rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Zróżnicowanie florystyczne łąk związków Calthion I Alopecurion w Polsce - zagrożenia i ochrona

W niniejszej pracy zwrócono uwagę na problem różnorodności florystycznej, zagrożenia i możliwości ochrony zbiorowisk łąkowych ze związków Calthion i Alopecurion. Spośród licznych czynników naturalnych i antropogenicznych, różnorodności tych zbiorowisk najbardziej zagraża zmiana stosunków powietrzno-wodnych oraz zaniechanie koszenia, a w niektórych przypadkach wypasania runi. O skali zagrożeń świadczy zmniejszanie się powierzchni typowych zespołów oraz zanikanie gatunków charakterystycznych i wyróżniających zespołów i związków, których miejsce zajmują zbiorowiska kadłubowe i rośliny pospolite. Większość omawianych zespołów (z wyjątkiem zbiorowisk z Deschampsia caespitosa, Holcetum lanati i Alopecuretum pratensis) znajduje się na regionalnych listach fitocenoz zagrożonych wyginięciem. Największy wpływ na zachowanie w krajobrazie rolniczym zbiorowisk łąkowych ze związku Calthion ma ochrona ich siedlisk i zachowanie tradycyjnego, ekstensywnego użytkowania. Ważne jest tworzenie rezerwatów łąkowych, florystycznych i krajobrazowych. Dużym osiągnięciem jest również ochrona poprzez wdrażanie programów rolnośrodowiskowych.

Czasopismo: Woda-Środowisko-Obszary Wiejskie
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Biologiczna specyfika traw rozłogowych w warunkach wieloletniego intensywnego użytkowania agrofitocenoz

W pracy przedstawiono doświadczalnie potwierdzone możliwości wieloletniego, produkcyjnego użytkowania (w ciągu 15–26 lat) wielokośnych agrocenoz łąkowych (pratocenoz) założonych na bazie traw rozłogowych – stokłosy bezostnej (Bromus inermis Leyss.) i mozgi trzcinowatej (Phalaris arundinacea L.). Gatunki te charakteryzują się dużym potencjałem regeneracyjnym, ponieważ wykształcają system podziemnych pędów (rozłogów) systematycznie tworzących pączki wegetatywne (pędowe). Całkowita długość rozłogów stokłosy wynosiła 70,5, a mozgi 89,3 m &#183- &#178. Zawierały one odpowiednio 2627 i 2830 szt &#183m- &#178 pączków wegetatywnych.
Założenie i trzykośne użytkowanie wieloletnich agrocenoz łąkowych zapewniło duże plonowany, wynoszące 7,7–8,7 t s.m. i 75,2–83,3 GJ energii metabolicznej z hektara i równocześnie uzyskanie wysokiej jakości biomasy do przygotowania kiszonki i sianokiszonki, zawierającej 9,6–9,8 MJ &#183kg- &#185 s.m. energii metabolicznej. W wyniku systematycznego wieloletniego produkcyjnego użytkowania agrofitocenoz 4–5-krotnie obniżono nakłady poniesione na założenie łąki w stosunku do standardowych.

Czasopismo: Woda-Środowisko-Obszary Wiejskie
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Właściwości fizykochemiczne wody jeziora Starzyc w warunkach napowietrzania za pomocą aeratora pulweryzacyjnego

Badania przeprowadzono w latach 2005-2009 na jeziorze Starzyc (gmina Chociwel) w województwie zachodniopomorskim. Celem badań była ocena stanu jakości wody w jeziorze Starzyc w warunkach napowietrzania za pomocą aeratora pulweryzacyjnego. W okresie badań nie stwierdzono różnic stężenia tlenu w wodzie badanego jeziora między punktem zlokalizowanym w pobliżu aeratora a punktami badawczymi oddalonymi od niego. Stwierdzono także, że praca aeratora pulweryzacyjnego na jeziorze nie poprawiła natlenienia wody w warstwach naddennych zarówno w pobliżu aeratora, jak i w pozostałych punktach. Stężenie składników biogennych w wodzie jeziora Starzyc stopniowo malało, a średnie wartości z lat 2005-2009 kwalifikują wody omawianego jeziora ze względu na stężenie azotu mineralnego (N-min) i fosforu (P) do trzeciej klasy czystości wód jeziorowych, natomiast ze względu na stężenie jonów amonowych (NH<sub>4</sub><sup>+</sup>) - do drugiej klasy. Dalsza poprawa jakości wód w jeziorze Starzyc zależy między innymi od wyeliminowania przyczyn zanieczyszczeń w wodzie dopływającej do jeziora, szczególnie nadmiaru azotu i fosforu.

Czasopismo: Woda-Środowisko-Obszary Wiejskie
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Ocena sprawdzalności prognoz pogody zawartych w przysłowiach ludowych na przykładzie Wrocławia

W pracy podjęto próbę oceny sprawdzalności wybranych przysłów, związanych z pogodą, w warunkach Wrocławia. Wykorzystano przysłowia, bazujące na interpretacji łatwo dostępnych elementów meteorologicznych, takich jak temperatura powietrza i opady atmosferyczne. Ocenę tę przeprowadzono dwiema metodami. W pierwszej zastosowano klasyfikację typów pogody na podstawie rzeczywistych pomiarów powyższych elementów meteorologicznych w okresie 1961-2009. Druga interpretacja opierała się na subiektywnych odczuciach uciążliwości temperatury powietrza oraz opadów atmosferycznych przez przeciętnego człowieka z wykorzystaniem kryteriów, stosowanych do oceny warunków bioklimatycznych. Spośród przyjętych do analiz elementów meteorologicznych lepsze wyniki otrzymano dla przysłów weryfikowanych na podstawie opadów atmosferycznych.

Czasopismo: Woda-Środowisko-Obszary Wiejskie
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Rola dopłat unijnych w rozwoju rolnictwa ekologicznego w Polsce na przykładzie województwa podlaskiego

Na przełomie ostatnich kilku lat można zaobserwować dynamiczny rozwój rolnictwa ekologicznego w Polsce, zapoczątkowany w 2004 r., czyli od akcesji Polski do Unii Europejskiej. Wyrazem tego rozwoju jest m.in. stale rosnąca liczba ekologicznych producentów rolnych i przetwórni ekologicznych oraz wzrastająca powierzchnia ekologicznych użytków rolnych w Polsce. Celem opracowania jest próba oceny wpływu dopłat unijnych do gospodarstw ekologicznych na rozwój rolnictwa ekologicznego w Polsce. Ponadto podjęto próbę oceny efektywności funkcjonowania tych dopłat. Analizy dokonano na podstawie materiałów wtórnych oraz badań przeprowadzonych w 30 losowo wybranych gospodarstwach ekologicznych w woj. podlaskim. Po przeanalizowaniu uzyskanych wyników badań stwierdzono, że czynnikiem silnie stymulującym rozwój rolnictwa ekologicznego w Polsce jest program rolnośrodowiskowy, będący elementem „Programu rozwoju obszarów wiejskich” (PROW), który jest jednym z działań wspólnej polityki rolnej Unii Europejskiej na rzecz promowania rolnictwa przyjaznego środowisku. Beneficjentów programu rolnośrodowiskowego, w ramach którego funkcjonują dopłaty do rolnictwa ekologicznego, wciąż przybywa. W okresie finansowania 2004–2006 z programu skorzystało 700 tys. rolników. W ramach programu rolnośrodowiskowego 2007–2013 do 31.10.2012 r. zrealizowano płatności w wysokości 2,3 mld zł.

Czasopismo: Woda-Środowisko-Obszary Wiejskie
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Obliczanie przepływów maksymalnych rocznych o określonym prawdopodobieństwie przewyższenia w małej zlewni z zastosowaniem metod statystycznych oraz metod pośrednich

W pracy przedstawiono wyniki obliczeń przepływów maksymalnych rocznych prawdopodobnych (WQ<sub>p</sub>), określonych metodami statystycznymi oraz metodami pośrednimi, w małej zlewni rzeki Zagożdżonka, położonej na Równinie Radomskiej, ok. 100 km na południe od Warszawy. Dane do obliczeń statystycznych pochodzą z własnych badań hydrologicznych, prowadzonych przez Katedrę Inżynierii Wodnej SGGW (d. Katedrę Budownictwa Wodnego) od 1962 r. Wyniki porównań wykazują znaczne różnice między wartościami WQ<sub>p</sub>, określonymi różnymi metodami. Uzasadnia to potrzebę doskonalenia metod pośrednich wyznaczania przepływów maksymalnych prawdopodobnych w małych zlewniach rzecznych.

Czasopismo: Woda-Środowisko-Obszary Wiejskie
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Warunki siedliskowe fitocenoz ze znaczącym udziałem Deschampsia caespitosa (L.) P. Beauv. w runi użytków zielonych Pojezierza Olsztyńskiego

Badania prowadzono w latach 1998-2000 na trwałych użytkach zielonych, położonych na glebach mineralnych i organicznych na Pojezierzu Olsztyńskim. Przeanalizowano 57 fitocenoz ze znaczącym udziałem śmiałka darniowego (Deschampsia caespitosa (L.) P. Beauv.), z czego 36 zbiorowisk występowało na glebach organicznych, a 21 na glebach mineralnych. Skład gatunkowy runi wyceniono, stosując fitosocjologiczną metodę Brauna-Blanqueta. Wszystkie typy gleb, na których wykonano zdjęcia florystyczne, zawierały znaczącą ilość części mineralnych. Popielność warstw stropowych gleb mineralnych wahała się od 92,3 do 96,7%, natomiast murszy torfowych w glebach organicznych od 72,2 do 75,1%. Gleby organiczne odznaczały się wysoką zasobnością w fosfor, magnez i wapń. Ruń zbiorowisk wykształconych na glebach organicznych była bogatsza niż na glebach mineralnych w gatunki roślin naczyniowych, przy czym jednocześnie duży był udział śmiałka darniowego (Deschampsia caespitosa (L.) P. Beauv.). Niezależnie od typu gleby, w runi badanych zbiorowisk ze śmiałkiem darniowym (Deschampsia caespitosa (L.) P. Beauv.) często występowały wartościowe gospodarczo trawy: wyczyniec łąkowy (Alopecurus pratensis L.), kostrzewa łąkowa (Festuca pratensis Huds.) i wiechlina łąkowa (Poa pratensis L.). Ponadto często i licznie, szczególnie na glebach organicznych, notowano w runi: kłosówkę wełnistą (Holcus lanatus L.), komonicę błotną (Lotus uliginosus Schk.), jaskier ostry (Ranunculus acris L.) i krwawnik pospolity (Achillea millefolium L.).

Czasopismo: Woda-Środowisko-Obszary Wiejskie
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Degradacja runi łąkowej w warunkach optymalnego uwilgotnienia i zróżnicowanego nawożenia

Badania prowadzono w latach 2006-2011 na doświadczeniu łanowym, na łące trwałej deszczowanej, położonej na glebie mineralnej w Falentach. Celem badań było określenie wpływu zróżnicowanego nawożenia mineralnego oraz organiczno-mineralnego na skład botaniczny i plonowanie runi łąkowej w warunkach optymalnego uwilgotnienia. W okresie badań wyróżniono dwa etapy - pierwszy obejmował lata 2006-2008, drugi 2009-2011. W pierwszym etapie stosowano wyższy poziom nawożenia, a w drugim niższy. Zmniejszenie od 2009 r. ilości stosowanych nawozów nie wpłynęło ujemnie na wielkość plonów na odpowiadających sobie obiektach doświadczenia. Plonowanie łąki było dodatnio skorelowane z poziomem nawożenia. Obok nawożenia, na poziom plonowania oraz zmiany w składzie runi łąkowej wpłynęły wysokie opady w latach 2010-2011. Stwierdzono, że stosowane sposoby nawożenia przyczyniły się do zwiększenia udziału ziół i chwastów, a zmniejszenia udziału traw i roślin bobowatych, niezależnie od poziomu nawożenia. Wśród traw na większości obiektów dominowała wiechlina łąkowa (Poa pratensis L.). W warunkach ekstensywnego nawożenia duży udział w runi miała także kostrzewa czerwona (Festuca rubra L.), a w warunkach intensywnego nawożenia azotem - kupkówka pospolita (Dactylis glomerata L.) i perz właściwy (Elymus repens (L.) Gould). Udział chwastów dwuliściennych w runi, zwłaszcza szczawiu zwyczajnego (Rumex acetosa L.), mniszka pospolitego (Taraxacum officinale F.H. Wigg.) oraz szczawiu tępolistnego (R. obtusifolius L.) zwiększał się wraz z poziomem nawożenia, powodując znaczne przerzedzenie i szybszą degradację runi.

Czasopismo: Woda-Środowisko-Obszary Wiejskie
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Znormalizowane rozkłady warstwy opadu w czasie trwania deszczy na obszarze zlewni doświadczalnej w Warszawie

W artykule przedstawiono wyniki analizy opadów deszczu pomierzonych na obszarze zlewni doświadczalnej Potoku Służewieckiego, położonej w południowej części Warszawy. Celem pracy było wyznaczenie znormalizowanych rozkładów warstwy opadu w czasie jego trwania. Rozkłady te przedstawiają skumulowane wartości warstwy opadu w odniesieniu do skumulowanych czasów jego trwania, które przyjęto jako wartości wynoszące 0, 10, 20, 30, 40, 50, 60, 70, 80, 90 i 100% czasu trwania deszczu. Do analizy wykorzystano 71 zdarzeń zarejestrowanych na trzech posterunkach opadowych (Okęcie, Usynów i Pyry). Warstwy opadu zarejestrowanych deszczy wynosiły od 1,0 do 81,5 mm, a czasy ich trwania - od 20 do 1000 min. Na podstawie ustalonych rozkładów wszystkich analizowanych deszczy obliczono, z zastosowaniem mediany, syntetyczny znormalizowany rozkład warstwy opadu w czasie jego trwania. Rozkład ten może być wykorzystany w procedurze wyznaczania hydrografów w badanej zlewni do obliczania rozkładu warstwy opadu w trakcie deszczu. Na podstawie przeprowadzonych analiz wykazano, że zróżnicowanie czasów trwania i warstw opadów rozpatrywanych deszczy nie miało wpływu na ich rozkłady. Syntetyczny znormalizowany rozkład, wyznaczony na analizowanym obszarze, porównano z rozkładami DVWK i SCS Typ II, opracowanymi odpowiednio na obszarze Niemiec i USA, i wykazano, że ich przebieg jest podobny. W przypadku braku rozkładu opracowanego lokalnie na obszarze kraju, w analizach projektowych może być stosowany ustalony syntetyczny znormalizowany rozkład warstwy opadu deszczu lub rozkłady DVWK i SCS Typ II.

Czasopismo: Woda-Środowisko-Obszary Wiejskie
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Emisja dwutlenku węgla ze zmeliorowanych gleb organicznych w Polsce

Wieloletnie badania nad zmianami zawartości materii organicznej w glebie prowadzono na dziesięciu stanowiskach, na torfowiskach niskich i gytiowisku, położonych na Pobrzeżu Południowobałtyckim i w dolinie Narwi. Stanowiska te zmeliorowano w latach 60. i 70. ubiegłego wieku w celu odwodnienia, po wtórnym zabagnieniu lub po raz pierwszy, i następnie wykorzystywano jako użytki zielone. Przyjmując, że zawartość węgla organicznego w masie organicznej torfu wynosi 57% i przeliczając całość ubytków węgla na dwutlenek węgla, określono emisję dwutlenku węgla z gleby do atmosfery. Badania wykazały, że emisja dwutlenku węgla z rolniczo użytkowanych torfowisk zmniejszała się z upływem czasu po melioracji. W pierwszych pięciu latach średnia emisja dwutlenku węgla wynosiła 29,0 t·ha-¹-· r-¹. Była to wartość zbliżona do największych podawanych za granicą w strefach klimatycznych borealnej i umiarkowanej. W drugiej pięciolatce emisja ta była już o połowę mniejsza, a 25-30 lat po melioracji zmniejszyła się do 7,4 t·ha-¹ · r-¹. Wartość średnia z wielolecia wynosiła 13,0 t·ha-¹ · r-¹ i była zbliżona do mniejszych wartości podawanych w literaturze zagranicznej. Obecną emisję dwutlenku węgla z polskich torfowisk, zmeliorowanych w celu rolniczego użytkowania, można oszacować na 6,7 Mt, co stanowi 3,1% wynegocjowanego z Komisją Europejską limitu jego emisji.

Czasopismo: Woda-Środowisko-Obszary Wiejskie
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Charakterystyka właściwości proteolitycznych dwóch wybranych szczepów bakterii z rzędu Myxococcales

Myksobakterie (rząd Myxococcales) należą do Gram-ujemnych bakterii, które stanowią ważny element mikroflory glebowej. W badaniach scharakteryzowano właściwości proteolityczne dwóch szczepów myksobakterii Sorangium cellulosum oraz Archangium gephyra. W doświadczeniach zoptymalizowano warunki hodowli oraz oznaczono dynamikę zmian w aktywności zewnątrzkomórkowych proteaz syntetyzowanych przez badane szczepy bakterii. Ponadto, po wstępnym oczyszczeniu badanych enzymów, dokonano ich charakterystyki pod względem optimum temperatury oraz pH, wyznaczono termostabilność oraz reakcję na wybrane inhibitory diagnostyczne. Hodowle badanych organizmów prowadzono na pożywce płynnej CY. Aktywność proteaz wykrywano na zymogramach, po uprzednich natywnych rozdziałach elektroforetycznych w warunkach niedenaturujących.  Badania wykazały, że szczepy Sorangium cellulosum oraz Archangium gephyra są zdolne do syntezy proteaz zewnątrzkomórkowych o różnym poziomie aktywności oraz o różnych wartościach optimum temperatury i pH oraz termostabilności.

Czasopismo: Woda-Środowisko-Obszary Wiejskie
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Analiza wybranych czynników kształtujących emisję amoniaku podczas przechowywania obornika w warunkach eksploatacyjnych

Celem pracy było przeprowadzenie badań emisji amoniaku podczas przechowywania obornika w typowych warunkach eksploatacyjnych i ocena wpływu parametrów przechowywania na intensywność tej emisji. W latach 2003-2007 przeprowadzono 130 jednostkowych pomiarów emisji amoniaku na składowiskach obornika w trzech wybranych gospodarstwach mlecznych, wykorzystując mikrometeorologiczną metodę dozymetrii pasywnej. Roczne straty azotu w formie amoniaku wynosiły od 31,7 do 33,4% jego wyjściowej ilości zdeponowanej na składowisku. Do najważniejszych czynników wpływających na ulatnianie się amoniaku z gnojowni należały warunki techniczno-technologiczne przechowywania nawozów oraz czynniki meteorologiczne.

Czasopismo: Woda-Środowisko-Obszary Wiejskie
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Wdrażanie "Programu rolnośrodowiskowego" II edycji na użytkach zielonych w powiecie Grajewo

W pracy oceniono funkcjonowanie pakietów przyrodniczych "Programu rolnośrodowiskowego" II edycji na użytkach zielonych w części doliny Biebrzy na terenie powiatu Grajewo. W latach 2008-2011 działaniami rolnośrodowiskowymi objęto 2 427 ha trwałych użytków zielonych. Na przeważającej części tych użytków (83,4%) wdrażano pakiet 3. "Ekstensywna gospodarka na łąkach i pastwiskach". Mniejszy udział przypadał na pakiety, służące ochronie zagrożonych gatunków ptaków i siedlisk przyrodniczych - poza obszarami Natura 2000 (pakiet 4.), na obszarach Natura 2000 (pakiet 5.). Z pakietów tych najczęściej realizowano wariant 1. "Ochrona siedlisk lęgowych ptaków", rzadziej warianty siedliskowe: "Półnaturalne łąki wilgotne", "Szuwary wielkoturzycowe", "Mechowiska" i "Zmiennowilgotne łąki trzęślicowe". Ustalono, że wybierając określony pakiet lub wariant, rolnicy kierowali się głównie względami praktycznymi, takimi jak: złożoność procedur, możliwości dostosowania użytkowania do określonych wymogów, dostęp do ekspertów przyrodniczych oraz wysokość dopłat za działalność rolnośrodowiskową. Stan siedlisk łąkowych, objętych działalnością rolnośrodowiskową w ramach wariantów siedliskowych pakietów 4. i 5., był dość zróżnicowany i zależny głównie od historii użytkowania łąk w okresie poprzedzającym przystąpienie do Programu oraz warunków wilgotnościowych. Zróżnicowany był zwłaszcza udział niepożądanych w runi gatunków inwazyjnych, do których zaliczono nitrofilne ziołorośla, charakterystyczne dla klasy Artemisietea, trzcinę pospolitą (Phragmites Australis (Cav.) Trin. ex Steud.), siewki oraz podrosty drzew i krzewów. Fitocenozy bagienne, zaliczone do wariantu "Mechowiska" oraz szuwary wielkoturzycowe wykazały większą naturalną odporność na wkraczanie roślinności inwazyjnej niż zbiorowiska typowo łąkowe, zaliczone do wariantu "Zmiennowilgotne łąki trzęślicowe" i "Półnaturalne łąki wilgotne".

Czasopismo: Woda-Środowisko-Obszary Wiejskie
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Gospodarka wodno-ściekowa w zlewni górnego Dunajca na tle przeobrażeń społeczno-strukturalnych i jakości wód powierzchniowych

Celem pracy było porównanie zmian w gospodarce wodno-ściekowej górskich obszarów wiejskich na tle pozostałych przeobrażeń, głównie w zakresie użytkowania ziemi, a także jakości wód powierzchniowych. Badania prowadzono w zlewni górnego Dunajca, po przekrój w Krościenku. Do analizy wykorzystano dane statystyczne z Wojewódzkiego Urzędu Statystycznego w Krakowie. Dane z układu administracyjnego przeliczano na układ zlewniowy za pomocą specjalnie opracowanej matrycy przeliczeniowej. Zestawiono też dane o jakości wód powierzchniowych, pozyskane m.in. z Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w Krakowie. Od lat 90. ubiegłego stulecia nastąpiły istotne zmiany strukturalne w obrębie powierzchni użytków rolnych. Ograniczeniu uległa powierzchnia gruntów ornych, a zwiększyła się powierzchnia użytków zielonych. W zakresie sanitacji zwiększyła się długość sieci kanalizacyjnej oraz liczba osób, która z tej sieci korzysta. Powstało wiele nowych oczyszczalni ścieków komunalnych. Nastąpiło też ograniczenie ilości powstających ścieków bytowo-gospodarczych, co bezpośrednio wynika ze zmniejszenia zużycia wody użytkowej. Na jakość wód wpływa wielkość ładunków zanieczyszczeń wprowadzanych wraz ze ściekami, a ich zmienność ukazuje zróżnicowanie w efektywności pracy poszczególnych oczyszczalni.

Czasopismo: Woda-Środowisko-Obszary Wiejskie
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Wpływ użytkowania zlewni na kształtowanie jakości wody w zbiornikach wodnych zlewni rzeki Drawa

Celem pracy było określenie wpływu użytkowania zlewni na kształtowanie jakości wód jeziornych. Badaniami objęto trzy zbiorniki wraz z ich zlewniami (bezpośrednimi i całkowitymi) położone w zlewni rzeki Drawa. W celu ustalenia tego wpływu oszacowano ładunek związków azotu i fosforu, trafiający do jeziora z terenu zlewni bezpośredniej (jako spływy obszarowe) oraz całkowitej (jako dopływ ciekami). Otrzymane ładunki fosforu porównano z ładunkami dopuszczalnymi i niebezpiecznymi dla badanych zbiorników. Dodatkowo oceniono naturalną odporność jezior na degradację oraz wpływ zlewni na tempo dostawy do nich materii.

Czasopismo: Woda-Środowisko-Obszary Wiejskie
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Zbiorowiska leśne terenów podmokłych doliny Noteci na odcinku Radolin - Radolinek

Badania zbiorowisk leśnych doliny Noteci na odcinku Radolin - Radolinek, w powiecie czarnkowsko- trzcianeckim w województwie wielkopolskim przeprowadzono w 2003 oraz 2004 r. Zbiorowiska leśne na badanym terenie występują w dolinach wzdłuż głównych cieków, tzn. Łagi i Kanału Romanowskiego, tworząc zwarte, lecz o stosunkowo niewielkiej powierzchni płaty. W płatach tych dominuje olsza czarna (Alnus glutinosa Gaertn.). W większości przypadków zbiorowiska te mają charakter juwenilny. W ramach badań siedliskowych na poszczególnych stanowiskach wykonano odkrywki glebowe. Opisano budowę morfologiczną oraz systematykę gleb. Wszystkie badane gleby reprezentowały dział gleb hydrogenicznych, rząd gleb pobagiennych oraz typ gleb murszowych.

Czasopismo: Woda-Środowisko-Obszary Wiejskie
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Zbiorowiska roślinne doliny Noteci Bystrej - stopień ich zagrożenia, syngeneza i rozpowszechnienie

Badania zbiorowisk roślinnych powszechnych (P), częstych (C) i rzadkich (R) w skali regionalnej - Wielkopolski prowadzono w dolinie Noteci na odcinku zwanym Notecią Bystrą w powiecie czarnkowsko-trzcianeckim w województwie wielkopolskim w latach 2003 i 2004. Wykonano dokumentację roślinności w postaci zdjęć fitosocjologicznych metodą Brauna-Blanqueta. Korzystano z programów Turboveg 9.38 i Twinspan. Zasadniczym celem badań było określenie stopnia zagrożenia rzadkich zbiorowisk w Wielkopolsce, ich syngenezy i rozpowszechnienia, z uwzględnieniem dużego stopnia ich naturalności. Na badanym terenie stwierdzono występowanie gatunków znajdujących się pod częściową ochroną (kopytnik pospolity - Asarum europaeum L., drabik drzewkowaty - Climacium dendroides (Hedw.) Web. et Mohr, kruszyna pospolita - Frangula alnus Mill., kocanka piaskowa - Helichrysum arenarium (L.) Moench, bobrek trójlistkowy - Menyanthes trifoliata L., grążel żółty - Nuphar lutea (L.) Sibth. &Sm., porzeczka czarna - Ribes nigrum L., kalina koralowa - Viburnum opulus L.), gatunku objętego ochroną ścisłą (kukułka krwista - Dactylorhiza incarnata L.), a także turzycy bagiennej (Carex limosa L.) - gatunku wpisanego do "Polskiej czerwonej księgi roślin".

Czasopismo: Woda-Środowisko-Obszary Wiejskie
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka