rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Wpływ warunków środowiskowych na zawartość skrobi w bulwach odmian ziemniaka średnio wczesnego

W pracy wykorzystano dane z lat 2010-2013 dotyczące zawartości skrobi w bulwach średnio wczesnych odmian ziemniaka jadalnego. Dane pochodziły z sześciu stacji COBORU położonych w różnych rejonach Polski. Wykonano analizę wariancji zgodnie z modelem trzyczynnikowej klasyfikacji krzyżowej z jedną obserwacją w podklasie. Wykazano istotny wpływ miejscowości, lat badań oraz odmian na zawartość skrobi. Istotna okazała się również interakcja lat i miejscowości oraz interakcja miejscowości i odmian. Niezależnie od odmiany najwyższą zawarto-ścią skrobi charakteryzowały się bulwy ziemniaka zbierane w Uhninie, a najniższą w Słupi. Najwię-cej skrobi zgromadziły bulwy w 2013 roku, istotnie mniej w 2012, a najmniej w roku 2010. Lata 2012-2013 w większości stacji charakteryzowały się niższymi sumami opadów okresu wegetacyj-nego w porównaniu do lat 2010-2011. Najwięcej skrobi zgromadziły odmiany Gawin oraz Tajfun. Odmiana Finezja charakteryzowała się taką samą skrobiowością jak odmiana Cekin. Porównywalne pod względem zawartości skrobi były również odmiany Stasia i Ametyst, a najmniejszą zawarto-ścią skrobi charakteryzowała się odmiana Satina.

Czasopismo: Acta Agrophysica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wpływ wysokiej temperatury w okresie kwitnienia na wzrost, rozwój i plonowanie łubinu żółtego

Badania prowadzono w komorach klimatycznych i hali wegetacyjnej Instytutu Uprawy Nawożenia i Gleboznawstwa – Państwowego Instytutu Badawczego w Puławach, w wazonach Mitscherlicha zawierających mieszaninę 5 kg ziemi ogrodowej i 2 kg piasku. Czynnikiem I rzędu była odmiana łubinu żółtego: Legat – typ samokończący i Polo – typ tradycyjny. Natomiast czynnikiem II rzędu była temperatura powietrza w okresie kwitnienia i zawiązywania strąków: optymalna (noc: 14oC, dzień: 24oC) oraz podwyższona (noc: 18oC, dzień: 30oC). Stwierdzono, że wysoka temperatura w okresie kwitnienia powodowała zmianę przebiegu niektórych faz fenologicznych łubinu żółtego. Rośliny rosnące w warunkach podwyższonej temperatury znacznie wcześniej kończyły kwitnienie i rozpoczynały zawiązywanie strąków oraz dojrzewały o kilka dni wcześniej niż rośliny rosnące w optymalnej temperaturze powietrza. Umieszczenie roślin w warunkach wysokiej temperatury powodowało zwiększenie wysokości roślin oraz redukcję powierzchni liści i masy organów wegetatywnych. Obydwie uwzględnione w badaniach odmiany łubinu żółtego charakteryzowała podobna zawartość chlorofilu w liściach, a wysoka temperatura istotnie obniżała wartość tego składnika. Rośliny łubinu odmiany Legat – typ samokończący, wytwarzały mniejszą masę organów wegetatywnych i generatywnych niż rośliny odmiany Polo – typ tradycyjny. Wysoka temperatura w okresie kwitnienia wpływała ujemnie na wielkość plonu nasion łubinu, w większym stopniu dotyczyło to odmiany Legat niż odmiany Polo. Obniżka plonu nasion łubinu żółtego rosnącego w warunkach podwyższonej temperatury powietrza w okresie kwitnienia była konsekwencją mniejszej liczby strąków na roślinie i liczby nasion z rośliny oraz istotnego zmniejszenia masy 1000 nasion.

Czasopismo: Acta Agrophysica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wpływ opakowania na jakość przechowywanego pieczywa bezglutenowego

Celem pracy była ocena wpływu opakowania na jakość pieczywa bezglutenowego
w trakcie jego przechowywania. Pieczywo pakowano do trzech różnych opakowań: torebek
papierowych pergaminowych (TPP), woreczków polietylenowych (WPE) oraz szklanych pojemników
próżniowych (SPP). Próbki przechowywano w opakowaniach przez pięć dni, w czasie których poddano
je badaniom instrumentalnym, które obejmowały: pomiar aktywności wodnej, oznaczenie wilgotności,
pomiar barwy oraz analizę profilu tekstury przy użyciu testu TPA. Badania prowadzono na
świeżym miękiszu pieczywa w dniu wypieku oraz w 1, 3 i 5 dobie przechowywania w każdym
z opakowań. W dniu wypieku dokonano także oceny sensorycznej pieczywa metodą profilowania
tekstury oraz skali hedonicznej. Na podstawie wyników badań stwierdzono, iż zarówno opakowanie
jak i czas przechowywania ma zasadniczy wpływ na jakość pieczywa bezglutenowego. Mniejszy
spadek wilgotności miękiszu pieczywa oraz aktywności wodnej stwierdzono w przypadku pieczywa
pakowanego w WPE oraz SPP w porównaniu do TPP. Rodzaj opakowania wpływa także na barwę
miękiszu pieczywa. Największe obniżenie jasności oraz parametru a* zaobserwowano w przypadku
pieczywa przechowywanego w TPP. Zmiany parametrów tekstury miękiszu już od pierwszego dnia
przechowywania były największe w przypadku pieczywa bezglutenowego opakowanego w TPP. W
5 dobie przechowywania najmniejsze zmiany w wartościach kruchości, elastyczności i żujności
miękiszu stwierdzono dla pieczywa opakowanego w WPE. Na podstawie oceny sensorycznej
stwierdzono, iż świeże pieczywo bezglutenowe było zbliżone do standardu w metodzie profilowania
tekstury oraz cechowało się wysoką akceptacją zespołu oceniającego. Opakowanie z folii polietylenowej
i szklany pojemnik próżniowy w większym stopniu przyczyniły się do opóźnienia procesu
czerstwienia badanego pieczywa niż torebka papierowa pergaminowa. Jednakże przechowywanie
pieczywa w SPP spowodowało wystąpienie pleśni na skórce już w trzecim dniu analizy.

Czasopismo: Acta Agrophysica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Badania procesu zagęszczania miskanta olbrzymiego

Duże zapotrzebowanie na biomasę wykorzystywaną na cele energetyczne spowodowało zwrócenie większej uwagi na uprawne rośliny energetyczne. Jedną z tych roślin jest miskant olbrzymi. W artykule przedstawiono wyniki badań procesu zagęszczania miskanta olbrzymiego. Na podstawie analizy wyników przeprowadzonych badań określone zostały podstawowe parametry procesu zagęszczania oraz jakości otrzymanych brykietów z miskanta olbrzymiego, przeznaczonych na cele energetyczne.

Czasopismo: Acta Agrophysica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Podatność ziarna pszenicy i pszenżyta na uszkodzenia bielma oznaczana metodą rentgenograficzną

Artykuł zawiera wyniki rentgenograficznych badań podatności ziarna pszenicy i pszenżyta na powstawanie uszkodzeń bielma. Materiał pochodził z doświadczeń polowych (eksperyment 1) przeprowadzonych w Stacji Hodowli Roślin w Laskach, w latach 2005-2007 oraz z doświadczeń prowadzonych na mieszańcach pszenżyta przez Instytut Genetyki, Hodowli i Biotechnologii Roślin UP w Lublinie w roku 2009 (eksperyment 2). Zarejestrowany metodą rentgenowską udział ziarniaków z pęknięciami poprzecznymi bielma wskazuje na genetyczne uwarunkowanie tego typu uszkodzeń.

Czasopismo: Acta Agrophysica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Metody stosowane w bioindykacji środowiska leśnego Puszczy Białowieskiej

W pracy przedstawiono metodykę stosowaną w monitoringu biologicznym, prowadzonym od 1994 roku w celu oceny poziomu i kierunku zmian intoksykacji środowiska leśnego Puszczy Białowieskiej. Metoda bioindykacyjna polega na analizie składu chemicznego wybranego bioindykatora roślinnego: mchu rokietnika pospolitego Pleurozium schreberi, zbieranego corocznie w sieci powierzchni bioindykacyjnych. Zawartość metali ciężkich (Fe, Mn, Zn, Cu, Cr, Ni, Pb, Cd) w próbkach mchu jest oznaczana metodą optycznej spektrometrii emisyjnej z plazmą wzbudzoną indukcyjnie (ICP-OES). Podano błąd analityczny zastosowanej metody dla poszczególnych pierwiastków oraz limity detekcji oraz granice oznaczalności metali ciężkich dla procedury badawczej PB-07. Przedstawiono ocenę poziomów i trendów zmian oraz rozkładu przestrzennego kumulacji metali ciężkich przez mech na obszarze Puszczy Białowieskiej w latach 1994-2009.

Czasopismo: Acta Agrophysica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Zmiany właściwości fizycznych ciasta i pieczywa pszennego wzbogaconego dodatkiem mąki z komosy czerwonej

Celem pracy było określenie wpływu dodatku komosy czerwonej na właściwości fizyczne ciasta i pieczywa pszennego. Do badań przygotowano mieszanki mąki pszennej z dodatkiem zmielonej komosy czerwonej w udziale od 0 (próba kontrolna) do 25% (co 5%) w stosunku do masy mąki. Mieszanki mąki pszennej z komosą poddano analizie alweograficznej i farinograficznej. Wypiek pieczywa przeprowadzono przygotowując ciasto metodą jednofazową. Otrzymane pieczywo poddano ocenie organoleptycznej oraz określono instrumentalnie twardość miękiszu po 24 i 48 h od zakończenia wypieku. Stwierdzono, że udział dodatku komosy czerwonej w cieście pszennym miał istotny wpływ na zmianę właściwości fizycznych ciasta opisanych parametrami alweograficznymi. Ciasto wzbogacone mąką z komosy czerwonej w porównaniu z ciastem kontrolnym było bardziej sprężyste i jednocześnie mniej rozciągliwe. Na podstawie analizy farinograficznej wykazano, że dodatek komosy czerwonej nie wpłynął na wodochłonność mąki, która kształtowała się średnio na poziomie 55,6%. Ciasta z dodatkiem mąki z komosy charakteryzowały się dłuższymi czasami rozwoju i wyższą stabilnością w odniesieniu do próby kontrolnej. Biorąc pod uwagę wyniki oceny organoleptycznej stwierdzono, że dodatek do mąki pszennej komosy czerwonej w udziale do 10% nie oddziaływał negatywnie na cechy jakościowe pieczy-wa, natomiast wyższy udział tego składnika powodował ich nieznaczne pogorszenie. Ponadto zastosowa-nie mąki z komosy czerwonej jako częściowego zamiennika mąki pszennej wpłynęło na wzrost twardości miękiszu pieczywa, w szczególności przy 20 i 25% jej udziale.

Czasopismo: Acta Agrophysica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wybrane cechy fizyczne chleba bezglutenowego z udziałem preparowanej mąki grochowej i przetworów gryczanych

Celem pracy była ocena wybranych cech fizycznych chleba bezglutenowego z udziałem mąki grochowej instant i przetworów gryczanych, w porównaniu z handlowymi chlebami bezglutenowymi i tradycyjnym chlebem pszenno-żytnim. Materiał badawczy stanowiły chleby wypieczone z 4 rodzajów koncentratów: dwa doświadczalne z udziałem preparowanej mąki grochowej, mąki gryczanej i otrąb gryczanych oraz, dla porównania, dwa chleby z koncentratów handlowych – bezglutenowy i pszenno-żytni. Ocenie wybranych cech fizycznych poddano też dwa gotowe handlowe chleby bezglutenowe i chleb pszenno-żytni. Po wypieku chlebów otrzymanych z koncentratów określono ich objętość (V100) oraz wyznaczono upiek i całkowitą stratę piecową. We wszystkich produktach określono cechy miękiszu: twardość i ściśliwość (test TPA), porowatość wg skali Dallmana i wilgotność po 3 h, 24 h i 48 h od wypieku. Objętość V100 chlebów z mąką grochową i przetworami gryczanymi była mniejsza niż chlebów otrzymanych z koncentratów handlowych, natomiast upiek, całkowita strata piecowa i porowatość miękiszu nie różniły się istotnie statystycznie. Wilgotność badanych chlebów była charakterystyczna dla poszczególnych rodzajów pieczywa. Po wypieku chleby z mąką grochową i przetworami gryczanymi wykazywały większą twardość i ściśliwość miękiszu niż chleby otrzymane z koncentratów handlowych. Podczas przechowywania obserwowano wolniejsze czerstwienie chlebów doświadczalnych niż handlowego chleba bezglutenowego.

Czasopismo: Acta Agrophysica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wpływ dodatku przeciwutleniacza na zmiany liczb kwasowej i nadtlenkowej oraz skład chemiczny wytłoków rzepakowych przechowywanych bez i z dostępem światła i powietrza

Wytłoki rzepakowe bez przeciwutleniacza i z przeciwutleniaczem przecho-wywano przez sześć miesięcy bez i z dostępem światła i powietrza, w pomieszczeniu laboratoryj-nym. W dniu rozpoczęcia badań a następnie, co miesiąc, w trzech powtórzeniach dla każdej serii wykonano analizy liczb kwasowej i nadtlenkowej. Zawartość składników podstawowych i udział kwasów tłuszczowych we frakcji lipidowej oznaczono w dniu rozpoczęcia badań i po 6 miesiącach magazynowania wytłoków. Przez cały okres przechowywania wytłoków rzepakowych wykazano wzrost liczby kwasowej (LK) frakcji lipidowej. Najwyższe wartości LK uzyskano w materiale badawczym przechowywanym bez dostępu światła i powietrza. Po zastosowaniu przeciwutleniacza niezależnie od warunków przechowywania stwierdzono istotne (P≤0,01) obniżenie liczby nadtlen-kowej. Po 6 miesiącach składowania wytłoków zanotowano zmniejszenie ilości tłuszczu surowego i zwiększenie poziomu włókna surowego. We frakcji lipidowej wykazano zwiększenie zawartości nasyconych (SFA) i zmniejszenie nienasyconych (UFA) kwasów tłuszczowych, w tym wieloniena-syconych kwasów tłuszczowych (PUFA).

Czasopismo: Acta Agrophysica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Reakcja pszenicy jarej na zróżnicowane nawożenie azotowe oraz dokarmianie dolistne

W latach 2012-2014 przeprowadzono ścisłe doświadczenie polowe
w Wydziałowej Stacji Doświadczalnej Uniwersytetu Rzeszowskiego w Krasnem koło Rzeszowa.
Celem badań było określenie reakcji pszenicy jarej na zróżnicowane nawożenie azotowe (80
i 120 kg N·ha–1) oraz dokarmianie dolistne (Plonvit zboża). Doświadczenie założono na glebie
brunatnej wytworzonej z lessu, zaliczanej do klasy bonitacyjnej IIIa, kompleksu pszennego dobrego.
Zmienne w latach badań warunki pogodowe wywarły duży wpływ na plonowanie pszenicy jarej.
Na podstawie uzyskanych wyników stwierdzono, że wyższa dawka azotu w porównaniu do niższej
wpłynęła na istotne zwiększenie indeksu powierzchni liści (LAI) oraz wskaźnika zieloności liścia
(SPAD). Średni kąt nachylenia liści (MTA) wyniósł 49,5° i nie był istotnie zróżnicowany. Wyższe
nawożenie azotowe wpłynęło również na istotny wzrost liczby kłosów na jednostce powierzchni,
wylegania roślin, MTZ, celności ziarna oraz plonu ziarna w odniesieniu do dawki niższej. Dokarmianie
dolistne skutkowało istotnym zwiększeniem takich parametrów jak wskaźnik SPAD, MTZ
oraz plon ziarna w porównaniu do obiektu kontrolnego. Zastosowane nawozy zmodyfikowały skład
chemiczny ziarna. Zwiększona dawka azotu podwyższyła w ziarnie zawartość białka ogólnego, zaś
obniżyła włókna surowego. Z kolei dokarmianie dolistne skutkowało wzrostem zawartości popiołu
w ziarnie w porównaniu do kontroli.

Czasopismo: Acta Agrophysica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wpływ przechowywania mięsa wołowego w stanie zamrożonym na wielkość wycieków rozmrażalniczych i cieplnych oraz teksturę mięsa

Celem pracy było określenie wpływu przechowywania mięsa wołowego w stanie zamrożonym na wielkość wycieków rozmrażalniczych w warunkach zmiennej temperatury rozmrażania. Kolejnym celem badań było określenie tekstury oraz wielkości ubytków masy mięsa poddanego obróbce cieplnej w różnej temperaturze. Materiał badawczy stanowił mięsień półścięgnisty pozyskany z  bydła mieszańców ras czarno-biała x limousine. Mięśnie poddane zostały zamrażaniu i przechowywaniu. Następnie próbki rozmrażano w powietrzu w temperaturach 4°C, 10°C lub 20°C oraz poddawano obróbce cieplnej w wodzie w temperaturach 70°C lub 90°C. Oznaczano wielkość wycieków rozmrażalniczych i cieplnych, teksturę mięsa metodami instrumentalnymi, a także przeprowadzono ocenę organoleptyczną kruchości i soczystości. Temperatura rozmrażania mięsa miała istotny wpływ na wielkość wycieków rozmrażalniczych. Zwiększenie temperatury obróbki cieplnej z 70°C do 90°C spowodowało wystąpienie istotnie większych wycieków cieplnych o około 10% w przypadku wszystkich wariantów temperatur rozmrażania. Pomimo wzrostu wielkości wycieku rozmrażalniczego w miarę wzrostu temperatury rozmrażania, wystąpił także wzrost wielkości wycieku cieplnego przy wzroście temperatury ogrzewania z 70°C do 90°C. Wynika z tego, że temperatura rozmrażania i obróbki cieplnej mają decydujące znaczenie dla wydajności uzyskiwanych przetworów i potraw z mięsa wołowego. Suma wielkości wycieków rozmrażalniczych i cieplnych wpływała istotnie na kruchość i soczystość mięsa.

Czasopismo: Acta Agrophysica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Zawartość metali ciężkich w wybranych gatunkach grzybów jadalnych

Grzyby rosnące dziko, które są popularnym i cennym surowcem dla przetwórstwa, jak i bezpośredniego spożycia, mogą zawierać w owocnikach metale ciężkie w dużym stężeniu – czasami w reakcji na zanieczyszczenie nimi gleby. Celem pracy było określenie zawartości metali ciężkich w trzech gatunkach grzybów jadalnych, tj. podgrzybku brunatnym (Xerocomus badius), koźlarzu czerwonym (Leccinum aurantiacum), borowiku szlachetnym (Boletus edulis). Pobrano 10 próbek każdego gatunku grzyba z lasów mieszanych Wysoczyzny Siedleckiej z terenu gminy Wodynie (N 52,1 i E 22,03). Grzyby przygotowano według ogólnych zasad zawartych w normie PN-EN 13804:2003, następnie wysuszono je w temperaturze 30-40ºC i rozdrobniono w młynku laboratoryjnym. Otrzymane susze poddano mineralizacji „suchej” według normy PN-EN 14082:2004 w celu oznaczenia Pb, Cd, Cr, Cu, Zn i Ni – metodą FAAS oraz według normy PN-EN 14546:2005 w celu oznaczenia As – metodą HG AAS. Rtęć oznaczono w suszach grzybowych po mineralizacji na „mokro” według normy PN-EN 13806:2003 – metodą CV AAS. Zawartość badanych metali w suszu grzybowym układa się w następujących szeregach malejących wartości: w podgrzybku brunatnym Zn>Cu>Cr>Ni>Cd>Pb>As>Hg; w koźlarzu czerwonym Zn>Cu>Cr>Ni> Cd>As>Pb>Hg; w borowiku szlachetnym Zn>Cu>Ni>Cr>Cd>Pb>Hg>As. Wyniki badań potwierdziły fakt zróżnicowanej zawartości oznaczanych pierwiastków w zbadanych gatunkach grzybów.

Czasopismo: Acta Agrophysica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Zawartość makroelementów w części wskaźnikowej brokułu w zależności od rozstawy i metody uprawy

Brokuł jest warzywem, którego znaczenie gospodarcze w Polsce systematycznie
rośnie. Jest ceniony przez konsumentów za walory smakowe i zdrowotne. Wielkość plonu
i jakość róży brokułu zależą bezpośrednio od zaopatrzenia roślin w pierwiastki w ciągu sezonu
wegetacyjnego. Przedstawiono wyniki stanu odżywienia makroelementami roślin brokułu, na podstawie
ich zawartości analizowanej w częściach wskaźnikowych (nerw główny liścia), w dwóch
fazach rozwoju. Analizę uzależniono od dwóch czynników agrotechnicznych: metody uprawy (siew
wprost do gruntu i rozsada) oraz rozstawy roślin (20, 30, 40 i 50 cm x 67,5 cm). W prezentowanej
pracy zakres zawartości badanych składników wyniósł kolejno w fazie wzrostu wegetatywnego
i fazie wiązania róż (g·(100 g)-1 s.m.): NH4
+ 0,11-0,80 i 0,09-0,43; NO3
- 0,49-5,73 i 0,34-3,30;
P 0,17-0,31 i 0,24-0,41; K 2,37-5,74 i 2,22-3,09; Ca 0,92-2,27 i 0,93-2,80; Mg 0,16-0,41 oraz 0,20-
0,44. Poziom analizowanych makroelementów był zróżnicowany nie tylko pomiędzy obiektami
doświadczenia, ale również pomiędzy latami badań. Prezentowane dane pozwalają na diagnozę
stanu odżywienia brokułu w fazach determinujących wielkość i jakość plonu.

Czasopismo: Acta Agrophysica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Metodyczne aspekty oceny rzetelności wyników badań na przykładzie pomiarów cech geometrycznych nasion fasoli

Przedstawiono przykładowe podejście do oceny rzetelności wyników badań,
przy wykorzystaniu statystycznych metod obliczeniowych. Procedurę oceny rzetelności wyników
pomiarów wykonano modelowo dla cech geometrycznych nasion fasoli mierzonych, przy wykorzystaniu
różnych przyrządów pomiarowych (suwmiarek: analogowej i cyfrowej oraz mikroskopu
warsztatowego). Stwierdzono, że z praktycznego punktu widzenia (rozdzielanie składników mieszanin
nasiennych) wyniki pomiarów cech geometrycznych nasion wykonywane za pomocą suwmiarek
(z właściwą dokładnością odczytu) charakteryzują się wystarczającą rzetelnością.

Czasopismo: Acta Agrophysica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wartość technologiczna ziarna wybranych odmian pszenicy

Celem pracy było określenie wartości technologicznej ziarna trzech od-mian pszenicy ozimej: Bogatka, Bamberka, Muszelka oraz jednej odmiany pszenicy jarej Nawra. W ziarnie pochodzącym z towarowej produkcji rolniczej ze zbiorów z lat 2011-2013 oznaczono: zawartość białka ogółem, ilość glutenu, indeks glutenu, wskaźnik sedymentacyjny Zeleny’ego oraz liczbę opadania. Następnie ziarno przemielono za pomocą młyna laboratoryjnego MLU-202 firmy Bühler. W otrzymanych mąkach oznaczono właściwości reologiczne ciasta za pomocą farinografu i alweografu. Ziarno odmiany Bamberka i Nawra charakteryzowało się istotnie większą zawartością białka, ilością glutenu oraz wyższym wskaźnikiem sedymentacyjnym Zeleny’ego niż ziarno odmia-ny Bogatka i Muszelka. Nie stwierdzono istotnego zróżnicowania liczby opadania między badanymi odmianami pszenicy. Ziarno badanych odmian pszenicy ze zbiorów 2011 roku charakteryzowało się istotnie największym wskaźnikiem sedymentacyjnym Zeleny’ego oraz istotnie najwyższą aktywnością enzymów amylolitycznych. Mąka otrzymana z ziarna odmiany Bamberka charakteryzowała się istot-nie wyższą od pozostałych wodochłonnością. Ciasto otrzymane z tej mąki również oceniono najko-rzystniej, ponieważ cechował je najdłuższy czas rozwoju i stałości ciasta, największa liczba jakości oraz największa praca odkształcenia „W” i sprężystość „P”. Najmniej korzystnie pod względem cech reologicznych oceniono ciasto z mąki z ziarna odmiany Muszelka. Ciasto z mąki z ziarna badanych odmian pszenicy ze zbiorów 2012 roku charakteryzowało się największą rozciągliwością „L”.

Czasopismo: Acta Agrophysica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Przerzedzanie ręczne zawiązków a plon i jakość owoców jabłoni odmiany ‘Jonagold’/M.26

Badania przeprowadzono na pięcioletnich jabłoniach odmiany ‘Jonagold’/M.26 w latach 1997-1999. Zabiegi ręcznego przerzedzania zawiązków wykonano w połowie maja pozostawiając owoce z kwiatów królewskich lub bocznych oraz po świętojańskim opadzie zawiązków. Obiekt kontrolny stanowiły drzewa na których nie przeprowadzono przerzedzania zawiązków. Uzyskane wyniki wskazują, że drzewa kontrolne wykazały wyraźną przemienność owocowania. Przerzedzanie zawiązków wpłynęło na zwiększenie masy pojedynczego owocu, jędrności miąższu i zawartości ekstraktu w porównaniu z kontrolą. Zauważono, że sezon badań miał istotny wpływ na cechy jakościowe owoców. Jabłka zebrane w 1998 i 1999 roku miały większą zawartość suchej masy, ekstraktu i cukru, niż owoce w pierwszym roku badań.

Czasopismo: Acta Agrophysica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Analiza teoretyczna i doświadczalna rozkładów pół temperatury w ośrodku ziarnistym składowanym w modelu silosu

W artykule przedstawiono wyniki analizy teoretycznej i doświadczalnej dotyczące rozkładów pól temperatury i wilgoci w ścianie komory silosowej wypełnionej ośrodkiem ziarnistym (organicznym i nieorganicznym). Badania doświadczalne przeprowadzono na siatkobetonowym modelu komory silosowej wypełnionym ośrodkiem organicznym (gorczycą) i obciążonym temperaturą w warunkach osiowej symetrii. Autorskim programem numerycznym TEMPERATURA wykonano wielowariantowe testy dla trzech różnych ośrodków ziarnistych, tj. gorczycy, pszenicy i piasku. Porównano wyniki analizy teoretycznej i badań doświadczalnych. Na podstawie obliczeń numerycznych określono grubość warstwy przyściennej ośrodka, na której zachodzi tłu-mienie przepływu strumienia ciepła. Uwzględnienie warstwy tłumiącej ośrodka sypkiego przy obliczaniu gradientu temperatury na grubości ściany silosu znacznie wpływa na zmniejszenie momentów zginających w ścianie wywołanych obciążeniem termicznym.

Czasopismo: Acta Agrophysica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo