rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Ukorzenianie sadzonek metasekwoi chińskiej (Metasequoia glyptostroboides Hu and W.C.CHENG) w zależności od ich typów

Wegetatywne rozmnażanie metasekwoi chińskiej jest tematem badań wielu autorów już od lat 40-tych ubiegłego wieku. Nie opracowano jednak spójnej, dającej dobre efekty metody rozmnażania tego gatunku dla warunków Polski. W niniejszej publikacji udowodniono, że Metasequoia glyptostroboides posiada duże możliwości wytwarzania korzeni przybyszowych na różnego typu sadzonkach pół- zdrewniałych. Zadawalająca jest także efektywność ukorzeniania sadzonek sięgająca 99% oraz jakość systemu korzeniowego określana liczbą korzeni (do 6,1), ich długością (do 12,4 cm) i sumaryczną długością korzeni na sadzonce (do 55,5 cm).

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Aktywnosc spoleczno-gospodarcza wlascicieli gospodarstw rozwojowych w Euroregionie 'Pomerania'

Określono wpływ czynników warunkujących aktywność społeczno-gospodarczą właścicieli gospodarstw rozwojowych na obszarach przygranicznych Euroregionu „Pomerania”. Badania przeprowadzono w czwartym kwartale 2002 roku. Objęto nimi losowo wybranych 101 gospodarstw rozwojowych i ich właścicieli. Główną metodą badawczą był sondaż diagnostyczny z zastosowaniem kwestionariusza, przeprowadzony z właścicielami gospodarstw rozwojowych. Z badań wynika, że struktura wykształcenia właścicieli gospodarstw rozwojowych w Euroregionie „Pomerania” była zdecydowanie korzystniejsza niż średnio w kraju. Niemniej jednak, co drugim gospodarstwem rozwojowym kierowali rolnicy nie posiadający wykształcenia średniego. Właściciele gospodarstw rozwojowych byli niechętni dywersyfikacji działalności w ramach prowadzonych gospodarstw. Dlatego też działalność gospodarcza nie była postrzegana przez ponad 76% rolników w kategorii szansy na zwiększenie dochodów w ramach prowadzonego gospodarstwa. Rolnicy zdecydowanie zamierzali inwestować w gospodarstwo oraz intensyfikować i rozwijać dotychczas prowadzone kierunki produkcji. Oczekiwali przy tym pomocy ze strony instytucji doradczych i innych, wspierających rozwój wsi. Rozwój gospodarstw rolnych w Euroregionie „Pomerania” w dużym stopniu uzależniony jest od korzystnego systemu kredytowego. Inwestycje w około 90% gospodarstw rozwojowych oparte były na kredytach przeznaczonych głównie na modernizację gospodarstw i zakup ziemi.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Zroznicowanie plonowania wybranych gatunkow warzyw w zaleznosci od rodzaju nawozenia organicznego

Badania przeprowadzono w latach 1992 - 1998 w Katedrze Warzywnictwa WSRP w Siedlcach. Celem badań było określenie działania nawozów zielonych w formie poplonów letnich (facelia, żyto, wyka, bobik) na plonowanie warzyw uprawianych w płodozmianie, na tle działania nawożenia obornikiem w dawce 60 t/ha. Oceniono także wpływ ilości przyoranej biomasy roślin poplonowych na plonowanie warzyw. Jako rośliny testowe uprawiano kapustę głowiastą białą odm. Kamienna Głowa - w pierwszym roku, cebulę odm. Wolska - w drugim roku i buraki ćwikłowe odm. Czerwona Kula - w trzecim roku po nawożeniu organicznym. Stwierdzono wpływ przebiegu warunków klimatycznych na plony warzyw. Pomimo nie zawsze korzystnego przebiegu warunków klimatycznych w latach prowadzenia badań, wyższe plony warzyw uzyskiwano po zastosowaniu nawozów zielonych w porównaniu z nawożeniem obornikiem i kontrolą nienawożoną organicznie. Spośród nawozów zielonych facelia przez cały okres badań charakteryzowała się najlepszym działaniem plonotwórczym. Stwierdzono także korzystny wpływ przyoranych resztek pozbiorowych roślin poplonowych na plony uprawianych warzyw.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Mozliwosci wykorzystania kompostu z odpadow komunalnych w rolnictwie. Cz.II

W doświadczeniu polowym na glebie płowej badano wpływ kompostu z odpadów komunalnych „Dano" na plonowanie ziemniaków oraz zawartość makroskładników i metali ciężkich w roślinach. W doświadczeniu stosowano trzy wzrastające dawki kompostu: 20, 40 i 60 t FM·ha⁻¹ oraz obornik w dawce porównywalnej pod względem zawartości węgla do dawki kompostu wynoszącej 40 t FM·ha⁻¹. Plony ziemniaków wzrastały pod wpływem stosowania kompostu „Dano" i obornika. Obydwa zastosowane nawozy wykazywały zbliżone działanie plonotwórcze. Zawartość makroskładników w bulwach ziemniaków zwiększała się pod wpływem stosowania kompostu z odpadów komunalnych. W warunkach stosowania obornika zawartość N i K w suchej masie roślin była wyższa a Ca niższa niż przy stosowaniu kompostu. Stosowanie kompostu „Dano" powodowało istotny wzrost zawartości metali ciężkich w roślinach. Nie zostały jednak przekroczone dopuszczalne zawartości analizowanych metali w bulwach ziemniaków przeznaczanych na cele konsumpcyjne.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wplyw zaprawiania nasion nitragina i molibdenem oraz nawozenia azotem na plonowanie lubinu bialego

W badaniach przedstawiono wpływ zaprawiania nasion nitraginą i Mo oraz nawożenia N na plonowanie łubinu białego odmiany Wat. Doświadczenie przeprowadzono w latach 1990 - 1992 w Rolniczym Zakładzie Doświadczalnym Kępa-Puławy. Stwierdzono, że zaprawianie nasion nitraginą wpływało istotnie na zwyżkę plonu nasion, przy czym łączne stosowanie nitraginy i molibdenu było bardziej efektywne, niż samej nitraginy. Zaprawianie nasion molibdenem w ilości 75 g/ha spowodowało dwukrotny wzrost zawartości tego pierwiastka w nasionach. Badania wykazały również, że nawożenie azotowe w dawce 20 i 40 kg/ha nie wpływało istotnie na wielkość uzyskiwanego plonu nasion.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Badania laboratoryjne parametrow pracy aparatu udojowego z oddzielnym transportem mleka i powietrza

Analizowano wahania i stabilizację podciśnienia na końcu strzyka i w kolektorze przy zastosowaniu aparatu udojowego z oddzielnym transportem mleka i powietrza. Wykazano zdecydowaną poprawę średniego spadku podciśnienia dla cyldu (dPs), który wahał się w przedziale 2 - 3,5 kPa (dla kolektora bez pływaka uzyskano odpowiednio 2-14kPa). Wyniki badań potwierdzają możliwość obniżenia podciśnienia roboczego do 42 kPa przy zastosowaniu systemu z oddzielnym transportem mleka i powietrza.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wspolczesna selekcja materialow hodowlanych lubinu zoltego w kierunku podwyzszenia odpornosci na susze

Badania przeprowadzono w 1994 roku w wazonach ze zróżnicowaną wilgotnością gleby po wschodach (60 - 65 % i 30 % pełnej pojemności wodnej), na 6 odmianach łubinu żółtego należących do trzech morfotypów: tradycyjnego, epigonalnego i samokończącego. Celem badań było poznanie wartości cech części nadziemnej i korzenia siewek od 7 do 56 dnia wegetacji, ich zmian pod wpływem suszy oraz oceny zależności między cechami siewek, a plonem roślin. Wartości cech siewek i dynamika ich zmian zależała od genotypu, wilgotności gleby i długości działania stresu wodnego. Plon nasion z rośliny uzyskany w warunkach stresu był skorelowany bezpośrednio ze świeżą masą części nadziemnej siewek, suchą masą całego korzenia, świeżą masą korzeni bocznych oraz pośrednio ze świeżą masą systemu korzeniowego siewek.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wplyw siewu mieszanego na plonowanie i wartosc koniczyny lakowej Trifolium pratense L. i tymotki lakowej Phleum pratense L.

Celem badań było określenie reakcji koniczyny łąkowej odmiany Ulka i tymotki łąkowej ród 394 na siew współrzędny przy dwóch poziomach nawożenia azotowego. Stwierdzono wysoce istotny wpływ nawożenia azotowego i sposobu siewu na plon obu roślin w okresie wegetacji. Plon koniczyny łąkowej obniżał się wraz ze zastosowaniem nawożenia azotowego, natomiast tymotki łąkowej wzrastał wraz z wzrostem dawki N. Przy siewie współrzędnym zaobserwowano wzrost plonu badanych gatunków. Parametry jakościowe uzyskanego plonu odpowiadały kryteriom żywieniowym. Koniczyna łąkowa okazała się zasobniejsza w azot,wapń i magnez. Na bardzo dobrym poziomie u koniczyny łąkowej, a u tymotki łąkowej na dobrym, układał się stosunek K:(Ca+Mg) i Ca:P. Koniczyna łąkowa odznaczała się wyższą akumulacją azotu w plonie niż tymotka łąkowa. Nawożenie azotowe tymotki łąkowej wpłynęło na wzrost akumulacji tego składnika w plonie.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Koncepcja renaturyzacji jeziora Ardung - problemy srodowiskowe

W pracy przeanalizowano skutki przyrodnicze podpiętrzania jeziora, którego poziom wód obniżono około 100 lat temu w wyniku prac melioracyjnych w celu uzyskania użytków rolnych. Zmniejszenie objętości czaszy zbiornika spowodowało pogorszenie wskaźników zlewniowych zwiększających podatność zbiornika na degradację. Uzyskane użytki rolne uległy degradacji. Podpiętrzenie jeziora spowoduje powiększenie jego powierzchni o 62,7 ha, utworzeniu wyspy o powierzchni 8,5 ha i umożliwi budowę elektrowni wodnej o mocy 14 kW. Wiąże się z tym wycięcie 30,5 ha zadrzewień i 2,3 ha zakrzaczeń, wystąpi niebezpieczeństwo wypłynięcia na powierzchnię płatów zwartej roślinności o powierzchni 12,8 ha. Nastąpi zatopienie 4 źródeł i przejściowe pogorszenie jakości wód spowodowane beztlenowym rozkładem substancji organicznej i wypłukiwaniem z gleb rozpuszczalnych form biogenów. W dłuższym okresie czasu nastąpi zmniejszenie podatności jeziora na degradację, zwiększenie powierzchni strefy brzegowej o wysokiej produkcji pierwotnej pełniącej funkcję biofiltru dla zanieczyszczeń spływających ze zlewni. Nastąpi również wzrost retencji wody i poprawa uwilgotnienia gleb oraz zamiana części ekosystemów leśnych na wodne.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Natężenie fotosyntezy i oddychania liści sporofilowych epifitycznej paproci (Platycerium bifurcatum (CAV.) C. CHR.) w warunkach stresu wodnego

Paproć Platycerium bifurcatum zajmuje zróżnicowane ekofizjologicznie siedliska charakteryzujące się okresowym niedostatkiem wody. P. bifurcatum wytwarza dwa rodzaje liści, jedne to liście sporofilowe, które służą jako główny organ asymilacyjny oraz liście okrywowe odgrywające istotną rolę w magazynowaniu wody. Odwodnienie przeprowadzono w powietrzu o wilgotności względnej 10-20%, a także w obecności roztworu mannitolu, który obniża potencjał wody o -0,6 MPa. Utrata nieznacznych ilości wody 5-15% w czasie dehydracji liści sporofilowych powoduje znaczny spadek intensywności fotosyntezy. Natężenie tego procesu po 24 godzinach odwodnienia obniża się o około 55%, a po pięciu dobach dehydracji o 75%. Rehydracja zachodzi bardzo powoli, a fotosynteza nie powraca do pierwotnego natężenia. W warunkach symulowanej suszy osmotycznej wywołanej mannitolem, który obniża potencjał wody w komórkach o około -0,6 MPa, natężenie fotosyntezy obniża się o około 30% po 5 dniach, a wydłużenie okresu suszy do 10 dni wywołuje spadek intensywności tego procesu o około 50%.
Oddychanie ciemniowe jest procesem mniej wrażliwym na zmniejszanie potencjału wody w tkankach niż fotosynteza. Uzyskane wyniki wskazują, że liście sporofilowe są bardzo wrażliwe na uszkodzenia wywołane stresem wodnym i nie posiadają zdolności do naprawy uszkodzeń.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Mutacja spontaniczna w kolekcji radiomutantow astra chinskiego [Callistephus chinensis L. Ness]

Opisano nieznaną dotychczas u astra chińskiego mutację o liściach wąskich i całobrzegich. Mutanta można identyfikować już w stadium pierwszych liści. Cechą charakterystyczną omawianego w pracy mutanta (koszyczki półpelne typu Semipleni, grupa Tubiformes, podgrupa Claustibuliati) były liście: cienkie ogonki liściowe, a blaszki wąskie i całobrzegie, lancetowate, nie zawsze symetryczne, około dwa razy węższe niż u roślin wyjściowych. Wymiary blaszek z dolnych liści łodygowych wynosiły: 6,8 do 10,3 cm (przeciętnie 8,6 cm) x 2,4 do 4 cm (przeciętnie 3,1 cm). Ogonki liściowe równodługie z blaszką, cienkie - 0,2 cm w środkowej jego części. Cecha liści wąskich i całobrzegich jest stabilna, uwarunkowana jednym genem recesywnym, oznaczonym przez autorkę symbolem w.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Kadm i olow w produktach rolniczych w swietle badan monitoringowych prowadzonych w latach 1995-2002 na Dolnym Slasku

W opracowaniu przedstawiono badania monitoringowe prowadzone w województwie dolnośląskim w latach 1995-2002 przez OSChR we Wrocławiu. Dotyczyły one oznaczeń zawartości kadmu i ołowiu w produktach rolniczych, najczęściej spotykanych w przeciętnej diecie człowieka, tj. w ziemniakach, marchwi, kapuście, ogórkach, jabłkach oraz w ziarnie żyta i pszenicy. Dokonano oceny uzyskanych wyników w oparciu o obowiązujące w Polsce akty prawne, określające maksymalne dopuszczalne zawartości substancji obcych w świeżych produktach spożywczych. Wykazano znaczne zróżnicowanie zawartości kadmu i ołowiu w analizowanych produktach roślinnych, zależne od rejonu uprawy i gatunku rośliny oraz że większość produktów (jabłka, ogórki, kapusta, marchew i ziemniaki) nie jest narażona na zanieczyszczenie tymi pierwiastkami śladowymi. Ale jednocześnie wskazano na przekroczenia najwyższych dopuszczalnych średnich zawartości kadmu i ołowiu w uprawach truskawek i ziarnie żyta oraz powtarzające się przez kolejne lata przekroczenia dopuszczalnej średniej zawartości ołowiu w ziarnie pszenicy. Uzyskane informacje potwierdzają celowość prowadzenia tego typu badań - pozwalają na bieżąco śledzić zmiany zachodzące w czasie w badanym układzie.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Zmiany składu ilościowego i jakościowego cukrów w owocach wiśni poddanych procesowi suszenia osmotyczno-konwekcyjnego

Analizowano zmiany zawartości składników cukrowych w trakcie odwadniania
osmotycznego wiśni w celu określenia proporcji między zawartością cukrów w produkcie
końcowym a ilością cukrów pochodzących naturalnie z surowca. Owoce ośmiu odmian
wiśni poddawano odwadnianiu osmotycznemu w 60-procentowym roztworze sacharozy
i suszono konwekcyjnie. Analizę ilościową i jakościową cukrów wykonano metodą HPLC
w surowcu mrożonym, odwodnionym oraz w suszu. Dominującymi cukrami w surowcu
była glukoza (46–61%) i fruktoza (34–39%). Wiśnie zawierały też 12–20% sorbitolu. Proces
odwadniania spowodował przyrosty fruktozy oraz spadki zawartości sorbitolu; zmiany
zawartości glukozy nie były jednoznaczne. W sezonie 2009 w owocach odwadnianych
stwierdzono obecność 2–20 g·100 g–1 s.s. sacharozy, która podczas suszenia konwekcyjnego
w całości uległa hydrolizie. Zmiany pozostałych składników na etapie suszenia były relatywnie
niewielkie. W ogólnym ilościowym bilansie składników cukrowych stwierdzono
zaledwie 11-procentowy wzrost ich zawartości w suszu w stosunku do surowca, wykazano
natomiast znaczące zmiany składu jakościowego. Z surowca tracony był sorbitol na rzecz
znacznego wzrostu zawartości fruktozy.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Czarnoziemy południowo-wschodniej Polski i ich degradacja

Czarnoziemy użytkowane rolniczo ulegają stopniowej degradacji, której tempo zależy od intensywności produkcji. Na skutek uprawy następuje zmniejszenie zawartości materii organicznej w poziomie próchnicznym i jego miąższości oraz odgórna dekalcytacja w profilu glebowym. Celem badań było porównanie siedmiu profów czarnoziemów położonych w rejonie Podgórza Rzeszowskiego i Płaskowyżu Sańsko-Dniestrzańskiego oraz określenie stopnia ich degradacji. Wyniki wskazują na silne zróżnicowanie cech fizyko-chemicznych i chemicznych w badanych czarnoziemach i związany z nimi poziom degradacji.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Ocena przydatnosci mocznikowej, amonowej i azotanowej formy azotu nawozowego w uprawie szklarniowej pomidora przy zastosowaniu podlozy ogrodniczych

Badano wpływ mocznikowej, amonowej i azotanowej formy nawozu azotowego na plonowanie i jakość owoców pomidora (Lycopersicon esculentum Mill.) uprawianego w ziemi ogrodniczej i w substracie torfowym. Uzyskane wyniki świadczą o braku wpływu formy azotu nawozowego na plon owoców, tak w sezonie wiosennym, jak i jesiennym. Z kolei na wielkość plonu istotny wpływ wywierał rodzaj podłoża. W obydwu sezonach wyższy plon uzyskano z roślin uprawianych w substracie torfowym. Podobnie forma azotu nawozowego nie miała istotnego wpływu na zawartość suchej masy, cukrów, kwasu askorbinowego i kwasowość owoców, z wyjątkiem kwasowości w sezonie wiosennym oraz suchej masy w sezonie jesiennym. Większe zróżnicowanie w zawartości poszczególnych składników w owocach wynikało z rodzaju zastosowanych podłoży. Pomidory uprawiane w substracie torfowym charakteryzowały się wyższą zawartością cukrów w sezonie wiosennym oraz w obydwu sezonach niższą kwasowością. Zwraca również uwagę niższa zawartość suchej masy oraz kwasu askorbinowego, w obydwu sezonach uprawy, w pomidorach uprawianych w substracie torfowym. Ponadto w obydwu sezonach stwierdzono istotne współdziałanie pomiędzy formą nawozu oraz rodzajem podłoża na zawartość suchej masy. W przypadku ziemi ogrodniczej najniższą zawartością suchej masy charakteryzowały się pomidory nawożone formą azotanową, natomiast w substracie torfowym formą mocznikową.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Porównanie bilansu substancji organicznej w glebie metodami Eicha i Kindlera oraz Heylanda

Podstawowym warunkiem uzyskania stabilnych i zadowalających plonów jest utrzymanie właściwego bilansu materii organicznej w glebie. Najprościej i najtaniej, a jednocześnie precyzyjnie możemy go określić, stosując metody Eicha i Kundlera lub Heylanda. Celem badań było oznaczenie wpływu stałego wprowadzania plonów ubocznych wszystkich roślin uprawnych w zmianowaniu (burak cukrowy – pszenica jara – jęczmień jary) i międzyplonów ścierniskowych na bilans substancji organicznej w glebie. Do analizy wykorzystano metody Eicha i Kundlera oraz Heylanda. Bilans przeprowadzono dla czterech systemów uprawy, często stosowanych w praktyce rolniczej w gospodarstwach Dolnego Śląska. Mimo różnych kryteriów oceny zawartości substancji organicznej w glebie, obie metody okazały się pomocne przy optymalizacji sposobu gospodarowania. Najprostszym sposobem poprawy bilansu materii organicznej w glebie jest nawożenie naturalne i/lub organiczne oraz zredukowanie intensywności uprawy roli.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wplyw zroznicowanej uprawy przedsiewnej i granulatu keratyno-koro-mocznikowego na plon i niektore cechy jakosciowe korzeni marchwi

3-letnim doświadczeniu polowym porównywano wpływ czterech sposobów przedsiewnej uprawy roli z uwzględnieniem zagęszczenia gleby oraz nawożenia granulatem keratyno-koro-mocznikowym i saletrą amonową na obsadę roślin, plon i zawartość niektórych składników w korzeniach marchwi odmiany Vita Longa.
Najlepszym wariantem uprawowym była uprawa wiosenna, wykonana na średnią głębokość. Ugniatanie gleby przejazdami ciągnika było szkodliwe we wszystkich obiektach uprawowych i znacznie ograniczało wysokość plonu korzeni marchwi.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Akumulacja wybranych mikroelementow w glebach i roslinach wokol Rafinerii Nafty Jedliczek

W pracy podjęto próbę określenia wpływu Rafinerii Nafty Jedlicze na zawartość mikroelementów w glebach i roślinach uprawianych wokół zakładu. W materiale glebowym pobranym w różnych odległościach od zakładu określono oprócz podstawowych właściwości fizykochemicznych zawartość Co, Cu, Ni i Zn po mineralizacji w HC1O₄ oraz w wyciągu 1 mol HCl·dm⁻³. Natomiast w roślinach określono ogólną zawartość Co, Cu, Ni i Zn po ich rozłożeniu w H₂SO₄, HNO₃ i HC1O₄. Zawartość metali oznaczono techniką atomowej spektrometrii absorpcyjnej (ASA). Najwyższe zawartości pierwiastków w glebie stwierdzono w odległości 4 - 5 km w kierunku południowym od rafinerii. Świadczy to o wpływie dominujących w tym rejonie wiatrów północnych na rozprzestrzenianie się zanieczyszczeń przemysłowych. Poziom badanych pierwiastków w glebie jest ściśle związany z pojemnością sorpcyjną gleb. Wpływ pozostałych właściwości, takich jak odczyn, zawartość materii organicznej, na gromadzenie się metali w glebie jest niewielki. Statystycznie istotną zależność z odległością od rafinerii wykazano jedynie dla Cu. Wszystkie przebadane próbki pietruszki spełniają kryteria przydatności konsumpcyjnej pod względem zawartości Co, Cu i Ni. Przekroczenia dopuszczalnych zawartości cynku występują tylko w nielicznych próbkach.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Fitotoksyczność glifosatu wobec siewek łubinu żółtego (Lupinus luteus L.)

Celem badań było określenie ﬁtotoksyczności glifosatu w stężeniach: 1, 3, 7, 20, 40, 100, 500, 1000 μM wobec siewek łubinu żółtego (Lupinus luteus L.) odmiany ‘Mister’ poprzez ocenę wybranych cech morfologicznych i zawartości w tkankach węglowodanów rozpuszczalnych. Stwierdzono, że glifosat zanieczyszczający glebę wraz ze wzrostem stężeń zmniejszał długość korzeni zarodkowych i łodyg siewek łubinu. Dowiedziono, że glifosat w zalecanym do aplikacji stężeniu polowym (3 l/ha), co odpowiada testowanemu stężeniu 7 μM, był ﬁtotoksyczny wobec kiełkujących siewek łubinu. Obecne w tkankach łubinu cyklitole (myo-inozytol, D-chiro-inozytol) były dobrym wskaźnikiem pobierania wody z gleby oraz szybkości kiełkowania nasion. Zawartość węglowodanów rozpuszczalnych w siewkach łubinu żółtego była wprost proporcjonalna do badanych stężeń glifosatu. Badania dowiodły, że łubin żółty może być stosowany jako biowskaźnik do oceny zanieczyszczenia gleby glifosatem. W celu uzyskania pełnej odpowiedzi o zanieczyszczeniu środowiska przyrodniczego metody biologiczne powinny być uzupełnione metodami biochemicznymi.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wplyw trzech poziomow koncentracji pozywki na plon i jakosc owocow papryki w uprawie na welnie mineralnej

Zbadano wpływ stałego podawania w okresie wegetacji trzech poziomów koncentracji pożywki (1,6; 2,4 i 3,2 E.C.) na plon i jakość owoców papryki uprawianej na wełnie mineralnej. Najwyższy plon ogólny i handlowy owoców otrzymano na drugim poziomie koncentracji pożywki, najniższy na trzecim. Plon owoców z suchą zgnilizną był najwyższy na trzecim poziomie koncentracji pożywki.
Natomiast zużycie wody przez rośliny było podobne, niezależnie od zastosowanej koncentracji pożywki i wynosiło ok. 204 dm³/rośl.
Zawartość składników mineralnych w liściach papryki zwykle rosła wraz ze zwiększaniem się koncentracji pożywki.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo