rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Aktywność metaboliczna jako potencjalny wskaźnik zdolności do różnicowania w kulturach kalusa rzepaku - wpływ egzogennej spermidyny

W wielu przypadkach, w hodowli in vitro, stres był czynnikiem inicjującym proces morfogenezy. Równocześnie jedną z często obserwowanych reakcji na stres był wzrost zawartości poliamin (Pas). Stwierdzono również bezpośredni udział Pas w embriogenezie somaklonalnej i organogenezie. W eksperymencie badano, czy egzogennie podana spermidyna może stymulować proces różnicowania kalusa rzepaku (Brassica napus var. oleifera L.). W badaniach podjęto równocześnie próbę stwierdzenia, czy aktywność metaboliczna, mierzona intensywnością oddychania, wydzielania ciepła i szybkością wzrostu tkanki kalusowej może stanowić dogodny wskaźnik w selekcji tkanek zdolnych do regeneracji.
Tkankę kalusową dwóch odmian rzepaku hodowano dwuetapowo: - na pożywce indukującej namnażanie tkanki (MS z dodatkiem 1 mg BAP·dm³, 0,5 mg 2,4-D·dm³ i 6% sacharozy) oraz - na pożywce stymulującej różnicowanie i regenerację pędów (MS z dodatkiem 3 mg BAP·dm⁻³, 0,1 mg GA₃·dm⁻³ i 3% sacharozy). W trakcie hodowli, pożywki (indukcyjną, regeneracyjną lub obie) wzbogacano dodatkiem 0,3 mmol Spd·dm⁻³. Kultury pasażowano w odstępach 2-tygodniowych z równoczesnym pomiarem świeżej masy tkanki oraz pomiarami intensywności oddychania i wydzielania ciepła. Pod koniec 6-tygodniowego okresu hodowli dokonano wizualnej oceny stopnia zróżnicowania i żywotności tkanki kalusowej. Młoda, nieróżnicująca tkanka kalusowa charakteryzowała się podobną aktywnością metaboliczną zarówno pod względem intensywności oddychania, jak i wydzielania ciepła bez względu na cechy genomowe. W tkankach starszych pojawiły się istotne różnice międzyodmianowe, wywołane obniżeniem żywotności tkanek odmiany ozimej. Równocześnie w tkance kalusowej, w której obserwowano pierwsze zmiany strukturalne świadczące o różnicowaniu, zanotowano istotny wzrost aktywności metabolicznej.
Nie obserwowano wpływu Spd na żywotność tkanek kalusowych odmiany jarej, u odmiany ozimej widocznie niekorzystny efekt wywoływała Spd obecna w pożywce regeneracyjnej, inicjując szybsze starzenie się ok. 40% populacji. Egzogenna Spd bez względu na moment aplikacji nie była czynnikiem zdolnym do inicjacji procesu morfogenezy u odmiany ozimej, o niskim potencjale morfogenetycznym. Wykazano natomiast stymulację różnicowania u odmiany jarej, o dużych zdolnościach regeneracyjnych. Spd obecna w trakcie całego okresu hodowli podnosiła efektywność regeneracji o ok. 15%, dodana tylko do pożywki regeneracyjnej o ok. 10%.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Zroznicowanie cech morfologicznych roslin odmian seradeli wsiewanej w pszenzyto jare

Badania przeprowadzono w Wierzbicy w latach 1994 - 1996 na kompleksie glebowym żytnim słabym. Obiektem badań były dwie odmiany seradeli - Mazurska Biała i Lacerta uprawiane jako wsiewki w pszenżyto jare ‘Maja’. W tygodniowych odstępach analizowano w odniesieniu do pojedynczej rośliny: wysokość, świeżą masę, liczbę i powierzchnię liści. Do formalnej oceny wyników zastosowano analizę ścieżek Wrighta oraz opisano wzajemne zależności cech za pomocą funkcji potęgowych i wielomianowych. Pozwoliło to na stwierdzenie, że wystąpiły niewielkie różnice wysokości roślin pomiędzy wsiewanymi odmianami seradeli w okresie ontogenezy. Uznawana za szybkopędną odmiana Lacerta ujawniła tę cechę dopiero w chwili poprawy warunków świetlnych w łanie pszenżyta jarego. Dynamika narastania zielonej masy rośliny, powierzchni liści oraz ich masy była wyższa u odmiany Mazurska Biała. Powierzchnia liści seradeli determinowana była głównie poprzez zieloną masę rośliny, na co wskazują wysokie wartości efektu bezpośredniego tej cechy, w oparciu o którą można z dużym powodzeniem wnioskować o powierzchni asymilacyjnej rośliny, co potwierdza poziom istotności regresji.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wpływ lepkości oleju napędowego na proces tworzenia strugi paliwa w silniku z zapłonem samoczynnym (ZS)

Przeprowadzono badania wpływu lepkości oleju napędowego na proces tworzenia się strugi jak w silnikuZS. Badania przeprowadzono przy użyciu metody smugoskopowej i PIV. Stwierdzono istotny wpływ lepkości na proces rozpylenia.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Nawożenie azotem wczesnych odmian ziemniaka a zagrożenie środowiska w warunkach stresowych

Badania prowadzono w latach 1998-1999 z wczesnymi odmianami ziemniaka. Określano wpływ warunków stresowych: nadmiaru wody i niskich temperatur w kwietniu i maju, a w lipcu i sierpniu suszy na plon suchej masy bulw, pobranie i wykorzystanie azotu przez wczesne odmiany ziemniaka. Wykazano istotne obniżenie plonu, pobranie i wykorzystanie azotu z nawozów w warunkach stresowych. Plon suchej masy po 75 dniach od posadzenia był niższy o 1,1 t·ha⁻¹ w stresowym 1999 roku niż w roku 1998, i o 3,1 t·ha⁻¹ po dojrzeniu bulw. Średnie pobranie azotu z plonem bulw w roku 1999 było mniejsze o 27% dla zbioru po 75 dniach i o 24% dla bulw dojrzałych, a wykorzystanie azotu było niższe o 9-15% w I i II terminie zbioru odpowiednio. W roku sprzyjającym po zbiorze roślin azot niewykorzystany z nawozów stanowił od 44% przy najniższej zastosowanej dawce (50 kg N·ha⁻¹) do 62% przy dawce najwyższej (200 kg N·ha⁻¹). Analogicznie dla roku stresowego ilość azotu niewykorzystanego z nawozów wynosiła od 62 (przy 50 kg N·ha⁻¹) do 74% (przy dawce 200 kg N·ha⁻¹). Niewykorzystany przez rośliny azot, pozostający w glebie po zbiorze stanowi zagrożenie dla środowiska.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Nowa odmiana soi GAJ [PGR 294] wyselekcjonowana z krzyzowki miedzygatunkowej Glycine max.x Glycine soja

Odmiana GAJ (PGR 294) została wyselekcjonowana z krzyżówki międzygatunkowej szwedzkiej odmiany Fiskeby V (Glycine max) z linią 11 (Glycine soja), którą wykonano w KGiHR AR Poznań w 1987 roku. Rośliny tej odmiany charakteryzowały się obfitym wzrostem i tworzeniem licznych pędów bocznych powodujących krzaczasty typ wzrostu. Rośliny odmiany GAJ osiągały wysokość 84 cm i zawiązywały najniższy strąk na poziomie 13,1 cm od powierzchni gleby w łanie o zagęszczeniu około 60 roślin na metrze kwadratowym. Rośliny odmiany GAJ były sztywne i odporne na wylęganie. Odmiana GAJ przewyższała pod względem plonu nasion i białka z hektara dotychczas zarejestrowane odmiany soi w Polsce. Szczególnie dobrze plonowała w lata bardzo ciepłe i suche, co wskazuje na jej odporność na suszę.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wplyw materii organicznej i wapnowania na zawartosc w glebie olowiu ogolem i rozpuszczalnego w 1 mol HCL dm-3

Do najważniejszych czynników wpływających na akumulację Pb w glebach i roślinach zalicza się właściwości gleby, zawartość składnika ogółem oraz jego formy przyswajalnej. Zawartość i zachowanie się Pb w glebach w dużym stopniu uzależnione są od czynników takich jak nawożenie i inne substancje wprowadzane do gleby, szczególnie odpady jak np. osady ściekowe i wapno. Określono i wpływ materii organicznej gleby i wapnowania na zmiany zawartości ogółem i formy rozpuszczalnej (1 mol HCl·dm⁻³) ołowiu w glebie. Badania przeprowadzono w oparciu o doświadczenie polowe, założone na glebie brunatnej wytworzonej z utworu pyłowego. W doświadczeniu zastosowano: osady ściekowe z Okręgowej Spółdzielni Mleczarskiej w Krasnymstawie, obornik bydlęcy oraz wapno defekacyjne. Zawartość ogółem oznaczoną w wodzie królewskiej oraz formy rozpuszczalnej (1 mol HCl·dm⁻³) składników pokarmowych i niektórych metali ciężkich w glebie oraz w odpadach stosowanych w doświadczeniu oznaczono metodą ASA przy użyciu aparatu Hitachi Z-8200. Obliczenia statystyczne wykonano metodą analizy wariancji dla doświadczeń czynnikowych z zastosowaniem półprzedziałów ufności Tukey’a. Stwierdzono, że zarówno wapnowanie, jak i zastosowanie wapna łącznie z obornikiem istotnie wpływało na zawartość Pb rozpuszczalnego w 1 moll HCl·dm⁻³.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Badanie procesu suszenia granulatu w suszarce tasmowej

W pracy przedstawiono wyniki badań suszenia zgranulowanego pyłu w suszarce taśmowej własnej konstrukcji w prostopadłym strumieniu powietrza. Opracowano model matematyczny procesu suszenia. Otrzymano równania opisujące kinetykę suszenia materiału i nawilżania się  powietrza suszącego. Do opisu procesu użyto zmodyfikowaną wartość siły napędowej. Dla wykonanych doświadczeń obliczono współczynnik kinetyczny k oraz współczynnik równowagowy m.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wpływ wybranych czynników na efektywność kondycjonowania nasion astra chińskiego

Sposób i efektywność kondycjonowania nasion zależą od gatunku rośliny, celu jego stosowania oraz szeregu warunków, w jakich jest ono wykonywane. Podczas kondycjonowania nasion bezpośrednio przed siewem korzystne jest maksymalne zaawansowanie procesów metabolicznych warunkujących kiełkowanie. Natomiast w nasionach przeznaczonych do przechowywania przed wysiewem lub w celu poprawy ich zdolności przechowalniczej wymagana jest inicjacja takich procesów metabolicznych, które powodują poprawę kiełkowania i jednocześnie nie zwiększają wrażliwości na desykację oraz umożliwiają przechowywanie nasion. Efektywność kondycjonowania nasion jest uzależniona od metody oraz ich wilgotności wyjściowej, sposobu imbibicji i inkubacji, temperatury w trakcie zabiegu, początkowej żywotności, a także od możliwości suszenia kondycjonowanych nasion i warunków ich przechowywania. Dla wielu roślin ogrodniczych kondycjonowanie jest korzystne dla kiełkowania i przechowywania nasion, pod warunkiem, że nie są one porażone przez patogeny. Przydatność matrykondycjonowania jest ograniczona w przypadku kondycjonowania dużej masy nasion.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Zawartosc niektorych form azotu w glebach z gospodarstw ekologicznych

Badania przeprowadzono w gminie Zamość w roku 2000 i 2001. Obejmowały one dwa gospodarstwa ekologiczne. Próbki gleby spod warzyw, zbóż i roślin pastewnych pobrano na początku września. W próbkach tych oznaczono azot mineralny (formę azotanową(V) i amonową).
Przewaga formy amonowej w azocie mineralnym, w stosunku do azotanów, wskazuje na dobre wykorzystanie przez rośliny formy azotanowej i przewagę procesu amonifikacji nad nitryfikacją. Stwierdzono, że intensywne nawożenie organiczne w gospodarstwach ekologicznych, jako źródło azotanów(V), nie zagraża środowisku naturalnemu.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wplyw terminu siewu na plonowanie soczewicy uprawianej w czystym siewie i wspolrzednie z owsem

W latach 1994 - 1995 obserwowano wylęganie soczewicy uprawianej tylko w siewie czystym. Soczewica uprawiana współrzędnie z owsem plonowała niżej, średnio 0,55 t z ha wobec 1,84 t z ha w siewie czystym. Opóźnienie terminu siewu z 8.04 do 18.04 nie wywierało istotnego wpływu na plonowanie soczewicy uprawianej w czystym siewie. Dalsze jego opóźnienie, tj. do 28.04 i 8.05, wiązało się z istotną obniżką plonowania. W uprawie współrzędnej z owsem plon nasion soczewicy istotnie wzrastał wraz z opóźnianiem terminu siewu.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Bilans wodny wierzchnich warstw gleb terenow pogorniczych

W pracy przedstawiono wyniki badań i obserwacji terenowych prowadzonych w okresach wegetacyjnych 2002 i 2003 roku na zwałowisku wewnętrznym odkrywki „Pątnów", położonym na Pojezierzu Kujawskim (52°20' N, 18°14' E). Badania i obserwacje terenowe prowadzono na 3 doświadczalnych poletkach poddanych rolniczej rekultywacji, o różnym użytkowaniu i jednakowym nawożeniu mineralnym. Wyniki badań wykazały, że wierzchnie warstwy rekultywowanych rolniczo gleb terenów pogórniczych charakteryzują się zróżnicowaniem składu granulometrycznego, właściwości fizycznych i wodnych, co ma wyraźny wpływ na bilans wodny. Podstawowym czynnikiem wpływającym na bilans wodny gleb pogórniczych są warunki meteorologiczne, wyrażone przez opady atmosferyczne i parowanie terenowe. Wpływają one w decydujący sposób na gospodarkę wodną gleb tych terenów.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wpływ zróżnicowanego nawożenia gleby na kształtowanie się jej aktywności enzymatycznej

W badaniach uwzględniono statyczne doświadczenie założone w 1948 roku, w którym stosowany jest obornik i nawozy mineralne oraz CaO i MgO. Badano zawartość P, S, N og., С org. oraz aktywność kwaśnej fosfatazy i inwertazy glebowej, pod uprawą buraka cukrowego. Najwyższe zawartości oznaczanych pierwiastków i enzymatycznej aktywności wykazano w próbkach nawożonych obornikiem i NPK z dodatkiem MgO i CaO. Obserwowano znaczny spadek aktywności enzymów, jak również zawartości określanych pierwiastków w glebie nienawożonej lub nawożonej tylko nawozami mineralnymi.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Ocena owocow ogorka z uprawy na roznych keramzytach

Celem badań było określenie cech morfologicznych, fizykochemicznych i organoleptycznych owoców ogórka z upraw w zależności od pochodzenia keramzytu i jego granulacji. Ogórki uprawiane były w szklarni nieogrzewanej, w cyklu wiosennym na podłożach o różnej granulacji keramzytu, z dwóch wytwórni, a mianowicie: polskiej firmy Embra Gniew Sp. z o. o. o granulacji 8 - 16 mm i 4 - 8 mm, oznakowane odpowiednio (G 8 - 16 mm) i (G 4 - 8 mm) oraz duńskiej firmy Fibo Exclary Polska o takiej samej granulacji 4 - 8 mm i 8 - 16 mm, oznakowane (F 4 - 8 mm) i (F 8 - 16 mm). Na podstawie uzyskanych wyników stwierdzono, że według większości badanych wyróżników ogórki charakteryzowały się lepszą jakością z uprawy na podłożach o granulacji 4 - 8 mm niż 8 - 16 mm i to niezależnie od pochodzenia keramzytu. Ogórki z uprawy na keramzycie firmy duńskiej Fibo były gorsze w smaku w porównaniu do ogórków z uprawy na polskim keramzycie firmy Gniew.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Warunki termiczne wzrostu a strawnosc suchej masy stoklosy uniolowatej i kostrzewy trzcinowej

Analizowano zależność między strawnością suchej masy stokłosy uniolowatej odmiany Una i kostrzewy trzcinowej odmiany Skarpa, a średnią dzienną temperaturą powietrza panującą w okresie sezonu wegetacyjnego. Strawność suchej masy oznaczano metodą in vitro, a jako metodę statystyczną wykorzystano rachunek regresji liniowej. Strawność suchej masy obu gatunków traw obniżała się podobnie wraz ze wzrostem średniej dziennej temperatury powietrza. Nie stwierdzono wyraźnych różnic w reakcji traw (wyrażonych zmianami strawności suchej masy), na deszczowanie w porównaniu do warunków gdzie go nie stosowano. Oba gatunki rosnące na madzie średniej wykazały mniejsze zmiany strawności w porównaniu z rosnącymi na glebie bielicowej. Kostrzewa trzcinowa zawsze charakteryzowała się wyższym współczynnikiem strawności suchej masy, w porównaniu do stokłosy uniolowatej.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wykorzystanie biologicznie aktywnych peptydów z białek żywności w profilaktyce zespołu metabolicznego

Nieracjonalne odżywianie, stres i mała aktywność fizyczna są wymieniane jako czynniki ryzyka i rozwoju chorób współistniejących jako zespół metaboliczny. Zaliczamy do nich m.in. choroby sercowo-naczyniowe i cukrzycę typu 2. Białka żywności stanowią wartościowe składniki diety o potencjalnych właściwościach biologicznych, które mogą znaleźć zastosowanie w profilaktyce zespołu metabolicznego. Wynika to z obecności w nich peptydów aktywnych biologicznie, między innymi takich jak: inhibitorów enzymów dipeptydylopeptydazy IV, α-glukozydazy, enzymu konwertującego angiotensynę oraz peptydów antyoksydacyjnych. Ich działanie związane jest odpowiednio z regulacją stężenia glukozy we krwi, regulacją ciśnienia tętniczego krwi i utrzymaniem równowagi pro- oraz antyoksydacyjnej. W pracy scharakteryzowano peptydy o wymienionych aktywnościach biologicznych, które pochodziły z białek żywności. Białka oraz pochodzące z nich peptydy ze względu na brak zastrzeżeń natury toksykologiczno-żywieniowej stanowią potencjał w kreowaniu tzw. novel food pomocnej w profilaktyce cywilizacyjnych chorób dietozależnych.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Procesy erozyjne na stokach wylesionych w Karkonoszach

Na stokach wylesionych, gdzie prowadzona jest zrywka drewna, wskutek erozyjnej transformacji szlaków zrywkowych rozwijają się seminaturalne koryta stokowe - rynny erozyjne.
Celem pracy była ocena dynamiki procesów erozyjnych na stokach wylesionych w Karkonoszach i ustalenie skutków hydrologicznych i geomorfologicznych wywołanych rozwojem erozji rynnowej. Na wybranych stanowiskach wykonywano coroczne pomiary form erozyjnych, oceniano natężenie przepływów (formuła Manninga) i badano dynamikę transportu materiału klastycznego (materiał barwiony).
Rynny erozyjne rozwijają się wskutek erozji wodnej oraz działalności lodu włóknistego. Pogłębianie koryt przebiega w tempie 0,01-0,3 m (maksymalnie 2 m), a ich poszerzanie w tempie 0,01-0,2 m w trakcie jednego epizodu spływu. Wypełnianie rynien odbywa się w tempie średnio 6 mm·rok⁻¹, co powoduje zanik morfologii erozyjnej w ciągu 100-200 lat.
Sieć dróg leśnych i rynien erozyjnych na stokach powoduje powstanie zlewni antropogenicznych. Prowadzi to do przerzucania wód stokowych pomiędzy zlewniami topograficznymi. Erozja rynnowa prowadzi do skrócenia czasu krążenia wody na stoku, drenowania wód podziemnych oraz przyspieszenia i zwiększenia transportu stokowego.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Plonowanie rutwicy wschodniej (Galega orientalis Lam.) oraz zawartość związków organicznych w zależności od zróżnicowanego nawożenia fosforowo-potasowego

W pracy zaprezentowano wyniki badań przeprowadzonych w latach 1996-1998 nad wpływem nawożenia fosforem i potasem na plon i zawartość niektórych związków organicznych w rutwicy wschodniej (Galega orientalis Lam.). Wykazano, że fosfor i potas stosowane w nawozach podnoszą plon zielonej i suchej masy, a także plon białka ogólnego i tłuszczu surowego. Stwierdzono bardziej korzystne oddziaływanie fosforu niż potasu w kształtowaniu zawartości suchej masy w rutwicy wschodniej. Obydwa te składniki pokarmowe podnosiły koncentrację białka surowego, a nie wykazywały ukierunkowanego wpływu na zawartość tłuszczu surowego i włókna w roślinach rutwicy wschodniej zbieranej na zielonkę.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Nastepcze dzialanie nawozenia organicznego na jeczmien jary

W pracy przedstawiono wyniki badań, prowadzonych w latach 1998-1999, nad kształtowaniem się wielkości i struktury plonu oraz niektórych wskaźników biometrycznych jęczmienia jarego w zależności od nawożenia przedplonu. Przedplonem jęczmienia był ziemniak, pod który stosowano pięć różnych kombinacji nawozowych (nawozy mineralne, obornik, słoma z jęczmienia jarego, słoma z pszenżyta ozimego i grochu), skombinowanych z poplonem ścierniskowym (gorczyca biała) lub bez jego udziału. Najkorzystniejsze następcze działanie dla jęczmienia wykazano w przypadku zastosowania słomy z pszenżyta ozimego i obornika. Gorczyca biała negatywnie wpłynęła na większość badanych parametrów rośliny testowej.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Prochnicotworcza rola slomy przyorywanej bez obornika i razem z obornikiem na tle zroznicowanego nawozenia azotem na glebie lekkiej

Badania prowadzono w oparciu o wieloletnie statyczne doświadczenie polowe założone w 1979 roku w RZD w Wierzchucinku. Określono próchnicotwórczą rolę słomy przyorywanej bez obornika i razem z obornikiem na tle zróżnicowanego nawożenia azotem. Stosowane przez 27 lat nawożenie i brak wapnowania spowodowało zmianę klasyfikacji odczynu z lekko kwaśnego do kwaśnego i bardzo kwaśnego. Łączne stosowanie obornika i słomy na tle nawożenia azotem powoduje większy średnioroczny wzrost zawartości węgla organicznego w porównaniu do łącznego stosowania słomy i nawożenia azotem. Próchnicotwórczą wartość słomy jest niższa od próchnicotwórczej wartości obornika, ale jej wieloletnie stosowanie wpływało na wzrost zawartości węgla organicznego powyżej wartości wyjściowej nawet na obiektach, gdzie nie nawożono obornikiem.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Ocena przydatnosci popiolu z wegla brunatnego oraz zaweglonego piasku z Zaglebia Koninskiego jako komponentow podlozy do upraw ogrodniczych

W doświadczeniach wazonowych oceniano przydatność popiołu z węgla brunatnego oraz piasku zawęglonego jako komponentów podłoży w uprawie pomidora szklarniowego i sałaty masłowej. Torf wysoki oraz jego mieszankę z piaskiem zawęglonym w stosunku objętościowym 3:1 i 2:1 wzbogacono w popiół z węgla brunatnego w ilości 0, 5, 10 i 20 %. Stwierdzono, że zawartość metali ciężkich w obydwu testowanych materiałach kształtowała się na dolnym poziomie ich zawartości występujących w glebach nie zanieczyszczonych. Przydatność mieszanek przygotowanych z torfu wysokiego i piasku zawęglonego w stosunku 3:1 i 2:1 w uprawie sałaty była podobna, podczas gdy wyższe plony pomidora uzyskano na podłożach o mniejszej ilości piasku zawęglonego. Dodatek popiołu z węgla brunatnego do podłoży w ilości do 10 % wywierał dodatni wpływ na plonowanie badanych gatunków warzyw.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wybrane właściwości prażynek ziemniaczanych z dodatkiem otrąb zbożowych

Wzbogacanie produktów przekąskowych dodatkiem otrąb zbożowych wpływa
nie tylko na poprawę ich charakterystyki żywieniowej, ale również na cechy fizykochemiczne
oraz teksturę produktów. Celem pracy było wyznaczenie wskaźnika ekspandowania,
gęstości, tekstury oraz ocena sensoryczna prażynek ziemniaczanych wzbogacanych
dodatkiem otrąb zbożowych: pszennych, żytnich i owsianych w ilości od 5 do 30% pozostałych
składników receptury. Prażynki otrzymano przez smażenie peletów w gorącym
oleju w temperaturze 180°C przez kilka sekund do uzyskania ekspandowanego produktu.
Pelety wytwarzano z mieszanki surowców ziemniaczanych: skrobi, grysu i płatków oraz
rozdrobnionych otrąb zbożowych z zastosowaniem jednoślimakowego ekstrudera. Dodatek
otrąb zbożowych wpłynął na ograniczenie ekspandowania peletów podczas smażenia
oraz zwiększenie gęstości prażynek, zwłaszcza przy zastosowaniu dodatku otrąb pszennych
i żytnich. Prażynki z dodatkiem otrąb zbożowych charakteryzowały się niewielką
twardością i akceptowalnymi cechami sensorycznymi, nawet przy zastosowaniu dodatku
otrąb w ilości 25 i 30% masy próby. Najbardziej pożądane cechy prażynek uzyskano przy
zastosowaniu dodatku otrąb owsianych.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo