rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Weryfikacja i aktualizacja bazy klaso-użytków EGIB w oparciu o analizy chmury punktów z lotniczego skanowania laserowego na przykładzie wsi Tuklęcz w województwie świętokrzyskim

Transformacja ustrojowa, jaka miała miejsce w Polsce ponad 20 lat temu, a także przystąpienie naszego kraju do UE, pociągnęły za sobą liczne zmiany, m.in. w rolnictwie (likwidacja PGR, porzucanie upraw roli, wolny rynek zbytu czy wzrost konkurencyjności producentów) oraz w gospodarce prowadząc do głębokich przemian społeczno – ekonomicznych. Skutki tych transformacji zauważalne są także w przestrzeni rolniczej, najczęściej w przemianach krajobrazu. Zmiany te mają zazwyczaj charakter procesu wtórnej sukcesji leśnej zachodzącej na działkach rolnych. Tempo wkraczania i rozszerzający się z roku na rok zasięg terytorialny wtórnej sukcesji, najczęściej nie jest przedmiotem zainteresowania odpowiednich agencji lub urzędów. Technologią, która może wspomagać określanie zmian ilościowych (powierzchni, liczby działek rolniczych podlegających zmianom) i jakościowych (typ sukcesji – zbiorowiska roślinnego) przebiegających w krajobrazie - jest lotnicze skanowanie laserowe (ang. Airborne Laser Scanning; ALS). Prezentowane w pracy badania objęły 79.87 ha gruntów rolnych wsi Tuklęcz (gm. Rytwiany, powiat Staszów, woj. świętokrzyskie). W pracach wykorzystano dane EGiB (PODGiK w Staszowie) oraz dane ALS w postaci 2 zestawów chmur punktów ALS o gęstości: 2 pkt/m2 (RZGW Kraków; XI.2009r.) oraz 4 pkt/m2 (ISOK; XI.2012r.). Detekcję wtórnej sukcesji leśnej przeprowadzono stosując 4 warianty różniące się wysokością roślinności (odpowiednio: 0.4m, 1.0m, 2.0m oraz 3.0m ponad wygenerowanym NMT). Uzyskane wyniki wskazują, iż w każdym wariancie, na 50% liczby działek z użytkiem rola („R”; 60.54% całego obszaru) koncentrowało się ponad 70% wtórnej sukcesji leśnej. W zależności od jej wysokości nad gruntem, pokrywała ona od 61.05% do 31.38% klasoużytku „R” oraz od 67.03% do 34.93% pastwisk („Ps”) co świadczy o dynamicznych przemianach zachodzących na tym terenie. Cykliczne pozyskiwanie danych ALS w odpowiednich porach roku (zestaw danych ISOK wykazywał znaczący brak informacji o zadrzewieniach liściastych gatunków) bądź też stosowanie alternatywnych technologii (np. stereo-matching ze zdjęć lotniczych czy zobrazowania radarowe), stwarza szanse na zarządzanie i monitorowanie zmian zachodzących na obszarach rolniczych w Polsce. Jest to istotne ze względu na sporządzanie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego czy też wdrażanie Krajowego Programu Zwiększania Lesistości (KPZL), zakładającego osiągnięcie poziomu 30% lesistości w Polsce w roku 2020 oraz 33% w roku 2050. Nie należy zapominać o ogromnym potencjale biomasy zgromadzonej na obszarach wtórnej sukcesji nie ujętej w bazach EGiB czy LMN PGL Lasów Państwowych a stanowiącej istotny czynnik w dobie handlu emisjami CO2 czy wdrażania dyrektyw UE o energiach odnawialnych.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Średnioformatowa lustrzanka cyfrowa Mamiya ZD (21.3 MP) – nowy sensor wizyjny do aplikacji bliskiego zasięgu

Badanie średnioformatowej lustrzanki cyfrowej Mamiya ZD, wyposażonej
w sensor CCD (format 48x36 mm, rozdzielczość 5328x4000, piksel p'<sub>HV</sub> = 9 μm), obejmowało określenie dystorsji radiometrycznej sygnału oraz dokładności samokalibracji i opracowania punktowego w bliskim zasięgu. Ocenę dystorsji sygnału sensora CCD FTF4052C przeprowadzono w autorskim programie "Image Analysis". Obrazy rejestrowane aparatem Mamiya ZD charakteryzuje wysoka jakość radiometryczna sygnału. Średnie odchylenie standardowe wyznaczonej jasności I wyniosło StdDev = 1.1 (R: StdDev = 1.5, G: StdDev = 1.3, B: StdDev = 2.3). Fotogrametryczne badanie aparatu Mamiya ZD, wyposażonego w 2 obiektywy serii Mamiya 645AF, wykonano na podstawie 3. konfiguracji zdjęć zbieżnych (17, 13, 11) pola testowego, które tworzyło ca 220 sygnalizowanych punktów, w tym 60 punktów kodowanych (kod 14 bit). Zdjęcia rejestrowano z odległości ca Y<sub>F</sub> = 5 m. Automatyczny pomiar punktów na obrazach cyfrowych oraz rozwiązanie metodą wiązek, łącznie z samokalibracją, wykonano programem AICON 3D Studio. Optymalny model aproksymujący błędy systematyczne obrazu zawierał 5 parametrów: dystorsję radialną symetryczną A<sub>1, 2</sub> , dystorsję radialną asymetryczną i tangencjalną B<sub>1, 2</sub> oraz afiniczność sensora C<sub>1</sub>. Najwyższą dokładność uzyskano dla konfiguracji 11 zdjęć zbieżnych. Wartość Sigma 0 po wyrównaniu wyniosła σ<sub>0</sub> = ±0.055 pxl. Parametry orientacji wewnętrznej: c<sub>K</sub> , x’<sub>o</sub> , y’<sub>o</sub> wyznaczone zostały z dokładnością ±0.15 pxl (obiektyw 645AF 45 mm) oraz ±0.35 pxl (obiektyw 645AF 80 mm). Odchylenia standardowe RMS wyznaczonych współrzędnych X, Y, Z wyniosły odpowiednio: S<sub>XZ</sub> = ±0.02÷0.03 mm, S<sub>Y</sub> = ±0.07 mm oraz S<sub>XZ</sub> = ±0.01÷0.02 mm, S<sub>Y</sub> = ±0.04 mm. Zastosowanie lustrzanki Mamiya ZD do punktowych opracowań bliskiego zasięgu wymaga kombinowanego wyrównania metodą wiązek, połączonego z samokalibracją równoczesną on-the-job. Względna dokładność opracowania jest możliwa z dokładnością rzędu ca 1: 125 000 (obiektyw 645AF 45 mm) oraz 1: 200 000 (obiektyw 645AF 80 mm).

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Analiza wpływu zjawiska BRDF na jasność obiektów w obrębie bloku zdjęć lotniczych

Zjawisko dwukierunkowego odbicia spektralnego (BRDF) dotyczy analizy wielkości odbicia spektralnego w zależności od kierunku oświetlenia i obserwacji obiektu położonego na powierzchni Ziemi. Większość kamer lotniczych wyposażona jest w obiektywy o stożkowym polu widzenia, czego jedną z konsekwencji jest zmienność kąta obserwacji w płaszczyźnie zdjęcia lotniczego. Zdjęcia lotnicze, wykonywane najczęściej w szeregach stanowiących blok, charakteryzują się dużym wzajemnym pokryciem. Niektóre odfotografowanie obiekty mogą być zarejestrowane nawet na 6 zdjęciach. Ten sam obiekt na każdym zdjęciu posiada różną jasność/barwę w poszczególnych kanałach spektralnych. W praktyce powoduje to trudności w wyrównaniu jasności/barw pomiędzy sąsiadującymi zdjęciami, a dla dużych obszarów problemy z zaklasyfikowaniem takich samych obiektów do jednej klasy. Zmiany jasności wskutek odmiennej pozycji kamery dla wyznaczonych obiektów w czterech kanałach spektralnych wynosiły od 3DN (0.07% do 29% zakresu rozdzielczości radiometrycznej (12-bit) do 1162DN (28%), średnio 128 DN (3%). Dla całego bloku zdjęć lotniczych (131 zdjęć), które są w dyspozycji autora, a nie są bezpośrednio wykorzystywane w niniejszej pracy, przeciętnie 95% wszystkich pikseli mieści się w zakresie 1200 jednostek DN. W tym kontekście średnie zmiany jasności wskutek zmiany pozycji kamery na kolejnych zdjęciach stanowią już średnio 10% a nie 3% (w odniesieniu do pełnego zakresu rozdzielczości radiometrycznej).

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Wykorzystanie technologii GIS do wyznaczania stref zagrożenia hałasem komunikacyjnym

Hałas komunikacyjny stanowi w dzisiejszych czasach poważny problem, zwłaszcza na terenach intensywnie zurbanizowanych, o znacznym udziale zabudowy mieszkalnej jednio wielorodzinnej. Coraz częściej do tworzenia map akustycznych wykorzystywane są technologie GIS. Niniejszy artykuł prezentuje wyniki badań dotyczących wyznaczenia zasięgów izofon z zastosowaniem narzędzi GIS. Opracowanie zostało wykonane dla wybranych wariantów projektowanego odcinka drogi ekspresowej S-7 przechodzącego przez Gminę Łomianki. Otrzymane wyniki pozwalają na określenie w jakim stopniu obszar Gminy Łomianki narażony jest na hałas komunikacyjny, którego źródłem będzie projektowana droga ekspresowa. Zostały wyznaczone obszary szczególnie narażone na hałas przekraczający normy w porze dnia i w porze nocy.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Zastosowanie metody Hampela do aproksymacji modelu teoretycznego chłodni kominowej w podejściu dwuwymiarowym

Bezpieczna eksploatacja cienkościennych konstrukcji powłokowych, do których należą hiperboloidalne chłodnie kominowe, wymaga okresowej kontroli ich stanu geometrycznego. Powszechnie stosowaną technologią pomiarową jest w tym przypadku precyzyjna tachimetria bezreflektorowa. W niniejszym artykule przedstawiono możliwości i zalety wykorzystania naziemnego skaningu laserowego do pomiaru geometrii płaszcza chłodni kominowej. Zniekształcenia geometryczne chłodni wyznacza się poprzez wpasowanie modelu teoretycznego konstrukcji w zbiór punktów pomiarowych opisujących jej stan rzeczywisty. W przypadku braku dokumentacji projektowej, parametry modelu teoretycznego określa się poprzez aproksymację, stosując zazwyczaj metodę najmniejszych kwadratów. W artykule przeanalizowano możliwość wykorzystania w tym celu metody Hampela, jako przykładowej metody estymacji odpornej. Otrzymane wyniki potwierdzają skuteczność tej metody w przypadku występowania znacznych lokalnych zniekształceń geometrycznych konstrukcji. Parametry modelu teoretycznego, uzyskane z wykorzystaniem metody Hampela, pozwalają wyznaczyć bardziej wiarygodne wartości imperfekcji geometrycznych, które wykorzystywane są później przy sporządzaniu ekspertyz budowlanych.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Wykorzystanie pakietu Photomodeler oraz środowiska Matlab, do badania parametrów ruchu obiektów na podstawie obrazów sekwencyjnych

Tematem artykułu jest badanie parametrów ruchu obiektów na podstawie monokularnych zobrazowań sekwencyjnych. Zaproponowany algorytm został oparty na wykorzystaniu do pomiarów fotogrametrycznych oraz ich wyrównania standardowego oprogramowania fotogrametrycznego - pakietu PhotoModeler Scanner oraz do późniejszych obliczeń - używanego powszechnie środowiska obliczeniowego - pakietu Matlab. W opisywanych eksperymentach rejestracje ruchu, w postaci filmów i sekwencji zdjęć wykonano przy użyciu kamer JVC GZ-HD5 oraz Nikon D5000. W przypadku filmów, poszczególne klatki wyodrębniono w postaci osobnych plików graficznych z zastosowaniem czterech różnych programów. Następnie, używając pakietu PhotoModeler, wykonano pomiary automatyczne na (naniesionych przed rejestracją na obiekty i otoczenie) znakach kodowanych oraz wyrównanie metodą niezależnych wiązek. Kolejnym etapem były obliczenia realizowane przy użyciu pakietu Matlab. Algorytm przewidywał trzy typy wyznaczeń - ruch kamery względem otoczenia, obiektu względem kamery i obiektu względem otoczenia. W przypadku dwóch z nich konieczna była zmiana układu odniesienia, którą zrealizowano poprzez odpowiednie transformacje współrzędnych. Ostatnim etapem było wyznaczenie parametrów ruchu z użyciem uśrednionej częstotliwości obrazowania. Algorytm przetestowano, wykonując szereg wyznaczeń parametrów ruchu dla różnych obiektów. Badania wykazały bardzo duże zróżnicowanie dokładności, spowodowane szeregiem różnych czynników, jak również umożliwiły ocenę możliwości i ograniczeń opracowanej metody wyznaczeń.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Zastosowanie cyfrowej stacji fotogrametrycznej VSD w leśnictwie do inwentaryzacji drzewostanów

Przedstawiono wyniki badań nad zastosowaniem pomiarów fotogrametrycznych, wykonywanych za pomocą stacji cyfrowej VSD, do inwentaryzacji drzewostanów. Badania prowadzono na 220 kołowych powierzchniach próbnych w drzewostanach Uroczyska Głuchów Leśnego Zakładu Doświadczalnego w Rogowie. Stwierdzono dużą przydatność stacji VSD do pomiaru cech taksacyjnych drzewostanów.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Automatyczna detekcja płaszczyzn w chmurze punktów w oparciu o algorytm RANSAC i elementy teorii grafów

Artykuł przedstawia metodę automatycznego wyodrębniania punktów modelujących płaszczyzny w chmurach punktów pochodzących z mobilnego bądź statycznego skaningu laserowego. Zaproponowany algorytm bazuje na odpornym estymatorze RANSAC umożliwiającym iteracyjną detekcję płaszczyzn w zbiorze cechującym się znacznym poziomem szumu pomiarowego i ilością punktów odstających. Aby zoptymalizować jego działanie, dla każdej wykrytej płaszczyzny uwzględniono relacje sąsiedztwa pomiędzy punktami przynależnymi. W tym celu zastosowano podejście oparte na teorii grafów, gdzie chmura punktów traktowana jest jako graf nieskierowany, dla którego poszukiwane są spójne składowe. Wprowadzona modyfikacja obejmuje dwa dodatkowe etapy: ustalenie najbliższych sąsiadów dla każdego punktu wykrytej płaszczyzny wraz z konstrukcją listy sąsiedztwa oraz etykietowanie spójnych komponentów. Rezultaty uzyskane pokazują iż algorytm poprawnie wykrywa płaszczyzny modelujące, przy czym niezbędny jest odpowiedni dobór parametrów początkowych. Czas przetwarzania uzależniony jest przede wszystkim od liczby punktów w chmurze. Nadal jednak aktualny pozostaje problem wrażliwości algorytmu RANSAC na niską gęstość chmury oraz nierównomierne rozmieszczenie punktów.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Rekonstrukcja geometrii 3D krzewu na podstawie naziemnego skaningu laserowego

Technologia naziemnego skaningu laserowego dzięki swojej precyzji i rozdzielczości przestrzennej umożliwia odtworzenie geometrii drzew i krzewów zarówno w podejściu makrostrukturalnym, gdzie modelowany jest jej kształt obrysu zewnętrznego jak i w podejściu mikrostrukturalnym, gdzie przedmiotem modelowania jest kształt i topologia pojedynczych gałęzi. W pracy przedstawiono propozycję metody odtworzenia geometrii 3D krzewów a podstawie pomiarów w chmurze punktów pozyskanych naziemnym skaningiem laserowym (TLS). Metoda pomiarowa oparta jest na podziale chmury punktów TLS wzdłuż osi pionowej na segmenty o jednakowej grubości. W każdym segmencie, w zależności od wyboru podejścia, dokonywana jest selekcja punktów tworzących bądź obrys zewnętrzny rośliny, bądź obrys poszczególnych gałęzi. Wykorzystano do tego celu algorytm wyznaczania otoczki wypukłej (ang. convex hull). Utworzone na podstawie wybranych punktów bryły reprezentujące fragmenty rośliny w pojedynczym segmencie integrowane są z bryłami z segmentów sąsiadujących. W podejściu mikrostrukturalnym wymaga to odtworzenia modelu topologii gałązek rośliny, którą oparto o schemat grafu. Aby zapewnić łagodne i spójne połączenia poszczególnych segmentów metoda selekcji punktów opiera się na kombinacji metody otoczki wypukłej 2D i 3D, która zapewnia utworzenie jednakowej powierzchni styku łączonych ze sobą brył. Na potrzeby oceny ilościowej wykonany został model krzewu, którego pole powierzchni i objętość w podejściu makro i mikrostrukturalnym wyznaczono na podstawie bezpośrednich pomiarów przymiarem liniowym. Parametry te porównano z otrzymanymi na podstawie modeli 3D. Do budowy modelu makrostrukturalnego odpowiednią metodą modelowania jest metoda warstwowa (multi convex hull), przy czym grubość warstwy należy wybierać na poziomie kilku centymetrów. Do budowy modelu mikrostrukturalnego zaproponowano metodę łączenia brył, przy czym grubość segmentu dla tej metody powinna się kształtować na poziomie rozdzielczości skanowania.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Znaczenie rozdzielczości spektralnej zdjęć Landsat ETM+ w identyfikacji łąk o różnym uwilgotnieniu i użytkowaniu

Oceniono wpływ rozdzielczości spektralnej zdjęć Landsata ETM+ na możliwość identyfikacji łąk1 różniących się uwilgotnieniem i użytkowaniem. Materiał do badań pozyskano z dwóch (traktowanych łącznie) zdjęć, wykonanych na początku maja i w październiku. Na podstawie analizy wizualmej ustalono, że spośród kanałów spektralnych najlepsze zobrazowanie tworzą kanały 3 i 4. Porównano informację pozyskaną z kanałów 4 i 3 z informacją zawartą w kanale 8 i sumie kanałów widzialnych. Analizę porównawczą wykonano na podstawie klastrów dwuwymiarowych histogramów reprezentujących zidentyfikowane w terenie kategorie łąk. Okazało się, że bazując na kanałach 3 i 4, jak również przy użyciu sumy kanałów widzialnych oraz kanału 8 uzyskano podobny wynik. W obu przypadkach wyodrębnieniono pięć kategorii łąk: łąki mokre, silnie wilgotne użytkowane, pozostałe łąki użytkowane, łąki nieużytkowane z innych przyczyn niż uwilgotnienie oraz łąki suche łącznie z samozadarnieniami poornymi

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Automatyczna identyfikacja sygnalizacji punktów na obrazach cyfrowych

Pomiary fotogrametryczne bliskiego zasięgu wymagają jednoznacznego wskazania i identyfikacji punktów, zobrazowanych na zdjęciach. Zachodzi potrzeba szybkiego i pewnego odnalezienia ich sygnalizacji bez udziału obserwatora, a wiec automatycznie. Obrazy cyfrowe stwarzają taką możliwość, ze względu na łatwy dostęp do każdego piksela. W referacie przedstawiono podstawowe sposoby sygnalizacji punktów na badanym obiekcie tak, aby możliwa była ich prawidłowa identyfikacja. Oprócz pokazania istniejących koncepcji na rynku światowym, podana jest też autorska propozycja nieskomplikowanego rozwiązania tego problemu. Proponowana metoda została zweryfikowana na rzeczywistym obiekcie.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Trudne początki infrastruktury geoinformacyjnej w Polsce

Referat stanowi próbę oceny dokonań i zagrożeń na drodze do infrastruktury geoinformacyjnej w Polsce. W pierwszej części przypomniane zostały dotychczasowe dokonania z zakresu SIP. Następnie podkreślono znaczenie regulacji w sprawie KSIoT, uznając je jako istotny krok do opracowania kompleksowego prawodawstwa, bez którego nie powstanie uporządkowana infrastruktura geoinformacyjna. Przedstawiono dyskusję zagrożeń posiłkując się doświadczeniami zebranymi przy budowie Małopolskiego Systemu Informacji Przestrzennej.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Pokrycie terenu jako kryterium zróżnicowania struktury krajobrazu wybranych obszarów chronionych Pomorza

Strukturę krajobrazu można analizować biorąc pod uwagę różne kryteria,
metody badawcze czy dane źródłowe. Pokrycie terenu jest tym komponentem krajobrazu, który
jest kartowany i określany od stuleci. Jego znajomość jest bardzo istotnym czynnikiem
w zrozumieniu i poznaniu relacji zachodzących pomiędzy człowiekiem a środowiskiem.
Wykorzystane w opracowaniu referencyjne zasoby danych przestrzennych (BDO 250k i CLC
2000) wzajemnie się uzupełniają lub pokrywają. Prace badawcze związane z analizą struktury
krajobrazu prowadzono na wybranych obszarach chronionych Pomorza. Obszarami tymi były
wszystkie parki narodowe (4) i parki krajobrazowe (15) tego obszaru. Analizowane powierzchnie
chronione reprezentują różne typy krajobrazów naturalnych. Strukturę krajobrazu obszarów
chronionych analizowano z wykorzystaniem miar krajobrazowych. Obliczono i porównano
następujące wskaźniki opisujące strukturą krajobrazu: liczbę klas pokrycia, liczbę płatów, łączną
długość krawędzi, indeks kształtu, wymiar fraktalny oraz wskaźnik różnorodności Shannon’a.
Porównań wskaźników między parkami dokonano w odniesieniu do różnych materiałów
źródłowych.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Koncepcja i studium implementacji procesu zasilania komponentu TOPO250 danymi TOPO10 - generalizacja informacji geograficznej w bazie danych BDG

Jednym z kluczowych wyzwań towarzyszących tworzeniu Infrastruktury Informacji Przestrzennej (IIP) w Polsce jest budowa kompleksowego modelu bazy danych georeferencyjnych. Znaczące środki przeznaczone na realizację projektu GBDOT pozwalają na opracowanie podstawowej bazy danych topograficznych kraju jako bazy wielorozdzielczej (MRDB). Efektywne wdrożenie tego typu bazy danych wymaga opracowania procedur generalizacji informacji geograficznej (uogólnienia modelu krajobrazowego DLM), która, traktując komponent TOPO10 planowanej bazy jako jedyne źródło do tworzenia komponentu TOPO250, pozwoli na zachowanie spójności pojęciowej i klasyfikacyjnej między tymi elementami bazy danych. Realizacja tego zadania wymaga implementacji, opracowanej na zlecenie Głównego Urzędu Geodezji i Kartografii, koncepcji systemu, realizującego cele procesu generalizacji informacji geograficznej poprzez wykorzystanie metod restrykcyjnych (ang. constrained-based modelling) oraz pozwalającego na zachowanie relacji topologicznych między poszczególnymi klasami obiektów i obiektami. Pełna implementacja projektowanego systemu generalizacji wymaga przeprowadzenia szeroko zakrojonych testów, które pozwolą na jego kalibrację, a także parametryzację realizowanych procedur generalizacyjnych w zależności od charakteru analizowanego obszaru. Parametryzacja te procesu umożliwi określenie kryteriów wyboru poszczególnych obiektów, algorytmów upraszczania oraz kolejności wykonywanych operacji. Dla uzyskania kartograficznie poprawnego modelu wynikowego (zarówno bazy danych przestrzennych, jak i mapy topograficznej) kluczowe znaczenie ma, zdefiniowane przez autorów, łączne przetwarzanie elementów sytuacyjnych i wysokościowych. Pozwala to na uzyskanie spójnego pod względem topologicznym komponentu pochodnego źródłowej bazy danych referencyjnych. Autorzy opracowania podjęli próbę parametryzacji procesu generalizacji informacji geograficznej dla wybranego obszaru testowego. Uogólnienie uzyskanych wyników przyczyni się do opracowania holistycznego systemu generalizacji danych referencyjnych zgromadzonych w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Ocena dokładności generowania NMT z obrazów satelitarnych ASTER w obszarach polarnych (Svalbard) z wykorzystaniem PCI Geomatica

Celem badan prezentowanych w niniejszej pracy była ocena dokładności NMT generowanego z zobrazowań satelitarnych ASTER w obszarach polarnych oraz możliwości wykorzystania go do ortorektyfikacji obrazów. W ramach badan wygenerowano NMT ASTER w trzech różnych rozdzielczościach 30, 60 i 120 metrów. W celu zbadania wpływu ukształtowania terenu na dokładność generowanego NMT, obszar badan został podzielony na cztery rodzaje pól testowych: wody, lodowce, obszary lądu o niewielkim nachyleniu oraz obszary górskie. Ocenę dokładności produktu NMT ASTER wykonano w oparciu o referencyjny NMT Foto wykonany na podstawie zdjęć lotniczych 1:50 000. Oba modele porównano ze sobą generując dla każdej z rozdzielczości obrazy różnic. W badaniach przyjęto, że NMT o błędzie mniejszym ni_ 100 m może być wykorzystany do ortorektyfikacji, ponieważ generuje on błąd w poziomie wielkości ok. jednego piksela (15 m). W żadnym miejscu na obszarach płaskich i na obszarze wody błąd NMT nie przekraczał wartości 100 m. Błędy grube wystąpiły na 9.5 % powierzchni obszarów górskich dla NMT ASTER 30, ale już tylko na 6 % powierzchni dla oczka siatki 60 i 120 m. Natomiast odsetek obszarów występowania błędów grubych na lodowcach był znikomy – 2.5 % dla NMT o rozdzielczości 30 m i tylko 1.5 % dla rozdzielczości 120 m.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna