rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Rozmyty model ryzyka awarii sieci wodociągowej

Do opracowania kompletnej analizy i oceny ryzyka awarii sieci wodociągowej wymagana jest obszerna baza różnorodnych danych eksploatacyjnych. Jednym z głównych problemów w analizie ryzyka awarii jest niepewność dotycząca danych eksploatacyjnych, potrzebnych do analizy statystycznej, a także oceny przyczyn i skutków uszkodzeń. W pracy zaprezentowano model analizy ryzyka awarii sieci wodociągowej (zgodnie z definicją opartą na prawdopodobieństwie zajścia awarii oraz skutków). W celu uwzględnienia problemu niepewności danych wykorzystano teorię zbiorów rozmytych. Rozmyte modelowanie ryzyka umożliwia zastosowanie adaptacyjnej techniki doboru parametrów na podstawie danych uczących (ANFIS - Adaptive Neuro-Fuzzy Inference Systems) i może być łączone z konwencjonalnymi metodami analizy ryzyka. Wykorzystanie logiki rozmytej w analizie ryzyka nie jest rozwiązaniem standardowym. Zaprezentowany model może stanowić część kompleksowego modelu zarządzania ryzykiem awarii sieci wodociągowej i może być wykorzystany w praktyce wodociągowej przez operatorów systemu dystrybucji wody.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Metody charakterystyki naturalnych organicznych składników wód ujmowanych z przeznaczeniem do spożycia przez ludzi

Wiedza o zawartości sumy naturalnych substancji organicznych nie jest obecnie wystarczająca zarówno przy planowaniu, jak i eksploatacji instalacji do oczyszczania wody. Pogłębiona charakterystyka zawartych w ujmowanych wodach naturalnych związków organicznych pozwala na lepsze zrozumienie ich przemian w procesach oczyszczania wody, a także odgrywa bardzo ważną rolę podczas optymalizacji pracy poszczególnych etapów układu technologicznego. Powszechnie stosowanym wskaźnikiem do analizy związków organicznych w wodzie jest absorbancja w nadfiolecie, która umożliwia zarówno ocenę jakościową, jak i ilościową tych związków. Absorbancja właściwa w UV (SUVA), jako odniesienie wartości absorbancji w 254 nm do zawartości w wodzie rozpuszczonego węgla organicznego, umożliwia natomiast kontrolę procesów oczyszczania wody, zwłaszcza w zakresie dawkowania koagulantów oraz utleniaczy. Inne metody charakterystyki naturalnych substancji organicznych stanowią domenę prac badawczych i nie są szerzej wykorzystywane w praktyce funkcjonowania przedsiębiorstw wodociągowych. Wśród nich na uwagę zasługują techniki spektroskopii fluorescencyjnej, które pozwalają na monitorowanie jakości wody w czasie rzeczywistym i cechują się zwiększoną selektywnością oraz czułością w zestawieniu z absorbancją w nadfiolecie. Analiza fluorescencyjna, umożliwiająca identyfikację frakcji biodegradowalnej związków organicznych, pozwala na wybór właściwych metod ich usuwania. Bardzo duże możliwości analityczne zapewnia chromatografia, zwłaszcza w połączeniu z szeroką gamą dostępnych detektorów. Umożliwia ona badanie takich cech substancji organicznych, jak masa cząsteczkowa, polarność, aromatyczność czy podatność na tworzenie ubocznych produktów dezynfekcji wody. Daje to szerokie możliwości interpretacyjne w odniesieniu do optymalizacji pracy układu technologicznego oczyszczania wody. Bardzo pomocne do charakteryzowania składu wody pod względem obecnych w niej związków organicznych są także metody frakcjonowania z wykorzystaniem membran lub żywic selektywnych. Separacja cząsteczek substancji organicznych według takich cech, jak wielkość, hydrofilowość czy kwasowość, pozwala na otrzymanie wyselekcjonowanych próbek, które mogą być poddane dalszym badaniom.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Ocena zasięgu oddziaływania zapachowego zakładu przemysłowego na przykładzie wybranej cukrowni

Stosując metodę olfaktometrii dynamicznej oraz wykorzystując model wskaźnikowy i model Pasquilla określono zakres zapachowego oddziaływania wybranej cukrowni. Stężenie zapachu określono przy pomocy czterostanowiskowego olfaktometru dynamicznego zgodnie z normą PN-EN 13275. Na podstawie zmierzonych stężeń zapachu oraz strumieni wonnych gazów wyznaczono wartości emisji uciążliwego zapachu. Stwierdzono, że ponad 99% całkowitej emisji wonnych gazów stanowiła emisja ze źródeł punktowych. Przeprowadzone obliczenia z zastosowaniem modelu wskaźnikowego wskazały, że obszarem narażonym na oddziaływanie emitowanych zapachów (przy różnym zakresie prędkości wiatru) był cały obszar poddany badaniom modelowym. Podobne wyniki uzyskano na pod-stawie obliczeń maksymalnych stężeń zapachu przy zastosowaniu modelu Pasquilla. Wyniki obliczeń uzyskane zarówno z modelu wskaźnikowego, jak i modelu Pasquilla pozwoliły na wytypowanie źródła emisji mającego najistotniejszy udział w pogorszeniu jakości zapachowej powietrza wokół badanego zakładu przemysłowego.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Badania i ocena możliwości stosowania zwężki kawitacyjnej do intensyfikacji procesu fermentacji osadów ściekowych

Metoda kawitacji hydrodynamicznej (przepływowej) jest jedną z bardziej obiecujących metod do wstępnej przeróbki osadów ściekowych. W jej następstwie dochodzi do silnej destrukcji i rozrywania mikroorganizmów osadu czynnego, a dzięki temu do uwalniania i przyrostu ilości substancji organicznych w cieczy nadosadowej. Celem badań był dobór optymalnej postaci zwężki kawitacyjnej do dezintegracji osadu czynnego przeznaczonego do fermentacji. Posługując się metodami symulacji numerycznych (CFD) rozpatrzono wiele postaci geometrycznych zwężki, charakteryzujących się stałą wartością liczby kawitacji. Przepływ turbulentny płynu opisano za pośrednictwem modelu RANS (Reynolds Averaged Navier Stokes). Uzyskane rozkłady pól ciśnień posłużyły do wyboru trzech najbardziej obiecujących postaci geometrycznych zwężki, które poddano następnie ocenie eksperymentalnej. Skuteczność dezintegracji osadu czynnego scharakteryzowano za pomocą przyrostu wartości ChZT cieczy osadowej. Dodatkowo do oceny badanego procesu wprowadzono wskaźnik w postaci stopnia dezintegracji (DDM) obliczony metodą Müllera. Wykazano, że po 30 min dezintegracji osadu wartość ChZT wzrosła 3,65-krotnie, a obliczony stopień jego dezintegracji osiągnął 42%. Przeprowadzone następnie próby fermentacji mezofilnej osadu zdezintegrowanego metodą hydrodynamiczną w zwężce kawitacyjnej przyniosły znaczący (prawie dwukrotny) przyrost produkcji biogazu. Wskazuje to na celowość zastosowania tej metody przeróbki osadów w skali technicznej.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Wykorzystanie ceramicznych membran ultrafiltracyjnych do usuwania substancji powierzchniowo czynnych z roztworów wodnych

Zbadano właściwości transportowe i separacyjne rurowych membran ceramicznych wykonanych z dwutlenku tytanu i cyrkonu w stosunku do wodnych roztworów anionowej substancji powierzchniowo czynnej (dodecylobenzenosulfonian sodu - SDBS). Określono wpływ stężenia SDBS w roztworze zasilającym, a także granicznej rozdzielczości membran oraz warunków procesowych na wydajność procesu ultrafiltracji realizowanego w układzie przepływu krzyżowego (cross-flow). Wykazano, że układ separacyjny z membranami ceramicznymi zapewnił zadowalającą eliminację SDBS z roztworów wodnych. W zakresie analizowanych stężeń SDBS zaobserwowano rosnącą podatności membran na blokowanie wraz ze wzrostem ich granicznej rozdzielczości (cut-off). Stwierdzono też istotny wpływ warunków procesowych (ciśnienie transmembranowe, liniowa prędkość przepływu roztworu zasilającego przy powierzchni membrany) na właściwości transportowo-separacyjne membran. Wykazano, że ceramiczne membrany ultrafiltracyjne zapewniają stabilną pracę układu separacyjnego w warunkach długotrwałej filtracji.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Wpływ polielektrolitu na skuteczność ultrafiltracji roztworów wodnych zawierających barwniki organiczne i substancję powierzchniowo czynną

Oceniono wydajność i skuteczność procesu ultrafiltracji wodnych roztworów barwników organicznych z dodatkiem substancji powierzchniowo czynnej i kationowego polielektrolitu. W badaniach wykorzystano płaskie membrany ultrafiltracyjne wykonane z regenerowanej celulozy i polietersulfonu. Membrany charakteryzowały się różnymi wartościami granicznej rozdzielczości (5 kDa, 10 kDa i 30 kDa). Proces ultrafiltracji przeprowadzono w przy ciśnieniach 0,1 MPa i 0,2 MPa w stosunku do roztworów anionowych barwników organicznych (oranżu metylowego, czerwieni indygo, czerni amidowej i czerni bezpośredniej) oraz roztworów barwników z dodatkiem surfaktantu - dodecylosiarczanu sodu (SDS) i kationowego polielektrolitu Magnofloc LT 22S. Stężenie barwników i SDS w roztworach wodnych wynosiło 100 g/m3, zaś polielektrolitu - 0,5 g/m3. Stwierdzono, że obecność kationowego polielektrolitu, jako substancji kompleksującej, przyczyniła się do polepszenia właściwości separacyjnych membran ultrafiltracyjnych (zwłaszcza polietersulfonowych) w stosunku do anionowych barwników organicznych i anionowej substancji powierzchniowo czynnej (SDS). Obecność kationowego polielektrolitu zarówno w roztworach zawierających anionowe barwniki organiczne jak i w roztworach barwników z anionową substancją powierzchniowo czynną spowodowała zmniejszenie wydajności membran ultrafiltracyjnych, zwłaszcza o umiarkowanej hydrofilowości. Przyczyną tego zjawiska było blokowanie struktury membran przez makrocząsteczkowe kompleksy typu polielektrolit-barwnik (SDS). Zjawisko to było tym bardziej widoczne, im większa była graniczna rozdzielczość membran.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Przydatność wybranych kationowych środków powierzchniowo czynnych do usuwania nieorganicznych związków fosforu z roztworów wodnych metodą ultrafiltracji micelarnej

Przedstawiono wyniki badań nad skutecznością usuwania fosforanów w procesie ultrafiltracji micelarnej (MEUF) z wykorzystaniem membran celulozowych. Oceniono przydatność surfaktantów kationowych do separacji fosforanów z modelowych roztworów wodnych. W doświadczeniach wykorzystano membrany celulozowe (Microdyn Nadir) o różnej granicznej rozdzielczości (5 kDa, 10 kDa i 20 kDa) oraz dwa surfaktanty kationowe (bromek cetylotrimetyloamoniowy – CTAB oraz chlorek cetylopirydynowy – CPC). Stężenie surfaktantów wynosiło 2 CMC, 3 CMC i 6 CMC. Stwierdzono, że najlepszymi właściwościami separacyjnymi charakteryzowała się membrana o granicznej rozdzielczości 10 kDa – skuteczność usuwania fosforanów wynosiła 40÷75% w przypadku roztworów z dodatkiem CPC i 38÷68% w przypadku roztworów zawierających CTAB. Zwiększenie stężenia surfaktantów miało wpływ na poprawę skuteczności usuwania fosforanów oraz jednoczesne zmniejszanie przepuszczalności membran.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Zastosowanie absorbancji właściwej w nadfiolecie (SUVA) w ocenie jakości wody

W pracy przeanalizowano zastosowanie absorbancji właściwej w nadfiolecie - SUVA254 (Specific UV Absorbance), jako wskaźnika jakościowego charakteryzującego substancje organiczne naturalnie występujące w wodach (tzw. naturalne związki organiczne - NZO). Zastosowania te dotyczą opisu właściwości rozpuszczonych substancji organicznych, oceny reaktywności rozpuszczonego węgla organicznego (RWO) i ryzyka tworzenia ubocznych produktów utleniania lub dezynfekcji (UPU/UPD), a także oceny podatności RWO na usuwanie techniką koagulacji. Wartości SUVA254 są też stopniowo wprowadzane jako element uregulowań formalnoprawnych związanych z regułami stosowania metod oczyszczania wody. Stwierdzono, że wody naturalne o dużych wartościach SUVA254 cechuje wysoka zawartość hydrofobowych, aromatycznych i wielkocząsteczkowych frakcji RWO, podczas gdy wody o małych wartościach współczynnika absorbancji zawierają przeważnie substancje niehumusowe, hydrofilowe, o niskich masach cząsteczkowych. Wykazano, że związek SUVA254 z tworzeniem UPU/UPD - choć istnieje - nie ma charakteru uniwersalnego, lecz jest specyficzny w wypadku danego źródła wody. Stwierdzono, że wartość absorbancji właściwej w UV wskazuje na podatność RWO na usuwanie w procesie koagulacji - im jest ona wyższa tym proces jest skuteczniejszy.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Badania rozkładu związku powierzchniowo czynnego Triton X-100 w roztworze wodnym za pomocą odczynnika Fentona

Omówiono wyniki badań nad wykorzystaniem procesu Fentona do rozkładu niejonowego środka powierzchniowo czynnego Triton X-100. Określono wpływ substratów reakcji, tj. dawki siarczanu żelaza(II) i nadtlenku wodoru oraz stężenia surfaktantu na wydajność jego rozkładu mierzoną wartościami ChZT i OWO. Badania wykazały, że reakcja Fentona ustaje po około trzech godzinach, a uzyskane w tym czasie stopnie rozkładu Tritonu X-100 były wysokie (zmniejszenie ChZT o 90%, usuwanie OWO o 75%). Wykazano, że najkorzystniejsze początkowe stężenia jonów Fe2+ i nadtlenku wodoru wynosiły odpowiednio 0,0108 mol/dm3 i 0,099 mol/dm3. Wzrost temperatury reakcji od 20 do 80 stopni Celsjusza wpłynął niekorzystnie na mineralizację roztworu Tritonu X-100. W zakresie badanych stężeń roztworów Tritonu X-100 stwierdzono, że najlepiej jest wprowadzić całą ilość substratów na początku reakcji, przy czym korzystniejsze okazało się stosowanie siarczanu żelaza(II) niż chlorku żelaza(II). Odczyn roztworu powinien być kwasowy (pH=3). Oszacowano efekt cieplny reakcji rozkładu Tritonu X-100 i stwierdzono, że w pierwszym etapie reakcji rodniki hydroksylowe powodują przede wszystkim skracanie łańcucha polioksyetylenowego w cząsteczce niejonowego surfaktanta.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Wpływ rodzaju koagulantu na trwałość kłaczków pokoagulacyjnych i skuteczność usuwania substancji organicznych z wody

Wytrzymałość i trwałość kłaczków są właściwościami, które w istotny sposób wpływają na skuteczność procesu koagulacji oraz separacji wytrąconych zawiesin w procesie sedymentacji/flotacji. Dotychczasowe badania nad wytrzymałością kłaczków były głównie prowadzone dla wód mętnych w oparciu o pomiar indeksu flokulacji (FI), który jest ściśle skorelowany z wielkością kłaczka, nie pozwalały jednak na analizę zachodzących zmian właściwości kłaczków po ich rozbiciu. W pracy zaprezentowano wyniki badań nad trwałością kłaczków powstających podczas oczyszczania wód barwnych z zastosowaniem koagulantu hydrolizującego i wstępnie zhydrolizowanego, ze szczególnym uwzględnieniem właściwości sorpcyjnych kłaczków po ich rozbiciu oraz powtórnej flokulacji i sedymentacji. Ponadto dokonano oceny wpływu rozbicia kłaczków na skuteczność oczyszczania wody zawierającej rozpuszczone związki organiczne. Stwierdzono, iż rozbicie kłaczków wytworzonych podczas koagulacji wód barwnych nie miało istotnego wpływu na zmianę ich właściwości sorpcyjnych. Zasorbowane rozpuszczone związki organiczne pozostały na trwale związane w strukturze rozbitych kłaczków. Powtórna flokulacja w przypadku stosowania koagulantu hydrolizującego nie pozwoliła jednak na pełną reaglomerację rozbitych kłaczków, wpływając na pogorszenie jakości wody w stosunku do typowej koagulacji. Pełna reaglomeracja rozbitych kłaczków była natomiast możliwa wówczas, gdy do koagulacji zastosowano koagulant wstępnie zhydrolizowany.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Główne przyczyny wtórnego zanieczyszczenia wody w systemie dystrybucji

Przeanalizowano główne przyczyny wtórnego zanieczyszczenia wody w systemie dystrybucji. Scharakteryzowano brak stabilności chemicznej i biologicznej wody wprowadzanej do sieci wodociągowej, zapewnienie odpowiedniej zawartości dezynfektanta oraz zmienne warunki hydrauliczne panujące w systemie dystrybucji. Wykazano, że brak stabilności chemicznej wody sprzyja intensyfikacji korozji przewodów wodociągowych oraz gromadzeniu osadów na powierzchni rurociągów, a w konsekwencji - jej wtórnemu zanieczyszczeniu produktami korozji. Stwierdzono, że wzrost porowatości i chropowatości przewodów wodociągowych sprzyja rozwojowi mikroorganizmów w biofilmie. Obecność substratów pokarmowych w wodzie warunkuje rozwój mikroorganizmów, wzrost intensywności rozwoju biofilmu oraz poziomu wtórnego skażenia wody drobnoustrojami. O stopniu wtórnego zanieczyszczenia wody i ilości uwalnianych składników osadów zgromadzonych w przewodach wodociągowych decydują ponadto warunki hydrauliczne panujące w systemie dystrybucji wody.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Wykorzystanie wielowarstwowych sztucznych sieci neuronowych do średnioterminowego prognozowania poboru wody – studium przypadku

Do prognozowania miesięcznego poboru wody w wybranym mieście o średniej wielkości wykorzystano wielowarstwowe sztuczne sieci neuronowe. Badaniem objęto jedno z osiedli w Toruniu – Czerniewice, które ma własny system wodociągowym (inny niż pozostała część miasta). Początkowo w analizie uwzględniono dziewięć zmiennych objaśniających, opisujących warunki meteorologiczne, ekonomiczne i społeczne. W trakcie prognozowania okazało się, że wykorzystanie wszystkich zgromadzonych zmiennych wejściowych korelujących z poborem wody nie dało prognoz najlepszych jakościowo. Najlepszy wynik w tym zakresie (oceniony na podstawie wartości błędu typu MAPE) uzyskano w przypadku modelu zbudowanego na podstawie takich zmiennych, jak liczba osób korzystających z wodociągu, cena wody, maksymalna temperatura i wilgotność powietrza oraz średni dochód na jednego mieszkańca. Wykazano, że zakres zmiennych uwzględnianych w prognozowaniu poboru wody za pomocą sieci neuronowych wymaga dostosowania do warunków lokalnych. W rozpatrywanym przypadku sztuczne sieci neuronowe potwierdziły swą użyteczność w zakresie średnioterminowego prognozowania poboru wody.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Wpływ zmian jakości wody w Potoku Toszeckim w latach 1976-2004 na stopień zanieczyszczenia wody w zbiorniku zaporowym Pławniowice

Przedstawiono wyniki analizy zmian jakości wody w Potoku Toszeckim w latach 1976-2004, głównego cieku zasilającego zbiornik zaporowy Pławniowice. Na podstawie tych wyników dokonano klasyfikacji wody w oparciu o rozporządzenie Ministra Środowiska z 11 lutego 2004 r., dotyczące prezentowania stanu wód powierzchniowych i podziemnych. Uzyskane wyniki badań i klasyfikacja potwierdziły, że Potok Toszecki prowadzi wody o małym stopniu mineralizowania. Wykazano, że na jakość wody w zbiorniku Pławniowice wpływają głównie wprowadzane do niego substancje biogenne, związki organiczne, metale ciężkie oraz zawiesiny. Zmiana tego stanu wymaga zdecydowanej poprawy gospodarki wodno-ściekowej w zlewni analizowanego cieku. Biorąc pod uwagę wyniki analiz z 2004 r. stwierdzono, że istotny wpływ na poprawę jakości wody i obniżenie zawartości zanieczyszczeń będzie miał oddany do eksploatacji w 2004 r. zbiornik wyrównawczy Słupsko, usytuowany powyżej zbiornika Pławniowice.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Badania technologiczne nad usuwaniem związków arsenu ze ścieków przemysłowych

Omówiono wyniki badań nad oczyszczaniem kwaśnych ścieków przemysłowych zawierających związki arsenu w ilości około 50 gAs/m3. Badania przeprowadzono w skali laboratoryjnej, półtechnicznej oraz w pełnej skali technicznej w oczyszczalniach ścieków przemysłowych w KGHM Polska Miedź SA. Badania te miały na celu porównanie skuteczności wybranych metod usuwania związków arsenu ze ścieków. Badane techniki, tj. strącanie wapnem, metoda elektroimpulsowa oraz wykorzystanie odpadowych związków żelaza(II) były zastosowane po raz pierwszy przy tak wysokich stężeniach arsenu. Badania wykazały, że praktycznie wszystkie metody okazały się skuteczne, przy czym najwięcej pracy wymaga jeszcze optymalizacja metody elektroimpulsowej, a w szczególności opracowanie jej modelu teoretycznego, aby można było uzyskać stabilną skuteczność tej technologii. Wdrożenie przebadanych metod oczyszczania kwaśnych ścieków przemysłowych pozwoliło na ograniczenie ilości arsenu odprowadzanego do odbiornika znacznie poniżej dopuszczalnych norm w dwóch z trzech oczyszczalni ścieków w KGHM Polska Miedź SA. W ostatniej oczyszczalni ścieków planowane jest osiągnięcie tego efektu w ciągu kilku najbliższych miesięcy.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Badania wpływu charakterystyki zanieczyszczeń organicznych wody powierzchniowej na zmianę zakresu stosowalności procesu MIEX®DOC

W pracy sformułowano kryteria wyznaczania granic zakresu stosowalności procesu MIEX®DOC. Wykonano badania kinetyki procesu podczas intensywnych zmian składu wody powierzchniowej ujmowanej przez Zakład Produkcji Wody "Mokry Dwór" we Wrocławiu. Wykazano zmienność krzywych kinetycznych oraz obszarów stosowalności procesu MIEX®DOC, wynikającą ze zmian charakterystyki ujmowanej wody. Stwierdzono, że rosnąca zawartość rozpuszczonego węgla organicznego, a także zawartość i udział frakcji anionowej RWO skutkują większą wypukłością krzywej kinetycznej, wzrostem wartości wskaźnika maksymalnej szybkości przyrostu skuteczności usuwania RWO oraz w pewnym stopniu również zawężeniem fazy przejściowej krzywej kinetycznej. Oszacowano wpływ zmian zakresu stosowalności procesu MIEX®DOC na konieczność zmiany dawki żywicy, gwarantującej utrzymanie funkcjonowania procesu w zbliżonym obszarze ekonomicznym. Wpływ ten był nieznaczny wówczas, gdy układ pracował w pobliżu dolnej granicy fazy przejściowej krzywej kinetycznej, a znaczący w pobliżu jej górnej granicy.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Skuteczność procesów oczyszczania wody powierzchniowej w usuwaniu biodegradowalnych substancji organicznych

Przedstawiono zmianę zawartości frakcji substancji organicznych w wodzie w kolejnych procesach jednostkowych oraz całym układzie technologicznym. Wykazano, że biodegradowalny rozpuszczony węgiel organiczny (BRWO) oraz jego przyswajalna frakcja (PWO) były najskuteczniej usuwane podczas koagulacji objętościowej oraz sorpcji na biologicznie aktywnych złożach węglowych. Nie stwierdzono natomiast wpływu filtracji pospiesznej (przez złoża piaskowe) oraz dezynfekcji chlorem na zawartość substancji organicznych w wodzie. W procesie ozonowania nastąpił wzrost zawartości zarówno BRWO, jak i PWO, które skutecznie były usuwane w następującej po ozonowaniu sorpcji na biologicznie aktywnych złożach węglowych. Przeprowadzona analiza skuteczności oczyszczania wody wykazała, że zastosowany układ oczyszczania nie zapewnił jednak wystarczającego stopnia usunięcia substancji organicznych do zapewnienia stabilności biologicznej wody w sieci wodociągowej.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka