rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Wiosenne koncentracje ptaków wodno-błotnych w Dolinie Górnego Liwca w latach 2007 i 2013

W dolinie górnego Liwca pomiędzy Krzymoszami a Klimontami (22o48’E, 52o17’N) 
w rozległym tarasie zalewowym (600 ha) prowadzono regularne obserwacje wczesną wiosną 2007 r. i 2013 r. Oba sezony różniły się pod względem stopnia zalania terasy wodą: 2007 r. – słabe zalanie, 2013 r. – znaczny zalew całej doliny. W obu sezonach wykazano łącznie 33 gatunki wodno-błotne w łącznej liczebności 77 350 osobników. Uwarunkowania hydrologiczne okazały się głównym czynnikiem kształtującym strukturę oraz dynamikę zgrupowań ptaków wodno-błotnych w okresie ich wiosennego stacjonowania w dolinie górnego Liwca. W roku 2007 obserwowano 16 gatunków, a w sezonie 2013 – 34. W sezonie 2007 r. średnia liczebność ptaków była o 42% wyższa, niż w roku 2013. W roku 2007 liczniejszych, niż w 2013 było tylko 7 gatunków: czajka V. vanellus, siewka złota Pluvialis apricaria, gęś zbożowa/tundrowa Anas fabalis/serrirostris , gęś białoczelna Anser albifrons, gęgawa A. anser, żuraw G. grus. Natomiast w mokrym roku 2013 gatunków takich było 16, w tym wszystkie kaczki Anatinae poza krakwą Mareca strepera oraz mewy Laridae, batalion Calidris pugnax, krwawodziób Tringa totanus i rycyk Limosa limosa. Maksymalne na jednej kontroli były liczebności: świstuna Mareca penelope – 8000 os., gęsi białoczelnej, czajki – 6 700, siewki złotej – 4 500, gęsi zbożowej/tundrowej – 1 500, bataliona – 650 oraz rożeńca Anas acuta – 150. Uwzględniając całe zgrupowanie, jego maksymalna liczebność 
na jednej kontroli w roku 2007 wyniosła 18 952 os., a w 2013 – 11 147. W suchym 2007 roku 
ptaki łąkowo-błotne były prawie 6-krotnie liczniejsze, niż w mokrym 2013. Natomiast ptaki pływające stanowiły 79,1% w wyjątkowo mokrym sezonie 2013, wobec 42,2% w bardziej suchym sezonie 2007. W roku 2013 najliczniejsze były fitofagi, głównie z powodu wysokiego udziału kaczek, natomiast w roku 2007 największym udziałem odznaczały się entomofagi, jakkolwiek udział fitofagów był wysoki. Wykazane w obu sezonach liczebności ptaków pozwalają na zaliczenie doliny górnego Liwca do grupy siedmiu najważniejszych ostoi postojowych ptaków wodno-błotnych na Nizinie Mazowieckiej. Najwyższe bogactwo gatunkowe jak i liczebności większości gatunków były w dolinie Liwca najwyższe w czasie sezonów 2007 i 2013 – tylko w czasie tych sezonów w okresie 2005-2020, maksymalna liczebność stacjonujących w całej OSO Dolina Liwca ptaków wodno-błotnych przekroczyła próg 20 000 osobników.

Czasopismo: Kulon
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki biologiczne
Występowanie dzierlatki Galerida cristata we Wschodniej Polsce

W 2020 r. skontrolowano potencjalne miejsca występowania dzierlatki w rejonach dużego zagęszczenia ferm hodowli drobiu. Badania przeprowadzono na trzech powierzchniach badawczych: „Siedlce” (2 170 km2), „Żuromin” (395 km2) i „Drohiczyn” (18 km2). Łącznie skontrolowano 276 obiektów, w tym 161 ferm drobiu, 32 gospodarstwa prowadzące hodowlę bydła i koni, 7 gospodarstw z hodowlą trzody chlewnej, 24 pieczarkarnie, dwie ubojnie drobiu, dwa wysypiska śmieci, dwa tartaki, skład i przetwórnię słomy, mieszalnię pasz, farmę fotowoltaiczną, opuszczony PGR, rozległe wykopy w sąsiedztwie czynnej kopalni kruszywa oraz 41 innych. Dzierlatki stwierdzono na 39 stanowiskach zlokalizowanych wyłącznie na powierzchni „Siedlce”. Zdecydowaną część z nich wykryto na terenie ferm drobiu (30) lub w ich bliskim sąsiedztwie (2), zaś pozostałe na terenie gospodarstw prowadzących hodowlę bydła (5), pieczarkarni, tartaku i w sąsiedztwie siedziby dużej firmy. Przeprowadzone badania wskazują, że dzierlatka powraca na Nizinę Mazowiecką, z której wycofała się prawdopodobnie na przełomie XX i XXI wieku. Jedną z możliwych przyczyn tego procesu jest pojawienie się w krajobrazie rolniczym licznych ferm drobiu, stanowiących dla niej atrakcyjne siedlisko.

Czasopismo: Kulon
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki biologiczne
Zmiany liczebności populacji lęgowej bociana białego Ciconia ciconia w Powiecie Piaseczyńskim

Bocian biały uznawany jest za gatunek parasolowy (ang. umbrella species), a stan i trendy jego populacji mogą odzwierciedlać zmiany jakie zachodzą w środowisku. Powiat piaseczyński to jeden z najintensywniej rozwijających się obszarów w województwie mazowieckim i w Polsce. Ważne wydaje się zatem monitorowanie stanu populacji lęgowej na stałych powierzchniach w celu rejestracji zachodzących zmian szczególnie na terenie tak silnie podlegającym urbanizacji. 
Celem niniejszej pracy jest opis aktualnego stanu populacji lęgowej bociana białego w powiecie piaseczyńskim w oparciu o monitoring prowadzony w latach 2014-2018, porównanie jej z danymi z lat wcześniejszych oraz ustalenie i analiza parametrów rozrodu populacji oraz informacji powrotnych uzyskanych z obrączkowania piskląt. W wyniku przeprowadzonych prac ustalono, że w poszczególnych latach na terenie powiatu piaseczyńskiego gniazdowało od 22 do 33 par lęgowych. Zagęszczenie populacji w okresie badań wyniosło od 3,5 pary/100 km2 (2018) do 5,3 pary/100 km2 (2014). W porównaniu z danymi uzyskanymi w wyniku przeprowadzonych Międzynarodowych Spisów Bociana Białego w 1994 r. i 2004 r. dla obszaru gmin obecnego powiatu piaseczyńskiego nastąpił spadek liczebności z 51 par w 1994 r. (8,2 pary/100 km2) do 22 par w 2018 r. (3,5 pary/100 km2). Spośród gmin obecnego powiatu piaseczyńskiego spadki liczby par lęgowych (HPa) i zagęszczeń par bocianów białych na 100 km2 powierzchni (StD) zanotowano we wszystkich z wyjątkiem gminy Lesznowola, w której pomiędzy 1994 r. a 2018 r. zarejestrowano niewielki wzrost. Największe spadki zaobserwowano w gm. Góra Kalwaria i Konstancin-Jeziorna. 
Podobnie jak w większości badanych populacji w Polsce na przestrzeni ostatnich kilkudziesięciu lat także i w powiecie piaseczyńskim nastąpiła wyraźna zmiana w umiejscowieniu gniazd, z drzew na słupy. Prowadzenie monitoringu w kolejnych latach pomoże stwierdzić czy wpływ czynników opisanych w niniejszej pracy na trend liczebności populacji lęgowej bocianów białych ulegnie pogłębieniu i spowoduje całkowite wycofanie się tego gatunku z gmin powiatu piaseczyńskiego.

Czasopismo: Kulon
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki biologiczne
Powojenna odbudowa wrocławskiego kwartału przyrynkowego ograniczonego ulicami: Kurzy Targ, Szewską i Oławską

W artykule zaprezentowano koncepcje powojennej odbudowy Starego Miasta we Wrocławiu, na przykładzie przemian przyrynkowego kwartału wydzielonego ulicami Kurzy Targ, Szewską i Oławską. Powojenne losy znajdujących się tu komercyjnych obiektów stanowią przykład różnych koncepcji odbudowy. Dawny Warenhaus Barasch został odremontowany i przeistoczył się w dom handlowy PSS Feniks. Mocniej uszkodzony Breslauer Disconto-Bank przekształcono w biurowiec, zachowując wszystkie elementy jego struktury z wyjątkiem dachu. Dom handlowy Goldene Krone odtworzony został dopiero w roku 1960 jako budynek usługowo-biurowy o formie nawiązującej do istniejącej tu renesansowej kamienicy Pod Złotą Koroną. Autorzy artykułu w latach 1997–2016 wykonali dla wszystkich trzech budynków badania konserwatorskie, które stanowiły punkt wyjścia do opracowania projektów rewitalizacji. Zgromadzona podczas tych realizacji wiedza pozwala na analizę strategii i metod konserwacji zastosowanych podczas odbudowy ze zniszczeń, z uwzględnieniem ich oddziaływania na obecny status budowli.

Czasopismo: Wiadomości Konserwatorskie
Dziedziny: sztuka
Dyscypliny: sztuki plastyczne i konserwacja dzieł sztuki
Architektura murowana versus architektura drewnianoziemna. Badanie wspólnych relacji na przykładzie zamku i grodu na Ostrowie Tumskim we Wrocławiu w XII–XIII wieku

Artykuł stanowi studium zależności pomiędzy lokalizacją drewniano-ziemnych wałów i pierwszych budowli murowanych na zamku i podgrodziu wrocławskiego Ostrowa Tumskiego. Na podstawie konkretnych przypadków prześledzono relację tych dwóch rodzajów budownictwa. Pod uwagę wzięto drugą połowę XII wieku i XIII stulecie, czyli specyficzny czas, w którym w grodach nizinnych stopniowo zaczynają zanikać tradycyjne wały, a pojawia się architektura murowana. W tekście podjęto próbę odpowiedzi na pytanie, czy (i w jaki sposób) te dwa nurty budownictwa wspólnie koegzystowały i czy obecność dawnych fortyfikacji była przeszkodą, czy wręcz przeciwnie: czynnikiem stymulującym rozwój zamków, murów i kościołów. W toku dociekań niejako przy okazji wyłoniła się inna, niż dotychczas przypuszczano, rekonstrukcja przebiegu wałów okalających gród główny w XII wieku, czego skutkiem jest również rewizja poglądów na temat wielkości tego grodu, a następnie zamku.

Czasopismo: Wiadomości Konserwatorskie
Dziedziny: sztuka
Dyscypliny: sztuki plastyczne i konserwacja dzieł sztuki
Kościół Zwiastowania NMP w Odechowie i dom dla kanoników w Wiślicy – przykład spójności architektury świeckiej i sakralnej

W artykule zamieszczono charakterystykę architektoniczną wybranych fundacji Jana Długosza: kościoła Zwiastowania Najświętszej Marii Panny w Odechowie i domu kanoników i wikariuszy w Wiślicy oraz dokonano ich porównania. Obiekty powstały w tym samym czasie, pod koniec pierwszego dziesięciolecia drugiej połowy XV wieku. Na podstawie nietypowego kształtu świątyni odechowskiej, zbudowanej na planie prostokąta, przypominającej układem dom gotycki, można było przypuszczać, że kształtowanie architektury obydwu budowli odbywało się drogą świadomie powiązanej akcji. W istocie kościół w Odechowie i dom w Wiślicy zawierają liczne spójne odwołania kompozycyjne, pomimo przeciwstawnych funkcji. Spotykamy się zatem ze szczególnym przykładem zależności formalnych, a zarazem wyodrębnionym typem średniowiecznego kościoła o współcześnie nieczytelnym pierwotnym układzie wskutek jego rozbudowy na początku XX wieku.

Czasopismo: Wiadomości Konserwatorskie
Dziedziny: sztuka
Dyscypliny: sztuki plastyczne i konserwacja dzieł sztuki
Muzeum w krakowskim spichlerzu. Problematyka adaptacji zabytku

Artykuł podejmuje problematykę adaptacji zabytkowego spichlerza położonego w śródmieściu Krakowa. W obiekcie przeprowadzono w latach 2010–2013 generalny remont i rewaloryzację, dostosowując go do celów wystawienniczych. Celem artykułu jest analiza problemów dotyczących adaptacji zabytku. Zakresem badań objęto spichlerz wraz z otoczeniem oraz jego przeobrażenia od XVIII wieku do współczesności. Metodyka badań obejmowała: studium przypadku, analizę obiektu in situ, kwerendę źródeł, wywiady z konserwatorami zabytków i projektantami adaptacji. W adaptacji tej do minimum ograniczono zakres ingerencji w zabytkową substancję. Przyjęto utrzymanie bryły budynku, jego układu funkcjonalno-przestrzennego, substancji murów i wątków budowlanych. Wprowadzono korektę układu komunikacji zewnętrznej i wewnętrznej. Zachowano kompozycję elewacji z eksponowanymi wątkami kamienno-ceglanymi. Najistotniejsze zmiany dotyczyły wnętrza na piętrze, w którym utworzono wysoką, reprezentacyjną salę wystawową.

Czasopismo: Wiadomości Konserwatorskie
Dziedziny: sztuka
Dyscypliny: sztuki plastyczne i konserwacja dzieł sztuki
Inicjatywy społeczne jako stymulator decyzji w zakresie rewaloryzacji zabytkowych przestrzeni na przykładzie parku Jerzmanowskich w Prokocimiu

Jest to studium przypadku, gdzie od dwudziestu lat realizowane są w praktyce zapisy, które znalazły się w Ramowej Konwencji Rady Europy z Faro z roku 2005 dotyczącej wartości dziedzictwa kulturowego dla społeczeństwa, ratyfikowanej przez Polskę w 2021 r. Park Jerzmanowskich w Prokocimiu to jeden z najstarszych zachowanych parków dworskich w granicach administracyjnych Krakowa. Artykuł przedstawia historyczne fazy parku z uwzględnieniem ostatnich działań społecznych w celu zachowania jego świetności. Prezentuje projekt integrujący współczesne i historyczne elementy parku i jego realizację. Przywołuje zasługi Towarzystwa Przyjaciół Prokocimia dla ocalenia historycznego otoczenia dawnego prokocimskiego dworu i wpływ tej organizacji społecznej na decyzje konserwatorskie. Opisuje problem partycypacji społecznej w odniesieniu do obiektów zabytkowych.

Czasopismo: Wiadomości Konserwatorskie
Dziedziny: sztuka
Dyscypliny: sztuki plastyczne i konserwacja dzieł sztuki
W trosce o lokalną tożsamość – zarządzanie dziedzictwem nieuświadomionym. Przykład badawczy gminy i wsi Tarnowo Podgórne w Wielkopolsce

Problem dotyczy wykorzystania nieuświadomionych i nie w pełni zidentyfikowanych walorów kulturowych i przyrodniczych jako podstawy do przeprowadzenia przeobrażeń przestrzenno-społecznych w ramach interwencji urbanistycznej. Fundament badań stanowi koncepcja planowania dziedzictwa rozumiana jako wzmacnianie lokalnej tożsamości poprzez łączenie przeszłości z przyszłością w ramach skoordynowanego i zrównoważonego rozwoju. Celem jest identyfikacja nieuświadomionego dziedzictwa i wzmocnienie dumy mieszkańców z przynależności do miejsca. Autorzy prezentują badania własne, obejmujące badania etnograficzne, socjologiczne i architektoniczno-urbanistyczne według metodologii opracowanej zgodnie z ideą placemaking. Szczególnie ważne było przyjęcie orientacji partycypacyjnej i poddanie uzyskanych wyników badań społecznej ewaluacji. Efektem jest identyfikacja ilościowa zasobów wraz z ich rozmieszczeniem w obrębie badanej gminy oraz opracowanie studium jej przestrzenno-społecznego rozwoju.

Czasopismo: Wiadomości Konserwatorskie
Dziedziny: sztuka
Dyscypliny: sztuki plastyczne i konserwacja dzieł sztuki
Kościół św. Jana Apostoła i Ewangelisty na Harendzie: rekonserwacja XVIII-wiecznej polichromii ściennej odnowionej w latach 1948–1950 przez prof. Władysława Jarockiego. Zagadnienia etyczne, historyczne i konserwatorskie

Renowacja polichromii przez Władysława Jarockiego w kościele św. Jana Apostoła i Ewangelisty na Harendzie to przykład autorskiej kreacji artystycznej, będącej dopełnieniem aklimatyzacji kościoła w nowej lokalizacji po przeniesieniu go z Zakrzowa. Artykuł porusza etyczne aspekty związane z rekonserwacją XVIII-wiecznej polichromii ściennej, ze względu na neokreację jako zabieg artystyczny towarzyszący działaniom artysty-restauratora. Przedstawione założenia konserwatorskie są wynikiem badań nad złożoną substancją zabytkową, której dzieje, związane z Zakrzowem, a następnie z Harendą, dopełniają postaci dwóch artystów z różnych epok. Przenikanie się dwóch dzieł, zróżnicowanych pod względem stylu, datowania oraz kontekstu miejsca, stało się osią wypracowania wymagającej koncepcji konserwatorskiej, uwzględniającej dualizm zabytkowej materii.

Czasopismo: Wiadomości Konserwatorskie
Dziedziny: sztuka
Dyscypliny: sztuki plastyczne i konserwacja dzieł sztuki
Kaplica na cmentarzu z I wojny światowej na wzgórzu Pustki w Łużnej – odbudowa architektury drewnianej

Kaplica cmentarna zaprojektowana w Łużnej przez słowackiego architekta Dušana Jurkoviča była cennym w skali światowej zabytkiem architektury drewnianej. O jej znaczeniu dla dziedzictwa kulturowego świadczą nie tylko unikalna forma i konstrukcja architektoniczna obiektu, ale również lokalizacja nieopodal szczytu wzgórza Pustki na cmentarzu nr 123, założonym w miejscu walk pozycyjnych toczonych podczas operacji gorlickiej w maju 1915 roku. Założenie przestrzenne cmentarza zostało wyróżnione Znakiem Dziedzictwa Europejskiego. Autorem ogólnej kompozycji przestrzennej oraz aranżacji nekropolii był rzeźbiarz Jan Szczepkowski. Po jego odwołaniu prace projektowe i realizacyjne kontynuował Jurkovič. W artykule przeanalizowano odbudowę drewnianej kaplicy, która spłonęła w 1985 roku, na tle syntetycznie zarysowanej historii cmentarza. Odbudowa polegała na odtworzeniu formy architektonicznej na podstawie oryginalnych rysunków architekta oraz dostępnej ikonografii. Kaplica- pomnik zrekonstruowana i górująca w krajobrazie pojawiła się w setną rocznicę bitwy gorlickiej jako upamiętnienie poległych oraz jako symbol przywracający ciągłość historii.

Czasopismo: Wiadomości Konserwatorskie
Dziedziny: sztuka
Dyscypliny: sztuki plastyczne i konserwacja dzieł sztuki
Rewitalizacja zabytkowych urządzeń dźwigowych – wyzwanie dla ochrony dziedzictwa sztuki inżynieryjnej w kontekście niespójności przepisów dozoru technicznego z prawem ochrony zabytków

Dziedzictwo inżynieryjne, zwłaszcza zabytkowe maszyny, wymaga odmiennego traktowania niż tradycyjnie postrzegane dzieła sztuki. Obiekty te są pozostałościami minionej kultury przemysłowej, a jednocześnie urządzeniami technicznymi wytworzonymi w celu wykonywania określonej pracy mechanicznej. W ich przypadku konieczne jest więc podejście do problemu ochrony dziedzictwa z dwóch perspektyw: konserwatora i inżyniera. W artykule przedstawiono najistotniejsze dla zabytkowych urządzeń dźwigowych przepisy prawa ochrony zabytków, dozoru technicznego oraz prawa budowlanego obowiązujące w Polsce. Głównym celem było sprawdzenie, czy prawo ochrony zabytków może współdziałać z technicznymi wymogami bezpieczeństwa, czy ich zapisy się nie wykluczają. Rozważania oparto na literaturze, analizie prawnej i doświadczeniach zawodowych autorki. Wykorzystano też informacje od inspektorów dozoru technicznego i konserwatorów dźwigów. Problem ten został podjęty i poddany dyskusji podczas konferencji naukowej 5ᵗʰ Joint PhD Students Conference POZ-MAR 2019 w Poznaniu.

Czasopismo: Wiadomości Konserwatorskie
Dziedziny: sztuka
Dyscypliny: sztuki plastyczne i konserwacja dzieł sztuki
Filtracja chmur punktów za pomocą dopasowania danych 2D-3D

Precyzja jest cechą kluczową dla rozwoju systemów pomiarowych 3D. Wykorzystywane do takich pomiarów kamery Time-of-Flight tworzą chmury punktów zawierające dużo szumu, przez co mogą się okazać mało użyteczne w dalszej analizie. W ramach badań nad rozwiązaniem tego problemu proponujemy nową metodę precyzyjnego filtrowania chmur punktów. Do usuwania punktów odstających z pomiarów 3D, zarejestrowanych za pomocą kamery Time-of-Flight, wykorzystujemy informacje 2D z kamery z obiektywem telecentrycznym. Zastosowanie kamery telecentrycznej pozwala uzyskać najbardziej precyzyjną informację o konturze obiektu, co przekłada się na precyzyjne filtrowanie rekonstrukcji obiektu w 3D.

Czasopismo: Pomiary Automatyka Robotyka
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: automatyka, elektronika i elektrotechnika
Algorytm regulacji odpornej ADRC - dobór nastaw i sposób dyskretnej implementacji

W niniejszej pracy został przedstawiony algorytm regulacji odpornej Active Disturbance Rejection Control obiektem aerodynamicznym o dwóch stopniach swobody. Pokazano pełne wyprowadzenia równań algorytmu regulacji oraz wartości nastaw w zależności od pożądanych właściwości układu, na podstawie dynamiki obiektu oscylacyjnego drugiego rzędu. Dokonano dyskretyzacji równań algorytmu regulacji i zaproponowano jego dyskretną implementację. Testy przeprowadzono na laboratoryjnym zestawie aerodynamicznym firmy Inteco, którego model matematyczny jest silnie nieliniowy, ma dwa stopnie swobody i sprzężenia skrośne. Jakość działania oceniona została na podstawie przebiegów czasowych, a także całkowych wskaźników jakości. Przeprowadzone badania pokazują przewagę zastosowanego algorytmu nad regulacja PID dla badanego systemu. Przedstawiony algorytm regulacji cechuje się także większą przenośnością - nastawy dobierane są tylko w oparciu o rząd obiektu i teoretycznie raz dobrane są właściwe, niezależnie od modelu matematycznego. Zaproponowane równania dyskretne mogą zostać zaimplementowane z użyciem dowolnego języka programowania dla teoretycznie dowolnego obiektu, przy uwzględnieniu rzędu jego dynamiki.

Czasopismo: Pomiary Automatyka Robotyka
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: automatyka, elektronika i elektrotechnika
Regresja i niepewność linii prostej dla pomiarów obu zmiennych x i y ze wszystkimi korelacjam

Praca kontynuuje cykl publikacji o szacowaniu metodą regresji liniowej parametrów równania i granic pasma niepewności linii prostej y = ax + b dopasowanej do wyników pomiarów obu współrzędnych punktów badanych. Rozpatrzono przypadek ogólny, gdy współrzędne te mają różne niepewności i występują wszystkie możliwe autokorelacje i korelacje wzajemne. Zastosowano opis równaniami macierzowymi. Wyniki pomiarów współrzędnych przedstawiono jako elementy wektorów w X i Y. Propagację niepewności opisano macierzą kowariancji UZ o czterech macierzach składowych, tj. UX i UY – dla niepewności i autokorelacji zmiennych X i Y oraz UXY i jej transpozycja UTXY - dla korelacji wzajemnych. Podano równanie linii prostej i granice jej pasma niepewności. Otrzymane je dla funkcji parametrów a i b spełniającej tzw. kryterium totalne WTLS, tj. minimum sumy kwadratów odległości punktów od prostej ważonych przez odwrotności niepewności współrzędnych. Przy nieskorelowaniu współrzędnych różnych punktów stosuje się uproszczone kryterium WLS. Kierunki rzutowania punktów wnikają z minimalizacji funkcji opisującej kryterium. W przypadku ogólnym istnieje tylko rozwiązanie numeryczne. Zilustrowano to przykładem. Parametry a i b linii prostej wyznaczono numerycznie z powiększonych fragmentów wykresu funkcji kryterialnej wokół jej minimum. Podano też warunki wymagane dla niepewności i korelacji współrzędnych punktów, które umożliwiają uzyskanie rozwiązania analitycznego i jego przykład.

Czasopismo: Pomiary Automatyka Robotyka
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: automatyka, elektronika i elektrotechnika
Powstanie i ewolucja polskich programowych dokumentów katechetycznych w latach 2001-2018

Artykuł ma na celu uporządkowanie danych dotyczących powstawania i koncepcji 
programowych dokumentów katechetycznych Kościoła w Polsce, powstałych w latach: 
2001, 2010, 2018. Autor wyjaśnia także specyfikę działania Biura Programowania Katechezy, 
które nadzoruje proces recenzowania i zatwierdzania podręczników do nauczania religii 
na wszystkich poziomach szkolnych.

Czasopismo: Studia Katechetyczne
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii
Definicja katastrofy w ruchu drogowym w orzecznictwie sądów apelacyjnych

W artykule podjęta została problematyka dotycząca sprowadzenia katastrofy w ruchu drogowym. Autor za cel obiera weryfikację następującej hipotezy: „…w orzecznictwie sądów apelacyjnych wypracowane zostały kryteria pozwalające na stwierdzenie dopuszczenia się przez daną osobę występku lub przestępstwa określonego w art. 173 § 2, § 4 Kodeksu karnego (Dz. U. 1997 Nr 88 poz. 553 z późn. zm.) wspartej pięcioma pytaniami:
1. Jakie przyczyny mogą powodować powstanie wydarzenia zakłócającego w sposób nagły i groźny ruch lądowy?;
2. Czym cechuje się katastrofa w ruchu drogowym?;
3. Jakie cechy posiadają inne zdarzenia w ruchu drogowym wśród których wyróżnić można kolizję oraz wypadek?;
4. Na jakich typach drogi może zdarzyć się katastrofa?;
5. Czy teza 12 zawarta w uchwale SN z dnia z dnia 28 lutego 1975 roku o sygnaturze akt V KZP 2/74 utraciła swoją aktualność w czasach współczesnych?”
Odpowiedź na niejasne kwestie została wsparta między innymi analizą: ustaw, uchwał Sądu Najwyższego, czy też orzecznictwa sądów apelacyjnych.

Czasopismo: Zarządzanie Innowacyjne w Gospodarce i Biznesie
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Nowe dokumenty programowe a ewangelizacja

Tekst podejmuje zagadnienie Nowe dokumenty programowe a ewangelizacja. Termin 
„nowe dokumenty” oznacza: Podstawę programową katechezy Kościoła katolickiego w Polsce
oraz Program nauczania religii rzymskokatolickiej w przedszkolach i szkołach. Oba promulgowane w 2018 roku. Stanowią one główne źródła badawcze. Zadanie to jest realizowane 
w trzech punktach: kontekst powstania nowych dokumentów, założenia ewangelizacyjne 
posługi katechetycznej w oparciu o nauczanie Kościoła i ukazanie konkretnych założeń ewangelizacyjnych nowych dokumentów. Zgodnie z nauczaniem Kościoła katecheza 
o charakterze ewangelizacyjnym wyraża się głównie poprzez trzy elementy: wezwanie do nawrócenia, chrystocentryzm oraz wezwanie do ciągłej troski o rozwój wiary. Całości 
towarzyszy wymiar egzystencjalny nauczania. W takim też kluczu jest prowadzona analiza 
badanych dokumentów.

Czasopismo: Studia Katechetyczne
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii