rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Problemy opieki pielęgniarskiej nad pacjentem z chorobą afektywną dwubiegunową

Choroba afektywna dwubiegunowa pojawia się stosunkowo wcześnie i towarzyszy człowiekowi do końca. Stwarza wiele problemów pacjentowi, jak również jego rodzinie, gdyż zaburza życie społeczne, zawodowe i rodzinne. Jest to jedyna 
jednostka chorobowa, w której przebiegu występują dwa diametralnie przeciwne bieguny. Epizod depresyjny to czas, kiedy człowiek chory widzi wszystko w czarnych kolorach, odczuwa niechęć i lęk przed światem, a ciągle towarzyszące 
mu poczucie braku bezpieczeństwa rodzi w nim wielką bezradność oraz osamotnienie. Chory obarcza się winą za wszystko, nierzadko stan ten wywołuje u niego myśli samobójcze. Drugi biegun, którego doświadcza pacjent to mania. 
Osoba taka jest bardzo pewna siebie, próbuje wszystkich sobie podporządkować, emanuje dużą ilością energii oraz przejawia nieograniczone możliwości. Chory maniakalny jest trudny w kontaktach, przysparza wiele kłopotów sobie 
i bliskim. Na dłuższą metę nie wytrzymuje swojego tempa. Praca pielęgniarki zarówno z chorym depresyjnym, jak i maniakalnym wymaga dużego zaangażowania i konkretnej wiedzy psychiatrycznej oraz umiejętności psychologicznych. Z racji przebywania z chorym w dzień i w nocy może dokonywać wielu cennych spostrzeżeń ważnych w procesie leczenia. Dzięki ciągłej obecności pielęgniarki chory czuje się bezpiecznie, chętniej nawiązuje kontakt, przez co zmniejszają się jego negatywne emocje i mobilizują go do współpracy z całym zespołem terapeutycznym, a to wszystko składa się na efektywniejszy przebieg leczenia.

Czasopismo: Puls Uczelni
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Stan wiedzy studentów pielęgniarstwa na temat resuscytacji krążeniowo-oddechowej

Wstęp: Pierwsza pomoc to zespół czynności podejmowanych
w celu ratowania człowieka będącego w stanie nagłego
zagrożenia zdrowia, wykonywanych przez osobę znajdującą się
w miejscu zdarzenia. Nagłe zatrzymanie oddechu i/lub krążenia,
do którego może dojść zawsze i wszędzie, jest przyczyną
przedwczesnej śmierci wielu ludzi. Resuscytację krążeniowo-
-oddechową należy podjąć natychmiast, dlatego społeczeństwo
trzeba edukować, by umiało rozpoznać taki stan oraz podjąć działanie. Przypadkowy świadek zdarzenia, podejmując
resuscytację krążeniowo-oddechową od razu po rozpoznaniu
nagłego zatrzymania krążenia, przyczynia się do uratowania
życia w połowie przypadków.
Cel pracy: Celem pracy było sprawdzenie stanu wiedzy studentów pielęgniarstwa z zakresu rozpoznania nagłego zatrzymania krążenia (NZK), przeprowadzenia resuscytacji krążeniowo--oddechowej oraz zastosowania automatycznego defibrylatora zewnętrznego.
Materiał i metody: Badaną grupę stanowiło 100 studentów
pielęgniarstwa II i III roku PMWSZ w Opolu. Udział w badaniu
był całkowicie anonimowy i dobrowolny. Wykorzystano autorski kwestionariusz ankiety składający się z 17 pytań.
Wyniki: Sposób rozpoznania NZK to według 47% (47) ankietowanych brak tętna na tętnicy szyjnej, 42% (42) podaje, że brak przytomności i oddechu. Defibrylatora AED 70% (70) badanych użyłoby u poszkodowanego nieprzytomnego z nieprawidłowym oddechem, 63% (63) ankietowanych wie, że
podczas analizy rytmu przez AED nie można poszkodowanego
dotykać.
Wnioski: Wiedza przyszłych pielęgniarek w zakresie rozpoznawania objawów nagłego zatrzymanie krążenia nie jest
wystarczająca, niezadowalający jest również wynik dotyczący
resuscytacji krążeniowo-oddechowej. Niesatysfakcjonujący
jest też poziom wiedzy na temat automatycznego defibrylatora
zewnętrznego.

Czasopismo: Puls Uczelni
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Efektywność masażu zawodowego szczypiornisty

Wstęp: Wszyscy sportowcy, niezależnie od uprawianej dyscypliny sportu, ilości treningów, doświadczenia i aktualnej formy mają wpisaną w cykl treningowy odnowę biologiczną. Stanowi ona stały punkt planu treningów. Jednak w przypadku kontuzji czy urazu, zabiegi odnowy biologicznej nie zawsze są skuteczne i wystarczające, dlatego też należy w takich sytuacjach wykonać masaż klasyczny, leczniczy czy tensegracyjny. 
Materiał i metody: U młodego szczypiornisty wykonano masaż klasyczny, jednak brak poprawy stanu pacjenta spowodował zmianę rodzaju masażu, wykonano masaż tensegracyjny. 3 zabiegi po 45 minut. Opracowano 4 układy zgodnie z zasadami tensegracji.
Wyniki: Po zastosowaniu masażu tensegracyjnego uzyskano normalizację napięcia mięśniowego  i zniesienie dolegliwości bólowej odcinka lędźwiowego kręgosłupa.
Wnioski: Masaż tensegracyjny może stanowić skuteczną formę terapii w dolegliwościach bólowych u sportowców szczypiornistów.

Czasopismo: Puls Uczelni
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Dolegliwości bólowe, przygnębienie i ięk u pacjentów po udarze mózgu

Wstęp: Ból, lęk, przygnębienie często towarzyszą pacjentom 
jako powikłania po przebytym udarze mózgu. Mogą przybierać postać reakcji obronnych chorego, który zmaga się z fizycznymi i psychicznymi konsekwencjami udaru. Stopień natężenia bólu i emocji oraz reakcje z nimi związane są indywidualne dla każdego pacjenta.
Cel pracy: Celem pracy było określenie stopnia wpływu bólu poudarowego na codzienne funkcjonowanie pacjenta oraz określenie, czy lęk i  przygnębienie determinują postępy w  leczeniu i powrocie do codziennych czynności po udarze.
Materiał i metody: Narzędziami badawczymi były: autorska ankieta oraz skale badawcze (SOPL, Lawtona, Katza oraz Doloplus). Grupę badanych stanowiło 31 pacjentów Oddziału Rehabilitacji Poudarowej w Szpitalu św. Rocha w Ozimku. Badanie przeprowadzono w okresie od listopada 2013 do marca 2014 roku.
Wyniki: Uczucie lęku i przygnębienia wystąpiło u 41,93% (13) 
pacjentów.  Objawy depresji wystąpiły u 6% (2) respondentów. 
Ból towarzyszył 90% (28) badanym, jednak w opinii pacjentów nie stanowił on poważniejszej przeszkody w kontynuacji rehabilitacji i w codziennym funkcjonowaniu. Skala Katza wykazała, że 58% (18) pacjentów nie potrzebowała pomocy w podstawowych czynnościach życia codziennego. 
Wnioski: Ból, lęk i przygnębienie nie miały istotnego wpływu 
na przebieg rehabilitacji w badanej grupie pacjentów. Ból nie upośledził znacząco aktywności ruchowej. Potencjalne 
problemy z  codziennym funkcjonowaniem pacjentów, dzięki procesowi rehabilitacji, zostały w znaczącym stopniu   
wyeliminowane.

Czasopismo: Puls Uczelni
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Epizod depresji - studium przypadku

Wstęp. Każdemu z nas niejednokrotnie zdarzyło się doznać rozczarowań z powodów osobistych lub zawodowych. Reagujemy smutkiem, niepokojem, wycofujemy się z aktywności. Szybko jednak obniżony nastrój wyrównuje się i umożliwia nam powrót do normalnego życia. Bywają jednak sytuacje, kiedy nastrój depresyjny, izolacja od ludzi trwają dłuższy czas. Człowiek traci wówczas poczucie przyjemności (anhedonia) i sensu życia. Staje się bezradny, bezsilny i apatyczny. Towarzyszą temu liczne objawy fizyczne, takie jak: ból głowy, brak apetytu, zaburzenia snu.
Cel pracy. Przedstawienie realizacji pielęgniarskiego planu terapii pacjenta z depresją przebywającego na oddziale psychiatrycznym.
Materiał i metody. Informacje na temat pacjenta zgromadzono metodą wywiadu przeprowadzonego przez pielęgniarkę z pacjentem z rozpoznaniem epizodu depresyjnego. Na potrzeby badań opracowano kwestionariusz, złożony z listy wcześniej przygotowanych pytań. Informacje o pacjencie i jego rodzinie uzyskano dzięki zastosowanej obserwacji i analizie dokumentacji chorego.
Opis przypadku. Sześćdziesięciodwuletni pacjent przyjęty do Szpitala Psychiatrycznego w Toszku, z rozpoznaniem epizodu depresyjnego. Po raz czwarty hospitalizowany, leczący się od 10 lat. Wyraził zgodę na leczenie. Skierowany z Poradni Zdrowia Psychicznego z powodu narastającego lęku, myśli o śmierci, bezsenności i zamiarów samobójczych. Na początku hospitalizacji chory był smutny, przestraszony, zmęczony, senny i spowolniały. Przez pierwsze dni odmawiał przyjmowania posiłków, pił niewielkie ilości płynów. Wypowiadał myśli samobójcze. Większość dnia spędzał w łóżku, nie interesował się życiem oddziału. Nie nawiązywał kontaktów z personelem i pacjentami. Izolował się od otoczenia. Nie dbał o swój wygląd zewnętrzny.
Wnioski. Zamierzone cele procesu pielęgnowania zostały osiągnięte. Stan psychiczny chorego poprawił się. Został wypisany do domu bez zamiarów i myśli suicydalnych. Wzmocnił swoje poczucie wartości. Chętnie nawiązywał kontakt z pacjentami, personelem i rodziną. Brał udział w zajęciach terapeutycznych. Pomagał w pracach na oddziale.

Czasopismo: Puls Uczelni
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Zastosowanie masażu tensegracyjnego w przypadku dolegliwości bólowych wystepujących po upadku

Wstęp: Upadki w starszym wieku stanowią poważny problem geriatryczny przede wszystkim ze względu na ich następstwa. 
Przyczyną upadków są czynniki wewnętrzne i zewnętrzne. Najczęściej dochodzi do urazów ortopedycznych: złamań elemen-
tów kostnych, zwichnięć w obrębie stawów, uszkodzeń tkanek miękkich. Urazy powodują znaczne ograniczenie sprawności 
fzycznej  i samodzielności w czynnościach dnia codziennego. Najważniejsze  jest podjęcie przez osoby starsze rehabilitacji   
i nieustanna motywacja do działania w codziennej aktywności. 
Materiał i metody: Celem artykułu jest prezentacja metodyki masażu leczniczego (tensegracyjnego) w przypadku objawów 
bólowych i ograniczonej ruchomości kończyny górnej spowodowanych upadkiem ze schodów. Wykonano 6 zabiegów masażu z częstotliwością 2 razy w tygodniu, każdy trwał 30 minut.
Wyniki: Po zastosowaniu terapii uzyskano zmniejszenie dolegliwości bólowych zlokalizowanych w obrębie obręczy barkowej i kończyny górnej. Zwiększył się zakres ruchomości w stawie ramiennym i łokciowym. Czynności dnia codziennego stały się łatwiejsze do wykonania. 
Wnioski: W przypadku objawów w obrębie tkanek miękkich występujących po upadkach można zastosować masaż. Uzyskanie zmniejszenia dolegliwości bólowych umożliwia podjęcie  i kontynuację kinezyterapii celem odzyskania sprawności sprzed upadku  i urazu oraz pełnej samodzielności  i niezależności. Pozwala wrócić pacjentowi do  jego hobby co niejednokrotnie znacznie poprawia nastawienie psychiczne i motywuje do działania.

Czasopismo: Puls Uczelni
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Zastosowanie masażu leczeniczego w zespole cieśni kanału nadgarstka

Wstęp: Zespół cieśni kanału nadgarstka dotyczy długotrwałego 
ucisku nerwu pośrodkowego w kanale nadgarstka, wywołując zaburzenia ruchowe i czuciowe w obszarze zaopatrywanym przez ten nerw. Głównymi objawami są dolegliwości bólowe dłoni i nadgarstka, uczucie mrowienia, drętwienia palców, zaburzenie czucia, ograniczenie ruchomości i zdolności manualnych dłoni. Odczuwany dyskomfort doprowadza do obniżenia jakości życia. W postępowaniu leczniczym stosuje się leczenie zachowawcze z wybranymi elementami fizjoterapii oraz leczenie operacyjne. 
Cel pracy: Celem pracy była prezentacja możliwości zastosowania drenażu limfatycznego i masażu leczniczego w przypadku objawów występujących po operacji zespołu cieśni kanału nadgarstka.
Materiał i metody: U młodej kobiety po zabiegu operacyjnym odbarczenia nerwu pośrodkowego z zespołem cieśni kanału nadgarstka wykonano trzy zabiegi drenażu limfatycznego i cztery masażu leczniczego. Zabiegi wykonywano co drugi dzień, drenaż trwał jednorazowo 50 minut, masaż leczniczy trwał 30 minut każdy.
Wyniki: Po zastosowaniu dwóch rodzajów masażu, w odpowiedniej kolejności, uzyskano likwidację obrzęku chłonnego i zmniejszenie dolegliwości bólowej.
Wnioski: Masaż może stanowić jeden z elementów kompleksowej fizjoterapii stosowanej po zabiegach operacyjnych 
w przypadku zespołu cieśni kanału nadgarstka. Często stosowany jest także jako skuteczna forma leczenia zachowawczego w połączeniu z innymi zabiegami fizjoterapeutycznymi.

Czasopismo: Puls Uczelni
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Opinie studentów pielęgniarstwa i pielęgniarzy czynnych zawodowo dotyczące obecności mężczyzn w zawodzie pielęgniarskiem

Wstęp: Od XIX wieku kobiety wiodą prym w profesji pielęgniarskiej. Wprawdzie mężczyźni coraz częściej decydują się na podjęcie zawodu pielęgniarza, to jednak nadal ich obecność budzi zaskoczenie, np. wśród pacjentów. Pielęgniarz mężczyzna 
przełamuje stereotyp zawodu w społeczeństwie przyzwyczajonym do pielęgniarstwa jako jednego z najbardziej sfeminizowanych rzemiosł. Sukcesywnie większa liczba mężczyzn zasila obecnie kadry pielęgniarskie.
Cel badania: Celem badań było poznanie opinii studentów pielęgniarstwa oraz pielęgniarzy na temat wybranego przez nich 
zawodu oraz satysfakcji z wykonywanej pracy. 
Materiał i metody: Badanie przeprowadzono metodą sondażu diagnostycznego z wykorzystaniem autorskiego kwestiona-
riusza ankiety składającego się z 20 pytań. Anonimowa ankieta była skierowana do pielęgniarzy czynnych zawodowo oraz 
mężczyzn studiujących ten kierunek. W ankiecie wzięło udział 60 osób: 42 pielęgniarzy oraz 18 studentów pielęgniarstwa.
Wyniki: Spośród 60 respondentów 47 (78.3%) jest usatysfakcjonowanych wykonywanym zawodem, jednak tylko 45% ankietowanych wybrałoby pielęgniarstwo gdyby stali ponownie przed wyborem zawodu.  66.7% badanych pielęgniarzy wyraża zadowolenie ze swoich zarobków, lecz 46.2% z tej grupy podejmuje pracę w kilku ośrodkach, aby zarobki były optymalne. 
53.3% respondentów wskazało na wybór zawodu pielęgniarza z powodu chęci wykonywania pracy w branży medycznej,  a 25% uznało, że pielęgniarstwo to zawód najbardziej odpowiedni dla nich.  
Wnioski: Podczas przeprowadzania badań zaobserwowano małą liczbę pielęgniarzy w zespołach pielęgniarskich. Należałoby 
zastanowić się nad promocją tego zawodu wśród mężczyzn. Istnieje potrzeba kontynuacji podobnych badań w celu rozpo-
znania ewentualnych problemów w zespołach pielęgniarskich.

Czasopismo: Puls Uczelni
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Próba oceny elektrostymulacji prądami Kotza oraz ćwiczeń izometrycznych

Wstęp: Elektrostymulacja prądami Kotza jest jednym z zabiegów stosowanych w fizjoterapii zarówno do zwiększania masy mięśniowej, jak i wytrzymałości mięśni. Innym sposobem wykorzystywanym w tym samym celu, jest wykonywanie ćwiczeń izometrycznych.
Cel pracy: Celem badań było określenie, która z metod: elektrostymulacja Kotza czy ćwiczenia izometryczne, korzystniej wpływa na napięcie oraz przyrost masy mięśnia prostego uda u osób zdrowych.
Materiał i metody: W badaniu wzięło udział 30 osób. Grupa A (n=15) poddana była serii 10 zabiegów prądami Kotza, w grupie B (n=15) zastosowano ćwiczenia izometryczne. Wykonano pomiar obwodów badanej kończyny, próbę wysiłkową w formie „testu krzesełkowego” oraz ocenę napięcia mięśnia prostego uda za pomocą elektromiografii powierzchniowej.
Wyniki: W obu grupach odnotowano istotny statystycznie spadek napięcia spoczynkowego oraz wydłużenie próby wysiłkowej. Nie zaobserwowano istotnych statystycznie zmian obwodów uda. 
Wnioski: Niniejsza praca pozwala potwierdzić słuszność stosowania prądów Kotza i ćwiczeń izometrycznych u osób zdrowych.

Czasopismo: Puls Uczelni
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Historia największych odkryć anatomicznych ludzkiego ciała

Medycyna XXI wieku jest nauką empiryczną, jedną z najprężniej rozwijających się w każdej swojej dziedzinie. Oparta na 
doświadczeniach i odkryciach, jakie prowadzili uczeni na 
poszczególnych etapach jej bogatej historii, współczesna 
medycyna bazuje na faktach. Wielkim twórcą podstaw medycyny i anatomii człowieka był Hipokrates, który opisał płyny ustrojowe, serce i  inne narządy wewnętrzne. Jeden z najwybitniejszych badaczy anatomii człowieka, rzymski lekarz Galen, opisał dokładnie budowę serca i układu krążenia. Najważniejszą rolę w badaniu serca i układu krążenia odegrał londyński lekarz William Harvey, który wykazał, że serce jako narząd pełni funkcję tłoczącą, a nie – jak wcześniej uznawano – ssącą krew. Równocześnie do podstaw współczesnej kardiologii rozwijały się – już w papirusach egipskich z Kahun i Papirusie Ebersa – badania nad anatomią i fizjologią narządów rodnych, którymi zajmował się również Hipokrates oraz najwybitniejszy położnik starożytnego świata – Soranos z Efezu. Dalsze odkrycia anatomiczne to opisanie roli jajowodów przez Fallopiusa, pęcherzyków Graafa i budowy miednicy kostnej, którą uznano za najważniejszą podczas porodu (William Smellie, Gustaw Michaelis, Theodor  Litzmann).

Czasopismo: Puls Uczelni
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Przedmiot fakultatywny dla studentów Wydziału Wychowania Fizycznego: „Podstawy nutricjologii sportowej”

Nauka w szkole wyższej jest okresem powstawania nowych zasad zachowania. Oddzielenie od rodziców, wpływ nowego środowiska przyczyniają się do tworzenia nowych zachowań, w tym w zakresie odżywiania. Pięcioletnie doświadczenia wykorzystania na Wydziale Wychowania Fizycznego autorskiego programu przedmiotu fakultatywnego „Podstawy żywienia w sporcie – nutricjologia sportowa” pokazały, że jest on skuteczny w tworzeniu wiedzy na temat odpowiednich diet w ramach żywienia w sporcie. Celem przedmiotu fakultatywnego, wprowadzonego w programie nauczania na ostatnim roku na Wydziale Wychowania Fizycznego, jest przekazanie wiedzy na temat odpowiedniej, zrównoważonej diety, wykorzystanie tej wiedzy w celu zapobiegania różnego rodzaju dysfunkcjom organizmu, nauka opracowania programu prawidłowego  i adekwatnego żywienia sportowca zależnie od okresu treningu, w okresie szkolenia lub zawodów sportowych czy okresu regeneracji. Studenci, którzy zdecydują się wybrać ten przedmiot fakultatywny (i zwykle jest to większość grup) uczą się umiejętności wymaganych w praktyce, a dotyczących rozwiązania kwestii nowoczesnych podejść żywieniowych w sporcie. Każdy student przygotowuje indywidualną ocenę stanu odżywienia na platformie edukacyjnej „Moodle” (e-learning). Używany  jest oryginalny program komputerowy weryfkacji i edukacji, który opiera się na indywidualnej pracy studentów. Wiedza studentów na temat zasad racjonalnego żywienia jest ewaluowana i korygowana.

Czasopismo: Puls Uczelni
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Praktyka stosowania prawa rodziców do udziału w wyborze rodzaju znieczulenia dziecka do zabiegu chirurgicznego

Wstęp:  Fundamentalnie zapisany w obowiązującym prawie etos lekarza: niesienie pomocy chorym oraz respektowanie woli 
pacjenta, jak również Karta Praw Pacjenta, obligują zespół operacyjny do proponowania rodzicom udziału w wyborze znieczu-
lenia dziecka do zabiegu. Powstaje więc pytanie, czy obowiązek prawny nie wyprzedza praktyki, czy rodzice oczekują informacji 
odnośnie znieczulenia ich dziecka do operacji i czy są gotowi przyjąć współodpowiedzialność za wybór znieczulenia. 
Cel pracy: Określenie gotowości rodziców do czynnego udziału w wyborze rodzaju znieczulenia u swoich dzieci oraz zdefni-
owanie ich obaw związanych ze znieczuleniem.
Materiał i metody: Badania przeprowadzono na przełomie maja i czerwca 2012 roku. Grupę badawczą (215 osób) stanowili 
rodzice dzieci operowanych w województwach: opolskim i śląskim. Narzędzie badawcze – autorski kwestionariusz ankiety.
Wyniki: 51,7% badanych rodziców odrzuciło możliwość współdecydowania o rodzaju znieczulenia u ich dziecka. Wolę współpracy zadeklarowało zaledwie 30,7%. Informacji na temat znieczulenia udzielał najczęściej lekarz anestezjolog (74,8%). 86,9% rodziców oceniło informacje te jako zrozumiałe i kompletne. Wystąpienia powikłań bała się ponad połowa rodziców (53,3%). 
Wnioski: Z przyznanego rodzicom prawa do uczestniczenia w wyborze rodzaju znieczulenia ich dziecka korzysta zaledwie co 
trzeci ankietowany. Większości rodzicom towarzyszy wiele obaw związanych ze znieczuleniem, często irracjonalnych.

Czasopismo: Puls Uczelni
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Wiedza pacjentów na temat choroby żylakowej kończyn dolnych

Wstęp. Żylaki kończyn dolnych to choroba postępująca, która często uważana jest za defekt kosmetyczny. Celem pracy było wykazanie, że wiedza pacjentów z chorobą żylakową jest zbyt powierzchowna oraz, że żylaki to schorzenie, które nie dotyczy tylko osób w wieku podeszłym.
Materiał i metoda. Badanie przeprowadzono wśród pacjentów województwa opolskiego i śląskiego. W kwestionariuszu wykorzystano pytania własne.
Wyniki. Z przeprowadzonego badania można wywnioskować, że 90 % badanych odczuwa dolegliwości spowodowane chorobą. Tylko 27 % pacjentów korzysta z wizyt u specjalisty, a 36 % respondentów przebyło zabieg usunięcia niewydolnych żył podając jako najczęstszą przyczynę poddania się zabiegowi: ból i względy estetyczne. Tylko 44% badanych wie co to jest choroba żylakowa, a 69 % pacjentów nie zgadza się z podaną teorią, że „żylaki nie niosą żadnych konsekwencji zdrowotnych”.
Wnioski. Na podstawie wyników ankiet można wywnioskować, że pacjenci mimo dolegliwości nie poddają się leczeniu. Tylko znikoma ilość badanych podjęła się usunięcia żylaków. Chorzy wiedzą co to jest choroba żylakowa, jednak nie potrafią wskazać z czym się wiąże i jakie konsekwencje zdrowotne ze sobą niesie.

Czasopismo: Puls Uczelni
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Szczepienia zalecane pacjentom w podeszłym wieku oraz przewlekle chorym

Szczepienia ochronne stanowią jedną z najskuteczniejszych form zapobiegania chorobom. Są jednym z podstawowych składowych profilaktyki chorób. Profilaktyka szczepionkowa w przypadku szczepień masowych jest korzystna dla całej populacji i zmniejsza koszty systemu opieki zdrowotnej. Pracownicy placówek opieki zdrowotnej odgrywają bardzo istotną rolę w edukacji z zakresu profilaktyki chorób. Warto podkreślić, że brak finansowania szczepień zalecanych jest głównym powodem niskiej wyszczepialności, ale nie bez znaczenia jest także brak dostatecznej wiedzy pacjentów na temat korzyści wynikających z prawidłowo prowadzonych szczepień. Osoby odpowiedzialne za realizację szczepień powinny w sposób umiejętny i rzetelny przekazać swoim pacjentom wyczerpujące informacje na temat ryzyka i korzyści, jakie niosą za sobą szczepienia lub ich brak. Każdej osobie w wieku podeszłym i chorej przewlekle należałoby udzielić informacji na temat zalecanej immunizacji.

Czasopismo: Puls Uczelni
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Całościowa ocena geriatryczna a opieka medyczna nad osobą w wieku podeszłym

Prognozy demograficzne wskazują, że najszybciej rosnącą grupą wiekową pacjentów na świecie są osoby powyżej 65. roku życia. Szacuje się, że ich odsetek w 2050 r. osiągnie ok. 31,3% populacji Polski. Oznacza to, że ludzie w wieku podeszłym będą dominować wśród pacjentów zgłaszających się do lekarzy wszystkich specjalności. Opieka medyczna w okresie starości powinna być ukierunkowana na indywidualne potrzeby pacjenta. Prawidłowe zdiagnozowanie objawów, określenie potrzeb zdrowotnych seniora we wszystkich wymiarach determinuje dalsze postępowanie medyczne. Narzędziem ułatwiającym to zadanie jest całościowa ocena geriatryczna (COG). To wielodyscyplinarne narzędzie, a zarazem złożony proces diagnostyczny, składający się z szeregu skal, którego celem jest określenie zakresu zaburzeń zdrowia seniora, jego zdolności do samodzielnego funkcjonowania, potrzeb i problemów na płaszczyźnie fizycznej, psychicznej, socjoekonomicznej oraz środowiskowej. Główne skale znajdujące zastosowanie w COG to: ADL, IADL, Barthel i inne służące do oceny stanu funkcjonalnego seniora. W ramach COG ocenia się także stan psychiczny chorego, stosując skalę MMSE , skrócony test sprawności umysłowej Hodgkinsona, test rysowania zegara, skalę Yesavage’a i inne. Z kolei ocena socjalno-środowiskowa ma na celu zdefiniowanie potrzeb osoby w wieku podeszłym w zakresie opieki doraźnej oraz długoterminowej.

Czasopismo: Puls Uczelni
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne