rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Odnajdywanie rzeczywistości architektury Przestrzeni Magicznej

Jeśli istnieje Przestrzeń Magiczna sztuki, co ukazuje rzeczywistość, to może istnieć Przestrzeń Magiczna Architektury, nie tylko w jej wydaniu jako sztuki rysowanej. Powinowactwa literatury, sztuk plastycznych, a także zapewne sztuk wizualnych i – architektury jest nieoczywiste (podobnie jak Przestrzeń Magiczna), ale możliwe do udowodnienia.

Czasopismo: Pretekst
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
Racjonalistyczna i intuicyjna droga do architektury

Współcześnie emblematyczna architektura stała się niemal wyłącznie autoreferencyjna, a tradycyjne podręczniki komponowania elementów i części wydają się tracić wszelką zasadność i uznanie. Aby zrozumieć te przemiany i szerszy zakres operacji kompozycyjnych w strukturze samego języka architektonicznego, konieczne jest odrzucenie przeciwieństwa „racjonalności i irracjonalności”. Ta kombinacja „racjonalności/intuicji” nie ma w sobie charakteru wyłączności, ponieważ w każdym projekcie występują pewne racjonalne i irracjonalne, wzajemnie powiązane elementy. Te aspekty są w naszej pamięci, a nasz umysł jest w stanie je na nowo rozwinąć poprzez specyficzne narracje, które są również wzbogacane przez ważny aspekt empiryczny, ustanawiając nowe zależności i rezultaty architektoniczne.

Czasopismo: Pretekst
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
Pałac wielorodzinny czy miejski monument?

Leon Krier mówi, że miasto składa się z ulic i placów, kwartałów i monumentalnych budowli. Miejsce domu jest nieokreślone. Czy brak powagi i wypełnienie codzienną użytkowością wyklucza go ze świata architektury monumentalnej? Ricardo Bofill zaprzecza – proponuje mieszkanie w pałacu, w miejskim monumencie na obrzeżach metropolii. To w jego budowlach mieszkaniowych odszukać możemy postmodernistyczne próby złączenia pofragmentowanego miasta i artystyczne poszukiwania nowych źródeł architektury, które prowadzą, niczym literacka trawestacja, do zaskakujących rezultatów. Być może dlatego Charles Jencks architekturę tych obiektów nazywa cudownym paradoksem.

Czasopismo: Pretekst
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
Aldo Rossi, logika i inwencja projektu

Racjonalna architektura reprezentuje wybór dziedziny, która dąży do wskazania dokładnego kierunku badań. Dyscyplinarne ramy odniesienia oparte na badaniach teoretycznych i projektowaniu zwykle stanowią racjonalną teorię projektowania architektonicznego, w której analityczny moment wiedzy jest punktem podstawowym, ale nie ostatecznym dla projektu, a jego wyniki są nadal nieprzewidywalne i związane z talentem i inteligencją. Aldo Rossi twierdzi, że istotnie: „Logiczną konstrukcją architektury jest zawód, teoretyczny i praktyczny korpus architektury, ale nie można go utożsamiać z rezultatem architektury.” Architektura jest dyscypliną, której można nauczyć i przekazywać, ale absolutnie konieczne jest zrozumienie, że nie jest to metoda, którą można zastosować, a doświadczenie, które wymaga zarówno zdolności logicznych jak i wyobraźni.

Czasopismo: Pretekst
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
Dom wewnątrz pokoju

Wybrano dwa przykłady, które można uznać za znaczące, w których zagadnienie domu było i jest protagonistą w budowie XX-wiecznego miasta. Petite Maison Le Corbusiera, najskromniejszy z jego domów, lecz najbardziej podziwiany i najmocniej przez niego przeprojektowywany, oraz dom w parku Ignazio Gardelli, który był i nadal jest traktowany przez wielu twórców jako ważne odniesienie w kształtowaniu miejskiej architektury. Są to moim zdaniem przykłady ubogie w spójności, w porównaniu z mnogością estetyczną konstrukcji tych ostatnich kilku dekad. Ale to właśnie współczesne warunki powinny nas doprowadzić do zobaczenia, począwszy od prac takich jak te, możliwości badawczych dla innego projektu i podejścia o innej wrażliwości, które mogą sprostać współczesnej rzeczywistości.

Czasopismo: Pretekst
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
Pochwała cieni lub racjonalna intuicja światła

Moim zdaniem intuicja nie stoi w opozycji do racjonalności. Jak głosi teza XVII Międzynarodowej Konferencji Naukowej w Krakowie „Racjonalne i irracjonalne tendencje nie stoją ze sobą w sprzeczności”. Nie uważam jednak, że powinniśmy utożsamiać intuicję z irracjonalnością.
Zawsze wierzyłem, że nawet w najbardziej nędznym i mrocznym miejscu, w którym żyjemy, gdzie cień lub ciemność znajdują stałe schronienie, maleńka wiązka światła pozwoli nam połączyć się z rzeczywistością, z ogromem wszechświata gwiazd i planet przez naturalne światło. Zamknięcie światła, uchwycenie go w przestrzeni wewnętrznej stało się trudnym zadaniem architektonicznym. Przypomina ono próbę trzymania wody w dłoniach. Niektóre ćwiczenia pedagogiczne i nasze ostatnie projekty mogą służyć jako swoista ilustracja, szczególnie „patio” naszej pracowni, które zostało zamienione w laboratorium, z zamiarem dokładnego zbadania i obserwacji naturalnego światła.

Czasopismo: Pretekst
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
Poszukiwania ideału : powinowactwa i różnice w architekturze Willi Palladia i Le Corbusiera

Odwieczne dążenie do doskonałości w architekturze miało związek z poszukiwaniami ideału formy i kompozycji architektonicznej, w relacji do miejsca i wymogów stawianych przez użyteczność. Reprezentacyjny, a zarazem elitarny charakter architektury willowej był owocem talentu, wysiłku i kunsztu twórcy, stosownie do prestiżu i pozycji społecznej zleceniodawcy. Na przestrzeni wieków, w dobie nowoczesnej i współcześnie, architekci kreowali ponadczasową jakość i wartość budowli przez nadawanie znaczeń i symbolikę: postumentu, wejścia, dachu, okna, loggii … W tym świetle można spojrzeć na architekturę najsłynniejszych willi Andrea Palladio i Le Corbusiera – analizując analogie i różnice pomiędzy architekturą Willi Stein i Willi Foscari, Willi Savoy i La Rotondy. Powinowactwa kształtu i proporcji ideowych brył, akcentowania piano nobile, loggii oraz tarasów, ścierają się z różnicami w kompozycji elewacji, w założeniach funkcjonalnych i rozkładzie planów, a także sposobie kształtowania dachów.

Czasopismo: Pretekst
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
Alchemia domu mieszczanina

Alchemia to „sztuka tworzenia czegoś, mająca tajemniczy charakter”. W przypadku architektury można ją odnieść do posługiwania się przez twórcę estetycznymi środkami wyrazu w taki sposób, aby stworzyć dzieło budujące określony nastrój i emocje, które intrygują widza, pobudzają jego wyobraźnię i ciekawość, czasem potrafią wywołać niepokój owiany tajemniczością formy domu. Nadawanie rzeczom kształtu jest domeną sztuki architektonicznej. Za alchemię architektury domu w mieście można uznać umiejętność wywoływania określonych emocji przez zastosowane środki kompozycyjne i odpowiednio dobraną materię. Powodzenie estetyczne gwarantuje tu przede wszystkim talent architekta. Dom przynależy do zbioru rzeczy osobistych, pomimo uzewnętrznienia jego formy na przestrzeń miasta. Mówi się, że każdy dom skrywa jakieś tajemnice – mogą to być tajemnice powierzone budowli przez jego mieszkańców – zbiory i pamiątki rodzinne, historie, opowieści, tradycje; mogą być nimi także arkana uprawianych tu zawodów i rzemiosł.

Czasopismo: Pretekst
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
Dom pod gwiazdami albo pochwała różnorodności

Potrzeba oryginalności w sztuce, i w architekturze, zastąpiła potrzebę piękna. Gdzieś obok tych kategorii istnieje kategoria potrzeby porządku przestrzeni jako przeciwieństwa różnorodności. Zagadnienia te można dostrzec w projekcie wydarzenia architektonicznego: The Children’s Village in Oświęcim; International Collaboration Project.

Czasopismo: Pretekst
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
Oparte na wiedzy

W XVIII wieku Boullée stworzył nową podstawę architektury: jako prawdziwy człowiek rozsądku, zaczął od sedna sprawy, starając się wszystko spoić, tak by zjednoczyć konieczność rozumu z siłą emocji. Oświecenie nie jest jednakże pozytywizmem. W oświeconej myśli, rozum „rozświetla” rzeczy na świecie, pozwalając nam wnikliwie zrozumieć i wywoływać wszystko, co dotyczy ludzkości: zwłaszcza emocje i uczucia. Podobnie jak w przypadku Le Corbusiera, dla Boullée architektura była emocją, zdziwieniem, zaskoczeniem, poznaniem: zjawiskami, które nie pojawiły się racjonalnie, ale instynktownie i emocjonalnie. Nie odbywały się one poprzez dedukcyjne, logiczne lub „pozytywne” myślenie, ale opierały się raczej na analogicznej myśli; rozum był przy tym narzędziem wywołującym emocje przywołane zjawiskami architektonicznymi.

Czasopismo: Pretekst
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
Architektura i jej nauczanie

Architektura nie może być jedynie odpowiedzią na jednostkowe zamówienie. Podobnie jak sztuka w ogóle, architektura winna stawiać pytania i jednocześnie formułować odpowiedzi. Jest jej potrzebna wolność, która nie oznacza oderwania od rzeczywistości, ale wolność pozwalająca poznawać rzeczywistość, w którą architektura jest wkomponowywana… by budować nową rzeczywistość, zdolną interpretować wartości i dążenia naszych czasów. Ostatecznym celem architektury jest „dotknąć serca”. Ale co nas porusza w formach architektonicznych, jeśli nie identyfikacja ich znaczenia? Relacja pomiędzy formą i znaczeniem winna być ustanawiana za każdym razem na nowo, z pełną świadomością tradycji, a jednocześnie swobodą myśli, pozwalającą wyjść poza wcześniej ustanowione relacje. Architektura nie jest zbyteczna, jak wielu uważa, ale niezbędna dla dobra nas wszystkich.

Czasopismo: Pretekst
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
O racjonalnym obliczu betonu

Nie istnieje jedna, autentyczna architektura betonowa. Dychotomie tkwiące w betonie, pozwalają na najbardziej zróżnicowane, ale i najbardziej sprzeczne interpretacje „istoty” tego materiału. Dwoistość materii betonowej pozwala na powstawianie dzieł o różnorodnej, a niekiedy skrajnej estetyce. Wśród wielu manifestacji betonu istnieje również taka, który można nazwać racjonalną. Tekst podejmuje próbę scharakteryzowania tego oblicza architektury betonowej.

Czasopismo: Pretekst
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
O domach radykalnych

Inspiracją do zawartych w tekście rozważań jest twórczość Oswalda Mathiasa Ungersa, architekta, który szczególnie podkreślał potrzebę poszukiwania porządku w architekturze. Dwa projekty domów w mieście jego autorstwa to przykłady architektury podporządkowanej ścisłym zasadom geometrii. Geometrii traktowanej jako siły porządkującej rzeczywistość. Wyobrażony, abstrakcyjny świat Ungersa zmaterializowany w fizycznych budowlach jest dowodem na nieprzemijalną wartość architektury odwołującej się do rygorystycznych zasad kompozycyjnych.

Czasopismo: Pretekst
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
Konstrukcja i charakter, architektura Auguste’a Perreta

W architekturze Perreta, charakteryzującej się użyciem żelazobetonu, związek formy i konstrukcji jest niezwykle ścisły. Jego dzieła cechuje spójność pomiędzy systemem konstrukcyjnym a architekturą, między formą a konstrukcją. Dla Perreta “architektura, która nie opiera się na systemie konstrukcyjnym, jest niczym innym jak tylko modą”. Jego architektura i przyjęte formy są spójne z wybranym systemem konstrukcyjnym, w którym widoczny jest zarówno praktyczny jak i reprezentatywny cel. Kilka ciekawych i spójnych badań opiera się na zgodności pomiędzy systemem konstrukcyjnym a formalno-reprezentatywnym, który podkreśla charakter i zasadność budynku w odniesieniu do tematu. Techniki i konstrukcja narzucają formie pewne niezbędne ograniczenia, uwalniając tym samym inwencję architektoniczną.

Czasopismo: Pretekst
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
Od powszechności do wyjątkowości: kwestia projektu i kunsztu

Historia na wiele sposobów kształtowała wygląd betonu. Najważniejszy materiał architektoniczny ostatniego stulecia staje się obecnie przedmiotem coraz liczniejszych dyskusji. Być może dzieje się tak dlatego, że trudno jest kontrolować jego ostateczną jakość na etapie budowy. Będąc materiałem, który jest zarówno bardzo nowy (ze względu na potencjał), jak i bardzo stary (ze względu na kunszt wymagany do jego doskonałego wykończenia), beton stanowi bardzo rozległe pole badań, które wciąż może być zgłębiane i dokładnie analizowane. W artykule omówiono przykłady starszej architektury (pierwsza połowa XX wieku) oraz działa włoskiego architekta, który przeniósł najnowsze techniki budowlane do Australii (druga połowa XX wieku). Oba przykłady ukazują niezwykłą naturę tego materiału.

Czasopismo: Pretekst
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
Domy narożne Buenos Aires

Tożsamości domów narożnych w Buenos Aires, pomimo powiązań z legendami miasta, wydają się być takie same, które odnajdziemy w swoich miastach. Nawet te przykłady, które stały się symbolami miasta, takimi jak budynek Kavanagh w Buenos Aires, posiadają cechy miastotwórcze, stając się elementami tworzącymi strukturę urbanistyczną w taki sam sposób w każdym mieście. Należy zwrócić uwagę, że dom narożny to szczególny przypadek, może przez to niewybaczający błędów autorom.

Czasopismo: Pretekst
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
Dom to dom, dwa domy to dwa domy, a tysiące domów... to miasto

Od grupy domów do miasta – ważny jest układ skupienia. Próby są różne. Interesujące jest studiowanie przykładu, który sprawdził się w czasie, a był różny w skali i treści: olimpiady, i sposób, ukryty lecz stymulujący, w jaki stopniowo „budowano” ich „wioski”, przez ponad stulecie. Można obserwować niezwykłe, wymyślone sposoby utworzenia „tymczasowego mieszkania” – czym jest wioska olimpijska. Sugestia potrzebnych cnót.

Czasopismo: Pretekst
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
Udoskonalanie rzymskiego betonu, by przewyższyć gotyckie katedry

Wynalezienie żelazobetonu przez francuskiego ogrodnika, Josepha Moniera, oraz kolejne etapy jego udoskonalania przez wielkich szwajcarskich inżynierów i francuskich architektów, takich jak Anatol de Baudot, Robert Maillart, Gustave i Auguste Perret, Eugène Freyssinet – by wspomnieć tylko kilku – pozwoliło dwudziestowiecznym architektom zbliżyć się do osiągnięć budowniczych gotyckich katedr.

Czasopismo: Pretekst
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
Czy beton architektoniczny potrzebuje definicji?

Beton jawi się współcześnie jako tworzywo dające swobodę kształtowania elementów i obiektów. Słowa te mogą brzmieć jak oczywistość, jednak pojawia się w architekturze od modernizmu jeszcze coś nowego – Beton Architektoniczny. Ta coraz popularniejsza nazwa może stać się pretekstem do kolejnych rozważań o tym zwykłym materiale. Co najważniejsze Beton Architektoniczny jawi się współcześnie jako obiekt zainteresowani nie tylko profesjonalistów. Uznanie tego pospolitego materiału za wyjątkowy nie jest nowym odkryciem. Nowością staje się odkrywanie jego piękna i emancypacja z materiału konstrukcyjnego na rzecz do ozdoby. Współcześni twórcy przyzwyczajają nas do nowego spojrzenia na ten materiał. Różnorodność form i niemożliwość jednoznacznego usystematyzowania predestynuje do wysnucia tezy o pojawieniu się trudnego do niepodważalny nazwania nowego trendu – Architektury Betonowej. Trzeba podkreślić, że jest ona oderwanej od wszelkich stylów budowania i tworzy swój własny język artystyczny.

Czasopismo: Pretekst
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
Miejsca architektury mieszkaniowej

Podczas gdy dom jest najbardziej prywatnym miejsce życia, jego jakość wynika ze kombinacji zbiorowej i miejskiej przestrzeni. Aż do XIX wieku, w starej części miasta takim miejscem była ulica, miejsce pierzei i relacji, i krajobraz samego domu. Kryzys zasad budowy nowoczesnego miasta wymaga nowej definicji charakteru i kształtu tej przestrzeni a w konsekwencji zasad kompozycyjnych budynków mieszkalnych i osiedli. Chociaż niezwykła tradycja badań tego tematu w ciągu XX wieku otwarła kwartał zabudowy i zastąpiła go ulicą z parkami i ogrodami, kwestia jest wciąż otwarta. Tekst pokazuje kilka przykładów i proponuje rozważania związane z projektem dużego zdemilitaryzowanego obszaru w Mediolanie.

Czasopismo: Pretekst
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
Czy domy muszą być już zawsze krzywe?

W rozdziale starano się przedstawić przyczynę zainteresowania współczesnego widza sztuką – architekturą awangardową. Dla twórców taka sytuacja musi być szalenie stresująca. Tworzenie „nowego” wiązało się zawsze z brakiem zrozumienia ze strony masowego odbiorcy. Dziś architektura linii krzywych zrywająca z geometrią euklidesową i kątem prostym staje się powszechnością. Cała twórczość odrywa się radykalnie od zapamiętanych przyzwyczajeń. Kanony w sztuce i modularność w architekturze stają się przeżytkami. Pogoń za nowością doprowadziła do upadku ruchów awangardowych i stworzenia kategorii „ikony” architektonicznej niezwiązanej z jakimś stylem czy funkcją. „Kanonami współczesności” mogą być te budynki, które uzyskały stosowny status. Czynią to nie przez zastosowany materiał, jak bywało wcześniej z projektami Le Corbusiera (i beton), lecz niespotykany wcześniej (może niemożliwy do wyobrażenia) kształt. Coophimmelblau tworzy Pavilion 21 MINI Opera Space, bo chyba nie buduje, nadając mu ostry, kłujący kształt. Takie też stają się współczesne domy, trudne do narysowania i do opisania, lecz łatwe do zapamiętania. Niestety także coraz łatwiejsze do zaakceptowania przez użytkownika i postronnego obserwatora, którzy znudzili się już prostotą i zwyczajnością.

Czasopismo: Pretekst
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
Racjonalna intuicja

W ciągu ostatnich dwóch stuleci „racjonalne myślenie” było ciągle żywe w architekturze, nawet jeśli istniało w różnych formach; było przywoływane w architekturach, które również bardzo się od siebie różnią. Z drugiej strony, rzadko przywoływano wartości związane z intuicją. Intuicja nie jest jednak przeciwieństwem rozumu. Intuicja pojawia się pierwsza, rozum zaś symbolizuje „jak”. Rezultatem jest coś innego. Intuicja może dostarczyć pomysłów, rozum może dostarczyć wyjaśnień. Wyjaśnienia mogą być a priori, jeśli służą do podejmowania decyzji lub a posteriori, jeśli służą nadawaniu znaczenia całości. Oba wskazują metodę, a nie rezultat. Nie są prawdziwymi przeciwieństwami. Brak intuicji niekoniecznie jest pozbawiony pomysłów; a brak rozsądku różni się od bycia wbrew rozsądkowi... Nie sądzę, by istniały jakieś intuicyjne, a nawet racjonalne architektury, i widzimy tego wiele przykładów w ostatnich stuleciach. Być może lepiej jest unikać szaleństwa rozumu, ale rozsądne szaleństwo jest czasem najlepszym, na co możemy liczyć.

Czasopismo: Pretekst
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
Cielesność betonu. Modernistyczna architektura nagości

Niniejszy artykuł poświęcony jest roli, jaką odgrywał beton w zaistnieniu pewnych środków wyrazu estetycznego architektury modernistycznej, a zwłaszcza nagości, ekspozycji, klarowności formy i szczerości wobec materiałów. Najpierw przygląda się współczesnym projektom bikini i modernistycznemu ponownemu odkryciu architektury, ukazując oba zjawiska jako część kulturowego momentu zapatrzonego na ciało i ekspozycję. Następnie przenosi się do Izraela lat sześćdziesiątych, aby przyjrzeć się sposobom, w jaki barwiony beton Alfreda Neumanna i Zvi Heckera starał się ulepszyć ogólną formę i podkreślić jej „odsłonięty” stan, podobnie jak opalanie podkreślało stan wyeksponowanego ciała, paradoksalnie, zmieniając jego powierzchnię. Autor stwierdza ostatecznie, że obsesja ruchu modernistycznego na punkcie wyeksponowanego architektonicznego ciała znalazła formę i wyraz w betonie.

Czasopismo: Pretekst
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
Dom, ulica, miasto: Ars Rhetorica jako narzędzie kompozycyjne

Tekst odnosi się do zagadnienia fasady, narzędzia architektonicznego, które spina prywatne i publiczne, wnętrze i zewnętrze, będąc tym samym twarzą budynku, a w większej skali twarzą miasta. Twarz, która również wyraża, jak zdarza się w wypadku tekstów, dyskursów i narracji: zatem, jak ujawniają niektóre budynki mistrzów ruchu modernistycznego instrumenty ars rhetorica stają się ważne.

Czasopismo: Pretekst
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
Racjonalne włoskie wnętrza

Niniejszy esej poświęcony jest pogłębionej refleksji i badaniom dotyczącym wewnętrznej przestrzeni domu i jej cechom, które prowadzone były we Włoszech między końcem lat dwudziestych a końcem lat czterdziestych. Poprzez wystawy, publikacje i kilka realizacji, włoscy architekci zajmowali się zagadnieniem przestrzeni domowej i jej różnymi aspektami: kompozycyjnymi, technicznymi, ekonomicznymi, społecznymi. Stało się to możliwe dzięki wizji związanej z międzynarodowym kontekstem, ale także za pośrednictwem takich architektów i uczonych jak Gio Ponti, Franco Albini, BBPR, Diotallevi i Marescotti, i ich swoistej włoskiej interpretacji tematu „domu człowieka” / „domu dla ludzi”.

Czasopismo: Pretekst
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
Dom jako próg. Linie, granice i krawędzie

Domu nie można zredukować do zasad gwarantujących wysoką fizyczną jakość życia. Każde marzenie o zamieszkiwaniu skupia się na pragnieniu własnego domu a nie na wizji miasta. Konsekwencje są na dłuższą metę równoznaczne ze stratą. W tym sensie, konieczny jest powrót do doświadczeń, w których natura, lecz nie w sposób banalny, zostaje użyta jako kluczowy składnik kompozycji urbanistycznej. Szczególnie, zagadnienia progu oraz wspólnej płaszczyzny pomiędzy zewnętrzem a wnętrzem mogą stać się przestrzenią uwagi w mieście. Ścieżki i narracje, to co może być ruchome a to co powinno być trwałe, to co może być „ślepe” a to co musi pozostawać w relacji z zewnętrzem, miasto i jego krajobraz, na którym można oprzeć „ekologiczny odcisk” życia, formy wewnętrznych konfiguracji, które nadają sens i wagę projektowi domu w strukturze miasta.

Czasopismo: Pretekst
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
Dom Innego

Praca dotyczy domów “Innego”, architektury odnoszącej się do problemów “zamieszkiwania” jakie nakreśla filozofia; fenomenologia i egzystencjalizm. Opisuje przykłady dzieł architektury i sztuki powstałych w przestrzeni miast, których celem jest stawianie pytań o dom jako taki, właściwości, cechy, istotę zamieszkiwania – bycia na Ziemi. Istota domu odsłania się w sytuacjach granicznych – gdy dom się traci, gdy jest się z niego wykluczonym. Przytoczone przykłady to domy w sensie metaforycznym; dom bezdomnego, dom pamięci, dom samobójcy, dom muzyki. Dzieła te są z pogranicza światów filozofii, sztuki i architektury. Może mają podwójną tożsamość – dzieła architektury i sztuki, a może stanowią dowód tego że miejsce architektury jest w świecie sztuki.

Czasopismo: Pretekst
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka