rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Wzbogacanie mleczanem magnezu i wapnia mlecznych napojów fermentowanych przez Bifidobacterium animalis ssp. lactis Bb-12

Celem pracy było określenie możliwości wzbogacania mleczanami wapnia oraz magnezu mleka fermentowanego przez Bifidobacterium animalis ssp. lactis Bb-12 oraz określenie wpływu dodanych makroelementów na właściwości fizykochemiczne, sensoryczne, teksturę oraz liczbę komórek bakterii. Mleka wzbogacono mleczanem magnezu (30 i 50 mg Mg∙100 g⁻¹) oraz mleczanem wapnia (80 i 100 mg Ca∙100 g⁻¹). Inkubację zaszczepionego DVS – Bb-12 mleka prowadzono w temperaturze 37°C przez 10–13 godzin. W napojach oznaczano: pH, synerezę, teksturę i barwę. Ocenę sensoryczną wykonano metodą profilowania, a ocenę preferencji metodą szeregowania. Posiewy komórek bifidobakterii wykonywano z zastosowaniem metody płytkowej. Dodatek magnezu w dawkach 30 i 50 mg Mg∙100 g⁻¹ korzystnie wpłynął na liczbę komórek Bifidobacterium animalis ssp. lactis Bb-12 i ograniczył synerezę napojów. Wzbogacanie mleka wapniem w ilości 80 mg Ca∙100 g⁻¹ oraz 100 mg Ca∙100 g⁻¹ nie wpłynęło na rozwój komórek Bifidobacterium animalis ssp. lactis Bb-12 i skutkowało otrzymaniem napoju o liczbie komórek bakterii zbliżonej do napoju kontrolnego. Napoje wzbogacane mleczanami magnezu (30 i 50 mg Mg∙100 g⁻¹) i wapnia (80 i 100 mg Ca∙100 g⁻¹) cechowały się mniejszą twardością i sprężystością.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Efektywnosc nawozenia mineralnego w polaczeniu z uprawa miedzyplonow scierniskowych pod pszenice ozima

W latach 1993-1996 na polach Rolniczego Zakładu Doświadczalneg AR we Wrocławiu porównywano dwa poziomy nawożenia mineralnego pszenicy ozimej i dwa rodzaje przyorywanych pod nią międzyplonów ścierniskowych. Stwierdzono, że zawartość podstawowych składników mineralnych, zarówno w ziarnie jak i słomie, znacząco została różnicowana głównie przez czynnik nawożenia mineralnego. Natomiast zastosowanie pod pszenicę międzyplonów ścierniskowych wywarło wpływ tylko na zawartość w niej azotu.
Zarówno efektywność rolnicza, jak i fizjologiczna nawożenia mineralnego NPK w przypadku stosowania pod pszenicę mieszanki roślin strączkowych z niemotylkowymi była najsłabsza i wyniosła odpowiednio dla N - 3,3 i 5,4; dla P₂O₅ - 3,8 i 21,1 oraz dla K₂O - 3,3 i 3,2 kg ziarna na 1 kg zastosowanego nawozu. Natomiast w pszenicy uprawianej po przyoranym rzepaku obie efektywności nieznacznie przewyższyły uzyskane na obiektach bez międzyplonu. Efektywność rolnicza w tych wariantach dla azotu i potasu kształtowała się na poziomie 8,7, a dla fosforu 10,2 kg ziarna na 1 kg zastosowanego składnika.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Skuteczność zabiegów mechanicznych w systemach ielęgnowania ziemniaka

W latach 1996-2001 w ZD IHAR w Jadwisinie prowadzono badania polowe, w których porównywano dwa systemy pielęgnowania ziemniaka. System mechaniczny polegał na stosowaniu 6-8 zabiegów mechanicznych, natomiast w systemie mechaniczno-chemicznym, obok zabiegów mechanicznych stosowanych do wschodów ziemniaka, stosowano herbicyd na chwasty dwuliścienne i jednoliścienne.
Skuteczność zniszczenia chwastów za pomocą zabiegów mechanicznych zależała od przebiegu pogody. W warunkach suchej wiosny skuteczność ta przekraczała nawet 95%. W lata o mokrej wiośnie skuteczność ta spada do 50%. System mechaniczno-chemiczny zapewniał zniszczenie chwastów w 87,6-96,8%.
System mechaniczny powodował niższy przyrost plonu handlowego w porównaniu do systemu mechaniczno-chemicznego o 7,7 t·ha⁻¹, zwiększoną energochłonność i niższą opłacalność.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Parametry doju a przeplyw powrotny w niektorych systemach udojowych

Przeprowadzono analizę wpływu czynników konstrukcyjnych oraz natężenia przepływu cieczy na wielkość wahań podciśnienia i przepływ powrotny. Badaniami objęto 32 warianty klasycznego aparatu udojowego. Sformułowano model matematyczny opisujący zależność pędu i czasu trwania przepływu powrotnego oraz intensywności obmywania strzyków od parametrów ciśnieniowych doju.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Zastosowanie kultur in vitro zarodków i zalążków w pokonywaniu post-zygotycznych barier w rodzaju Brassica

Krzyżowanie międzygatunkowe i międzyrodzajowe jest ważnym narzędziem w zwiększaniu zmienności roślin uprawnych.
W Katedrze Genetyki i Hodowli Roślin AR w Poznaniu krzyżowania oddalone w rodzaju Brassica prowadzone są już od dłuższego okresu czasu [Wojciechowski 1985]. Niska efektywność wiązania nasion w większości krzyżowań oddalonych skłoniła autorów niniejszej pracy do zastosowania kultur in vitro izolowanych zalążków i zarodków dla pokonania barier post-zygotycznych uniemożliwiających otrzymywanie roślin mieszańcowych.
W pracy wykonano krzyżowania zwrotne między: B. napus, B. fruticulosa oraz B. campestris ssp. sarson. Formy wybrane do krzyżowań posiadały ważne użytkowo cechy takie jak: żółta okrywa nasienna, samopylność lub samoniezgodność, odporność na choroby grzybowe i szkodniki.
W celu uniknięcia barier prezygotycznych w krzyżowaniach oddalonych zastosowano kilka wariantów zapylania roślin matecznych. Kultury in vitro zarodków i zalążków zastosowano w celu zwiększenia efektywności krzyżowań oddalonych.
Spośród 6 wykonanych kombinacji krzyżowań, w kulturach in vitro izolowanych zarodków rośliny otrzymano z następujących krzyżowań: B. napus × B. fruticulosa, B. fruticulosa × B. napus, B. napus × B. campestris B. campestris × B. napus.
W kulturach zalążkowych otrzymano zregenerowane rośliny z krzyżowań zwrotnych B. napus i B. campestris. Nie otrzymano ani jednej rośliny z krzyżowań zwrotnych B. campestris i B. fruticulosa.
Ogółem przy zastosowaniu kultur in vitro zalążków i zarodków otrzymano 58 zregenerowanych roślin. Efektywność kultur in vitro zależała głównie od genotypów użytych do krzyżowań.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Metale ciezkie i mineralne skladniki pokarmowe w Asplenium ruta-muraria L. [Aspleniaceae, Pterydophyta] z Dolnego Slaska

Paproć Asplenium ruta-muraria - zanokcica murowa jest chasmofitem. Rośnie w szczelinach skal i murów najczęściej na podłożu zasadowym. Zbadano wpływ rodzaju podłoża (zaprawa wapienna, cementowa) na zawartość metali ciężkich (Mn, Fe, Zn, Cu i Pb) oraz makroelementów (N, P, K, Ca, Mg, Na i S) w zanokcicy, występującej na murach z cegły, z granitu i innych materiałów na Dolnym Śląsku. Paproć zebrano ze starych murów zlokalizowanych z dala od ruchliwych dróg i źródeł emisji metali ciężkich. W badanej zanokcicy stwierdzono znacząco wysoki, kilkakrotnie przekraczający wartości tła poziom żelaza, co może świadczyć o właściwościach kumulacyjnych tego gatunku. Wykazano, że rodzaj podłoża i muru istotnie wpływa na poziom Fe, Mn, Pb i Ca w badanej paproci. Zanokcica rosnąca na zaprawie cementowej zawierała więcej Fe, Mn, Pb i Ca w porównaniu do zanokcicy z zaprawy wapiennej, a na murach z granitu zawierała mniej Pb i Ca w porównaniu do zanokcicy z murów z cegły i innych materiałów ( (rys. 1a, b, c i d). Zawartości metali ciężkich i makroelementów w zanokcicy : murowej mogą odzwierciedlać skład mineralny i chemiczny siedliska, w którym rośnie.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Fenologia stulichy psiej [Descurainia sophia [L.] Webb ex Prantl] w zaleznosci od terminu siewu

Dynamikę rozwoju Descurainia sophia badano w latach 1999-2001 na specjalnie w tym celu założonym doświadczeniu wazonowym. W eksperymencie czynnikami badawczymi były naturalne podłoża glebowe oraz 10 terminów wysiewu stulichy psiej (5 jesiennych i 5 wiosennych). Wazony wkopywano w ziemię w ogrodzie doświadczalnym Akademi Rolniczej. Obserwacje fenologiczne wykonywano co pięć dni.
Rozwój stulichy psiej był wyraźnie skorelowany z terminem siewu. Rośliny wysiane jesienią płynnie przechodziły z jednej fazy rozwojowej w drugą, osiągając dojrzałość pełną, niezależnie od terminu wysiewu, już w drugiej dekadzie czerwca. Rozwój roślin wysianych wiosną był nieco odmienny. Występowanie poszczególnych faz fenologicznych było rozciągnięte w czasie, nie wszystkie okazy osiągały fazę generatywną, a rośliny wysiane 15 czerwca nie tworzyły nawet pędów wegetatywnych.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Zmiany zawartości kadmu, niklu i ołowiu w czasie kompostowania wycierki ziemniaczanej z osadem ściekowym

Celem badań było określenie zawartości i przemian w trakcie rozkładu masy kompostowej sporządzonej z komunalnego osadu ściekowego i wycierki ziemniaczanej form ogólnych i rozpuszczalnych w 0,5 mol HCl·dm³ kadmu, niklu i ołowiu. Uzyskane rezultaty badań wskazują, że komposty z udziałem komunalnego osadu ściekowego (30%) i wycierki ziemniaczanej (30%) zawierały więcej form ogólnych i rozpuszczalnych w 0,5 mol HCl·dm³ kadmu, niklu i ołowiu w porównaniu z kompostami sporządzonymi tylko z wycierki ziemniaczanej (60%). W trakcie procesu rozkładu masy kompostowej w niewielkim stopniu wzrosła zawartość form ogólnych kadmu, niklu i ołowiu oraz form rozpuszczalnych kadmu i niklu. Zawartość form ogólnych kadmu, niklu i ołowiu w kompostach mieściła się w normach dopuszczających do ich przyrodniczego zagospodarowania.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Zmiany zawartosci wybranych mikropierwiastkow w czasie inkubacji mieszanin wegli brunatnych i osadow sciekowych

W doświadczeniu inkubacyjnym badano zmiany zawartości mikroskładników w mieszaninach węgli brunatnych i osadów ściekowych. Komponenty zmieszano w proporcjach (węgiel brunatny : osad ściekowy) 1 : 5, 1 : 2, 1 : 1 i inkubowano przez 2 i 4 miesiące przy wilgotności 60% całkowitej pojemności wodnej i temperaturze 22-23°C. W badanych mieszaninach po mineralizacji „na sucho" oznaczono B, Mo, Mn, Co, Li i Ti metodą ICP-AES.
Dodatek węgla brunatnego do osadu ściekowego wpłynął na zwiększenie zawartości boru i litu, a obniżenie poziomu molibdenu, manganu, kobaltu i tytanu. Wydłużenie czasu inkubacji do 4 miesięcy spowodowało nieistotne obniżenie poziomu boru, molibdenu, litu i tytanu w badanych mieszaninach. Rodzaj mieszanin istotnie różnicował zawartość boru, manganu, kobaltu, litu i tytanu.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Zachwaszczenie jeczmienia jarego w zaleznosci od systemow uprawy roli i roslin mulczujacych

Doświadczenie polowe przeprowadzono w latach 2000-2002 w Stacji Doświadczalnej Brody należącej do Akademii Rolniczej w Poznaniu. Czynnikami badawczymi były cztery systemy uprawy roli (tradycyjny, orka wiosenna, uproszczony przy użyciu kultywatora ścierniskowego, siew bezpośredni) i cztery rodzaje roślin mulczujących (dwa międzyplony ścierniskowe: gorczyca biała i mieszanka owsa z grochem, słoma pszenicy ozimej i obiekt kontrolny bez mulczu - ściernisko). W doświadczeniu oznaczono liczbę i biomasę chwastów oraz skład gatunkowy na powierzchni 1 m².
Niezależnie od rośliny mulczującej ogólna liczba chwastów zwiększała się z 40 szt.·m⁻² w siewie bezpośrednim do 399 szt.·m⁻²  w uprawie tradycyjnej. Międzyplony ścierniskowe i słoma we wszystkich systemach uprawy roli istotnie obniżały ogólną liczbę chwastów w porównaniu do obiektu bez rośliny mulczującej. Czynniki badawcze w mniejszym stopniu oddziaływały na biomasę chwastów aniżeli na liczbę chwastów. Dominującymi gatunkami chwastów we wszystkich kombinacjach badawczych były Viola arvensis, Capsella bursa-pastoris, Polygonum spp. i Chenopodium album. W uprawie tradycyjnej odnotowano wzrost udziału Viola arvensis i Chenopodium album w porównaniu do siewu bezpośredniego. W systemie siewu bezpośredniego nastąpił wzrost liczby chwastów takich jak Taraxacum officinale, Plantago major, Cirsium arvense, Poa annua, Apera spica-venti i Agropyron repens. Międzyplony ścierniskowe oraz mulcz słomy zmniejszały ogólną liczbę chwastów, poprzez ograniczenie występowania przede wszystkim Capsella bursa-pastoris, Geranium pusillum i Brassica napus.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Sklad chemiczny i wartosc nawozowa szczeciny swinskiej

W doświadczeniu wegetacyjnym-wazonowym badano wartość nawozową szczeciny świńskiej w postaci mielonej i niemielonej, z dodatkiem i bez dodatku N mineralnego (NH₄NO₃). Szczecinę stosowano w dawkach odpowiadających 0,5; 1,0; 1,5 i 2,0 g N na wazon. Działanie nawozowe azotu szczeciny porównywano z działaniem równoważnych dawek N w NH₄NO₃. Takie same dawki N stosowano w odpowiednich obiektach ze szczeciną + N mineralny. Roślinami testowymi był rajgras angielski (5 pokosów) oraz owies + gorczyca w plonie wtórym. Obiektem kontrolnym było nawożenie PK bez N. W doświadczeniach z obu roślinami działanie nawozowe azotu szczeciny było zbliżone do działania N w nawozach mineralnych. To samo dotyczy wykorzystania azotu przez rośliny z nawozów. Nie stwierdzono większej różnicy w działaniu nawozowym azotu szczeciny mielonej i niemielonej z tendencją jednak lepszego działania szczeciny niemielonej, zwłaszcza przy stosowaniu mniejszych dawek, odpowiadających 0,5 i 1,0 g N na wazon.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wplyw roznych sposobow konserwacji gleby na jakosc wod gruntowych. Czesc II. Koncentracja azotu, fosforu i potasu

W latach 1997 - 2001 w Knopinie k. Olsztyna realizowano badania nad wpływem sposobu konserwacji gleby na zanieczyszczenie wód gruntowych azotem, fosforem i potasem. Wody gruntowe pobierano z 6 obiektów, w tym 4 zróżnicowane rodzajem obsiewu: rutwica wschodnia (Galega orientalis Lam.) w siewie czystym, rutwica wschodnia (Galega orientalis Lam.) ze stokłosą bezostną (Bromus inermis Leyss.), koniczyna biała (Trifolium repens L.) ze stokłosą bezostną (Bromus inermis Leyss.) i jednoroczne rośliny pastewne oraz dwa porównawcze: odłóg i ugór czarny. Stwierdzono znaczne zróżnicowanie wymycia azotu do wód gruntowych w zależności od rodzaju obsiewu. Największe przemieszczanie analizowanych form azotu z gleb do wód gruntowych stwierdzono na odłogu klasycznym - N-NO₂, ugorze czarnym - N-NO₃ i na obiekcie obsianym koniczyną ze stokłosą bezostną - N-NH₄. Wystąpiła wyraźna sezonowość stężenia związków azotu w wodach gruntowych. Najniższe zanieczyszczenie związkami azotu stwierdzono wiosną, natomiast najwyższe jesienią (N-NO₂, N-NH₄) i latem (N-NO₃). Największe straty i zanieczyszczenie wód gruntowych fosforem wystąpiły na obiektach obsianych mieszanką koniczyny białej ze stokłosą bezostną i rutwicą w czystym siewie, natomiast potasu i P-PO₄ w wariancie z rutwicą w czystym siewie. Ponadto stwierdzono wyraźny wzrost zanieczyszczenia wód jesienią (związki fosforu) i latem (potas).

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Biofiltracja lotnych nierozpuszczalnych ksenobiotykow na zlozach kompostowych - czynniki limitujace

Biofitracja jest efektywną techniką oczyszczania gazów odlotowych zanieczyszczonych biodegradowalnymi ksenobiotykami. Duża powierzchnia właściwa wypełnienia daje jej przewagę nad innymi biologicznymi metodami oczyszczania gazów zawierających związki trudno rozpuszczalne. Kluczowymi parametrami dla biofiltarcji są: wilgotność złoża oraz zawartość pożywek. Zespół urządzeń służących do prowadzenia biofiltracji powinien zapewniać możliwość okresowego dowilżania złoża oraz nawilżanie gazów do wilgotności co najmniej 95%.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Rosliny motylkowate w mieszankach z trawami jako czynnik ograniczajacy nawozenie azotowe

W ciągu trzech lat użytkowania największy udział Lotus corniculatus zanotowano w drugim roku pełnego użytkowania na obiekcie nie nawożonym azotem, najmniejszy udział stwierdzono w trzecim roku na obiekcie nawożonym najwyższą dawką azotu. Podobnie zachowywała się Trifolium repens.
Plon suchej masy zwiększał się w miarę wzrostu dawek azotu. Badane mieszanki motylkowo-trawiaste Festuca pratensis/Trifolium repens i Festuca pratensis /Lotus corniculatus plonowały na podobnym poziomie, przy czym plon ich był wyższy od monokultury Festuca pratensis o ponad 2 t suchej masy z hektara. Na uwagę zasługuje fakt, iż mieszanki nie nawożone azotem plonowały na poziomie monokultury nawożonej najwyższą dawką azotu.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Szanse i bariery rozwoju przedsiebiorczosci na obszarach wiejskich zachodniego pogranicza Polski w opinii wojtow i burmistrzow gmin

W pracy omówiono szanse i bariery rozwoju przedsiębiorczości na obszarach wiejskich zachodniego pogranicza, ze szczególnym uwzględnieniem korzyści położenia gmin oraz możliwości wykorzystania zasobów lokalnych. W badaniach przyjęto założenie, że współpraca transgraniczna może przyczynić się do racjonalnego zagospodarowania zasobów lokalnych w rozwoju przedsiębiorczości. Badania przeprowadzono pod koniec 2002 roku na obszarze działalności następujących euroregionów: „Nysa”, „Nysa-Sprewa-Bóbr”, „Pro-Europa-Viadrina” oraz „Pomerania”. W pracy wykorzystano wyniki badań uzyskane w trakcie przeprowadzonych wywiadów z zastosowaniem kwestionariusza z 140 wójtami i burmistrzami gmin położonych na obszarze wyżej wymienionych euroregionów. W opinii wójtów i burmistrzów 30,9% gmin zachodniego pogranicza posiada sprzyjające warunki dla rozwoju przedsiębiorczości, zaś 62,6% gmin „raczej sprzyjające”. Największym zasobem w 41,8% gmin są duże walory krajobrazowe i architektoniczne, które można wykorzystać w rozwoju turystyki i agroturystyki. Do innych zasobów gmin zaliczono także ich położenie w pobliżu granicy niemieckiej (38,5% gmin). W rozwoju przedsiębiorczości ważna rola przypada instytucjom otoczenia biznesu, organizacjom lokalnym oraz liderom życia społeczno-gospodarczego.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Rośliny oleiste jako proekologiczne źródło energii

W ostatnim okresie nastąpiło wyraźne zwiększenie produkcji olejów roślinnych w świecie z przewidywaną tendencją zwyżkową. Najważniejsze rośliny oleiste, które są źródłem olejów na świecie to soja, palma, rzepak i słonecznik. Stanowią one 75% ogólnej powierzchni upraw roślin oleistych. Dbałość o ochronę środowiska, jak również kryzysy naftowe w latach 70-tych przyczyniły się do poszukiwania alternatywnych źródeł energii. W warunkach polskiego rolnictwa takim źródłem może być olej rzepakowy. Istnieją dwie możliwości wykorzystania oleju rzepakowego jako oleju napędowego. Jedną z nich jest zastosowanie oleju w naturalnej postaci jako 10-15% dodatku do oleju napędowego, druga ewentualność to przeróbka oleju przez transestryfikację za pomocą alkoholu metylowego lub etylowego na biopaliwo. Biopaliwo podczas spalania wytwarza o 50% mniej szkodliwych gazów, takich jak CO, CH i CH₄ oraz 15-krotnie mniej benzenu, a jednocześnie ulega szybkiej biodegradacji. Początki wykorzystania biodiesla jako paliwa napędowego datuje się na lata 90-te. W roku 1997 produkcja biopaliwa w krajach UE wynosiła 500 tys. ton i będzie się zwiększać w następnych latach. W Polsce badania nad możliwością wykorzystania biodiesla realizowane są w Instytucie Lotnictwa w Warszawie oraz na Politechnice Krakowskiej.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wpływ preparatu błonnika owsianego Vitacel HF 600 na jakość hamburgerów wołowo-wieprzowych

Celem pracy było zbadanie wpływu dodatku preparatu błonnika owsianego Vitacel® HF 600 na fizyczne, chemiczne i sensoryczne wyróżniki jakości hamburgerów wołowo-wieprzowych o stałym składzie surowcowym (85% mięso wołowe kl. II, 15% podgardle wieprzowe). Przygotowano cztery warianty produktów: kontrolny (niezawierający błonnika owsianego) oraz z dodatkiem 1,5, 3,0 i 6,0% preparatu błonnikowego. Jakość hamburgerów poddanych pieczeniu w piecu konwekcyjno-parowym oceniano po 24 h przechowywania w warunkach chłodniczych. Stwierdzono, że wprowadzenie do składu recepturowego hamburgerów błonnika owsianego nie miało istotnego wpływu na podstawowy skład chemiczny i siłę cięcia, ale różnicowało istotnie parametry barwy powierzchni produktów. Zastosowanie dodatku preparatu Vitacel® HF 600 do hamburgerów nie spowodowało pogorszenia pożądalności wyróżników sensorycznych poddanych ocenie. Istotne różnice między produktami stwierdzono jedynie w ocenie twardości. Biorąc pod uwagę uzyskane wyniki, wnioskowano, że ilość dodatku preparatu Vitacel® HF 600 do farszu na hamburgery o przyjętym składzie recepturowym nie powinna być większa niż 3,0%.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Zawartosc mikroelementow w Achillea millefolium L.

Na terenie Pojezierza Olsztyńskiego w latach 1998 - 2000 przeanalizowano łącznie 52 zbiorowiska łąkowo-pastwiskowe z wysokim udziałem Achillea millefolium, z czego 19 zlokalizowano na glebach organicznych. W glebie określono pH, zawartość substancji organicznej oraz zasobność w makro- i mikroelementy. W materiale roślinnym Achillea millefolium oznaczono zawartość Cu, Zn, Mn i Fe. Siedliska zbiorowisk z Achillea millefolium były zróżnicowane pod względem zasobności gleby w składniki pokarmowe. Gleby mineralne charakteryzowała bardzo wysoka zawartość Mg, wysoka Zn i niska P. W organicznych natomiast notowano bardzo wysoką zawartość P, a niską K.
Zawartość badanych mikroelementów w 1 kg suchej masy Achillea millefolium wahała się w granicach: 4,7-18,4 mg Cu, 20,8-85,8 mg Zn, 17,3-362,1 mg Mn, 42,3-431,1 mg Fe. Pod względem żywieniowym gatunek ten gromadzi optymalną zawartość Cu, Mn i Fe niezależnie od typu gleby i wykazuje niedoborowe ilości Zn. Z analizy statystycznej wynika, iż znacznie mniejszym współczynnikiem zmienności charakteryzowała się w roślinach zawartość Cu i Zn w porównaniu z zawartością Mn i Fe. W roślinach z gleb organicznych notowano 2-krotnie niższą zawartość Mn.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wplyw wyposazenia gospodarstw gorskich w techniczne srodki produkcji na efektywnosc postepu naukowo-technicznego

W pracy przedstawiono wpływy zmian wyposażenia gospodarstw górskich w sprzęt rolniczy na wartość wskaźników wartości odtworzeniowej parku maszynowego, postępu i efektywność postępu naukowo-technicznego.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wplyw zroznicowanego nawozenia organicznego na ilosc i jakosc prochnicy gleb

W trwającym dwa lata doświadczeniu wazonowym badano przemiany materii organicznej gnojowicy i obornika w glebach: piaskowej i gliniastej. Jako wskaźnik tych przemian przyjęto: zmiany zawartości form azotu mineralnego, ogólnej formy materii organicznej, celulozy, ligniny oraz frakcji próchnicy. Stwierdzono, że wraz z upływem czasu w badanych glebach następował ubytek wprowadzonej z nawozami materii organicznej. Jednocześnie obserwowano wzrost frakcji próchnicy zarówno luźno jak i silnie związanych z minerałami glebowymi. Na podstawie analizy widmowej można stwierdzić, że próchnica glebowa powstała w wyniku stosowania obornika fermentowanego charakteryzowała się większym stopniem dojrzałości niż przy nawożeniu gnojowicą.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo