rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Analiza przyczyn i wyników badań wideonystagmograficznych u pacjentów z zawrotami głowy i zaburzeniami równowagi w prywatnej praktyce lekarskiej

Wstęp. Celem pracy była próba analizy najczęstszych przyczyn prowadzących do wystąpienia zawrotów głowy i zaburzeń równowagi względem płci oraz względem grup wiekowych. Materiał i metodyka. Badania dokumentacji medycznej oraz analizę wyników badań VNG wykonano u 608 pacjentów prywatnej specjalistycznej praktyki laryngologicznej VERTIGO w Opolu, w tym u 404 kobiet i 204 mężczyzn w wieku 18-85 (średnia wieku 49,88 lat) w latach 2011-2017. W analizie wzięto pod uwagę następujące parametry: wynik badania podmiotowego oraz podstawowe badanie laryngologiczne i otoneurologiczne, badanie wideonystagmograficzne, ocenę słuchu (audiometria tonalna oraz impedancyjna) i badania obrazowe (MRI/TK głowy oraz rtg kręgosłupa szyjnego), ocenę unaczynienia dogłowowego w badaniu UDP. Wyniki badań. U badanych chorych zawroty głowy częściej dotyczyły kobiet (66,45%) niż mężczyzn (33,55%) i najliczniejszą grupę stanowili chorzy po 60 r.ż. (30,76%) oraz przeważały zawroty głowy o typie układowym (61,02%). Nadciśnienie tętnicze było najczęstszą chorobą przewlekłą w całej populacji chorych z zawrotami głowy i wraz z wiekiem jego częstość wzrasta, podobnie częstość zaburzeń gospodarki lipidowej wzrasta znamiennie statystycznie wraz z wiekiem, natomiast zaburzenia czynności tarczycy, a także migreny i częste bóle głowy znamiennie częściej występują u kobiet zgłaszających zawroty głowy i zaburzenia równowagi niż u mężczyzn. Wraz z wiekiem wzrasta częstość występowania zaburzeń przepływów w tętnicach kręgowych w badanu USG Dopplera. Odsetek poszczególnych rozpoznań u badanych pacjentów przedstawiał się następująco: zawroty głowy pochodzenia błędnikowego (35,86%), łagodne napadowe położeniowe zawroty głowy (18,9%), zawroty głowy po-chodzenia mieszanego (16,12%), zawroty głowy pochodzenia szyjnego (5,42%), choroba Méniére’a i jej podejrzenia (5,1%), zawroty głowy pochodzenia centralnego (3,78%), zawroty głowy pochodzenia naczyniowego (2,8%), zapalenie nerwu przedsionkowego (2,3%), pourazowe zawroty głowy (1,32%) oraz guzy kąta mostowo-móżdżkowego (0,16%). W badaniu VNG w testach wzrokowo-okoruchowych obserwuje się wzrost odsetka patologii wraz z wiekiem, między 51 a 60 r.ż. Wnioski. Struktura stawianych rozpoznań w praktyce prywatnej różni się od publicznej służby zdrowia, co wynika z faktu, iż pacjent z ostrymi objawami w pierwszej kolejności jest transportowany do szpitalnego oddziału ratunkowego do pilnej diagnostyki szpitalnej oraz drugą przyczyną jest koszt diagnostyki w sektorze prywatnym, który nie dla każdego pacjenta jest osiągalny.

Czasopismo: Polish Journal of Otolaryngology
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Zagrażające życiu napady krtaniowe u chorych z wrodzonym obrzękiem naczynioruchowym

Wstęp: Wrodzony obrzęk naczynioruchowy z niedoboru C1-inhibitora (HAE-C1INH) to rzadka choroba genetyczna wystę-pująca rodzinnie. W jej wyniku dochodzi do napadowych obrzęków tkanki podskórnej oraz śluzówek układu pokarmowegoi oddechowego, w tym krtani. Napady obrzęków gardła i krtani są szczególnie niebezpieczne, wymagają znajomości uwarun-kowań klinicznych, a także właściwego postępowania. Materiały i metody: Badaniem objęto dorosłych pacjentów z HAE-C1INH kolejno zgłaszających się na wizyty kontrolne w naszym ośrodku. Grupę przebadano przy pomocy usystematyzowanego kwestionariusza klinicznego, ze szczególnym uwzględnieniem obrzęków krtani. Pytania odnosiły się do ostatnich 6 miesięcy poprzedzających badanie. Wyniki: Do badania włączono 55 dorosłych osób (K/M – 35/20) w wieku 18–76 lat. Napady krtaniowe występowały u 19 z nich (34,5%): 1–3 napady u 9 osób, 4–6 napadów u 8 osób, ≥7 u 2 osób. U 2 badanych konieczne było wykonanie intubacji. W po-równaniu z pacjentami bez napadów krtaniowych, u tych z takimi napadami znamiennie częściej obserwowano: (1) napady obrzęków twarzy, (2) ciężki stopień nasilenia choroby, (3) występowanie chorych płci żeńskiej, (4) stres psychiczny jako czynnik wywołujący napady. Wszyscy pacjenci z obrzękami krtaniowymi posiadali w domu lek do przerywania napadu. Najczęściej stosowali oni dożylny osoczopochodny C1-inhibitor – 17/19 (89,5%) lub podskórny inhibitor receptorów bradykininy (ikaty-bant) – 8/19 (42,1%). U 15/19 (79%) osób lek podawany był samodzielnie przez pacjenta lub osobę bliską. Dyskusja: Pacjenci z napadami krtaniowymi w przebiegu HAE są szczególnie wymagającą grupą chorych. Właściwe prze-szkolenie dotyczące ich identyfikacji i postępowania z nimi, zabezpieczenie w leki ratunkowe oraz szybki dostęp do jednostek pomocy doraźnej są niezbędne dla zapewnienia bezpieczeństwa osobom z tą lokalizacją obrzęków HAE.

Czasopismo: Polish Journal of Otolaryngology
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Czy alergia, astma lub nadwrażliwość na niesteroidowe leki przeciwzapalne jest czynnikiem ryzyka rozwoju określonego fenotypu przewlekłego zapalenia zatok?

Wstęp: CRS jest złożoną, układową chorobą dotyczącą ponad 10% populacji. Rozróżniamy dwa główne jej fenotypy: CRSwNP i CRSsNP. W populacji kaukaskiej obserwuje się markery stanu zapalnego typowe dla profilu Th1 u chorych z CRSsNP, natomiast markery profilu Th2 i Th17 u osób z CRSwNP. Zapalenie Th2 widoczne jest w fenotypie CRSwNP ze współistniejącą alergią, astmą i nadwrażliwością na NLPZ. Cele: Celem pracy była ocena, na podstawie własnego materiału, czy alergia, astma lub nadwrażliwość na NLPZ jest czynnikiem ryzyka rozwoju określonego fenotypu CRS. Podjęto również próbę zbadania wpływu wymienionych chorób współistniejących na zaawansowanie stanu zapalnego w zatokach oraz rozległość ESS. Metody: W latach 2006–2015 przeprowadzono ESS u 2217 pacjentów z różnym fenotypem CRS. Analizie poddano grupę chorych obciążonych: alergią, astmą oskrzelową i nadwrażliwością na NLPZ. Wyniki: Na podstawie regresji logistycznej stwierdzono, że wśród chorób współistniejących tylko astma (p < 0,0001) i nadwrażliwość na NLPZ (p = 0,0007) znacząco oddziałują na występowanie fenotypu z polipami, podczas gdy wpływ alergii jest statystycznie nieistotny (p = 0,1909). Zależność między rodzajem ESS a fenotypem CRS jest istotna statystycznie (p < 0,0001). Wnioski: Astma oskrzelowa i nadwrażliwość na NLPZ, w odróżnieniu od alergii, mają statystycznie istotny wpływ na występowanie fenotypu CRSwNP. Oddziaływanie alergii, astmy i nadwrażliwości na fenotyp zaobserwowano w grupie pacjentów poddanych najrozleglejszej operacji (ESS 4).

Czasopismo: Polish Journal of Otolaryngology
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Wielolekooporne szczepy gronkowców koagulazo-ujemnych wyizolowane od chorych z przewlekłym zapaleniem zatok przynosowych – oporność typu MDR, XDR, PDR

Wstęp: Pojawienie się oporności na wiele środków przeciwdrobnoustrojowych u bakterii chorobotwórczych stało się znaczącym zagrożeniem dla zdrowia publicznego. Szczególnie niebezpieczne są wielooporne szczepy: MDR, XDR, PDR. Materiały i metody: Analizie bakteriologicznej poddano materiał w postaci aspiratów z zatok przynosowych, pobranych w czasie zabiegu operacyjnego FESS od pacjentów Centrum Medycznego MML w Warszawie, leczonych z powodu przewlekłego zapalenia zatok. Przeprowadzono izolację i identyfikację szczepów do gatunku oraz określono ich lekooporność wraz z wartościami minimalnego stężenia hamującego (MIC). Wyniki: Wśród wyizolowanych szczepów gronkowców koagulazo-ujemnych przeważała oporność na makrolidy, aminoglikozydy i tetracyklinę. Dziewięć spośród wyizolowanych szczepów wykazywało oporność wielolekową. Dyskusja: Oporność na środki przeciwdrobnoustrojowe wzrasta w przypadku bakterii powodujących przewlekłe zapalenie zatok. Jeśli chodzi o CNS, zbyt często proces diagnostyczny zamyka się na etapie identyfikacji gatunku, a nawet rodzaju bakterii. Szczepy te są traktowane jako bakterie niechorobotwórcze i nie podlegają eradykacji. Może to prowadzić do błędnych decyzji terapeutycznych, a tym samym do generowania oporności na antybiotyki. Szczepy CNS są zaliczane do zakażeń szpitalnych, dlatego niezbędne jest podjęcie właściwych procedur epidemiologicznych. Autorzy zwracają uwagę na konieczność oznaczania wartości MIC dla antybiotyków oraz wprowadzenia leczenia spersonalizowanego dla pacjentów.

Czasopismo: Polish Journal of Otolaryngology
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Naczyniakowłókniak młodzieńczy z inwazją wewnątrzczaszkową – diagnostyka i leczenie

Wstęp: W niniejszym badaniu retrospektywnym poddano analizie wyniki badań radiologicznych, postępowanie lecznicze oraz wyniki leczenia chorych z naczyniowłókniakiem młodzieńczym z inwazją wewnątrzczaszkową. Omówiono: częstość szerzenia wewnątrzczaszkowego, jego drogi i wpływ na postępowanie lecznicze. Materiał i metody: Zanalizowano dokumentację medyczną 62 chorych z naczyniakowłókniakiem młodzieńczym. 10 chorych z guzami szerzącymi się wewnątrzczaszkowo włączono do badania. Wszyscy pacjenci to mężczyźni w wieku od 10 do 19 lat. Wyniki: Zgodnie z klasyfikacją Andrewsa, 8 chorych prezentowało stadium IIIb, 1 stadium IVa i 1 stadium IVb. U 8 chorych guz położony był zewnątrzoponowo, natomiast inwazję wewnątrzoponową stwierdzono w 2 przypadkach. 9 osób było leczonych operacyjnie. Najczęściej stosowano łączony dostęp: z dołu podskroniowego i podwargowy. Jednego chorego poddano radioterapii. Okres obserwacji po zakończeniu leczenia wynosił od 8 do 26 lat. U 2 z 9 operowanych chorych (22%) stwierdzono nawrót zewnątrzczaszkowy. Wnioski: U pacjentów z rozległym zajęciem dołu podskroniowego najczęstszą drogą naciekania wewnątrzczaszkowego jest szczelina oczodołowa górna. Ze względu na wysokie ryzyko nawrotów i potencjalnych poważnych powikłań, pacjenci z zaawansowanymi postaciami naczyniowłókniaka młodzieńczego powinni być leczeni przez interdyscyplinarny zespół w ośrodkach referencyjnych trzeciego poziomu z dostępem do nowoczesnych technik diagnostycznych i terapeutycznych.

Czasopismo: Polish Journal of Otolaryngology
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Charakterystyka zaburzeń połykania u osób z zaburzeniami głosu

Wstęp: Współwystępowanie zaburzeń połykania z dolegliwościami ze strony głosu jest tematem rzadko podejmowanym w literaturze. Szczególną uwagę zwraca się na aspekt czynnościowej dysfunkcji w obrębie mięśni gardła i krtani. C el: Celem niniejszej pracy była analiza przypadków pacjentów z dysfonią pod kątem współwystępowania dysfunkcji procesu połykania. Materiał i metoda: Materiał pracy stanowiło 515 pacjentów hospitalizowanych z powodu zaburzeń głosu w roku 2018. Chorzy, których wywiad wskazywał na dolegliwości związane z połykaniem, zostali poddani dodatkowej diagnostyce w kierunku dysfagii (FEES, rozszerzone badanie logopedyczne, SEMG). Wyniki: 11,8% osób wymagających leczenia z powodu zaburzeń głosu zgłaszało współwystępowanie problemów z połykaniem. Na podstawie przeprowadzonych badań dysfagię rozpoznano u 9,3%. Odsetek osób ze stwierdzoną dysfunkcją połykania różnił się w zależności od rodzaju choroby zasadniczej i był najwyższy w grupie z zaburzeniami neurologicznymi. Analiza korelacji pomiędzy nasileniem dysfagii (zgodnie z ocenionym stopniem, wynikami DHI, EAT-10) a nasileniem stopnia niepełnosprawności głosowej VHI pokazała: słabą korelację pomiędzy VHI i EAT-10 (p = 0,1) oraz istotne statystycznie korelacje pomiędzy: VHI a RSI u osób z rozpoznaną chorobą neurologiczną; VHI a DHI u osób z dysfonią hiperfunkcjonalną; VHI a BMI i EAT-10 u osób z przewlekłym zapaleniem krtani. Ponadto uzyskano istotne statystycznie korelacje pomiędzy stopniem nasilenia dysfagii a EAT-10 i DHI (p < 0,05). Badanie logopedyczne przeprowadzone u pacjentów wskazało na współistniejący problem występowania nienormatywnego wzorca połykania. Badanie elektromiograficzne wykazało największe średnie różnice pomiędzy stronami w zapisie średniej i maksymalnej amplitudy z mm. żwaczy. Wnioski: Opieka nad pacjentami z zaburzeniami głosu musi mieć charakter interdyscyplinarny. Wywiad w kierunku zaburzeń połykania u tych osób powinien stanowić dopełnienie wywiadu odnoszącego się do zaburzeń głosu. Zaburzenia połykania występujące u osób z dysfonią mają różny charakter w zależności od przyczyny zaburzeń głosu, a ich współwystępowanie dotyczy średnio 9,3% pacjentów. Współwystępowanie czynnościowych zaburzeń połykania u osób z zaburzeniami głosu wymaga oddzielnego protokołu diagnostycznego. Procedura logopedyczna w interdyscyplinarnej opiece nad osobami z zaburzeniami czynnościowymi połykania powinna być elementem obowiązkowym.

Czasopismo: Polish Journal of Otolaryngology
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Mechanizmy kompensacji fonacyjnej u chorych z zaawansowanym rakiem głośni po chordektomii laserowej CO2

Wstęp: Endoskopowa chordektomia laserowa CO2 jest metodą leczenia raka krtani o lokalizacji w obrębie głośni, która zapewnia lepsze warunki fonacyjne w porównaniu z operacjami z dojścia zewnętrznego. Typ chordektomii (I–VI) zależy od rozległości zmiany nowotworowej. Cel: Celem niniejszej pracy była klasyfikacja mechanizmów kompensacji fonacyjnej po chordektomii laserowej CO2 u chorych z zaawansowanym rakiem głośni z wykorzystaniem techniki HSDI. Materiał i metody: Badaniem objęto grupę 30 mężczyzn (średnia wieku: 67 lat) operowanych w Klinice Otolaryngologii UMB w latach 2010–2018 i diagnozowanych w Zakładzie Fonoaudiologii Klinicznej i Logopedii UMB. Grupę kontrolną stanowiło 30 mężczyzn (średnia wieku: 64 lat) bez zmian patologicznych w krtani. W leczeniu raka głośni stosowano chordektomię laserową CO2 typu: III, IV i Va. Ocenę pooperacyjną przeprowadzono po 6 miesiącach od zabiegu. W wizualizacji krtani zastosowano HSDI. Wyniki: Typ I kompensacji fonacyjnej występuje najczęściej u chorych po chordektomii typu III. Zaawansowany rak głośni, będący wskazaniem do chordektomii IV i V typu, prowadzi do hiperfunkcji nagłośniowej i fonacji z udziałem fałdów przedsionkowych, klasyfikowanej jako II i III typ kompensacji. W chordektomii typu IV najczęściej występuje I, rzadziej II typ kompensacji fonacyjnej. Wnioski: Typ kompensacji fonacyjnej zależał od zakresu resekcji głośni. Chordektomia rozszerzona o spoidło przednie i fragment przeciwległego fałdu (typ Va), rejestrowano hiperfunkcję nadgłośniową z udziałem fałdów przedsionkowych (typ II i III kompensacji fonacyjnej). Chordektomia przezmięśniowa, obejmująca część mięśnia głosowego (typ III), powodowała najczęściej I typ kompensacji fonacyjnej. W chordektomii III–Va typu w zaawansowanym raku głośni obserwowano: ograniczenie lub brak MW, zmniejszenie amplitudy oraz aperiodyczność drgań w badaniu HSDI.

Czasopismo: Polish Journal of Otolaryngology
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Analiza akustyczna i wydolnościowa narządu głosu u chorych z zaburzeniami czynnościowymi oraz organicznymi krtani za pomocą programu DiagnoScope Specjalista

Wstęp: Celem badań było zweryfikowanie przydatności analizy akustycznej i wydolnościowej głosu śpiewaczego przy wykorzystaniu oprogramowania do analizy akustycznej głosu DiagnoScope Specjalista. Materiał i metody: Badania przeprowadzono u 120 dorosłych osób, w tym 74 kobiet i 46 mężczyzn, w wieku 21–51 lat, których podzielono na trzy grupy. I grupę (badaną) – stanowiło 40 profesjonalnych wokalistów, II grupę (badaną) – 40 półprofesjonalnych wokalistów, III grupę (odniesienia) – 40 studentów Wydziału Wojskowo-Lekarskiego Uniwersytetu Medycznego w Łodzi, zawodowo nieobciążających głosu. Metodyka badań obejmowała: (1) badanie podmiotowe (wywiad otorynolaryngologiczny), (2) badanie przedmiotowe otorynolaryngologiczne, (3) badanie wideolaryngoskopowe krtani, (4) ocenę percepcyjną głosu za pomocą skali GRBAS, (5) diagnostyczną analizę akustyczną i wydolnościową głosu z wykorzystaniem oprogramowania DiagnoScope Specjalista, (6) ankietę z uwzględnieniem podstawowych parametrów stylu życia i dolegliwości towarzyszących. Wyniki badań: Średnia wartość częstotliwości podstawowej F0 u badanych w grupie profesjonalistów była najwyższa i wyniosła: 316,46 Hz u kobiet i 165,09 Hz u mężczyzn. W grupie półprofesjonalistów – odpowiednio 260,50 Hz i 149,26 Hz, a w grupie odniesienia – 261,23 Hz i 159,27 Hz. Średnia wartość parametru Jitter u badanych w grupie profesjonalistów wyniosła 0,30% u kobiet i 0,54% u mężczyzn, w grupie półprofesjonalistów odpowiednio: 0,31 % i 0,57%, a w grupie odniesienia: 0,31% i 0,56%. Średnia wartość parametru Shimmer u badanych w grupie profesjonalistów wyniosła 3,27% u kobiet i 3,75% u mężczyzn, w grupie półprofesjonalistów odpowiednio: 3,46% i 3,77%, a w grupie odniesienia: 4,33% i 4,39%. Średnia wartość wskaźnika NHR u badanych w grupie profesjonalistów wyniosła 3,28% u kobiet i 6,00% u mężczyzn, w grupie półprofesjonalistów odpowiednio: 3,23 % i 6,72%, a w grupie odniesienia: 3,89% i 6,13%. Wnioski: Wartości parametrów mierzących charakter głosu, takie jak: zaburzenia długości okresów podstawowych, wahania amplitudy dla kolejnych okresów oraz poziomu szumów w uzupełnieniu o inne metody, mają wartość diagnostyczną i predykcyjną dotyczącą wykrywania zaburzeń głosu już we wczesnym stadium. Analiza wydolnościowa głosu śpiewaków wykazała znacznie niższe wartości następujących parametrów: czasu fonacji, rzeczywistego czasu fonacji, współczynnika braku fonacji, współczynnika wydolności i przeciętnej jakości fonacji.

Czasopismo: Polish Journal of Otolaryngology
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Zgłaszalność na poziom diagnostyczny dzieci objętych Programem Powszechnych Przesiewowych Badań Słuchu u Noworodków w Polsce z podziałem na województwa

Wstęp: Dzięki Programowi Powszechnych Przesiewowych Badań Słuchu u Noworodków (PPPBSuN) dzieci rodzące się na terenie Polski objęte są bezpłatnym badaniem przesiewowym słuchu. W latach 2006–15 średnia roczna liczba dzieci z badaniem przesiewowym słuchu wyniosła 373,477. Z przeprowadzonej analizy Centralnej Bazy Danych (CBD) PPPBSuN wynika, że zaledwie 55,8% dzieci zgłasza się na badania kontrolne do specjalistycznych ośrodków. Cel: Celem poniższej pracy jest analiza danych dotycząca zgłaszalności dzieci na poziom diagnostyczny PPPBSuN w poszczególnych regionach Polski z podziałem na województwa oraz próba identyfikacji różnic i podobieństw pomiędzy obszarami. Wyniki: Analizą objęto grupę 182 978 dzieci zarejestrowanych w CBD PPPBSUN pomiędzy 1 czerwca a 30 listopada 2014 r., wśród której znajdowało się 15 049 dzieci wymagających wizyty na poziomie diagnostycznym Programu. 7 888 dzieci nie zgłosiło się na dalszą diagnostykę do ośrodków II poziomu PPPBSuN. Z tej grupy wybrano losowo 3 239 dzieci w celu przeprowadzenia ankiety telefonicznej wśród ich rodziców. Analiza statystyczna danych uzyskanych z ankiety wskazuje, że szacowana zgłaszalność na II poziom wynosi 83,6%. Wnioski: Dzięki przeprowadzonej ankiecie telefonicznej wykryto nieścisłości we wprowadzaniu danych do CBD. Najwięcej nieprawidłowości dotyczyło gromadzenia w CBD informacji na temat nieprawidłowego wyniku badania OAE, a także braku przeprowadzonego badania.

Czasopismo: Polish Journal of Otolaryngology
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Starzenie się głosu u profesjonalnego śpiewaka operowego – wstępne ustalenia

ele: Głównym celem badania była ocena najważniejszych zmian morfologicznych oraz parametrów akustycznych w procesie starzenia się głosu profesjonalnego śpiewaka operowego. Projekt: Badanie objęło 58 zdrowych profesjonalnych śpiewaków operowych, których porównano z 42 młodymi śpiewakami operowymi z grupy kontrolnej. Metody: Wszyscy uczestnicy zostali poddani protokołowi oceny głosu, składającemu się ze specjalistycznego badania laryngologicznego oraz oceny logopedycznej. Uzyskano oraz przeanalizowano parametry akustyczne, a także odnotowano subiektywne obserwacje. Wyniki: Poziom częstotliwości podstawowej (F0) był wyraźnie mniejszy w przypadku starszych śpiewaczek, jednak poziom F0 u starszych śpiewaków był stabilny w porównaniu z młodszymi śpiewakami. U starszych śpiewaków zasadniczo nie stwierdzono odmiennych wartości w parametrze jitter w porównaniu z młodszymi śpiewakami. Maksymalny czas fonacji (MPT) był dłuższy w grupie kobiet starszych w porównaniu z młodszymi śpiewaczkami, a w nieznacznym stopniu różnił się w grupie mężczyzn. Nie zaobserwowano zmian związanych z wiekiem w przypadku wartość parametru shimmer. Zmiany morfologiczne wydają się korelować z wiekiem badanych. Wnioski: Główną cechą zmiany głosu z wiekiem był obniżony poziom F0 wśród starszych śpiewaczek profesjonalnych oraz raczej stabilny poziom F0 u śpiewaków. Niniejsze badanie pozwala uzyskać wstępne wyniki dotyczące starzenia się głosu u populacji profesjonalnych śpiewaków operowych.

Czasopismo: Polish Journal of Otolaryngology
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Wpływ przerostu migdałka gardłowego na występowanie zgryzu otwartego częściowego przedniego u dzieci

Zaburzenie drożności i oddychania przez nos spowodowane przerostem migdałka gardłowego może prowadzić do powstania zaburzeń zgryzu. Zaprezentowane w artykule badania zostały przeprowadzone na dzieciach w wieku 7–12 lat z przerostem migdałka gardłowego, zakwalifikowanych do adenoidektomii. Na podstawie przeprowadzonych badań (laryngologicznych, ortodontycznych, pediatrycznych), mających na celu skontrolowanie stanu zdrowia pacjentów, potwierdzono częstsze występowanie zgryzu otwartego przedniego u dzieci z przerostem migdałka gardłowego i u chłopców, niż u dzieci bez przerostu, prawidłowo oddychających przez nos.

Czasopismo: Polish Journal of Otolaryngology
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Zaburzenia procesu komunikacji werbalnej w dysfonii psychogennej

Dysfonią psychogenną określa się zaburzenia jakości głosu i mowy o podłożu emocjonalnym przy braku pierwotnych zmian organicznych w obrębie krtani. Kondycja psychiczna człowieka w istotny sposób wpływa na proces tworzenia głosu, funkcjonowanie mechanizmu oddechowo-fonacyjno-artykulacyjnego oraz prozodię mowy. Celem pracy jest ocena wizualizacyjna, akustyczna, percepcyjna i samoocena jakości głosu oraz mowy z wykorzystaniem metod subiektywnych i obiektywnych u osób z dysfonią psychogenną. Badaniem objęto grupę 50 pacjentów z dysfonią psychogenną diagnozowanych w Zakładzie Fonoaudiologii Klinicznej i Logopedii UMB, leczonych w Poradni Foniatrycznej USK w Białymstoku w latach 2017–2018. Grupę kontrolną stanowiło 30 osób z głosem eufonicznym. U wszystkich badanych dokonano subiektywnej i obiektywnej oceny jakości głosu i mowy. Wykorzystano skalę GRBAS, wykonano ocenę toru oddechowego, badanie koordynacji oddechowo-fonacyjno-artykulacyjnej oraz natężenia głosu i mowy. Oceniano również prozodię mowy. Analizie poddano samoocenę głosu pacjentów przeprowadzoną przy użyciu kwestionariusza Voice Handicap Index (VHI). W ocenie obiektywnej narządu głosu przeprowadzono wizualizację wibracji fałdów głosowych przy użyciu techniki szybkiego filmu w sekwencji cyfrowej (High Speed Digital Imaging ; HSDI). Analizę akustyczną jakości głosu wykonano z wykorzystaniem oprogramowania firmy DiagNova Technologies. Określano także maksymalny czas fonacji (maximum phonation time ; MPT). Dysfonia czynnościowa hiperfunkcjonalna jest najczęstszą postacią kliniczną dysfonii psychogennej. Nieprawidłowy sposób i tor oddychania wpływają na skrócenie MPT oraz zaburzenie koordynacji oddechowo-fonacyjno-artykulacyjnej u pacjentów z dysfonią psychogenną. W zaburzeniach głosu o podłożu emocjonalnym występują nieprawidłowy przebieg konturów intonacyjnych wypowiedzi oraz zaburzenia tempa mowy. Analiza wyników samooceny jakości głosu u większości badanych wskazuje na poczucie małej niesprawności głosu.

Czasopismo: Polish Journal of Otolaryngology
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne