rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Zastosowanie metody projektu wykorzystującej narzędzia PPGIS w procesie kształcenia na kierunku gospodarka przestrzenna

Jednym z podstawowych przedmiotów na kierunku gospodarka przestrzenna jest projektowanie urbanistyczne. Kluczowym celem realizowanym w ramach tego przedmiotu jest przekazanie studentom wiedzy i umiejętności w zakresie projektowania zespołów urbanistycznych. Dodatkowo, realizacja modułu obejmującego zajęcia teoretyczne i zajęcia praktyczne, ma przyczynić się do wykształcenia u studentów umiejętności pracy w zespole i zarządzania projektem. Studenci w ramach realizacji przedmiotu mają możliwość uzyskania kompetencji niezbędnych w przyszłej pracy na stanowiskach związanych z projektowaniem zagospodarowania przestrzeni, ale także w zakresie innych profesji, w których kluczowym elementem jest zarządzanie nie tylko przestrzenią, ale także samym procesem planistyczno-projektowym, które stanowią jedne z najbardziej pożądanych przez pracodawców kompetencji na rynku pracy. W opracowaniu dokonana została identyfikacja efektów kształcenia realizowanego metodą projektu wraz z oceną potencjału zastosowania Partycypacyjnych Systemów Informacji Geograficznej (PGIS, ang. Public Participatory Geographic Infomation Systems) w celu usprawnienia procesu projektowego w ramach realizacji przedmiotu projektowanie urbanistyczne. Jednak problematyka podejmowana w opracowaniu może zostać odniesiona także do innych przedmiotów realizowanych na kierunku gospodarka przestrzenna, poświęconych tematyce szeroko pojmowanego planowania przestrzennego.

Czasopismo: Biuletyn Komitetu Przestrzennego Zagospodarowania Kraju PAN
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Kierunek studiów gospodarka przestrzenna w Zachodniopomorskim Uniwersytecie Technologicznym w Szczecinie - doświadczenia i nowe wyzwania

Zachodniopomorski Uniwersytet Technologiczny w Szczecinie to uczelnia publiczna utworzona 1 stycznia 2009 r. [Ustawa 2008] z połączenia dwóch najstarszych szczecińskich uczelni, tj. Politechniki Szczecińskiej powstałej w 1946 r. jako Wyższa Szkoła Inżynierska oraz Akademii Rolniczej powstałej w 1954 r. jako Wyższa Szkoła Rolnicza w Szczecinie. Jest to pierwszy przykład fuzji uczelni publicznych, którą prawnie umożliwiła obowiązująca od 2005 r. Ustawa Prawo o szkolnictwie wyższym [Ustawa 2005]. Zgodnie z treścią tej ustawy nowa uczelnia została uznana jako tzw. uniwersytet przymiotnikowy i zaliczona do grupy uczelni technicznych [Klasyfikacja… 2016]. Zachodniopomorski Uniwersytet Technologiczny w Szczecinie przejął pracowników i cały majątek oraz strukturę uczelni macierzystych i w ten sposób składa się z 10 wydziałów, które mają łącznie 13 uprawnień do nadawania stopnia naukowego doktora habilitowanego oraz 19 uprawnień do nadawania stopnia doktora. Jednym z celów fuzji uczelni była osiągnięcie efektu synergii potencjału naukowego i dydaktycznego w stosunku do obu macierzystych uczelni [Strategia 2012]. Oceniając to z perspektywy ponad 7 lat, został on osiągnięty, o czym świadczą m.in. wyniki w rankingach uczelni krajowych oraz we współpracy z biznesem [Perspektywy… 2015; Informacja… 2016].

Czasopismo: Biuletyn Komitetu Przestrzennego Zagospodarowania Kraju PAN
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Kształcenia kadr na potrzeby współczesnych miast

Miasta są centrami rozwoju społeczno-gospodarczego – miejscami koncentracji potencjału gospodarczego i innowacji oraz ośrodkami usług świadczonych na rzecz społeczności lokalnej. Są przede wszystkim „tworem” społecznym, efektem aktywności i kreatywności ich obywateli, relacji międzyludzkich oraz pochodną wspólnej tradycji i kultury. Zarówno w okresie rozkwitu, jak i kryzysu w istotny sposób determinują rozwój regionu czy kraju. Miasta i ich kondycja są dziś w centrum uwagi i zainteresowań różnorodnych instytucji i organizacji. Zarówno w obszarze badań naukowych, jak i praktycznych działań oraz politycznych inicjatyw, miasto jest definiowane i opisywane przez pryzmat koncepcji zrównoważonego rozwoju. Karta Lipska [2007] wyznaczającą ścieżkę zrównoważonego rozwoju miast jako główne priorytety wskazuje dobrobyt gospodarczy, równowagę społeczną i zdrowe środowisko. Istotą zrównoważonego rozwoju miast jest zatem integracja i synchronizacja działań wokół kluczowych obszarów, takich jak: jakość życia, gospodarka innowacyjna „oparta na wiedzy” i niskoemisyjna, zasobooszczędne gospodarowanie oraz adaptacja do zmian klimatu. Zrównoważony, inteligentny i partycypacyjny rozwój ma być kluczem do sukcesu w ich rozwoju. Wyzwania te wymagają innowacyjnych rozwiązań w wymiarze gospodarczym, społecznym, przyrodniczym i instytucjonalnym. Dlatego na znaczeniu zyskuje nowoczesne i kompleksowe podejście do planowania i zarządzania rozwojem miast, szczególnie w kontekście powiązań i relacji między sferą przyrodniczą, społeczną i gospodarczą.

Czasopismo: Biuletyn Komitetu Przestrzennego Zagospodarowania Kraju PAN
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Kształcenie na kierunku studiów gospodarka przestrzenna w Politechnice Warszawskiej w kontekście efektów kształcenia w obszarze nauk technicznych

Utworzenie kierunku studiów gospodarka przestrzenna wynikało ze wzrastającego zapotrzebowania na specjalistów w zakresie kształtowania rozwoju społeczno-gospodarczego, w tym planowania przestrzennego i programowania rozwoju regionalnego, także w nawiązaniu do uwarunkowań przyrodniczych [Kudłacz, Zawilińska 2013]. Wychodząc naprzeciw potrzebom rynku pracy Wydział Geodezji i Kartografii Politechniki Warszawskiej rekomenduje program kształcenia, który wykracza poza klasyczne dziedziny inżynierii, w kierunku nauk ścisłych i przyrodniczych oraz nauk związanych z otoczeniem społeczno-ekonomicznym [Misja… 2001]. Tworząc program edukacyjny uznano za celowe wzmocnienie zagadnień inżynierskich o pozatechniczne aspekty przyrodnicze i społeczne. Interdyscyplinarny charakter kształcenia z kluczową rolą nauk technicznych wyróżnia kierunek na tle ofert innych uczelni. Programy kształcenia dla studiów pierwszego i drugiego stopnia na kierunku gospodarka przestrzenna zostały opracowane na gruncie obowiązujących w tym zakresie przepisów z uwzględnieniem najnowszych trendów rozwojowych w zakresie gospodarki przestrzennej, geodezji i kartografii (w tym systemów geoinformacyjnych), ochrony środowiska, architektury i urbanistyki oraz ekonomii, jak również zachodzących i dających się przewidzieć przyszłych zmian rynku.

Czasopismo: Biuletyn Komitetu Przestrzennego Zagospodarowania Kraju PAN
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
E-learning jako narzędzie poprawy dostępu do edukacji akademickiej w opinii studentów i nauczycieli akademickich Uniwersytetu Gdańskiego

Współczesne szkolnictwo wyższe w naszym kraju stoi przed licznymi wyzwaniami zewnętrznymi, takimi jak niekorzystne procesy demograficzne obniżające liczbę studentów podejmujących studia, starzenie się populacji, itd. [Demograficzne… 2011; Migracje… 2013; Sytuacja… 2014; Grzelak- -Kostulska 2016]. Dlatego też, w myśl idei „Long Life Learning” ważne jest, aby wspierać dorosłych w ukończeniu edukacji uniwersyteckiej, podnoszeniu kwalifikacji czy wreszcie dokształcaniu się w wieku podeszłym [Chabior 2001; Krawczyk 2009]. W przypadku opracowania pojęcie uczących się przez całe życie zawężono do studentów, biorących udział w procesie uczenia się, który prowadzi do uznawanych oficjalnie kwalifikacji [por. Chaberek-Karwacka 2015; Deschacht, Goeman 2015]. Zazwyczaj ponowne przystąpienie tych studentów do formalnego systemu edukacji następuje po pewnym okresie przerwy w nauce. Dodatkowo ich zaangażowanie edukacyjne różni się znacznie od młodszych studentów ze względu na rodzinę i/lub obowiązki służbowe. To powoduje, że ważne jest, aby studia przebiegały w sposób jak najbardziej dostosowany do potrzeb tej grupy studentów.

Czasopismo: Biuletyn Komitetu Przestrzennego Zagospodarowania Kraju PAN
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Rola przedmiotów projektowych w systemie kształcenia na kierunku gospodarka przestrzenna

Gaczek [2003, s. 11] definiuje gospodarkę przestrzenną jako „działalność organizująca przestrzennie system społeczno–gospodarczy jednostki terytorialnej”. Wskazuje również, że działalność ta ma na celu wytworzenie racjonalnego układu przestrzennego lub jego przekształcenie, tak aby umożliwiał on efektywne i właściwe funkcjonowanie przez sieć powiązań. Powiązania te zachodzą między elementami zagospodarowania oraz zapewniają możliwości trwałego rozwoju w środowisku przyrodniczym jednostki terytorialnej”. Domański [2006, s. 14-15] wskazuje natomiast bliski związek terminu gospodarka przestrzenna z regionalistyką, której szeroki zakres problemów i metod ich rozwiązywania wymaga interdyscyplinarnej współpracy w zakresie dyscyplin pokrewnych i współdziałających, tj. m.in. urbanistyki, geografii, socjologii, demografii, geodezji, statystyki.

Czasopismo: Biuletyn Komitetu Przestrzennego Zagospodarowania Kraju PAN
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Nowe uwarunkowania projektowania zagospodarowania przestrzennego na poziomie lokalnym a potrzeby kształcenia na studiach inżynierskich gospodarki przestrzennej

Przestrzeń, jako przedmiot gospodarki przestrzennej, choć przez wielu z nas jest pojmowana dosyć rozlegle, to z biegiem czasu staje się coraz bardziej ograniczana. Szczególnie dotyczy to przestrzeni planistycznej, czyli obszaru, złożonego z wielu komponentów, w którym istotną rolę odgrywa człowiek. W miarę rosnących potrzeb ludności, przestrzeń podlega wielu zmianom i przekształceniom. Wzrasta zapotrzebowanie nie tylko na realizację poszczególnych rodzajów infrastruktury, ale także rosną potrzeby mieszkańców związane z przeznaczaniem nowych terenów na cele budowlane (mieszkaniowe). Planowanie poszczególnych przedsięwzięć w przestrzeni oraz ich realizacja wpisuje się w politykę przestrzenną gminy. Sporządzanie opracowań planistycznych gminy (studiów uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego) jest zadaniem złożonym, skomplikowanym, wywołującym liczne konflikty w przestrzeni. Wynika to nie tylko z czasochłonnej i wielopodmiotowej procedury ich sporządzania, ale w głównej mierze z charakteru przestrzeni, jej uwarunkowań oraz skutków, jakie mogą zaistnieć na skutek podejmowanych decyzji. Każda decyzja planistyczna niesie za sobą określone skutki w przestrzeni. Konieczne jest, aby wszelkie rozstrzygnięcia planistyczne były realizowane na rzetelnie przeprowadzonych badaniach, tj. analizach, prognozach, bilansach. Bez nich podejmowane decyzje planistyczne mogą przynieść niekorzystne skutki nie tylko dla gospodarzy przestrzeni (władz gminy), ale także i jej mieszkańców.

Czasopismo: Biuletyn Komitetu Przestrzennego Zagospodarowania Kraju PAN
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Zintegrowane planowanie rozwoju - projekt przygotowania programu i uruchomienia kształcenia na nowym kierunku studiów w obszarze gospodarki przestrzennej

Postępujące dynamicznie przemiany w życiu społeczno-gospodarczym naszego kraju zmieniają w sposób zasadniczy uwarunkowania funkcjonowania systemu szkolnictwa wyższego, stawiając przed nim nowe wyzwania. Szkoły wyższe muszą w elastyczny sposób dostosowywać swoją ofertę kształcenia do nowych potrzeb rynku pracy oraz tworzyć warunki do realizacji powszechnie uznanej na Europejskim Obszarze Szkolnictwa Wyższego zasady Life Long Learning. Prawidłowości te dotyczą również nowych wyzwań, przed którymi staje administracja publiczna naszego kraju. Członkostwo Polski w Unii Europejskiej i coraz bardziej odczuwalne oddziaływania procesów globalnych, w tym również ich negatywnych następstw, prowadzą do wniosku, że przygotowanie przyszłych pracowników dla efektywnie działającej administracji publicznej, w lepszym stopniu identyfikujących czynniki rozwoju, umiejętnie wykorzystujących instrumenty polityki rozwoju oraz posiadających kompetencję do gospodarowania przestrzenią kraju, staje się jednym z filarów budowania sprawnego państwa. Wskazane cele działań są w pełni zbieżne z oczekiwaniami dotyczącymi reformy zarządzania procesami rozwojowymi w Polsce, jak również katalogiem zadań Ministra właściwego ds. rozwoju wynikającymi m.in. z Ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (t.j. Dz. U. z 2014 r. poz. 1649 z późn. zm.).

Czasopismo: Biuletyn Komitetu Przestrzennego Zagospodarowania Kraju PAN
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Ocena efektywności kształcenia studentów kierunku gospodarka przestrzenna w zakresie kwalifikacji software’owych

Proces dydaktyczny na studiach wyższych należy do bardzo złożonych i wymagających form oddziaływania na przyszłych uczestników rynku pracy. Konieczne jest obszerne przygotowanie teoretyczne, ale i praktyczne. Krajowe Ramy Kwalifikacji zobowiązują do kształcenia w trzech obszarach: wiedzy, umiejętności i kompetencji społecznych [szerzej Rzeńca 2015, s. 501-503]. Trudnym zadaniem dla każdego wykładowcy jest stworzenie sprzyjających warunków, w jakich przekazywana wiedza będzie ugruntowana i zaadaptowana na potrzeby praktyki przez słuchaczy w szerszym znaczeniu [por. Stanek 2015, s. 514].Poważnym, dostrzegalnym w badaniach ankietowych i własnych obserwacjach autora problemem jest często niewystarczające zaangażowanie studentów po zakończeniu kursu w utrwalaniu zdobytych kompetencji. Brak ciągłości w kształceniu oraz ćwiczeniu nabytej wiedzy/umiejętności skutkuje problemami adaptacyjnymi (problem „startu zawodowego”) na wymagającym rynku pracy. Istnieje wśród studentów błędne przeświadczenie, że raz nabyta wiedza/umiejętność bez utrwalania pozostanie w ciągłej dyspozycji. Co więcej, nie zawsze ocena końcowa, jaką uzyskuje student na zakończenie kursu jest jednoznaczną gwarancją kompetencji, jakich oczekuje potencjalny pracodawca.

Czasopismo: Biuletyn Komitetu Przestrzennego Zagospodarowania Kraju PAN
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Koncepcja badań opinii interesariuszy zewnętrznych o programie studiów na kierunku gospodarka przestrzenna jako elementu oceny jakości kształcenia (na przykładzie Uniwersytetu Pedagogicznego w Krakowie)

Istotnym elementem procesu oceny i podniesienia jakości kształcenia na każdym kierunku są badania opinii interesariuszy, zarówno wewnętrznych (studentów, nauczycieli akademickich i innych osób zaangażowanych w kształcenie w danej uczelni), jak i zewnętrznych, przede wszystkim absolwentów oraz potencjalnych pracodawców i specjalistów w zakresie problematyki danego kierunku. O ile poznanie opinii osób z pierwszej grupy nie nastręcza wielkich trudności, gdyż zarówno nauczyciele akademiccy, jak i studenci osobiście lub przez reprezentantów uczestniczą w różnych gremiach decyzyjnych (np. radach instytutów czy wydziałów) i opiniotwórczych komisjach, gdzie dyskutowane i zatwierdzane są programy studiów, o tyle badania opinii drugiej grupy są nieco bardziej utrudnione. Co prawda absolwenci – jako niedawni interesariusze wewnętrzni – z reguły czują się związani z uczelnią, w której ukończyli studia, to jednak często kontakt z nimi jest bardzo ograniczony i dotyczy najczęściej tylko części osób z tej grupy. Ponadto specyfika kierunku gospodarka przestrzenna, który jest międzyobszarowym (interdyscyplinarny) powoduje z kolei, że możliwości zatrudnienia absolwentów są bardzo szerokie, co tym samym oznacza, że konieczne jest dotarcie do szerokiego spektrum przedstawicieli rynku pracy. Wymaga to odpowiedniego podejścia do pozyskania od nich opinii na temat programu kształcenia na danym kierunku, szczególnie jeśli nie jest możliwe przeprowadzenie bezpośredniego, pogłębionego wywiadu, a stosuje się metodę kwestionariusza ankiety. Jeden, uniwersalny kwestionariusz może nie odegrać wtedy dobrze swojej roli. Warto przy tym zauważyć, za Piasecką [2015], że nawiązywanie relacji z interesariuszami oraz kształcenie absolwentów spełniających ich oczekiwania, leży nie tylko w interesie danej uczelni czy jednostki prowadzącej studia, ale jest jednym z przejawów odpowiedzialności uczelni wobec społeczeństwa.

Czasopismo: Biuletyn Komitetu Przestrzennego Zagospodarowania Kraju PAN
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Identyfikacja jednostek krajobrazu miejskiego w planowaniu przestrzennym a metodologia audytu krajobrazowego

Współczesne miasta polskie podlegając nasilonym procesom dezurbanizacji i degradacji dzielnic śródmiejskich wymagają podjęcia zrównoważonej polityki przestrzennej, w tym ochrony krajobrazu prowadzącej do reurbanizacji obszarów śródmiejskich, ale też dostosowania skali działań planistycznych i zarządczych do faktycznych stref oddziaływania miast. Jak zauważa. Nyka choć cechą miast jest ciągłość, to współcześnie często nie można jej osiągnąć nieprzerwaną kompozycją placów i ulic czy nawet użytkowania terenów miejskich. Ciągłość rozwijającego się miasta opierać należy raczej na kontinuum krajobrazu, który pozwala je postrzegać i komponować jako całość [Nyka 2012 s. 50]. Krajobraz spajający przestrzennie fragmenty zróżnicowanych struktur miejskich stanowić może doskonałą, bo zintegrowaną podstawę analiz procesów i zmian zachodzących w mieście.

Czasopismo: Biuletyn Komitetu Przestrzennego Zagospodarowania Kraju PAN
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Nowe instrumenty ochrony krajobrazua zarządzanie publiczne. Perspektywa współzarządzania (governance)i neoweberyzmu (neo-Weberian state)

W ostatnich latach można zauważyć tendencję, w ramach której system gospodarki przestrzennej jest zmieniany „sektorowo“. Zachowując dotychczasowe narzędzia planowania przestrzennego dodaje się nowe, dotyczące szczegółowej problematyki lub też do istniejących instytucji prawnych dodaje się przepisy różnicujące je w konkretnych przypadkach. Jednym z przykładów tych tendencji jest Ustawa z 24 kwietnia 2015 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze wzmocnieniem narzędzi ochrony krajobrazu (tzw. Ustawa krajobrazowa). Administracja publiczna, w tym przypadku organy samorządu terytorialnego, otrzymują więc nowe narzędzia gospodarowania przestrzenią. Taka tendencja jest zbieżna z dyskusją toczoną z perspektywy teorii zarządzania publicznego, w której pojawiają się głosy, że powodzenie reform jest uzależnione nie tylko od charakterystycznych dla współzarządzania (governance)1 interakcyjności i współzależności procesów rządzenia, ale i od funkcjonowania sprawnej i stabilnej administracji publicznej. To współczesne nawiązanie do myśli M. Webera jest nazywane neoweberyzmem.

Czasopismo: Biuletyn Komitetu Przestrzennego Zagospodarowania Kraju PAN
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Parki krajobrazowe i obszary chronionego krajobrazu – nowe rozwiązania prawne

Spośród form ochrony przyrody, ustanawianych zgodnie z Ustawą z 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody [tekst jedn. Dz. U. 2015 poz. 1651 ze zm.] szczególne znaczenie w systemie prawnym ochrony krajobrazu odgrywają parki krajobrazowe oraz obszary chronionego krajobrazu. Po pierwsze, obejmują one znaczne obszary. W doktrynie prawa administracyjnego tradycyjnie przyjął się podział na obszarowe formy ochrony przyrody, tj. parki narodowe, parki krajobrazowe, rezerwaty przyrody, obszaru chronionego krajobrazu i obszary należące do sieci Natura 2000) oraz formy indywidualne, a więc zespoły przyrodniczo-krajobrazowe, użytki ekologiczne, stanowiska dokumentacyjne i pomniki przyrody [Lipiński 2010, s. 236; Rakoczy 2009, s. 30; Trzcińska 2009, s. 161]. Za wyodrębnieniem indywidualnych form ochrony może przemawiać m.in. to, że ustawodawca nie przewidział dla tych form ochrony sporządzania planu ochrony ani też tworzenia wokół nich otuliny. W nowszej literaturze podejmuje się jednak próby innej kategoryzacji form ochrony przyrody – można przywołać m.in. podział zaproponowany przez Kistowskiego na formy: wielkopowierzchniowe (parki narodowe i krajobrazowe oraz obszary chronionego krajobrazu) oraz małoobszarowe – czyli pozostałe, przy czym pomniki przyrody z reguły powinny być traktowane jako formy punktowe [Kistowski 2009, s. 27].

Czasopismo: Biuletyn Komitetu Przestrzennego Zagospodarowania Kraju PAN
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Gminna uchwała krajobrazowa – od teorii do praktyki

Uchwała krajobrazowa jest jednym z nowych dokumentów planistycznych wprowadzonych Ustawą z 24 kwietnia 2015 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze wzmocnieniem narzędzi krajobrazu. Jest rodzajem specuchwały, która może w istotny sposób przyczynić się do poprawy ładu wizualno-przestrzennego gmin. Celem jej wprowadzenia jest możliwość określenia wiążących zasad lokalizacji nośników reklamowych, obiektów małej architektury i ogrodzeń wraz ze wskazaniem standardów jakościowych i ilościowych dla tych elementów zagospodarowania. Szczególnie istotna jest możliwość ograniczenia chaosu reklamowego, który wpływa negatywnie na wizerunek gmin. Wielu autorów podkreśla, że reklamy są jednym z istotnych elementów wizualnego skażenia przestrzeni [np. Nawrocki 2011; Jana, De 2015; Portella 2016]. Problem występowania tego zjawiska jest wynikiem braku odpowiednich regulacji prawnych [Listwan-Franczak, Franczak 2015]. Nowy instrument planistyczny będący aktem prawnym, obejmującym cały obszar gminy w jej granicach administracyjnych wydaje się być o wiele bardziej skutecznym narzędziem od dotychczasowych uregulowań. Ustawa daje bowiem gminom możliwość pobierania opłaty reklamowej, a także daje narzędzia egzekucji w przypadku sytuowania reklam niezgodnie z nowymi przepisami.

Czasopismo: Biuletyn Komitetu Przestrzennego Zagospodarowania Kraju PAN
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Zmiany w strukturze użytków rolnychw powiecie grójeckim po 1990 r.

Celem opracowania jest określenie kierunków zmian w strukturze użytków rolnych w powiecie grójeckim w latach 1990-2010. Zmiany w powierzchni i strukturze użytków rolnych przeanalizowano na podstawie wyników Powszechnych Spisów Rolnych przeprowadzonych w 1996 oraz 2010 r. Analizy zmian w rozmieszczeniu sadów i gruntów ornych dokonano na podstawie mapy pokrycia terenu opracowanej przez Europejską Agencję Środowiska (Corine Land Cover).

Czasopismo: Biuletyn Komitetu Przestrzennego Zagospodarowania Kraju PAN
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Podatek rolny jako narzędzie badania przemian struktury agrarnej – studium przypadku gminy Brzuze

Modernizacja polskiego rolnictwa w znacznej mierze zależy od przemian struktury agrarnej [Rudnicki 2001; Rudnicki et al. 2002]. Przekształcenia te obejmują strukturę własnościową (proces prywatyzacji ziemi) oraz strukturę obszarową (proces koncentracji ziemi). Cechy te – w warunkach polskiej przestrzeni charakteryzującej się rozdrobnieniem oraz przeludnieniem agrarnym – stanowią najbardziej wadliwy segment rolnictwa [Bański, Stola 2002; Głębocki 2005]. Ze względu na silne oddziaływanie powyższych parametrów na pozostałe cechy wewnętrzne (organizacyjno-techniczne, produkcyjne, strukturalne, społeczne) warunkiem nieodzownym w procesie rozwoju społeczno-gospodarczego obszarów wiejskich oraz podnoszenia dochodów rodzin rolniczych jest poprawa przeciętnej powierzchni indywidualnego gospodarstwa rolnego.

Czasopismo: Biuletyn Komitetu Przestrzennego Zagospodarowania Kraju PAN
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna