rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Oczekiwania spoleczenstwa wobec lasu - na przykladzie odwiedzajacych Lesny Kompleks Promocyjny Lasy Beskidu Sadeckiego

Środowisko leśne stanowi doskonałe miejsce do wypoczynku, dla spragnionego kontaktu z przyrodą człowieka. Postanowiono zbadać preferencje odnośnie korzystania z zasobów leśnych wśród odwiedzających Leśny Kompleks Promocyjny Lasy Beskidu Sądeckiego. W celu określenia znaczenia lasu dla badanych osób, przeanalizowano czynniki, które motywują respondentów do wizyt w lesie. Poznanie oczekiwań ankietowanych odnośnie preferowanego wyglądu lasu oraz wyodrębnienie najważniejszych jego funkcji było przedmiotem badań. Ocenie poddano zapotrzebowanie na infrastrukturę turystyczną ze strony respondentów. Wytypowanie elementów pochodzenia antropogenicznego, które istotnie obniżają satysfakcję z pobytu w lesie, stanowiło cel badań. Narzędzie badawcze stanowił oryginalny kwestionariusz ankietowy. Badania zostały wykonane w lesie, głównie na szlakach turystycznych oraz w pobliżu kolejki linowej w Paśmie Jaworzyny Krynickiej – Beskid Sądecki. Ankietowaniu poddano 152 respondentów, wiosną 2008 r. Respondenci w zakresie wrażeń wizualno-estetycznych oczekują przede wszystkim czystego i zadbanego lasu. Preferowanym typem lasu, jest las mieszany o charakterze naturalnym. Zdaniem badanych najwięcej przyjemności dostarcza pobyt w lesie z dorodnym drzewostanem, bogatym w podszyt i runo. Wśród czynników, dla których respondenci odwiedzają las na pierwszy plan wysuwa się potrzeba wypoczynku. Mniej ważnymi czynnikami okazały się, potrzeba pozyskania owoców runa leśnego oraz możliwość obserwacji dzikich zwierząt. Najistotniejszymi funkcjami lasu w opinii badanych osób są funkcje ekologiczne i ochronne, takie jak: dostarczanie tlenu, ochrona wód i gleb oraz spełnianie przez las funkcji bytowo-przestrzennych dla egzystencji organizmów żywych. Mniejsze znaczenie ma funkcja społeczna lasu kojarzona z możliwością wypoczynku, natomiast niewielki procent respondentów dostrzega produkcyjną funkcję lasu. Badani w LKP wyrażają dezaprobatę dla braku kultury i świadomości ekologicznej wśród użytkowników lasu, którzy zaśmiecają, wjeżdżają na jego teren pojazdami mechanicznymi oraz puszczają luzem psy. Opinia publiczna potępia bezprawne korzystanie z zasobów leśnych, domagając się zaostrzenia przepisów w tym zakresie i egzekwowania kar za ich naruszanie.

Czasopismo: Studia i Materiały Centrum Edukacji Przyrodniczo-Leśnej
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: nauki leśne
Model rekreacyjnego zagospodarowania lasow na terenie pojezierzy

Tereny badań stanowią przykład typowych nizinnych lasów gospodarczych na obszarach pojeziernych – tym samym wyniki badań odniesiono do lasów położonych na obszarze 1/3 powierzchni Polski (powierzchnia pojezierzy). Na podstawie indywidualnego wywiadu kwestionariuszowego, przeprowadzonego z reprezentatywną grupą 947 respondentów, ustalono potrzeby społeczne dotyczące zagospodarowania terenów leśnych obiektami i urządzeniami rekreacyjnymi. Określono, w jakim stopniu zapotrzebowanie to związane jest z preferencjami w zakresie realizowanych rodzajów rekreacji. Dodatkowo zbadano wpływ stanu dróg leśnych na potrzebę lokalizowania w lasach ścieżek spacerowych i rowerowych. Przedstawiono oczekiwany przez społeczeństwo model zagospodarowania rekreacyjnego lasów na obszarach pojeziernych.

Czasopismo: Studia i Materiały Centrum Edukacji Przyrodniczo-Leśnej
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: nauki leśne
Proba zastosowania metod teledekcji do identyfikacji i monitoringu srodlesnych zbiorowisk torfowiskowych

Zarówno jeziora oligotroficzne, jak i mszary torfowiskowe należą do rzadkich i silnie zagrożonych biocenoz, objętych ochroną Natura 2000. Podjęto próbę zastosowania zdjęć lotniczych dla wyróżnienia i identyfikacji zbiorowisk bagiennych, oszacowania ich wielkości i kształtu biochory, oraz kartograficznego przedstawienia struktury przestrzennej fitocenoz. W opracowaniu wykorzystano tradycyjne zdjęcia lotnicze o naturalnych barwach, wykonane przez dr M. Ostrowskiego. Na podstawie fotointerpretacji – wydzieleń charakteryzujących się jednolitą barwą, fototonem, strukturą lub teksturą wyróżniono m.in: bezkępkowe torfowiska przejściowe, mszary wysokotorfowiskowe, torfowiska leśne, zbiorowiska zaroślowe, wkraczające gatunki drzew i krzewów. Korelacje między wydzieleniem na zdjęciu i w terenie opracowano w postaci kluczy fotointerpretacyjnych; cechom na zdjęciu przypisano typ zbiorowiska z opisem jego charakterystycznych właściwości. Częstym ograniczeniem metod teledetekcji w wyróżnianiu i identyfikacji fitocenoz jest częsta możliwość wyróżniania na zdjęciach jedynie gatunków dominujących. Zdjęcia lotnicze dostarczają również cennych informacji dotyczących jezior, takich jak ich wielkości, kształt misy jeziornej, obraz linii brzegowej, charakter zlewni.

Czasopismo: Studia i Materiały Centrum Edukacji Przyrodniczo-Leśnej
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: nauki leśne
Wpływ kęp starodrzewu na temperaturę gleby i natężenie światła na zrębach

W pracy porównano wyniki pomiarów temperatury gleby i natężenia
światła na powierzchni zrębowej, kępach starodrzewu o wielkości od 6 do
19 arów i dojrzałym drzewostanie sosnowym wykonane w okresie od listopada
do maja. Wykazano, że pozostawiane na zrębach zupełnych fragmenty
starego lasu wyraźnie modyfi kują warunki mikroklimatyczne zrębu. W listopadzie
i grudniu gleba na kępach była istotnie cieplejsza niż na otwartej
powierzchni zrębu. W marcu temperatury wyrównały się, natomiast w kwietniu
i maju gleba kęp była wyraźnie chłodniejsza niż na powierzchni otwartej
i była zbliżona do temperatury panującej w dojrzałym drzewostanie. Największe
natężenie światła odnotowano na powierzchni otwartej a najniższe
w dojrzałym drzewostanie. Wartość tego parametru w obrębie kęp przyjmowała
wartości pośrednie. Wyraźnie silniejszy wpływ na warunki mikroklimatyczne
miały kępy większe niż 12 arów.

Czasopismo: Studia i Materiały Centrum Edukacji Przyrodniczo-Leśnej
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: nauki leśne
Ptaki szponiaste Puszczy Augustowskiej

W latach 2004-2008 badano liczebność i rozmieszczenie ptaków szponiastych w Puszczy Augustowskiej. Gniazdowało 12 gatunków. Najliczniejszym drapieżnikiem był myszołów Buteo buteo (175-183 rewiry). Wysoką liczebność miały także trzmielojad Pernis apivorus, krogulec Accipiter nisus oraz błotniak stawowy Circus aeruginosus. Jedynym gatunkiem wykazującym wyraźny wzrost liczebności był bielik Haliaeetus albicilla, zajmujący obecnie 10-13 rewirów. Najmniej licznie, poniżej 10 rewirów lęgowych, gniazdowały kania ruda Milvus milvus, kania czarna Milvus migrans oraz gadożer Circaetus gallicus. Zagęszczenia wszystkich gatunków były niskie.

Czasopismo: Studia i Materiały Centrum Edukacji Przyrodniczo-Leśnej
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: nauki leśne
Zmiany roznorodnosci biologicznej w kolejnych strefach zarastania srodlesnych jezior oligo-humotroficznych w polnocno-wschodniej Polsce

W toku długoletniego procesu zarastania śródleśnych jezior oligo-humotroficznych wykształcają się cenne przyrodniczo, rzadkie i zagrożone torfowiska przejściowe i wysokie z klasy Scheuchzerio-Caricetea i Oxycocco-Sphagnetea. Ze względu na skrajne warunki siedliskowe, zwłaszcza grząskie i mokre podłoże o małej ilości związków pokarmowych i dużym udziale substancji humusowych odznaczają się swoistą strukturą roślinności i charakterystycznym składem florystycznym. Specyficzność szaty roślinnej zaznacza się już w inicjalnej strefie zarastania; na lustro wody narasta pło torfowcowe, stanowiące podłoże dla roślin naczyniowych. W miarę lądowienia zwiększa się m.in. jego miąższość, zmniejsza nawodnienie, co powoduje zmianę struktury i składu gatunkowego kolejnych zbiorowisk mszysto-turzycowych. Wykazano, iż nawet niewielkie powierzchniowo torfowiska powstałe w wyniku zarastania jezior oligo-humotroficznych odznaczają się dużą różnorodnością fitocenoz. W strefach zarastania dwóch jezior objętymi badaniami wyróżniono i zidentyfikowano następujące zespoły torfowiskowe: Caricetum lasiocarpae, Caricetum limosae, Rhynchosporetum albae, Eriophoro angustifolii-Sphagnetum recurvi, Sphagno-Caricetum rostratae, Cladietum marisci, Thelypteridi-Phragmitetum, Sphagnetum magellanici, Eriophoro vaginati-Sphagnetum recurvi, Ledo-Sphagnetum magellanici z licznymi wariantami lokalnosiedliskowymi, wywołanymi głównie różnicami wilgotności, przy czym przestrzenne zróżnicowanie roślinności różni się w miarę zarastania obydwu jezior. Siedlisko (jeziora oligo-humotroficzne wraz z otaczającymi je torfowiskami) są łatwo rozpoznawalne dzięki pomostowi torfowiskowemu narastającemu na wodę jeziora, a roślinami wskaźnikowymi powinny być łatwe do rozpoznania, pospolite gatunki torfowiskowe jak np.: żurawina błotna Oxycoccus palustris, wełnianki Eriophorum sp., bagno zwyczajne Ledum palustre. Największym zagrożeniem dla tych cennych przyrodniczo kompleksów wodnotorfowiskowych jest zmiana warunków siedliskowych, zwłaszcza obniżenie poziomu wód gruntowych w zlewni, eutrofizacja, wzrost pH oraz wydeptywanie. Niniejszy artykuł jest częścią długoterminowych badań nad procesem zarastania śródleśnych, nieprzepływowych jezior oligo-humotroficznych.

Czasopismo: Studia i Materiały Centrum Edukacji Przyrodniczo-Leśnej
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: nauki leśne
Typologiczny system klasyfikacji siedlisk a fitosocjologiczna ocena siedlisk

Praca nakreśla problemy, jakie napotyka się w gospodarce leśnej przy porównaniu jednostek klasyfikacji siedlisk wyróżnianych w dwóch systemach klasyfikacyjnych – typologicznym oraz fitosocjologicznym. Autorzy próbują wyjaśnić źródła tych problemów, a czasem nieporozumień. Praca zawiera ponadto propozycje odmiennego spojrzenia na relacje pomiędzy typami siedliskowymi lasu, a zespołami roślinnymi na obszarach niżowych, wyżynnych i górskich w Polsce.

Czasopismo: Studia i Materiały Centrum Edukacji Przyrodniczo-Leśnej
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: nauki leśne
Dynamika liczebnosci bielika Haliaeetus albicilla w Polsce

Bielik Haliaeetus albicilla w Polsce od kilkudziesięciu lat wykazuje silny wzrost liczebności. Obecnie występuje prawie w całym kraju, a najwyższe zagęszczenia i liczebności osiąga na północnym zachodzie i zachodzie oraz północy kraju. Krajowa populacja w 1994 r. wynosiła 223 pary, a w 2008 r. 767 par. W ciągu 14 lat nastąpił 3,3-krotny wzrost liczebności, czyli średnio o 40 par rocznie. W skali regionalnej najsilniejszy przyrost liczby nowych par lęgowych w latach 2000-2008 miał miejsce na terenie województw: łódzkiego, śląskiego i kujawsko-pomorskiego. Sukces lęgowy bielika w Polsce w latach 1994-2008 wynosił 68%, produkcja młodych 1,44 na parę z sukcesem, i 0,97 na parę lęgową. Dominowały lęgi z jednym młodym (58%), mniej liczne były lęgi z 2 młodymi.

Czasopismo: Studia i Materiały Centrum Edukacji Przyrodniczo-Leśnej
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: nauki leśne
Sytuacja rybolowa Pandion haliaetus w Polsce na poczatku XXI wieku

W pracy przestawiono sytuację rybołowa w Polsce na podstawie danych zebranych przez członków Komitetu Ochrony Orłów (KOO). Pod koniec ub. wieku populacja rybołowa stopniowo wzrastała do około 70-75 par lęgowych. Następnie liczba par zmniejszała się, w latach 2000-2007 liczebność tego gatunku nie przekraczała 50 par. W 2005 r. ptaki obserwowano już tylko w 39 rewirach, w 2006 r. – w 32 oraz w 2007 r. – w 37. Jeszcze mniejsza liczba dotyczyła pewnych stanowisk lęgowych (par z gniazdami). W roku 2000 członkowie KOO zebrali dane o 40 lęgach. Później już tylko o zaledwie o 23 w 2006 r., o 24 w 2007 r. oraz o 25 parach w roku 2008. Przeanalizowano czynniki ograniczające liczebność rybołowa. Nie stwierdzono, by spadek ten był spowodowany brakiem pokarmu lub niedostatkiem miejsc gniazdowych. Tylko lokalnie wpływ na wysoką śmiertelność miało drapieżnictwo puchacza. Prawdopodobnie główną przyczyną spadku liczebności w Polsce jest prześladowanie ptaków na stawach rybnych. Na początku XXI w. w porównaniu do lat 1975-1999 stwierdzono wysoką 43% śmiertelność spowodowaną zabijaniem ptaków na stawach rybnych. Zgłoszono postulat wypłacania rekompensat dla właścicieli stawów rybnych za utracone ryby.

Czasopismo: Studia i Materiały Centrum Edukacji Przyrodniczo-Leśnej
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: nauki leśne
Rozwoj populacji legowej bielika Haliaeetus albicilla w wojewodztwie lodzkim w latach 1985-2007

Na terenie województwa łódzkiego pierwszy przypadek lęgu bielika Haliaeetus albicilla odnotowano w roku 1985. Od końca lat 90. zaobserwowano szybki wzrost liczby par lęgowych, mimo że pewne cechy środowiska województwa łódzkiego, takie jak silne odlesienie, niewielka liczba zbiorników wodnych itp. czynią jego obszar mało dogodnym dla tego gatunku. W roku 2007 odnotowano na terenie województwa 12 terytoriów zajętych przez pary. Nieomal dla wszystkich najważniejszymi żerowiskami były stawy rybne. Tylko w jednym przypadku bieliki prawdopodobnie żerowały głównie na zbiorniku zaporowym, choć i one mogły polować także na stawach rybnych. Odległość pomiędzy gniazdem, a stawami lub zbiornikiem wynosiła od 500 do 5900 m, średnio 2570 m. Gniazda (N=20) były budowane głównie na sosnach (N=9) i olchach (N=9), w drzewostanach w wieku 70-120 lat. Prawdopodobnie ze względu na niski wiek drzew, na których bieliki sytuowały swoje gniazda, odnotowano szereg przypadków obsunięć gniazd. Bieliki często gniazdowały w małych lasach. Powierzchnie najmniejszych zadrzewień wynosiły: 1,4 ha, 9 ha, 23 ha i 95 ha. Sukces lęgowy w latach 1999-2006 wyniósł 73% (N=37 lęgów). Produkcja młodych na parę lęgową wyniosła 1,05, a na parę z sukcesem 1,44. Zaobserwowano istotny statystycznie w czasie wzrost wartości obu ostatnich parametrów.

Czasopismo: Studia i Materiały Centrum Edukacji Przyrodniczo-Leśnej
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: nauki leśne
Nowatorska wystawa muzealna szansa na lepsza wystawe

W Muzeum Przyrodniczo-Leśnym im. J. Miklaszewskiego Białowieskiego Parku Narodowego skonstruowano ekspozycję stałą składająca się z 27 dioram poruszających ważne dla terenu Puszczy. Dioramy nie są odgrodzone od turystów i „prawie wszystko” można „dotknąć”. Wypełnieniem części dioram są wielkoformatowe fotografie przedstawiające m.in. zbiorowiska leśne. W dioramach poświęconych najważniejszym puszczańskim zbiorowiskom leśnym na poszczególne gatunki zwierząt zwracana jest uwaga poprzez odpowiednie ich oświetlenie. Ważnym uzupełnieniem treści prezentowanych w dioramach są prezentacje wyświetlane na ekranach dotykowych. Ta forma prezentacji umożliwiająca samodzielne zdobywanie wiedzy przy pomocy komputera szczególnie przyciąga młodszych odbiorców. Nowoczesne ekspozycje muzealne pod kilkoma warunkami mogą sprzyjać lepszej edukacji.

Czasopismo: Studia i Materiały Centrum Edukacji Przyrodniczo-Leśnej
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: nauki leśne
Ochrona przyrody: idea - praktyka - nauka

Celem artykułu jest zwrócenie uwagi na potencjalne pola sporów wewnątrz środowisk i organizacji zajmujących się ochroną przyrody oraz zachęcenie do większej pokory i rozwagi w przedstawianiu różnych opinii, czy propozycji działań ochronnych. Źródłem sporów są przede wszystkim różnice zdań na temat metod i sposobów działań ochronnych. Wynikają one m.in. z odmiennych preferencji odnośnie motywów ochrony przyrody i związanych z nimi celów ochrony.

Czasopismo: Studia i Materiały Centrum Edukacji Przyrodniczo-Leśnej
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: nauki leśne
Stare drzewa i martwe drewno w ekosystemach lesnych Polski - zalozenia, metodyka i wstepne rezultaty projektu

Projekt Stare drzewa i martwe drewno w ekosystemach leśnych Polski jest inicjatywą mającą na celu uzupełnienie stanu wiedzy o zasobach biocenotycznie cennych drzew i martwego drewna w polskich lasach, stworzenie podstaw do opracowania uniwersalnego wskaźnika naturalności lasów oraz poszerzenia społecznej świadomości odnośnie potrzeby zachowania leśnej bioróżnorodności. Projekt jest w założeniu realizowany na 120 powierzchniach próbnych reprezentujących szeroko rozpowszechnione w Polsce i w Europie typy lasów. Na powierzchniach próbnych dokonywany jest ilościowy pomiar zasobności martwego drewna oraz jakościowa ocena zjawisk związanych z martwym drewnem i leśną bioróżnorodnością. Opracowany dla potrzeb projektu system kodowania umożliwia rejestrację szerokiego spektrum obserwacji różnego typu. W projekcie biorą udział wolontariusze – studenci nauk leśnych i biologicznych z Polski i Europy, wspierani przez koordynatora merytorycznego projektu. Dotychczasowe doświadczenia wykazały skuteczność stosowanej metody w ocenie stanu lasu, prowadzonej przez nie-specjalistów i mogą posłużyć za podstawy do systematycznych badań nad naturalnością stanu lasu.

Czasopismo: Studia i Materiały Centrum Edukacji Przyrodniczo-Leśnej
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: nauki leśne
Funkcje lasu a kadra kierownicza Lasow Panstwowych

W literaturze przedmiotu dominuje teza, że jeśli już zostanie zorganizowana jakaś całość (gospodarstwo, przedsiębiorstwo i in.) dla realizacji określonych zadań, to jej dalsze powodzenie zależy przede wszystkim od jej kierownika. Zasadność tej tezy tkwi w samym pojęciu kierowania i związanych z nim atrybutów wiedzy organizacyjnej, które wskazują, że spośród wszystkich pracowników danej organizacji, rozumianej rzeczowo największe możliwości oddziaływania na jej rozwój ma właśnie kierownik. Proces kierowania ma szczególne znaczenie dziś w warunkach nasilających się wyzwań, przed jakimi stają organizacje. Ich źródłem są przede wszystkim zmiany zachodzące na rynkach (globalizacja i towarzyszący jej wzrost konkurencji), wciąż rosnący postęp techniczny i coraz bardziej zróżnicowane oczekiwania społeczne, rodzące się jako skutek gwałtownych przewartościowań struktury preferencji i potrzeb człowieka. Stąd też obecnie tak wiele uwagi w literaturze fachowej i w życiu praktycznym poświęca się kierownikom. Prowadzone są również szeroko zakrojone badania nad kierowaniem, obejmujące zarówno procesy pracy kierowniczej, jak i cechy osobiste personelu kierowniczego. Od kwalifikacji, cech osobowych, stażu i stylu pracy kierownika w decydującym stopniu zależy bowiem niezakłócone funkcjonowanie organizacji. W przypadku Lasów Państwowych owo niezakłócone funkcjonowanie zapewnione zostanie wyłącznie wtedy, gdy kadra zarządzająca posiadać będzie umiejętność określania i realizacji takiej struktury funkcji lasu, która z jednej strony pozwoli zachować stabilność lasu, a z drugiej zapewni realizację oczekiwań różnych grup społecznych. W niniejszej pracy przedstawiono wybrane wyniki badań sondażowych nad organizacją, metodami i zasadami pracy kadry kierowniczej nadleśnictw Lasów Państwowych pozwalające na określenie jej obecnego stanu, w kontekście umiejętności alokacji funkcji lasu.

Czasopismo: Studia i Materiały Centrum Edukacji Przyrodniczo-Leśnej
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: nauki leśne
Turystyka w lasach i na obszarach chronionych Nadbuzanskiego Parku Krajobrazowego

Do obszarów przyrodniczo cennych zalicza się m.in. parki krajobrazowe. Jednym z nich jest Nadbużański Park Krajobrazowy (NPK). W porównaniu z innymi obszarami chronionymi na terenie kraju, obszar NPK charakteryzuje się średnią atrakcyjnością turystyczną ze względu na brak standardowych atrakcji w postaci urozmaiconego krajobrazu oraz zbiorników wodnych, które przyciągają największe rzesze turystów. Park posiada natomiast znaczenie regionalne jako miejsce turystyki i wypoczynku, głównie sobotnio-niedzielnego dla mieszkańców Warszawy oraz większych miejscowości położonych na obszarze Parku i otulinie. Największym atutem tego terenu jest jego dzikość, niski stopień przekształcenia przez człowieka, piękne krajobrazy oraz tereny leśne. Położenie terenów nadbużańskich stwarza możliwości uprawiania różnych form turystyki, dzięki której można zobaczyć nowe, nieznane wcześniej elementy środowiska naturalnego i kulturowego.

Czasopismo: Studia i Materiały Centrum Edukacji Przyrodniczo-Leśnej
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: nauki leśne
Wykorzystanie badan naukowych w ochronie orlikow Aquila clanga oraz Aquila pomarina na obszarze Kotliny Biebrzanskiej

Orlik grubodzioby Aquila clanga jest najrzadszym i najsłabiej poznanym gatunkiem orła w Europie. Niepokojące zmiany biotopowe, związane głównie z osuszaniem torfowisk – podstawowych terenów łowieckich – są jedną z najważniejszych przyczyn zanikania tego gatunku. Wnikanie pokrewnego gatunku – orlika krzykliwego Aquila pomarina – w zmienione biotopy orlika grubodziobego i coraz częściej zachodzące zjawisko hybrydyzacji między tymi bliźniaczymi gatunkami są poważnym zagrożeniem dla egzystencji populacji. Kotlina Biebrzańska jest obecnie jedyną krajową ostoją gatunku. Od 1992 r. prowadzony jest przez polsko-niemiecką grupę ornitologów monitoring populacji z wykorzystaniem telemetrii satelitarnej. Wyniki badań uzyskane za pomocą telemetrii stanowiące podstawę do prowadzenia działań ochronnych. Komitet Ochrony Orłów wspólnie z Biebrzańskim Parkiem Narodowym i administracją Nadleśnictwa Rajgród utworzył 48 stref ochronnych wokół gniazd obu gatunków orlików. Na terenie parku narodowego zbudowano 90 sztucznych platform gniazdowych, rozpoczęto proces odkrzaczania i wykaszania żerowisk. Podjęto też pierwsze działania zmierzające do podniesienia poziomu wód w kotlinie.

Czasopismo: Studia i Materiały Centrum Edukacji Przyrodniczo-Leśnej
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: nauki leśne
Stanowiska kilku rzadkich i zagrożonych grzybów w rezerwacie "Las Natoliński" w Warszawie

Rezerwat „Las Natoliński” to obiekt położony w całości w granicach
Warszawy. Ograniczony charakter wykorzystania tego terenu jako parku
nie spowodował zatarcia puszczańskiego charakteru drzewostanów. Wiele
drzew (zwłaszcza dębów) w rezerwacie osiągnęło okazałe wymiary i wiek 300-
400 lat. W rezerwacie tym stwierdzono stanowiska kilku rzadko spotykanych
gatunków grzybów, fi gurujących na „Czerwonej liście grzybów wielkoowocnikowych
w Polsce”.

Czasopismo: Studia i Materiały Centrum Edukacji Przyrodniczo-Leśnej
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: nauki leśne
Regeneracja grądu Tilio-Carpinetum typicum w rezerwacie przyrody Starodrzew Lubochniański

Występujący na terenie województwa łódzkiego rezerwat przyrody Starodrzew Lubochniański został utworzony w 1990 roku na powierzchni 22,38 ha w celu zachowania starodrzewu sosnowo-dębowego naturalnego pochodzenia, mającego duże wartości krajobrazowe, będącego historycznym świadectwem dawnej gospodarki leśnej (Zarządzenie 1990). Celem niniejszej pracy jest diagnoza siedliskowa obszaru wspomnianego rezerwatu, weryfikacja przyjętych celów jego ochrony oraz rozpoznanie zagrożeń i zaplanowanie działań ochronnych. Potencjalnym zespołem na obszarze badanego obiektu jest grąd subkontynentalny Tilio-Carpinetum typicum, co w pewnym stopniu jest sprzeczne z jego celem ochrony. Głównym powodem powstania rezerwatu była bowiem ochrona starodrzewu dębowo-sosnowego, łączącego walory przyrodnicze z historycznymi. Jednak, ze względu na niedostosowanie składu gatunkowego drzewostanów do warunków naturalnego siedliska grądowego, w rezerwacie obserwuje się obecnie proces jego naturalnej regeneracji. W związku z tym określony w trakcie tworzenia rezerwatu cel ochrony jest możliwy do spełnienia jedynie do czasu naturalnego rozpadu warstwy starodrzewu i zastąpienia sosny przez gatunki właściwe dla grądu subkontynentalnego.

Czasopismo: Studia i Materiały Centrum Edukacji Przyrodniczo-Leśnej
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: nauki leśne