokrycie zdjęciami dużych obszarów.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Wykorzystanie transformacji Fouriera do filtracji szumu informacyjnego z obrazów fotolotniczych

Archeologia lotnicza opiera się na interpretacji zdjęć lotniczych w kontekście tzw. wyróżników. Wykorzystywane są aktualne zdjęcia lotnicze jak i archiwalne, których niska jakość techniczna często utrudnia ujawnienie potencjalnych treści merytorycznych. W pracy przedstawiono możliwości polepszenia jakości fotograficznej i informacyjnej archiwalnych zdjęć lotniczych strefy nadbrzeżnej Wysoczyzny Elbląskiej w okolicy Janowa Pomorskiego, grodziska w Barczewku oraz kompleksu osadniczego w Gierłoży gm. Ostróda. Zdjęcia lotnicze wykonywane przez autora, wszystkimi dostępnymi technikami fotograficznymi, są głównym źródłem danych o krajobrazie archeologicznym tych stanowisk. Wiele zdjęć dzisiaj jest ocenianych, jako daleko niedoskonałe technicznie, ale zawierają one możliwe do wyjawienia cenne dane o obiektach archeologicznych. Wady zdjęć uznane za szum informacyjny to regularne ślady płyty dociskającej materiał światłoczuły do ramki tłowej, naturalny obraz linii, śladów orki oraz ślady rzędów roślin w łanie zboża. Usuwanie tych zakłóceń prowadzono wg schematu:
− wykorzystując dyskretną transformację Fouriera generowano widmo obrazu źródłowego
− z widma usuwano te elementy, które uznano, że zawierają informację o zakłóceniach
− dla nowej funkcji widma odpowiadającemu obrazowi o polepszonych właściwościach stosowano odwrotną transformację Fouriera .
W przypadku dwóch pierwszych obiektów uzyskano zadowalające wyniki. Jakość wizualna poprawiła się na tyle, że można bez trudu rozpoznać, wcześniej nieczytelne, ślady starorzeczy i warstwy kulturowej. Dla zdjęcia grodziska w Barczewku nie znaleziono skutecznego sposobu usunięcia śladów siewu rzędowego. W wyniku przeprowadzonych badań można stwierdzić, że wykorzystanie transformaty Fouriera do podniesienia „informacyjności” zdygitalizowanych obrazów fotolotniczych jest możliwe wtedy, gdy zakłócenia są złożone z regularnie powtarzających się elementów. Każdy obraz należy traktować indywidualnie, tworząc filtry odpowiadające charakterystykom występującego szumu.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Ścisła ocena dokładności przetransformowanych współrzędnych po wprowadzeniu korekt Hausbrandta

Współrzędne wtórne punktów dostosowania po transformacji najczęściej pozostawia się bez zmian, zachowując ich wartości katalogowe. Takie postępowanie narusza cechę podobieństwa transformacji Helmerta. W celu minimalizacji skutków przedstawionego postępowania, wprowadza się tzw. korekty Hausbrandta. W artykule wyprowadzone zostały wzory na ścisłe określenie średnich błędów współrzędnych i położenia punktów po wprowadzeniu korekt. Do wyznaczenia parametrów transformacji przyjęty został model funkcjonalny w formie równań warunkowych z niewiadomymi. W procedurach obliczeniowych uwzględniono także model stochastyczny uściślający relacje dokładnościowe współrzędnych (pseudoobserwacje) punktów dostosowania w układzie pierwotnym i wtórnym. Wyprowadzone wzory pozwalają między innymi na kwalifikację punktów po transformacji, do odpowiedniej klasy dokładnościowej.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Optymalizacja metody modernizacji ewidencji gruntów i budynków

Referat prezentuje założenia i wybraną metodę modernizacji ewidencji gruntów i budynków. Następnie opisane zostały proponowane zmiany w sposobie renowacji starej osnowy pomiarowej. Badania oparto na zastosowaniu metody wyznaczania położenia zniszczonych punktów za pomocą transformacji konforemnej. Otrzymane wyniki posłużyły do dokonania porównania współrzędnych uzyskanych z pomiaru, z otrzymanymi poprzez transformację.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Ocena dokładności modelu SRTM na obszarze Polski

Treść artykułu dotyczy oceny dokładności modelu rzeźby terenu pozyskanego dla obszaru Polski z Radarowej Misji Topograficznej Promu Kosmicznego SRTM (Shuttle Radar Topography Mission). Ocenę dokładności przeprowadzono na podstawie precyzyjnych danych referencyjnych, którymi były profile terenowe pomierzone techniką GPS. Zakres badań obejmował swym zasięgiem obszary testowe, reprezentujące różne formy ukształtowania terenu, położone w granicach administracyjnych 14 województw. Obszary testowe położone były na obszarach odkrytych i nie obejmowały terenów zurbanizowanych oraz kompleksów leśnych. Miarą oceny dokładności modelu SRTM były błędy średnie liczone na podstawie różnic wysokości pomiędzy punktami profili terenowych oraz odpowiadającymi im wyinterpolowanymi punktami modelu SRTM. Niezbędne analizy przeprowadzono w środowisku oprogramowania MGE (Modular GIS Environment) firmy Intergraph oraz za pomocą narzędzi 3 DEM Terain Visualization autorstwa Richarda Horne. Stwierdzono, że dokładność bezwzględna modelu SRTM na obszarze Polski wynosi m H = 2.9 m dla terenów równinnych oraz m H = 5.4 m dla terenów falistych i pagórkowatych. Stwierdzono również, że dokładność interferometrycznego pomiaru wysokości punktów węzłowych siatki modelu SRTM degradowana jest w procesie interpolacji wysokości punktów poza węzłowych, zaś stopień tej degradacji jest funkcją deniwelacji rzeźby terenu oraz gęstości oczka siatki. Ocena statystyczna dokładności pomiaru SRTM wykazała, że pomiary interferometryczne obarczone są składową systematyczną błędu. Po wyeliminowaniu błędu systematycznego okazało się, że dokładność bezwzględna modelu SRTM na obszarze Polski kształtuje się na poziomie m H = 1.0 m dla terenów równinnych oraz m H = 2.7 m dla terenów falistych i pagórkowatych.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Koncepcja atlasu metryk radarowych dla tworzenia przestrzennych baz danych komponentów środowiska przyrodniczego

W oparciu o pomiary przeprowadzone przy pomocy georadaru MALA ProEx planowane jest stworzenie biblioteki sygnałów dla różnych środowisk sedymentacyjnych z uwzględnieniem zakłóceń towarzyszących pomiarom. W artykule przedstawiono koncepcję tworzenia tego rodzaju bazy danych wraz z pierwszymi przykładami echogramów ilustrujących takie środowiska sedymentacyjne jak strefa brzegowa zbiornika jeziornego, struktury peryglacjalne (kliny mrozowe), przykład stanowiska archeologicznego oraz środowiska fluwioglacjalnego i glacjalnego. Zwrócono uwagę na różnice w zapisie uzyskanym przy różnych ustawieniach parametrów pomiarowych oraz metodykę usuwania zakłóceń jakie wystąpiły w trakcie pomiaru.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Próba przestrzennej analizy porównawczej stanu środowiska przyrodniczego i zachorowalności na choroby cywilizacyjne (na przykładzie Poznania)

W niniejszym artykule zaprezentowano aplikacyjne wartości zastosowania metodyki oceny stanu środowiska, przedstawionej w referacie K. Fagiewicz i L. Poniży nt. „Wykorzystanie bazy danych numerycznej mapy sozologicznej (1:50 000) w ilościowych badaniach stanu środowiska przyrodniczego”. Opracowanie stanowi przykład zastosowania technik GIS do badań nad związkami przestrzennymi pomiędzy stanem środowiska przyrodniczego a zachorowalnością na wybrane choroby cywilizacyjne. Obszar badań stanowiło miasto Poznań, (jako przykład terenu o wysokim stopniu przekształceń antropogenicznych) podzielone na mniejsze jednostki przestrzenne, będące polami podstawowymi oceny. W ramach tych pól podstawowych zgromadzono wszelkie niezbędne dane do przeprowadzenia dalszych badań. Zastosowanie metod wielowymiarowej analizy porównawczej pozwoliło na ocenę jakości środowiska przyrodniczego zarówno na poziomie cech diagnostycznych, jak i jakości środowiska potraktowanej w sposób syntetyczny, na ocenę poziomu zachorowalności na wybrane choroby oraz na ocenę związków korelacyjnych pomiędzy zachorowalnością a stanem środowiska. Uzyskane wyniki badań wskazują na silne związki korelacyjne (najwięcej istotnych współczynników korelacji) pomiędzy wskaźnikami dotyczącymi jakości środowiska przyrodniczego a współczynnikami zachorowalności na choroby nowotworowe. Natomiast najmniej istotnych współczynników korelacji występuje pomiędzy wskaźnikami dotyczącymi jakości środowiska a współczynnikami zachorowalności na choroby układu krążenia (Tabela 4).

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Nauczanie na odległość w zakresie geodezji i kartografii – przykład tworzenia uzupełniającej formy kształcenia

Dotychczasowe doświadczenia wielu ośrodków akademickich potwierdzają dużą przydatność i rosnące znaczenie technik nauczania na odległość. Dotyczy to nie tylko regularnych studiów, ale także kształcenia podyplomowego, szkoleń, krótkoterminowych kursów, itp. Duże zainteresowanie korzystaniem z tego typu form kształcenia w niektórych krajach umożliwiło powstanie otwartych uniwersytetów gdzie kształci się liczne rzesze studentów. Chociaż w praktyce funkcjonują różne opinie i poglądy na temat tej formy nauczania to jednak ma ona szereg niekwestionowanych zalet i zapewne będzie się stale rozwijać, korzystając z coraz to nowych narzędzi multimedialnych, technik przekazu, szybkiego Internetu, itp. W artykule dokonano przeglądu wybranych zagadnień z zakresu szeroko pojętego nauczania na odległość, przytoczone zostały również przykłady istniejących rozwiązań. Przeanalizowano także zalety i wady tego typu form kształcenia i scharakteryzowano rysujące się perspektywy dalszego rozwoju. W drugiej części artykułu przedstawiono założenia konkretnego projektu, w którym przygotowywane są określone moduły (podręczniki) z obszary geodezji i kartografii. Realizacja zadań projektu tworzy niezbędne podstawy pozwalające na uruchomienie uzupełniającej (w stosunku do tradycyjnego nauczania) oferty dydaktycznej w postaci nauczania na odległość przy pomocy Internetu. Ten rodzaj nauczania będzie zarazem wsparciem dla istniejących klasycznych metod nauczania. Artykuł omawia również pewne aspekty technologiczne
istotne dla realizacji ustalonych modułów z podkreśleniem przydatności określonych rozwiązań.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Analiza wpływu rozdzielczości danych źródłowych na jakość produktów fotogrametrycznych obiektu architektury

Wraz z szybkim rozwojem bezinwazyjnych metod pomiarowych opartych na pomiarze odległości od badanego obiektu zwiększyła się możliwość pozyskiwania danych z większą dokładnością przy jednoczesnym skróceniu czasu pomiaru. Pozwoliło to znacznie poszerzyć efektywność metod fotogrametrycznych w dokumentacji i analizie obiektów dziedzictwa kulturowego, poprzez połączenie danych z naziemnego skaningu laserowego z obrazami. Taka integracja pozwala pozyskać wymagane zwykle w tych zastosowaniach 3D modele obiektów, a także cyfrowe mapy obrazowe – ortoobrazy oraz produkty wektorowe. Jakość produktów fotogrametrycznych jest charakteryzowana zarówno ich dokładnością jak i zasobem treści, tj. liczbą i wielkością zawartych w nich detali. Jest to zawsze zależne od rozdzielczości geometrycznej danych źródłowych. Badania przedstawione w niniejszym referacie dotyczą oceny jakości dwóch produktów, obrazowego - ortoobrazu i wektorowego, wygenerowanych dla wybranych fragmentów obiektu architektonicznego. Danymi źródłowymi są chmury punktów z naziemnego skaningu laserowego oraz obrazy cyfrowe. Oba rodzaje danych zostały pozyskane w kilku rozdzielczościach. Numeryczne Modele Obiektu pozyskane z chmur punktów o różnej rozdzielczości, stanowią podstawę do orientacji zewnętrznej obrazów oraz stworzenia kilku wersji ortoobrazów o różnych rozdzielczościach. Porównanie tych produktów pomiędzy sobą pozwoli ocenić wpływ rozdzielczości danych źródłowych na ich jakość (dokładność, zasób informacji). Dodatkowa analiza zostanie przeprowadzona na podstawie porównania produktów wektorowych, pozyskanych na podstawie wektoryzacji (monoplotingu) ortoobrazów.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Porównanie dokładności metody ”FOTO” z automatyczną analizą danych lotniczego skaningu laserowego dla celów kontroli dopłat bezpośrednich

Około 1.5 mln producentów rolnych w Polsce składa co roku wnioski o dopłaty bezpośrednie z funduszy UE. Mechanizmy zarządzania i kontroli dopłat bezpośrednich opierają się w dużej mierze na wykorzystaniu technologii geoinformatycznych będących częścią systemu IACS. Kontrola wniosków, tzw. kontrola „na miejscu” realizowana jest dwoma metodami, tj.: inspekcji terenowej lub „Foto”. Obie bazują na danych z LPIS (System Identyfikacji Działek Rolnych). W 2008 roku ok. 107 tys. gospodarstw skontrolowano metodą „Foto” w oparciu o ortoobrazy satelitarne lub lotnicze. Najwięcej nieprawidłowości (ok. 19%) wykazano dla województwa dolnośląskiego. Badania opisane w niniejszym artykule dotyczą obszaru testowego w powiecie Milicz (obręb ewidencyjny Pracze; woj. dolnośląskie). W roku 2007 przeprowadzono dla tego obszaru lotniczy skaning laserowy (ALS) oraz wygenerowano ortofotografię w oparciu o zdjęcia cyfrowe VEXCEL. Pole testowe objęło 68 działek ewidencyjnych (EGiB) o łącznej powierzchni 68.57 ha, składającej się łącznie z 13 klas użytków gruntowych. Według danych EGiB z 2009 roku, użytek Ls zajmował 5.77 ha (14.10%) obszaru testowego. W oparciu o ortofotografię lotniczą (kompozycja RGB; piksel 15 cm) oraz wektor działek EGiB, operator wektoryzował obszary podlegające sukcesji leśnej, które nie podlegają dopłatom bezpośrednim. Wyniki prac wskazują, iż użytek Ls zajmuje w rzeczywistości obszar 19.04 ha, czyli ponad 3 razy więcej niż wykazał EGiB. Równolegle wykonano analizy przestrzenne GIS bazujące na znormalizowanym Numerycznym Modelu Powierzchni Terenu (zNMPT) wygenerowanym w oparciu o chmurę punktów lotniczego skaningu laserowego. Testowano 3 warianty zNMPT, tj. powyżej progu: 1 m, 2 m oraz 3 m nad gruntem, reprezentującego wysokości roślinności. Automatyczne przetwarzanie było możliwe dzięki przygotowaniu odpowiedniego modelu w aplikacji ArcGIS (ESRI). Wyniki wskazują, iż obszary pokryte roślinnością o wysokości powyżej 1 m zajmują 19.84 ha (48.5%). Niewielka różnica powierzchni lasu (0.8 ha) dla modelu zNMPT >1 m, w stosunku do metody „Foto”, wynika z problemów generowania ortoobrazów w oparciu o NMT. Automatyczna kontrola bazująca na klasyfikacji obrazów lotniczych czy satelitarnych wsparta informacją o wysokości obiektów (zNMPT), wydaje się być wręcz koniecznością w kontekście cyklicznego procesu monitoringu i kontroli obszarów rolniczych w Polsce.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Zdjęcia cyfrowe jako uzupełniający element baz GIS

Opracowania fotograficzne m ogą stanowić podstawę prac z zakresu wielu dziedzin: badania środowiska, projektów inżynieryjnych, gospodarki przestrzennej itp. Na uwagę zasługuje również wykorzystanie zdjęć w powszechnie dostępnych materiałach turystycznych. W pracy przedstaw iono opis zastosowania różnych rodzajów zdjęć cyfrowych do celów tworzenia i wzbogacenia baz danych udostępnianych w Internecie. Zdjęcia podnoszą wiarygodność i poglądow ość informacji, służą wzmocnieniu ekspresji przekazu. Zaproponowano rozwiązania służące najkorzystniejszemu wkom ponowaniu zdjęć do prezentacji kartograficznych z uwzględnieniem wykorzystania ich jako podkładów i ilustracji.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna