rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Nosocomial Pneumonia in intensive care units

Szpitalne zapalenie płuc jest najczęstszym rodzajem infekcji stwierdzanym w oddziałach intensywnej terapii (OIT),
a wysokie odsetki śmiertelności i umieralności z jego powodu nakazują uznać to schorzenie za najbardziej poważne
w środowisku szpitalnym. Z tego względu właściwe rozpoznanie i zrozumienie wpływu szpitalnego zapalenia płuc na
stan chorych hospitalizowanych w OIT odrywa ważną rolę.
Ryzyko zachorowania uzależnione jest od stanu ogólnego
pacjenta, rodzaju biologicznego czynnika chorobotwórczego, inwazyjnych i związanych z immunosupresją procedur
diagnostyczno-leczniczych. W związku z powyższym zaleca
się wdrożenie wielokierunkowych działań, obejmujących
systematyczne kształcenie personelu, eliminację czynników
ryzyka oraz wprowadzanie rekomendacji opracowanych
przez odpowiednie instytucje naukowe. W niniejszym artykule przedstawiono problematykę zapadalności, patogenezy,
czynników ryzyka oraz metod zapobiegania szpitalnemu
zapaleniu płuc w oddziałach intensywnej terapii.

Czasopismo: Medical Review
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki o kulturze fizycznej
Telemedycyna – nowe narzędzie medycyny xxi wieku

Telemedycyna jest to możliwość bezpośredniego, bezpiecznego, archiwizowanego
on-line słowno-wizualnego
zdalnego kontaktu w czasie
rzecz y wistym pomiędz y
o s o b ą z a i n t e r e s o w a n ą
a  fachowym pracownikiem
ochrony zdrowia, dietetykiem,
psychologiem, etc. Kontakty
te, wykorzystujące najnowsze
możliwości technologiczne
telefonii komórkowej i  In ternetu  umożliwiają moni torowanie lub interaktywną
wymianę informacji i danych dotyczących zdrowia
i choroby, w tym danych uzyskiwanych z diagnostycznych
urządzeń peryferyjnych. Telemedycyna to nie tylko komfort
dla pacjenta i lekarza, ale również skuteczne narzędzie dla
obniżenia kosztów opieki medycznej

Czasopismo: Medical Review
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki o kulturze fizycznej
Produkty lecznicze i preparaty niewiadomego pochodzenia stosowane nielegalnie jako preparaty poronne

Praca zawiera omówienie wyników opinii kryminalistycznych
wykonanych w Narodowym Instytucie Leków w latach
2007–2011 dotyczących preparatów w postaci tabletek
i kapsułek, zatrzymanych przez policję i prokuraturę w związku
z nielegalnym przerywaniem ciąży. Analizę jakościową tych produktów
wykonywano metodami instrumentalnymi. Preparaty
zawierały następujące substancje czynne: mizoprostol (Cytotec,
Misoprostol 200 μg), mizoprostol i diklofenak (Arthrotec), mifepriston
(Mifepristone Tablets 200 mg), prednizon (Encorton).
Przedmiotem badań były również kapsułki z omeprazolem. Przy
określaniu składu jakościowego masy tabletkowej – zidentyfikowano
celulozę mikrokrystaliczną oraz cukry: laktozę i sacharozę.
Preparaty z mizoprostolem, czy omeprazolem stosowane są
w leczeniu stanów zapalnych żołądka i dwunastnicy, zaś z mizoprostolem
i diklofenakiem w leczeniu stanów zapalnych
i zwyrodnieniowych stawów. Wykorzystywanie tych produktów
leczniczych do usuwania ciąży jest w Polsce nielegalne, a ich
działanie opiera się na występowaniu niepożądanych skutków
ubocznych występujących niekiedy w trakcie legalnej terapii.
Preparat Encorton zawierający substancję czynną prednizon
nie wywołuje poronień, lecz jego stosowanie przez kobiety
w ciąży może narazić noworodka na niewydolność nadnerczy.
Przy wykonywaniu niektórych opinii stwierdzono, że preparaty
oferowane na nielegalnym rynku składają się z czystej laktozy
i nie zawierają żadnych substancji czynnych.

Czasopismo: Medical Review
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki o kulturze fizycznej
O SKOLIOZACH INACZEJ (cz. II) Podstawy leczenia zachowawczego

Zainteresowanie terapią skolioz ma wieloletnią tradycję.
Wypracowano wiele różnorodnych metod leczenia – zarówno
zachowawczego, jak i operacyjnego, ale – wbrew pozorom
– problematyka zachowawczego leczenia skolioz nie została
w pełni uporządkowana.
Celem opracowania było przybliżenie niektórych podstawowych zagadnień dotyczących zachowawczego leczenia
skolioz, w stopniu ułatwiającym racjonalne podejście do
terapii oraz dobór najwłaściwszych środków.
W pracy przedstawiono najpierw niektóre aspekty diagnostyki skolioz jako podstawy ich terapii, zwracając uwagę
na sekwencję pojawiania się i znaczenie objawów oraz
na możliwości kompensacyjne. Następnie przedstawiono
ogólne zasady oraz możliwości i sposoby korygowania skolioz, a następnie dokonano przeglądu metod stosowanych
w postępowaniu korekcyjnym. Szczególną uwagę zwrócono
na potrzebę wyrobienia umiejętności automatycznego
utrzymywania uprzednio skorygowanej postawy oraz rolę
ukierunkowanych na to ćwiczeń opartych o zastępcze
sprzężenie zwrotne.
Na zakończenie zwrócono uwagę na potrzebę zerwania
z utartymi poglądami i przyzwyczajeniami, które obecnie
nie mają żadnego uzasadnienia merytorycznego i mogą
przynieść więcej szkody niż pożytku.

Czasopismo: Medical Review
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki o kulturze fizycznej
Wpływ masy ciała na powstawanie wad stóp u studentów piątego roku fizjoterapii Uniwersytetu Rzeszows

Wstęp: Wady stóp występują bardzo często i są problemem
współczesnego społeczeństwa. Wyróżniamy wiele rodzajów
wad w obrębie stóp, które wymagają specjalistycznego
postępowania leczniczego.
Cel: Celem pracy była ocena częstości oraz najczęstszej wady
stóp u studentów piątego roku fizjoterapii Uniwersytetu
Rzeszowskiego. Zbadano także czy masa ciała wpływa na
występowanie wad stóp oraz determinuje poszczególne
wskaźniki charakteryzujące budowę stóp.
Materiał i metoda: Badaną grupę stanowiło 108 studentów
piątego roku fizjoterapii Uniwersytetu Rzeszowskiego, w tym
80 kobiet oraz 28 mężczyzn. Badanych podzielono na dwie
grupy. Pierwszą grupę stanowili studenci mający prawidłową
masę ciała, drugą zaś studenci z nadwagą.
Narzędziem badawczym był planktogram, który składał się
z odbitek stóp: prawej i lewej. Na każdym planktogramie
wykreślano kąty i wskaźniki umożliwiające określenie poszczególnych
wad stóp.
Wyniki: Na podstawie analizy wpływu masy ciała na poszczególne
wskaźniki charakteryzujące budowę stóp wykazano,
iż u osób z nadwagą wartości poszczególnych wskaźników
częściej wykraczają poza normy w porównaniu z badanymi
z prawidłową masą ciała. Wnioski: Wady stóp są istotnym problemem badanych
studentów piątego roku fizjoterapii. Najczęściej występującymi
wadami są: stopa obniżona IIº, stopa z obniżonym
wysklepieniem, pięta nieprawidłowa oraz stopa płaska. Wady
stóp dotyczą zarówno osób z prawidłową masą ciała, jak
i z nadwagą, jednak częściej dotyczą badanych z nadwagą

Czasopismo: Medical Review
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki o kulturze fizycznej
Wpływ trybu życia na występowanie ograniczeń ruchu i dolegliwości bólowych stawów obwodowych u kobiet po 50 roku życia

Zmiany zwyrodnieniowe i dolegliwości bólowe stawów
stanowią częstą przyczynę problemów zdrowotnych osób
starszych. Choroba zwyrodnieniowa może dotyczyć wszystkich
stawów, lecz najczęstszą przyczyną niepełnosprawności
są zmiany zwyrodnieniowe stawów kręgosłupa oraz stawów
kolanowych i biodrowych.
Celem pracy była ocena występowania ograniczeń ruchu oraz
dolegliwości bólowych stawów obwodowych u kobiet po menopauzie,
uprawiających i nieuprawiających rekreacji ruchowej.
W badaniu wzięło udział łącznie 117 kobiet w wieku 50–60 lat
będących w okresie postmenopauzalnym. Do grupy badanej
zakwalifikowano 60 kobiet, które uczestniczyły w ogólnorozwojowych
ćwiczeniach fizycznych 2–3 razy w tygodniu (minimum
90 min/tydz.), przynajmniej od 5 lat. Grupa kontrolna
złożona była z 57 kobiet, które nie uprawiały żadnej formy
rekreacji ruchowej i prowadziły tzw. „siedzący tryb życia”.
W grupach badanej oraz kontrolnej przeprowadzony został
wywiad dotyczący stanu zdrowia badanych oraz stylu życia,
jak również pomiar goniometryczny ruchomości stawów
obwodowych oraz wybrane testy kliniczne.
Na podstawie przeprowadzonego badania w grupach badanej
i kontrolnej stwierdzono, że regularna aktywność fizyczna
u kobiet po 50 roku wpływa na zachowanie większych zakresów
ruchu oraz mniejsze natężenie i częstość występowania
dolegliwości bólowych stawów obwodowych.

Czasopismo: Medical Review
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki o kulturze fizycznej
Wpływ rehabilitacji na stan funkcjonalny oraz dolegliwości bólowe pacjentów z zespołem przeciążeniowym kręgosłupa

Wstęp: Dolegliwości bólowe odcinka lędźwiowo-krzyżowego
kręgosłupa ze względu na powszechność występowania stanowią
coraz większy problem społeczny i obecnie uważane
są za chorobę cywilizacyjną. Na ich występowanie wpływają
najczęściej sumujące się przeciążenia kręgosłupa, które mogą
być związane m.in. z charakterem wykonywanej pracy, środowiskiem
oraz trybem życia.
Cel: Celem badań była ocena wpływu rehabilitacji na stopień
funkcjonowania oraz dolegliwości bólowe pacjentów z diagnozą
zespołu przeciążeniowego odcinka lędźwiowo-krzyżowego
kręgosłupa. W analizie uwzględniono środowisko życia
oraz charakter wykonywanej pracy zawodowej.
Materiał i metody: Badaniem objęto 50 osób z zaawansowanymi
dolegliwościami bólowymi odcinka lędźwiowo-krzyżowego
kręgosłupa, zamieszkujących w środowisku wiejskim,
które w procesie leczenia korzystały z rehabilitacji. Wśród
badanych znalazły się osoby wykonujące pracę fizyczną lub
umysłową. Stopień niesprawności oraz odczucia bólowe
zostały określone przy pomocy kwestionariusza Oswestry
oraz skali Laitinena. Wyniki: Postępowanie rehabilitacyjne wpłynęło korzystnie
na poprawę funkcjonowania i złagodzenia odczuwania bólu
osób z zespołem przeciążeniowym kręgosłupa lędźwiowo–
krzyżowego. Zaobserwowano, iż mimo korzystnego wpływu
terapii, osoby pracujące fizycznie osiągały gorsze rezultaty
zarówno przed, jak i po okresie rehabilitacji w porównaniu z
pracownikami umysłowymi.
Wnioski: Fizyczny charakter pracy jest istotnym czynnikiem
powstania zmian przeciążeniowych dolnego odcinka kręgosłupa
i wystąpienia dolegliwości bólowych.

Czasopismo: Medical Review
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki o kulturze fizycznej
Ocena wydolności fizycznej u osób przechodzących ambulatoryjną rehabilitację kardiologiczną z zastosowaniem metody obiektywnej i subiektywnej

W leczeniu zawałów serca kluczową rolę odgrywają zabiegi
przezskórnej plastyki tętnic wieńcowych (PCI). Niezbędnym
uzupełnieniem tych interwencji pozostaje leczenie farmakologiczne
oraz rehabilitacja kardiologiczna. Aby zaplanować
i bezpiecznie przeprowadzić rehabilitację kardiologiczną
niezbędna jest ocena wydolności fizycznej chorych z zawałem
mięśnia sercowego.
Cel: Porównanie obiektywnej i subiektywnej metody oceny
wydolności fizycznej u osób przechodzących ambulatoryjną
rehabilitację kardiologiczną z powodu zawału mięśnia sercowego.
Metodyka: W badaniu wzięło udział 40 pacjentów, którzy
przeszli zabieg angioplastyki naczyń wieńcowych z powodu
zawału mięśnia sercowego i uczestniczyli w ambulatoryjnej
rehabilitacji kardiologicznej. Program rehabilitacji zawierał 24
sześćdziesięciominutowe sesje z wykorzystaniem treningu
ergometrycznego. Do oceny poprawy wydolności fizycznej
wykorzystano pomiar obciążenia dobrze tolerowanego (11-
12 pkt w skali Borga) w trakcie treningu oraz wyniki próby wysiłkowej wykonanej przed rehabilitacją i po jej zakończeniu .
Wyniki: U pacjentów przechodzących ambulatoryjną rehabilitację
kardiologiczną z powodu zawału mięśnia sercowego
wzrasta wydolność fizyczna w trakcie rehabilitacji. Wskazują
na to wyniki próby wysiłkowej (wzrost obciążenia submaksymalnego),
jak i oceny tolerancji wysiłku (wzrost obciążenia
wywołującego małe zmęczenie, 11–12 pkt w skali Borga). Występują
jednak pewne różnice w ocenie wydolności fizycznej.
Stopień poprawy wydolności fizycznej obserwowany przy
pomocy próby wysiłkowej nie koreluje z wielkością poprawy
wydolności fizycznej wykazanej za pomocą metody subiektywnej
(skala Borga).
Wnioski: Obiektywna i subiektywna metoda pomiaru wydolności
fizycznej, niezależnie od siebie, wskazują na skuteczność
ambulatoryjnej rehabilitacji kardiologicznej u pacjentów po
przebytym zawale mięśnia sercowego. Wykorzystanie skali subiektywnej
w ocenie wydolności fizycznej chorych z zawałem
mięśnia sercowego wymaga jednak pewnego okresu adaptacji
pacjentów do zwiększonych obciążeń wysiłkiem fizycznym

Czasopismo: Medical Review
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki o kulturze fizycznej
Rola apeliny w regulacji gospodarki węglowodanowej i układu sercowo-naczyniowego

Apelina jest jedną z aktywnych biologicznie adipokin syntetyzowanych
przez tkankę tłuszczową. Należy do grupy
białek transbłonowych sprzężonych z białkiem G i wykazuje
największą homologię z receptorem angiotensyny II. Badania
ostatnich lat wykazały obecność apeliny w różnych narządach,
takich jak: układ pokarmowy, układ krążenia, mózg,
płuca, wątroba, śledziona, nerki, gruczoł sutkowy człowieka,
tkanka tłuszczowa i łożysko. Apelina poprzez działanie na
swoisty receptor jest zaangażowana w regulację funkcji
układu sercowo-naczyniowego, gospodarki wodno-elektrolitowej
(kontrola łaknienia i przyjmowania płynów), szlaku
sygnałowego w centralnym układzie nerwowym, odpowiedzi
immunologicznej, a także w proces embriogenezy i stymulację
angiogenezy. Apelina wydaje się odgrywać istotną rolę
w patofizjologii chorób metabolicznych. Wykazano, że poprawia
wrażliwość komórek na insulinę i może opóźniać rozwój
zaburzeń metabolicznych towarzyszących otyłości. Ponadto,
jej silne działanie inotropowo dodatnie oraz hipotensyjne
powoduje, że może ona znaleźć zastosowanie w leczeniu
chorób sercowo-naczyniowych i nadciśnienia tętniczego.

Czasopismo: Medical Review
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki o kulturze fizycznej
Aktywność biologiczna surowców roślinnych objętych Ustawą o przeciwdziałaniu narkomanii

Rośliny psychoaktywne towarzyszą człowiekowi od tysię-
cy lat. Początkowo używane przez kapłanów i medyków
w celach rytualnych i leczniczych, dzisiaj stanowią problem
społeczny, prowadząc do uzależnienia i śmierci wielu ludzi.
W Polsce zasady i tryb postępowania w zakresie przeciwdziałania narkomanii określa ustawa z dnia 29 lipca 2005 r.
o przeciwdziałaniu narkomanii wraz z późniejszymi zmianami. Obejmuje ona substancje otrzymywane na drodze syntezy chemicznej, kilkanaście roślin, w tym od dawna znany
mak lekarski i konopie siewne, ich przetwory oraz związki
wyizolowane z roślin. Substancje roślinne wprowadzone
do ustawy podczas nowelizacji 20 marca 2009 roku nie były
dotychczas znane w Polsce. Problem ich dostępności w naszym kraju pojawił się od roku 2008, kiedy wchodziły jeszcze
w skład legalnie rozprowadzanych tzw. „dopalaczy”. Stan
wiedzy odnośnie efektów biologicznych wywoływanych
przez włączone do ustawy rośliny jest niewielki. Brakuje
informacji na temat mechanizmów działania związków
czynnych¸ a niekiedy nie są znane związki odpowiedzialne
za efekt psychoaktywny. Brak świadomości konsekwencji
zdrowotnych w perspektywie dłuższego zażywania tych
substancji powoduje, że stanowią one duże zagrożenie
dla młodych ludzi, chętnie eksperymentujących z nowymi
narkotykami. W pracy opisano 16 roślin psychoaktywnych
wprowadzonych do ustawy: Argyreia nervosa, Banisteriopsis
caapi, Calea zacatechichi, Catha edulis, Echinopsis pachanoi,
Kava kava, Leonotis leonurus, Mimosa tenuiflra, Mitragyna
speciosa, Nymphaea caerulea, Peganum harmala, Psychotria viridis, Rivea corymbosa, Salvia divinorum, Tabernanthe
iboga, Trichocereus peruvianus.

Czasopismo: Medical Review
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki o kulturze fizycznej
Rehabilitacja i zatrudnienie osób niepełnosprawnych w Polsce

Wstęp. Obecna koncepcja niepełnosprawności zakłada, że
stopień niepełnosprawności jest wypadkową stanu zdrowia
fiycznego i psychicznego oraz warunków środowiskowych,
w których żyje osoba niepełnosprawna. Dlatego również na
społeczeństwie spoczywa odpowiedzialność za taką modyfkację środowiska, aby poprawie uległy warunki uczestnictwa
i aktywności osób niepełnosprawnych w życiu społecznym
i zawodowym.
Cel. Celem pracy jest przedstawienie problematyki rehabilitacji osób niepełnosprawnych i kwestii związanych z ich
zatrudnieniem.
Materiał i metoda. Oparto się na danych opublikowanych
przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych (ZUS), Kasę Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (KRUS) i Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (PFRON), biuro
Pełnomocnika Rządu ds. Osób Niepełnosprawnych oraz
na wynikach Narodowego Spisu Powszechnego Ludności
i Mieszkań przeprowadzonego w Polsce w 2011 roku. Przeanalizowano ponadto akty prawa krajowego i międzynarodowego z ostatnich kilkunastu lat.
Wyniki: W 2013 roku w Polsce rentę z tytułu niezdolności
do pracy pobierało 1 075 000 osób., zaś rentę z tytułu niezdolności do pracy w gospodarstwie rolnym otrzymywały 216 373 osoby. Według Badania Aktywności Ekonomicznej
Ludności Polski (BAEL) w 2013 roku aktywnych zawodowo
było 27,3% osób niepełnosprawnych w wieku produkcyjnym.
Istotne znaczenie ma zapewnienie osobom niepełnosprawnym zdobycia lub utrzymania zatrudnienia, a więc możliwie
pełnej integracji społecznej. Wydane na ten cel pieniądze są
inwestycją, która się zwraca, a nawet daje korzyści społeczne
i ekonomiczne.
Podsumowanie, Konieczne jest holistyczne podejście i koordynacja całego procesu leczenia, rehabilitacji i zatrudnienia
osób niepełnosprawnych uwzględniające współodpowiedzialność pracodawcy, połączenie usług medycznych, spo-
łecznych i zawodowych, odpowiednie doradztwo, zastosowanie modelu biopsychospołecznego (ICF) w ocenie efektów
rehabilitacji osób niepełnosprawnych.

Czasopismo: Medical Review
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki o kulturze fizycznej
Czy zakażenie Helicobacter pylori jest problemem u chorych na cukrzycę?

Helicobacter pylori (H. pylori) jest jedną z naczęściej występujących
infekcji, jest głównym czynnikiem w etiologii zapalenia
żołądka, choroby wrzodowej i nowotworów żołądka.
Przewlekle infekcje często występują u chorych na cukrzycę.
Prowadzonych było wiele badań dla oceny zwiększonej podatności
na infekcje H. pylori u chorych na cukrzycę i możliwej
roli takiej infekcji w metabolicznej kontroli cukrzycy. Niektóre
badania wskazują na zwiększone występowanie infekcji
u chorych na cukrzycę i na wpływ na pogorszenie kontroli
glikemii, podczas gdy inne nie wykazały korelacji pomiędzy
infekcją H. pylori a metaboliczną kontrolą. Tylko nieliczne badania
poświęcone były ocenie skuteczności leczenia infekcji
H. pylori u chorych na cukrzycę. W większości z tych badań
wynika, że standardowa antybiotykoterapia jest znamiennie
mniej skuteczna u cukrzycowych pacjentów niż w grupach
kontrolnych. Prawdopodobnie zmiany naczyniowe w ścianie
żołądka redukują absorpcję antybiotyków. Obecność gastroparezy
i częste stosowanie antybiotykoterapii w nawracających
infekcjach bakteryjnych prowadzi do rozwoju oporności
i może być jednym z mechanizmów tłumaczących to zjawisko.
Niektóre badania wskazują, że infekcja H. pylori jest znamiennym
i niezależnym czynnikiem promującym występowanie
insulinooporności w dużej bezobjawowej populacji. Insulinooporność
jest utajonym patofizjologicznym czynnikiem prowadzącym
do miażdżycy i schorzeń naczyniowo-sercowych.

Czasopismo: Medical Review
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki o kulturze fizycznej
Ocena aktywności ruchowej i sprawności fizycznej kobiet po 65 roku życia, ze zdiagnozowaną osteoporozą. Doniesienia wstępne

Wstęp: Proces starzenia się w naturalny sposób wpływa na
ograniczenie sprawności, nawet w sytuacji zachowania samodzielności.
Dlatego też w badaniach oceniających sprawność
osób starszych, zaawansowany wiek jest jednym z najbardziej
stałych czynników różniących osoby sprawne od badanych
z upośledzoną sprawnością fizyczną. Zastosowanie metody
manualnej Senior Fitness Test (SFT) pozwala przedstawić
ocenę aktywności ruchowej i sprawności fizycznej pacjenta.
Cel badania: Celem niniejszej pracy jest ocena aktywności
ruchowej i sprawności fizycznej kobiet po 65 roku życia ze
zdiagnozowaną osteoporozą.
Materiał i metody: Grupę badaną stanowiły kobiety po 65roku życia ze zdiagnozowana osteoporozą, średnia wieku 69,9
lat. Badanie prowadzono za pomocą testu SENIOR FITNESS
TEST.
Wyniki: Uzyskane wszystkie wyniki badań ocenianych
aktywności są gorsze niż w przypadku populacji badanej
w Stanach Zjednoczonych.
Wnioski: Ocena aktywności ruchowej i sprawności fizycznej
kobiet po 65 roku życia ze zdiagnozowaną osteoporozą
w Polsce przedstawia się bardzo niekorzystnie.

Czasopismo: Medical Review
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki o kulturze fizycznej
Ocena efektów treningu chodu na urządzeniu Lokomat u dzieci z mózgowym porażeniem dziecięcym. Doniesienie wstępne

Cel: Celem pracy była ocena efektów treningu chodu u dzieci
z mózgowym porażeniem dziecięcym, w warunkach dynamicznego
odciążenia na Lokomacie.
Materiał i metoda: Zbadano 11 pacjentów z mózgowym
porażeniem dziecięcym, z postacią spastyczną, w tym 6 dzieci
było z niedowładem czterokończynowym, 5 dzieci z niedowładem
kurczowym obustronnym. Średni wiek badanych 9
lat. Każdego pacjenta zbadano przed i po 10 sesjach terapeutycznych.
Oceniono stopień niesprawności motorycznej
dziecka według skali Kudrjavcev oraz skali GMFCS, równowagę
z wykorzystaniem skali Berg, chód z wykorzystaniem
Wisconsin Gait Scale.
Wyniki: U wszystkich dzieci nastąpiła poprawa, zakres
poprawy był zróżnicowany. Poprawa chodu jest lepsza u
dzieci z niedowładem kurczowym obustronnym. Nie stwierdzono
istotnych statystycznie różnic w ocenie efektów równowagi
pomiędzy obiema grupami badanych dzieci. Chód
ulega poprawie u wszystkich dzieci, w największym zakresie poprawia się wędrówka biodra podczas przenoszenia właściwego,
zgięcie stawu kolanowego, zmniejsza się ostrożność/
wahanie przed odbiciem. Równowaga ulega poprawie
u wszystkich dzieci, a w największym zakresie poprawia się
zdolność stania bez podparcia, sięgania do przodu oraz zdolność
zmiany pozycji.
Wnioski: Chód dzieci poprawia się w sposób zindywidualizowany,
co wskazuje, że dzieci z mózgowym porażeniem
dziecięcym wykazują zróżnicowane możliwości kompensacyjne.
Wynik terapii jest uzależniony od stanu funkcjonalnego
dziecka w momencie włączenia do terapii.

Czasopismo: Medical Review
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki o kulturze fizycznej
Podstawy etiopatogenezy procesu włóknienia wątroby

Włóknienie wątroby jest zło-
żonym procesem biochemicznym, w którym uszkodzone
obszary tkanki wątrobowej
zostają otoczone przez macierz
zewnątrzkomórkową z wytworzeniem tkanki bliznowatej.
Proces ten rozwija się u pacjentów z przewlekłymi chorobami
wątroby i jest uzależniony od
rodzaju schorzenia i właściwo-
ści osobniczych. Najwcześniej
ulegają uszkodzeniu obszary,
w których czynnik sprawczy
uzyskuje największe stężenie,
szczególnie u chorych z chorobą alkoholową i wirusowymi zapaleniami wątroby. Do
rozwoju włóknienia dochodzi
zwykle po wielu miesiącach lub
latach działania czynnika uszkadzającego. Dokładny przedział
czasowy, w którym włóknienie staje się nieodwracalne nie jest
znany, jakkolwiek pojawiają się kolejne badania dowodzące,
że nawet zaawansowane jego stadia mogą ulec regresji.
Rozwikłanie mechanizmów molekularnych zaangażowanych
w proces włóknienia posiada szereg implikacji klinicznych.
Jedną z najistotniejszych jest tworzenie leków opóźniają-
cych lub odwracających ten proces. W pracy przedstawiono
aktualny stan wiedzy na temat kluczowych mechanizmów
leżących u podłoża procesu włóknienia wątroby.

Czasopismo: Medical Review
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki o kulturze fizycznej