rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Ocena przydatnosci kilkunastu odmian frezji ogrodowej [Freesia Eckl. ex Klatt] do uprawy letniej bez chlodzenia podloza

W doświadczeniach, które zakładano w trzech miejscach - w tunelu foliowym, w gruncie otwartym i w komorze klimatyzowanej oceniano 11 odmian frezji hodowli Van Staawercn: trzy odmiany z grupy Rapid oraz osiem odmian standardowych, należących do aktualnie uprawianych lub wprowadzanych do produkcji.
Stwierdzono, że niezależnie od miejsca uprawy odmiany z grupy Rapid mają krótszy niż odmiany standardowe cykl rozwoju wegetatywnego i mogą być uprawiane bez chłodzenia podłoża w okresie letnim. Odmiany 'Rapid White' oraz 'Rapid Yellow' kwitły obficiej i były bardziej odporne na warunki uprawy niż odmiana 'Rapid Red'. Spośród odmian zaliczanych do standardowych 'Orangina' i 'Lisa' miały krótszy niż inne odmiany cykl fazy wegetatywnej. Najbardziej dekoracyjnymi i najobficiej kwitnącymi odmianami były: 'Orangina', 'Versailles', 'Lisa', 'Argenta', a w warunkach kontrolowanych (komora klimatyzowana) także 'Polka'. W warunkach kontrolowanych największy i bardzo dobrej jakości plon kwiatów uzyskano u odmiany 'Lisa'.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Zmiany morfologiczne w korzeniach soi [Glycine max [L.] Merr.] w obecnosci olowiu

Siewki soi (Glycine max (L.) Merr.) odmiany Polan były uprawiane przez dwa tygodnie w kulturach wodnych. Wprowadzono cztery poziomy ołowiu (0, 10, 20 i 40 mg(PbCl₂)・dm⁻³). Obserwowano zmiany morfologiczne w różnych strefach korzeni. Porównano strukturę powierzchni ich wierzchołkowej strefy w skaningowym mikroskopie elekronowym (SEM). Stres ołowiowy powodował zmianę barwy, zwiększenie średnicy i formowanie krótkich korzeni bocznych. Odnotowano również: odpadanie komórek czapeczki, spłaszczenie wierzchołka wzrostu, brak włośników i głębokie spękania zewnętrznych tkanek korzeni. Na powierzchni korzeni obserwowano pokaźną warstwę śluzu.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wpływ powodzi na skład mineralogiczny i niektóre właściwości gleb Doliny Środkowej Odry

Określono skład mineralogiczny i granulometryczny oraz podstawowe właściwości chemiczne i sorpcyjne osadów aluwialnych oraz gleb Doliny Środkowej Odry zalanych wodami powodzi latem 1997 r. Próbki glebowe z tych samych miejsc były pobrane wiosną 1997 r. (przed powodzią) i wiosną 1998 r. (po powodzi).
Aluwialne osady miąższości kilku milimetrów o składzie granulometrycznym glin i iłów są bogate w wymienne kationy Ca++, Mg++ i С org. Charakteryzują się wysoką pojemnością sorpcyjną oraz podwyższoną zawartością Zn, Cu i Pb.
Analizowane gleby po powodzi nie wykazują istotnych zmian we właściwościach stosunku do ich właściwości przed powodzią. W składzie mineralogicznym osadów oprócz minerałów ilastych występujących również w badanych glebach znajdują się minerały ałłochtoniczne: getyt, łepidokrokit, bemit, whewallit, strengit, mirabilitu, heksandrytu, amfibol, allofany.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Zmiany zawartości związków biogennych i chlorofilu a w wodach rzeki Płoni

W pracy przeprowadzono ocenę stanu troficznego środkowego odcinka rzeki Płoni, w latach hydrologicznych 1992-1994 i 2000-2002. Odnotowano obniżenie średnich rocznych zawartości wszystkich badanych form związków biogennych, 25% spadek stężeń azotu ogólnego i 40% spadek fosforu ogólnego ograniczyły średnio o 30% rozwój fitoplanktonu w rzece Płoni. Porównanie średnich rocznych zawartości związków biogennych i chlorofilu a z ich granicznymi wartościami dla poszczególnych kategorii trofii, zakwalifikowało wody Płoni do wód hipertroficznych. Najwyższe stężenia nieorganicznych form azotu odnotowano wiosną w przekroju powyżej jeziora Miedwie, co potwierdza obszarowe pochodzenie części ładunku tego składnika w rzece. Najwyższe stężenia fosforu odnotowano latem. Wiosenny wzrost biomasy fitoplanktonu ograniczał fosfor, natomiast zakwit letni ograniczało wyczerpywanie ładunków azotu.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Ocena konkurencyjnosci polskich odmian ziemniaka w opinii przedsiebiorstw nasiennych

Treścią pracy jest prezentacja wyników badań ankietowych, przeprowadzonych przez IHAR Bonin w sierpniu 2004 r. Opinię dotyczącą oceny konkurencyjności polskich odmian wyraziły 32 przedsiębiorstwa nasienne, nastawione na nasiennictwo ziemniaka. Stwierdzono, że polskie odmiany bardzo wczesne, jadalne na późniejszy zbiór oraz skrobiowe są w wysokim stopniu konkurencyjne wobec odmian zagranicznych. Wytypowano odmiany perspektywiczne w ramach kierunków użytkowania. Według opinii badanych przedsiębiorstw w latach 1996-2004 nastąpiły zmiany kryteriów decydujących o tempie upowszechnienia nowych odmian w praktyce rolniczej.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Zachowanie sie odmian koniczyny bialej Trifolium repens L. w zrownowazonych systemach wypasu bydla, koni i owiec

Badania prowadzono w latach 1993-1995 na pastwiskach dla bydła (Brody), koni (Pępowo) i owiec (Pianowo). W pracy przedstawiono ważniejsze wskaźniki wzrostu czterech odmian koniczyny białej (Anda, Armena, Roma i Romena). Wyniki badań wskazują na istnienie różnie we wzroście koniczyny białej na pastwiskach, w ciągu sezonu wegetacyjnego i między odmianami. Szczególnie ograniczająco na wzrost badanych odmian koniczyny białej wpływa wypas owiec i koni. W runi pastwisk dla bydła najtrwalsze okazały się odmiany Anda i Armena. Stosunkowo dobrze reagowała na wypas koni odmiana Rema, natomiast na pastwisku dla owiec w najmniejszym stopniu ustępowała z runi odmiana Armena, w przeciwieństwie do odmiany Anda. Są to jednak zagadnienia wymagające dalszych badań i obserwacji w ścisłym powiązaniu z uwarunkowaniami ekologicznymi.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Ocena wybranych odmian i form w kolekcji grochu siewnego [Pisum sativum L.] Cz.I. Zmiennosc i odziedziczalnosc cech uzytkowych grochu

W doświadczeniach założonych w 1995 roku oceniono 33 genotypy grochu w 3 miejscowościach. Na podstawie analizy wariancji stwierdzono istotne zróżnicowanie ocenianych form pod względem badanych cech. Odziedziczalność wyrażająca stopień genetycznego uwarunkowania była wysoka dla MTN, liczby strąków w węźle, faz: siew - kwitnienie i kwitnienie oraz dla wylęgania w 1 terminie. Wyodrębniono kilka form jako wartościowy materiał wyjściowy do hodowli.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wpływ ozonu na kondycję różnych gatunków roślin zielarskich

Celem pracy było zbadanie podwyższonego stężenia O₃ do 140 nmol(O₃) ・mol⁻¹, stosowanego w ciągu dnia na stan fizjologiczny trzech gatunków roślin zielarskich z rodziny Labiatae: bazylii właściwej (Ocimum basilicum L.), melisy lekarskiej (Melissa officinalis L.) i szałwii lekarskiej (Salvia officinalis L.). Stwierdzono, że najbardziej wrażliwym na ozon spośród badanych gatunków okazała się melisa lekarska, której liście uległy uszkodzeniom nekrotycznym przypominającym nadwrażliwość na patogen po 5 dniach ekspozycji na stres. Bazylia i szałwia nie ujawniły takich uszkodzeń nawet po 14 dniach ozonowania. Analiza parametrów fluorescencji chlorofilu a również nie wykazała różnic pomiędzy seriami kontrolną i ozonowaną. Zanotowano natomiast niekorzystny wpływ następczy O₃ (utrzymujący się po 8 dniach od momentu zakończenia ozonowania) na fotosystem II u melisy lekarskiej - rośliny ozonowane wykazywały wartości Fᵥ/Fₘ w wysokości 94%, t₁/₂ 84% i Fᵥ/Fₒ 80% kontroli. Powtórne ozonowanie zwiększyło uszkodzenia starszych liści, nie wywołało natomiast nekroz ani spadku Fᵥ/Fₘ w młodszych liściach. Jednym z możliwych wyjaśnień mechanizmu reakcji M. officinalis na ozon jest nadwrażliwość roślin, prowadząca do ochrony przed dalszym utlenianiem przy ponownej aplikacji O₃.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Innowacyjne urządzenie do aplikacji doglebowej osadów ściekowych

Osady ściekowe pochodzące z biologicznego oczyszczania ścieków komunalnych obﬁtują w glebotwórcze substancje organiczne i mineralne składniki nawozowe, które można wykorzystać do nawożenia plantacji roślin przemysłowych i energetycznych. W pracy przedstawiono możliwości przyrodniczego wykorzystania osadów ściekowych oraz nowy opatentowany aplikator do iniekcyjnego dawkowania osadów ściekowych. Urządzenie umożliwia wprowadzanie do gruntu na żądaną głębokość stałych nawozów mineralnych i organicznych o konsystencji sypkiej oraz bezzwłoczne ich przykrycie glebą, co obniża intensywność emisji zapachów do środowiska i ogranicza utratę lotnych składników nawozowych. Badania polowe wykonanego we współpracy z R&D Centre Inventor w Lublinie prototypu przystawki dawkującej nawóz, zaczepianej na rozrzutniku nawozów, potwierdziły cechy funkcjonalne zestawu.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Identyfikacja zagrozen srodowiska wynikajacych z wadliwej gospodarki azotem na okresowo posusznych lakach wiechlinowo-wyczyncowych w warunkach gleb murszowatych

Na Żuławach Wiślanych od 1998 roku prowadzone są badania związane z gospodarką azotem na łące wiechlinowo-wyczyńcowej w warunkach gleb murszowatych. Omawiane wyniki pochodzą z badań prowadzonych w latach 2001-2003. Analizę gospodarki azotem wykonano metodą „na poziomie pola” z uwzględnieniem N glebowego. Stwierdzono, że azot glebowy w warunkach gleb murszowatych to istotny składnik tego bilansu. Jego ilość dostępna dla runi w sezonie wegetacyjnym w zależności od ilości i rozkładu opadów atmosferycznych może wahać się od 100 do 200 kg N·ha⁻¹ Wykazano, że podstawowymi przyczynami wadliwej gospodarki azotem, którego pozostawiony w glebie nadmiar może pogarszać jakość wód gruntowych są: nadmierna częstotliwość koszenia runi, niedobory wilgoci w wierzchniej warstwie gleby, brak informacji o ilości dostępnego azotu glebowego oraz rezygnacja z nawożenia P i K.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wykorzystanie hydrozelu jonitowego Biona 111 jako podloza ogrodniczego

Badany hydrożel jonitowy został uzyskany w Instytucie Chemii Fizycznej i Organicznej Biało niskiej Akademii Nauk w Mińsku. Ocenę wykorzystania w/w sorbentu, jako podłoża do upraw ogrodniczych przeprowadzono w Katedrze Fizjologii Roślin AR w Lublinie. W doświadczeniu zastosowano następujące warianty: BIONA 111 w formie standardowej lub sproszkowanej, BIONA jako dodatek do gleby ogrodowej lub torfu torfowiska wysokiego w ilości 0,25: 0,50; 0,75 % obj. Celem było określenie wpływu tych podłoży na wschody, tempo wzrostu, zużycie wody i plonowanie kukurydzy cukrowej. Wykazano, że standardowa forma badanego substratu jest dobrym podłożem do upraw, warunkującym uzyskanie wysokich plonów przy znacznie mniejszym użyciu wody niż w warunkach gleby naturalnej. Wzbogacenie gleby w formę standardową badanego hydrożelu wpłynęło na proporcjonalny wzrost plonu do ilości dodanego substratu. Sproszkowany substrat stosowany jako podłoże lub jako dodatek do gleby, wyraźnie przyspieszał wschody, a uzyskane plony były proporcjonalne.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Dzieje Katedry Hodowli Roślin i Nasiennictwa oraz Katedry Genetyki, Hodowli i Nasiennictwa Akademii Rolniczej im.H.Kołłątaja w Krakowie

W 2002 r. Katedra Hodowli Roślin i Nasiennictwa na Wydziale Rolniczo- Ekonomicznym Akademii Rolniczej w Krakowie obchodziła 100-lecie istnienia. Początki sięgają 1902 r., kiedy to Uniwersytet Jagielloński utworzył przy ul. Łobzowskiej 24 Zakład Rolniczy Doświadczalny. Rolnictwo zostało odłączone od Uniwersytetu w 1953 r., ale Katedra pracuje nadal w tym samym miejscu. W 1968 r. otwarto Wydział Ogrodniczy i grupa pracowników Katedry uwtorzyła na nowym Wydziale jednostkę poświęconą hodowli roślin ogrodniczych - Katedrę Genetyki, Hodowli i Nasiennictwa. W opracowaniu przedstawiono rozwój, kierunki badawcze i osiągnięcia obu jednostek.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Regulatory wzrostu w uprawie i przedłużaniu trwałości kwiatów i liści cantedeskii (Zantedeschia spreng.) o barwnych pochwach kwiatostanowych

Cantedeskie o barwnych pochwach kwiatostanowych w Polsce uprawiane są przede wszystkim pod osłonami – w szklarniach i tunelach foliowych. Możliwa jest także uprawa w gruncie. Kwitnienie u cantedeskii zależy od odmiany, wielkości kłączy oraz długości ich przechowywania. Prowadzone na świecie badania skupiają się na polepszeniu kwitnienia dzięki stosowaniu regulatorów wzrostu. W przypadku cantedeskii wykazano skuteczność giberelin, w szczególności kwasu giberelinowego, cytokinin, mieszaniny GA₃+BA, a z preparatów – Promalinu – zawierającego GA₄₊₇ i BA. Regulatory wzrostu stosowane są najczęściej w formie roztworu do moczenia kłączy, rzadziej podaje się je dolistnie. Trwałość pozbiorcza kwiatów i liści cantedeskii o barwnych pochwach uzależniona jest od odmiany, metody ich pozbiorczego traktowania oraz zastosowanych związków chemicznych i regulatorów wzrostu. W zależności od odmiany u kwiatów skuteczne są estry 8-hydroksychinoliny, benzyladenina i kwas giberelinowy. Do przedłużania trwałości liści można zastosować kwas giberelinowy oraz meta-metoksytopolinę i jej rybozyd.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wplyw dolistnego stosowania koncentratu mikroelementowego Plant Power 2003 na plon oraz zawartosc cynku, manganu i miedzi w bulwach ziemniaka

W pracy przedstawiono wyniki 3-letnich badań nad wpływem dolistnego dokarmiania koncentratem mikroelementowym Plant Power 2003 na plon i zawartość cynku, manganu i miedzi w bulwach ziemniaka w warunkach zróżnicowanego nawożenia doglebowego azotem (0, 50, 100 kg N·ha⁻¹). Badania polowe przeprowadzono w warunkach gleby lekkiej, kwaśnej, na której stosowano jesienią nawożenie obornikiem. Koncentrat mikroelementowy Plant Power 2003 zawierał: Mn - 2,37%, Zn - 0,70%, Cu - 0,67% oraz był uzupełniony dodatkiem substancji czynnych. Badania wykazały istotny przyrost plonu bulw (średnio o 7%) pod wpływem 3-krotnie przeprowadzonych w okresie wegetacji zabiegów dolistnego dokarmiania Plant Power 2003 w porównaniu do obiektu kontrolnego - bez dolistnego dokarmiania. Dodatni wpływ dolistnego dokarmiania stwierdzono na wszystkich poziomach nawożenia doglebowego azotem. Poziom plonu na dawce 100 kg N·ha⁻¹ bez dolistnego dokarmiania był zbliżony do uzyskanego pod wpływem dawki 50 kg N·ha⁻¹ uzupełnionej dolistnym dokarmianiem. Po zastosowaniu dolistnego dokarmiania stwierdzono w Bulwach wzrost zawartości manganu o 13%, miedzi o 11% i cynku o 7% w porównaniu do kontroli. Warunki meteorologiczne w okresie wegetacji istotnie oddziaływały na wielkość plonu i zawartość mikroelementów w bulwach ziemniaka.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Bezpieczenstwo kierowcy ciagnika na zboczu jako problem ergonomiczny

Ergonomiczne podejście do układu kierowca - ciągnik przyczyniło się do stopniowej poprawy bezpieczeństwa funkcjonowania tego układu w terenie podgórskim. Postąp w rozwiązaniach np. ram ochronnych i sygnalizatorów przechyłu wynika w dużej mierze z badań ergonomicznych.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Następcze oddziaływanie symulowanego kwasnego opadu na zawartość siarki siarczanowej i ogółem w glebie brunatnej

W wieloletnich badaniach polowych z kupkówką pospolitą przeanalizowano następczy wpływ symulowanego kwaśnego deszczu na zawartość siarki siarczanowej i ogółem w glebie brunatnej wytworzonej z lessu. Uzyskane wyniki pozwalają na stwierdzenie, że następczy wpływ kwaśnego opadu wykazał utrzymywanie się istotnie wyższych zawartości oznaczanych form siarki przez okres od 3 do 5 lat od wyeliminowania dopływu jonów SO₄⁻⁻ z symulowanym deszczem.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Efektywnosc ekonomiczna ochrony ziemniaka przed chwastami

W nowoczesnym rolnictwie do ochrony plantacji ziemniaka przed chwastami zaleca się stosowanie herbicydów, co pozwala na eliminację ujemnych skutków stosowania metody tradycyjnej. Doświadczenie polowe przeprowadzono w latach 2000-2001 w Rolniczej Stacji Doświadczalnej Zawady należącej do Akademii Podlaskiej w Siedlcach. W doświadczeniu badanymi czynnikami były sposoby odchwaszczania: obiekt kontrolny - pielęgnacja mechaniczna do i po wschodach roślin ziemniaka (PM), pielęgnacja mechaniczna do wschodów, po wschodach opryskiwanie preparatem Basagran 600 SL 2,5 dm³‧ha⁻¹ (PM + B), pielęgnacja mechaniczna do wschodów, po wschodach opryskiwanie herbicydem Sencor 70 WG 0,5 kg‧ha⁻¹ (PM + S), pielęgnacja mechaniczna do wschodów, a przed wschodami opryskiwanie herbicydem Plateen 41,5 WG w dawce 1,0 kg‧ha⁻¹ (PM + P1), pielęgnacja mechaniczna do wschodów, a przed wschodami opryskiwanie herbicydem Plateen 41,5 WG w dawce 2,0 kg‧ha⁻¹ (PM + P2) oraz trzy odmiany (Ania, Baszta, Rywal). Określono efektywność ekonomiczną stosowanych zabiegów pielęgnacyjnych. W prowadzonych badaniach koszty ogółem badanych sposobów odchwaszczania były zróżnicowane i kształtowały się od 579,5 do 730,6 PLN‧ha⁻¹. Najtańsza była pielęgnacja prowadzona metodą tradycyjną - mechaniczną, a koszty średnio w latach badań wynosiły 579,5 PLN‧ha⁻¹. Najbardziej kosztowna była pielęgnacja mechaniczno - chemiczna, w której po wschodach zastosowano herbicyd Basagran 600 SL. Koszty tej pielęgnacji wynosiły 730,6 PLN‧ha⁻¹.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Zmiany zawartości cukrów redukujących w biomasie słonecznika (Helianthus annuus L.) warunkowane drogą wnikania i stężeniem niklu

W pracy określono zmiany zawartości cukrów redukujących w roślinach słonecznika (Helianthus annuus L.) zależnie od stężenia i drogi wnikania niklu. Dodatkowo w organach asymilacyjnych oznaczano zawartość chlorofilu, a w korzeniach, łodygach i liściach zawartość niklu. Doświadczenie przeprowadzono metodą kultur wodnych na pożywce Hoaglanda. Eksperyment zróżnicowano pod względem dawki oraz drogi wnikania (przez korzeń lub liść) niklu, podanego w formie NiSO₄·7 H₂O. Dokorzeniowo nikiel wprowadzono w stężeniach: 0, 35, 100 lub 200 µmol·dm⁻³. Aplikację dolistną wykonano opryskując rośliny 10 cm³ roztworu siarczanu niklu o stężeniu 5 lub 10 µmol·dm⁻³. Rośliny kontrolne opryskano 10 cm³ wody destylowanej. Uzyskane wyniki wskazują, że zawartość niklu w korzeniach, łodygach i liściach słonecznika, niezależnie od drogi wnikania, istotnie wzrastała wraz ze wzrostem aplikowanej dawki tego metalu i na ogół była skorelowana ze wzrostem zawartości węglowodanów redukujących w liściach oraz spadkiem koncentracji tych związków organicznych w łodygach i korzeniach, jak również chlorofilu w organach asymilacyjnych.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wpływ nawożenia mineralnego i biohumusu na niektóre właściwości gleby

Celem badań było określenie wpływu nawożenia mineralnego i biohumusem na niektóre 
właściwości gleby po uprawie rzodkwi i sałaty.Doświadczenie wazonowe przeprowadzono na glebie brunatnej. Zastosowane nawożenie mineralne wynosiło w przeliczeniu na wazon w ilości 0,5, 1,0, 1,5 i 2,0 g N oraz 0,22 g P i 0,42 g K. Biohumus zastosowano w przeliczeniu na wazon w ilości 5, 10, 15 i 20% w stosunku do masy gleby.
Na podstawie oznaczeń właściwości chemicznych gleby po sprzęcie roślin stwierdzono, że nawożenie mineralne nie miało większego wpływu na zawartość oznaczonych składników w glebie. Nawożenie biohumusem wpłynęło na wzrost pH gleby, zawartość węgla i azotu ogólnego oraz zwiększyło zawartość fosforu przyswajalnego.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wplyw wsiewek poplonowych i nawozenia organicznego na plonowanie, zachwaszczenie i zdrowotnosc pszenzyta ozimego w monokulturze. Czesc II. Zachwaszczenie i zdrowotnosc

Doświadczenie polowe założono w 1988 roku w Gospodarstwie Doświadczalnym Uhrusk, należącym do AR w Lublinie, zaś prezentowane wyniki zebrano w latach 1993-1996. Eksperyment przeprowadzono metodą losowanych bloków, w 4 powtórzeniach, na poletkach o powierzchni 37,5 m². Gleba, na której prowadzono badania, jest rędziną o składzie gliny lekkiej słabo spiaszczonej. Przedmiotem badań były: przyorywana wsiewka życicy westerwoldzkiej (Lolium multiflorum v. westervoldicum Wittm.); przyorywana wsiewka seradeli (Ornithopus sativus L.); obornik w ilości 30 t·ha⁻¹ przyorywany co 4 lata; obornik w ilości 15 t·ha⁻¹ przyorywany corocznie. Obiektem kontrolnym było pszenżyto uprawiane w płodozmianie norfolskim. Wykazano, że liczba chwastów oraz wytworzona przez nie powietrznie sucha masa była istotnie większa w stanowisku po przyorywanym co roku oborniku, w stosunku do obiektów po wsiewkach życicy i seradeli oraz oborniku stosowanym co 4 lata. Uprawa pszenżyta ozimego w monokulturze powodowała wzrost porażenia roślin przez Gaeumannomyces graminis i Pseudocercosporella herpotrichoides w porównaniu z płodozmianem norfolskim. Wzrostowi porażenia sprzyjała uprawa pszenżyta w stanowisku po wsiewce życicy westerwoldzkiej.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Zanieczyszczenia wod deszczowych splywajacych z zabudowanych obszarow wsi

Badania dotyczą zanieczyszczenia wód spływających z wiejskich terenów zabudowanych. Prowadzono notowania stanów wód oraz pobór prób w przekrojach pomiarowych przed i za obszarem zabudowanym w ciekach odbierających spływ z dwóch osiedli wiejskich. W pobranych próbach oznaczano: odczyn, stężenia zawiesiny, CHZT, azotu amonowego, azotanowego, fosforanów, chlorków, potasu, wapnia i magnezu. Ładunki zanieczyszczeń obliczano jako iloraz stężeń i przepływów. Poprzez zwiększenie częstotliwości poboru prób w okresach pogody deszczowej, określano zmiany badanych parametrów w czasie występowania fali spływu. Obserwowano wzrost stężeń i ładunków większości badanych związków w czasie występowania spływu powierzchniowego. W przypadku stężeń zawiesin, CHZT, fosforanów i potasu występowały przekroczenia wartości dopuszczalnych dla trzeciej klasy czystości wód powierzchniowych. Na przykładzie azotu azotanowego stwierdzono występowanie słabych korelacji pomiędzy stężeniem badanego związku i zmianami przepływu w zależności od częstotliwości występowania opadów oraz silnych korelacji wyrażanych równaniami prostych regresji pomiędzy ładunkiem i przepływem w fazach wznoszenia i opadania fali odpływu. W celu oceny zmienności występowania azotu azotanowego w odpływie z badanego obiektu zastosowano metodę uzupełniania ciągów pomiarowych przez wykorzystanie regresji drugiego rzędu.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo