rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Czy można uczyć się choroby? Autorski program edukacji dorosłych w Akademii Walki z Rakiem

Poczucie niedoinformowania w przebiegu choroby nowotworowej powoduje wzrost lęku i depresji. Doświadczenia kliniczne wskazują, że dobrze poinformowani pacjenci są mniej obciążeni poczuciem bezsilności oraz niepewności. W Akademia Walki z Rakiem (AWzR) w Toruniu został opracowany i od 2005 roku jest realizowany autorski program edukacji dorosłych z chorobą nowotworową, którego celem jest pomoc w radzeniu sobie z emocjami, ich odreagowaniu oraz prowadzenie warsztatów umiejętności interpersonalnych, które chory/rodzina mogliby wykorzystywać w procesie zdrowienia czy podczas leczenia. W chwili obecnej program realizowany jest w 12 miastach w Polsce. Artykuł przedstawia założenia tego autorskiego programu.

Czasopismo: Rocznik Andragogiczny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne, pedagogika
Percepcja lęku przed śmiercią w kontekście Tanatopedagogicznej Relacyjnej Terapii Zastępczej – analiza porównawcza wyników badań z Czech, Polski, Ukrainy, Włoch

Tanatopedagogiczna Relacyjna Terapia Zastępcza (TRTZ) jest integralnym elementem rozwijającej się tanatopedagogiki i swoje źródło czerpie z doświadczenia w pracy z dziećmi terminalnie chorymi oraz ich rodzicami. W kontekście powstałego narzędzia diagnostyczno- terapeutycznego, w latach 2009–2014 przeprowadzono w Czechach, Polsce, na Ukrainie i we Włoszech badania, których celem było poznanie percepcji lęku przed śmiercią. Prezentowana część badań została przeprowadzona w strategii ilościowej, narzędziem autorskim na próbie 792 osób reprezentujących zawody pomocowe.

Czasopismo: Rocznik Andragogiczny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne, pedagogika
Bezradność wobec życia – dramat starości w cieniu samobójstwa

Artykuł koncentruje się na rekonstrukcji ostatnich dni życia ludzi w podeszłym wieku, którzy podjęli próbę samobójczą. Materiał źródłowy wykorzystany do analizy obejmował listy pożegnalne oraz wypowiedzi osób, które miały kontakt z samobójcą w ostatnim okresie życia. Przyjęty sposób operacjonalizacji danych to rekonstrukcja, której celem było odtwarzanie stanów emocjonalnych, zachowań czy wypowiedzi poszczególnych osób, w ostatnim okresie przed zamachem. Na podstawie omówienia sześciu przypadków zaprezentowano różnorodne konteksty subiektywnego postrzegania bezradności, jako osobistego doświadczenia człowieka starego. Tekst prezentuje analizę czynników ryzyka oraz mechanizmy zachowań suicydalnych, uwzględniając różnorodną ich specyfikę w ujęciu poszczególnych teorii samobójstw. Materiał źródłowy dostarcza wiedzy o niezwykle osobistej sferze życia i śmierci człowieka. Na jego podstawie możliwa jest eksploracja zorientowana na interpretację bezradności, w jakiej znalazł się człowiek przed zamachem samobójczym. Na podstawie zebranych informacji opisano także zmiany nastroju obserwowane w okresie poprzedzającym samobójstwo.

Czasopismo: Rocznik Andragogiczny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne, pedagogika
Odnowiona pamięć o Andrzeju Niesiołowskim i jego twórczości naukowej w obszarze teorii kształcenia dorosłych

Okazją do przypomnienia dorobku naukowego Andrzeja Niesiołowskiego (1899–1945) w dziedzinie teorii kształcenia dorosłych stała się książka Dominiki Jagielskiej i Janiny Kostkiewicz pt. Pedagogika humanizmu społecznego Andrzeja Niesiołowskiego (2015). Bohater książki urodził się i wychował w patriotycznej rodzinie w Wielkopolsce. Tam też na Uniwersytecie Poznańskim ukończył studia, gdzie pod wpływem wybitnych profesorów rozbudził swoje zainteresowania naukowe i pasje badawcze. W stosunkowo krótkim czasie napisał 15 książek i ponad 170 artykułów naukowych, popularno-naukowych i publicystycznych z zakresu socjologii, pedagogiki, polityki społecznej, teorii edukacji dorosłych. Zaprezentował się w nich jako przedstawiciel humanizmu społecznego o orientacji personalistycznej. W jego dorobku naukowym z dziedziny teorii edukacji dorosłych wyróżniają się dwie niewątpliwie wybitne książki: Formy i metody pracy oświatowej (1932) i Koła oświatowo-wychowawcze (1939). W pierwszej scharakteryzował dominujące za jego czasów instytucje oświaty pozaszkolnej w Polsce i Europie. W drugiej opisał ruch samokształceniowy (jego genezę, rozwój i metodykę) realizowany w wielu krajach w kołach samokształceniowych i wychowawczych. Treścią jego refleksji nad tak pojętą oświatą dorosłych jest szukanie skutecznych strategii jej rozwoju celem pożądanej przebudowy – za jej pośrednictwem – struktur życia społecznego i gospodarczego naszego kraju.

Czasopismo: Rocznik Andragogiczny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne, pedagogika
Empowerment in the Lifelong Learning Perspective. Example from the “ICT Guides” Project

Empowerment w kontekście uczenia sie przez całe życie.Przykład z projektu “ICT Guides”W pierwszej części artykułu poddano analizie koncepcję całożyciowego uczenia oraz scharakteryzowano kategorię empowerment, co tworzy teoretyczny kontekst rozważań. Pojęcie empowerment (upełnomocnienie) jest tu definiowane jako złożona kompetencja, którą rozwinąć można w wielowymiarowym procesie społecznego uczenia się, wiąże się ona z uzyskaniem kontroli nad własnym życiem poprzez zdobycie wiedzy i umiejętności, które umożliwiają poprawę sytuacji życiowej. Upełnomocnienie można analizować z perspektywy indywidualnej i zbiorowej. Indywidualny aspekt upełnomocnienia zwraca uwagę na dostęp ludzi do takich typów wiedzy, które umożliwią rozwój wykraczający poza rolę pracownika czy konsumenta; odnosi się do sposobu, w jaki ludzie postrzegają siebie i myślą o sobie, oraz świadomości w zakresie wiedzy eksperckiej i umiejętności, które rzeczywiście posiadają. Upełnomocnienie zbiorowe z kolei, odnosi się do przełamywania barier, do zmiany pozycji społecznej, umożliwia bycie „aktorem społecznym” w pełni zdolnym do wnoszenia wkładu indywidualnego i kolektywnego w zmianę świata wokół siebie. W drugiej części artykułu zostały przedstawione cele i założenia projektu „ICT- -Guides”, który jest egzemplifikacją nowego sposobu określania zadań edukacyjnych i organizacji pracy dydaktycznej w zakresie rozwijania wiedzy i umiejętności, przyczyniających się do upełnomocnienia jednostek zarówno w obszarze indywidualnym, jak i zbiorowym. Projekt jest realizowany m.in. w miastach Goeteborg, Berlin, Madryt, Sheffield, w których od lat notuje się wysoki odsetek osób (głównie imigrantów) zagrożonych ubóstwem i wykluczeniem społecznym. Celem projektu jest zbadanie możliwości zastosowania technologii teleinformatycznych (ICT) jako narzędzia łączącego młodych imigrantów, zagrożonych przedwczesnym porzuceniem edukacji szkolnej, z pokoleniem starszym, w celu ograniczenia wśród imigrantów zjawiska porzucania szkoły i wykluczania społecznego. Wstępne wyniki badań potwierdzają założenie, że projekt „ICT- -Guides” to przykład „dobrej praktyki” pełniącej funkcje upełnomacniające.

Czasopismo: Rocznik Andragogiczny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne, pedagogika
Tourist and Recreational Activity of Seniors on the Example of the Poznań Metropolis

Aktywność turystyczno-rekreacyjna seniorów na przykładzie metropolii PoznańCelem artykułu jest identyfikacja preferencji i potrzeb w zakresie aktywności turystyczno-rekreacyjnej seniorów – mieszkańców Metropolii Poznań. W artykule przyjęto, iż seniorami określać będziemy osoby w wieku 50+, podobnie jak w publikacjach Głównego Urzędu Statystycznego oraz dokumentach rządowych1. Jest to grupa niejednorodna, są w niej zarówno osoby aktywne zawodowo, jak i emeryci, renciści czy osoby bezrobotne o różnym wykształceniu i różnym stanie zdrowia.Artykuł ma charakter badawczy i dotyczy uwarunkowań przestrzennych, społeczno- -ekonomicznych oraz demograficznych wybranych form aktywności seniorów w czasie wolnym. Do weryfikacji hipotez wykorzystana została metoda sondażu bezpośredniego, zastosowano technikę wywiadu z kwestionariuszem. Podmiotem badań było 538 seniorów (w wieku 50+) – mieszkańców Metropolii Poznań. Wyniki badań w dużym stopniu potwierdziły przyjęte hipotezy. Stwierdzono, iż dominującą potrzebą, warunkującą aktywność turystyczno-rekreacyjną jest poszukiwanie ciszy, spokoju i wypoczynku, rekreacja ruchowa, chęć poznania przyrody i kultury. Nie potwierdziła się w pełni teza, iż jedną z dominujących potrzeb podjęcia aktywności turystyczno-rekreacyjnej jest chęć poprawy zdrowia. Praktyczną implikacją artykułu jest wskazanie obszarów preferowanych przez mieszkańców do celów turystyczno- -rekreacyjnych. Seniorzy wiedzą, gdzie można wypoczywać, jednak są to te najbardziej popularne i znane miejsca metropolii, jak Dolina Warty i okolice Jeziora Maltańskiego, choć chętnie również spędzają czas wolny blisko domu, w parkach miejskich, które są dobrze przygotowane do odpoczynku osób starszych.W wyniku weryfikacji tezy zakładającej, iż seniorzy dysponują większą ilością czasu wolnego, który przeznaczają na aktywny wypoczynek turystyczno-rekreacyjny, ustalono, że ilość czasu wolnego wzrasta wprost proporcjonalnie do wieku i przybiera znaczącą wartość (powyżej dwóch dni tygodniowo) dopiero wśród badanych w wieku 65+. Nie przełożyło się to na czas trwania wyjazdów seniorów w celach turystyczno-rekreacyjnych, ponieważ z dłuższych wyjazdów (2 dni z noclegiem i więcej) relatywnie częściej korzystały osoby w wieku do 65 lat. 

Czasopismo: Rocznik Andragogiczny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne, pedagogika
Zachowania prozdrowotne studentów Uniwersytetu Trzeciego Wieku w Uniwersytecie Medycznym we Wrocławiu. Wyniki badań i rekomendacje

Artykuł ma charakter empiryczny i teoretyczny. Część teoretyczna ogranicza się do definicji zachowań prozdrowotnych, które to stanowią podstawę podjętych badań empirycznych. Całościowe badania miały charakter ilościowy ale i jakościowy. W przedstawionym materiale autorka prezentuje wybrane wyniki badań ilościowych, szukając odpowiedzi na pytania:– jaki jest profil społeczny studentów-seniorów uczęszczających na zajęcia UTW?– jakie zachowania prozdrowotne preferują?Badania przeprowadzono metodą sondażu diagnostycznego, w kwietniu 2017 roku. Wyniki badań wskazują na zróżnicowanie działania seniorów w zakresie troski o zdrowie oraz różnej motywacji podjęcia kształcenia w okresie późnej dorosłości. W sensie projekcyjnym posłużą optymalizacji działań programowych, tym bardziej, że Uniwersytet Trzeciego Wieku w Uniwersytecie Medycznym we Wrocławiu obchodzi w tym roku dopiero pierwszy rok działalności.

Czasopismo: Rocznik Andragogiczny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne, pedagogika
Selected neuroplastic effects of cognitive training in aging in MRI/fMRI studies

Wybrane neuroplastyczne efekty treningu kognitywnego w wieku podeszłym w badaniach MRI/fMRISzereg badań sugeruje, że można przeciwdziałać i zapobiegać utracie zdolności kognitywnych (poznawczych) u ludzi w starszym wieku oraz że ryzyko upośledzenia procesów poznawczych i demencji może być u nich zredukowane. Trening kognitywny daje takie szanse, stwarzając możliwości modyfikowania umiejętności poznawczych oraz leżących u ich podstaw procesów neuronalnych w wieku zaawansowanym. W niniejszej pracy zaprezentowano przykłady zmian neuroplastycznych w mózgu wywołane wielowymiarowym treningiem kognitywnym u osób w okresie zdrowego starzenia się oraz z upośledzeniem procesów poznawczych, rejestrowane metodami obrazowania funkcji mózgu (MRI/fMRI). Efekty treningu kognitywnego obserwowane były zarówno na poziomie behawioralnym, jak i nerwowym, co podkreśla wagę interwencji terapeutycznych skierowanych na wielorakie aspekty stylu życia jako możliwych strategii podtrzymania i poprawy statusu poznawczego jednostki w wieku zaawansowanym. Efekty takich interwencji mogą przynieść znaczące korzyści w aspekcie zdrowia publicznego, szczególnie w erze starzejących się społeczeństw.  

Czasopismo: Rocznik Andragogiczny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne, pedagogika
Przyjmowanie leków w późnej dorosłości – potrzeba edukacji zdrowotnej

Ogólnoświatowy trend wskazujący na rosnącą oczekiwaną długość życia i wzrost w demograficznej strukturze wielu społeczeństw odsetka osób w wieku emerytalnym powoduje, iż edukacja zdrowotna seniorów stanowi obecnie niezwykle ważne zagadnienie. Niewystarczające przygotowanie do zapobiegania i radzenia sobie z licznie występującymi w zaawansowanym wieku zagrożeniami sygnalizują konieczność zwiększenia potencjału wiedzy i umiejętności tej grupy osób w zakresie zdrowia. Artykuł ma na celu podjęcie zagadnienia farmakoterapii wieku podeszłego, które może wiązać się ze – stosunkowo rzadko opracowywanym – nadużywaniem i uzależnieniem od leków u osób starszych oraz wynikającymi z nich problemami natury medycznej, psychologicznej i społecznej. Uświadomienie zarówno problemów związanych ze starością, jak i pozytywnych jej aspektów, a także przekazanie zasad farmakoterapii seniorom jest kluczowe w sytuacji braku dobrze przemyślanej polityki wobec ochrony zdrowia osób starszych.

Czasopismo: Rocznik Andragogiczny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne, pedagogika
Recreational activity of seniors with intellectual disability

Aktywność rekreacyjna seniorów z niepełnosprawnością intelektualnąArtykuł przedstawia problematykę aktywności rekreacyjnej seniorów z niepełnosprawnością intelektualną (NI). Ta grupa społeczna swoją starość spędza m.in. w domu pomocy społecznej (DPS) – polskiej instytucji opiekuńczej. Aktywność rekreacyjna została przez nas zaprezentowana poprzez swoje cechy: rodzaje, formy, funkcje, poziomy i bariery. Aktywność rekreacyjna seniorów z NI jest niebadana, czego dowodem jest uboga literatura na ten temat. Rekreacja – rodzaj dobrowolnej aktywności w czasie wolnym – jest stereotypowo przeznaczona dla osób w normie intelektualnej. Nasze badania pokazały, że badani seniorzy z NI nieprzymuszenie biorą udział w rekreacji, wybierając zazwyczaj rodzaj aktywności ruchowo- fizycznych w celu wypoczynku i zabawy. Ich aktywność rekreacyjna jest na poziomie emocjonalnym i zadaniowym zgodna z teorią J. Nasha.

Czasopismo: Rocznik Andragogiczny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne, pedagogika
Serious leisure activities and well-being of senior citizens: Case of contract bridge

Aktywny wypoczynek a wyższa jakość życia seniorów na przykładzie brydża sportowegoSporty umysłowe, takie jak szachy, go czy brydż sportowy są przydatne dla osób starszych, które pragną uczestniczyć w prawdziwych zawodach sportowych, chcą spotykać innych ludzi oraz utrzymywać funkcje poznawcze na dobrym poziomie. Stebbins (1992) wprowadził termin „aktywny wypoczynek” opisujący zaangażowanie w czasie wolnym w aktywne formy wypoczynku jako przeciwieństwo „pasywnego wypoczynku”, jak np. oglądanie telewizji. Major (2001) zidentyfikował trzy podstawowe zalety aktywnego wypoczynku: poczucie spełnienia (np. wzrost pewności siebie, siły czy autokontroli), zdrowie i sprawność fizyczna (np. wzrost tężyzny fizycznej i ograniczenie stresu) oraz akceptacja społeczna. Celem tego opracowania jest wykazanie zalet uprawiania brydża sportowego przez osoby starsze i analiza gry uwzględniająca klasyfikację Majora.Przeprowadziliśmy wywiady z 8 brydżystami powyżej 65. roku życia grającym na co dzień w klubie w Zagrzebiu. Wywiady były przeprowadzane na żywo i nagrywane. Uczestnikami były i kobiety, i mężczyźni grający regularnie w naszym klubie od ponad pięciu lat.Wszyscy uczestnicy potwierdzili, że brydż znacząco podniósł standard ich życia. Brydż wspomógł ich jakość życia poprzez wzrost akceptacji społecznej (komunikacja z ludźmi w różnym wieku, spotykanie nowych przyjaciół, wzrost społecznego wsparcia, uznania i statusu oraz wychodzenie z domu), poprzez uwidocznienia odczucia spełnienia (uczenie się, rozwiązywanie problemów, rywalizacja, rozwój i wygrywanie), poprzez poprawę sprawności umysłowej (bycie w dobrej formie intelektualnej), udowadniając zalety aktywnego wypoczynku przedstawione przez Majora w 2001. Dodatkowo uczestnicy, którzy przeszli na emeryturę argumentowali, że gra w brydża pomogła im dużo lepiej znieść uciążliwości tego okresu przejściowego poprzez wprowadzenie nowej stabilizacji i wypełnienie pustki czasowej związanej z emeryturą.Podsumowując nasze badania naukowe stwierdzamy, że brydż sportowy ma wielką siłę jako mechanizm obronny dla seniorów podnosząc ich akceptację społeczną, wspomagając sprawność umysłową oraz wprowadzając pozytywne elementy rywalizacji. 

Czasopismo: Rocznik Andragogiczny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne, pedagogika
Status społeczno-zawodowy niewidzących kobiet w wieku 50+

Sytuacja osób niepełnosprawnych, a szczególnie niepełnosprawnych kobiet,
na przestrzeni dziejów ludzkości była niejednoznaczna oraz wysoce zróżnicowana, tak
w kwestii prezentowanych postaw społecznych, jak i uznania prawa do aktywnego udziału
w życiu społecznym, samorealizacji zawodowej oraz osobistej. Czasy obecne, mimo postulowania
równouprawnienia osób z niepełnosprawnością we wszystkich możliwych sferach
funkcjonowania i niczym nieograniczonej dostępności do dóbr nauki, kultury, edukacji i zatrudnienia
stawiają osoby niepełnosprawne, chociażby z racji obecnych konsekwencji niepełnosprawności,
w pozycji mniejszych szans i ograniczeń na realizację indywidualnych planów
oraz spełnianie wyzwań stawianych przez czasy współczesne i siebie samego. Stąd w treści
danego artykułu podjęto próbę wyjaśnienia istniejącej niskiej aktywności niepełnosprawnych
wzrokowo kobiet w kwestii angażowania się w życie społeczne i zawodowe

Czasopismo: Rocznik Andragogiczny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne, pedagogika
Idee Jana Amosa Komeńskiego jako inspiracja dla andragogów

Treść artykułu skupia się na prezentacji osoby i dorobku naukowego Jana
Amosa Komeńskiego w ujęciu czeskich badaczy jego spuścizny. Autor omawia najważniejsze
idee, poglądy i dzieła wspomnianego pedagoga udowadniając aktualność ich treści. Autor zachęca
do regularnego czytania jego dzieł i studiowania zawartych tam myśli, celem znajdowania
w nich inspiracji dla pracy współczesnych andragogów i pedagogów.

Czasopismo: Rocznik Andragogiczny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne, pedagogika
Edukacja dorosłych we Włoszech na przełomie XX i XXI wieku

Włochy wśród państw rozwiniętych, mają jeden z najniższych poziomów wykształcenia
ludności. Po II wojnie światowej rząd prowadził walkę z analfabetyzmem, który
był powszechny szczególnie na południu kraju i na wyspach. Edukacja dorosłych obejmuje
tzw. grupy priorytetowe. Obok młodocianych są to więźniowie i obcokrajowcy. Jednak podjęcie
decyzji o uczeniu się w instytucjach nie jest łatwe. W wielu przypadkach rozpoczęciu edukacji
towarzyszą oczekiwania lepszej pozycji zawodowej i społecznej, lepszych zarobków. Pozostaje
również pytanie (niepewność) kiedy zacząć? Gdzie zacząć? Czego się uczyć? Obecnie
prowadzi się we Włoszech dyskusję na temat integracji systemów edukacji dorosłych. Konieczne
jest opracowanie programu zintegrowanego, obejmującego różne grupy: o wysokim
poziomie wykształcenia, dobrze przygotowane do edukacji ustawicznej (w tym przez
Internet), o niskim poziomie wykształcenia, które (mimo to) radzą sobie z wyborem ofert
edukacyjnych oraz najsłabszą – wymagającą wsparcia i pomocy w wyborze kursów, szkoleń
i w ich kontynuacji. Edukację dorosłych we Włoszech cechuje indywidualne podejście do jej
uczestników, można mówić o edukacji przez ugodę i wybór. Podstawą działania jest jednostka
wraz z jej problemami, potrzebami, oczekiwaniami i zainteresowaniami. Badania nad edukacją
ujawniają rolę grup skupiających jednostki o podobnych zainteresowaniach, potrzebach
i umiejętnościach. Owe grupy stają się bazą dla opracowania projektów działań edukacyjnych
i programów pracy. Instytucje edukacji dorosłych to głównie Centra Edukacji Permanentnej
(Centro educazione permanente) w poszczególnych miejscowościach. Ważną rolę odgrywają
również Prowincjonalne Centra Edukacji Dorosłych (Centri Provinciali per L’Istruzione degli
Adulti), Uniwersytety Trzeciego Wieku oraz biblioteki.

Czasopismo: Rocznik Andragogiczny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne, pedagogika
Od miejsc pamięci narodowej do miejsc żywej pamięci – implikacje dla andragogiki

Rozumienie miejsc pamięci w tym tekście wykracza poza wytwory kultury
materialnej. Jego osnową są wartości transcendentalne, uniwersalne. Zaakcentowano w nim
wielowymiarowość miejsc żywej pamięci, które dzięki swojej złożonej istocie mogą być zarówno
obszarem edukacji formalnej, nieformalnej, jaki i pozaformalnej, edukacji skierowanej
nie tylko do dzieci, ale także osób dorosłych. W artykule ukazano, że symboliczna natura
miejsc żywej pamięci może stać się inspiracją do autorefleksji, impulsem do dalszych poszukiwań
i samowychowania, które nabiera szczególnego znaczenia w postmodernistycznym
świecie. Zaznaczono, że powodem rozwijania perspektywy edukacji opartej na miejscach pamięci
jest skuteczne dostarczenie za jej pomocą wiedzy i doświadczenia potrzebnego do aktywnego
uczestnictwa w procesie demokratycznym, możliwość wykorzystania jej na potrzeby
edukacji obywatelskiej i ekologicznej. A zatem pedagogika miejsca cechuje się także społecznym
ukierunkowaniem. Podkreślono, że cele i praktyka edukacji zorientowanej na miejsca
żywej pamięci może być powiązana z uczeniem się eksperymentalnym, uczeniem problemowym,
uczeniem się kontekstualnym, uczeniem się w działaniu, uczeniem się przez biografie
miejsca, edukacją demokratyczną, edukacją multikulturalną, edukacją zorientowaną na
wspólnotę lokalną oraz z inni nurtami dotyczącymi kontekstu i wartości uczenia się specyficznych
miejsc, a także pielęgnowania ich, tak jak i wspólnot lokalnych czy regionów.

Czasopismo: Rocznik Andragogiczny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne, pedagogika
Uczenie się jako strategia pozytywnego starzenia się

Artykuł prezentuje problem uczenia się traktowany jak strategia pozytywnego
starzenia się, zgodnie z koncepcją pozytywnego starzenia się Roberta D. Hilla. Rosnąca
populacja osób starszych w Polsce generuje konieczność szukania kolejnych rozwiązań dotyczących
tego, jak radzić sobie z podmiotowym i społecznym starzeniem się i starością. W Polsce,
mimo pojawiających się dobrych praktyk, nadal brakuje systemowych rozwiązań w obszarze:
opieki, służby zdrowia, aktywności zawodowej, aktywności kulturalnej i edukacyjnej
kierowanych do osób starszych, a w szczególności najstarszych. Dominuje ekonomiczna perspektywa
patrzenia na problemy starzejącego się społeczeństwa. Media promują młodość
i konsumpcyjny styl życia, które nie sprzyjają pozytywnemu postrzeganiu starości i ludzi
starszych. Uczenie się traktowane jest jako działanie strategiczne podejmowane dla pozytywnego
starzenia się. Obejmuje ono trzy ważne komponenty: istotę uczenia się w starszym wieku,
relację pomiędzy pozytywnym starzeniem się i uczeniem oraz uczenie się w sytuacji choroby
i opieki długoterminowej. Uczenie się ludzi starszych oprócz nieocenionych korzyści dla
samego podmiotu, podnosi produktywność społeczną i rozbudowuje kapitał społeczny starszego
pokolenia.

Czasopismo: Rocznik Andragogiczny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne, pedagogika
Fundamenty innowacyjnego społeczeństwa

Tekst porusza problem warunków tworzenia się społeczeństwa innowacyjnego. Ukazuje wyniki światowych rankingów innowacyjności. Na przykładzie Finlandii wskazuje na znaczenie demokracji i edukacji jako kluczowych warunków powstania i rozwoju innowacji.

Czasopismo: Rocznik Andragogiczny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne, pedagogika