rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Okołooperacyjna suplementacja wapnia i witaminy D u pacjentów poddanych wycięciu tarczycy – przegląd literatury

Wstęp: Hipokalcemia pooperacyjna jest wąskim, lecz istotnym problemem dotyczącym chorych poddanych operacjom tarczycy i przytarczyc. Jest najczęstszym powikłaniem po tyreoidektomii. Związana jest z przejściową lub trwałą niedoczynnością przytarczyc. Potencjalnie powoduje zagrożenie życia pacjentów oraz zwiększa koszty hospitalizacji. Celem pracy była ocena wyników badań, w których stosowano rutynową suplementację wapnia i/lub witaminy D w okresie okołozabiegowym. Materiały i metody: W artykule przeprowadzono przegląd literatury (15 prac), w której opisano stosowanie rutynowej okołooperacyjnej suplementacji wapnia (7 prac), witaminy D (2 prace) oraz wapnia i witaminy D (11 prac). W 10 badaniach porównywano jej skuteczność w zapobieganiu pooperacyjnej hipokalcemii w stosunku do braku suplementacji. W 5 badaniach przeprowadzono porównanie efektów podwójnej suplementacji (wapń i witamina D) do suplementacji samego wapnia. Liczba prac zajmujących się tym problemem nie jest szczególnie duża. Wyniki: Stosowanie suplementacji zmniejszało częstość hipokalcemii laboratoryjnej i hipokalcemii objawowej. Redukowało także nasilenie objawów. Najbardziej skuteczna była łączna suplementacja wapnia i witaminy D. W grupach z suplementacją nie stwierdzano hiperkalcemii ani inhibicji parathormonu. Stosowanie rutynowej suplementacji było mniej kosztowne niż wykonywanie badań laboratoryjnych w przebiegu leczenia hipokalcemii. Wnioski: W analizowanych pracach stwierdzono kliniczną i ekonomiczną przewagę rutynowej okołooperacyjnej profilaktycznej suplementacji witaminy D i/lub wapnia w porównaniu z jej brakiem. Jednak grupy badane w większości prac były niejednorodne pod względem charakterystyki pacjentów. W wielu pracach nie oceniano przedoperacyjnego stężenia 25-hydroksycholekalcyferolu – czynnika ryzyka hipokalcemii pooperacyjnej. Dyskusja: Stosowanie rutynowej profilaktycznej suplementacji wapnia i witaminy D w okresie okołooperacyjnym może okazać się użyteczne w codziennej praktyce klinicznej. Konieczne są dalsze badania celem ustalenia jednolitych wytycznych dotyczących rutynowego leczenia wapniem i witaminą D pacjentów po wycięciu tarczycy.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Pełen przegląd literatury dotyczącej pierwotnej gruźlicy pęcherzyka żółciowego

Gruźlica (tuberculosis) jest chorobą zakaźną obejmującą wiele narządów. Postać brzuszna może dotyczyć przewodu pokarmowego, węzłów chłonnych, narządów miąższowych oraz otrzewnej. Pęcherzyk żółciowy rzadko stanowi pierwotne ognisko zakażenia w obrębie jamy brzusznej. Opierając się na szerokim przeglądzie literatury, stwierdziliśmy, że obecne doniesienia dotyczące gruźlicy pęcherzyka żółciowego ograniczają się do opisów przypadków. Wcześniej nigdy nie przeprowadzono przeglądu literatury dotyczącej tej rzadkiej choroby. Gruźlica pęcherzyka żółciowego jest trudna do rozpoznania w okresie przedoperacyjnym. Sporadycznie uwzględnia się ją w diagnostyce różnicowej częstszych chorób, takich jak kamica żółciowa czy rak pęcherzyka żółciowego. Typowy obraz patologiczny resekowanych tkanek pomaga postawić właściwe rozpoznanie. Poddawanie każdego materiału ocenie histopatologicznej i zastosowanie leczenia zachowawczego daje szansę wyleczenia. W niniejszym przeglądzie literatury autorzy starają się przedstawić aktualny stan wiedzy na temat tej jednostki chorobowej.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Próby krzyżowe w przeszczepach nerek – ich rola w przypadku ujemnego wyniku testu Luminex-SAB

Ludzki antygen leukocytarny (HLA) odgrywa ważną rolę w akceptacji potencjalnego przeszczepu nerki. Odnotowano dłuższy i lepszej jakości czas przeżycia przeszczepu u pacjentów z rodzeństwem identycznym w HLA i niereaktywnym stopniem testu cytotoksyczności (CDC). Nowe metody typowania HLA i technik wykrywania przeciwciał anty-HLA, takie jak cytometria przepływowa, testy immunologiczne fazy stałej lub testy SAB – Single Antigen Beads, dodatkowo poprawiły wyniki u biorców po przeszczepieniu nerki. W niniejszej pracy szczegółowo omówiono szczegóły informacje dotyczące tej metodologii.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Zakażenie Clostridium difficile u pacjentów hospitalizowanych w oddziale gastroenterologicznym - analiza retrospektywna

WSTĘP. Zapalenie jelit w przebiegu zakażenia Clostridium difficile, w okresie ostatnich lat stało się ogólnoświatowym problemem medycznym, który dotyczy również pacjentów polskich szpitali. Celem pracy była analiza częstości i przebiegu zakażenia u pacjentów z CZCD hospitalizowanych w Oddziale Gastroenterologicznym Wojewódzkiego Szpitala Specjalistycznego w Zgierzu w latach 2012-2015. MATERIAŁY I METODY. Analizie retrospektywnej poddano historie chorób 79 pacjentów hospitalizowanych z powodu CZCD.  dane demograficzne, epidemiologiczne i przebieg kliniczny zakażenia. WYNIKI. W badanej grupie kobiety stanowiły 59,5%, natomiast mężczyźni 40,5%. Średnia wieku wynosiła 70,5 lat. Średni czas hospitalizacji wyniósł 10,3 dnia. Wykazano sezonowość zachorowań na CZCD, która istotnie statystycznie była większa w miesiącach wiosennych. 73% pacjentów było wcześniej hospitalizowanych. 85% pacjentów miało choroby współistniejące. 76% pacjentów było leczonych antybiotykami, natomiast 29% pacjentów - IPP przed wystąpieniem objawów zakażenia Clostridium difficile. W badanej grupie pacjentów ciężką postać zdiagnozowano u 50,6% pacjentów. Odsetek nawrotów wyniósł 14%. W 19% hospitalizacja zakończyła się zgonem. DYSKUSJA. Uzyskane wyniki badań jednoznacznie potwierdziły istotny wzrost częstości hospitalizacji pacjentów z CZCD w Oddziale Gastroenterologicznym w czasie czteroletniej obserwacji. Zdecydowanie częściej choroba występowała u pacjentów powyżej 65 roku życia, wcześniej hospitalizowanych oraz leczonych antybiotykami. W badanej grupie pacjentów istotnym czynnikiem ryzyka, zwłaszcza postaci ciężkiej, były choroby współistniejące. WNIOSKI. Uzyskane przez nas wyniki potwierdzają istotne znaczenie zakażenia Clostridium difficile jako przyczyny biegunek poantybiotykowych u osób dorosłych, która przyczynia się do przedłużenia hospitalizacji, zwiększenia chorobowości i śmiertelności pacjentów. Poznanie oraz zminimalizowanie czynników ryzyka zapobiegnie w przyszłości zarówno rozwojowi jak i rozprzestrzenianiu się choroby.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Skleroterapia żylaków przełyku u chorych na hemofilię z marskością wątroby – prospektywne, kontrolowane badanie kliniczne

Wstęp: Krwotok z żylaków przełyku u chorych na hemofilię jest niezwykle groźny ze względu na wrodzony niedobór lub brak czynników krzepnięcia VIII (w hemofilii A) lub IX (w hemofilii B), obniżoną syntezę czynników krzepnięcia II,VII, IX, X w przebiegu przewlekłej choroby wątroby oraz małopłytkowość hiperspleniczną. Cel: Celem pracy była ocena skuteczności i bezpieczeństwa endoskopowej skleroterapii w ostrym krwotoku z żylaków przełyku oraz w profilaktyce wtórnej krwotoku, jak też określenie optymalnej aktywności niedoborowych czynników krzepnięcia i czasu stosowania leczenia substytucyjnego pozwalających na zapewnienia hemostazy po zabiegach skleroterapii. Materiał i metody: Prospektywnej analizie poddano 22 chorych na hemofilię (A-19, B-3) ze współistniejącą marskością wątroby i czynnym krwotokiem z żylaków przełyku, u których wykonano skleroterapię. Chorych, którzy przeżyli, zakwalifikowano do powtarzanych co 3 tygodnie zabiegów skleroterapii w ramach wtórnej profilaktyki krwotoku (grupa badana). Leczenie substytucyjne stosowano przez 3 doby. Polegało ono na przetaczaniu brakującego czynnika w takich dawkach, aby aktywność czynnika VIII wynosiła 80–100% normy w 1. dobie i 60–80% w 2.-3. dobie, zaś czynnika IX odpowiednio 60–80% i 40–60%. Grupę kontrolną stanowiło 20 chorych z marskością wątroby bez hemofilii, porównywalnych pod względem wieku, płci, stopnia zaawansowania marskości wątroby, którzy zostali poddani analogicznemu postępowaniu leczniczemu. Wyniki: Zatrzymanie krwotoku uzyskano u 21 z 22 chorych na hemofilię (95%). Powikłania stwierdzono u 3 chorych, 2 chorych zmarło. W grupie kontrolnej odsetek hemostazy, powikłań i zgonów nie wykazywał statystycznie istotnych różnic w porównaniu z grupą badaną. U 18 z 20 (80%) chorych na hemofilię poddanych wtórnej profilaktyce krwotoku uzyskano całkowitą eradykację żylaków po wykonaniu od 4 do 7 zabiegów obliteracji (średnio 5,4). Nawroty krwawień zanotowano u 15% pacjentów, powikłania u 20%; jeden chory zmarł. Czas od wystąpienia krwotoku do uzyskania eradykacji wynosił 12–21 tygodni (średnio 15,2). Wyniki w grupie kontrolnej nie wykazywały statystycznie istotnych różnic w porównaniu z grupą badaną. Zużycie koncentratów czynnika VIII wyniosło: w hemofilii A, w postaci ciężkiej – 80,9 j/kg/dobę, w hemofilii A z inhibitorem <5 BU – 95,2 j/kg/dobę, w łagodnej – 64,2 j/kg/dobę, zaś w hemofilii B ciężkiej – 91,6 j/kg/dobę. Wnioski: Skleroterapia jest skuteczną metodą zatrzymania krwotoku z żylaków przełyku u chorych na hemofilię i zlikwidowania żylaków w ramach wtórnej profilaktyki krwotoku. Trzydniowe leczenie substytucyjne w zastosowanych przez nas dawkach jest wystarczające do zapewnienia hemostaty i uniknięcia powikłań krwotocznych.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Charakterystyka i wyniki leczenia chorych z rakiem jelita grubego leczonych operacyjnie w wieku starczym i sędziwym

Nietypowa przyczyna niedrożności przewodu pokarmowego. Przypadek trudny, o nietypowym przebiegu klinicznym. Pomimo zastosowania szerokiej diagnostyki obrazowej (TK, USG, RTG) oraz endoskopii, właściwe rozpoznanie oraz przyczynę choroby odkryto dopiero podczas laparotomii. Przyczyną niedrożności okazał się być bezoar. Masa złożona z przedawkowanego preparatu ziołowego doprowadziła do całkowitego zatkania jelita krętego. Znamiennym jest, iż w wywiadzie pacjent dwukrotnie podawał możliwość związku występujących dolegliwości z zażyciem preparatu ziołowego. Jak się ostatecznie okazało – miał rację.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Akceptacja choroby a jakość życia pacjentów ze stomią

Wprowadzenie: Najczęstszą przyczyną wyłonienia stomii jelitowej jest rak jelita grubego. Stomia jelitowa stanowi dla pacjenta nie tylko bardzo duży problem zdrowotny, ale także życiowy. Wyłonienie stomii zmienia dotychczasowe funkcjonowanie, znacznie ogranicza aktywność i w decydujący sposób wpływa na jakość życia. Dlatego też we współczesnym procesie terapeutycznym rozpatrywane są wszystkie sfery życia człowieka, wraz z jego otoczeniem. Ocena jakości życia i stopnia akceptacji choroby wśród pacjentów z wyłonioną stomią pozwala stwierdzić, w której z płaszczyzn pacjenci wymagają uwagi i pomocy, oraz na którą z nich skierować promocję zdrowia. Cel pracy: Zbadanie wpływu akceptacji choroby na jakość życia pacjentów z wyłonioną stomią. Materiał i metody: Badaniem objęto chorych po wyłonieniu stomii przebywających w Wojewódzkim Szpitalu Specjalistycznym we Wrocławiu przy ulicy Kamieńskiego na oddziałach Chirurgii Ogólnej z Pododdziałem Chirurgii Urazowo-Ortopedycznej, Pododdziałem Chirurgii Metabolicznej, Pododdziałem Chirurgii Endokrynologicznej oraz Chirurgii Onkologicznej. W badaniach posłużono się dwoma kwestionariuszami: ankietą oceny jakości życia (HRQOL) oraz skalą akceptacji choroby (AIS). Ankiety były anonimowe. Badania przeprowadzano od lutego 2015 roku do lutego 2016 roku wśród 101 osób z wyłonioną stomią, z czego 60% pacjentów (60,4% osób) stanowiły kobiety, a 40% (39,60% osób) mężczyźni. Średnia wieku osób ankietowanych wyniosła 48 lat. Najmłodszy z respondentów miał 20 lat, natomiast najstarszy 79 lat. Wśród badanych pacjentów: 16,83% (wykształcenie podstawowe) , 24,75% zawodowe, 32,67% średnie i 25,74% wyższe. Wyniki: Najczęstszą przyczyną wyłonienia stomii wśród respondentów był nowotwór jelita grubego (43,56%).Kolejne to: niedrożność mechaniczna jelita (25,74%), uszkodzenie jelita w następstwie urazów (24,75%), nieswoiste zapalenie jelit (5,95%). Jakość życia pacjentów ze stomią oceniano w odniesieniu do stanu zdrowia, sposobu wypoczynku po operacji, występowania utrudnień i ograniczeń w życiu codziennym, samooceny zaobserwowanych zmian w wyglądzie. Na wyraźne obniżenie jakości życia w tych aspektach wskazała większość badanych. Akceptacja choroby była wyższa u mężczyzn (75%) niż u kobiet (61%). Na stopień akceptacji choroby wpływało również wykształcanie – swojego stanu nie akceptowało 41% osób z wykształceniem wyższym oraz zaledwie 6% osób z wykształceniem podstawowym. Prowadząc badania, zwrócono uwagę na czynniki socjologiczne mające wpływ na ocenę poziomu jakości życia i akceptacji choroby: płeć, wiek, wykształcenie, charakter wykonywanej pracy i miejsce zamieszkania. Wnioski: Płeć i wykształcenie pacjentów wpływają na stopień akceptacji choroby, ale nie mają wpływu na jakość życia. Im wyższy stopień akceptacji choroby, tym lepsza jakość życia. Badania wskazują na potrzebę pogłębienia edukacji pacjentów w zakresie ich funkcjonowania w społeczeństwie.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Jersinioza czy choroba Leśniowskiego Crohna?

Jersinioza jest chorobą odzwierzęcą wywołaną zakażeniem bakterią Yersinia enterocolictica. Różnorodność towarzyszących jej objawów klinicznych oraz podobieństwo do innych chorób przysparza dużych trudności diagnostyczno-terapeutycznych. Autorzy prezentują przypadek 38-letniego pacjenta, u którego zakażenie bakterią Yersinia enterocolitica imitowało chorobę Leśniowskiego-Crohna.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Nadmierne leczenie („overtreatment”) w chirurgii – czy dotyczy również pacjentów z rakiem przewodowym piersi in situ?

Pojęcie nadmiernego leczenia oznaczające stosowanie u chorych leczenia wykraczającego poza obowiązujące standardy terapeutyczne, może dotyczyć każdej formy opieki zdrowotnej. Zjawisko to jest spotykane również w onkologii, obejmując także pacjentów z nowotworami złośliwymi wymagających leczenia operacyjnego. Jest ono bezpośrednio związane z problemem nadrozpoznawalności Oprócz istotnego aspektu finansowego (generowanie wymiernych kosztów), możliwe do uniknięcia leczenie operacyjne chorych powoduje także wystąpienie chorobowości związanej z niepożądanymi następstwami wykonanych procedur chirurgicznych. Wymieniony problem kliniczny jest najbardziej widoczny w grupie pacjentów z najczęstszymi przyczynami zachorowań na nowotwory złośliwe, zdiagnozowanymi najczęściej w trakcie badań przesiewowych. Dotyczy to zwłaszcza pacjentów z rakiem piersi, w szczególności z rakiem przedinwazyjnym. W tej grupie zachorowań, rak przewodowy in situ (ductal carcinoma in situ – DCIS) stanowi około 80 % przypadków. W prezentowanej pracy omówiono najczęściej spotykane problemy kliniczne związane z istnieniem zjawiska nadmiernego leczenia w przypadku tej grupy chorych.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Czy chirurg może przeżyć całe życie? Analiza ryzyka zgonu związanego z wykonywaniem zawodu

Ponad połowa lekarzy w Polsce ma powyżej 50 lat. Rodzi to obawy związane z ryzykiem braku ciągłości udzielania świadczeń zdrowotnych z powodu luki pokoleniowej, szczególnie wyraźnie zaznaczonej wśród specjalności zabiegowych. Dodatkowo zawód chirurga szczególnie obciąża fizycznie i psychicznie lekarzy tej specjalności. Celem pracy jest ocena, czy charakter wykonywanego zawodu ma wpływ na średnią długość życia lekarza w Polsce i ocena wpływu wykonywania zawodu chirurga na długość życia w porównaniu z resztą społeczeństwa z uwzględnieniem podziału ze względu na płeć. Dane demograficzne uzyskano z oficjalnych publikacji Głównego Urzędu Statystycznego. Dane dotyczące 189 459 lekarzy w Polsce lekarzy uzyskano z Centralnego Rejestru Lekarzy. Przeanalizowano łącznie dane 6496 lekarzy i lekarzy dentystów zmarłych w okresie od 1 stycznia 2010 roku do 30 czerwca 2014 roku, w tym 722 chirurgów. Ogólnie, zarówno mężczyźni lekarze jak i dentyści mężczyźni umierali w starszym wieku niż średnia z populacji (74,9 lat i 74,7 lat vs 68,9 lat ; p<0,05) natomiast wśród kobiet zależność ta dotyczyła jedynie dentystek (78,5 lat vs 77,2 lat; p<0,05), lekarki natomiast umierały w młodszym wieku niż średnia w populacji ogólnej (76,4 lat vs 77,2 lat; p<0,05). Średnia długość życia chirurgów zarówno mężczyzn, jak i kobiet, wyniosła odpowiednio 74,2 i 77,5 lat. Natomiast przeciętna oczekiwana długość życia osób w wieku 25 lat z wyższym wykształceniem wynosi 80,3 lat dla mężczyzn i 86,6 lat dla kobiet. Mężczyźni chirurdzy żyją istotnie dłużej niż średni czas życia w populacji ogólnej mężczyzn. Średnia długość życia kobiet chirurgów jest istotnie niższa od średniego czasu życia kobiet w populacji ogólnej. Średnia faktyczna długość życia chirurgów w Polsce jest istotnie niższa niż oczekiwana przeciętna długość życia innych osób z wyższym wykształceniem. Średni czas życia chirurgów w Polsce nie różni się istotnie od średniej długości życia polskich lekarzy.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Porównanie obiektywnej i subiektywnej oceny wyników symetryzacji piersi u chorych z zespołem Polanda

Wstęp: Istnieje wiele metod analizy wyglądu piersi, większość z nich oparta jest o subiektywną ocenę pacjentki lub panelu specjalistów. Obiektywną metodą oceny piersi są pomiary antropometryczne. Celem pracy było porównanie obiektywnej i subiektywnej oceny estetycznych wyników symetryzacji piersi u pacjentek z zespołem Polanda. Materiał i metody: Analizy wyników leczenia dokonano u 7 pacjentek leczonych operacyjnie z powodu niedorozwoju jednej piersi w przebiegu zespołu Polanda. W ocenie pooperacyjnej uwzględniono: 1) objętość piersi; 2) symetrię kompleksów brodawka otoczka (KBO); 3) symetrię rowków podpiersiowych (IMF); 4) symetrię górnych biegunów piersi (UP). Oceny subiektywnej dokonywała pacjentka dla każdej z wymienionych cech oraz określała ogólne zadowolenie z wyniku symetryzacji na 10-punktowej skali Likerta. Następnie dokonano obiektywnej, metrycznej oceny asymetrii piersi. Wyniki: Ogólna ocena pooperacyjnej asymetrii piersi wskazuje na wysoki poziom zadowolenia pacjentek z symetryzacji piersi. Obiektywna analiza wykazała, że średnia różnica objętości piersi wynosi około 36 cc, a różnica położenia KBO – ok. 1,2 cm. Wnioski: Obrazowanie trójwymiarowe jest pomocne w planowaniu zabiegów symetryzacyjnych piersi, szczególnie w doborze objętości protezy piersi. Połączenie tej metody z doświadczeniem klinicznym daje efekt w postaci dobrych wyników pooperacyjnych.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Rzadka przyczyna niedrożności przewodu pokarmowego – zatrucie lekami schorzeniem chirurgicznym?

Nietypowa przyczyna niedrożności przewodu pokarmowego. Przypadek trudny, o nietypowym przebiegu klinicznym. Pomimo zastosowania szerokiej diagnostyki obrazowej (TK, USG, RTG) oraz endoskopii, właściwe rozpoznanie oraz przyczynę choroby odkryto dopiero podczas laparotomii. Przyczyną niedrożności okazał się być bezoar. Masa złożona z przedawkowanego preparatu ziołowego doprowadziła do całkowitego zatkania jelita krętego. Znamiennym jest, iż w wywiadzie pacjent dwukrotnie podawał możliwość związku występujących dolegliwości z zażyciem preparatu ziołowego. Jak się ostatecznie okazało – miał rację.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Poezja młodopolska w kontekście stylów i prądów malarskich

Artykuł jest recenzją publikacji:  Piotr Siemaszko, Od akademizmu do ekspresjonizmu. Sugestie pikturalne w poezji polskiej końca XIX i początków XX wieku, Wydawnictwo Uniwersytetu Kazimierza Wielkiego, Bydgoszcz 2007.  

Czasopismo: Przestrzenie Teorii
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: literaturoznawstwo
Diagnostyka i leczenie niewyjaśnionych krwawień do jelita cienkiego –analiza zastosowania enteroskopii dwubalonowej w algorytmie diagnostyczno-leczniczym w oparciu o materiał własny

Wstęp: Niewyjaśnione krwawienie do przewodu pokarmowego (obscure gastrointestinal bleeding; OGIB) definiowane jest jako krwawienie do przewodu pokarmowego, które nie ustaje lub nawraca bez zdefiniowanej przyczyny, pomimo wykonania szczegółowej diagnostyki endoskopowej i obrazowej. Najczęstszym miejscem tego typu krwawienia jest jelito cienkie (small bowel bleeding; SBB). W piśmiennictwie dostępne są liczne wytyczne co do prowadzenia diagnostyki i leczenia tej grupy pacjentów Metody: Retrospektywna wieloczynnikowa analiza pacjentów hospitalizowanych z powodu OGIB w Oddziale Gastroenterologii 7 Szpitala Marynarki Wojennej w Gdańsku. Wyniki: Spośród 31 pacjentów hospitalizowanych z podejrzeniem OIGB u 87% wykonano enteroskopię dwugalonową, ustalając miejsce krwawienia w jelicie cienkim (SBB). W 64% przypadkach wykonano jednoczasowo skuteczny zabieg terapeutyczny, nie odnotowując istotnych klinicznie powikłań. Wnioski: Praca przedstawia aktualne wytyczne diagnostyki i leczenia SBB oraz potwierdza wysoką wartość diagnostyczną i leczniczą enteroskopii dwubalonowej, również w warunkach polskich. Metoda ta może być uznana za bezpieczne i skuteczne narzędzie diagnostyczno-terapeutyczne, jednakże jej dostępność w warunkach polskiego systemu ochrony zdrowia jest niestety znacznie ograniczona.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Występowanie przełyku Barretta i raka gruczołowego - doświadczenia jednego ośrodka

Rozpoznanie przełyku Barretta (Barrett’s Esophagus; BE) jest oparte na badaniu endoskopowym górnego odcinka przewodu pokarmowego i pobraniu wycinków. Ogromne zainteresowanie PB związane jest z ryzykiem rozwoju na podłożu nabłonka metaplastycznego raka gruczołowego. Cel pracy: Celem pracy była ocena występowania oraz wybranych aspektów klinicznych przełyku Barretta i raka gruczołowego dolnej części przełyku na podstawie materiału gastroskopowego. Materiał i metody: Dokonano retrospektywnego przeglądu 10 000 badań endoskopowych górnego odcinka przewodu pokarmowego wykonanych w Zakładzie Endoskopii Centrum Onkologii w Bydgoszczy w latach 2004–2014. Przypadki analizowane były pod względem częstości występowania przełyku Barretta i raka gruczołowego dolnej części przełyku. Wyniki: Badaniom poddano dokumentacje medyczną 5378 kobiet (53,8%) i 4622 mężczyzn (46,2%). Średnia wieku mężczyzn i kobiet wyniosła odpowiednio 62,4 lata i 62,7 lat. Przełyk Barretta stwierdzono u 67 pacjentów w tym u 38 mężczyzn(56,7%). Średnia wieku mężczyzn i kobiet wyniosła odpowiednio 56,9 lat i 60,2 lata. Najczęściej zgłaszaną dolegliwością była zgaga – u 45 osób (67,2%). W trakcie10 lat nadzoru PB wykryto 3 przypadki raków gruczołowych (4,47%). Raka gruczołowego stwierdzono u 46 osób, w tym u 37 u mężczyzn. W przypadku 27 chorych (58,7%) zastosowano leczenie z zamiarem radykalności. Prawdopodobieństwo przeżycia 5-letniego u tych chorych wyniosło dla kobiet 10,2%, a dla mężczyzn 9,2%. Wnioski: Odsetek przełyków Barretta i raka gruczołowego dolnej części przełyku wzrasta odpowiednio o 0,67% na rok oraz 0,46% na rok. Ryzyko rozwoju raka gruczołowego na podłożu przełyku Barretta podczas nadzoru endoskopowego wynosi 4,47%. Prawdopodobieństwo przeżycia 5-letniego chorych na raka gruczołowego dolnej części przełyku – niezależnie od stopnia zaawansowania – wynosi 9,7%.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne