rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
"Odnowienie wszystkiego" według Dziejów Apostolskich (Dz. 3,21a)

W tradycji interpretacyjnej księgi Dziejów Apostolskich termin apokatastasis wywołał 
wielowiekową polemikę. Dyskusja dotyczy przede wszystkim właściwego zrozumienia tej 
koncepcji. Wypowiedź Łukasza sugeruje, że Jezus ma pozostać w niebie przez jakiś okres, 
„aż do czasu, gdy wszystko zostanie odnowione” (Dz 3,21). Wydaje się, że ewangelista 
głosi w tym miejscu naukę o powszechnym zbawieniu wszystkich bez wyjątku oraz ideę 
powrotu wszechrzeczy do pierwotnego źródła, do Boga.
Przedmiotem artykułu jest próba odnalezienia źródła, z którego Łukasz zaczerpnął 
ideę apokatastazy. Nie ma wątpliwości, że została ona przez autora zapożyczona. Jako 
źródło przywołuje się całą spuściznę literatury apokaliptycznej Starego Testamentu, jak 
również inne pisma literatury żydowskiej. Takie dzieła, jak czwarta Księga Ezdrasza, syryjska Apokalipsa Barucha czy etiopska Księga Henocha, przywołują w swojej treści tematy 
zbliżone do koncepcji apokatastazy. Wydaje się jednak, że najbliższe znaczeniowo jest 
ujęcie Starego Testamentu z koncepcją powtórnego przyjścia Eliasza. Dla Łukasza Jezus 
przybędzie z nieba dla wypełnienia proroctwa i zakończenia całej historii zbawienia.

Czasopismo: Colloquia Theologica Ottoniana
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii
Wieź fizyczna między małżonkami w prawie kanonicznym i polskim

Więź fizyczna między małżonkami stanowi o istotnym spoiwie ich związku. Z nauczania Kościoła wynika prawda o małżeństwie, które zawiera się we wspólnocie całego 
życia, nie tylko w sensie czasu jej trwania, ale także w zdolności objęcia wszelkich jej 
wymiarów. Prawo polskie, kształtujące się w tej dziedzinie od czasów powojennych, 
wypracowało koncepcję więzi fizycznej, polegającej na podtrzymywaniu między małżonkami relacji cielesnych. Oba systemy prawne (prawa kanonicznego i polskiego) w równie 
poważny sposób odnośnie do wymagań wstępnych, jak i kontynuacji życia małżeńskiego 
spoglądają na impotencję. Prawo kanoniczne warunkuje możliwość zawarcia małżeństwa 
od zdolności do podjęcia współżycia cielesnego. Wskazuje także na instytucję dopełnienia 
małżeństwa, której brak może spowodować prośbę jednego z małżonków o rozwiązanie 
węzła. Prawo polskie nie warunkuje zdolności do zawarcia małżeństwa od zdolności do 
współżycia. Widzi jednak w braku współżycia (czy to wynikającego z odejścia od małżonka, 
czy też z impotencji) niebezpieczeństwo rozpadu związku. Niemniej jednak nakazuje też 
w swoim orzecznictwie, a także w doktrynie nie absolutyzować więzi fizycznej z racji na 
jej przemijalność.

Czasopismo: Colloquia Theologica Ottoniana
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii
Ontyczny wymiar życia ludzkiego jako podstawa jedności i nierozerwalności małżeństwa

Współczesny kryzys małżeństwa i rodziny, przejawiający się w nietrwałości małżeństw, a także w unikaniu ich legalizacji, znajduje zapowiedź już w pierwszych rozdziałach 
Księgi Rodzaju. Podobnie jak zawarte jest w nich przekonanie o możliwości pokonania 
każdego kryzysu dotyczącego jedności i nierozerwalności małżeństwa. Podstawą jednak 
tego musi być wymiar ontologiczny, decydujący o właściwym rozumieniu bytu ludzkiego 
przez szczególny rodzaj relacji mężczyzny do kobiety. Ponieważ na tym właśnie poziomie 
została ona zakłócona, a nawet zerwana przez grzech, również w tym wymiarze otwiera się 
na odkupienie. Przy czym jedność małżonków jest nie tylko wynikiem stwórczego działania Boga, ale też stanowi obraz Jego istoty oraz obraz Przymierza zawartego przez Boga 
z człowiekiem. Do pełni doprowadza to Przymierze – w takim samym sensie dopełniając 
jedność małżeńską – Jezus Chrystus w Misterium Paschalnym. Zawarte w ten sposób 
Nowe Przymierze wzbogaca małżeństwo, umacniając także właściwą mu jedność dzięki 
objawionej w Jezusie Chrystusie tajemnicy Trójcy Świętej. Przyjmujący na siebie ludzką 
naturę Syn Boży, pozostający także w jedności z Ojcem, wyznacza jedności mężczyzny 
i kobiety drogę do jedności właściwej Osobom Bożym. W pełni zrealizuje się ona w eschatologii. Niemniej już w doczesności jedność małżonków może być drogą do objawienia 
przez Boga tajemnicy swojego wewnętrznego życia. Podobnie jak małżeństwo chrześcijan 
jest obrazem miłości Chrystusa do Kościoła.

Czasopismo: Colloquia Theologica Ottoniana
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii
Mojżesz - Lewita (Wj 2,1-10). W kręgu badań nad tożsamością Mojżesza

W artykule przeprowadzona została analiza krytycznoliteracka, kontekstualna oraz 
egzegetyczna Wj 2,1–10. Przeprowadzono ją pod kątem wydobycia z tej perykopy ewentualnych „najstarszych” informacji z tradycji o Mojżeszu. Wnioski wyciągnięte na tej 
podstawie nie pozwalają potwierdzić archaicznego i niezależnego istnienia tej perykopy 
w jej pierwotnej wersji. Zdaniem autora elementem najstarszej tradycji jest jedynie samo 
Mojżesz – lewita (Wj 2,1–10)... 119
imię Mojżesza. Wszystkie pozostałe informacje zawarte w tej perykopie mają wyraźne 
odniesienia do bliższego i dalszego kontekstu z Księgi Rodzaju i Wyjścia.

Czasopismo: Colloquia Theologica Ottoniana
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii
Kwestia całościowego podejścia do człowieka

Celem artykułu jest zwrócenie uwagi na kwestię całościowego (holistycznego) 
podejścia do osoby ludzkiej. Z szerokiego spektrum właściwego dla tej problematyki 
uwzględniono następujące trzy obszary życia: (1) duchowość, (2) komunikację społeczną, (3) troskę o zdrowie. Odwołano się do uznawanych, ze względu na oddziaływanie, za 
szczególnie istotne dla wskazanej tematyki danych, w tym do Biblii, nauczania Kościoła 
katolickiego, informacji medialnych jako związanych z podejściem do człowieka informacji 
powiązanych z szeroko rozumianą troską o zdrowie i z podejściem do osoby ludzkiej. Dane 
te zostały podzielone i przedstawione z uwzględnieniem obszaru duchowości, komunikacji 
międzyosobowej i troski o zdrowie. Wskazano na potrzebę coraz pełniejszego uwzględniania 
holistycznego podejścia do osoby ludzkiej jako warunku dobrej komunikacji i skutecznej 
troski o zdrowie.

Czasopismo: Colloquia Theologica Ottoniana
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii
Relacje Kardynała Augusta Hlonda z Arcybiskupem Józefem Gawliną w latach 1993-1948

Wspólne dzieje kapłanów kard. Augusta Hlonda z abp. Józefem Gawliną w latach 
1933–1948 przeplatują się z istotnymi wydarzeniami w dziejach zarówno Kościoła katolickiego w Polsce, jak i na świecie. Wzajemne spotkania i korespondencja ukazują wielkie 
zaufanie i dyskrecję w poruszaniu zagadnień na najwyższym szczeblu. Wszelkie postacie 
omawiane w artykule posiadają znaczącą rangę w istnieniu i funkcjonowaniu Kościoła 
katolickiego, jak również Ordynariatu Polowego w Polsce i na emigracji.

Czasopismo: Colloquia Theologica Ottoniana
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii
Teologia informacji jako odpowiedź na kryzys w idei stworzenia poswodowany ateistyczną interpretacją wyników badań przeprowadzonych na gruncie nauk przyrodniczych

Jedną z przyczyn kryzysu, który dotyka badania teologiczne, jest fakt, iż nazbyt 
często pozbawione są one solidnych podstaw filozoficznych. Szczególnie wyraźnie widać 
to w podejmowanych dziś próbach opisania rzeczywistości stworzonej, o której coraz 
więcej do powiedzenia mają nauki przyrodnicze. Wydaje się, że w tej dziedzinie teologia 
jest w silnym odwrocie, co jest skrupulatnie wykorzystywane przez naukowców, którzy 
w duchu paradygmatu ateistycznego opracowują filozoficzne interpretacje wyników badań 
fizyki, chemii lub biologii.
Nadzieję na zmianę tej sytuacji daje podjęcie systematycznych studiów nad filozoficzną i teologiczną interpretacją teorii informacji. W niniejszym artykule został postawiony 
postulat podjęcia odnośnych badań, które dają nadzieję na ożywienie twórczego dialogu 
między naukami humanistycznymi i przyrodniczymi, mającymi za główny cele poszukiwanie prawdy

Czasopismo: Colloquia Theologica Ottoniana
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii
Z badań nad posługą katechetyczną dla młodzieży w szkole publicznej na przykładzie Liceum Ogólnokształcącego - Zespołu Szkół Ponadgimnazjalnych w Dębnie w latach 1945-2015

Głównym problemem wielu współczesnych ludzi jak i społeczności jest styl życia 
oparty na założeniu nieistnienia Pana Boga. Żyją oni tak, „jakby Bóg nie istniał” („etsi Deus 
non daretur”). Koncepcja życia opartego na takim założeniu owocuje niekiedy brakiem 
ostatecznego sensu życia. Jest zjawiskiem obserwowalnym, że uczniowie wywodzący się 
ze środowisk żyjących według własnego programu „etsi Deus non daretur” pojawiają się 
sporadycznie lub częściej wraz ze swoją klasą także na lekcjach religii.
W ciągu minionych siedemdziesięciu lat katechizacji młodzieży z Liceum Ogólnokształcącego – Zespołu Szkół Ponadgimnazjalnych nr 1 w Dębnie są zauważalne zmiany 
w mentalności ludzi współtworzących katechezę. Takie zmiany sporadycznie stają się 
przyczyną powstawania problemów w zakresie kształcenia czy religijnego wychowania, 
ale nie są to problemy na bieżąco nierozwiązywalne. Mimo braku gruntownych naukowych 
badań w tym zakresie z napotkanymi problemami muszą się zmierzyć nie tylko katecheci, 
ale także młodzież i jej rodzice

Czasopismo: Colloquia Theologica Ottoniana
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii
Depositio Episcoporum - katalog biskupów misyjnych, pomorskich, kamieńskich i szczecińsko-kamieńskich

Nawiązując do znanego już w starożytności zwyczaju, w katedrze szczecińskiej 
umieszczono dwie tablice wykonane z białego marmuru, na których znajdują się imiona 
biskupów misyjnych, pomorskich i kamieńskich, a także biskupów i arcybiskupów szczecińsko-kamieńskich.
Depositio episcoporum, czyli katalog, lista zmarłych biskupów, należy do praktyki 
Kościołów lokalnych czasu starożytności i średniowiecza. Katalogi te stanowiły najstarsze 
źródło w ustaleniu sukcesji apostolskiej, co dowodzi wierności autentycznej nauce Chrystusa. Ukazanie związku Kościoła lokalnego z Kościołem powszechnym jest świadectwem 
rangi biskupstwa, a potwierdzenie jego dawności przez wykazanie pełnego „rodowodu” 
uzasadnieniem, że poprzez sukcesję swój autorytet czerpie z trwania w źródle chrześcijaństwa.
Tablica nr 1 obejmuje lata 968–1544. Katalog przedstawia 24 biskupów i 7 elektów. 
Obok imienia biskupa umieszone zostały lata pontyfikatu oraz rok śmierci. Spis obejmuje biskupów misyjnych z czasów pierwszych Piastów, w których władaniu znalazły 
się ziemie nad Odrą i Bałtykiem (przełom wieków X i XI), a także biskupów misyjnych 
z XII wieku, ze św. Ottonem z Bambergu na czele. Kolejne dwa tytuły przedstawiają biskupów pomorskich i biskupów kamieńskich do czasu reformacji.
Tablica nr 2 rozpoczyna kolejny etap historii Kościoła, od 1544 roku do czasów nam 
obecnych. Tablica ta różni się zasadniczo od pierwszej. Depositio episcoporum pojawia 
się dopiero od 1972 roku (po 428 latach przerwy) pod tytułem episcopi et archiepiscopi 
sedinenses-caminenses. Ten katalog biskupów poprzedza zapis o jurysdykcji kościelnej, 
która nieprzerwanie trwała od chwili zlikwidowania katolickiej organizacji kościelnej – po 
śmierci ostatniego biskupa kamieńskiego Erazma w 1544 roku – aż do erygowania diecezji 
szczecińsko-kamieńskiej w 1972 roku. Treść tablicy uwidacznia nieprzerwaną ciągłość jurysdykcyjną, czyli troskę i opiekę Stolicy Apostolskiej nad Kościołem zachodniopomorskim 
pomimo braku jego pełnych organizacyjnych struktur.
Artykuł uzasadnia historycznie treść deposito episcoporum, a także podaje uwagi 
metodyczne o jego opracowywaniu i odczytywaniu. W pracy zostały omówione elementy 
teologiczno-symboliczno-dekoratywne katalogu biskupów.
Umieszczenie tablic w szczecińskiej katedrze w 2015 roku, w jubileusz 875-lecia 
ustanowienia pierwszego na tych ziemiach biskupstwa pomorskiego z siedzibą w Wolinie 
(1140), jest wyrazem wielowiekowej kontynuacji misji Kościoła powszechnego, a także 
świadectwem naszej wspólnoty wiary z przeszłymi pokoleniami, tożsamości i historycznej 
ciągłości.

Czasopismo: Colloquia Theologica Ottoniana
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii
Edukacyjny wymiar tweetów Papieża Franciszka

W ostatnich dekadach media niezwykle się zmieniły. Papież Franciszek przypomina, 
że ważną kwestią staje się umiejętność dialogowania ze środowiskami stworzonymi przez 
nowe technologie i portale społecznościowe. Nie można się na rzeczywistość obrażać, lecz 
należy wchodzić w nią i wewnętrznie przemieniać. Zrozumienie tego pozwoli dostrzec, że 
nawet pisanie tweetów może przyjąć wymiar edukacyjny i formujący nowe pokolenia. Z tej 
racji funkcjonowanie w świecie nowych technologii komunikacyjnych staje się obowiązkiem 
każdego głosiciela Ewangelii. Skoro więc papież bywa nazywany mistrzem komunikacji, 
to czerpanie z jego przykładu staje się wyzwaniem, któremu trzeba podołać

Czasopismo: Colloquia Theologica Ottoniana
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii
Ryt obrzezania w Gilgal (Joz 5,2–9) momentem odnowienia relacji narodu wybranego z JHWH

Przymierzom biblijnym często towarzyszyły znaki, np. tęcza (Rdz 9,12–17), krew cielców (Wj 24,3–8) czy też chleb i wino (Łk 22,19–20). Zewnętrznym znakiem przymierza, jakie Bóg zawarł z Abrahamem, było obrzezanie (Rdz 17,9–14). Obrzęd ten został zaniedbany podczas czterdziestoletniej wędrówki przez pustynię. Jednak po przejściu Jordanu JHWH upomniał się o ten znak. Tak jak obrzezanie fizyczne było warunkiem wzięcia w posiadanie Ziemi Obiecanej, tak obrzezanie serca było warunkiem utrzymania tej ziemi w rękach Izraelitów oraz gwarantowało bezpieczeństwo i pomyślność. Niniejszy artykuł prezentuje szczegółową analizę perykopy Joz 5,2–9, w której jest mowa o obrzezaniu w Gilgal i o odnowieniu relacji narodu wybranego z Bogiem.

Czasopismo: Studia Koszalińsko-Kołobrzeskie
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii
Kielich i patena Konrada Mazowieckiego z XIII wieku – kopia dla Archidiecezji Szczecińsko-Kamieńskiej

Kopia kielicha i pateny Konrada Mazowieckiego, wykonana na podstawie oryginału z połowy XIII wieku, została zrealizowana w ramach pracy naukowo-badawczej Katedry Teologii Praktycznej Wydziału Teologicznego Uniwersytetu Szczecińskiego we współpracy z pra¬cownią „ArtSacr” Jerzego Stachurskiego Mistrza Rzemiosła Artystycznego. Kielich i patena ofiarowane katedrze płockiej są aktem zadośćuczynienia księcia mazowieckiego Konrada za zabójstwo ks. Jana Czapli, kanonika płockiej kapituły katedralnej, scholastyka płockiego i włocławskiego, dokonane w Płocku w 1239 roku. Kielich Konrada należy do najwybitniejszych dzieł rzemiosła artystycznego epoki średniowiecza znajdujących się na terenie Polski. Oryginał, wykonany w srebrze z elementami złocenia, znajduje się w skarbcu katedralnym Muzeum Diecezjalnego w Płocku. Kopia kielicha i pateny została wykonana z brązu, metodą odlewniczą z grawerowaniem i cyzelowaniem, na zewnątrz srebrzone, a środek czaszy kielicha złocony. Od strony warsztatowej i ikonograficznej to dzieło najwyższej klasy. Na szczególną uwagę zasługuje ikonografia, która prezentuje dojrzałą myśl teologiczną. Kielich płocki został wykonany w stylu romańskim (połowa XIII w.), ale można w nim zauważyć początki nowego stylu gotyckiego. Świadczy o tym ukształtowanie czary i nodusu kielicha. Artykuł omawia genezę powstania kielicha i pateny, a także przedstawia ich opis, ikonografię i teologię. Wykonanie kopii kielicha i pateny dla archidiecezji szczecińsko-kamieńskiej stanowi wkład w promocję kultury polskiej i dziedzictwa narodowego oraz jest przypomnieniem więzi historycznych łączących Szczecin i Pomorze Zachodnie z Polską w XII i XIII wieku.

Czasopismo: Studia Koszalińsko-Kołobrzeskie
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii
Oskar Arnulfo Romero, święty trudnego czasu

Artykuł na przykładzie św. Oskara Romero, arcybiskupa San Salvadoru w latach 1977–1980, ukazuje, że świętość zawsze jest osadzona w konkretnej rzeczywistości historyczno-geograficzno-duchowej (część pierwsza). Dbając o zbawienie dusz i pokój w kraju w trakcie narastającego konfliktu polityczno-gospodarczego, arcybiskup podejmował wszystkie niezbędne działania: był mediatorem między rządem a niezadowolonym ludem; upominał za bestialstwo wojska; zapewniał schronienie i żywność potrzebującym (część druga). Te działania wzbudziły falę protestów oponentów, którzy oskarżali go o lewicowe poglądy i propagowanie teologii wyzwolenia (część trzecia). W wątpliwościach św. Oskar szukał duchowego wsparcia w nauczaniu ówczesnych papieży oraz Soboru Watykańskiego II i synodów – i je tam znajdował (część czwarta). Mimo przeciwności św. Oskar pozostał wierny do końca powołaniu pasterza „owiec i wilków” i dopiero gdy go już zabrakło, okazało się, jak ważny był dla pokoju w Salwadorze. Odpowiedzialny za zbawienie powierzonych ludzi heroicznie bronił świętości i godności ich życia, aż do męczeńskiej śmierci w czasie sprawowanej Mszy Świętej.

Czasopismo: Studia Koszalińsko-Kołobrzeskie
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii
Przyczynek do badań jezuickiego martyrologium

Pierwsze katalogi biograficzne jezuitów zabitych za wiarę zostały opublikowane na początku XVII wieku. Była to reakcja na rosnącą liczbę zakonników, którzy oddali życie podczas prze¬śladowań w różnych częściach świata. Nie bez znaczenia był fakt, że w pierwszych latach tego stulecia ich liczba osiągnęła sto. Tytuły publikacji odnoszą się do tego wątku, np. Centuria Religiosorum Societatis Iesu, qui hactenus ab Ethnicis, Mahumetanis, haereticis, aliisque impiis, pro Catholica fide ac pietate interempti sunt (1608 r.) i Centuria prima. Das erste hundert der Geistlichen und Ordenspersonen (1605 r.). Teksty wszystkich list męczenników są podobne. Co ciekawe, miały także wersje artystyczne, a konkretnie ryciny z wizerunkami ofiar represji. Pierwsze katalogi zostały z czasem uzupełnione i opracowane na nowe sposoby. Szczególne osiągnięcia w tej dziedzinie mieli Phillippus Alegambe i Joannes Nadasi.

Czasopismo: Studia Koszalińsko-Kołobrzeskie
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii
Wpływ wyboru papieża Jana Pawła II na stosunek władz państwowych do Kościoła katolickiego na Pomorzu Zachodnim. Metody i przykłady

16 października 1978 roku wybór papieża Polaka – Jana Pawła II przebudził Kościół katolicki w Polsce i samo społeczeństwo. Natomiast pierwsza pielgrzymka do Ojczyzny w 1979 roku, do której nie mogło dojść w 1966 roku w osobie papieża Pawła VI, ośmieliły Polaków, w tym także ludzi Kościoła. Wybór papieża Polaka przełożył się na prawdziwy bum powołaniowy w Polsce, w tym w seminarium paradyskim, nad którym nie były w stanie zapanować władze komunistyczne. Natomiast pierwsza pielgrzymka Jana Pawła II do Ojczyzny i kolejne dwie przebudziły sumienia Polaków, jak to podkreśla George Weigel w swoich publikacjach. Owocem pielgrzymki były narodziny „Solidarności”. Przez kolejne lata 80. Kościół oraz społeczeństwo w Polsce, a tym bardziej na tzw. Ziemiach Odzyskanych, żyło w klimacie i duchu pielgrzymek papieskich oraz peregrynacji obrazu MB Częstochowskiej. Jednak system komunistyczny nie zamierzał dać za wygraną. Nasilił na ogromną skalę działania operacyjne Służby Bezpieczeństwa, czego wyrazem były skrytobójcze mordy ludzi z opozycji. Przykładem jest rodzina Mariana Jurczyka oraz ludzi Kościoła katolickiego, w tym ks. Jerzego Popiełuszki. Jednak takie działania jedynie wzmagały w społeczeństwie i osobach duchownych wolę walki z systemem. Stąd dni systemu komunistycznego w Polsce, w tym na Pomorzu Zachodnim, były policzone. Kontraktowe wybory z czerwca 1989 roku jedynie potwierdziły ten fakt. Niestety, nie udało się w 1990 roku ostatecznie odciąć ludzi minionego sytemu i jego mentalności. Czego konsekwencje kraj przeżywał i niestety, nadal przeżywa na różnych płaszczyznach życia politycznego, społecznego, a zwłaszcza w przekazach mediów prywatnych, pozostających w rękach ludzi związanych z minionym systemem.

Czasopismo: Studia Koszalińsko-Kołobrzeskie
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii
Przygotowanie bliższe do małżeństwa w świetle dokumentów różnych szczebli obowiązujących w wybranych diecezjach polskich

Troska Kościoła przejawia się w dbałości o dobrą kondycję małżeństw stanowiących podstawę rodziny. W swoich unormowaniach nie tylko stawia kandydatom do małżeństwa rozmaite wymogi, ale również stwarza odpowiednie środowisko ukierunkowane na przygotowanie młodego człowieka do realizacji życiowego powołania. Zgodnie z wolą Jana Pawła II przygotowanie przebiega w trzech etapach, jako przygotowanie dalsze, bliższe i bezpośrednie. Dalsze ma głównie przełożenie na środowisko wzrastania młodego człowieka, bliższe skupia się głównie na przygotowaniu edukacyjnym w szkole i parafii, zaś bezpośrednie dokonuje się zasadniczo w biurze parafialnym. Kursy przedmałżeńskie realizowane w różnych miejscach (parafii, szkole) i rozmaitych formach (wykładów, ćwiczeń) przygotowują do dojrzałej decyzji o małżeństwie. Dokumenty Kościoła uwzględniają różnorodność sytuacji, w jakiej znajdują się przygotowujący się do małżeństwa. Na różnych szczeblach (Kościoła powszechnego, Kościoła partykularnego czy diecezjalnego) wydawane uregulowania systematyzują etap przygotowań do małżeństwa. Celem przedłożenia jest zestawienie unormowań związanych z przygotowaniem bliższym na wszystkich trzech poziomach.

Czasopismo: Studia Koszalińsko-Kołobrzeskie
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii
Geneza i historia urzędu dziekana

Urząd dziekana bierze swój początek w czasach apostolskich, gdzie pomocnikami apostołów byli diakoni. Poprzez choreopiskopa, archidiakona i archiprezbitera, poprzednika obecnego dziekana, urząd ten zmieniał swój charakter od związanego z pomocą charytatywną po typowe zajęcia sądowo-kontrolne. Biskupi na przestrzeni wieków reagowali na słabości ludzkie pełniących ten urząd, zmniejszając zakres ich praw i obowiązków. Z drugiej strony rozwój Kościoła wymuszał na biskupie poszukiwanie nowych sposobów czuwania i pełnienia opieki duszpasterskiej nad powierzonymi sobie wiernymi, więc dodawano dziekanom zadań. Przełomem był Sobór Trydencki, który zlikwidował jego samodzielność i uzależnił od biskupa diecezjalnego. Kodeks Prawa Kanonicznego z 1917 roku ponownie powrócił do funkcji dziekana, nadając mu charakter duszpasterski, który został jeszcze bardziej podkreślony w Kodeksie Jana Pawła II z 1983 roku i dokumentach Soboru Watykańskiego II.

Czasopismo: Studia Koszalińsko-Kołobrzeskie
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii
Biuro typu open space jako realizacja wizji przyjaznego miejsca pracy

W przedstawionym artykule ukazano wybrane aspekty tworzenia biur typu open space, jako przyjaznych środowisk pracy. Rozważania uwzględniają kwestie komunikacji i relacji interpersonalnych. Ponadto omówione zostały problemy dotyczące stanowisk pracy, a wśród nich głównie hałas jako czynnik szkodliwy związany z pracą w tego typu biurach oraz próby ich rozwiązania.

Czasopismo: Edukacja Humanistyczna
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne
E-poradnictwo jako jedna ze współczesnych form działalności doradcy

Celem artykułu jest przybliżenie czytelnikowi kwestii związanych z e-poradnictwem. Dynamiczny rozwój technologii spowodował i powoduje, że  zapotrzebowanie na tego rodzaju usługi doradcze wzrasta i staje się bardzo popularne. Gdyż poradnictwo internetowe pozwala na szybką i efektywną komunikację oraz uzyskanie potrzebnej informacji.

Czasopismo: Edukacja Humanistyczna
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne
Edukacja dla bezpieczeństwa dzieci w sieci podczas pandemii COVID-19

Celem artykułu jest próba ukazania roli szkoły, nauczycieli i rodziców w procesie bezpiecznej edukacji dzieci korzystających z sieci. Pandemia COVID -19 pokazała jak szybko i radykalnie musiały nastąpić zmiany by mimo kryzysu zdrowotnego edukacja mogła trwać nadal. Jednak obserwowane dziś problemy pokazują, że dzieci i młodzież nie są przygotowani do bezpiecznego poruszania się po sieci.

Czasopismo: Edukacja Humanistyczna
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika