rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Aspekty prawne ujęcia osoby jako środka przymusu procesowego stosowanego w odniesieniu do nieletniego

Artykuł dotyczy aspektów prawnych ujęcia osoby jako ustawowego środka przymusu stosowanego w odniesieniu do nieletniego. Celem publikacji jest ukazanie sytuacji prawnej nieletniego na gruncie ustaw przewidujących środki przymusu w postaci ujęć osób — przede wszystkim jako instrumentu obywatelskiego oraz w postaci rozwiązań nieobywatelskich. W treści artykułu przeprowadzono analizę porównawczą przepisów ustawowych dopuszczających stosowanie przymusu w postaci ujęć osób, przyznanych jako kompetencje społeczne, a także różnorodnych, ściśle określonych grup osób — m.in.: strażników gminnych, strażników ochrony kolei, organów ścigania. Dodatkowo omówiono status prawny nieletniego w odniesieniu do popełniania przestępstw i wykroczeń, a tym samym dopuszczalności stosowania ustaw procesowych karnych (w tym i kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia) w stosunku do osób poniżej 17. roku życia.

Czasopismo: Przegląd Policyjny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne, nauki o bezpieczeństwie
Zaopatrzenie w ciepło, energię elektryczną i paliwa gazowe jako zadanie gminy

Przedmiotem niniejszego artykułu jest charakterystyka zadania gminy polegającego na zaopatrzeniu społeczności lokalnej w ciepło, energię elektryczną i paliwa gazowe. W pierwszej kolejności przybliżone zostało pojęcie zadania gminy w ogólności. Następnie w opracowaniu przedstawiono w sposób szczegółowy charakter zadania zaopatrzenia, różnorodne jego ujęcia przez doktrynę i próby kwalifikacji. W dalszej kolejności dokonano omówienia instrumentów prawnych służących do jego realizacji. W tej części zwrócono uwagę przede wszystkim na rolę samorządu gminnego w realizacji procesu zaopatrzenia, ale także na rolę przedsiębiorstw energetycznych, które towarzyszą gminom w tym przedsięwzięciu.

Przedsiębiorstwa energetyczne wykonują istotne działania w tym procesie, szczególnie w kwestiach technicznych, natomiast czynności gminy ograniczają się głównie do planowania i organizowania zaopatrzenia w nośniki energii. Ważną kwestią jest rozgraniczenie, które z tych działań należą do domeny zadań podmiotu publicznoprawnego, jakim jest gmina, a które do domeny podmiotu prywatnoprawnego, czyli przedsiębiorstw energetycznych.

Czasopismo: Roczniki Nauk Prawnych
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
Wybrane aspekty bezpieczeństwa cudzoziemców w polskich jednostkach penitencjarnych

Podjęto problematykę bezpieczeństwa personalnego osadzonych odmiennych kultur przebywających w polskich jednostkach penitencjarnych, zarazem będących cudzoziemcami. Na podstawie analizy danych statystycznych, literatury przedmiotu, jak również własnych doświadczeń w pracy penitencjarnej formułują wiele wniosków użytecznych dla praktyków. Struktura osadzonych cudzoziemców ulega zmianom, które w ostatnim czasie są coraz bardziej dynamiczne. W szybkim tempie wzrasta liczba obywateli Ukrainy. Stale rośnie również liczba obywateli Gruzji, Wietnamu czy Rumunii. Spada natomiast liczba obywateli Białorusi, Łotwy i Armenii. Na stałym poziomie utrzymuje się liczba obywateli Rosji i Niemiec. Na przestrzeni ostatniego rok zaistniały sytuacje, kiedy to w jednym czasie w polskich jednostkach penitencjarnych znalazła się znaczna liczna obywateli Chin i Wietnamu. Zwiększa się także różnorodność kulturowa osób przebywających w polskich jednostkach penitencjarnych. Tym samym pojawiają nowe zagrożenia. Warto je zatem przewidywać. Należy w tym celu m.in. inwestować w zdobywanie kompetencji międzykulturowych personelu penitencjarnego. Intencją autorów jest zasygnalizowanie, że problematyka domaga się dalszej eksploracji naukowej, jak również wymaga uwagi praktyków odpowiedzialnych za bezpieczeństwo osadzonych w jednostkach penitencjarnych. Autorzy wskazują, że usystematyzowanie i wskazanie procedur postępowania mogłoby zmniejszyć prawdopodobieństwo przypadkowych i nieadekwatnych działań personelu, szczególnie w sytuacjach dotąd nieznanych i stanowiących wyzwanie dla młodego pokolenia kadry penitencjarnej. Bariera językowa czy nieznajomość procedur nie mogą stać się podłożem do łamania praw cudzoziemców, nawet w przypadkach gdy działania kadry penitencjarnej czy współosadzonych nie byłyby zamierzone. Alarmujący jest także radykalizm występujący wśród osadzonych w niektórych krajach Europy Zachodniej. Dobrze, aby polskie więziennictwo było przygotowane, na ewentualne zagrożenia ze strony radykalizujących się osadzonych, których obecności w polskich jednostkach penitencjarnych w przyszłości nie można niestety wykluczyć.

Czasopismo: Przegląd Policyjny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne, nauki o bezpieczeństwie
Patronaty świętych i błogosławionych w aktualnym prawodawstwie Kościoła łacińskiego

Artykuł Patronaty świętych i błogosławionych w prawodawstwie Kościoła łacińskiego zawiera następujące zagadnienia szczegółowe: podstawy prawno-dogmatyczne kultu świętych i błogosławionych, dlaczego oddajemy kult świętym i błogosławionym, jakie są przyczyny rozwoju kultu świętych. Ponadto, zostały ukazane zasady wprowadzania świętych do Ogólnego kalendarza rzymskiego, jak również zasady dotyczące wpisywania świętych i błogosławionych do kalendarza liturgicznego oraz ustanawianie świętych patronami województw, powiatów, miast, większych terytoriów, ulic, stowarzyszeń, szkół, uniwersytetów oraz rodzin zakonnych.


Szczegółowe dane odnośnie do kalendarza danego kraju i wprowadzenia nowych świętych do kalendarza zawierają aktualne dokumenty Kościoła łacińskiego. Dokumenty te podkreślają, że wszelkie obchody dotyczące Kościoła partykularnego, które należy uwzględnić w kalendarzach mają być – zgodnie z wytycznymi Kongregacji ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów – podporządkowane obchodom powszechnym. Do tejże Kongregacji należy ocena warunków przedstawionych w prośbie, wskazanie rangi obchodu liturgicznego oraz przedstawienie prośby Ojcu Świętemu.


Święci mogą być także ustanawiani – za zgodą Kongregacji ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów – patronami województw, powiatów, miast, większych terytoriów, ulic, stowarzyszeń, szkół, uniwersytetów oraz rodzin zakonnych. Błogosławieni mogą zaś być patronami tych miejsc tylko na mocy specjalnego indultu Stolicy Apostolskiej.

Czasopismo: Roczniki Nauk Prawnych
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: prawo kanoniczne
Służba kontrterrorystyczna Policji

Od 2016 r. podejmowane są działania w zakresie unormowania formalno-prawnego i organizacyjnego działań kontrterrorystycznych. Pierwszym etapem było uchwalenie w 2016 r. ustawy o działaniach antyterrorystycznych. Ustawa wyodrębniła dwa rodzaje działań w ramach walki z terroryzmem i przeciwdziałaniem mu: działania antyterrorystyczne i kontrterrorystyczne. Obowiązek przygotowania i prowadzenia działań kontrterrorystycznych ustawa nałożyła na Policję. W 2017 r. komendant główny Policji na swoim poziomie dokonał reorganizacji pododdziałów antyterrorystycznych Policji, tworząc w całym kraju samodzielne pododdziały antyterrorystyczne Policji oraz przekształcając istniejące w siedmiu województwach sekcje antyterrorystyczne w Samodzielne Pododdziały Antyterrorystyczne Policji. W 2018 r. uchwalono nowelizację ustawy o Policji, która to wyodrębniła nowy rodzaj służby w Policji: służbę kontrterrorystyczną. Konsekwencją noweli ustawowej było przekształcenie Biura Operacji Antyterrorystycznych KGP w Centralny Pododdział Kontrterrorystyczny Policji — BOA, natomiast samodzielne pododdziały antyterrorystyczne Policji w samodzielne pododdziały kontrterrorystyczne Policji.

Czasopismo: Przegląd Policyjny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne, nauki o bezpieczeństwie
Stan aktualny i perspektywy rozwoju polskiego prawa spółdzielczego

Artykuł omawia aktualny stan, zagrożenia legislacyjne związane z przygotowaniem przyszłej polskiej ustawy spółdzielczej oraz wybrane propozycje legislacyjne. Stan prawny dotyczący polskich spółdzielni jest niezadowalający. Wadliwe są podstawowe założenia, struktura oraz treść przepisów, które cechują się archaicznością i szczątkowością.


Uchwalenie nowej ustawy o spółdzielniach nie rozwiąże problemów, jeżeli nowa ustawa przyjmie w istocie postać nowelizacji obowiązujących przepisów. Kolejne niebezpieczeństwo może wynikać z wadliwego określenia istoty i miejsca spółdzielni w społecznej gospodarce rynkowej.


Przyszła ustawa o spółdzielniach powinna być ograniczona do zagadnień ogólnych, które dotyczą każdej spółdzielni. Ustawy szczegółowe powinny regulować poszczególne spółdzielnie, np. spółdzielnie kredytowe. Ustawa powinna gwarantować szeroką swobodę statutową. Bardzo ważne jest precyzyjne, ale jednocześnie obszerne określenie celu spółdzielni. Dobrym przykładem może tu być definicja zaczerpnięta z fińskiej ustawy spółdzielczej w brzmieniu: celem spółdzielni jest wspieranie interesów gospodarczych lub zawodowych swoich członków przez prowadzenie przedsiębiorstwa, w ramach którego członkowie korzystają z usług dostarczanych przez spółdzielnię lub usług, które spółdzielnia organizuje, aranżuje bezpośrednio lub pośrednio lub inny sposób. Przyszła regulacja nie powinna ograniczać przystępowania spółdzielni do spółek handlowych w charakterze członka.


Zachodzi proces zacierania się różnic między osobami prawnymi i dotyczy to także spółdzielnie. Dlatego powinny one przejmować w pewnym stopniu rozwiązania typowe dla spółek handlowych, np. zbywalność udziałów.

Czasopismo: Roczniki Nauk Prawnych
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
Nienazwane formy ochrony zabytków nieruchomych będących dziełami architektury wynikające z ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych

Artykuł dotyczy zagadnienia ochrony prawnej dzieł architektonicznych posiadających status zabytków. Problemem badawczym, który stawia autor niniejszego opracowania jest odpowiedź na pytanie: w jakich sytuacjach, przy eksploatacji zabytków architektonicznych, mają zastosowanie regulacje ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych? W artykule przedstawione zostały obowiązujące w systemie prawa polskiego definicje pojęć: zabytek oraz utwór architektoniczny. Szczegółowo przeanalizowane zostały zagadnienia dotyczące czasu ochrony dzieł architektonicznych zarówno w aspekcie autorskich praw majątkowych, jak też autorskich praw osobistych. Wskazane zostały szczegółowe unormowania prawa umów autorskich odnoszące się do dzieł architektonicznych uregulowane w polskiej ustawie o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Wskazano na szczególne problemy prawne, jakie powstają w sytuacji rewaloryzacji niepodlegających już ochronie prawnoautorskiej zabytkowych obiektów architektonicznych.

Czasopismo: Roczniki Nauk Prawnych
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
Rola ministra właściwego do spraw finansów publicznych w kształtowaniu zakresu państwowego długu publicznego. Wybrane

Artykuł odnosi się do roli ministra właściwego do spraw finansów publicznych w kształtowaniu zakresu państwowego długu publicznego. Autorka wykazuje, że na płaszczyźnie definiowania państwowego długu publicznego ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych przyznano kompetencje doprecyzowania jego ujęcia zarówno podmiotowego, przedmiotowego, jak i metodologii obliczania W niniejszym opracowaniu dokonano analizy konstrukcji prawnej ustawy o finansach publicznych oraz delegacji ustawowych przyznanych ministrowi w kontekście podnoszonych w praktyce stosowania prawa finansowego zarzutów niekonstytucyjności. Autorka wyraża w opracowaniu przekonanie, że przyznanie ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych bardzo szerokich prerogatyw jest płaszczyzną dla jego dyskrecjonalnych działań. Potwierdzeniem tej tezy jest opisany w artykule sposób realizacji przedmiotowych kompetencji przejawiający się udzieleniu ministrowi upoważnień blankietowych, nieposiadających cech wystarczającej określoności, co z kolei w sferze realizacji doprowadziło m.in. do rozszerzenia zakresu przedmiotowego długu określonego w samej ustawie, a to z kolei przełożyło się na sytuację finansową jednostek sektora finansów publicznych, a w szczególności jednostek samorządu terytorialnego.

Czasopismo: Roczniki Nauk Prawnych
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
Jak badać język współczesnych polityków w kontekście etyki słowa?

Artykuł jest poświęcony problemowi etyki słowa w języku polityków. Celem tekstu jest prezentacja mechanizmów nieetycznych zachowań komunikacyjnych we współczesnej sferze publicznej, a także pokazanie, jak je identyfikować. Artykuł składa się z trzech głównych części: 1. Wprowadzenie, w którym sformułowano cele i ramy metodologiczne; 2. Przegląd historyczny, w którym przedstawiono nieetyczną komunikację polityczną w ciągu ostatniego stulecia; 3. Analiza przykładów.
Poza analizą przykładowych przypadków intencją tekstu jest zachęcenie do refleksji nad aktualną narracją polityczną, motywowaną nie tylko wolą wpływania na postawy adresata i system wartości, ale także kreowania wizji rzeczywistości i narzucania sądów adwersarzom.

Czasopismo: Roczniki Humanistyczne
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii
Nazwy własne w Kronikach Jakuba Wędrowycza Andrzeja Pilipiuka

Nazewnictwo Kronik Jakuba Wędrowycza związane jest z fikcją mimetyczną, realistycznym nurtem onimii literackiej i z poetyką realizmu magicznego. Kroniki, jako przykład popularnej literatury współczesnej, podlegają kategorii groteski, wyzyskują czarny humor, łączą realizm ze zjawiskami nadnaturalnymi, preferują aktualność zdarzeń i odniesienia intertekstualne. Realistyczna warstwa onimiczna pełni w zbiorze swe typowe funkcje: nazwy geograficzne lokalizują akcję na pograniczu polsko-ukraińskim (Wojsławice, Stary Majdan, Uchanie), pełnią też funkcję lokalizacji w czasie (Związek Radziecki, RFN), semantyczną (wąwóz Szubienica). Nawy osobowe oraz etnonimy również są typowe, ich struktura podlega zasadzie prawdopodobieństwa, pełnią pragmatyczne funkcje w dziele literackim w oficjalnej lub potocznej odmianie językowej (por. Szkopy, Niemcy, Semen Paczenko, Józef/Józwa, Maciuś, Skorliński). Nazwy własne Kronik to formy uwikłane w gry językowe, groteskowe, humorystyczne, przełamujące nastrój grozy i tajemniczości w obliczu działań i charakterystyki głównego bohatera, Jakuba Wędrowycza.

Czasopismo: Roczniki Humanistyczne
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii
Językowe mechanizmy apoteozy walki o niepodległość we wspomnieniach uczestniczek I wojny światowej (w kontekście pamięci zbiorowej)

Celem analizy podjętej  w artykule jest identyfikacja językowych dróg gloryfikacyjnego podejścia do walki o niepodległość oraz próba określenia roli takich opisów w społeczeństwie II Rzeczypospolitej. Materiałem do analizy jest tom Służba Ojczyźnie. Wspomnienia uczestniczek walk o niepodległość (1929), który jest cennym źródłem, dotychczas niewykorzystywanym do badań nad dyskursem o niepodległości. Wspomnienia odpowiadają na oficjalną potrzebę pamiętania i doświadczania chwili ważnej dla społeczności narodowej, a także realizują społeczne oczekiwania dotyczące wyobrażonej roli kobiet w skrajnej sytuacji zagrożenia państwowości. Stąd specyfika opisu przeszłych wydarzeń, w których trzeba zobaczyć aktywną organizację przestrzeni dyskursywnej. Jednym z mechanizmów ekspresji tego działania jest apoteoza działań niezależnych. Dokonane obserwacje pozwalają stwierdzić, że najbardziej widocznymi i najczęściej występującymi mechanizmami apoteozy działań niepodległościowych we wspomnieniach uczestników I wojny światowej są: 1) wyidealizowany obraz żołnierzy, charakteryzujących się determinacją w działaniu i ideologią maksymalizmu, 2) uniesienie w opisie, przejawiające się w nagromadzeniu nazw uczuć, szczególnie pozytywnych, i podkreślanie intensywności emocji, 3) wreszcie atmosfera wzniosłości, która na poziomie języka objawia się w obecności najwyższych wartości. Mechanizmy te są wzmacniane obecnością różnych elementów graficznych i środków stylistycznych.

Czasopismo: Roczniki Humanistyczne
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii
Współpraca międzynarodowych organów policji w zakresie zwalczania przestępstwa nielegalnego przekraczania granic

Artykuł ma na celu przybliżenie tematyki związanej z współpracą międzynarodowych organów policji w kwestii nielegalnego przekraczania granic. Współpraca międzynarodowa ma istotne znaczenie dla zdobywania wiedzy o sposobach zarządzania organami bezpieczeństwa państwa i ich służbowych metodach organizacyjnych. Skuteczność Interpolu przejawia się w tym, że wymiana informacji i współpraca organów jest możliwa nawet bez zawierania odrębnych bi- lub multilateralnych porozumień. Kluczowym zagadnieniem dla treści niniejszego artykułu jest również rola Europolu w zwalczaniu przestępstw przemytu nielegalnych imigrantów oraz nielegalnego przekraczania granicy zewnętrznej Unii Europejskiej. W opracowaniu jednocześnie wskazano okoliczności wpływające na popełnianie przestępstwa nielegalnego przekraczania granic. Systematyczne ujęcie problemu umożliwiło przejrzyste ukazanie roli Interpolu w zwalczaniu przestępstwa nielegalnego przekraczania granic. W opracowaniu jednocześnie wskazano rolę polskiej Policji. Jak się okazuje w celu usprawnienia jej działań należy korzystać z systemu baz międzynarodowych oraz pogłębić analizę poszukiwań międzynarodowych przestępców. Ponadto kryzys migracyjny powoduje wiele komplikacji i zagrożeń dla państw europejskich. Zalicza się do nich kwestie związane z relokacją dużej liczby ludności oraz zapewnieniem im godnych warunków życia. Omawiając problem migracji ludności, nie można pominąć przestępczości związanej z tym zjawiskiem. Niekontrolowana migracja ludności do Europy ukazała brak szczelności w systemie kontroli granic niektórych państw europejskich. Współpraca między Europolem i Interpolem ma na celu budowanie i rozwijanie kooperacji wszystkich służb policji kryminalnej oraz wspieranie policji lokalnych w skutecznej walce z przestępczością.

Czasopismo: Przegląd Policyjny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne, nauki o bezpieczeństwie
Prawo narodów do rozwoju i przyjęcia Ewangelii poprzez działalność misyjną Kościoła realizacją powszechnych praw człowieka

W artykule autor scharakteryzował ważność działalności misyjnej Kościoła wobec współczesnych kultur i narodów, ponieważ głosi on Ewangelię i promuje rozwój podstawowy w wielu zakątkach świata. Kościół, posyłając misjonarzy uczy wiary, katechizmu, praktyk religijnych, życia zgodnego z przykazaniami Bożymi, udziela sakramentów i troszczy się o formację chrześcijańską dla wiernych w danym Kościele partykularnym. Organizuje apostolaty pastoralne i biblijne, by proklamować na sposób pojmowania współczesnego człowieka przez światło i nadzieję Ewangelii. W artykule wykazano, że właściwe rozumienie działalności misyjnej Kościoła, w swej istocie, jest realizacją powszechnych prawa człowieka. Kościół dostrzega potrzebę poszanowania praw człowieka przez decydentów światowych, uznaje pracę misjonarzy dla dobra narodów i kultur, widzi wspólny mianownik dla ewangelizacji i rozwoju narodów łączących te problemy w przestrzeganiu praw człowieka. Przepisy zawarte w paktach i traktatach, gwarantujące prawo do życia i rozwoju cywilizacyjnego wszystkich ludzi, są często nieprzestrzegane, dlatego Kościół Chrystusowy angażuje swój autorytet w procesie działań ewangelizacyjnych i wszelkich aktywności zmierzających do poprawy życia społecznego ludzi dobrej woli.

Czasopismo: Roczniki Nauk Prawnych
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne, prawo kanoniczne
W stronę retoryki. O poszukiwaniu nowych sposobów opisu dziedzictwa biblijnego w języku polskim

Artykuł dotyczy problemów, jakie pojawiają się przy próbach opisu utrwalonych jednostek języka polskiego pochodzenia biblijnego. Autor opracowania zwraca uwagę na wysoce niejednorodny status genetyczny tych konstrukcji, które powszechnie uznawane są za jednostki o rodowodzie biblijnym. W tekście postulowana jest potrzeba odróżnienia konstrukcji o prymarnym rodowodzie biblijnym, dla których Biblia jest wyłącznym źródłem pochodzenia, od tych, dla których tekst biblijny stanowi jedynie medium, płaszczyznę upowszechnienia. W tym drugim wypadku mowa jest o jednostkach, które status spetryfikowanych konstrukcji zyskały poza tekstem biblijnym. Obiektem bliższego oglądu autor uczynił tę drugą kategorię polskich biblizmów, wskazując głównie na hebrajską i grecką tradycję retoryczną jako ważne źródła ich pochodzenia. Wśród typowych świadectw tej tradycji opracowanie wskazuje na takie figury i gatunki retoryczne, jak: chiazm, hiperbola, antyteza, synkreza, meryzm, abstractum pro concreto oraz konstrukcje o typie loci communes. Pochodną opracowania jest propozycja wprowadzenia do opisu rodzimych biblizmów dystynkcji oddzielającej płaszczyznę źródłową od płaszczyzny upowszechnienia tego rodzaju jednostek. W części końcowej autor wskazuje na dodatkowe możliwości badawcze, jakie wynikają z odwołania się do teoretycznych i praktycznych osiągnięć tradycji retorycznej w kontekście opisu rodzimego zasobu skonwencjonalizowanych jednostek pochodzenia biblijnego.

Czasopismo: Roczniki Humanistyczne
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii
Reklamowe wartościowanie na przykładzie redefinicji leksemu piękno

Artykuł jest próbą zrekonstruowania semantycznych innowacji tworzonych w opozycji do konwencjonalnego obrazu świata, który wyraża się w kreacjach reklamowych redefinicji koncepcji piękna. Artykuł zawiera opis wewnętrznych relacji między segmentowymi relacjami (konotacjami), jakie zachodzą między leksemem piękno a innymi jednostkami lingwistycznymi (klauzule nominalne), które wywołują określony rodzaj skojarzeń (znaczeń) i pokazują komercyjne sposoby oceny pojęć, mogących istnieć dzięki różnym strategiom komunikacyjnym i językowym. W celu opisania tego zagadnienia zastosowano teorię pól semantycznych i wybranych elementów koncepcji ram interpretacyjnych wraz z odpowiednią metodologią.

Czasopismo: Roczniki Humanistyczne
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii
Transformacje języka polityki a media (1918-1939): Prezydenckie przemówienia radiowe i dyskurs publiczny II RP

Celem artykułu jest ukazanie komunikacyjnych i kulturowych aspektów transformacji języka polityki, jakie nastąpiły pod wpływem rozwoju technologii medialnych oraz procesów społecznych XX wieku i kształtowały dyskurs publiczny. Analizie poddane zostało zjawisko, jakim jest język polityki czy – szerzej – komunikacji politycznej w kontekście mediów masowych. Wykorzystując elementy analizy treści, autorka podjęła próbę analizy i interpretacji materiału historycznego. Oglądowi zostały poddane komunikaty medialne, których nadawcami są czołowi politycy II RP, oraz ich podejście do nowych mediów epoki. Dokonując analizy dyskursu polityki początków odrodzonej polskiej państwowości i zastanawiając się nad różnicami w procesie komunikowania względem współczesności, autorka próbuje wskazać kierunki przemian komunikacji politycznej i języka polityki, które pojawiły się w XX wieku i częściowo trwają do dziś, choć zmieniły się media i technologie upowszechniania informacji oraz autoprezentacji politycznej.

Czasopismo: Roczniki Humanistyczne
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii