rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Wytyczne Komitetu Ministrów Rady Europy w sprawie wymiaru sprawiedliwości przyjaznego dziecku

Przedmiotem artykułu są Wytyczne Komitetu Ministrów Rady Europy w sprawie wymiaru
sprawiedliwości przyjaznego dzieciom przyjęte przez Komitet Ministrów Rady Europy w dniu
17 listopada 2010 r. Przegląd zaleceń zawartych w wytycznych prowadzi do wniosku, że polskie
regulacje prawne dotyczące dzieci powinny zostać poddane głębokiej analizie i w wielu miejscach
dostosowane do standardów międzynarodowych.

Czasopismo: Ius Novum
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
Nowe regulacje w zakresie ochrony dziecka w postępowaniu karnym i skutki ich wprowadzenia

Opracowanie ma na celu prezentację znowelizowanych przepisów kodeksu postępowania karnego
w zakresie normującym tryb i warunki przesłuchania małoletnich pokrzywdzonych i świadków
(art. 185a k.p.k. oraz art. 185b k.p.k.), przepisów ustawy o postępowaniu w sprawach nieletnich
w zakresie odnoszącym się do wysłuchania nieletnich oraz przesłuchania małoletnich innych
niż nieletni oraz przepisów ustawy o ochronie i pomocy dla pokrzywdzonego i świadka.
W tekście zostały omówione znowelizowane przepisy w kontekście implementacji dyrektyw
unijnych, oceniono skutki ich wprowadzenia oraz problemy, jakie mogą wyniknąć w związku
z ich stosowaniem w praktyce organów ścigania i wymiaru sprawiedliwości. Przy pisaniu
tekstu posłużono się metodą dogmatyczną. Dokonano także analizy orzecznictwa sądowego
i uwzględniono statystyki sądowe. W opracowaniu wykazano, że przepisy karne zapewniają
małoletnim różne poziomy ochrony, które uzależnione są od kryterium podmiotowego, tj. wieku,
pozycji procesowej – świadek/pokrzywdzony oraz kryterium przedmiotowego – charakter
popełnionego przestępstwa.

Czasopismo: Ius Novum
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
Odpowiedzialność płatnika składek za obliczanie, potrącanie i przekazywanie składek na ubezpieczenie społeczne

Problematyka odpowiedzialności płatnika za obliczenie, potrącanie i przekazywanie składek na
ubezpieczenia społeczne należy do złożonych. Wynika to z wielu okoliczności, do których zaliczyć
można m.in. kwestie związane z prawnym statusem płatnika, relacjami jakie zachodzą pomiędzy
płatnikiem a innymi podmiotami, które powstają w związku z powyższymi obowiązkami,
jak i w końcu sankcjami związanymi z ich niewykonywaniem. W niniejszym opracowaniu
przedstawiono węzłowe aspekty dotyczące prawidłowego obliczania, potrącania i przekazywania 
składek, jak i odpowiedzialności z tego tytułu wobec różnych podmiotów, w relacji do których
pozostaje płatnik składek. W sposób szczególny poruszono również odpowiedzialność z tytułu
wykroczeń oraz karną.

Czasopismo: Ius Novum
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
Uśmierzanie bólu pooperacyjnego w chirurgii ogólnej – zalecenia Towarzystwa Chirurgów Polskich, Polskiego Towarzystwa Anestezjologii i Intensywnej Terapii, Polskiego Towarzystwa Badania Bólu oraz Polskiego Towarzystwa Znieczulenia Regionalnego i Leczenia Bólu

Szacuje się, że każdego roku na świecie przeprowadzanych jest ponad 310 milionów zabiegów operacyjnych. Prawidłowe postępowanie przeciwbólowe w okresie okołooperacyjnym jest fundamentalnym prawem każdego pacjenta, zmniejsza także znacząco liczbę powikłań pooperacyjnych oraz czas i koszty hospitalizacji, szczególnie u pacjentów z grupy wysokiego ryzyka (ASA III-V), poddawanych rozległym zabiegom chirurgicznym oraz hospitalizowanych w oddziałach intensywnej terapii. Pomimo tak istotnych argumentów przemawiających za prowadzeniem skutecznej analgezji w okresie okołooperacyjnym, u blisko 79% pacjentów operowanych w trybie hospitalizacji oraz 71% pacjentów operowanych w trybie ambulatoryjnym (tzw. chirurgia 1-dnia) obserwowano pooperacyjny ból o nasileniu umiarkowanym, silnym lub ekstremalnym. Dlatego też skuteczne uśmierzanie bólu pooperacyjnego powinno być jednym z priorytetów zintegrowanego, nowoczesnego postępowania okołooperacyjnego, którego składowymi poza adekwatną analgezją są wczesne odżywianie drogą przewodu pokarmowego, wczesne uruchamianie pacjentów oraz aktywna fizjoterapia. W obecnie publikowanych „Zaleceniach” zespół autorów dokonał aktualizacji poprzednich „Rekomendacji” przede wszystkim w zakresie dotyczącym metod optymalizacji uśmierzania bólu pooperacyjnego oraz nowych technik i leków wprowadzonych do terapii bólu pooperacyjnego w ostatnich latach. Zaktualizowano także algorytmy pooperacyjnego postępowania przeciwbólowego w różnych kategoriach zabiegów.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Odmowa wydania decyzji przez Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej w świetle art. 28 ustawy prawo telekomunikacyjne

Decyzje administracyjne wydawane przez Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej w wielu
przypadkach zastępują lub modyfikują umowę cywilnoprawną zawieraną przez operatorów
telekomunikacyjnych. Co do zasady, Prezes UKE ma możliwość odmowy określenia warunków
współpracy między przedsiębiorcami telekomunikacyjnymi. Celem opracowania jest wykazanie,
że w pewnych kategoriach spraw swoboda, jaką dysponuje Prezes UKE w zakresie ukształtowania
lub odmowy określenia warunków współpracy międzyoperatorskiej, jest jednak wyłączona.
Odmowa wydania decyzji przez Prezesa UKE jest problemem bardzo istotnym w działalności
gospodarczej i współpracy międzyoperatorskiej przedsiębiorców telekomunikacyjnych.
Zagadnienie przedstawione zostało na przykładzie decyzji Prezesa UKE odmawiającej określenia
warunków współpracy w zakresie hurtowych rozliczeń dotyczących realizacji usługi przeniesienia
przydzielonego numeru przy zmianie dostawcy usług do sieci innego operatora, w których
podstawą odmowy ukształtowania współpracy był brak wystarczającego materiału dowodowego,
jakim dysponował Prezes UKE. Usługa ta jest usługą o tyle charakterystyczną, że obowiązek jej
świadczenia wynika z ustawy, a nie z oferty przedsiębiorcy telekomunikacyjnego lub z wcześniej
nałożonych przez Prezesa UKE obowiązków regulacyjnych. Analizie poddano uregulowania
prawa telekomunikacyjnego, prawa administracyjnego oraz orzeczenia sądów powszechnych
i administracyjnych w zakresie wydawania decyzji administracyjnych.

Czasopismo: Ius Novum
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
Rola agencji regulacyjnych w tworzeniu europejskiej kultury administracyjnej na przykładzie unijnej agencji nowego typu – Europejskiego Urzędu Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych

Szczególną rolę w tworzeniu europejskiego prawa administracyjnego i tym samym także europejskiej kultury prawnej odgrywają współcześnie agencje regulacyjne Unii Europejskiej. Działają
one w ramach struktury, którą niemieccy prawnicy określają mianem „europejskiego związku
administracyjnego”. Służy ona przezwyciężeniu ścisłego podziału na administrację narodową
i unijną poprzez stworzenie „sieciowych” połączeń obu systemów, wynikających z ich ścisłej
współpracy. W efekcie takiego zestawienia powstaje tzw. europejska przestrzeń administracyjna,
w której coraz częściej dominującą rolę odgrywają europejskie agencje regulacyjne wyposażone
w szeroki wachlarz uprawnień.

Czasopismo: Ius Novum
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
Choroba IgG4 zależna manifestująca się jako izolowana zmiana w obrębie żołądka– przegląd literatury

Wstęp: Choroba IgG4-zależna (IgG4-RD) jest niedawno opisaną jednostką chorobową o nieustalonej etiologii i patogenezie charakteryzującą się występowaniem bogatych w komórki IgG4 dodatnie nacieków tkankowych z włóknieniem. Zmiany w jej przebiegu lokalizują się w różnych narządach, jednak w obrębie przewodu pokarmowego występują rzadko. Rozpoznany w naszej Klinice przypadek izolowanego zajęcia żołądka przez IgG4-RD stał się punktem wyjścia do wykonania przeglądu aktualnej literatury w celu przybliżenia lekarzom tej nowej jednostki chorobowej. Materiały i metody: Przeglądu literatury dokonano w oparciu o bazę PubMed. Do przeglądu włączono 8 prac dotyczących choroby IgG4-zależnej ograniczonej do żołądka opublikowanych w latach 2001–2017 oraz przypadek IgG-RD rozpoznany przez autorów pracy. Wyniki: U 3 z 9 chorych występowały objawy ze strony przewodu pokarmowego, w innych przypadkach zmiany zostały wykryte przypadkowo. U większości pacjentów miały one charakter guza podśluzówkowego. Tylko w jednym przypadku zaobserwowano zmianę w postaci owrzodzenia. Najczęstszą lokalizacją zmiany był trzon żołądka. Wszystkie zmiany zostały usunięte chirurgicznie z powodu podejrzenia nowotworu złośliwego, a diagnozę postawiono na podstawie typowego obrazu choroby w badaniu histologicznym i immunohistochemicznym. Podwyższony poziom IgG4+ w surowicy stwierdzono u jednej pacjentki. W żadnym przypadku nie zaobserwowano wznowy ani pojawienia się innych zmian o typie IgG4-RD. Wnioski: Choroba IgG4-zależna może manifestować się w postaci zmian ograniczonych do żołądka i powinna być brana pod uwagę w diagnostyce różnicowej. Postawienie ostatecznego rozpoznania przed wykonaniem badania histopatologicznego jest trudne, co przekłada się na pomyłki diagnostyczne i terapeutyczne. IgG4-RD charakteryzuje się dobrą odpowiedzią na glikokortykosteroidy. W tym aspekcie konieczne są jednak dalsze badania.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Forma prawna pisemnego testamentu analfabety lub niemogącego się podpisać w prawie rzymskim

Artykuł traktuje o testamencie niepotrafiącego pisać (analfabety) lub niemogącego się podpisać,
wprowadzonym do obiegu prawnego na mocy konstytucji cesarza Teodozjusza II z 439 roku (Nov.
16,3). Autor zalicza go do testamentów szczególnych, ze względu na specyfikę testatora i dodatkowe wymogi formalne ad sollemnitatem. Zostały w nim przedstawione rzeczowe argumenty
przemawiające za koniecznością rozróżnienia funkcji osoby przywołanej do złożenia podpisu
(subscriptor) pod spisanym testamentem niepotrafiącego lub niemogącego się podpisać od funkcji, jakie pełnili świadkowie biorący udział w jego sporządzeniu. Wyjaśniono w nim także wkład
cesarza Justyniana I w ewolucję tej formy testamentowej oraz oceniono jej walor w aspekcie
poszanowania wartości swobody testowania i bezpieczeństwa obrotu prawnego.

Czasopismo: Ius Novum
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
Zachorowalność, chorobowość i 5-letnie przeżycia chorych na raka jelita grubego w Województwie Kujawsko–Pomorskim w latach 2005–2011 na podstawie danych Narodowego Funduszu Zdrowia

Wstęp: Wskaźniki zachorowalności, chorobowości i 5-letnich przeżyć obrazują sytuację epidemiologiczną raka jelita grubego oraz oceniają efektywność podejmowanych działań leczniczych. W Polsce płatnikiem świadczeń jest Narodowy Fundusz Zdrowia (NFZ). Dane NFZ dotyczące zachorowalności, chorobowości i 5-letnich przeżyć mogą być uzupełnieniem wyników epidemiologicznych Krajowego Rejestru Nowotworów. Cel: Analiza udzielonych świadczeń przez NFZ w Bydgoszczy osobom z rozpoznanym rakiem jelita grubego w latach 2006–2011 w tym ocena zachorowalności, chorobowości i 5-letnich przeżyć chorych wśród populacji województwa kujawsko-pomorskiego. Materiał i metody: W pracy przeanalizowano świadczenia zarejestrowane w bazie danych Narodowego Funduszu Zdrowia w Bydgoszczy w latach 2006–2011, które zostały udzielone chorym na raka jelita grubego. Do określenia prawdopodobieństwa przeżycia wykorzystano metodę Kaplana-Meiera oraz stopę hazardu. Wyniki: W latach 2006–2011 mężczyznom udzielono o 10,1% więcej świadczeń niż kobietom. Najczęściej świadczenia udzielano chorym na raka okrężnicy (48,9%), raka odbytnicy (43,8%) i raka zgięcia esiczo-odbytniczego (7,2%). W sumie udzielono 50 410 świadczeń. Pomimo większej liczby kobiet w populacji, na raka okrężnicy zachorowało o 388 więcej mężczyzn. Prawdopodobieństwo przeżycia wyniosło 46,8% i 42,6% odpowiednio dla kobiet i mężczyzn oraz 41,8%, 44,2% i 48,9% odpowiednio dla raka okrężnicy, zgięcia esiczo-odbytniczego i odbytnicy. Wnioski: W województwie kujawsko-pomorskim w latach 2006–2011 liczba rozpoznanych raków jelita grubego wzrastała wraz z ogólną liczbą udzielanych świadczeń, które z kolei mają trend malejący w stosunku do zachorowań. Współczynniki zachorowalności i chorobowości są zmienne, wzrastały stopniowo w kolejnych latach i wynosiły 59 i 67 oraz 355 i 408 odpowiednio w 2010 roku i 2011 roku. Prawdopodobieństwo 5-letniego przeżycia wynosi 45,2%, a rozpoznanie choroby powyżej 66. roku życia zwiększa ryzyko zgonu.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Przegląd Uchwał Izby Karnej Sądu Najwyższego w zakresie prawa karnego materialnego za 2014 r.

Przedmiotem artykułu jest analiza uchwał i postanowień Izby Karnej Sądu Najwyższego,
podejmowanych w ramach rozstrzygania zagadnień prawnych z zakresu prawa karnego
materialnego w 2015 r. Zostały omówione: obowiązek naprawienia szkody (art. 46 § 1 k.k.),
zbrodnia przeciwko ludzkości w kontekście przedawnienia karalności (art. 105 § 1 k.k.), znęcanie
się nad członkami rodziny (art. 207 k.k.), przedmiot ochrony płatnej protekcji (art. 230 § 1 k.k.),
znaczenie znamiona przestępstwa oszustwa „niekorzystne rozporządzenie mieniem” (art. 286
§ 1 k.k.), zaniechanie pobrania podatku należnego w kontekście oszustwa oraz znamiona „które
mogą udaremnić lub znacznie utrudnić stwierdzenie przestępnego pochodzenia lub miejsca
umieszczenia, ich wykrycie, zajęcie oraz orzeczenie przepadku” przestępstwa prania pieniędzy
(art. 299 § 1 k.k.).

Czasopismo: Ius Novum
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
Raport z trzyletniej (2014-2016) działalności Serwisu Replantacyjnego dla amputacji rąk w Polsce

W pracy przedstawiono podsumowanie 32 miesięcy działalności Serwisu Replantacyjnego dla amputacji rąk w Polsce od stycznia 2014 roku do sierpnia 2016 roku. W analizowanym czasie zgłoszono łącznie 568 przypadków – amputacji, częściowych amputacji i innych rozległych urazów kończyn górnych, z czego zaakceptowano 354 przypadki (62%), a odrzucono 214 (38%). Wśród 354 wszystkich zaakceptowanych przypadków znalazło się 167 całkowitych amputacji (47%), 142 amputacji niecałkowitych (40%) i 45 (13%) innych ciężkich urazów, które zagrażały utratą kończyny. W większości ofiarami byli mężczyźni o średniej wieku 39 lat. Najwięcej pacjentów przeszło amputacje kilku palców i kciuków – łącznie 229 (65%) osób. W 92 przypadkach (30%) amputacje/urazy dotyczyły poziomu od śródręcza i nadgarstka, a w 33 przypadkach (9%) przedramienia i ramienia. U 141 chorych (40%) z całkowicie amputowanymi kończynami lub palcami wykonano replantację, u 145 (41%) rewaskularyzację, a u 29 (8%) naprawę rozległych uszkodzeń (pierwotna rekonstrukcja). W 27 przypadkach (8%) wykonano pokrycie ubytków płatami, a u 12 osób (3%) nie podjęto próby replantacji i zaopatrzono kikut kończyny. Przeżywalność replantowanych i rewaskularyzowanych części kończyn wynosiła średnio 78%. W porównaniu do raportu z lat 2010–2012 liczba leczonych chorych zwiększyła się o 21% (64 chorych), więcej było też przypadków amputacji (o 96) oraz znacznie więcej amputacji kilku palców i kciuków (o 88). Przedstawiony raport wskazuje na duże znaczenie nieformalnej struktury, jakim jest Serwis Replantacyjny, w ratowaniu kończyn ciężko okaleczonych pacjentów.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Endoskopowa gastroplastyka rękawowa – doświadczenia z pierwszych zabiegów wykonanych w Polsce

Wstęp: Otyłość staje się coraz istotniejszym problemem z zakresu zdrowia społecznego. Za najbardziej skuteczne metody leczenia otyłości uważa się operacje bariatryczne. Wiążą się one jednakże z ryzykiem istotnych powikłań i są kosztowne. Istnieje potrzeba szukania lepszych rozwiązań w zakresie chirurgii bariatrycznej. Jedną z nowych, obiecujących metod jest endoskopowa gastroplastyka rękawowa (endoscopic sleeve gastroplasty, ESG), która charakteryzuje się podobną skutecznością co inne zabiegi bariatryczne, jest jednak znaczenie mniej inwazyjna. Materiały i metody: Ośmioro pacjentów z otyłością poddanych zostało endoskopowej gastroplastyce rękawowej. W znieczuleniu ogólnym endoskop wprowadzono do żołądka, gdzie założono serie 4-5 ciągłych szwów (od części odźwiernikowej żołądka rozpoczynając, do okolicy podwpustowej). Każdy szew po założeniu został zaciągnięty, co spowodowało zmniejszenie światła żołądka w podobnym zakresie jak w przypadku laparoskopowej gastrektomii rękawowej. Wyniki: Zabiegi przebiegły bez istotnych powikłań okołooperacyjnych, jedynym powikłaniem było niewielkie, niewymagające interwencji chirurgicznej krwawienie u jednego z pacjentów. Po operacji pacjenci notowali wyraźny spadek masy ciała, średnio 8,6%, 15,4% i 19,6% po odpowiednio 1, 2 i 3 miesiącach. Wnioski: Endoskopowa gastroplastyka rękawowa jest obiecującą metodą leczenia otyłości ze względu małą inwazyjność i dobrą skuteczność w obniżaniu masy ciała. Zabieg wymaga odpowiedniego sprzętu, sposób wykonania gwarantuje zmniejszenie pojemności żołądka odpowiadające resekcji rękawowej, a wstępne wyniki potwierdzają podobną skuteczność zabiegu w redukcji masy ciała. Dyskusja: W porównaniu z laparoskopową gastrektomią rękawową endoskopowa gastroplastyka rękawowa charakteryzuje się wyraźnie mniejszą inwazyjnością, krótszym czasem zabiegu i hospitalizacji. Dane z innych ośrodków pokazują średnio nieco mniejszą dynamikę spadku całkowitej masy ciała, ale rezultaty te wymagają potwierdzenia w dłuższej obserwacji.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Ocena jakości nauczania chirurgii w Pomorskim Uniwersytecie Medycznym w latach 2015-2017

Celem pracy była ocena jakości kształcenia w dziedzinie chirurgii w Pomorskim Uniwersytecie Medycznym w latach 2015–2017. Materiał i metody: Ankietę przeprowadzono w grupie 100 polskich studentów VI roku Wydziału Lekarskiego, przed końcowym egzaminem testowym z chirurgii. Tematyka pytań dotyczyła opinii na określone zagadnienia w kontekście ich potencjalnej przydatności dla przyszłej praktyki lekarskiej, uzyskanych umiejętności manualnych, wiedzy zdobywanej na poszczególnych latach studiów oraz tzw. upraktycznienia kształcenia chirurgii. Wyniki: Za najbardziej przydatną dla przyszłej pracy studenci ocenili wiedzę z chirurgii ogólnej i onkologicznej. Za najbardziej wartościowy element prowadzenia zajęć – naukę umiejętności manualnych, z których najczęściej wykonywali szycie na modelu świńskiej nogi. Ten aspekt był także uważany jako najbliższy pojęciu „upraktycznienia” nauczania chirurgii. Najwięcej wiedzy chirurgicznej studenci przyswoili sobie na ostatnim roku studiów, a większość z nich uważała, że czas przeznaczony na nauczanie chirurgii jest adekwatny do zakresu przekazywanej wiedzy, ale jego wykorzystanie nie jest optymalne. Przeprowadzono krytyczną analizę uzyskanych wyników w odniesieniu do wcześniejszych badań i piśmiennictwa. Wnioski: Uzyskane wyniki pokazują, jakie są oczekiwania studentów w zakresie nauczania chirurgii w trakcie studiów medycznych, a także jaki jest stopień ich realizacji. Wiedza ta może przyczynić się do modyfikacji programu i metod nauczania chirurgii na studiach medycznych.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Operacje jelita grubego u osób w podeszłym wieku

Wstęp: Wobec starzenia się społeczeństwa i wzrostu zachorowalności na raka jelita grubego, leczenie operacyjne pacjentów w podeszłym wieku staje się jednym z głównych wyzwań chirurgii koloproktologicznej. Cel: Celem badania jest analiza parametrów okołooperacyjnych pacjentów w podeszłym wieku, poddanych operacjom resekcyjnym jelita grubego. Materiał i metody: Przeanalizowano przypadki 464 pacjentów, u których wykonano operacje jelita grubego z powodu guza okrężnicy lub odbytnicy w latach 2013–2017. Pacjentów podzielono na dwie grupy: 1) osoby w podeszłym wieku (≥75 lat) oraz 2) osoby młodsze (<75 lat). Parametry okołooperacyjne obu grup zostały poddane analizie retrospektywnej. Wyniki: Osoby w wieku podeszłym stanowiły 30% badanych. U osób w podeszłym wieku częściej wykonywano operację metodą Hartmanna (p = 0,02) i prawą hemikolektomię (p = 0,029), a u pacjentów młodszych, częściej wykonywano przednią resekcję odbytnicy (p = 0,027). Operacje chirurgiczne u chorych w podeszłym wieku były krótsze, niż u pacjentów młodszych (p<0,01), lecz pozostawali oni w szpitalu średnio jeden dzień dłużej (p = 0,023). U pacjentów w podeszłym wieku zaobserwowano tendencję do częstszego występowania powikłań i zgonów w okresie pooperacyjnym (p = 0,088). W grupie pacjentów młodszych częściej występowały przerzuty odległe (p = 0,053). Starszych pacjentów kwalifikowano rzadziej do przedoperacyjnej radiochemioterapii (p = 0,014). Wnioski: Pacjenci w podeszłym wieku stanowią 1/3 chorych operowanych planowo w oddziałach chirurgii koloproktologicznej. Starsi pacjenci pozostają w szpitalu dłużej i są narażeni na większe ryzyko powikłań pooperacyjnych i śmiertelności niż osoby młodsze.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Autogenne przeszczepy fragmentów nadnerczy na modelu zwierzęcym

Wstęp: Jednym z powikłań po leczeniu operacyjnym guzów nadnerczy jest niewydolność kory nadnerczy. Szczególnie istotne jest to po usunięciu obydwu nadnerczy. Człowiek bez prawidłowej substytucji hormonalnej umiera - można temu zapobiec, przeszczepiając całe nadnercza lub ich część, np. komórki kory nadnerczy. W przypadku guzów nowotworowych przeszczep całego nadnercza nie wchodzi w rachubę, można natomiast przeszczepić komórki z wolnej od nowotworu części kory. Potwierdzenie skuteczności takich przeszczepów może skutkować w warunkach klinicznych uniknięciem konieczności terapii substytucyjnej hormonami kory nadnerczy u chorych po usunięciu nadnerczy. Materiały i metody: Wykonano autogenne przeszczepy nadnerczy na 3 grupach szczurów Sprague Dawley. U 1. grupy zwierząt określono fizjologiczne stężenia kortykosteronu. Zwierzęta te nie były operowane. W 2. grupie szczurów usunięto obydwa nadnercza. Oznaczono stężenie kortykosteronu po obustronnej adrenalektomii oraz zdolność zwierząt do przeżycia bez nadnerczy. Grupa 3. była podzielona na 2 części. W 1. podgrupie wykonano jednoczasową obustronną adrenalektomię wraz z przeszczepem fragmentów nadnercza w sieć większą. W 2. podgrupie wykonano najpierw jednostronną prawostronną adrenalektomię z jednoczasowym przeszczepem nadnercza w sieć większą, a następnie po miesiącu wykonano lewostronną adrenalektomię. W trakcie doświadczenia oznaczano stężenie kortykosteronu w 4 punktach czasowych. Wyniki: Uzyskano statystyczną różnicę między stężeniem kortykosteronu u szczurów po dwuczasowym przeszczepie nadnercza a szczurami po obustronnej adrenalektomii, jednak wyniki te dalekie były fizjologicznym stężeniom.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne