rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Podstawy zażalenia kasatoryjnego i zakres konicji Sądu Najwyższego w kasatoryjnym postępowaniu zażaleniowym

Konglomerat uwarunkowań związanych z umiejscowieniem zażalenia na orzeczenie
kasatoryjne sądu drugiej instancji w systemie apelacji pełnej wyznacza zakres kognicji
Sądu Najwyższego w postępowaniu wywołanym wniesieniem zażalenia z art. 3941 § 11
k.p.c. Kontrolą Sądu Najwyższego objęta jest wyłącznie prawidłowość wyboru między
kasatoryjnym a reformatoryjnym sposobem rozstrzygnięcia przez sąd rozpoznający
apelację. Granicą tej kontroli, ocenianą ad casum, jest konieczność dokonania merytorycznej kontroli zaskarżonego orzeczenia.

Czasopismo: Ius Novum
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
Projekt ustawy "Przepisy ogólne prawa administracyjnego" widziany okiem cywilisty

Autor analizuje przepisy projektu ustawy „Przepisy ogólne prawa administracyjnego”
z punktu widzenia jego doświadczeń jako cywilisty. Zdaniem autora, projekt ten,
jeżeli stanie się prawem obowiązującym, będzie wywierał istotny wpływ nie tylko na
prawo administracyjne i jego naukę, ale także na stosowanie w administracji publicznej instytucji zaliczanych do cywilnoprawnego instrumentarium. Szczególną uwagę
autor poświęca naturze podziału systemu prawnego na prawo publiczne i prywatne.
Opowiada się za niedychotomicznym ujęciem tego podziału. Argumentuje, że takie
ujęcie, w przeciwieństwie do koncepcji dychotomicznej natury tego podziału, zapewnia większą elastyczność w procesie stosowania prawa, a co najważniejsze, chroni
przed zjawiskiem tzw. „ucieczki administracji od rygorów prawa publicznego”, w tym
od standardów konstytucyjnych. Nie można zapominać, że rygory te i standardy mają
na celu m.in. ochronę obywateli przed nadmierną ingerencją państwa i innych pod63 Patrz J. Zimmermann, Przepisy ogólne prawa..., op. cit., s. 161 i n.
RAFAŁ SZ C Z E PA N I A K
– 150 –
3/2015
I US NOVUM
miotów prawa publicznego. Zdaniem autora problematyka umów w administracji
jak najbardziej zasługuje na to, by być przedmiotem regulacji projektowanej ustawy.
Autor stara się wykazać, że umowa jako forma działania administracji wielokrotnie
odbiega swą naturą od umów zawieranych w obrocie prywatnym (powszechnym).
Ostatecznie autor opowiada się za kontynuowaniem prac nad projektem ustawy
„Przepisy ogólne prawa administracyjnego”, gdyż obecna wersja tego projektu
zawiera szereg niedoskonałości.

Czasopismo: Ius Novum
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
Ocena wczesnych wyników leczenia chirurgicznego owrzodzeń żylnych kończyn dolnych

Owrzodzenia goleni charakteryzują się przewlekłym i nawracającym przebiegiem, należą do trudniejszych problemów terapeutycznych. Z badań epidemiologicznych wynika, że przewlekłe owrzodzenia dotyczą od 0,2 do 2% populacji Europy Zachodniej. Zapadalność częściej dotyczy kobiet niż mężczyzn, nasila się z wiekiem. Sposoby leczenia i zapobiegania nawrotom owrzodzeń podudzi wciąż są tematem dyskusji i badań naukowych. Celem pracy była ocena wczesnych wyników leczenia chirurgicznego owrzodzeń żylnych kończyn dolnych pacjentów Kliniki Chirurgii Urazowej i Medycyny Ratunkowej Uniwersytetu Medycznego w Lublinie. Materiał i metodyka. Ocenie poddano pacjentów hospitalizowanych w Klinice Chirurgii Urazowej i Medycyny Ratunkowej Uniwersytetu Medycznego w Lublinie w latach 2009-2014. Kryteria włączenia: owrzodzenia żylne goleni, pełna dokumentacja. Do analizy zakwalifikowano 62 chorych leczonych z powodu owrzodzeń goleni, w tym 35 kobiet i 27 mężczyzn w wieku od 30 do 94 lat. Wykorzystano metodę leczenia polegającą na wycięciu owrzodzenia wraz z powięzią głęboką i położeniu przeszczepu siatkowego skóry pośredniej grubości bezpośrednio na odsłonięte mięśnie. Wyniki. U wszystkich pacjentów ocenionych podczas wypisu ze szpitala odnotowano wgojenie się przeszczepu w rożnym stopniu – 44 pacjentów uzyskało 90‑100%, 8 pacjentów – 75‑89%, 5 pacjentów 50‑74%, 5 pacjentów poniżej 50%. W posiewach materiału z owrzodzeń dominującą bakterią był Pseudomonas aeruginosa (32%) oraz Staphylococcus aureus (35%). Wnioski. Przedstawione wyniki leczenia pacjentów przemawiają za tym, że leczenie chirurgiczne stanowi skuteczną metodę terapii owrzodzeń żylnych goleni. Wcześniejsza kwalifikacja chorych do tego typu zabiegu poprawi wyniki leczenia.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Związek między predyspozycjami osobowościowymi a podjęciem decyzji o rekonstrukcji piersi u kobiet po mastektomii

Celem pracy była ocena zależności między wybranymi predyspozycjami osobowościowymi kobiet po mastektomii a podjęciem przez nie decyzji o rekonstrukcji piersi Materiał i metodyka. Badania przeprowadzono w latach 2013‑2015 w Klinice Chirurgii Plastycznej, Rekonstrukcyjnej i Estetycznej Uniwersytetu Medycznego w Łodzi oraz w Klinice Chirurgii Onkologicznej i Chorób Piersi CZMP w Łodzi. Analizą porównawczą objęto 40 pacjentek, u których wykonano mastektomię i rekonstrukcję piersi oraz 40 pacjentek po zabiegu amputacji piersi, które nie poddały się zabiegom rekonstrukcyjnym. Na podstawie ankiety własnej konstrukcji zbadano pięć zmiennych obrazujących cechy osobowościowe kobiet: dążenie do sukcesów życiowych, umiejętność motywowania innych ludzi do działania, otwarcie na innych, wpływ przynależności do grupy społecznej na poczucie własnego bezpieczeństwa oraz znaczenie opinii innych na temat osoby respondentki. Poza badaniem ankietowym w obu grupach kobiet zastosowano narzędzie psychologiczne (test SUPIN S30 i C30) określające natężenie uczuć pozytywnych i negatywnych. Wyniki. W chwili mastektomii kobiety, które nie poddały się później rekonstrukcji piersi były statystycznie istotnie starsze niż kobiety, które zdecydowały się na ten zabieg. Stwierdzono istotne różnice między obiema grupami w zakresie odpowiedzi na pytania dotyczące otwarcia na innych oraz znaczenia opinii otoczenia. Na granicy istotności znalazły się różnice w odpowiedzi na pytanie dotyczące wpływu przynależności do grupy społecznej na poczucie własnego bezpieczeństwa. W zakresie badań psychometrycznych odnotowano istotne zróżnicowanie odpowiedzi respondentek w teście SUPIN C30 dla emocji negatywnych i S-30 dla uczuć pozytywnych. Poziom emocji negatywnych – cecha grupy A znajdował się w 47,5% w przedziale wyników wysokich i w 47,5% niskich i z pogranicza wyników niskich i przeciętnych. Kobiety z grupy B w 57,5% uzyskały wynik wysoki, natomiast 37,5% wyniki niskie i przeciętne. Dla wyników oceniających poziom emocji pozytywnych S-30 odnotowano istotne zróżnicowanie odpowiedzi respondentek. Kobiety, które nie poddały się rekonstrukcji piersi uzyskiwa- ły najczęściej wynik wysoki, kobiety zaś które podjęły decyzje o odtworzeniu piersi uzyskiwały częściej wynik niski i z pogranicza wyników niskich i wysokich. Wnioski. 1. Decyzja o odtworzeniu piersi po zabiegu mastektomii ma związek z zasobami osobowo- ściowymi pacjentek. Kobiety skryte, opierające swoją samoocenę na opinii innych, a poczucie bezpieczeństwa na przynależności do grupy społecznej, rzadziej decydują się na ten zabieg. 2. Młodsze pacjentki po mastektomii częściej decydują się na rekonstrukcję piersi. 3. Należy rozważyć możliwość opracowania lekarsko-psychologicznego algorytmu postępowania z pacjentkami po mastektomii celem poprawy jakości ich życia.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Przedziurawienie wrzodu trawiennego w pierwszej pętli jelita czczego – opis przypadku

Przedziurawienie w obrębie przewodu pokarmowego o etiologii nieurazowej zdarza się najczęściej w dwunastnicy i żołądku (wrzód trawienny) oraz w okrężnicy (zapalnie zmieniony uchyłek, rak, zmiany niedokrwienne). Perforacje jelita cienkiego należą do rzadkości. W pracy przedstawiono przypadek przedziurawienia w pierwszej pętli jelita czczego u pacjenta z wywiadem choroby wrzodowej dwunastnicy. Rozpoznanie patologii nie sprawiło trudności, a leczenie polegało na wycięciu owrzodzenia i zszyciu jelita. Pacjent wyzdrowiał bez powikłań, a badanie histopatologiczne nie ujawniło jednoznacznie charakteru zmiany, jednak ze względu na wywiad można przypuszczać, że miała ona charakter trawienny, co czyni opisywany przypadek bardzo rzadkim.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Ocena wyników leczenia chirurgicznego chorych na raka jelita grubego w szpitalu powiatowym w porównaniu z wynikami ośrodka wysokospecjalistycznego

W Polsce notuje się około 15‑16 tys. zachorowań na nowotwory jelita grubego rocznie. System ochrony zdrowia przewiduje możliwość leczenia chorych na nowotwór jelita grubego w szpitalach wysokospecjalistycznych, centrach onkologii oraz szpitalach powiatowych. Wyniki leczenia w jednostkach o róż- nym stopniu referencyjności różnią się między sobą. Celem pracy była ocena wyników leczenia chirurgicznego chorych na raka jelita grubego w szpitalu powiatowym w porównaniu z wynikami ośrodka wysokospecjalistycznego. Materiał i metodyka. Badanie retrospektywne. Materiał stanowiło 171 kolejno operowanych chorych z rozpoznaniem raka jelita grubego, leczonych na Oddziale Chirurgii Szpitala Powiatowego w Wołominie. Grupę kontrolną stanowiło 200 chorych leczonych chirurgicznie w Klinice Chirurgii Ogólnej i Kolorektalnej Uniwersyteckiego Szpitala Klinicznego w Łodzi. W obu ośrodkach chorzy operowani byli przez chirurgów mających doświadczenie w operacjach na jelicie grubym. Zebrano dane demograficzne, informację na temat trybu przeprowadzonej operacji oraz stopnia zaawansowania choroby w skali TNM wg AJCC. W ośrodku w Wołominie operowani byli chorzy z bardziej zaawansowaną chorobą (p<0,001), starsi (p=0,0001) oraz częściej operowani w trybie ostrego dyżuru (p=0,0001). W ankiecie telefonicznej zebrano dane dotyczące przeżycia lub daty śmierci pacjenta i wyznaczono odsetek pięcioletnich przeżyć. Wyniki. Odsetek pięcioletnich przeżyć w grupie badanej i kontrolnej wynosił odpowiednio 46% i 71% (p<0,0001). Odsetek pięcioletnich przeżyć wśród chorych operowanych planowo w obu ośrodkach wyniósł odpowiednio dla Wołomina i Łodzi 58% i 73% (p=0,008). Odsetek 5-letnich przeżyć wśród chorych młodszych (<70) wynosił odpowiednio dla porównywanych grup z Wołomina i Łodzi 64% i 81% (p=0,004), dla chorych starszych (>70) odpowiednio 50 i 60% (p=0,6747) Wnioski. Ogólne wyniki leczenia chirurgicznego chorych na raka jelita grubego w ośrodku powiatowym są gorsze od wyników leczenia w ośrodku wysokospecjalistycznym. Populacja leczonych w ośrodku powiatowym jest znamiennie statystycznie różna pod względem stanu zaawansowania choroby, wieku i trybu operacji od chorych leczonych w ośrodku wysokospecjalistycznym, co przekłada się na wyniki leczenia. Wyniki przeżyć 5-letnich wśród chorych >70 roku życia operowanych planowo nie różnią się statystycznie między ośrodkiem powiatowym i wysokospecjalistycznym.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Reoperacje z powodu krwawienia do jamy brzusznej po przeszczepieniu wątroby od dawcy zmarłego

Krwawienie do jamy otrzewnej jest jednym z najczęstszych powikłań chirurgicznych po transplantacji wątroby. Celem pracy była analiza czynników ryzyka krwawienia do jamy otrzewnej po transplantacji wątroby wymagającego reoperacji oraz zbadanie znaczenia tego powikłania w kontekście wczesnych i odległych wyników przeszczepień. Materiał i metodyka. Dane 603 przeszczepień wątroby wykonanych w Klinice Chirurgii Ogólnej, Transplantacyjnej i Wątroby w okresie od stycznia 2011 do września 2014 r. poddano analizie retrospektywnej. Do punktów końcowych badania należały: reoperacja z powodu krwawienia oraz zgon w okresie do 90 dni i od 90 dni do 3 lat po transplantacji. Wyniki. Reoperacje z powodu krwawienia wewnątrzbrzusznego konieczne były po 45 z 603 (7,5%) transplantacji. Niższe stężenie hemoglobiny przed operacją było jedynym niezależnym predykatorem reoperacji (p=0,002), z wartością odcięcia wynoszącą 11,3 g/dl. Odsetek śmiertelności pooperacyjnej w grupie biorców poddanych relaparotomii z powodu krwawienia był istotnie wyższy (15,6% vs 5,6%, p=0,008) w porównaniu do pozostałych chorych. Przeżycie ogólne od 90 dni do 3 lat po transplantacji w grupie chorych poddanych relaparotomii z powodu krwawienia (83,3%) było nieistotnie niższe w porównaniu do pozostałych chorych (92,2%, p=0,096). Niezależnie jednak od gorszych obserwowanych wyników transplantacji, analizy wieloczynnikowe nie potwierdziły istotnego wpływu relaparotomii wykonywanych z powodu krwawienia do jamy brzusznej na wczesną śmiertelność pooperacyjną (p=0,589) oraz 3-letnie przeżycie chorych (p=0,079). Wnioski. Interwencje chirurgiczne z powodu krwawienia do jamy brzusznej nie wpływają obecnie negatywnie na wczesne i odległe wyniki transplantacji wątroby. Przedoperacyjne stężenie hemoglobiny powyżej 11,3 g/dl jest czynnikiem istotnie zmniejszającym ryzyko wystąpienia tego powikłania, jednak przydatność kliniczna tego parametru wydaje się być wątpliwa.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Nastoletnia pacjentka z gruczolakowłókniakiem olbrzymim – opis przypadku

Gruczolakowłókniak jest najczęściej występującym łagodnym guzem piersi i częściej dotyczy pacjentek poniżej 30. roku życia, natomiast gruczolakowłókniak olbrzymi jest rzadko spotykanym guzem, stanowiącym mniej niż 4% wszystkich gruczolakowłókniaków. Do szpitala zgłoszona została 12-letnia dziewczynka z szybko powiększającą się, dobrze odgraniczoną, twardą, nietkliwą masą utrzymującą się od dwóch miesięcy w piersi prawej. Zmiana była niebolesna, w wywiadzie brak urazu, wydzieliny z brodawki sutkowej, gorączki, zaburzeń łaknienia, utraty masy ciała lub powiększenia węzłów chłonnych pachowych. Wywiad rodzinny w kierunku chorób nowotworowych ujemny. W badaniu klinicznym guz wielkości 12 x12 cm, nie przytwierdzony do skóry lub struktur podskórnych, bez wciągnięcia brodawki sutkowej lub wydzieliny z brodawki sutkowej. Powiększenia węzłów chłonnych pachowych nie stwierdzono. Badanie cytologiczne biopsji aspiracyjnej cienkoigłowej wykazało łagodną chorobę proliferacyjną piersi. Przy zachowaniu brodawki sutkowej i otoczki, wykonano całkowite wycięcie masy (535 g) o cechach histopatologicznych wskazujących na gruczolakowłókniaka olbrzymiego. Gruczolakowłókniak olbrzymi jest łagodnym guzem piersi, który może naśladować rzadkie nowotwory złośliwe. W związku z tym, należy zawsze stosować leczenie chirurgiczne oszczędzające pierś i brodawkę sutkową, niezależnie od wielkości guza, jak w tym przypadku.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Ocena wpływu pasów brzusznych na wentylację płuc i ich zastosowanie we wczesnej fizjoterapii po dużych operacjach brzusznych – badanie prospektywne

Wczesna fizjoterapia jest ważnym elementem kompleksowego leczenia chorych po dużych operacjach brzusznych (DOB). Bezpieczne uruchamianie pacjentów wymaga stosowania odpowiednich technik pionizacji. Część fizjoterapeutów i chirurgów zaleca stosowanie pasów brzusznych. Sceptycy uważają, że pasy brzuszne mają niekorzystny wpływ na wentylację płuc. Celem pracy było określenie wpływu pasów brzusznych na sprawność wentylacyjną płuc we wczesnym okresie po DOB. Materiał i metodyka. W badaniu wzięło udział 20 pacjentów po DOB, w tym 9 kobiet, 11 mężczyzn w wieku od 40 do 90 lat (xˉ 66,7). W trybie planowym operowano 7 pacjentów, 13 w trybie nagłym. Wszyscy badani byli we wczesnym okresie po operacji. Spirometrię dynamiczną wykonywano dwukrotnie w okresie pooperacyjnym. Po raz pierwszy w odpowiednio dobranym pasie, a następnie bez pasa w tej samej grupie pacjentów. Oceniano pojemność życiową płuc (FVC), objętość wydechową pierwszosekundową (FEV1) i szczytowy przepływ wydechowy (PEF). W analizie statystycznej zastosowano test kolejności par Wilcoxona dla prób niezależnych oraz analizę korelacji rang Spearmana). Przyjęto poziom istotności statystycznej p<0,05. Wyniki. Wartości wskaźników wentylacyjnych oceniane w pasie brzusznym były nieznacznie niższe od wartości ocenianych bez pasa. Wyniki przedstawiono w procentach wartości należnej dla wieku i płci, FEV w pasie 52%, bez pasa 53%; FEV1 w pasie 59%, bez pasa 61%; PEF w pasie 46%, bez pasa 51%. Różnice nie były istotne statystycznie. Wnioski. Nie stwierdzono niekorzystnego wpływu pasa brzusznego na wentylację płuc we wczesnym okresie po dużej operacji brzusznej. Nie stwierdzono związku wieku i wskaźnika masy ciała ze zmianami wskaźników wentylacyjnych ocenianych w pasie i bez pasa brzusznego.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Planowy zabieg przepukliny pępkowej jako pierwsza manifestacja kliniczna guza stromalnego (GIST) – opis przypadku

Guz stromalny (GIST) należy do rzadkiej patologii. Stanowi od 0,3 do 1% wszystkich guzów zlokalizowanych w przewodzie pokarmowym. Jednocześnie nowotwory tego typu są najczęstszymi, złośliwymi, nienabłonkowymi guzami cewy pokarmowej. W ponad 90% umiejscowienie dotyczy żołądka oraz jelita cienkiego. Z reguły nowotwór przebiega bez charakterystycznych objawów klinicznych oraz rozpoznawany jest przypadkowo. Sytuacja kliniczna, gdzie pierwszym objawem guza o utkaniu GIST jest pełnoobjawowa, niepowikłana przepuklina pępkowa jest anomalią niespotykaną. Praca przedstawia przypadek 77-letniej pacjentki operowanej w trybie planowym, gdzie zawartością worka przepukliny pępkowej był guz o utkaniu guza podścieliskowego. Śródoperacyjnie stwierdzono rozsiane, wieloogniskowe zaawansowanie choroby. Na podstawie pooperacyjnego badania histopatologicznego oraz immunohistochemicznego rozpoznano żołądkowo-jelitowy guz stromalny GIST z komórek wrzecionowatych, wykazujący ekspresję CD-117, CD-34, SMA, z prawdopodobnym punktem wyjścia z jelita cienkiego.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Ocena procesu gojenia się rany operacyjnej zaopatrzonej samoadaptacyjnym szwem skórnym lub staplerem mechanicznym Evaluation of the surgery wound healing process using self‑adaptive skin suture or mechanical staple

Gojenie się rany jest skomplikowanym i rozłożonym w czasie procesem. Występowanie licznych obciążeń, stanów chorobowych, jak również uwarunkowania zewnętrzne, mają istotny wpływ na ryzyko powstania potencjalnych powikłań. Przygotowując pacjenta do zabiegu należy zwrócić uwagę na szereg czynników determinujących prawidłowy proces gojenia. Celem pracy było porównanie wyników wczesnego okresu gojenia rany operacyjnej z dostępu przez laparotomię przy zastosowaniu techniki samoadaptacyjnego szwu oraz staplera do zamykania powłok skórnych. Materiał i metodyka. Badaniem objęto 120 pacjentów zakwalifikowanych do trzech grup, zróżnicowanych pod względem stopnia czystości rany operacyjnej według CDC (Center for Disease Control and Prevention). Zastosowano obiektywne kryteria wykluczenia pacjentów ze względu na wyższe ryzyko wystąpienia powikłań. Warstwę skóry zamykano monofilamentowym szwem skórnym lub bądź jednorazowym staplerem. Prowadzono dziesięciodniową obserwację procesu gojenia się ran operacyjnych. Badanie było randomizowane. Wyniki. W przypadku grup pacjentów „rana czysta” i „rana czysta/skażona” nie zaobserwowano znaczących różnic w procesie gojenia ran. W grupie badanych „rana zakażona/brudna” zanotowano istotnie wyższą liczbę powikłań w procesie gojenia ran (p<0,05), w których zastosowano zaopatrzenie skóry monofilamentowym szwem chirurgicznym. Wnioski. Należy przyjąć, że zastosowanie szwu mechanicznego w ranach zakażonych/brudnych jest bardziej rekomendowane ze względu na niższe ryzyko powikłań gojenia rany. W przypadku ran czystych i czystych/skażonych dobór materiału szewnego nie ma istotnego wpływu na proces gojenia rany.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Przegląd uchwał Izby Karnej Sądu Najwyższego w zakresie prawa karnego, prawa karnego skarbowego i prawa wykroczeń za 2014 r.

Przedmiotem artykułu są uchwały i postanowienia Izby Karnej Sądu Najwyższego
zapadłe w wyniku rozstrzygnięcia zagadnień prawnych z prawa karnego materialnego i prawa wykroczeń w 2014 r. Przedmiotem analizy są: zakres przedmiotowy
zakazu prowadzenia pojazdów (art. 42 k.k.), zarządzenie wykonania kary, której
wykonanie było warunkowo zawieszone (art. 75 § 1 k.k.), odwołanie warunkowego
przedterminowego zwolnienia z odbycia kary pozbawienia wolności (art.82 § 1 k.k.),
kara w wyroku łącznym przy ciągu przestępstw (art. 91 § 3 k.k.), pojęcie groźby
bezprawnej w art. 245 § 1 k.k., pokrzywdzony przestępstwem paserstwa (art. 291
§ 1 k.k.), idealny zbieg przestępstwa z art. 177 § 1 lub 2 k.k. i wykroczenia z art. 86 
Przegląd uchwał Izby Karnej Sądu Najwyższego w zakresie prawa karnego...
– 187 –
3/2015
I US NOVUM
§ 1 k.w., zamiana kary orzeczonej za przestępstwo prowadzenia pojazdu innego niż
mechaniczny w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego po przekwalifikowaniu go w wykroczenie (art. 50 ust. 2 ustawy z dnia 27 września 2013 r.
o zmianie ustawy – Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw,
Dz.U. z 2013 r., poz. 1247). Powyższe problemy zostały przedstawione na szerokim
tle teoretycznym i praktycznym.

Czasopismo: Ius Novum
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
Glosa do postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 29 maja 2013 r. SDI 8/13

Glosowana uchwała wpisuje się w dominującą linię orzeczniczą Sądu Najwyższego,
wedle której warunek formalny sporządzenia kasacji przez obrońcę lub pełnomocnika
z art. 526 § 2 k.p.k. powinien być uznany za spełniony jedynie wówczas, gdy kasacja
jest wytworem intelektu adwokata lub radcy prawnego, a nie polega na odwołaniu się
przez niego do treści własnoręcznego pisma strony bądź na przepisaniu czy skopiowaniu takiego pisma. Glosator wysuwa argumenty podające w wątpliwość zasadność
poglądu wyrażonego w uchwale. Ratio legis wprowadzenia przymusu adwokacko-
-radcowskiego jest zapewnienie, by kasacja prezentowała wysoki poziom prawniczy,
a nie wymuszanie na profesjonalnym pełnomocniku podejmowania konkretnych inicjatyw, które niekoniecznie są potrzebne dla realizacji owego celu. Również badanie
wymogu formalnego kasacji przy przyjęciu stanowiska zaprezentowanego w uchwale
jest wysoce utrudnione, jeżeli w pełni w ogóle możliwe. W konsekwencji za sporządzenie pisma należałoby uznać wyłącznie jego osobiste wykonanie przez obrońcę
lub pełnomocnika.

Czasopismo: Ius Novum
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
Język polski w statucie synodu łęczyckiego z 1285 roku – tłumaczenie kanonów

Przedmiotem badań w artykule jest stosunek polskiego episkopatu do języka polskiego w XIII wieku. Problem został przedstawiony w oparciu o statut synodu łęczyckiego z 1285 roku. Treść większości kanonów została przedstawiona w skrócie – tym samym przybliżono tematy, jakimi zajął się episkopat podczas synodu. Natomiast istotne dla historii języka polskiego kanony 3, 4 i 6 zostały poddane głębszej analizie. Podjęto próbę odtworzenia prawdopodobnej sytuacji panującej w Kościele na ziemiach polskich w XIII wieku oraz przedstawienia stosunku episkopatu do języka polskiego i jego wykorzystania w nauczaniu i liturgii. Ponadto na podstawie wydań źródłowych dokumentów kościelnych dokonano przekładu filologicznego wskazanych kanonów na język polski.

Czasopismo: Poznańskie Spotkania Językoznawcze
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: językoznawstwo