rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Czynniki ograniczające wschody wybranych gatunków warzyw w uprawie ekologicznej

Produkcja warzyw z siewu wprost do  gruntu w uprawie ekologicznej jest  obarczona wysokim ryzykiem z powodu braku skutecznych zapraw nasiennych dopuszczonych do stosowania w tym systemie uprawy. W praktyce nierównomierne i słabe  wschody są przyczyną powtarzania siewów niektórych gatunków warzyw. W latach 2004-2007 w Instytucie Warzywnictwa w Skierniewicach  przeprowadzono badania nad  wschodami fasoli oraz ogórka w  uprawie ekologicznej. Przed siewem  wykonano testy kiełkowania i zdrowotności nasion, a następnie oceniano wschody z uwzględnieniem siewek uszkodzonych oraz nasion  nie kiełkujących. U fasoli oceniano  wschody w zależności od terminu  siewu oraz od odmiany. Wykazano  podatność niektórych odmian fasoli  na żerowanie mietek. Wykazano  korzystny wpływ opóźniania terminu  siewu na liczebność wschodów fasoli. W przypadku ogórka określano skuteczność środków Grevit 200 Sl i Biosept 33 oraz wyciągów roślinnych dopuszczonych do ochrony przed chorobami i szkodnikami w rolnictwie ekologicznym. Przeprowadzono badania porównawcze wschodów ogórka z uprawy polowej w systemie ekologicznym i konwencjonalnym. Zastosowane naturalne zaprawy nasienne wykazywały pewien efekt zwiększania liczby wschodów, jednakże ich skuteczność była istotnie słabsza niż zapraw chemicznych. Wskazano na ważność   struktury gleby podczas wschodów ogórka.

Czasopismo: Journal of Research and Applications in Agricultural Engineering
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Skład chemiczny ziarna oraz plon białka odmian ozimych orkiszu pszennego w zależności od wybranych czynników agrotechnicznych

W badaniach wykonanych w latach  1998-2000 na Uniwersytecie Przyrodniczym w Poznaniu  oceniono wpływu terminu siewu oraz ilości wysiewu na zawartość składników pokarmowych w ziarnie dwóch odmian ozimych orkiszu pszennego oraz  wielkość plonu białka. Wysiewu  orkiszu dokonywano w I i III dekadzie  października w ilości 200, 300, oraz  400 kg kłosków. ha-1. Ziarno porównywanych w doświadczeniu odmian zawierało ok. 14% białka ogólnego. Różnice w zawartości  tego składnika spowodowane badanymi czynnikami, chociaż  potwierdzone statystycznie, były niewielkie i wahały się dla  stosowanych ilości  wysiewu od  13,91%  do 14,04%, a dla terminów  siewu od 13,61% do 14,38%. Zwiększanie ilości wysiewu powodowało wzrost plonu białka, który u odmiany Bauländer osiągnął 0,208, a u Schwabenkorn 0,452 kg. ha-1 przy wzroście ilości wysiewanych kłosków o 1 kg.ha-1.  Średnio większy plon białka uzyskano we wcześniejszym terminie siewu pomimo różnej reakcji odmian na opóźnianie siewu.

Czasopismo: Journal of Research and Applications in Agricultural Engineering
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Plonowanie dwóch odmian ozimych orkiszu pszennego w zależności od terminu i ilości wysiewu w warunkach środkowej Wielkopolski

W latach 1998-2000 w stacji doświadczalnej ZDD Swadzim należącej do Uniwersytetu  Przyrodniczego w Poznaniu,  przeprowadzono badania nad  wskazaniem optymalnego terminu i gęstości siewu dla dwóch odmian  ozimych orkiszu pszennego. W doświadczeniach oceniano wpływ wysiewu orkiszu w I i III dekadzie października w ilościach 200, 300 i 400 kg kłosków ha-1 na plon i  komponenty plonowania odmian  Bauländer i Schwabenkorn.  Wykazano, że w warunkach  środkowej Wielkopolski odmiana Schwabenkorn plonowała o 1,6 dt.ha-1 (6,23%) wyżej niż Bauländer. Badane odmiany różnie reagowały na opóźnianie siewu z I do III dekady października. Niżej plonująca odmiana Bauländer nie reagowała  istotnymi zmianami plonu na opóźnienie siewu, natomiast Schwabenkorn plonowała istotnie niżej, a spadek plonu wyniósł  6,4 dt.ha-1. Najkorzystniejszym dla plonowania obu odmian orkiszu okazał się wysiew 400 kg kłosków. ha-1. W granicach badanych ilości wysiewu zwiększenie normy o 1 kg. ha-1 prowadziło do przyrostu plonu o 1,85 kg ziarna. ha-1 dla odmiany  Bauländer oraz o 2,20 kg ziarna. ha-1 dla odmiany Schwabenkorn.

Czasopismo: Journal of Research and Applications in Agricultural Engineering
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Gospodarka składnikami pokarmowymi oraz bilans glebowej materii organicznej w systemie ekologicznym ocenione modelem NDICEA

Celem pracy była ocena modelem  NDICEA różnych elementów  gospodarki składnikami  pokarmowymi oraz bilansu  glebowej materii organicznej w  systemie ekologicznym. Do symulacji  wykorzystano dane z obiektu doświadczalnego zlokalizowanego w Stacji Doświadczalnej IUNG-PIB w Osinach (woj. lubelskie), na którym porównywane są różne systemy  produkcji roślinnej. Dane wejściowe  do modelu obejmowały charakterystykę stosowanej  agrotechniki oraz warunków glebowych i meteorologicznych. Prezentowane wyniki dotyczą lat 2003-2007. Model NDICEA pozwolił ocenić straty azotu spowodowane  wymywaniem oraz denitryfikacją,  bilans NPK, dynamikę zmian zawartości próchnicy glebowej, bilans  glebowej materii organicznej, zmiany  zawartości azotu mineralnego w  profilu glebowym, relację pomiędzy  azotem dostępnym oraz azotem  pobranym. Rzeczywiste pomiary porównane z wynikami symulacji obejmowały: zawartość azotu  mineralnego w profilu glebowym (0-90 cm) oraz zawartość próchnicy. Symulacja modelem NDICEA pokazała, iż system ekologiczny charakteryzował się zrównoważonym i bezpiecznym dla środowiska saldem bilansu azotu wynoszącym, średnio  za 5 lat 33 kg ha-1rok -1. Średni poziom wymycia N oszacowany modelem był niewielki i wyniósł 8 kg ha-1 rok -1, jednak w pewnych miejscach zmianowania odnotowano  znaczne dochodzące do 100 kg ha-1 straty azotu spowodowane wymyciem.  Straty spowodowane denitryfikacją  zostały oszacowane na poziomie 17 kg N ha-1 rok -1. Bilans glebowej materii organicznej dla całego zmianowania był nieznacznie negatywny i wynosił -14 kg ha-1 rok.

Czasopismo: Journal of Research and Applications in Agricultural Engineering
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Zmiany zawartości związków bioaktywnych w owocach papryki marynowanej z uprawy ekologicznej i konwencjonalnej

Główną zasadą rolnictwa ekologicznego jest produkcja płodów  rolnych bez udziału nawozów  mineralnych oraz syntetycznych   środków ochrony roślin. W uprawach ekologicznych stosuje się obornik, kompost oraz nawozy zielone. Do  ochrony roślin wykorzystuje się  biologiczne środki ochrony roślin. Papryka słodka jest bardzo dobrym  ródłem witaminy C, flawonoli,  szczególnie rutyny oraz karotenoidów: kapsantyny, kapsorubiny, beta-karotenu i luteiny. Wiele badań   potwierdza, że płody z rolnictwa  ekologicznego zawierają więcej związków o charakterze przeciwutleniającym jak flawonoidy, karotenoidy czy witamina C. Dlatego można podejrzewać, że warzywa przetworzone (marynaty) mogą, pomimo strat być nadal bogatsze w  związki antyutleniające. Do doświadczenia wykorzystano dwie  odmiany papryki słodkiej Ożarowska  i Roberta z produkcji ekologicznej i  konwencjonalnej. W dojrzałych  owocach papryki oznaczono zawartość suchej masy, witaminy C, rutyny oraz karotenoidów. Kolejnym etapem był proces marynowania owoców w zalewie octowo-ziołowej. Po czterech miesiącach od zamarynowania owoców papryki przeprowadzono analizę sensoryczną marynowanego produktu oraz kolejne badania chemiczne tych owoców. Zgromadzone wyniki badań  chemicznych świeżych owoców papryki wskazują, że papryka  ekologiczna była zasobniejsza w  witaminę C, rutynę, luteinę oraz suchą masę, zaś papryka konwencjonalna  zawierała więcej beta-karotenu i  likopenu. Owoce ekologicznej papryki marynowanej były bogatsze w  witaminę C i luteinę w porównaniu do  papryki konwencjonalnej. Po procesie  marynowania owoców zaobserwowano  spadek zawartości witaminy C, likopenu, beta-karotenu i suchej masy oraz wzrost zawartości luteiny w owocach papryki z obu rodzajów  uprawy. Badania sensoryczne marynowanej papryki ekologicznej wskazują, że charakteryzowała się   ona wyższymi notami zapachu  przyprawowego i paprykowego oraz  smaków octowego, przyprawowego,  słodkiego i paprykowego jak też   otrzymała istotnie wyższą notę dla  jakości ogólnej. Jednocześnie  zaobserwowano silne korelacje  smaku piekącego i zawartości  flawonoli oraz jakości ogólnej i  stosunku cukrów do kwasów  organicznych dla papryki  ekologicznej oraz jakości ogólnej i zawartości suchej masy dla papryki konwencjonalnej.

Czasopismo: Journal of Research and Applications in Agricultural Engineering
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Ocena ekonomiczna kierunków działalności rolniczej gospodarstw ekologicznych mierzona standardową nadwyżką bezpośrednią "2006"

Badania przeprowadzono w latach  2005-2007 metodą ankietową. Dane  uzyskano z 34 wybranych  ekologicznych gospodarstw rolnych. Celem pracy było określenie kierunków działalności rolniczej badanych gospodarstw ekologicznych  w latach 2005-2007, za pomocą   standardowej nadwyżki bezpośredniej  "2006", przyjętej jako główne  kryterium oceny ekonomicznej  gospodarstwa. Wartość nadwyżki  bezpośredniej wykazuje tendencję   zwyżkową, zarówno na ha UR, jak i  osobę stale zatrudnioną w gospodarstwie. Jedynie susza 2006 r.  spowodowała załamanie tego trendu w gospodarstwach kilku województw.  Średnio nadwyżka bezpośrednia z omawianych trzech lat, wyniosła 3083 zł/ha UR i 33930 zł/osobę stale  pracującą w gospodarstwie i wahała się od 1975 zł/ha UR w woj. podkarpackim do 3743 zł/ha UR w woj. podlaskim i od 17332 zł w małopolskim do 54394 zł/osobę w  pomorskim. Ogólnie najkorzystniejszy był rok 2007, a najmniej korzystny  2006. Nadwyżka bezpośrednia z/ha  UR obniża się średnio wraz ze  wzrostem obszaru gospodarstwa. I  odwrotnie - w przeliczeniu na osobę  stale zatrudnioną  - wzrasta wraz ze wzrostem obszaru gospodarstwa. Według klasyfikacji UE wśród  badanych gospodarstw rolnych wydzielono 5 typów ogólnych (z 9 wydzielanych w UE), 7 typów podstawowych (z 17 w UE)  i 10 - szczegółowych (z 50 w UE). Określono również klasy wielkości  produkcji w Europejskich Jednostkach Wielkości (ESU), wg której każde  gospodarstwo zaliczane jest do  jednej z IX klas. Z typów ogólnych  44% gospodarstw zakwalifikowano do  typu 4 (specjalizujące się w chowie  zwierząt żywionych w systemie wypasowym) i zaliczono do VII  klasy - średnio dużych (ESU 29,3). Z kolei 41% gospodarstw typu podstawowego zaliczono do typu 41 (bydło mleczne), te z klasy średnio  dużych (31,2 ESU). Z 10 typów szczegółowych najwięcej gospodarstw zaliczono do typu 411 (krowy mleczne), z klasy średnio duże (ESU 31,2).

Czasopismo: Journal of Research and Applications in Agricultural Engineering
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Zachwaszczenie i plonowanie kukurydzy cukrowej po zastosowaniu pielęgnacji mechanicznej

Doświadczenia polowe  przeprowadzono w latach 2004-2006  w Uniwersytecie Przyrodniczym w  Poznaniu badając skuteczność    mechanicznego zwalczania chwastów oraz plonowanie kukurydzy cukrowej. Trzy gatunki chwastów - komosa  biała (Chenopodium album), fiołek  polny (Viola arvensi) i rdest powojowaty (Polygonum convolvulus)  wystąpiły we wszystkich latach badań. Skuteczność metody  zwalczania chwastów okazała się nie wystarczająca. Najwyższe plony kolb  uzyskano po zastosowaniu herbicydu Maister 310 WG z Actirob 842 EC.

Czasopismo: Journal of Research and Applications in Agricultural Engineering
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Siedliska brzeżne w agrocenozie pszenicy ozimej jako rezerwuary pożytecznych biegaczowatych (Col., Carabidae)

Celem badań było określenie różnic w liczebności i składzie gatunkowym biegaczowatych, na plantacji pszenicy ozimej oraz siedlisku przyległym,  nieużytkowanym rolniczo. Do  realizacji celu badań, wykorzystano  pułapki glebowe Barbera. W  badaniach wykazano, że chrząszcze  Carabidae istotnie liczniej występowały na polu uprawnym. W  siedlisku brzeżnym odnotowano zdecydowanie wyższe bogactwo gatunkowe tych pożytecznych owadów. Duża liczba gatunków oznaczonych w obu siedliskach, wskazuje, że drapieżce te, mogą  migrować z siedliska brzeżnego na plantację pszenicy. Mogą tam, zatem,  skuteczniej przyczynić się do ograniczenia występowania szkodników.

Czasopismo: Journal of Research and Applications in Agricultural Engineering
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Występowanie chorób i zasiedlenie ziarna pszenicy ozimej przez grzyby patogeniczne w gospodarstwach ekologicznych w rejonie Podkarpacia

Celem badań w 2006 i 2007 roku była  ocena występowania chorób i  zasiedlenie ziarna pszenicy ozimej  przez grzyby patogeniczne w  gospodarstwach ekologicznych w  rejonie Podkarpacia, zlokalizowanych  w Łukawcu i w Wysokiej. Obserwacje występowania chorób wykonywano w odstępach tygodniowych, od maja do końca okresu wegetacji, poddając  oględzinom po 100 roślin, obliczając   średni stopień porażenia organów za  pomocą 5 skali. Analizy zasiedlenia  ziarna wykonano metodą szalkową. Reizolację grzybów z ziarniaków  przeprowadzono na pożywce PDA. Grzyby oznaczano do gatunku lub  rodzaju przy pomocy dostępnych monografii i kluczy. Z każdej badanej próby analizowano 100 ziarniaków,  wyniki przedstawiono w postaci wartości średnich.

Czasopismo: Journal of Research and Applications in Agricultural Engineering
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Wpływ gęstości i kierunku siewu na plonowanie owsa nagiego w ekologicznym gospodarstwie rolnym

Doświadczenie przeprowadzono w latach 2002-2004 w ekologicznym gospodarstwie rolnym położonym w okolicach Parku Krajobrazowego Dolina Bystrzycy koło Wrocławia. Celem doświadczenia było określenie wpływu kierunku i gęstości siewu  na plon ziarna, słomy, biomasy oraz czynniki plonotwórcze owsa nagiego. Glebę stanowiła mada rzeczna należąca do klasy IIIa kompleksu  żytniego bardzo dobrego. Zasobność   w podstawowe składniki mineralne była niska, a pH gleby było bardzo  niskie. Przedplonem dla owsa  nagiego odmiany Akt było żyto  ozime. Warunki glebowe, jak i  niekorzystne warunki pogodowe wpłynęły negatywnie na wzrost i  rozwój roślin oraz plonowanie i czynniki plonotwórcze owsa. Doświadczenie mikropoletkowe założono metodą losowanych podbloków w czterech powtórzeniach. Czynnikiem I rzędu była gęstość    siewu: 400, 500 i 600 kiełkujących ziarniaków/m2. Czynnikiem II rzędu był kierunek siewu: północ-południe, wschód-zachód oraz siew w okręgach. Stwierdzono brak istotnego wpływu  badanych czynników na plon ziarna,  słomy oraz biomasy owsa nagiego.  Badane czynniki różnicowały istotnie  masę i liczbę ziaren w wiesze owsa  nagiego. Przy wysiewie 400  ziarniaków/m2  w okręgi  osiągnięto  największą liczbę i masę ziaren z 1 wiechy owsa. Przy wysiewie 400  ziarniaków/m2 uzyskano średnio największą MTZ oraz liczbę i masę  ziaren z jednej wiechy rośliny uprawnej.

Czasopismo: Journal of Research and Applications in Agricultural Engineering
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Ocena przydatności kilku odmian ziemniaka do uprawy w systemie ekologicznym i integrowanym na różnych kompleksach glebowych

Badania przeprowadzono w latach  2005-2007 w dwóch miejscowościach  Jadwisin - woj. mazowieckie i Osiny -  woj. lubelskie, gdzie uprawiano ziemniaki w dwóch systemach produkcji tj ekologicznym i integrowanym. W Osinach ziemniaki  były uprawiane na glebie kompleksu   żytniego dobrego, w Jadwisinie na  glebie kompleksu żytniego słabego.  Badano 8 odmian ziemniaka należcych do różnych grup wczesności. Stwierdzono istotne zróżnicowanie odmian dotyczące zarówno wielkości plonu bulw, jak jego jakości w zależności od systemu produkcji, kompleksu glebowego i warunków klimatycznych panujących  w okresie wegetacji. Odnotowano niższą przydatność odmian bardzo  wczesnych do uprawy w systemie  ekologicznym na glebie lepszego kompleksu glebowego w porównaniu z odmianami późniejszymi. Uszeregowano odmiany w kolejności przydatności do uprawy w obu systemach produkcji w zależności od warunków glebowych.

Czasopismo: Journal of Research and Applications in Agricultural Engineering
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Wpływ kompostów z odpadów drzewnych na wzrost i stan odżywienia wierzby Salix alba L.

W doświadczeniach wazonowych  oceniono wzrost i stan odżywienia wierzby (Salix alba  L.) uprawianej w  podłożach z dodatkiem kompostów uzyskanych z odpadów drzewnych produkcyjnych (sklejka suchotrwała, sklejka wodoodporna, płyty pilśniowe) i poużytkowych (wyselekcjonowane odpady drzewne ze składowiska odpadów komunalnych). Komposty mieszano z glebą mineralną (piasek gliniasty lekki) w stosunku objętościowym 1:3. Zawartość    makro i mikroskładników w badanych  podłożach zależała od rodzaju odpadów drzewnych, z których sporządzono kompost. Dodanie kompostów z odpadów sklejki  wodoodpornej, płyt pilśniowych lub z odpadów drewna poużytkowego do gleby mineralnej wpłynęło stymulująco na wzrost wierzby. Największe wartości badanych cech  roślin stwierdzono po zastosowaniu,  jako składnika podłoża, kompostu z  odpadów płyt pilśniowych, a  najmniejsze z uprawy w glebie  mineralnej bez dodatku kompostu.  Podłoże z dodatkiem kompostu z odpadów sklejki suchotrwałej odznaczało się bardzo dużą zawartością azotu mineralnego i  największym EC i nie spowodowało korzystnego wzrostu wierzby. Uprawa wierzby w różnych podłożach w niewielkim stopniu spowodowała  wzrost zawartości makroskładników w pędach i liściach.

Czasopismo: Journal of Research and Applications in Agricultural Engineering
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Barszcz Sosnowskiego (Heracleum Sosnowskyi Mandel L.)

Barszcz Sosnowskiego przybył do Polski na początku lat 50-tych  zeszłego wieku z Kaukazu. Był hodowany na paszę dla bydła w Państwowych  Gospodarstwach  Rolnych. Barszcz jednak w krótkim  czasie przedostał sie do środowiska  naturalnego. Problem w tym, że jest  rośliną bardzo ekspansywną i  posiada silne właściwości  parzące.  Każdego roku poparzonych zostaje  wielu ludzi. Barszcz jest również groźny dla zwierząt.  Niestety jest on  zwalczany w nielicznych miejscach.

Czasopismo: Journal of Research and Applications in Agricultural Engineering
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Plonowanie kukurydzy cukrowej w warunkach zróżnicowanego nawożenia azotem

Doświadczenia polowe  przeprowadzono w latach 1999-2001  w Uniwersytecie Przyrodniczym w  Poznaniu badając plonowanie kukurydzy cukrowej w warunkach zerowego nawożenia azotem. Stwierdzono, że zwiększenie dawki azotu z 30 do 60 kg N ha-1 powoduje zwiększenie plonu kolb, wzrost udziału procentowego kolb I klasy oraz wzrost długości kolb i liczby ziaren w kolbie. Najwyższy plon kolb uzyskano po zastosowaniu 60 kg N ha-1.

Czasopismo: Journal of Research and Applications in Agricultural Engineering
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Znajomość ekologicznej produkcji i zasad Fair Trade wśród konsumentów kawy w Polsce

W artykule przedstawiono  problematykę produkcji i konsumpcji  kawy, ze szczególnym uwzględnieniem produkcji kawy  ekologicznej. Wskazano na istotne różnice w metodach produkcji kawy ekologicznej oraz z upraw intensywnych. Zwrócono uwagę na nowe zasady obowiązujące na światowym rynku kawy, w tym zasad Fair Trade w zakresie produkcji i handlu kawą. Omówiono organizacje  promujące ekologiczną produkcję i  zasady Fair Trade w handlu kawą. W  części doświadczalnej przedstawiono wyniki badań przeprowadzonych w Trójmieście, dotyczące znajomości  zasad Fair Trade i ekologicznej produkcji kawy.

Czasopismo: Journal of Research and Applications in Agricultural Engineering
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Wpływ częstości koszenia niedojadów na wydajność i wykorzystanie runi pastwiskowej

Celem badań zrealizowanych na polu ekologicznym była ocena wpływu koszenia niedojadów na wydajność, skład botaniczny
i wykorzystanie runi motylkowato-trawiastego pastwiska. Doświadczenie polowe przeprowadzono w latach 2009-2012
w RZD IUNG-PIB Grabów (Polska, woj. mazowieckie, 51°21’N; 21°40’E), na glebie płowej (pgm.gl), kompleks przydatności
rolniczej – żytni bardzo dobry (4). Doświadczenie jednoczynnikowe założono metodą lustrzanego odbicia. Czynnikiem
badawczym były 4 terminy koszenia niedojadów w runi mieszanki motylkowato-trawiastej: 1 – bez koszenia niedojadów,
2 – koszenie niedojadów po 1 wypasie, 3 koszenie niedojadów po ostatnim wypasie, 4 – koszenie niedojadów po każdym
wypasie. Niezależnie od tego czy koszenie niedojadów wykonano raz w sezonie czy też po każdym wypasie krów wykorzystanie
runi mieszanki wzrastało, a plon paszy do wypasu malał istotnie w porównaniu z uzyskanym w obiekcie bez koszenia
niedojadów. W kombinacji z koszeniem niedojadów po każdym wypasie odnotowano wysoki udział roślin motylkowatych
w runi mieszanki.

Czasopismo: Journal of Research and Applications in Agricultural Engineering
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Pozostałości środków ochrony roślin w produktach pochodzenia roślinnego uzyskanych metodami ekologicznymi w Polsce południowo-wschodniej w latach 2004-2007

W latach 2004-2007 wykonano analizy 194 próbek gleby, materiału roślinnego oraz produktów pochodzenia roślinnego uzyskanych  metodami ekologicznymi z terenu  południowo-wschodniej Polski. W 7  próbkach (3,6% łącznie pobranych  próbek) wykryto pozostałości  procymidonu, bifentryny,  ditiokarbaminianów, fenitrotionu i  kaptanu. Wyniki tych analiz wskazują, że polski rolnik prowadzący gospodarstwo ekologiczne z reguły  stosuje środki dozwolone. Nieliczne przypadki łamania tej zasady wskazują na potrzebę kontynuowania i poszerzenia zakresu prowadzonych badań.

Czasopismo: Journal of Research and Applications in Agricultural Engineering
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Znaczenie marek w procesie sprzedaży produktów rolnictwa ekologicznego

Celem opracowania było przedstawienie marek produktów  rolnictwa ekologicznego i ich  znaczenia w procesie sprzedaży  tych produktów. W analizie  szczegółowej podjęto się m. in.  identyfikacji trendów w rozwoju marek w Polsce, Niemczech, Austrii oraz Szwajcarii, określenia regulacji prawnych obowiązujących w zakresie oznakowania produktów ekologicznych, określenia sposobów znakowania produktów ekologicznych stosowanych przez rolników ekologicznych oraz znajomości zasad znakowania wśród konsumentów. Badania własne zostały przeprowadzone wśród dwóch grup respondentów  - 108 właścicieli gospodarstw ekologicznych oraz 160 konsumentów (w grupach 96, 42 i 22 osoby). Badania zostały zrealizowane na przestrzeni lat 2003-2008. W wybranych do analizy krajach stwierdzono tendencję do unifikowania znakowania produktów  ekologicznych, kreowania państwowych marek ogólnokrajowych, wprowadzania w znakach ekologicznych dodatkowej informacji na temat miejsca pochodzenia surowca. W opinii konsumentów, jednym z najważniejszych motywów zakupu artykułów spożywczych jest marka. Analiza opinii badanych na temat znajomości sposobów oznakowania produktów ekologicznych oraz marek ekologicznych pozwoliła stwierdzić brak wiedzy respondentów w tym zakresie. Ponad 80% badanych sama  przyznaje się do niewiedzy. Pozostałe osoby podawały informacje niepełne lub błędne.

Czasopismo: Journal of Research and Applications in Agricultural Engineering
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport