rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Współczesna architektura sakralna w Monachium : forma w cieniu tradycji fenomenologicznej

Autor artykułu dokonuje analizy współczesnej architektury chrześcijańskiej, poszukując odpowiedzi na pytanie, czy aspekty fenomenologiczne wpływają na jej wizerunek. Badaniu poddano wybrane obiekty powstałe na przestrzeni dwóch ostatnich dekad w Monachium. Miejsce to bowiem z jednej strony stanowiło historycznie ważny ośrodek rozwoju religijnego, z drugiej strony jest stolicą regionu, w którym zrodziła się myśl fenomenologiczna. Co więcej, miasto to pozostaje istotnym centrum rozwoju najnowszej architektury sakralnej. Przesłanie artykułu sprowadza się do rozważenia, czy nowa architektura sakralna w stolicy Bawarii wpisuje się w ogólnokulturowy nurt fenomenologiczny. Nadrzędnym celem artykułu jest więc udowodnienie tego założenia na podstawie zestawienia analiz kluczowych obiektów budowlanych. Studium przedstawiono na tle założeń fenomenologicznych w taki sposób, aby w miarę możliwości skierować dociekania w stronę przekazu kulturowego kosztem wartości czysto wizualnych.

Czasopismo: Architecturae et Artibus
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
Od Bet Tahara do Domu Pamięci Żydów Górnośląskich w Gliwicach. Adaptacja domu przedpogrzebowego w Gliwicach na nową filię Muzeum Miejskiego

Problematyka: Tematem artykułu jest historia i adaptacja Domu Przedpogrzebowego w Gliwicach autorstwa wiedeńskiego architekta Maxa Fleischera na nową filię Muzeum Miejskiego – Dom Pamięci Żydów Górnośląskich. Metody: Autorka wykorzystała następujące metody badawcze: badania in situ, analizę literaturową z uwzględnieniem założeń projektowych przebudowy obiektu, wywiady z pracownikami Muzeum Miejskiego w Gliwicach. Wyniki: Na podstawie przeprowadzonych analiz pokazano historię obiektu i jego wartość kulturową na tle dorobku architektonicznego Maxa Fleischera. Ponadto zaprezentowano proces renowacji obiektu uwzględniający zmiany architektoniczne oraz prace konserwatorskie. Wnioski: Adaptacja ta, wykonana z ogromnym pietyzmem oraz poszanowaniem dziedzictwa kulturowego, jednak nie bez problemów finansowych, przywróciła dawną świetność obiektu. Aktualnie obiekt może stanowić wzór dla innych tego typu obiektów w naszym kraju

Czasopismo: Architecturae et Artibus
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
Przeprojektowywanie morfologii minimalnie sztywnych szkieletów szachownicowych

Przedmiotem pracy jest przeprojektowywanie morfologii płaskich szkieletów o strukturze prostokątnej szachownicy i minimalnej sztywności. Morfologie to konfiguracje komórek sztywnych rozproszonych między komórkami niesztywnymi. Szkielet minimalnie sztywny – morfologia minimalna - ma najmniejszą dopuszczalną liczbę komórek sztywnych. Morfologie minimalne są oszczędne, zawierają minimum elementów i połączeń. Są one bardzo zróżnicowane wizualnie, tworząc bogatą przestrzeń projektową. Można je łatwo ręcznie zaprojektować na kartce papieru metodą wielokrotnego rozszerzania mniejszych szkieletów sztywnych, jak to pokazał autor w pracy wcześniejszej. Praca obecna przedstawia prostą manualną metodę przeprojektowywania morfologii minimalnych, polegającą na przesuwaniu jedna po drugiej komórek sztywnych, które są singlami w warstwach komórek. Metoda ta może być łatwo zastosowana do praktycznej rekonfiguracji obiektów fizycznych o morfologii minimalnej – budynków, obiektów wnętrzarskich i mebli. Pokazano szereg zastosowań metody do zaprojektowania różnorodnych morfologii minimalnych – liniowych, rozgałęzionych, rozproszonych, regularnych i chaotycznych, które mogą spełnić rozmaite praktyczne i estetyczne wymagania architektów, projektantów wnętrz i projektantów mebli.

Czasopismo: Architecturae et Artibus
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
Domy drzewowapienne w gminach Klukowo i Ciechanowiec na Podlasiu

W artykule zaprezentowano wyniki badań terenowych, przeprowadzonych w listopadzie 2015 roku w zachodniopodla¬skich gminach Klukowo i Ciechanowiec. Przedmiotem badań było dawne budownictwo wiejskie wykonane z użyciem konstrukcji drzewowapiennej, znanej w literaturze pod nazwą cordwood masonry albo stackwall. W regionie budownictwo to było dość rzadkie, lecz tym bardziej jest ono uważane za ewenement w skali światowej, cenny poznawczo. Dlatego ce¬lem badań było oszacowanie występowania tego budownictwa w przeszłości i jego aktualnego zachowania na badanym terenie. W wyniku poszukiwań terenowych połączonych z wywiadami z mieszkańcami kilkunastu wsi odnaleziono i opisano sześć takich budynków, z czego trzy były już wcześniej krótko wzmiankowane w literaturze przedmiotu (Szewczyk, 2010). Na podstawie oględzin (udokumentowanych zbiorem fotografii) oraz wywiadów z mieszkańcami i użytkownikami takich budynków lub z ich sąsiadami opracowano i zaprezentowano tu rysunki poglądowe prezentujące fazy powstawania takich obiektów. Zbadane obiekty są interesującą częścią dziedzictwa architektonicznego regionu.

Czasopismo: Architecturae et Artibus
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
Kilka uwag na temat odnowy przestrzeni miejskich na przykładzie Rynku Ruskiego i Rynku Kościelnego w Surażu

Artykuł dotyczy analizy stanu istniejącego oraz możliwości odnowy przestrzeni obu rynków w Surażu w oparciu o wykonane dla miasta opracowania projektowe. Działania remontowe, modernizacyjne oraz rewitalizacyjne miałyby na celu ożywienie społeczno-gospodarcze tych przestrzeni. Obecnie miasto Suraż, położone w pięknej dolinie rzeki Narew, w otulinie Narwiańskiego Parku Narodowego, nie posiada w swej strukturze przestrzeni, która zapewniałaby kompleksową obsługę turystów. Cenne walory przyrodnicze oraz bogate dzieje historyczne miasta są wystarczającym powodem, aby czerpało ono z tego korzyści. Nie stanie się to jednak bez odpowiednich kompleksowych działań. Najważniejsze obszary miasta, jakimi są rynki, muszą zostać zrewitalizowane w pierwszej kolejności. Przestrzenie rynkowe, które obecnie są niezagospodarowane i bardziej przypominają zapomniane parki, powinny w swojej ofercie programowej zawierać atrakcyjny program użytkowy.

Czasopismo: Architecturae et Artibus
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
Wpływ paradygmatu zrównoważonego rozwoju na współczesne środowisko mieszkaniowe

Paradygmat zrównoważonego rozwoju ma wpływ na wszystkie dziedziny życia, łączy aspekty społeczno-kulturowe, ekonomiczne, gospodarcze, ekologiczne i środowiskowe. Jest również obecny w projektowaniu architektonicznym, narzuca potrzebę poszukiwania równowagi pomiędzy jakością środowiska zbudowanego a harmonią środowiska przyrodniczego. Wiąże się z tworzeniem nowej filozofii życia, polegającej na poszanowaniu natury przy zachowaniu komfortu życia wynikającego z osiągnięć techniki XXI wieku. Wymaga przemyślanych, sprawdzonych, neutralnych w stosunku do środowiska przyrodniczego działań. Konieczna staje się zmiana mentalności z „przeistaczania natury” na „przeistaczanie społeczeństwa”, w którym równowaga i harmonia oznaczają poprawę jakości życia oraz lepsze wzajemne relacje pomiędzy środowiskiem zurbanizowanym a przyrodniczym/naturalnym. Celem niniejszego artykułu jest przedstawienie możliwości kreowania współczesnego środowiska mieszkaniowego z uwzględnieniem współzależności pomiędzy jakością życia, jakością środowiska zbudowanego i środowiska przyrodniczego, wyrażonych w przyjmowanych rozwiązaniach urbanistycznych, architektonicznych, budowlanych, konstrukcyjnych, technologicznych, energetycznych, społeczno-kulturowych, ekonomicznych i innych adekwatnych do wymagań i potrzeb. Jako metodę badań przyjęto systemowe podejście do tematu, oparte na badaniach i studiach in situ w miejscu lokalizacji konkretnych przykładów, poszerzone o badania literaturowe i doświadczenia własne autorki. Jako studium przypadku przeanalizowano jedno z najbardziej znanych rozwiązań miejskich Beddington Zero Energy Development (BedZED) w Londynie zaprojektowane przez Bill Dunster Architects. Rezultatem badań jest próba sformułowania podstawowych założeń projektowania zrównoważonego środowiska mieszkaniowego.

Czasopismo: Architecturae et Artibus
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
Przestrzeń cyfrowa : arealny nowy świat

Multimedialny rozwój cyfryzacji oraz styl życia społeczeństwa technokratyczno–konsumpcyjnego doprowadził do sytuacji, że człowiek, anihilując ekosystemy, eksterminuje warunki własnego bytu, przebywając w zaciszu strefy mieszkalnej, za pomocą multimediów, zza ekranu monitora komputera, telewizora wnika w przestrzeń imitującą rzeczywistość. Przytaczając oraz analizując szereg przykładów, autor prezentuje marginalny świat rzeczywisty w obszarach nierzeczywistej przestrzeni cyfrowej, który implementuje rzeczywistości arealny świat. Pozwala to na postawienie tezy, iż osobowość człowieka rozwinęła się na tyle, że można doszukiwać się równie materialnych funkcjonalno-przestrzennych kreacji architektonicznych z przestrzeni rzeczywistej w przestrzeniach cyfrowych, filmowych, grach komputerowych czy sztuce, co czyni z przestrzeni cyfrowej egzystencjalny, kreatywny społeczny, amaterialny, otwarty świat. Architektura, która jest częścią środowiska naturalnego (eksploatuje to środowisko), pojawia się obecnie w przestrzeni nierzeczywistej, pozwalając ukazywać i kreować świat, dając możliwość urzeczywistniania, odreagowania, odrealnienia, spotkania się, bycia pośród innych czy bycia kimś innym, a także umożliwia na przykład zwiedzanie niedostępnych „rzeczywistych” miejsc lub odbywanie historycznych przygód/wycieczek. Artykuł jest przyczynkiem do dyskusji oraz refleksji nad kierunkiem rozwoju architektury w znaczeniu przestrzenno-funkcjonalnym (budować czy kreować interaktywne/cyfrowe przestrzenie, wirtualne obiekty architektoniczne). Jest także próbą określeniem położenia/miejsca człowieka (na świecie egzystuje ponad 7 miliardów ludzi) będącego w relacji z przestrzenią rzeczywistą (ekosystemem oraz sztucznym środowiskiem życia) w stosunku do przestrzeni nierzeczywistej (w której tylko z internetu korzysta około 3 miliardów ludzi).

Czasopismo: Architecturae et Artibus
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
Formy ekspozycji – retrospekcja EXPO 2015

W 2015 roku miała miejsce Wystawa Światowa EXPO pod hasłem „Żywienie planety, energia dla życia”. Temat bardzo istotny, biorąc pod uwagę liczbę ludzi głodujących na świecie lub spożywających produkty zanieczyszczone i niezdrowe. Kluczowym zagadnieniem było przekazanie informacji w formie obrazów za pośrednictwem ekspozycji, tak aby forma pawilonów pozostawała w zgodzie z tematem i nie oślepiała widza wybujałymi kształtami, a potrafiła przekazać ważne treści.

Czasopismo: Architecturae et Artibus
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
Fenomen domu wiejskiego na Podlasiu (z badań we wsi Olendy w gminie Rudka w 2014 roku)

W 2014 roku zrealizowano kolejną sesję badań terenowych we wsiach Białostocczyzny. W pracy zaprezentowano wyniki pomiarów i rysunków inwentaryzacyjnych pięciu domów we wsi Olendy w gminie Rudka, z próbą ich oceny i interpretacji. Celem tak przedsięwziętych i zaprezentowanych tu badań jest także ocena specyfiki przestrzeni architektonicznej badanej wsi Olendy – w tym ocena wartości architektury rodzimej, wernakularnej, wyrosłej z tradycji i zakorzenionej w miejscu i czasie, a także ocena specyfiki wnętrza domu. Okazuje się bowiem, że olendzkie domy akumulują od ponad półwiecza rozmaite estetyki i wzorce komponowania wnętrz, co owocuje niezwykłym konglomeratem architektonicznym, jakim jest współczesne wnętrze tradycyjnego olendzkiego domu; także strychulcowa konstrukcja i rozbudowane systemy piecowo- -kominowe dopełniają wrażenia ich swoistej „egzotyki”.

Czasopismo: Architecturae et Artibus
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
Inwentaryzacja fotograficzna drewnianego starego domu wiejskiego w Miniewiczach w gminie Zabłudów

Przedstawiono wybór ujęć fotograficznych około 85-letniego drewnianego domu wiejskiego w Miniewiczach w gminie Zabłudów. Dom wybrano pod kątem jego reliktowości w kategoriach konstrukcji, rozplanowania i wyposażenia.
Zaprezentowana dokumentacja, uzupełniona tu opisem krytycznym, stanowi osiągnięcie poznawcze, odzwierciedla bowiem zamiar utrwalenia wiedzy o wiejskich tradycjach budowlano-zdobniczych północno-wschodniej Polski, w szczególności Białostocczyzny. Przedstawiony w opisie i na ilustracjach dom reprezentuje kategorię obiektów architektonicznych
szybko ustępujących z miejscowego krajobrazu i niemalże już zanikłych poza regionem, co także uzasadnia jego opis
naukowy.

Czasopismo: Architecturae et Artibus
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
Prywatne i Publiczne, albo Własne i Wspólne, czyli dlaczego żyjemy w takiej architekturze, w jakiej żyjemy

W konsekwencji przemian ustrojowych w Polsce po roku 1989 i przejściu od autorytarnego systemu rządzenia krajem oraz gospodarki planowej do demokracji z wolnym rynkiem dokonały się zmiany, nieuchronne, w gospodarowaniu przestrzenią architektoniczną oraz stosunkiem do niej społeczeństwa. Miało to wpływ i wciąż widoczne są tego skutki, gdy chodzi o dzisiejszy obraz naszej architektury.

Czasopismo: Architecturae et Artibus
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
Białostocka trasa W-Z – powstanie i następstwa w strukturze przestrzennej środmieścia

Białostocka trasa W-Z to obecna aleja J. Piłsudskiego (przed 1989 r. - al. 1-go Maja); pierwszy raz w dokumentach planistycznych pojawiła się pod koniec lat czterdziestych w opracowaniu Ignacego Felicjana Tłoczka i Stefana Zielińskiego1 . Koncepcja była wielokrotnie modyfikowana aż do momentu realizacji. Jej pierwotna funkcja jako arterii komunikacyjnej łączącej dworzec z rejonem pałacu była odpowiedzią na problemy komunikacyjne przedwojennego miasta. Program funkcjonalny i rozwiązania przestrzenne zaproponowane przez autorów planu z 1948 roku odbiegają znacząco od obecnego stanu alei J. Piłsudskiego. Następstwem realizacji trasy w odmiennej formie było fizyczne przecięcie przedwojennego układu ulic, ale również podzielenie obszaru przedwojennego śródmieścia Białegostoku i przekształcenie terenów na północ i północny-wschód od trasy W-Z na osiedla mieszkaniowe. Jednocześnie istniały próby scalenia całego układu, które nigdy nie zostały zrealizowane. Celem artykułu jest prezentacja materiałów ukazujących tworzenie nowego układu komunikacyjnego oraz towarzyszących zmianom w rozmieszczeniu funkcji w śródmieściu Białegostoku. Materiałem badawczym są dokumenty planistyczne z lat 1938-1974, na podstawie których wykonano analizy układu drogowego i funkcjonalnego terenów obecnego śródmieścia w kontekście realizacji Trasy W-Z. Rezultatem prac badawczych jest ukazanie roli i wpływu realizacji trasy na historyczną strukturę śródmieścia, a także późniejsze próby przeciwdziałania niepożądanym efektom.

Czasopismo: Architecturae et Artibus
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
Cmentarze – estetyka przestrzeni sacrum w kontekście współczesnych rozwiązań projektowych

Cmentarze są istotną częścią przestrzeni publicznej każdego miasta. O jej wyjątkowości stanowi niezwykłe połączenie przeciwieństw, takich jak utylitaryzm i duchowość, estetyka i ekonomia, wspólność i indywidualizm, przeszłość i przyszłość. Podobnie jak wszystko wokół nas, zmieniają się również i cmentarze, choć zapewne w innym tempie, zależnym od otwartości ludzi na zmiany w tym obszarze. A jest to strefa mocno związana z religijnością i tradycją, w których, jak wiadomo, zmiany zachodzą niezwykle powoli. Projektanci cmentarzy stają przed szczególnymi wyzwaniami – zajmują się wszak przestrzenią o szczególnym znaczeniu, która powinna zachować określony nastrój, stanowić miejsce kontemplacji, zadumy, wyrażać szacunek dla pochowanych tam zmarłych oraz dla odwiedzających ich najbliższych. Niniejszy artykuł jest próbą prześledzenia zmian w architekturze przestrzeni współczesnych nekropolii i znalezienia odpowiedzi na kilka istotnych pytań: czy nowe koncepcje i wizje miejsc wiecznego spoczynku wciąż noszą cechy przestrzeni sacrum? Czy w tym konkretnym obszarze istnieje jakakolwiek szansa na postęp, rozwój i zmiany? Czy dziedzictwo tradycji i religii ogranicza pole kreacji? Jak przyjmowane są wszelkie nowe koncepcje, w tym innowacyjne możliwości pochówków? Tekst wykaże, jak istotna jest integracja różnych, często odległych dziedzin, takich jak estetyka, ekonomia, dziedzictwo kulturowe, etyka, ekologia – dla skomponowania przestrzeni spełniającej wymagania tychże obszarów, a przede wszystkim będącej sferą sacrum, czego wciąż, i w różnych kręgach kulturowych, oczekuje się od cmentarzy.

Czasopismo: Architecturae et Artibus
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
Rozwój architektury szkół publicznych Nowego Jorku w pierwszej dekadzie XXI wieku

Nowy Jork i jego architektura kojarzą się większości z nas z panoramą drapaczy chmur na Manhattanie. Tymczasem jako wielokulturowa metropolia, w której żyje ponad osiem milionów mieszkańców, miasto to musi się zmagać z wieloma niezwykle złożonymi wyzwaniami. Jednym z nich jest niewątpliwie system edukacji, którego poziom ma bezpośrednie przełożenie na jakość życia jego mieszkańców. Jakość szkół i ich dostosowanie do unikalnych potrzeb miejsca i czasu ma tu znaczenie fundamentalne.Lata 2000-2010 to okres szczególny dla rozwoju infrastruktury związanej z edukacją w Nowym Jorku, głównie za sprawą szeroko rozumianej polityki na szczeblu zarówno ogólnokrajowym, jak i lokalnym. Niniejsze opracowanie ma na celu analizę tego procesu, pod kątem nie tylko skali niespotykanej w miastach polskich, ale również metod zastosowanych w szeroko rozumianym procesie inwestycyjnym.Autor podejmuje próbę przybliżenia wybranych aspektów związanych z tymi zagadnieniami - posługując się reprezen¬tatywnymi przykładami szkół oraz wykorzystując własne doświadczenia projektowe i realizacyjne dotyczące obiektów szkolnych w Polsce i w USA.

Czasopismo: Architecturae et Artibus
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
Forma a konstrukcja mebli : Stoły

Artykuł dotyczy projektowania stołów o schematach statycznych swobodnie podpartych belek, wspornikowych i ramowych. Głównym jego celem jest ukazanie zależności pomiędzy formą a pracą konstrukcji tych mebli i tworzenie na tej podstawie niestereotypowych rozwiązań o ciekawych efektach wizualnych i niskim koszcie materiału. Publikacja może być źródłem inspiracji dla projektantów mebli i architektów.

Czasopismo: Architecturae et Artibus
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
Możliwość zastosowania analizy wielokryterialnej do diagnozy procesu planowania przestrzennego na poziomie lokalnym : przykład teoretyczny

Artykuł cechuje dualny charakter. Z jednej strony został w nim przedstawiony przegląd wybranych interpretacji naukowych dotyczących planowania przestrzennego. Zwrócono także uwagę na badania statystyczne z zakresu planowania przestrzennego. Z drugiej strony, uwzględniając interdyscyplinarność oraz wieloznaczność planowania przestrzennego, zaproponowano w artykule zastosowanie w roli narzędzia badawczego wybranej metody wielokryterialnej (metoda DEMATEL). Część teoretyczną pracy zakończono krótkim przykładem obliczeniowym, który dotyczy analizy czynników wpływających na stan prac planistycznych w skali lokalnej.

Czasopismo: Architecturae et Artibus
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
Podkowa nie rdzewieje : osiedle Britz w Berlinie jako przykład awangardowego zespołu mieszkaniowego wczesnego modernizmu

Wielki zespół mieszkaniowy Britz, zwany też Osiedlem Podkową, powstał w latach 1925-1933 w Berlinie. Jego projektanci, z Bruno Tautem i M Martinem Wagnerem na czele, wprowadzili w nim wiele rozwiązań, które należy uznać za nowatorskie. Specyficzny układ urbanistyczny z dużym udziałem terenów zieleni, oryginalne rozwiązania dotyczące kształtowania form budynków, wyrazista kolorystyka i przejrzyste rzuty mieszkań sprawiły, że Hufeisensiedlung jest jednym z najbardziej awangardowych zespołów mieszkaniowych okresu międzywojennego na świecie. Jednocześnie jest to osiedle, które do dnia dzisiejszego dobrze pełni swoją rolę i wciąż stanowi doskonałe miejsce zamieszkania.

Czasopismo: Architecturae et Artibus
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
Pokaż mi swój dom, a powiem ci, skąd jesteś”. Architektura domu w aspekcie kultury

Tytułowa parafraza znanego przysłowia: „Pokaż mi swój dom, a powiem ci, skąd jesteś” najpełniej obrazuje tematykę niniejszego artykułu. Autorka stawia hipotezę, że kultury, z jakimi człowiek obcuje w swoim życiu, są twórczymi siłami kształtującymi architekturę domów jednorodzinnych, nadając jej jasno sprecyzowane cechy charakterystyczne. Dowiedzenie tej tezy następuje poprzez autorską ocenę trzech przykładów domów pochodzących z różnych regionów i kultur. Pierwszym z nich jest „dom w norweskich klimatach” powstały na terenie Polski w podwarszawskim Józefosławiu, kolejnym dom architekta W. Rybczyńskiego, ostatnim zaś kanaryjski dom - La Casa Ruiz. Przytoczone przykłady, mimo pozornych różnic, potwierdzają zależność pomiędzy formą domu a wzorcami kulturowymi. Praca ta jest subiektywną interpretacją dowodów dotyczących sposobu, w jaki ludzie organizują i używają przestrzeni mieszkalnej. Rozważania nad relacją kultury i architektury zostały wzbogacone o spostrzeżenia teoretyków architektury, socjologów, filozofów, a nawet przemyślenia poetów. Interdyscyplinarne podejście do tematu wielu obserwatorów różnej specjalności ma na celu określenie porządku w tej bardzo złożonej dziedzinie, a tym samym stworzenie lepszego zrozumienia form.

Czasopismo: Architecturae et Artibus
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka