rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Potencjalna przydatnosc odmian lubinu zoltego i waskolistnego do mieszanek ze zbozami jarymi

Opracowano metodę oceny przydatności odmian łubinu do mieszanek ze zbożami jarymi, a także ustalania ilościowego składu mieszanek. Dokonano waloryzacji odmian łubinu wąskolistnego i łubinu żółtego, będących w krajowym rejestrze odmian. Obliczono teoretycznie składy mieszanek odmian łubinów ze zbożami jarymi.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Zawartosc mikroelementow w czarnych ziemiach wroclawskich

Analizowano zawartość mikroelementów (Fe, Cu, Zn, Mn, Ni) w podtypach czarnych ziem wrocławskich zróżnicowanych gatunkowo. Wykazano wpływ części spławialnych oraz składu frakcyjnego związków próchnicznych w kształtowaniu ilości mikroelementów w poziomach orno-próchnicznych. Wysoką korelację dodatnią wykazała zawartość części spławialnych z ilością Cu, Fe, Zn, Ni, podobnie udział kwasów huminowyoh związanych z Ca wykazał korelację z Cu i Fe.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Zawartość pierwiastków śladowych w glebach i roślinności łąkowej wybranych obiektów torfowiskowych Poleskiego Parku Narodowego

Badania przeprowadzono na torfowiskach Poleskiego Parku Narodowego. Próbki gleby i roślinności (siano) pobrano z wybranych obiektów - „Łąki PGR Lejno” i „Łąki wsi Łomnica”. Oznaczono w nich: pH i zawartość materii organicznej (w glebach) i Mn,Cu, Zn, Pb, Cd. (w glebach i roślinności łąkowej). Zawartość Cu, Zn, Pb i Cd - w glebach oraz Pb i Cd w roślinności zawierała się w granicach przeciętnych wartości i nie wskazuje na zanieczyszczenie ich metalami ciężkimi. Zawartość Cu i Zn w roślinności łąkowej wskazuje na zanieczyszczenie tymi metalami.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Zawartosc metali ciezkich w glebie i kupkowce pospolitej w trzecim roku po zastosowaniu osadow sciekowych

Badano całkowitą zawartość metali ciężkich Cu, Zn, Ni, Cr, Pb i Cd w poziomie próchnicznym gleby płowej typowej, nawożonej osadem ściekowym pochodzącym z oczyszczalni ścieków w Mogilnie w 3 roku po zastosowaniu. Zastosowano nawożenie osadem w dawkach 30, 60, 90 i 120 t/ha oraz azotem (NH₄NO₃) w dawkach 45 i 90 kg/ha. Ponadto określono zawartość tych samych metali ciężkich w kupkówce pospolitej w 1 i 3 roku po założeniu doświadczenia. Stwierdzono, że całkowita zawartość Cu, Zn, Cr i Pb w glebie była istotnie wyższa po zastosowaniu osadu w dawkach wyższych od 60 t/ha a Ni po zastosowaniu każdej dawki. Nawożenie azotowe modyfikowało zawartość Ni, Cr i Pb w glebie jednak bez wyraźnego ukierunkowania. Zawartość metali ciężkich w glebie po zastosowaniu osadu mieściła się w zakresach spotykanych w glebach uprawnych. Kupkówka pospolita uprawiana na glebie nawożonej osaden pobrała wyższe ilości Cu, Ni, Cr i Pb, szczególnie przy dawce 120 t/ha. Pobranie metali ciężkich przez badaną trawę w 3 roku po nawożeniu osadem było zdecydowanie niższe niż w 1 roku badań. Użycie osadów ściekowych do nawożenia może być korzystne pod warunkiem doboru odpowiedniej dawki oraz kontroli składu chemicznego osadów gleb i roślin.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Nowa metoda mikrorozmnazania tulipana [Tulipa genseriana L.] z tkanek zalazni

W celu przyspieszenia reprodukcji tulipana (Tulipa gesneriana L.) prowadzono badania nad możliwością mikrorozmnażania z tkanek zalążni, na drodze somatycznej embriogenezy. Materiał wyjściowy stanowiły fragmenty zalążni izolowane z cebul chłodzonych i nie chłodzonych dwóch odmian Apeldoorn' i 'Red Matador'. Eksplantaty wykładano na pożywki zawierające różne proporcje zawartości Picloramu i BAP. Formowanie kalusa zachodziło na wszystkich pożywkach lecz kalus embriogeniczny był indukowany tylko na podłożach zawierających proporcjonalnie wyższe stężenie auksyny do cytokininy. Przebieg somatycznej embriogenezy był najkorzystniejszy u eksplantatów izolowanych z chłodzonych cebul tulipana, a jego wydajność zależała od genotypu. Odmiana Apeldoorn' dawała wyższą średnią liczbę zarodków (16,7) w porównaniu do 'Red Matador' (9,7). Badania stopnia ploidalności roślin, uzyskanych w wyniku konwersji z zarodków somatycznych, nie wykazały w testowanych próbach obecności haploidów ani osobników o zwiększonej liczbie chromosomów. Stwierdzono, że proponowana metoda mikrorozmnażania tulipanów z tkanek ścianek zalążni charakteryzuje się wyższym współczynnikiem rozmnażania niż dotychczas znane metody.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Ocena zmienności i współzależności między długością kłosa i jego zbitością a wybranymi cechami jakościowymi w kolekcji żyta jarego

Materiał badawczy stanowiło 20 form żyta jarego. Doświadczenia polowe zakładano metodą losowanych bloków w czterech powtórzeniach, w dwóch miejscowościach w 1997 roku. Określono długość kłosa, liczbę pięterek, zbitość kłosa, zawartość lizyny, włókna oraz białka w ziarnie. Obliczono fenotypowe współczynniki zmienności oraz współczynniki korelacji między analizowanymi cechami. Analiza wariancji wykazała istotną interakcję genotypowo-środowiskową dla liczby pięterek, zbitości kłosa oraz zawartości lizyny w ziarnie. Stwierdzono istotne zróżnicowanie badanych genotypów żyta jarego pod względem wszystkich badanych cech. Na podstawie współczynników korelacji stwierdzono istotną dodatnią zależność między zawartością lizyny i białka w ziarnie, natomiast ujemną zależność między: zawartością białka i lizyny w ziarnie, a liczbą pięterek i zbitością kłosa.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Standaryzacja metod oznaczania chemicznych i fizycznych wlasciwosci podlozy ogrodniczych

Podłoża ogrodnicze stosowane w uprawach pod osłonami różnią się znacznie pod względem właściwości chemicznych i fizycznych. Istnieje pilna potrzeba ujednolicenia metod oznaczeń tych właściwości. Umożliwi to ocenę podłoży produkowanych w różnych przedsiębiorstwach, a także dobór podłoży o optymalnych właściwościach chemicznych i fizycznych dla uprawianych roślin przez ogrodników. Przedstawiono wyniki prac dotyczących ujednolicenia metod oznaczeń chemicznych i fizycznych właściwości podłoży ogrodniczych oraz standaryzacji oceny produkowanych podłoży. Szczególną uwagę zwrócono na wyniki uzyskane przez grupę roboczą „Standaryzacja metod analitycznych i oceny wyników” Międzynarodowego Towarzystwa Nauk Ogrodniczych. Opisano pokrótce kryteria oceny produkowanych podłoży stosowane przez Fundację „Handlowa Regulacja Podłoży Doniczkowych - RHP” w Holandii. Omówiono normy Europejskiego Komitetu Normalizacyjnego (CEN) dotyczące fizycznych i chemicznych właściwości podłoży ogrodniczych.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Komposty z odpadow organicznych jako zrodlo skladnikow pokarmowych dla roslin warzywnych

W pracy przedstawiono wyniki badań nad nawozowym stosowaniem 13 kompostów wyprodukowanych z osadów ściekowych i stałych odpadów komunalnych w różnych miastach Polski według różnych technologii. Komposty testowano w doświadczeniu wazonowym z uprawą selera, a w roku następnym pora na tle kontroli - handlowego podłoża ogrodniczego. Dodatek kompostów wpłynął korzystnie na cechy morfologiczne i wysokość plonów testowanych roślin warzywnych. Silniejszy wpływ na analizowane cechy morfologiczne i lepsze efekty plonotwórcze w przypadku selera odnotowano dla stosowania kompostów wytworzonych z osadów ściekowych w porównaniu do kompostów wytworzonych ze stałych odpadów komunalnych. Wpływ następczy stosowania kompostów na biomasę pora w następnym sezonie wegetacyjnym okazał się nieistotny. Rozpatrując biomasę obu roślin łącznie stwierdzono, że dodatek kompostów spowodował przyrost plonowania w zakresie od 16% (wermikompost z osadów ściekowych) do 48% (wermikompost z obornika i komposty z mieszanych odpadów komunalnych z Warszawy). W każdym przypadku zastosowania kompostów stwierdzono zwiększoną akumulację azotu i potasu przez rośliny uprawiane w czasie trwania doświadczenia. Więcej azotu pobrały rośliny z podłoża wzbogaconego o komposty wytworzone z osadów ściekowych niż ze stałych odpadów komunalnych, w przypadku potasu tendencja była odwrotna. Mimo, iż w każdym przypadku z obiektów doświadczalnych ze stosowaniem kompostów rośliny pobrały więcej fosforu niż z podłoża kontrolnego, to jednak nie udowodniono tego statystycznie.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wpływ nawożenia fosforowego i azotowego na pobranie cynku przez rośliny

W ścisłych doświadczeniach wazonowych przeprowadzonych na glebie średniej stosowano nawożenie fosforowe i azotowe w celu wykazania jego wpływu na pobieranie cynku przez owies i gorczycę w warunkach podwyższonej jego zawartości w glebie. Stwierdzono, że mimo braku istotnego wpływu na plonowanie roślin fosfor ograniczał pobieranie cynku. Było ono tym większe, im większa była koncentracja cynku w glebie i wyższa dawka stosowanego Ca(H₂PO₄)₂. Nawożenie azotem było natomiast czynnikiem powodującym wzrost gromadzenia tego pierwiastka w obu gatunkach roślin doświadczalnych.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Ocena potrzeb i efektów nawodnień kroplowych ziemniaka średnio wczesnego ‘Oman’ na glebie bardzo lekkiej

Celem pracy było określenie potrzeb i efektów nawadniania kroplowego ziemniaka średnio wczesnego 'Oman' na glebie bardzo lekkiej w cechującym się dużymi potrzebami nawodnień rejonie Bydgoszczy. Ścisłe doświadczenia polowe przeprowadzono w latach 2008-2010 w Kruszynie Krajeńskim, na glebie zaliczanej do V klasy bonitacyjnej (kompleks żytni słaby). Doświadczenie założono jako dwuczynnikowe, w czterech repli-kacjach. Czynnikiem pierwszego rzędu było nawadnianie kroplowe: O - obiekty kontrolne (bez nawadniania), K - obiekty nawadniane systemem kroplowym. Czynnikiem drugiego rzędu był sposób podawania nawozu azotowego: P - nawożenie azotem posypowo (rzutowo), F - nawożenie azotem poprzez fertygację kroplową. Określono: polowe zużycie wody, wartości współczynnika roślinnego kc do wzorów Grabarczyka i Hargreavesa w modyfikacji Droogersa i Allena, przyrosty plonów bulw spowodowane nawadnianiem kroplowym, efektywność zastosowania wody i azotu.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Zasoby genowe Cannabis sativa L. w Instytucie Włókien Naturalnych w Poznaniu

Konopie siewne (Cannabis sativa L.) należą do rodziny konopiowatych (Cannabaceae), rodzaju Cannabis i łatwo przystosowują do zmieniających się warunków wegetacji. Odznaczają się one dużym bogactwem form, o znacznych różnicach biologiczno-morfologicznych i o różnej wartości gospodarczej. Na powstanie tych różnic wpłynęły warunki geograficzno-klimatyczne i glebowe, a także człowiek, który starał się rozwinąć i utrwalić cenne cechy użytkowo-gospodarcze konopi. Instytut Włókien Naturalnych w Poznaniu posiada kolekcję składającą się z około 100 genotypów. Obejmuje ona formy dwu- i jednopienne konopi pochodzące z różnych warunków klimatyczno-glebowych, ekotypy miejscowe oraz rody hodowlane o ustabilizowanym genotypie, wyróżniające się jakąś cechą szczególną, np. zawartością Δ⁹ THC, plonem, jakością włókna, składem kwasów tłuszczowych.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Cechy odmian ziemniaka przydatne w uprawie ekologicznej

Przedstawiono dwa kryteria doboru odmian do produkcji ekologicznej: według okresu wegetacji tak krótkiego, aby około 75% plonu bulw było gromadzone do wystąpienia zarazy ziemniaka i według odporności na zarazę ziemniaka, tj. uprawy odmian tak odpornych, aby można było całkowicie uniknąć ochrony chemicznej przed tą chorobą lub wystarczające byłoby stosowanie dozwolonych preparatów miedziowych. Omówiono najważniejsze cechy odmian w zależności od zastosowanego kryterium doboru. Do najistotniejszych cech zaliczono: szybkie tempo gromadzenia plonu handlowego, szybkie tempo wzrostu w początkowej fazie rozwoju i dużą masę nadziemną, wysoką odporność na zarazę, dobrą reakcję na podkiełkowanie, dobrą jakość, wysoką plenność, małe wymagania glebowe i nawozowe, wysoką odporność na wirusy, dobrą trwałość przechowalniczą.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wpływ wysokiej temperatury i suszy podczas wegetacji na długość okresu spoczynku bulw ziemniaka (Solanum tuberosum L.)

Celem artykułu było określenie wpływu wysokiej temperatury w różnych okresach wegetacji na długość spoczynku bulw wybranych odmian ziemniaka, których rośliny rosły w warunkach suszy i dobrej wilgotności gleby. Doświadczenie wazonowe zostało przeprowadzone w hali wegetacyjnej i komorach wegetacyjnych. Badano wpływ wysokiej temperatury dnia/nocy 35°C/25°C na rośliny ziemniaka w trzech 14-dniowych okresach, od połowy czerwca do końca lipca. Połowa roślin była podlewana do poziomu zbliżonego do optymalnego (FSM), a druga połowa została poddana warunkom narastającej suszy glebowej (SD). Bezpośrednio po zbiorze bulwy umieszczano w warunkach sprzyjających kiełkowaniu.
Wykazano, iż długość okresu spoczynku bulw ziemniaka była istotnie mniejsza, gdy wysoka temperatura oddziaływała na rośliny w warunkach narastającej suszy glebowej. Różnica dla badanych odmian wynosiła średnio 13 dni. Po oddziaływaniu wysokiej temperatury w drugim i w trzecim okresie spoczynek był o 25-28 dni krótszy niż w okresie pierwszym. Wiązało się to ze stadium rozwojowym tworzących się i rosnących bulw.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Nawozenie organiczne a zawartosc suchej masy w czesciach jadalnych wybranych gatunkow warzyw

W latach 1992-1998 w Katedrze Warzywnictwa WSRP w Siedlcach przeprowadzono badania, których celem było porównanie następczego wpływu nawozów organicznych w postaci poplonów letnich (facelia, żyto, wyka ozima, bobik), nawożenia słomą w dawce 4 t/ha, 6 t/ha oraz nawożenia obornikiem w dawce 60 t/ha na zawartość suchej masy w kapuście, cebuli, buraku ćwikłowym. Analizie poddano także wpływ ilości przyoranej biomasy roślin poplonowych na plonowanie wyżej wymienionych gatunków warzyw, przyorując je w całości lub w postaci resztek pozbiorowych. Wymienione gatunki warzyw uprawiano w kolejnych latach po nawożeniu organicznym zgodnie z obowiązującą agrotechniką dla tych gatunków. Przedstawione wyniki obejmują dwa cykle badawcze. W trakcie zbiorów warzyw pobierano próby materiału roślinnego w celu określenia zawartości suchej masy metodą suszarkowo-wagową. W pierwszym roku po nawożeniu organicznym najwyższą zawartość suchej masy uzyskano po nawożeniu obornikiem, w drugim po nawożeniu obornikiem oraz żytem, a w trzecim - po nawożeniu wyka ozimą. Przyorana cała biomasa roślin poplonowych sprzyjała gromadzeniu suchej masy w uprawianych warzywach. Nawożenie słomą nie powodowało istotnych zmian w zawartości suchej masy. Przy czym łączne nawożenie nawozami zielonymi, szczególnie facelią i słomą w dawce 4 t/ha powodowało istotny wzrost zawartości suchej masy w cebuli.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Produktywnosc mieszanek w zaleznosci od doboru dominanta i czestotliwosci zbioru w warunkach gleb naplywowych doliny Wisly

W latach 1980-1983 przeprowadzono badania nad produktywnością mieszanek w zależności od udziału wybranych dominantów i częstotliwości zbioru.
Zwiększenie częstotliwości użytkowania powodowało przede wszystkim wyraźny wzrost zagęszczenia runi. Skład gatunkowy mieszanek nie miał większego wpływu na gęstość i produktywność.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Ocena wartości energetycznej piwa i napojów piwnych

Celem pracy była ocena wartości energetycznej różnych gatunków piwa i napojów piwnych dostępnych na rynku. Materiał badawczy stanowiły próbki piwa i napojów piwnych, które pochodziły z produkcji przemysłowej browarów. Próbki podzielono na 5 grup w zależności od kategorii produktu i stężenia alkoholu deklarowanego przez producenta. Do określenia wartości energetycznej piwa i napojów piwnych wykorzystano metody obliczeniowe według 9.45 Analytica-EBC, stosując współczynniki przeliczeniowe dla poszczególnych składników piwa. Wartość energetyczną określano dwiema metodami: odwoławczą i bezpośrednią, przy wykorzystaniu automatycznych analizatorów piwa. Na podstawie wyników badań stwierdzono, że największą wartością energetyczną cechowały się piwa mocne i smakowe (ok. 210 kJ·100 cm⁻³; ok. 50 kcal·100 cm⁻³), a najmniejszą – piwa bezalkoholowe i napoje piwne (ok. 130 kJ·100 cm⁻³; ok. 31 kcal·100 cm⁻³). O wartości energetycznej próbek piwa pełnego i mocnego w ok. 70% decydował zawarty w nich alkohol, natomiast na kaloryczność piwa bezalkoholowego i napojów piwnych miała wpływ głównie zawartość węglowodanów, która stanowiła odpowiednio ok. 63 i 93% w budżecie energii.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Jakosc wod gruntowych w roznych siedliskach polozonych wzdluz transektorow odplywu wody

W pracy analizowano wyniki monitorowania jakości wód gruntowych na wybranych siedliskach zalesionej zlewni Hutki i ekstensywnie użytkowanej rolniczo zlewni Potaszki. Analizy prowadzono bazując na terenowych pomiarach hydro-chemicznych wykonanych w latach hydrologicznych 1997/1998-1999/2000. Badane zlewnie położone są blisko Poznania w południowej części Pojezierza Wielkopolskiego w Polsce. Wysoka do średniej - koncentracja biogenów (N, P) i potasu (K) - stanowiła główne zanieczyszczenie wód gruntowych badanych siedlisk. Nie stwierdzono istotnych różnic w jakości wód gruntowych w funkcji odległości od sieci cieków (ekwidystanty, transekty spływowe). Najbardziej zanieczyszczone były wody gruntowe na użytkach zielonych, a najmniej na terenach zalesionych. Wody w ciekach obu badanych zlewni miały zdecydowanie lepszą jakość (I i II klasa czystości) niż wody gruntowe (we wszystkich siedliskach).

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wplyw czynnikow srodowiskowych i dezynfekcji na mikroflore powietrza w cieletniku

Wpływ czynników środowiskowych i dezynfekcji na mikoflorę powietrza w cielętniku. Oceniono występowanie mikoflory powietrza cielętnika w okresie letnim i zimowym w wyniku przeprowadzonej dezynfekcji preparatem VG. Wykazano, że zróżnicowane warunki mikroklimatyczne wpłynęły na ilość grzybów oraz ich skład gatunkowy. Zastosowana dezynfekcja wpłynęła na obniżenie liczby komórek drożdżowych o 85,52 i 87,52%, natomiast pleśniowych o 56,74 i 61,18%. Pod względem gatunkowym efekty dezynfekcji okazały się nie w pełni dostateczne, ponieważ w dalszym ciągu notowano występowanie grzybów patogennych.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Zawartosc azotu azotanowego [V] w glebach uprawnych regionu Pomorza i Kujaw w zaleznosci od ich wlasciwosci fizykochemicznych

Badania nad wpływem właściwości fizykochemicznych gleb na zawartość azotu azotanowego(V) przeprowadzono w oparciu o próbki 36 gleb, które pobrano z pól uprawnych Regionu Pomorza i Kujaw z warstwy ornej (0-25 cm). Stosowana średnia dawka NPK wynosiła 153 kg·ha⁻¹·rok⁻¹. W badanych próbkach oznaczono podstawowe parametry gleby. Ilość azotu azotanowego(V) była istotnie dodatnio zależna od wartości sumy azotu mineralnego i wartości stosunku N-NO₃ : N-NH₄ oraz od zawartości N-NH₄. Istotnie ujemną zależność stwierdzono natomiast pomiędzy zawartością N-NO₃ a wartością C org. : N-NO₃ + N-NH₄.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Zmiany zawartości form ogólnej i dostępnej potasu w glebie lekkiej oraz w roślinie w zależności od trwałego, zróżnicowanego nawożenia obornikowo-mineralnego

W trwałym, statycznym doświadczeniu nawozowym założonym w 1968 roku, badano wpływ nawożenia mineralnego i organiczno-mineralnego na zmiany zawartości form potasu w glebie oraz na plonowanie roślin i ich skład chemiczny. Po 23 latach trwania doświadczenia, pod wpływem nawożenia, w warstwie ornej nastąpiło wyraźne zróżnicowanie zawartości potasu dostępnego (od 7,6 do 20,4 mg K·100 g⁻¹ gleby). Zawartość potasu ogólnego wykazywała niewielkie zmiany (od 839 do 913 mg K·100 g⁻¹ gleby). W głębszych warstwach gleby zawartość potasu nie ulegała zmianom i była niższa niż w wierzchniej warstwie.
W miarę wzrostu poziomów nawożenia mineralnego, obserwowano systematyczny wzrost plonów roślin, ale tylko do dawki wysokiej (210 kg NPK·ha⁻¹). Przy nawożeniu mineralnym z obornikiem wzrost plonów roślin zaznaczył się w całym zakresie dawek (0-280 kg NPK·ha⁻¹).
U wszystkich roślin obserwowano wzrost zawartości potasu, w ziemniakach (1,95-2,11), jęczmieniu jarym (0,49-0,52 ziarno, 1,40-1,78 słoma), rzepaku ozimym (0,73-0,78 nasiona, 1,23-1,90 słoma) i pszenicy ozimej (0,32-0,38 ziarno, 0,70-1,05 słoma).

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Kiełkowanie hydro- i osmokondycjonowanych nasion cebuli (Allium cepa L.)

Nasiona cebuli odmiany 'Wolska' poddano hydrokondycjonowaniu kilkoma sposobami: (1) umieszczono je na 6 lub 7 godz. w kolumnie wypełnionej napowietrzaną wodą destylowaną o temperaturze 20°C, (2) przetrzymywano je przez 2 dni w temperaturze 15°C lub 20°C po dodaniu 400 lub 500 μ1 wody destylowanej na 1 g nasion, (3) moczono je przez 3 godz. w wodzie o temperaturze 20°C, a następnie umieszczano na 3 dni w temperaturze 20°C oraz wilgotności względnej powietrza około 100%. Nasiona poddano również osmokondycjonowaniu w roztworze glikolu polietylenowego (PEG 8000) o potencjale osmotycznym -1,5 MPa przez 7 dni w ciemności w temperaturze 15°C. Po hydro- i osmokondycjonowaniu nasiona suszono, a następnie oceniano ich kiełkowanie w temperaturze 10°C i 20°C. Osmokondycjonowanie, a następnie hydrokondycjonowanie w 500 μl wody na 1 g nasion w temperaturze 20°C, najbardziej przyspieszyło kiełkowanie nasion w temperaturze 10°C. Kondycjonowanie nasion w atmosferze nasyconej parą wodną skróciło natomiast w największym stopniu ich czas kiełkowania w temperaturze 20°C. Przetrzymywanie nasion w temperaturze 15°C lub 20°C po dodaniu 500 μl wody na 1 g nasion i w 20°C po dodaniu 400 μ1 wody na 1 g nasion oraz ich kondycjonowanie w atmosferze nasyconej parą wodną poprawiło zdolność kiełkowania nasion w temperaturze 10°C.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo