rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Przegląd metod zapobiegania powstawaniu przetoki trzustkowej po obwodowej resekcji trzustki

Przetoka trzustkowa to jedno z cięższych powikłań po operacjach trzustki. Resekcja obwodowa trzustki obarczona jest 60-proc. ryzykiem występowania tego powikłania. W dalszym ciągu nie ma skutecznych metod zapobiegania powstawaniu przetoki trzustkowej. Wprowadzona w 2005 roku przez International Study Group of Pancreatic Surgery (ISGPS) ujednolicona definicja przetoki trzustkowej, pozwoliła na łatwiejsze postawienie rozpoznania i określenie stopnia ciężkości przetoki, a także umożliwiła wiarygodne porównywanie danych pomiędzy ośrodkami. Ponadto w wielu publikacjach zwraca się uwagę na czynniki ryzyka przetoki trzustkowej, które można podzielić na: zależne od chorego, takie jak: BMI, płeć, palenie tytoniu czy strukturę trzustki oraz zależne od przebiegu operacji, do których należą: utrata krwi, przedłużający się czas zabiegu oraz nie podkłuwanie przewodu Wirsunga. Analiza czynników ryzyka – wraz z zastosowaniem różnych metod zapobiegania powstawaniu przetoki trzustkowej, w tym przede wszystkim stosowanie nowych technik operacyjnych – może przyczynić się do ograniczenia powstawania przetoki i zmniejszenia stopnia jej ciężkości. Wiąże się to z ograniczeniem powikłań wtórnych, śmiertelności oraz skróceniem czasu hospitalizacji. Poniżej przedstawiono przegląd piśmiennictwa, w którym omówione są różne strategie stosowane w celu rozwiązania problemu przetoki trzustkowej. Wydaje się jednak, że dla ustalenia jednoznacznych zaleceń dotyczących postępowania w przetoce trzustkowej potrzebne są wieloośrodkowe, prospektywne badania randomizowane, które obejmowałyby duże grupy chorych po resekcjach trzustki

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Uraz skalpacyjny podudzia – znaczenie terapii wspomagających leczenie chirurgiczne: terapii podciśnieniowej oraz hiperbarii tlenowej

Następstwa urazu skalpacyjnego stanowią trudne terapeutycznie wyzwanie obejmujące zakres działań zarówno chirurgii urazowej, jak i chirurgii plastycznej. Uszkodzenie, jakim jest uraz skalpacyjny, obejmuje odwarstwienie skóry i tkanki podskórnej od powięzi i mięśni. Leczenie ze względu na zakres urazu, ryzyko zakażenia i często masywną utratę krwi jest czasochłonne, a jego wyniki często są niezadawalające. W pracy przedstawiono proces terapeutyczny i wyniki leczenia chorej hospitalizowanej z powodu następstw urazu skalpacyjnego kończyny dolnej powstałych w wyniku wypadku w zakładzie pracy. Opisano złożony proces leczenia obejmujący leczenie chirurgiczne oraz terapie wspomagające, co finalnie pozwoliło uzyskać dobry efekt estetyczny.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Leczenie endoskopowe rozległej martwicy ograniczonej trzustki z wykorzystaniem zwielokrotnionionego dostępu przez jedną przetokę przezścienną

We wczesnej fazie ostrego martwiczego zapalenia trzustki powstaje ostry zbiornik martwiczy (acute necrotic collection; ANC), który ewoluuje do późnego, otoczonego dojrzałą ścianą zbiornika martwicy ograniczonej trzustki (walled-off pancreatic necrosis; WOPN), zawierającego upłynnioną martwicę oraz fragmenty tkanek martwiczych [1–3]. Martwica ograniczona trzustki jest rozpoznawana u około 15% chorych z ciężką postacią ostrego zapalenia trzustki [4]. Optymalną strategią leczenia martwicy ograniczonej trzustki jest połączenie kilku metod małoinwazyjnych, dzięki którym możliwy jest zwielokrotniony dostęp do zbiornika [4, 5, 6]. Rozszerzenie dostępu do obszarów martwiczych stwarza korzystniejsze warunki drenażowe i zwiększa skuteczność leczenia [4, 5, 6]. Wybór drogi dostępu do martwicy ograniczonej trzustki powinien zależeć od rozprzestrzenia się martwicy, ale również od doświadczenia ośrodka. W pracy przedstawiliśmy opis leczenia endoskopowego chorego z rozległą martwicą ograniczoną trzustki, bez konieczności wykorzystywania innych technik leczenia. Podstawą strategii postępowania było rozszerzenie dostępu do obszarów martwiczych z wykorzystaniem zwielokrotnionego dostępu przez jedna przetokę przezścienną (single transluminal gateway transcystic multiple drainage; SGTMD).

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Stosunek liczby neutrofilów do limfocytów oraz wskaźnik redukcji kreatyniny pozwalają na przewidzenie dobrej wczesnej czynności przeszczepu nerki u dorosłych

Opóźniona funkcja nerki przeszczepionej (DGF) jest częstym powikłaniem po transplantacji nerki. Jest związana z uszkodzeniem niedokrwienno-reperfuzyjnym (IRI). Do patogenezy uszkodzenia niedokrwienno-reperfuzyjnego związanego z opóźnioną funkcją przeszczepu przyczyniają się limfocyty. Materiał i metody: 135 pacjentów rasy kaukaskiej otrzymało przeszczep nerki od zmarłych dawców z bijącym sercem. W celu oceny funkcji przeszczepu pacjenci zostali podzieleni na dwie grupy – pacjentów z eGFR30 w 21. dniu po przeszczepieniu (n = 36) oraz pacjentów z eGFR <30 w 21. dniu po przeszczepieniu (n = 99). Zmierzony został poziomy kreatyniny w surowicy w 1. oraz 2. dniu po przeszczepie oraz przedoperacyjne ilość monocytów, limfocytów, płytek krwi i neutrofilów, jak również proporcje pomiędzy nimi. Wyniki: Stwierdzono statystycznie istotne różnice między grupami eGFR <30 i eGFR 30 w ilości limfocytów (0,36 +/- 0,6 vs -0,016 +/- 0,74; odpowiednio p = 0,004) lnNLR (stosunek neutrofili do limfocytów) (1,27 +/- 0,92 vs 1,73 +/- 1,08; p = 0,016) lnLMR (stosunek limfocytów do monocytów) (1,01 +/- 0,57 vs 0,73 +/- 0,64; p = 0,02), lnPLR (stosunek płytek do limfocytów) (4,97 +/- 0,55 vs 5,26 +/- 0,67; p = 0,023), i CCR 2% (-20,20 +/- 21,55 vs -4,29 +/- 29,62; p = 0,004). W analizie jednowymiarowej, czynniki, takie jak: ilość limfocytów 0,22 (OR = 0,331; 95% CI 0,151–0,728; p = 0,006), LnLMR1,4 (OR = 0,255; 95% CI 0,072–0,903; p = 0,034) były związane z gorszą funkcją przeszczepu, podczas gdy lnNLR 1,05 (OR = 2,653 95% CI 1,1158–6,078; p = 0,021), lnPLR 5,15 (OR = 2,536; 95% CI 1,155–5,566; p = 0,02) i CRR2 (współczynnik redukcji kreatyniny w drugim dniu) (OR = 3,286; 95% CI 1,359 –7,944; p = 0,008) wskazywało na lepszą funkcję przeszczepu. Podsumowanie: Wyższa bezwzględna liczba limfocytów (lnLymphocytes) i lnLMR, a także niższy poziom lnNLR i lnPLR były związane z niższym eGFR w 21. dniu po przeszczepie nerki. W analizie wieloczynnikowej CRR2 w połączeniu z limfocytami lnNLR lub lnPLR umożliwiły wyższą dokładność w identyfikacji pacjentów z nieprawidłową funkcją przeszczepu.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Przegląd wchłanianych nici chirurgicznych stosowanych w chirurgii ogólnej – dobór obecnie istniejących materiałów oraz optymalizacja doboru

Nici chirurgiczne to najbardziej uniwersalne materiały wykorzystywane w chirurgii. W dobie rozwoju nowych technologii i nowych materiałów, takich jak np. kleje tkankowe, mimo wszystko wydaje się, że nici chirurgiczne będą w użyciu w chirurgii jeszcze przez wiele lat. Praca ta ma na celu prezentację najczęściej używanych w chirurgii ogólnej wchłanialnych nici chirurgicznych. Ich odpowiedni dobór do zabiegu jest kluczowy dla powodzenia operacji.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Wpływ polimorfizmu Ser326Cys genu OGG1 na poziom uszkodzeń oksydacyjnych DNA u pacjentów z rakiem jelita grubego

W wyniku działania reaktywnych form tlenu na komórki dochodzi do szerokiego zakresu uszkodzeń zarówno organelli komórkowych, jak i cząsteczek, w tym DNA. Uszkodzenia oksydacyjne w obrębie materiału genetycznego prowadzić mogą do akumulacji mutacji i w konsekwencji do transformacji nowotworowej. Glikozylaza OGG1 – składowa systemu naprawy Base Excision Repair (BER) – to jeden z enzymów zapobiegających nadmiernej akumulacji 8-oksoguaniny (8-oxG), która jest najczęstszym związkiem powstającym w wyniku oksydacyjnego uszkodzenia DNA. W przypadku zmian strukturalnych OGG1 wynikających z wariantów polimorficznych obserwować możemy znaczący wzrost stężenia 8-oxG. Powiązanie poszczególnych polimorfizmów systemów naprawy DNA ze zwiększonym ryzykiem raka jelita grubego pozwoli na kwalifikację pacjentów do grup podwyższonego ryzyka i objęcie ich programem profilaktycznym. Cele pracy: Określenie poziomu uszkodzeń oksydacyjnych DNA oraz analiza rozkładu polimorfizmu Ser326Cys genu OGG1 w grupie pacjentów z rakiem jelita grubego i w grupie kontrolnej w populacji polskiej. Materiał i metody: Jako materiał wykorzystano DNA wyizolowane z krwi pobranej od 174 pacjentów ze zdiagnozowanym rakiem jelita grubego. Grupę kontrolną stanowiło 176 zdrowych osób. Poziom uszkodzeń oksydacyjnych określono na podstawie analizy ilości 8-oksguaniny, używając HT 8-oxo-dG ELISA II Kit. Genotypowanie przeprowadzono metodą TaqMan. Wyniki: Uzyskane wyniki wskazują, iż polimorfizm Ser326Cys genu OGG1 zwiększa ryzyko występowania RJG oraz jest powiązany ze znacząco zwiększonym poziomem 8-oksoguaniny. Wnioski: Na podstawie uzyskanych wyników wnioskujemy, że polimorfizm Ser326Cys genu OGG1 może modulować ryzyko występowania raka jelita grubego poprzez zwiększony poziom uszkodzeń oksydacyjnych DNA.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Kompleksowe omówienie pierwotnego zapalenia gruźliczego pęcherzyka żółciowego

Gruźlica (TB) jest chorobą zakaźną, która może wpływać na każdy z narządów w organizmie człowieka. Gruźlica brzuszna może przyjąć formę zapalenia żołądkowo-jelitowego, zapalenia węzłów chłonnych, zapalenia trzewnej lub otrzewnowej. Woreczek żółciowy (GB) rzadko jest głównym narządem objętym gruźlicą brzuszną. Obszerna literatura badawcza dotycząca gruźlicy pęcherzyka żółciowego ogranicza się do pojedynczych opisów przypadków. Do tej pory brakuje omówienia tej rzadkiej patologii jamy brzusznej. Gruźlica GB jest trudna do zdiagnozowania przedoperacyjnie. Stanowi bowiem rzadkie przypadki pomiędzy bardziej powszechnymi patologiami pęcherzyka żółciowego: kamicą żółciową lub nowotworem pęcherzyka żółciowego. Typowa histopatologia wyciętego fragmentu pomaga w postawieniu tej nietypowej diagnozy. Poddanie każdej próbki badaniu histopatologicznemu, po którym następuje terapia, daje szansę na wyleczenie. W niniejszej pracy autorzy podjęli próbę zapewnienia wglądu w omawianą jednostkę chorobową.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Chirurgiczne leczenie raka trzustki

Jedynym sposobem dającym możliwość wyleczenia chorego na gruczolakoraka trzustki (RT) jest chirurgiczne wycięcie nowotworu. Za standardowe leczenie chirurgiczne resekcyjnego raka głowy trzustki uważa się klasyczną pankreatoduodenektomię (PD) metodą Kauscha-Whipple’a, lub PD z zaoszczędzeniem odźwiernika sposobem Traverso-Longmire’a. Najtrudniejszym technicznie i jednocześnie najważniejszym z punktu widzenia onkologicznego etapem PD, jest oddzielenie głowy trzustki od tętnicy krezkowej górnej. Opracowano kilka modyfikacji PD, koncentrując się na wykonaniu tego manewru we wczesnej fazie operacji, tj. przed przecięciem trzustki (nieodwracalnym etapem zabiegu). Procedury te w piśmiennictwie angielskim noszą nazwę „artery-first approach” lub „SMA-first approach”. Powstało pojęcie „mesopancreas”. Całkowite usunięcie mesopancreas wraz z proksymalną częścią jelita czczego jest uznawane za resekcję R0 w przypadku guza głowy trzustki z bezpośrednią lub pośrednią inwazją naczyń, lub przerzutami do regionalnych węzłów chłonnych, a w piśmiennictwie angielskim jest określane, jako pancreatoduodenectomy with systematic mesopancreas dissection (SMDPD). Dystalna resekcja trzustki (DRT) z powodu raka wiąże się z dużym odsetkiem dodatnich marginesów, niedostateczną liczbą usuniętych węzłów chłonnych, niskimi odsetkami przeżyć. Opracowano nową technikę - radykalną proksymalno-dystalną modułową pankreatosplenektomię (RAMPS). W RAMPS działania operacyjne przebiegają od strony głowy trzustki ku ogonowi, wcześnie zostaje przecięta trzustka, a splenektomia zostaje wykonana na końcowych etapach zabiegu. Wzorem PD, podejmowane są próby dalszej modyfikacji oryginalnej techniki RAMPS, zwłaszcza w kierunku SMA-first approach. Dla pacjentów z guzami trzustki granicznie resekcyjnymi lub zaawansowanymi miejscowo, po przebytym leczeniu neoadjuwantowym, opracowano metodę radykalnej resekcji z zaoszczędzeniem naczyń tętniczych - „the TRIANGLE operation”. Pomimo olbrzymiego postępu technik chirurgicznych, RT nadal jest wykrywany zbyt późno, w fazie uniemożliwiającej wykonanie skutecznej resekcji.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Torbiele trzustki czy nowotwory torbielowate trzustki? Analiza 145 przypadków

Częstość wykrywania zmian torbielowatych w trzustce w ostatnich latach wzrosła. Większość to torbiele rzekome (pozapalne), pozostałe stanowią głównie nowotwory. Wewnątrzprzewodowe brodawkowate nowotwory śluzowe (IPMN – Intraductal papillary mucinous neoplasms) i nowotwory śluzowo torbielowate (MCN – mucinous cystic neoplasms) to zmiany o udowodnionym ryzyku złośliwości. Celem pracy była analiza danych klinicznych pacjentów z torbielami lub guzami torbielowatymi trzustki operowanych w Klinice Chirurgii Ogólnej i Transplantacyjnej Szpitala im. Barlickiego w Łodzi. Materiał i metody 145 chorych operowanych w Klinice Chirurgii Ogólnej i Transplantacyjnej Szpitala im. Barlickiego w Łodzi w latach 2007-2016 z powodu zmiany torbielowatej trzustki. Przeanalizowano rodzaj operacji, rozpoznanie histopatologiczne oraz dane demograficzne. Wyniki Torbiel nienowotworową (rzekomą) stwierdzono u 66,9% pacjentów, nowotwory wykryto u 33,1%. Średnia wieku była istotnie wyższa u pacjentów z nowotworem niż bez nowotworu (57,06 lat vs. 50,88 lat, p=0,009). Torbiel nowotworowa wystąpiła częściej u kobiet, (68,75% kobiet, 31,25% mężczyzn, p=0,001). Nowotwór złośliwy wykryto w 14,58% przypadków nowotworów i 4,83% przypadków wszystkich analizowanych zmian torbielowatych trzustki. Wnioski Na podstawie analizowanego materiału istnieje istotne ryzyko obecności nowotworu złośliwego u pacjentów z torbielą trzustki. Torbiele nowotworowe trzustki występują częściej u kobiet. Dyskusja Leczenie guzów torbielowatych trzustki stanowią głównie operacje resekcyjne. W przypadku zmian łagodnych o niskim ryzyku złośliwości wykonuje się również operacje mniej rozległe, takie jak wyłuszczenie zmiany. Nie istnieją obecnie wytyczne, które w zadowalający sposób mogłyby być użyte do nadzoru pacjentów z torbielą trzustki.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Kolonoskopia w ramach Programu Badań Przesiewowych raka jelita grubego – czy może być właściwie przeprowadzona przez rezydenta chirurgii ogólnej?

WPROWADZENIE: Kolonoskopię uznaje się za złoty standard badań przesiewowych w kierunku raka jelita grubego (RJG). Trening endoskopowy jest podstawowym elementem programu specjalizacji w zakresie chirurgii ogólnej. Pacjenci powinni otrzymywać świadczenia medyczne najwyższej jakości, co nie zmienia faktu, że rezydenci muszą również nabierać doświadczenia. Celem naszego badania była ocena skuteczności kolonoskopii wykonywanych przez rezydentów chirurgii ogólnej z porównaniem wskaźników jakości pomiędzy lekarzami specjalistami i lekarzami w trakcie specjalizacji. MATERIAŁY I METODY: Analiza objęła 6384 pacjentów w wieku od 40 do 65 lat, którzy zostali poddani przesiewowemu badaniu kolonoskopowemu w okresie od października 2014 r. do lutego 2018 r. Pacjentów podzielono na dwie grupy: w grupie pierwszej pacjenci byli badani przez rezydentów, w grupie drugiej – przez specjalistów chirurgii ogólnej. Pomiędzy grupami porównano wskaźniki jakości badania, takie jak osiągalność kątnicy (cecal intubation rate, CIR), współczynnik wykrywalności gruczolaków (adenoma detection rate, ADR) i poziom tolerancji pacjenta. WYNIKI: Grupa pierwsza obejmowała 2268 (35,53%) pacjentów, a grupa druga – 4116 (64,47%). Całkowita osiągalność kątnicy (CIR) wynosiła 95,99% i była równa w obu grupach (p = 0,994). Nie stwierdzono istotnej statystycznie różnicy w wykrywalności gruczolaków (ADR), która to wynosiła 29,3% w grupie rezydentów i 27,66% w grupie specjalistów (p = 0,203). Tolerancję badania oceniono jako bardzo dobrą (w skali 4-stopniowej) w 78,98% przypadków w grupie specjalistów i 75,18% w grupie rezydentów (p < 0,001). WNIOSKI: Przy założeniu właściwego środowiska do nauki rezydenci są w stanie wykonywać wysokiej jakości przesiewowe badania kolonoskopowe, muszą jednakże stale doskonalić swoją technikę, aby zwiększyć tolerancję badania przez pacjenta i osiągnąć biegłość specjalisty.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Leczenie chirurgiczne chorych z wrodzonym niedoborem czynnika VII – badanie jednoośrodkowe

Wstęp: Wrodzony niedobór czynnika VII jest rzadką, dziedziczoną recesywnie skazą krwotoczną. Leczenie operacyjne bez należytej korekcji skazy obarczone jest ryzykiem powikłań krwotocznych. Cel: Celem pracy jest ocena wyników leczenia operacyjnego chorych z wrodzonym niedoborem czynnika VII oraz określenie skuteczności i bezpieczeństwa rekombinowanego aktywnego czynnika VII (rFVIIa) w zabezpieczeniu hemostazy okołooperacyjnej w zastosowanych przez nas dwóch schematach leczenia substytucyjnego. Materiał i metody: W latach 2002–2017 22 chorych z wrodzonym niedoborem czynnika VII zostało poddanych leczeniu operacyjnemu. Jako leczenie substytucyjne zastosowano rFVIIa w dwóch schematach. U 15 chorych z aktywnością czynnika VII <10% normy wstrzykiwano w dniu operacji rFVIIa w dawce 30 µg/kg mc. co 12 godzin, w 1. dobie pooperacyjnej 15 µg/kg mc. co 12 godzin, zaś w następnych dobach – 15 µg/kg mc. co 24 godziny. U 7 chorych z aktywnością czynnika VII w granicach 10–25% normy w dniu operacji i 1. dobie pooperacyjnej stosowano rFVIIa w dawce 15 µg/kg mc. co 12 godzin, a w następnych dobach taką samą dawkę co 24 godziny. Leczenie prowadzono przez 4–10 dni. Wyniki: U 22 chorych wykonano 26 operacji, z czego u 15 chorych z niedoborem czynnika VII <10% normy 17 operacji i u 7 chorych z niedoborem czynnika VII 10–25% normy 9 operacji. Wykonano 9 cholecystektomii (8 laparoskopowych, 1 otwartą), 7 strumektomii, 2 laparotomie zwiadowcze, 1 hemikolektomię lewostronną, 1 proktokolektomię totalną, 3 operacje przepuklin pachwinowych oraz 3 operacje wycięcia żylaków kończyn dolnych. U jednego chorego z aktywnością czynnika VII 9% śródoperacyjnie stwierdzono skazowe krwawienie wymagające dodatkowej dawki rFVIIa. U pozostałych chorych spostrzegano prawidłową hemostazę śródoperacyjną, nie obserwowano też żadnych krwotocznych powikłań pooperacyjnych. U chorych z aktywnością czynnika VII <10% średnia dawka dobowa rFVIIa wynosiła 31,3 (zakres 20–56) µg/kg mc., całkowita dawka dobowa – 186 (136–303) µg/kg mc., całkowita dawka rFVIIa – 15,2 (12–112) mg. U chorych z aktywnością czynnika VII 10–25% ilości rFVIIa wynosiły odpowiednio: 21,2 (15–31) i 117 (46–271) µg/kg mc. oraz 9,1 (6–17) mg. Wnioski: Operacje u chorych z wrodzonym niedoborem czynnika VII mogą być przeprowadzane skutecznie i bezpiecznie przy zastosowaniu rFVIIa jako leczenia substytucyjnego zabezpieczającego hemostazę okołooperacyjną.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Wpływ wybranych operacji bariatrycznych na gospodarkę glikolipidową u pacjentów z otyłością

Cel: Celem badania, które przeprowadzono w latach 2013–2015, było porównanie skuteczności dwóch operacji bariatrycznych: ominięcia żołądkowo-jelitowego (RYGB) oraz rękawowej resekcji żołądka (LSG) w zakresie redukcji masy ciała oraz poprawy metabolizmu węglowodanów i lipidów. Materiał i metody: Do badania włączono 20 chorych poddanych operacji RYGB (grupa I) oraz 20 pacjentów poddanych operacji LSG (grupa II). W dobie przed zabiegiem oraz w 1.,3. oraz 6. miesiącu po operacji kontrolowano masę ciała oraz oznaczano na czczo stężenia: glukozy, insuliny, hemoglobiny glikowanej, cholesterolu całkowitego, jego frakcji HDL i LDL oraz trójglicerydów, wyliczano wartość wskaźnika BMI, wskaźnika HOMA-IR oraz HOMA-B. Wyniki: W obu badanych grupach w czasie 6 miesięcy po operacji uzyskano istotne statystycznie obniżenie wartości wskaźnika BMI oraz stężenia glukozy, insuliny, hemoglobiny glikowanej, wskaźnika HOMA-IR i HOMA-B, obniżenie stężenia trójglicerydów oraz wzrost stężenia HDL-cholesterolu. W obu grupach nie uzyskano spadku stężenia cholesterolu całkowitego i jego frakcji LDL. W zakresie badanych parametrów pomiędzy badanymi grupami nie stwierdzono różnic istotnych statystycznie. Wnioski: W czasie 6 miesięcy od przeprowadzonej operacji zarówno RYGB, jak i LSG są równie skuteczne w zakresie redukcji masy ciała. W jednakowy sposób prowadzą również do poprawy metabolizmu węglowodanów i lipidów u chorych z otyłością.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Czy ureazowy test oddechowy (UBT) może zastąpić szybki test ureazowy (RUT)?

Wstęp: Helicobacter pylori (Hp) jest zaliczany przez International Agency for Research on Cancer (IARC) do pierwszej grupy karcynogenów. Wpływ bakterii na rozwój raka żołądka został potwierdzony w wielu badaniach. Wniosek jest oczywisty:...

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Pełen przegląd literatury dotyczącej pierwotnej gruźlicy pęcherzyka żółciowego

Gruźlica (tuberculosis) jest chorobą zakaźną obejmującą wiele narządów. Postać brzuszna może dotyczyć przewodu pokarmowego, węzłów chłonnych, narządów miąższowych oraz otrzewnej. Pęcherzyk żółciowy rzadko stanowi pierwotne ognisko zakażenia w obrębie jamy brzusznej. Opierając się na szerokim przeglądzie literatury stwierdziliśmy, że obecne doniesienia dotyczące gruźlicy pęcherzyka żółciowego ograniczają się do opisów przypadków. Wcześniej nigdy nie przeprowadzono przeglądu literatury dotyczącej tej rzadkiej choroby. Gruźlica pęcherzyka żółciowego jest trudna do rozpoznania w okresie przedoperacyjnym. Jest rzadką przyczyną uwzględnianą w diagnostyce różnicowej częstszych chorób, takich jak kamica żółciowa czy rak pęcherzyka żółciowego. Typowy obraz patologiczny resekowanych tkanek pomaga postawić właściwe rozpoznanie. Poddawanie każdego materiału ocenie histopatologicznej i zastosowanie leczenia zachowawczego daje szansę wyleczenia. W tym przeglądzie literatury autorzy starają się przedstawić aktualny stan wiedzy na temat tej jednostki chorobowej.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Wartość prognostyczna wskaźnika indeksu neutrofilno-limfocytarnego u pacjentów z oparzeniami dla diagnozy sepsy i bakteriemii

Wstep. Obecnie, pomimo postępów w leczeniu oparzeń, wskaźnik śmiertelności wśród ciężko chorych pozostaje wysoki. Głównymi przyczynami śmiertelnych przypadków z rozległymi i głębokimi oparzeniami są uogólnione powikłania infekcyjne, których główną przyczyną jest posocznica. Według autorów od 25 do 85% zmarłych w późniejszych okresach oparzeń umiera z powodu sepsy. Częstotliwość i ciężkość powikłań infekcyjnych u pacjentów z oparzeniami wymaga dokładnej diagnozy infekcji, która określi taktykę terapeutycznego i chirurgicznego leczenia takich pacjentów (Di Lonardo A. i wsp., 1993). Jednak kliniczne rozpoznanie zakażenia rany u pacjentów z oparzeniami jest dość trudne. Materiały i metody. Materiał kliniczny stanowi 188 pacjentów z oparzeniami. Średni wiek pacjentów wahał się od 20 do 59 lat. Mężczyźni - 98 (52,1%), kobiety - 90 (47,9%). Badania przeprowadzono od kwietnia 2014 r. do lipca 2016 r. Wyniki. Naszym zdaniem, neutrofilno-limfocytarny indeks (NLR) (stosunek limfocytów do neutrofili) jest możliwy do zastosowania parametrem, o ile jest prostym w użyciu, na odmine do już dostępnych biomarkerów (liczba neutrofilów i liczba limfocytów). Dlatego neutrofilno-limfocytarny indeks jest łatwy do zintegrowania w praktyce klinicznej i opłacalny. Wniosek. Zastosowanie NLR do diagnozy sepsy u pacjentów z oparzeniami jest opcją z wyboru, ponieważ jej wyznaczenie wymaga jedynie ogólnego badania krwi.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne