rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Idea zrównoważonego rozwoju a możliwości jej urzeczywistnienia

Autor podejmuje refleksję nad dwoma pytaniami: o istotę rozwoju zrównoważonego i o jego realizację. Pierwsza"niesprzeczność interesów" jest diachroniczna (następuje pomiędzy pokoleniami następującymi po sobie) i synchroniczna (w ramach tylko jednego pokolenia) jak także przestrzenna (lokalna, regionalna, globalna), poza tym"jednolity porządek" jest typowy dla rozwoju zrównoważonego. Przez zintegrowany porządek rozumie się jako sumę ekologicznych, ekonomicznych, społecznych, przestrzennych i politycznych porządków. Niesprzeczność interesów i zintegrowany porządek wymagają powszechnego przyjęcia jednego systemu wartości na skalę globalną. Jednakże, taka jedność aksjologiczna zaprzecza idei liberalnej demokracji, która obecnie się rozwinęła. Dlatego idea zrównoważonego rozwoju napotyka w realizacji na wiele przeszkód.

Czasopismo: Problemy Ekorozwoju
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki o ziemi i środowisku
Człowiek jako racjonalny podmiot działań w świetle założeń koncepcji zrównoważonego rozwoju

W artykule poruszone zostały zagadnienia z zakresu antropologii filozoficznej, dotyczące funkcjonowania człowieka w cywilizacji technicznej. Człowiek zdefiniowany został jako racjonalny podmiot działań. Zwrócono także uwagę na etyczny wymiar rozwoju naukowo-technicznego, uwzględniając w szczególności kategorię odpowiedzialności indywidualnej, instytucjonalnej w różnych aspektach ludzkiej działalności - gospodarczym, społecznym, a przede wszystkim ekologicznym. Tak rozumiana odpowiedzialność wpisuje się w koncepcję zrównoważonego rozwoju, która traktowana jest jako najważniejsza i jak na razie jedyna idea wskazująca właściwy kierunek działań ludzkich. Aby idea zrównoważonego rozwoju ugruntowała się w świadomości społecznej, potrzebne są wzmożone działania edukacyjne, co zostało podkreślone w zaprezentowanych rozważaniach.

Czasopismo: Problemy Ekorozwoju
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki o ziemi i środowisku
Teoretyczne podstawy zarządzania w aspekcie implementacji do sfery realnej procesu globalizacji i zrównoważonego rozwoju

Implementacja procesu globalizacji i zrównoważonego rozwoju w oparciu o zarządzanie wymaga zintegrowania. Mogą je zapewnić reguły powszechnego postępowania: Po stronie procesu globalizacji wymaga się: uznania wzrostu gospodarczego, jako składowej rozwoju i nadrzędności rozwoju nad wzrostem, weryfikujących funkcji reguł powszechnego postepowania, ograniczanie paradygmatów deregulacji (TAK = NIE= BYĆ MOŻE); nadrzędności integracji federacyjnej nad strukturalną; stosowania zarządzania zgodnie z naturą sfery objętej zarządzaniem i otwartego na egzemplifikację funkcji i reguł powszechnego postępowania; po stronie zrównoważonego rozwoju: wykorzystanie rozwiązań procesu globalizacji w zakresie postępu technologicznego, procedur instytucjonalnych, które przyczyniają się do poprawy jakości, efektywności, sprawności funkcjonowania ( jakości życia). Obok warunków koniecznych potrzebna jest wola decyzyjna – warunek dostateczny.

Czasopismo: Problemy Ekorozwoju
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki o ziemi i środowisku
Filozoficzne aspekty zrównoważonego rozwoju - wprowadzenie

Artykuł jest próbą prezentacji głównych wymiarów filozoficznego dyskursu na temat zrównoważonego rozwoju. Dotyczy takich kwestii, jak: - swoistość filozoficznego dyskursu w stosunku do perspektyw poznawczych nauk społecznych i ekonomicznych; - filozoficzne podstawy zasady zrównoważonego rozwoju; - filozoficzne ujęcia zrównoważonego rozwoju wraz z ich typologią (ze względu na kryteria ontologiczne, antropologiczne, aksjologiczne i historiozoficzne), - filozoficzne problemy zrównoważonego rozwoju (jakość życia, sprawiedliwość, racjonalność, postęp i utopia). W artykule są rozpatrywane zagadnienia potrzeby prowadzenia badań filozoficznych w zakresie zrównoważonego rozwoju, sposobów rozumienia pojęcia filozofii zrównoważonego rozwoju (w tym potrzeby konstruowania tego typu koncepcji filozoficznych) oraz sensowności realizacji projektu zrównoważonego rozwoju jako kolejnej wersji sfalsyfikowanej - zdaniem współczesnych filozofów - oświeceniowej filozofii społecznej.

Czasopismo: Problemy Ekorozwoju
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki o ziemi i środowisku
Sozologia systemowa - dyscyplina naukowa XXI wieku

Artykuł zawiera istotną problematykę sozologii systemowej skupioną wokół następujących zagadnień: koncepcji sozologii systemowej - gdzie ukazuje się podstawowe założenia tego ujęcia, wyjaśnienie podstawowych terminów, syntetyczne ujęcie koncepcji sozologii empirycznej, humanistycznej, filozoficznej oraz charakterystykę systemowej koncepcji sozologii; epistemologii sozologii systemowej, w której analizuje się pojęcie sozologii, podejmuje próbę zdefiniowania tej nauki, określenia przedmiotu jej badań; metodologii sozologii systemowej; głównej problematyki sozologii systemowej i specyfiki badań z zakresu tej nauki. Tekst tego artykułu jest ulepszoną wersją wcześniej drukowanych moich prac w Studia Ecologiae et Bioethicae, w książce Koncepcja sozologii systemowej oraz w innych publikacjach.

Czasopismo: Problemy Ekorozwoju
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki o ziemi i środowisku
Zrównoważony rozwój: aspekt filozoficzny i medialny

Stosunek myśli filozoficznej do idei zrównoważonego rozwoju wiąże się w sposób szczególny z orientacją aksjologiczną myślicieli, ich przekonaniami natury ontologicznej i epistemologicznej oraz orientacji historiozoficznej. Wyróżnia się cztery zasadnicze orientacje: - filozofia równoważenia wzrostu i aktywnej ochrony środowiska; - filozofia zrównoważonego rozwoju społecznego; - filozofia ekorozwoju; - filozofia realnego ekorozwoju. Metodą dochodzenia do sensownego pojmowania kategorii zrównoważonego rozwoju może stać się metoda fenomenologiczna nawiązująca do tradycji naturalistycznej, łącząca w sobie badania oparte o intencjonalność poznania skierowanego na przyczynowość przyrody. W artykule omówiona jest koncepcja fenomenologii życia A. T. Tymienieckiej, która może być w tym procesie szczególnie przydatna.

Czasopismo: Problemy Ekorozwoju
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki o ziemi i środowisku
Świadomość ekologiczna w świetle teorii i praktyki (Zarys politologicznego modelu świadomości ekologicznej)

Celem artykułu jest dowiedzenie konieczności opracowania politologicznego modelu świadomości ekologicznej jako koncepcji akcentującej motywacje do działań proekologicznych. W związku z tym zadaniem zostały omówione przyczyny różnic w definiowaniu świadomości ekologicznej, zakres poprawnego stosowania tej kategorii i dwa teoretyczne modele świadomości ekologicznej: etyczny i socjologiczny. Analiza została dokonana na podstawie dwóch założeń. Pierwsze dotyczy zależności każdego modelu teoretycznego od specyfiki dyscypliny naukowej, w której dany model powstaje, zaś drugie – konieczności dysponowania możliwościami analitycznymi (w perspektywie kreowania aktywnej postawy proekologicznej) w zakresie badania relacji miedzy opisem i normą.

Czasopismo: Problemy Ekorozwoju
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki o ziemi i środowisku
Wielowymiarowość rozwoju zrównoważonego

Rozwój zrównowaony to próba sformułowania programu integrujacego rónorodne płaszczyzny ludzkiego działania, oparta na refleksji moralnej odnoszacej sie do odpowiedzialnosci człowieka za przyrode. Integracja ta odnosi sie do płaszczyzn: moralnej, ekologicznej, technicznej, ekonomicznej, prawnej, społecznej i politycznej. W artykule przedstawiono charakterystyki poszczególnych płaszczyzn. Omówiono take kwestie wzajemnego ich przenikania. Współczesnych problemów srodowiskowych nie da sie ju bowiem rozstrzygnac jedynie srodkami technicznymi, z ominieciem kwestii ekonomicznych, czy ekologicznych. Podkreslic trzeba take znaczenie kwestii społecznych i moralnych. Czyste srodowisko jest wane, jednak w przypadku gdy osiagnieto je za cene wysokiego bezrobocia, lub stworzenia innego rodzaju silnych konfliktów społecznych, nie bedzie to działanie zgodne z zasada zrównowaonego rozwoju.

Czasopismo: Problemy Ekorozwoju
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki o ziemi i środowisku
Turboświat i zasada odśpieszania

Żyjemy w świecie, który charakteryzuje sie niezwykle szybkimi zmianami, w społeczeństwie "non-stop". Obowiązuje zasada przyśpieszenia oraz ściganie się z "uciekającym" czasem. Poruszamy się coraz szybciej i mamy do czynienia z narastającymi ruchami turbulentnymi. Dlatego świat współczesny nazywamy "turboświatem". Charakteryzuje sie on narastająca szybkozmiennością, niepewnością oraz nieprzewidywalnością. W takim środowisku coraz trudniej żyć ludziom. W związku z tym rodzi się obawa o dalsze losy ludzkości i możliwość przetrwania naszego gatunku. Artykuł podejmuje kwestie zagrożen związanych z akceleracja tempa życia oraz możliwości jego spowolnienia i odśpieszania. Jest to istotne ze wzgledu na to, że prawdopodobnie dochodzimy do kresu możliwości przystosowania się do takich szybkości i tak szybkich zmian, wyczerpują się nasze zdolności adaptacyjne - cielesne i intelektualne. Postępu zahamowac nie sposób, ale można starać sie rozsądnie nim kierowac. Do tego potrzebna jest restytucja roli czasu naturalnego w życiu człowieka związana z wyzwoleniem sie spod presji sztucznie wprowadzonego czasu zegarowego. Chodzi o to, by z powrotem obowiązywała dawna mądra maksyma "wszystko w swoim czasie" zamiast współczesnej "wszystko w jednym czasie, w jednej chwili", abyśmy mogli wydostać sie z pułapki przyspieszenia, w którą wpędził nas niezwykły postęp wiedzy i techniki w XX wieku.

Czasopismo: Problemy Ekorozwoju
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki o ziemi i środowisku
Antyglobalizm, alterglobalizm i filozofia zrównoważonego rozwoju jako globalizacyjne alternatywy

Artykuł przedstawia trzy alternatywne strategie dotyczace rozwoju ludzkości (każda w aspektach: społecznym, politycznym i ekonomicznym). Koncepcje te powstały jako opozycja do procesów globalizacji, które maja znaczący wpływ na współczesną gospodarkę wolnorynkową. Antyglobalizm przedstawiono jako zdecydowaną krytykę globalizacji, alterglobalizm wskazuje na znaczenie społecznej wrażliwości wobec procesów globalizacji, natomiast rozwój zrównoważony sygnalizuje konieczność głębokiej przebudowy obecnego systemu ekonomicznego i politycznego. Wszystkie te tendencje mają wspólny cel – dobrobyt ludzkości.

Czasopismo: Problemy Ekorozwoju
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki o ziemi i środowisku
Ekofilozofia - nauka XXI wieku

Artykuł zawiera zarys problematyki ekofilozofii, który wymaga dalszych pogłębionych analiz i dyskusji w szerszym środowisku uniwersyteckim i akademickim. Tak wypracowana ekofilozofia moe stac sie dobra podstawa do zaproponowania nowego stylu myslenia filozoficznego w szeroko rozumianej problematyce ekologicznej. Szczególnego namysłu i studiów wymagaja podstawowe pojecia, kategorie, paradygmaty ekofilozofii.

Czasopismo: Problemy Ekorozwoju
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki o ziemi i środowisku
Powstanie i rozwój filozofii ekologicznej

Niniejsza wypowiedz stawia sobie za zadanie przedstawienie narodzin i rozwoju filozofii ekologicznej i etyki środowiskowej. Dyscypliny te nawiazuja do wielowiekowego dorobku mysli filozoficznej, głównie filozofii przyrody, ale w dojrzałej postaci ukonstytuowały sie dopiero na przełomie lat 60. i 80. XX w. w Stanach Zjednoczonych. Artykuł przywołuje XIX wieczne inspiracje myślenia nakierowanego na ochronę środowiska przyrodniczego (R.W. Emerson, H.D. Thoreau), a następnie ukazuje etapy rozwoju filozofii ekologicznej i etyki środowiska, główne stanowiska i ich reprezentantów takich jak: J. Muir, Aldo Leopold, J. Baird Callicot, Holems Rolston III, P.W. Taylor, J. Passmore, Arne Naess, H. Skolimowski i inni. W drugiej czesci niniejszego opracowania przedstawiono narodziny i rozwój filozofii i etyki srodowiskowej w Polsce. Ukazano kierunki i stanowiska w ramach filozofii i etyki srodowiskowej a take głównych ich reprezentantów. Scharakteryzowano take dorobek polskiej mysli ekofilozoficznej.

Czasopismo: Problemy Ekorozwoju
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki o ziemi i środowisku
Trwały rozwój - utopia czy realna możliwość?

Koncepcę. i praktykę rozwoju trwałego trzeba rozważać w ich ramach systemowych i kontekstach oraz sferach, w których funkcjonują. Rozwój trwały musi mieć cechę realizmu i praktyczności. Tymczasem współczesny dyskurs ekologiczny jest wielce zróżnicowany i uwikłany nierzadko w nierealistyczne założenia i nadzieje. Tylko realizm oraz skoordynowane, systematyczne i uporczywe wysiłki ludzi i organizacji mogą nas do ideału trwałego rozwoju przybliżyć.

Czasopismo: Problemy Ekorozwoju
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki o ziemi i środowisku
Etyka szacunku dla życia Alberta Schweitzera a ekofilozofia

Przedmiotem rozważań jest analiza głównych założeń etyki czci dla życia Alberta Schweitzera, ze szczególnym uwzględnieniem trudności, na jakie ona napotyka. Zasadnicza trudność wynika z rozwiązywania dylematów moralnych związanych z realizacji nakazu szacunku dla wszelkich przejawów życia w świecie, w którym życie toczy się z "żoładka do żoładka". Etyka szacunku dla życia, podkreślając moralność autonomii człowieka, każe mu działać wbrew regułom, według, których toczy się życie na Ziemi. Jak zatem pogodzić nieusuwalne zło tego świata z nieustannym obarczaniem ludzkiego sumienia poczuciem winy? Schweitzer uzasadnia etyki czci dla życia przez odwołanie się do metafizycznej woli życia, która wprawdzie jest nie z tego świata, lecz mimo to, stosuje je do świata rzeczywistego. Z tego dualizmu w pojmowaniu życia wywodzą się dylematy moralne jego etyki. Ekofilozofia przezwycięża dualizm Schweitzera w pojmowaniu życia i określa realizację etyki szacunku dla życia w ograniczonym zakresie. W takim zakresie jak to jest możliwe w świecie takim jaki jest.

Czasopismo: Problemy Ekorozwoju
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki o ziemi i środowisku
Wybrane aspekty procesów środowiskowych holistycznej edukacji przyrodniczej w świetle idei zrównoważonego rozwoju.

Problem rozumienia procesów środowiskowych, uzależniony jest, nie tylko od rozwoju samych nauk przyrodniczych, ale również od ich współpracy na poziomie interdyscyplinarnym. Jest to często o tyle trudne w realizacji, że w większości przypadków nauki te charakteryzują się inne metodyki badań, stosowanym słownictwem specjalistycznym, co powoduje często ,,niekompatybilności" uzyskiwanych wyników badań. Ta ,,niekompatybilność", może się odnosić do zupełnie innej interpretacji tych samych zjawisk przyrodniczych. Brak ujednoliconego, a zarazem zdefiniowanego podejęcia do problematyki ochrony środowiska, można zaobserwować już na poziomie pojęć podstawowych. Najbardziej popularnym przykładem, takiej dowolności jest dość swobodne, często na zasadzie wymienności stosowanie takich pojęć, jak: ekologia oraz ochrona środowiska, czy ekosystem oraz biosfera. Pojęcia te, często są używane jako wygodne zamienniki. Autor w artykule stara się przybliżyć problematykę związaną z poziomami organizacji biologicznej, które powinny stanowić podstawę we wszystkich rozważaniach na temat holistycznego środowiska przyrodniczego. Opierając się na wiedzy zgromadzonej w ramach ekologii (wydzielonej z nauk biologicznych), należy szukać odpowiedniego poziomu odniesienia dla zrozumienia procesów przyrodniczych, przebiegających na wyższych poziomach systemowych. Poznawanie środowiska przyrodniczego na poziomie holistycznym jest niezbędne dla zrozumienia procesów jego degradacji, a zarazem antroposferycznej pozycji człowieka oraz roli grup społeczeństw w tym procesie. Istotny wkład w interpretacji holistycznego podejęcia do procesów środowiskowych, coraz częściej pojawia się w dynamicznie rozwijającej się Ekofilozofii. Ekofilozofia badając społeczne, polityczne, ideologiczne i ekonomiczne uwarunkowania i konsekwencje interakcji między człowiekiem, a otaczającym środowiskiem, musi w sposób systemowy opierać się na procesach, których charakter jest holistyczny. Wymaga tego złożoność rozpatrywanych zagadnień z których część jest weryfikowalna empirycznie, część pozostaje jednak w sferze niedostępnej dla empirii. Ta druga część z pewnością powinna podlegać myśleniu filozoficznemu, jednakże nie oderwanemu od tej pierwszej. Artykuł odnosi się do podstawowych pojęć systemowych z pogranicza różnych nauk (Biologia, Ekologia, Ekofilozofia), związanych z poznawaniem środowiska przyrodniczego wpływając, tym samym na kształtowanie metodologii dla prawidłowego kształtowania procesu edukacji proekologicznej.

Czasopismo: Problemy Ekorozwoju
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki o ziemi i środowisku
Czy społeczeństwo „opętane ekologią” stanowi zagrożenie ludzkiej wolności i demokracji?

Przedmiotem rozważań jest krytyczna analiza głównych idei ekofilozofii i polityki pro-ekologicznej. Argumenty krytyczne zgłaszane ze strony zwolenników liberalnego kapitalizmu zostaną przedstawione na przykładzie po-glądów Vaclava Klausa, a ze strony przedstawicieli tradycyjnego humanizmu na przykładzie poglądów Luca Ferry’ego. Rezultatem przeprowadzonych analiz będzie wykazanie, że krytyka polityki pro-ekologicznej dokonana przez V. Klausa w kontekście jego polemiki ze zwolennikami tzw. environmentalizmu jest oparta na nieporozumieniu. Natomiast argumenty krytyczne przedstawione przez L. Ferry’ego nie uwzględniają historycznego rozwoju humanizmu. Podsumowaniem rozważań jest twierdzenie, że realizacja polityki pro-ekologicznej nie polega na zerwaniu z tradycją humanizmu – jak sugeruje Ferry, lecz wymaga zreformowania tej tradycji. Przyznanie nieinstrumental-nej wartości naturalnym ekosystemom i w konsekwencji uwzględnianie interesów naturalnego środowiska w polityce może być postrzegane jako nowy etap rozwoju humanizmu. W nowej fazie rozwoju humanizmu nazy-wanego „humanizmem jutra” doskonalenie człowieka nie polega już na działaniach prowadzących do zerwania z Naturą, ani na dążeniu do jej zdominowania i podboju, lecz na mozolnym.

Czasopismo: Problemy Ekorozwoju
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki o ziemi i środowisku
Wzrost niskowęglowy: zrównoważoność i rozwój technologiczny z perspektywy Indii

Artykuł przedstawia doświadczenia związane z transferem technologii w kontekście przeciwdziałania zmianom klimatycznym na przykładzie Indii. Transfer technologii może przynieść oczekiwane rezultaty, gdy kraje rozwi-jające się sprostają standardom zawartym w międzynarodowych porozumieniach. W kontekście zmian klima-tycznych i transferu technologicznego została przeanalizowana skuteczność instrumentu CDM (Clean Deve-lopment Mechanism, mechanizm czystego rozwoju). Uwzględniono aspekty społeczno-polityczne i ekonomicz-ne. Przykład wrażliwości indyjskiego eksportu w obliczu alternatywnych systemów regulacyjnych, takich, jak nałożenie podatku węglowego, ukaże znaczenie mechanizmów transferu technologii pomiędzy rozwiniętymi a rozwijającymi się krajami. Osiągnięcie rozwoju zrównoważonego przy pomocy wybiegających w przyszłość mechanizmów transferu tech-nologicznego pozwoli powiększyć wkład Indii do globalnego rozwiązania problemu klimatycznego.

Czasopismo: Problemy Ekorozwoju
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki o ziemi i środowisku
Ekologicznie zrównoważony dochód narodowy i inne sposoby metody poprawy jakości informacji na temat wzrostu gospodarczego

Celem wszystkich działań o charakterze gospodarczym jest zaspokojenie potrzeb, czyli zapewnienie dobrobytu. Dobrobyt definiowany jest jako stan zaspokojenia potrzeb przy wykorzystaniu dóbr występujących w niewystar-czającej ilości. Jest to kategoria doświadczenia osobistego, niemożliwa do zmierzenia i wyrażenia w jednostkach głównych (kardynalnych). W tym celu wykorzystujemy więc wskaźniki, które są mierzalne i wyrażane w jed-nostkach głównych, oraz mają wpływ na poziom dobrobytu. Jednostka mierzalna przyjętego wskaźnika oraz jednostka porządkowa (ordynalna) dobrobytu muszą rzecz jasna ewoluować w tym samym kierunku. Wzrost gospodarczy definiowany jest ogólnie jako wzrost dochodu narodowego (lub PKB) stanowiący miarę wzrostu produkcji. Jednakże w ekonomii wzrost gospodarczy oznacza wyłącznie wzrost poziomu dobrobytu. Dobrobyt zależy natomiast nie tylko od produkcji. Czynniki kształtujące poziom dobrobytu obejmują również zatrudnienie, podział dochodu, warunki pracy, czas wolny, oraz wykorzystanie ograniczonych zasobów środowi-ska fizycznego niewytworzonych przez człowieka, tj. funkcji środowiska naturalnego. Te cele i interesy stoją często w sprzeczności względem siebie. Wzrost dobrobytu może być zatem skorelowany ze spadkiem produkcji. Wąska i z gruntu nieprawidłowa definicja wzrostu gospodarczego zagraża szczególnie dostępności przyszłych i obecnych funkcji środowiska naturalnego, czyli najbardziej podstawowych deficytowych dóbr ekonomicznych dostępnych ludziom. Dobra te wykraczają poza zakres dóbr rynkowych i nie mogą być wyrażone poziomem dochodu narodowego. Precyzyjne informacje są niezbędne do zaspokojenia preferencji osób fizycznych i insty-tucji, a co za tym idzie do podjęcia prawidłowych decyzji w procesie decyzyjnym. Dlatego tak istotne jest sko-rygowanie obecnie przyjętych błędnych danych. Niniejsze opracowanie przedstawia pięć relatywnie prostych metod umożliwiających korektę nieprawidłowych informacji na temat wzrostu gospodarczego. Pojęcie funkcji środowiska definiowane jest jako potencjalne wykorzystanie zasobów środowiska fizycznego niewytworzonych przez człowieka, od których zależy istnienie ludzkości.

Czasopismo: Problemy Ekorozwoju
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki o ziemi i środowisku
Ekofilozofia w Problemach Ekorozwoju

Dokonując przeglądu problematyki ekofilozoficznej w Problemach Ekorozwoju ograniczyłem się do artykułów i recenzji zamieszczonych w tym piśmie. W pierwszej części tekstu ukazuję kryteria, którymi kierowałem się wyodrębniając z ogółu zamieszczonych w piśmie artykułów publikacje o charakterze ekofilozoficznym oraz wyróżniając wśród nich poszczególne grupy problemowe. W części drugiej przedstawiam wyniki dokonanego przeglądu, dochodząc do wniosku, iż w ciągu ostatnich dwóch lat (roczniki 2009 i 2010) zarysowała się wyraźna tendencja do zmniejszania się ilości ekofilozoficznych publikacji w piśmie. W rocznikach I i II było ich po 48% w stosunku do ogółu artykułów w danym roku, natomiast w rocznikach IV i V już tylko po 21%.

Czasopismo: Problemy Ekorozwoju
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki o ziemi i środowisku
Edukacja ekologiczna w zakresie gospodarki odpadami jako narzędzie realizacji zrównoważonego rozwoju

Problem dużej masy wytwarzanych odpadów komunalnych jest charakterystyczny dla wielu aglomeracji krajów Unii Europejskiej. Jego rozwiązaniu sprzyja dynamiczny rozwój technologiczny odnoszący się do sposobów unieszkodliwiania, a także powtórnego wykorzystania odpadów. Aby działania te były w pełni skuteczne – i zarazem zgodne z zasadą zrównoważonego rozwoju – musi im towarzyszyć wzrost świadomości ekologicznej, prowadzącej do zaangażowania mieszkańców w segregację i prawidłową gospodarkę odpadami. Artykuł oma-wia przykłady edukacji ekologicznej oraz metod zarządzania gospodarką odpadami komunalnymi w wybranych krajach europejskich: Niemczech, Finlandii, Belgii, Wielkiej Brytanii i Polsce.

Czasopismo: Problemy Ekorozwoju
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki o ziemi i środowisku
Edukator zrównoważonego rozwoju odpowiedzią na potrzebę kształcenia zrównoważonego społeczeństwa

Artykuł prezentuje wybrane zagadnienia dotyczące edukacji dla zrównoważonego rozwoju. Przedstawiono w nim cechy charakterystyczne tej edukacji. Główny akcent położono na prezentację autorskiej koncepcji kształce-nia edukatora zrównoważonego rozwoju. Zamieszczono opis sylwetki edukatora zrównoważonego rozwoju, model kształcenia i efekty jego zastosowania w praktyce szkoły wyższej.

Czasopismo: Problemy Ekorozwoju
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki o ziemi i środowisku