rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Wpływ antropopresji na sukcesję roślinną i deponowanie pierwiastków śladowych w osadach dennych w rejonie budowli hydrotechnicznych na przykładzie wybranych potoków karpackich

Celem badań przedstawionych w niniejszej pracy było porównanie oznaczonych
zawartości wybranych pierwiastków śladowych (Cd, Cr, Cu, Ni, Pb i Zn)
gromadzonych w osadach dennych w rejonie zapór przeciwrumowiskowych i bystrotoków
wybudowanych w dolnych odcinkach potoków Młynne i Kudowski,
a także potoku Lubański, który jest częściowo uregulowany oraz porównanie
w rejonie punktów pomiarowych, szaty roślinnej wykazującej cechy zmian antropopresyjnych.
W kontekście przeprowadzonych badań za „najbardziej zanieczyszczone”
należy uznać osady denne potoku Młynne, które wykazują mierne zanieczyszczenie
niklem i miedzią (próba pobrana przed zaporą) oraz chromem (próba
pobrana przy zaporze). W odniesieniu do szaty roślinnej należy zauważyć, iż zbiorowiska
roślinne występujące wzdłuż potoków Kudowski, Lubański i Młynne
w przeważającym stopniu determinowane są przez antropopresję wyrażającą się
ich zabudową techniczną, jak również przez wielkość, charakter przepływu i reżim
wodny omawianych cieków. Największą dynamikę stosunków ilościowo-jakościowych
roślinności zaobserwowano w rejonie zapór przeciwrumowiskowych zlokalizowanych
na potokach Kudowski i Młynne.

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Korekty optymalizacji przydziału gruntów do gospodarstw uwzględniającej odległości od siedlisk

Celem optymalizacji przydziału działek do gospodarstw jest minimalizacja
odległości gruntów od zabudowań gospodarczych. Uzyskiwany w procesie optymalizacji
przydział działek do gospodarstw nie jest określony jednoznacznie.
Przydział ten ma w dużym stopniu charakter przypadkowy i wymaga zastosowania
odpowiednich korekt.
W artykule przedstawiono trzy korekty rozwiązania optymalnego, które
dotyczą zbędnego przemieszczania działek w gospodarstwach, zmniejszania ich
liczby oraz usuwają nadmierne przyrosty odległości uprawianych gruntów od zabudowań
gospodarczych. Opracowane korekty przedstawiono na przykładzie wsi
Wojków. Po dokonanej korekcie gospodarstwa zachowują w możliwie największym
stopniu działki, które należały do nich przed optymalizacją, składają się
z najmniejszej liczby działek i nie wykazują zbędnego przyrostu odległości z siedlisk
gospodarstw do gruntów. Skorygowane przydziały działek do gospodarstw
mogą być przydatne nie tylko do określania rozmieszczenia gruntów gospodarstw
w wydzielonych kompleksach projektowych przy ich scalaniu, ale także do opracowywania
wymian działek między gospodarstwami, umożliwiających zbliżenie
gruntów do siedlisk.

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Rekultywacja gruntów jako sposób likwidacji szkód powodziowych

Ekstremalne zjawiska pogodowe, do których zalicza się powodzie,
coraz częściej nawiedzają nasz kraj. Powodują zagrożenie życia ludzi oraz
ogromne straty ekonomiczne, społeczne oraz przyrodnicze. Do szkód powodziowych,
które występują na obszarach użytkowanych rolniczo zalicza
się m.in. skażenie substancjami chemicznymi lub biologicznymi gleb
uprawnych, ale także straty w uprawach rolniczych, zgromadzonych zapasach
i maszynach rolniczych.
Celem opracowania jest przedstawienie zabiegów rekultywacyjnych
jako jednego z możliwych sposobów likwidacji szkód powodziowych.
Rekultywacja gruntów może być przeprowadzona w ramach
zagospodarowania poscaleniowego. Jej celem jest przywrócenie
gruntom rolnym zniszczonych np. powodzią, ich właściwości użytkowych.
Obszary wskazane do rekultywacji przedstawia się w założeniach
do projektu scalenia gruntów. Kierunek uproduktywnienia wybranego
obszaru zależy od wielu czynników, do których zalicza się
głównie ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego,
potrzeby społeczno – gospodarcze oraz warunki techniczne gruntu.

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Rola władz centralnych państwa, organów terenowej administracji rządowej oraz władz samorządowych w przywracaniu ładu przestrzennego w Polsce

Analiza hierarchii systemu planowania i zagospodarowania przestrzennego
wskazuje, że jej niespójność to jedna z przyczyn naruszenia zasad zrównoważonego
rozwoju oraz deprecjacji walorów krajobrazowych w Polsce. Brak rzetelnego
zbilansowania potrzeb obszarowych, zwłaszcza w oparciu o prognozy demograficzne,
stymuluje rabunkową gospodarkę terenami, szczególnie w studiach uwarunkowań
i kierunków zagospodarowania przestrzennego oraz w planach miejscowych
gmin. Artykuł przedstawia ich odzwierciedlenie w przykładach zbędnego
rozproszenia zabudowy, nadmiernej podaży gruntów i wzroście kosztów infrastruktury,
rzutujących na spekulacyjne kształtowanie się ekonomicznej wartości
nieruchomości.

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Rola i znaczenie instytucji wspierających rozwój usług agroturystycznych na przykładzie województwa kujawsko-pomorskiego

Przeprowadzone badania ujawniły, że rozwój agroturystyki musi i powinien
być skoordynowany z działaniami instytucjonalnymi, które wydają się być
niezbędne, by oferowana usługa miała charakter kompleksowy i profesjonalny.
Bez odpowiedniego wsparcia różnych organów (władz lokalnych, stowarzyszeń
agroturystycznych, Federacji i innych) ta pozarolnicza działalność gospodarcza
nadal ograniczała się będzie do pojedynczych kwater. Wsparcia ankietowani
oczekują głównie ze strony władz lokalnych, choć przyznali, że największą rolę
przy uruchamianiu usługi odegrał Ośrodek Doradztwa Rolniczego. Organ ten organizuje
kursy, szkolenia, wystawy, konkursy oraz prowadzi działalność informacyjną
i doradczą. Niemniej gospodarze dostrzegli na tym polu wiele niedociągnięć.
Życzyliby sobie w przyszłości większej inicjatywy w pozyskiwaniu gości,
pomocy w przygotowaniu ofert, organizowaniu wspólnych wystaw, czy systematycznego
doradztwa.
Pozytywnie ocenia się merytoryczne przygotowanie usługodawców do
prowadzenia tego przedsięwzięcia. Korzystanie z fachowej literatury, czy wzorowanie
się na doświadczeniach innych osób, zajmujących się agroturystyką, świadczy
o znacznym ukierunkowaniu działań na fachowość. One to w połączeniu
z działaniami instytucji pracujących na rzecz agroturystyki pozwolą wypracować
ciekawsze oferty, mobilizować do przejawu większej aktywności, by poza przeciętność
wykreować i zbudować swój nowy wizerunek.

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Inwestycje w gminie wiejskiej Sierpc - analiza decyzji o warunkach zabudowy wydanych przez gminę

Rozwój obszarów wiejskich opiera się o realizacją założeń wielofunkcyjnego
rozwoju jednostki terytorialnej. Ma to szczególne znaczenie w gminach, które
dotychczas uznawane były za jednostki pełniące funkcje rolnicze. Przemiany
zachodzące w przestrzeni wiejskiej prowadzą do wniosku, że niezbędne staje się
wprowadzanie nowych funkcji na tych terenach. Elementem związanym z ideą
rozwoju wielofunkcyjnego są inwestycje prowadzone na terenie jednostek terytorialnych.
Inwestycje te powiązane są z systemem planistycznym funkcjonującym
na obszarze kraju, w którym najważniejszą rolę odgrywają gminy. To w tych jednostkach
narzędziami polityki przestrzennej są studium uwarunkowań i kierunków
zagospodarowania przestrzennego, miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego,
czy decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
Artykuł opiera się na analizie decyzji o warunkach zabudowy wydanych
przez władze gminy Sierpc w latach 2006 – 2011. Badanie stało się podstawą do
wskazania obszarów w wybranej gminie, które podlegają największej presji inwestycyjnej
oraz określenia charakteru zamierzeń budowlanych na tym terenie. Analiza
pozwoliła również na sformułowanie wniosków w zakresie konieczności
opracowania planów miejscowych na obszarach o największej presji inwestycyjnej.

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Reakcja kukurydzy na nawadnianie w świetle wyników wieloletniego eksperymentu polowego

W latach 2000–2008 przeprowadzono w Stacji Badawczej Wydziału Rolniczego
UTP w Mochełku pod Bydgoszczą dwuczynnikowe doświadczenie z nawadnianiem
kukurydzy odmiany ‘Cedro’ o liczbie FAO 230 na glebie płowej typowej,
zaliczanej do klasy IVa. W badaniu zastosowano dwa poziomy nawożenia
azotem (90 i 150 kg.ha-1). Wody dostarczano roślinom za pomocą linii kroplującej
z wtopionymi emiterami firmy NAAN, rozłożoną wzdłuż rzędów roślin. Średnio,
w latach badań, zadysponowano 112 mm wody (28 mm w czerwcu, 49 mm w lipcu,
28 mm w sierpniu i 7 mm we wrześniu), a w poszczególnych sezonach ilość
dodatkowej wody wahała się od 25 mm (w roku 2007) do 215 mm w 2008. Zastosowanie
nawadniania spowodowało wzrost plonu suchego ziarna kukurydzy z poziomu
5,62 t.ha-1 do 8,53 t.ha-1, a więc o 2,91 t.ha-1(52%). Wielkość przyrostu plonu
w latach badań wahała się od 0,46 t.ha-1 w roku 2000, poprzez 0,60
(w chłodnym 2004) do 8,47 (w 2006 z bardzo gorącym i suchym lipcem) i 6,26
w 2008 r. (z małymi opadami V–VII). Uzyskane w doświadczeniu efekty stosowania
uzupełniającego niedobory opadów nawadniania zależały w największym
stopniu od sumy opadów atmosferycznych lipca, im te opady mniejsze, tym przyrosty
plonu ziarna większe. Drugi czynnik – nawozowy – także spowodował istotne
zwiększenie produkcji ziarna, ale w porównaniu do nawadniania, znacznie
mniejsze, bo wynoszące zaledwie 0,25 t.ha-1. Czynniki doświadczenia niejednakowo
zróżnicowały wybrane elementy plonu. Zastosowanie nawadniania korzystnie
wpłynęło na podniesienie udziału kolb w plonie ogólnym, udział ziarna w kolbie
i dorodność ziarna, a nieznacznie obniżyło zawartość białka. Zwiększona
dawka azotu wyraźnie podniosła MTZ oraz niewiele zwiększyła ilość białka.
Pozostałe cechy plonu, w tym wilgotność ziarna podczas zbioru, nie zostały zróżnicowane
czynnikami doświadczenia.

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Rzeźba doliny Pilicy pomiędzy Inowłodzem a Domaniewicami i jej związek z budową geologiczną podłoża aluwiów

Badania przeprowadzono w dolinie Pilicy na odcinku od Inowłodza do Domaniewic. W dnie koryta stwierdzono występowanie wychodni skał budujących podłoże doliny, takich jak piaskowce krzemionkowe jury i plejstoceńskie gliny morenowe, przykryte często rezydualnym brukiem. Utwory te tworzą trudno rozmywalne progi, piętrzące wody wezbrań. Powierzchnia tarasu zalewowego w sąsiedztwie progów nosi ślady erozji i depozycji rumowiska, które w różnym stopniu zacierają ślady ewolucji rzeki w holocenie.

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Eliminacja związków azotu z biologicznie oczyszczonych ścieków komunalnych w stawach rybnych

Artykuł zawiera wyniki badań nad zawartością związków azotu w wodzie
stawów rybnych zasilanych biologicznie oczyszczonymi ściekami komunalnymi.
Obiekt badań stanowiły stawy rybne kompleksu Komorowice, zlokalizowane
w północnej części miasta Bielsko-Biała. Do badań wybrano dwa stawy: Zielony
i Kamienny, które charakteryzują się indywidualnym doprowadzeniem i odprowadzeniem
wody oraz różnymi parametrami technicznymi. Staw Zielony jest stawem
płytkim o głębokości średniej około 1 m, powierzchni 4,2 ha i pojemności 42 000 m3.
Natomiast staw Kamienny charakteryzuje się mniejszą powierzchnią – 3,3 ha,
i jest blisko dwukrotnie głębszy od Zielonego, średnia głębokość wynosi około 1,7 m
co daje pojemność 59 200 m3. Badania prowadzono w sezonie wegetacyjnym
2007 roku.
W pracy określono zmiany koncentracji azotu ogólnego, amonowego, azotanowego,
azotynowego i Kjeldahla w wodzie stawowej. W trakcie całego sezonu
badawczego notowano niższe w porównaniu ze ściekami biologicznie oczyszczonymi
wartości analizowanych form azotu w wodzie odpływającej z badanych stawów.
Równocześnie zaobserwowano, iż występowanie zmian w koncentracji
związków azotu w wodzie stawowej związane było ze zmianami ich stężenia
w ściekach zasilających stawy. Dodatkowo, obliczono podstawowe charakterystyki
statystyczne analizowanych wskaźników tj.: wartość średnią, minimalną, maksymalną,
odchylenie standardowe, rozstęp i wariancję w biologicznie oczyszczonych
ściekach komunalnych zasilających stawy. Za pomocą testu t-Studenta
określono istotność różnic pomiędzy wartościami średnimi w biologicznie oczyszczonych
ściekach i w wodzie odpływającej z analizowanych stawów. Wykazano istotne statystycznie różnice dla: azotu ogólnego, amonowego, azotanowego
i azotynowego na poziomie istotności α = 0,05.

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Rozwój krajobrazów kulturowych na terenach górskich na przykładzie wsi Wiśniowa

W pracy przedstawiono rozwój krajobrazu kulturowego we wsi Wiśniowa
położonej w powiecie myślenickim, woj. małopolskie w latach 1872–2006. Badania
przeobrażeń krajobrazu kulturowego na przestrzeni 134 lat oparto o dane
opisowo – tabelaryczne byłego katastru austriackiego i obecnie funkcjonującym
w Polsce katastrze gruntów i budynków. Przeprowadzona analiza dynamiczna
w krajobrazie kulturowym w czterech przyjętych okresach czasowych wykazała
różnorodne kierunki i tendencje zmian.
Uzupełnieniem badań wielkościowych zaistniałych zmian było przestrzenne
porównanie położenia granic krajobrazów kulturowych pomiędzy mapą katastralną
w skali 1 : 2880, a mapą ewidencyjną w skali 1 : 2000. Analiza porównawcza
położenia granic krajobrazów kulturowych na tych mapach była możliwa
dzięki zastosowanej w pracy transformacji układu katastralnego do państwowego
układu 1965. Przeprowadzone badania metodą analityczno – kartograficzną nie
tylko uwidoczniły rozmiary i kierunki zachodzących zmian w krajobrazie kulturowym,
ale jednocześnie umiejscowiły te zmiany w przestrzeni wsi Wiśniowa.

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Wykorzystanie danych przestrzennych w modelowaniu i wizualizacji obszarów wiejskich

Artykuł opisuje wyniki badań nad możliwością zastosowania danych przestrzennych dostępnych w ośrodkach dokumentacji geodezyjnej i kartograficznej dla potrzeb modelowania i wizualizacji obszarów wiejskich, jak również procedurę postępowania począwszy od analizy dostępnych danych przestrzennych, poprzez ich pozyskanie, weryfikację i procedurę przetwarzania na potrzeby modelowania i wizualizacji.

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Historia katastru polskiego

W publikacji zawarto analizę historyczną tworzenia katastru gruntowego
i ksiąg wieczystych w Polsce. Charakter polskiego katastru wiąże się ściśle z historią
Polski i Europy.
Celem niniejszego artykułu jest ukazanie złożonej problematyki katastru
w ujęciu chronologicznym, zwłaszcza w odniesieniu do warunków polskich. Kataster
i księgi gruntowe na przestrzeni dziejów rozwijały się stopniowo, przyjmując
stan istniejący, w którym wykorzystywane są nowoczesne technologie zakładania,
prowadzenia, aktualizacji i udostępniania informacji o terenie w zakresie stanu
faktycznego i prawnego. Idea katastru jak też ksiąg gruntowych pozostawała jednak
wciąż niezmienna.

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Zmiany morfologiczne oraz granulometryczne w rejonie ujściowego odcinka rzeki Raby

Wykorzystanie gospodarcze rzek i potoków prowadzi do ich podłużnej
i poprzecznej zabudowy. Skutkuje to zachwianiem równowagi i przerwaniem ciągłości
dynamicznej cieku. Poznanie procesów kształtujących koryta rzek, szczególnie
takich gdzie ta ciągłość jest zachowana są kluczowym elementem przywracania
ich naturalności.
W pracy przedstawiono wyniki badań zmian morfologicznych jakie mają
miejsce w korycie po przejściu fali wezbrania oraz składu granulometrycznego
materiału dennego w ujściowym odcinku rzeki podgórskiej.
Na podstawie szczegółowych badań terenowych prowadzonych w ujściowym
odcinku rzeki Raby na odcinku ok. 800 m, w miejscowości Uście Solne, na
połączeniu Raby z rzeką Wisłą, przeprowadzono analizę zmian morfologii dna odcinka
badawczego, uwzględniając takie parametry jak: zmiany geometrii przekroju
poprzecznego, skład granulometryczny rumowiska w warstwie tworzącej obrukowanie
dna oraz podłoża oraz zmiany wynikające z występowania form dennych.
Pomiary terenowe prowadzono w latach 2005–2006, ze szczególnym nasileniem
po przejściu fal powodziowych.
Stwierdzono, że w wyniku transportu rumowiska dennego na badanym odcinku
tworzą się przegłębienia i wypłycenia dna, zróżnicowane formy denne oraz
łachy, których wysokość dochodzi do 1,1 m. Analiza prób warstwowych wskazuje
na pionowe zróżnicowanie składu granulometrycznego rumowiska. W przypadku braku obrukowania dna warstwa powierzchniowa 0,0–0,05 m ma podobne uziarnienie
jak warstwy zalegające niżej. Taki rozkład uziarnienia stwierdzono w próbie
A, gdzie średnica d50 = 0,007 m. W próbie B najgrubsze uziarnienie znajduje
się w wierzchniej warstwie, d50 = 0,013 m, co wskazuje na występowanie obrukowania
dna.
Po przejściu fali powodziowej, w wyniku zmian morfologicznych dno rzeki
uległo zmianom, ulegając obniżeniu lokalnie do 0,5 m albo podniesieniu nawet o 1 m.
Po przejściu fali powodziowej, w sierpniu 2005 r. zaobserwowano przesunięcie się
linii nurtu głównego wynoszące ok. 50 m. Układ zakoli został utrzymany. Podobnie
długość pojedynczej sekwencji zakoli wynoszącej ok. 450 m oraz ich szerokość,
która odpowiada szerokości koryta na tym odcinku wynoszącej 30–38 m.
Badania zrealizowano w ramach grantu badawczego KBN 2 P06S 075 28.

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Hydrauliczne warunki występowania prądu wabiącego dla przepławek ryglowych

Opracowane przez Komisję Europejską w 2007 roku szczegółowe rekomendacje
wprowadzają nowe uwarunkowania związane z zapewnieniem ciągłości
korytarzy rzecznych. Istniejące budowle piętrzące powinny być wyposażone
w przepławki dla zachowania warunków restytucji ryb, a nowe budowle hydrotechniczne
powinny uwzględniać takie rozwiązania techniczne, które nie powodują
zmian stanu hydromorfologicznego. Celem zachowania warunków stabilności
biologicznej dla ryb dwuśrodowiskowych wg Instytutu Rybactwa muszą być spełnione
następujące kryteria stabilności biologicznej przy projektowaniu i eksploatacji
przepławek:
– kryterium prądu wabiącego,
– kryterium prędkości granicznych,
– kryterium dopuszczalnego napełnienia w przepławce,
– kryterium dopuszczalnej wielkości strat Δh przy przepływie przez rygiel
dla przepławek ryglowych.
W artykule przedstawiono wyniki modelowania numerycznego 400-
metrowego odcinka rzeki obejmującego jaz powłokowy, małą elektrownię wodną
oraz przepławkę dla ryb typu ryglowego. Podjęte działania skupiały się na takim
ukształtowaniu przepływu w przepławce i modyfikacji konfiguracji dna na wylocie
z elektrowni, aby wytworzyć prąd wabiący. Wyniki modelowania numerycznego
zostały porównane z wartościami otrzymanymi ze wzorów empirycznych.

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Wskaźnik denudacji mechanicznej zlewni małego zbiornika wodnego

Wieloletnie pomiary zamulania małego zbiornika wodnego, zamykającą
zlewnię pokrytą glebami lessowymi, zezwoliły na określenie zmiany stopnia zamulenia
w czasie eksploatacji. W pracy porównano archiwalne dane z pomiarów
zamulania zbiornika wodnego w Zesławicach, wykonanych w okresie przed jego
odmuleniem, z wynikami pomiarów wykonanych po odmuleniu i wybudowaniu
bocznego zbiornika remontowego. Zbiorniki wodne w Zesławicach charakteryzują
się wysoką intensywnością zamulania. Średni roczny stopień zamulenia zbiorników
wynosi: 3,0% – zbiornik główny przed odmuleniem, 1,87% – zbiornik główny
po odmuleniu i 1,0% – boczny zbiornik remontowy.
Dysponując objętością rumowiska zatrzymanego w zbiornikach, obliczono
wskaźnik denudacji mechanicznej, określony przez Wiśniewskiego jako stosunek
objętości rumowiska osadzonego w zbiorniku do powierzchni zlewni. Określona
przybliżona wartość denudacji odpływowej, za pomocą tego wskaźnika, okazała
się znacznie zróżnicowana w poszczególnych latach, w których wykonano pomiary
zamulania. Wskaźnik denudacji mechanicznej obliczono dla okresów przed
odmuleniem i po odmuleniu zbiornika głównego. Wyniki obliczeń transportu rumowiska
unoszonego, określonego na podstawie pomiarów batometrycznych, stanowiły
podstawowy materiał badawczy, na podstawie którego określono jednostkową
denudację odpływową. Stwierdzono, że wartość wskaźnika denudacji
mechanicznej, nie uwzględniającej ilości rumowiska unoszonego odpływającego
ze zbiornika, jest około trzykrotnie niższa od jednostkowej denudacji odpływowej,
wynoszącej 91,7 t⋅km-2⋅rok-1. Jednostkowa denudacja odpływowa ze zlewni rzeki
Dłubni określona na podstawie siedemnastoletniego ciągu danych hydrologicznych
jest ponad dwukrotnie mniejsza od jednostkowej denudacji odpływowej
określonej na podstawie obliczeń metodami Reniger-Dębskiego i Brańskiego.

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Plonowanie trzech odmian sałaty rzymskiej na glebie bardzo lekkiej w warunkach fertygacji kroplowej azotem

W ścisłym doświadczeniu polowym, przeprowadzonym w latach 2009-2010 na glebie bardzo lekkiej w Kruszynie Krajeńskim koło Bydgoszczy, badano reakcję trzech odmian uprawnych sałaty rzymskiej na fertygację kroplową azotem. Doświadczenie założono jako jednoczynnikowe w układzie losowanych bloków, w czterech powtórzeniach. Badanym czynnikiem była odmiana uprawna: ‘Barracuda', ‘Chiquina' i ‘Romora'. Fertygację przeprowadzono przy użyciu proporcjonalnego dozownika do nawozów. Zastosowanie nawadniania kroplowego z fertygacją azotem umożliwiło uprawę sałaty rzymskiej na zbiór jesienny oraz zapewniało prawidłowy wzrost i rozwój roślin na glebie bardzo lekkiej, w rejonie o niskich opadach w okresie wegetacji, pozwalając na uzyskanie wartościowych plonów. Z trzech badanych odmian uprawnych najwyżej plonowała oraz cechowała się największą główką i najwyższym poziomem suchej masy odmiana ‘Barracuda'.

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Strefy ochronne, kontrolowane i ograniczonego użytkowania w opracowaniach planistycznych gmin

Studia uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin
oraz miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego zawierają zróżnicowane
i niewystarczająco sprecyzowane pojęcia określające obszary, które ze względu na
zagrożenia lub możliwe uciążliwości, powinny podlegać odmiennym sposobom
zagospodarowania oraz zabudowy. Gminne opracowania planistyczne, nawiązując
do obowiązujących przepisów prawnych, określały je jako strefy: ochronne, kontrolowane
lub ograniczonego użytkowania. Również obecnie ustawodawca nie
precyzuje pojęcia stref ochronnych, choć na podstawie rozdziałów 3 oraz 4 ustawy
Prawo ochrony środowiska, wiele z nich określa jako obszary ograniczonego
użytkowania lub strefy przemysłowe. Zdarza się, że unikając problemów związanych
z dylematami nazewnictwa stref ochronnych, jeśli jest to możliwe, urbaniści
wydzielają je jako oddzielne tereny funkcjonalne.

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna