rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Błogosławiona Dziewica Maryja Matka Boga w misterium Kościoła. W pięćdziesiątą rocznicę Konstytucji Dogmatycznej o Kościele„Lumen Gentium”

Mariologia kształtowała się w doktrynie Kościoła na przestrzeni wieków. Macierzyństwo Maryi, zapoczątkowane we Wcieleniu Syna Bożego, nie ograniczyło się jedynie do bezpośredniej relacji z Nim, ale objęło całą społeczność Kościoła – Jego Mistycznego Ciała, oddziaływując swoim zasięgiem na poszczególnych wiernych i uobecniając niepowtarzalną rolę Maryi w rozwijającej się historii zbawienia. Artykuł nawiązuje do charakterystycznych aspektów mariologii jawiących się w trzech historycznie zróżnicowanych okresach: przed Soborem Watykańskim II, w trakcie soboru, którego refleksje mariologiczne zostały zredagowane w VIII rozdziale Konstytucji dogmatycznej o Kościele Lumen Gentium i w teologii posoborowej. Wykład przedsoborowy czynił z Maryi postać o wymiarze chrysto- i eklezjotypicznym, a więc podkreślającym podobieństwo Maryi do funkcji Chrystusa i pierwowzoru Kościoła (1). Ojcowie Soboru umieścili problematykę mariologiczną w misterium Chrystusa
i Kościoła, czyniąc z Maryi Tę, która odegrała niezastąpioną rolę w relacji do Chrystusa historycznego, jak też mistycznego, i pozostając jako Matka Boga-Człowieka jest jednocześnie duchową Matką wszystkich wiernych tworzących wspólnotę Kościoła – Ciała Mistycznego Chrystusa (2). Refleksje posoborowe o Maryi rzutują na postawy egzystencjalne wierzących, pobudzając świadomość współczesnego człowieka do respektowania życia, godności kobiet i wartości rodziny jako związku pomiędzy kobietą i mężczyzną oraz miejsca naturalnego wzrostu i rozwoju dzieci (3).

Czasopismo: Studia Koszalińsko-Kołobrzeskie
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki teologiczne
Dyscypliny: filozofia, historia, nauki teologiczne
Indywiduum istotnym punktem widzenia według Ortegi y Gasseta

W niniejszej refleksji filozoficznej zatytułowanej Indywiduum istotnym punktem widzenia według Ortegi y Gasseta – najwybitniejszego od czasów Suareza hiszpańskiego filozofa, próbuję przyjrzeć się perspektywie ludzkiego indywiduum. Pierwszą sprawą, którą tutaj omawiam, jest istotowa samotność człowieka. „Samotność”, która wypływa z samej konstrukcji bytu i powstaje w wyniku niesprowadzalności do siebie dwóch głównych punktów widzenia. Różnica tkwi w niezgodności samych perspektyw, którymi są pojedynczy ludzie, jak i również w tym, co te perspektywy sobą określają. 
Ortega y Gasset ujmuje położenie człowieka i jego realia inaczej. Według niego „ja”, zawierając w sobie określoną perspektywę, ujmuje „Innego” człowieka. Ono także pozwala odkryć, że „Inny” jest podobnym bytem do „Ja”, ponieważ „Inny” daje odpowiedź na nasze zachowanie. Hiszpański filozof zauważa, że istota żyjąca, którą jest każdy z nas, spotyka się z kimś innym i rozpoznaje go jako bliźniego, nazywając go drugim Człowiekiem. Zasadniczą cechą charakterystyczną tego, kogo nazywam drugim Człowiekiem, jest jego odpowiedź, faktyczna lub potencjalna, na moje działanie wymierzone w niego, co zmusza mnie do antycypującego liczenia się z jego reakcją, w której z kolei liczy się on z moim działaniem. Mamy więc tu do czynienia z nową rzeczywistością sui genesis; nie do pomylenia z żadną inną, mianowicie z działaniem, w którym uczestniczą dwa jego podmioty – ja i drugi; z akcją, w którą jest wtłoczona, wpleciona i wtopiona akcja kogoś drugiego, a zarazem z interakcją. Moje działanie jest więc społeczne – w powyższym znaczeniu tego słowa – wtedy, gdy biorę w nim pod uwagę ewentualną wzajemność Drugiego. Drugi, Człowiek, ab initio jest tym, który się odwzajemnia, a zatem jest społeczny. Kto nie jest zdolny do sprzyjającego lub wrogiego odwzajemnienia się, nie jest istotą ludzką”. 
Z tego wynika, że inni ludzie są sobie nawzajem podarowani w doświadczeniu, za pomocą zewnętrznych znaków, takich jak choćby reakcje, na podstawie których wyciągają konkretne wnioski o swoim istnieniu i zachowaniu. Z faktu, że „Inny” podarowany jest człowiekowi nie wprost, płynie lęk i niepokój, ponieważ nie sposób założyć albo, inaczej mówiąc, antycypować, jak on postąpi. Inny człowiek pojawia się zawsze jako wielka niewiadoma, którą trud- no jest przewidzieć. W związku z tym ów „Inny” pojawi się jako zagrożenie także przez to, że posiada jakąś informację, jakiś pogląd dotyczący poznającego „ja”, którego treści nie zna. Według niego ten, kto daje nam idee, powiększa nam życie i rozszerza rzeczywistość naokoło nas.

Czasopismo: Studia Koszalińsko-Kołobrzeskie
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki teologiczne
Dyscypliny: filozofia, historia, nauki teologiczne
Kerygmat w katechezie jako językowy postulat teologii soborowej

Współczesna katecheza poszukuje nowych środków i metod w dotarciu z orędziem zbawczym do młodych ludzi. Szczególnie polska katecheza zakorzeniona mocno w szkolnym nauczaniu religii potrzebuje wypracowania nowe-go języka przekazu odwołującego się nie tylko do rozumu ucznia, ale do jego serca i woli. Jedną z form takiego podejścia do głoszenia jest katecheza kerygmatyczna, która angażuje całego człowieka. Sygnał do zmian w podejściu do katechezy dał sobór Watykański II. W swoich orzeczeniach zwrócił uwagę na rolę Słowa Bożego w przekazie. Katecheza, w której w centrum stoi Słowo Boże – żywy Chrystus, domaga się bowiem od słuchacza odpowiedzi na we-zwanie, którego skutkiem jest nawrócenie i komunia z Bogiem. Odkrywanie siły Bożego Słowa i jej znaczenia dla wychowywania w wierze uczniów po-winno być wciąż ważnym i aktualnym postulatem soborowym dla kolejnych pokoleń katechetów.

Czasopismo: Studia Koszalińsko-Kołobrzeskie
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki teologiczne
Dyscypliny: filozofia, historia, nauki teologiczne
Rola świeckich w przygotowaniu kandydatów do sakramentu bierzmowania

Jednym z podstawowych zadań spoczywających na wspólnocie parafialnej Kościoła katolickiego jest tworzenie przestrzeni umożliwiających spotkanie z Bogiem na wspólnej modlitwie, w sakramentach świętych i w słowie Bożym. Ważne jest, by parafie stwarzały również warunki, które mogą pomóc kształtować wiarę i umożliwić jej doświadczenie. Tak wielowymiarowe zadanie, spoczywające na wspólnotach parafialnych, realizuje się m.in. przez planowaną i systematyczną posługę katechetyczną, zwłaszcza tę przygotowującą do przyjęcia sakramentów świętych. Mając na uwadze pluralizm doświadczeń religijnych współczesnej młodzieży oraz potrzebę jak najskuteczniejszego oddziaływania katechetycznego, zwłaszcza w przygotowaniu kandydatów do sakramentu bierzmowania, proponuje się obecnie m.in. zaangażowanie w to przygotowanie większej grupy osób, zarówno duchownych, jak i świeckich, którzy świadectwem swojego życia wiary wzmocnią przekaz katechetyczny. W niniejszym opracowaniu ukazana została rola świeckich animatorów w przygotowaniu kandydatów do sakramentu bierzmowania, istotne elementy formacji animatorów oraz formy posługi. Odpowiedzialna współpraca prowadzona w duchu dialogu oraz wielkoduszności może zaowocować w przyszłym dorosłym życiu katechizowanych.

Czasopismo: Studia Koszalińsko-Kołobrzeskie
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki teologiczne
Dyscypliny: filozofia, historia, nauki teologiczne
Powstanie i historyczny rozwój pobożności pasyjnej w ujęciu Jerzego Józefa Kopcia CP

Celem artykułu jest ukazanie wzajemnych relacji między liturgią a pobożnością ludową, szczególnie w okresie średniowiecza. To zwłaszcza w tym okresie nastąpiło rozbicie jedności
misterium paschalnego w umysłach wiernych. Efektem przemian religijno-kulturowych dokonujących się w wiekach średnich było powstanie pobożności pasyjnej, mniej teologicznej,
bardziej nastawionej na emocjonalne przeżywanie relacji z Chrystusem.

Czasopismo: Studia Koszalińsko-Kołobrzeskie
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki teologiczne
Dyscypliny: filozofia, historia, nauki teologiczne
Znaczenie średniowiecznej filozofii w rozwoju nauk

Jednym z poważniejszych błędów, również współczesnych autorów, oceniających znaczenie średniowiecznej filozofii w rozwoju nauk, jest ich zapominanie o uwarunkowaniach
tego okresu oraz właściwym temuż kontekście. Powodem tego jest opieranie się na ocenach pochodzących z innych epok, np. oświecenia, poza tym rzadkie, jeszcze do niedawna, sięganie do źródeł i posługiwanie się ich interpretacjami. Tymczasem średniowieczna filozofia przyczyniła się do zachowania wielu bardzo ważnych dzieł oraz tradycji starożytnej myśli,
zarówno pogańskiej, jak i chrześcijańskiej. Umożliwiła niespotykaną dotąd syntezę dzięki uniwersalistycznemu, a więc szanującemu nie tylko rozum i wiarę podejściu do prawdy, ale
również inne, zainteresowane nią zdobycze. To właśnie na gruncie średniowiecznej filozofii odróżniano od niej teologię jako zainteresowaną innym przedmiotem, co dawało początek
wyodrębniania z niej innych nauk, zwłaszcza szczegółowych, tworzących odtąd nowe tradycje. Pierwszymi zatem uczonymi w tym sensie, jak i twórcami nauk szczegółowych, byli średniowieczni filozofowie.

Czasopismo: Studia Koszalińsko-Kołobrzeskie
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki teologiczne
Dyscypliny: filozofia, historia, nauki teologiczne
Nadzieja wyrażona w lamentacji Psalmu 13 (12)

Artykuł podejmuje filologiczno-teologiczną analizę Psalmu 13. Badając poszczególne jego strofy (I: „Pytania i lament” /w. 2–3/; II: „Wołanie o pomoc” /w. 4–5/; III: „Wyznanie ufności i wdzięczności” /w. 6/), autor przeprowadził studium egzystencjalno-duchowych zmagań psalmisty. Kluczową rolę w interpretacji tego utworu pełni zaufanie, jakie orant pokładał w Bogu. Pomimo zniecierpliwienia psalmisty, wywołanego długotrwałym milczeniem Boga wobec próśb, jakie do Niego kierował, nie przestał Mu ufać, jakby wyczuwał, że rezygnując z nadziei – najpożywniejszego owocu wiary w Boga – pozostanie tylko rozpacz.

Czasopismo: Studia Koszalińsko-Kołobrzeskie
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki teologiczne
Dyscypliny: filozofia, historia, nauki teologiczne
Kształtowanie polskiego społeczeństwa obywatelskiego w nauczaniu Episkopatu Polski. Analiza wybranych listów pasterskich

Na przestrzeni historii polskiego narodu to, co polskie, pokrywało się z tym, co chrześcijańskie. Kościół w Polsce nie istniał poza Narodem, ale w nim. Był zawsze duszą Narodu w okresach jego świetności, a zwłaszcza w okresach klęsk politycznych, kiedy wartości religijne stawały się głównym czynnikiem przetrwania. Na tworzenie społeczeństwa obywatelskiego miały, według biskupów, wpływ trzy instytucje: rodzina, Kościół i państwo. Analiza tekstów wypowiedzi dotyczących nauczania Episkopatu Polski wskazuje również na czynniki, które w swoich działaniach prowadziły do obniżenia inicjatywy obywatelskiej bądź do jej całkowitego unicestwienia. Są to: straty materiale i upadek moralności na skutek działań wojennych, nieuczciwość, nienawiść, strach, zniewolenie, brak społecznej jedności.

Czasopismo: Studia Koszalińsko-Kołobrzeskie
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki teologiczne
Dyscypliny: filozofia, historia, nauki teologiczne
Kwestie majątkowe w przypadku parafii zakonnej powierzonej na podstawie kan. 520

Artykuł prezentuje kwestie związane z umową powierzenia parafii instytutowi zakonnemu na podstawie kan. 520 KPK. Punkt wyjścia stanowi ogólna charakterystyka (także w ujęciu historycznym) relacji między zakonami a diecezją. Na tej podstawie autor omówił szczegółowo aspekt teoretyczny kan. 520 KPK. Następnie przedstawiono aspekt praktyczny wyżej wymienionej umowy. Zagadnienia te poddano analizie przede wszystkim w kontekście relacji majątkowych, jakie zachodzą między domem zakonnym a diecezją. Analizując te relacje, autor zwraca szczególną uwagę na kwestie personalne – jakie osoby występują w szerokim spektrum zagadnienia umowy powierzenia parafii, jaką mają rolę i znaczenie. Sformułowano również postulaty co do zalecanych i ważnych zapisów umowy powierzenia parafii. Wskazano przy tym przykłady, które ze względów praktycznych powinny być normowane w umowie. Artykuł stanowi podsumowanie najważniejszych elementów związanych z umową powierzenia parafii instytutowi zakonnemu, a także uwypukla kwestie problematyczne, nie pozostawiając ich bez propozycji rozwiązań.

Czasopismo: Studia Koszalińsko-Kołobrzeskie
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki teologiczne
Dyscypliny: filozofia, historia, nauki teologiczne
Wzajemne poznawanie się narzeczonych w świetle strategii FOCC US. Możliwości zastosowania duszpasterskiego

Od kilku lat zauważa się systematycznie pogarszające się statystki dotyczące rozwodów. W Polsce co trzecie małżeństwo rozpada się. Próbą zaradzenia tej sytuacji jest podnoszenie jakości przygotowania narzeczonych do sakramentu małżeństwa. W pierwszej części artykułu przedstawiona została nauka Kościoła katolickiego dotycząca przygotowania do zawarcia małżeństwa. Konstruowane w tym celu specjalistyczne programy powinny pomagać nupturientom we wzajemnym poznawaniu się oraz stwarzać pozytywne warunki do powstawania udanych małżeństw. W drugiej części artykułu zaprezentowana została strategia FOCCUS. Narzędzie to pomaga nupturientom dowiedzieć się więcej o sobie, pomaga im lepiej poznać się jako para, pozwala diagnozować zarówno mocne, jak i słabe strony wzajemnej relacji poprzez analizę różnych sfer życia narzeczeńskiego. Ostatnia część artykułu to sugestie pastoralne. Nabywanie przez narzeczonych umiejętności wspólnego rozwiązywania problemów oraz podnoszenie jakości komunikacji interpersonalnej jawi się jako wyzwanie pastoralne. Te dwa obszary są bowiem najbardziej predyktywnymi wskaźnikami jakości przyszłego związku.

Czasopismo: Studia Koszalińsko-Kołobrzeskie
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki teologiczne
Dyscypliny: filozofia, historia, nauki teologiczne
Znaczenie i symbolika postu

Znany wszystkim religiom świata fenomen postu, modyfikowany kulturowo, ukazany został w aspekcie psychofizycznym, z uwzględnieniem czasów przedchrześcijańskich i chrześcijańskich. Zwrócono uwagę na biblijne znaczenie postu i jego niektóre współczesne formy i zastosowania.

Czasopismo: Studia Koszalińsko-Kołobrzeskie
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki teologiczne
Dyscypliny: filozofia, historia, nauki teologiczne
Nauka o istotach niebiańskich w Księdze Daniela: kontynuacja wcześniejszych tradycji biblijnych oraz nowy wkład do angelologii Starego Testamentu

Księga Daniela stanowi bardzo ważne świadectwo rozwoju nauki o istotach niebiańskich w tradycji biblijnej Starego Testamentu. Niektóre z motywów dotyczących istot niebiańskich występujące w tej księdze nawiązują do starych tradycji obecnych w religii Izraela, mianowicie ukazanie ich jako posłańców Boga (Dn 3,28; 6,23), nazywanie ich „synami Boga” (w Dn 3,35 istota niebiańska jest określona jako „syn bogów”) oraz „świętymi” (Dn 4,10.14.20; 7,21.22.25.27; 8,13.24.25), przedstawianie ich jako tłumaczy/interpretatorów objawienia przekazywanego w formie wizji (Dn 7,16; 8,16; 9,21-22; 10,5-11,2). Występująca w Księdze Daniela koncepcja niebiańskiego dworu JHWH, który tworzą istoty niebiańskie służące Bogu i oddające Mu cześć, pojawia się często w Starym Testamencie, co swoimi korzeniami sięga mitologicznej literatury starożytnego Bliskiego Wschodu. Najważniejszym jest jednak to, że w Księdze Daniela pojawia się w odniesieniu do nauki o istotach niebiańskich kilka motywów, które wcześniej nie występowały w Biblii Hebrajskiej, a są nimi następujące: użycie imion własnych, mianowicie „Gabriel” (Dn 8,16; 9,21) i „Michał” (Dn 10,13,21; 12,1), mówienie o liczbie istot niebiańskich (Dn 7,10), ukazanie ich funkcji jako czuwających, tj. strażników (Dn 4), przedstawianie ich statusu jako książąt narodów odgrywających istotną rolę w historii obejmującej zarówno sferę niebiańską, jak i ziemską (Dn 10-12). Dzięki obecności w Księdze Daniela nowych motywów dotyczących nauki o istotach niebiańskich księga ta w znaczący sposób ubogaca angelologię biblijną Starego Testamentu. Warto zwrócić uwagę na fakt, że nauka o istotach niebiańskich w Księdze Daniela została rozwinięta w późniejszej literaturze żydowskiej, zwłaszcza w pismach o charakterze apokaliptycznym i w zwojach z Qumran, jak również w tradycji chrześcijańskiej.

Czasopismo: Studia Koszalińsko-Kołobrzeskie
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki teologiczne
Dyscypliny: filozofia, historia, nauki teologiczne
Relektura Humanae vitae w świetle niektórych faktorów moralności objawionej

W artykule podjęto analizę encykliki Humanae vitae przy pomocy faktorów moralności objawionej, zawartych w dokumencie Papieskiej Komisji Biblijnej Biblia a moralność. Biblijne korzenie postępowania chrześcijańskiego. Należą do nich: struktura moralności objawionej: dar–odpowiedź/zadanie/prawo, dary stworzenia, przymierza, przebaczenia i celu eschatologicznego. A także kryteria metodologiczne gwarantujące biblijną poprawność refleksji moralnej: dwa kryteria ogólne (zgodność z biblijną wizją człowieka i przykładem Jezusa) oraz sześć szczegółowych (zbieżności, przeciwstawienia, postępu, wspólnoty, celowości i rozróżnienia). Analiza służy określeniu relacji tekstu Humanae vitae do moralności objawionej i jest teologiczną relekturą encykliki, podejmującą pytanie o jej teologicznomoralną prawdę.

Czasopismo: Studia Koszalińsko-Kołobrzeskie
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki teologiczne
Dyscypliny: filozofia, historia, nauki teologiczne
Etyka małżeńska w nauczaniu moralnym Piusa XII

Problem regulacji urodzeń nie był jednym z podstawowych wyzwań, którym miało zająć się III Nadzwyczajne Zgromadzenie Ogólne Synodu Biskupów. W Relatio Synodi można jednak znaleźć nawiązanie do tej kwestii i wezwanie do ponownego odkrycia przesłania encykliki Humanae vitae Pawła VI, którego beatyfikacja miała miejsce na zakończenie synodu. Papież ten, w swojej encyklice poświęconej zasadom moralnym w dziedzinie przekazywania życia ludzkiego, powołuje się często na przemówienia Piusa XII do środowiska medycznego. Analizując te wypowiedzi, można zauważyć, że to właśnie papież Pacelli w swojej wizji etyki małżeńskiej nakreślił podstawę doktrynalną opartą na prawie naturalnym i objawieniu Bożym, która okazała się konieczna, by skonfrontować nauczanie Kościoła z tak złożonym zagadnieniem, jakim jest regulacja poczęć.

Czasopismo: Studia Koszalińsko-Kołobrzeskie
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki teologiczne
Dyscypliny: filozofia, historia, nauki teologiczne
Znaczenie terminu „ciężar” w Nowym Testamencie

Niniejszy artykuł zawiera analizę słowa „ciężar” (gr. baros) w tekstach biblijnych Nowego Testamentu. Termin ten występuje w różnych kontekstach i formach gramatycznych. W czterech punkach zostały omówione teksty biblijne, które ukazują ciężar w znaczeniu dosłownym i moralnym. Teksty obrazują ciężar jako trud związany z pracą człowieka i jego kondycją psychofizyczną. Ciężar występuje również w sensie eschatologicznym oraz wszelkich zadań chrześcijanina związanych z wiarą w Boga, zachowaniem przepisów Prawa, obrony wiary i misji apostolskiej św. Pawła. W podsumowaniu ujęto także zastosowanie tego słowa przez Jana Pawła II w jego homilii w Gdańsku w roku 1988 w czasie trzeciej pielgrzymki do Polski.

Czasopismo: Studia Koszalińsko-Kołobrzeskie
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki teologiczne
Dyscypliny: filozofia, historia, nauki teologiczne
Dialog ekumeniczny jako służba ewangelizacji

Chociaż w wielu miejscach na świecie wiara chrześcijańska jest zwalczana i prześladowana, tam, gdzie jest to możliwe, współczesny Kościół stara się wypełnić zadania wynikające z Soboru Watykańskiego II. Jednym z najważniejszych zadań jest dialog ekumeniczny zmierzający do pełnej komunii wszystkich wierzących w Chrystusa. Kościół, podejmując starania w tym zakresie, zdaje sobie sprawę z tego, iż pojednanie jest jednocześnie w samym centrum ewangelizacji. Refleksja zawarta w niniejszym artykule akcentuje wybrane obszary wzajemnego przenikania się wysiłków ekumenicznych z dziełem ewangelizacji. Ukazuje dialog ekumeniczny jako służbę temu dziełu.

Czasopismo: Studia Koszalińsko-Kołobrzeskie
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki teologiczne
Dyscypliny: filozofia, historia, nauki teologiczne
Wskazania wychowawcze we współczesnym nauczaniu Kościoła

Współczesne dokumenty Kościoła, nawiązując do tradycji wcześniejszych, chętnie podejmują temat wychowania, zarówno mając na uwadze wychowanie ogólne człowieka, jak i wychowanie religijne. Zagadnienie to jest również częstym tematem wypowiedzi papieży, jak i refleksji katechetycznej. Opracowanie prezentuje panoramę posoborowego nauczania Kościoła zarówno dotyczącą określenia i istoty wychowania, relacji między wychowawcą a wychowankiem, jak i określającą cele wychowawcze i sposoby ich osiągnięcia. Zebrane wypowiedzi składają się na całościową wizję wychowawczą charakteryzującą się szacunkiem dla procesu wychowania, ale i wychowanków, a także odnoszącą ich zarówno do doczesnego, jak i wiecznego celu wychowania.

Czasopismo: Studia Koszalińsko-Kołobrzeskie
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki teologiczne
Dyscypliny: filozofia, historia, nauki teologiczne
Ewangeliczna wartość rodziny w Kościele i świecie według Synodów o Rodzinie

Autor ujmuje wartość małżeństwa i rodziny jako wspólnoty osób tworzących naturalne i eklezjalne środowisko przyjmowania i przepowiadania Ewangelii. Artykuł dotyczy zadań rodziny chrześcijańskiej wynikających z jej tożsamości ludzkiej i ewangelicznej, które stały się tematem obrad synodu z 1980 roku i adhortacji Familiaris consortio oraz z relacji synodów z udziałem papieża Franciszka i w adhortacji Amoris laetitia.

Czasopismo: Studia Koszalińsko-Kołobrzeskie
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki teologiczne
Dyscypliny: filozofia, historia, nauki teologiczne
Trudności eklezjalnej recepcji objawień prywatnych

Obchodzone niedawno stulecie objawień fatimskich oraz wątpliwości związane z Medjugorie dowodzą, że kwestia tzw. objawień prywatnych jest w Kościele katolickim ciągle aktualna. W opracowaniu zasygnalizowano trudności terminologiczne, jakie teologia napotyka w zdefiniowaniu tych zjawisk (jawienia, widzenia, natchnienia, doświadczenia mistyczne). Odniesiono się też – per analogiam – do objawienia biblijnego i form jego zaistnienia. Obfitość nowych objawień prywatnych każe zapytać o ich oddziaływanie na życie Kościoła: jego modlitwę, sferę wiary i postawy moralne wiernych. Komunikacja elektroniczna (Internet) błyskawicznie upowszechnia nadzwyczajne zdarzenia (znaki, widzenia), faktycznie uniemożliwiając Magisterium Kościoła skuteczne wykonywanie jego zadania, tj. rozpoznania i weryfikacji ich wiarygodności. W rozpoznaniu prawdziwości Bożych znaków teolodzy zwracają uwagę na ważną funkcję pobożności ludowej oraz sensus fidelium. Część trzecia referuje stosowane w Kościele kryteria rozpoznawania tzw. objawień prywatnych: zbadanie okoliczności, adresata objawień, jego świadków, wreszcie zaś oznak jego wiarygodności. Kazus Medjugorie, gdzie domniemane mariofanie trwają od roku 1981, pokazuje, że proces rozeznawania autentyczności Bożych znaków bywa bardzo trudny. Z jednej strony – co do wiarygodności objawień – są negatywne orzeczenia biskupów miejsca, z drugiej milionowe rzesze pielgrzymujących do Medjugorie. Decyzja Stolicy Apostolskiej, określająca Medjugorie jako „miejsce modlitwy”, a nie objawień, jest wyrazem „cierpliwości”, z jaką do takich fenomenów podchodzi Kościół.

Czasopismo: Studia Koszalińsko-Kołobrzeskie
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki teologiczne
Dyscypliny: filozofia, historia, nauki teologiczne