rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Model reagowania systemu ratowniczo-gaśniczego

Cel: Przedstawienie i uzasadnienie stochastycznego modelu reakcji systemu ratowniczo-gaśniczego na zaistniałe incydenty krytyczne.
Wprowadzenie: Poznawanie rzeczywistości zawsze wiąże się z tworzeniem myślowych modeli – wyobrażeń badanych zjawisk, układów, systemów. Tworzymy je w celu:
• zrozumienia mechanizmów rządzących danym: zjawiskiem, układem, systemem;
• odkrywania zależności między zmiennymi i prognozowania ewolucji zjawisk;
• ustalania wpływu poszczególnych zmiennych na efekty procesu.
Przedmiotowe modele nie są wierną kopią rzeczywistości, a jedynie ich uproszczonym obrazem, dlatego też powinny charakteryzować się przystępnością i prostotą poznawczą oraz zgodnością z danymi empirycznymi na akceptowalnym dla badacza poziomie. W artykule zaproponowano stochastyczny model reakcji służb ratowniczych na zaistniałe incydenty krytyczne oparty na danych zgromadzonych w bazach PSP. Proponowany model, zdaniem autorów, mógłby być przydatny do opracowania programu komputerowego wspomagającego podejmowanie decyzji w zakresie optymalizacji rozmieszczenia JR oraz ich zasobów osobowych i rzeczowych adekwatnie do opracowanej mapy ryzyka incydentów krytycznych.
Metodologia: Analiza statystyczna, modelowanie statystyczne.
Wnioski: Zaproponowany model reagowania służb ratowniczych na zaistniałe incydenty krytyczne oparty na danych historycznych uwzględnia szereg czynników niemożliwych do uwzględnienia w modelach deterministycznych. Zaliczyć do nich możemy:
• zindywidualizowany poziom wyszkolenia zespołów ratowniczych;
• infrastrukturę drogową danego terenu;
• konstrukcję systemu przekazywania informacji;
• techniczne parametry sprzętu, jakim dysponują zespoły ratownicze.
Z powyższych względów jest on znacznie dokładniejszy – lepiej opisuje rzeczywistą sprawność systemu ratowniczego w danym terenie.
Posiada on również szereg wad:
• jest pracochłonny w zastosowaniu;
• wymaga rzetelnych danych historycznych (w przypadku danych, którymi dysponowali autorzy rzetelność jest raczej mała);
• otrzymany wynik zależy od założonego a priori poziomu ufności;
• efekt obliczeń nie jest konkretną liczbą, lecz zakresem liczb.
Pomimo wskazanych wad autorzy są zdania, że warto stosować dany model zwłaszcza w połączeniu z oceną ekonomiczną inwestycji poczynionych w zakresie tworzenia systemu ratowniczo-gaśniczego. Dopiero taka kompleksowa ocena – poczynionych nakładów i otrzymanych efektów w ujęciu ekonomicznym – może być przydatna w reorganizacji systemu ratowniczego.

Czasopismo: Bezpieczeństwo i Technika Pożarnicza
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Badania i klasyfikacja systemów pionowych przegród przeszklonych o określonej klasie odporności ogniowej

Cel: Przedstawienie praktycznej wiedzy dotyczącej zasad klasyfikacji w zakresie odporności ogniowej pionowych przegród przeszklonych. Zaprezentowanie sposobu badań ścian osłonowych, ścian działowych oraz drzwi przeciwpożarowych. Omówienie wpływu istniejących reguł oceny omawianych wyrobów na kształt i formę klasyfikacji ogniowych.
Wprowadzenie: Pionowe nienośne przeszklone przegrody przeciwpożarowe o określonej odporności ogniowej są nieodłącznym elementem praktycznie każdego nowoczesnego budynku. Dostępne rozwiązania techniczne takie jak wymagania stawiane tego rodzaju konstrukcjom w świetle polskiego prawa zostały omówione w artykule pt. Systemy pionowych przegród przeszklonych o określonej klasie odporności ogniowej. Część 1: wymagania i rozwiązania techniczne (w bieżącym numerze kwartalnika – przyp. red.). W niniejszym artykule przedstawiono metodykę badań dla ścian osłonowych, ścian działowych oraz drzwi przeciwpożarowych. Pokazano również sposób formalnego nadania klas odporności ogniowej wymienionym wyrobom budowlanym wraz z odpowiednim, wynikającym z zapisów norm zakresem zastosowania. W artykule przedstawiono także szereg wniosków płynących z analizy prowadzonych na przestrzeni ostatnich lat przez Zakład Badań Ogniowych Instytutu Techniki Budowlanej badań w zakresie odporności ogniowej elementów tego typu.
Metodologia: W pracy przedstawione zostały wyniki analizy literatury tematu oraz badań w zakresie odporności ogniowej oraz dymoszczelności przeszklonych ścian działowych, osłonowych i drzwi wykonanych zgodnie z europejskimi normami badawczymi (EN 1363-1, EN 1363-2, EN 1364-1, EN 1364-3, EN 1634-1, EN 1634-3) w Zakładzie Badań Ogniowych Instytutu Techniki Budowlanej.
Wnioski: Omówiony sposób badania jak i klasyfikacji nienośnych, przeciwpożarowych, pionowych, przeszklonych przegród jest dziś bardzo precyzyjnie zdefiniowany, a co równie istotne, identyczny w każdym z państw członkowskich UE. Ta spójność reguł oceny, na wszystkich poziomach wprowadzania wyrobu na rynek, zapewnia inwestorowi możliwości rzeczywistego porównywania produktów, często różnych producentów, o potwierdzonych właściwościach. Specyfika badań z zakresu odporności ogniowej powoduje natomiast, że każda zmiana w budowie czy nawet sposobie zamocowania danej przegrody może mieć istotny wpływ na jej odporność ogniową.

Czasopismo: Bezpieczeństwo i Technika Pożarnicza
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Wybrane zagadnienia modelowania słupów stalowych poddanych oddziaływaniom pożarowym

Cel: Celem artykułu jest wskazanie możliwości wykorzystania dostępnych, zaawansowanych narzędzi numerycznych do wirtualnego testowania konstrukcji poddanych oddziaływaniom symulowanego pożaru. Przy poprawnie skalibrowanym modelu obliczeniowym, testy przeniesione na platformę wirtualną mogą stanowić wiarygodną alternatywę dla tradycyjnych, kosztownych metod badawczych, w szczególności badań doświadczalnych konstrukcji w skali naturalnej.
Wprowadzenie: Modelowanie słupów stalowych w warunkach pożaru napotyka poważne trudności z uwagi na problemy z dopasowaniem i właściwą kalibracją modelu numerycznego w sposób zapewniający jak najlepsze odwzorowanie warunków pracy, zbliżonych do tych, w jakich znajduje się rzeczywista konstrukcja. W trakcie pożaru, w elementach nośnych (słupach, ryglach) rzeczywistej konstrukcji, przesztywnionej w sposób naturalny elementami doń dochodzącymi generują się dodatkowe siły wewnętrzne, trudne do przewidzenia i których wielkość zależy od sztywności elementów zbiegających się w węzłach, sposobu ich deformacji, rozkładu pól temperatury itp. Ograniczenie zarówno przemieszczeniowych, jak i obrotowych stopni swobody wywołuje dodatkowe obciążenie, które w połączeniu ze zmniejszoną (na skutek działania podwyższonej temperatury) sztywnością elementu może powodować jego wcześniejsze wyboczenie i tym samym – zmniejszenie jego odporności pożarowej, często poniżej poziomu wymaganego odpowiednimi przepisami techniczno-budowlanymi.
Metodyka: W niniejszym opracowaniu zaprezentowano wyniki analiz i symulacji numerycznych przeprowadzonych z uwzględnieniem nieliniowego charakteru zjawisk. W pracy położono nacisk na doskonalenie przyjętego modelu obliczeniowego, jego weryfikację i wielokryterialną walidację. W analizach uwzględniono kilka wariantów warunków brzegowych – zarówno termicznych, jak i mechanicznych. Wyniki analiz porównano z wynikami autentycznych badań laboratoryjnych przeprowadzonych w Uniwersytecie Ulster we współpracy z Uniwersytetem w Sheffield (Wielka Brytania), które wykorzystano do walidacji modelu numerycznego.
Wnioski: Ciągły rozwój technik obliczeniowych stwarza możliwości wykorzystania w analizie konstrukcji budowlanych nowoczesnych metod i narzędzi komputerowych, pozwalających na prowadzenie zaawansowanych analiz termo-mechanicznych. Dostępne narzędzia numeryczne umożliwiają dokładną ocenę przyrostu temperatury elementów konstrukcyjnych z równoczesną analizą wpływu warunków środowiska na mechaniczną odpowiedź konstrukcji. Na obecnym etapie stosowanie tego typu technik obliczeniowych wymaga, poza umiejętnościami obsługi skomplikowanych, komercyjnych narzędzi komputerowych, także zaawansowanej, gruntownej wiedzy teoretycznej. Przeprowadzone analizy wykazały, jak pozornie nieistotne i trudne do uchwycenia błędy modelowe mogą wpływać na jakość uzyskanych wyników.

Czasopismo: Bezpieczeństwo i Technika Pożarnicza
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Wybuch zbiornika ze sprężonym gazem palnym jako czynnik ryzyka zawodowego strażaka

Cel: Artykuł podejmuje temat rozpoznania poziomu ryzyka, jakie w pracy strażaka-ratownika jest związane z wybuchem zbiornika/butli ze sprężonym gazem palnym podczas pożaru. Wprowadzenie: Jednym ze zjawisk powodujących wypadki w trakcie akcji ratowniczo-gaśniczej jest wybuch. O jego skali pozwalają wnioskować dane statystyczne na temat ofiar zdarzeń związanych z wybuchami gazów technicznych: liczba poszkodowanych w wybuchach gazów technicznych w latach 2000-2014 to 48 ofiar śmiertelnych i 945 rannych, w tym 84 rannych ratowników. Rozwój gospodarczy powoduje, że w obrocie i transporcie jest coraz więcej pojemników ze sprężonymi gazami, również w postaci zbiorników na paliwa niekonwencjonalne dla samochodów. Tak więc do wybuchów będzie dochodziło i ich liczba raczej nie będzie spadać. Metodologia: Ryzyko związane z prowadzeniem działań gaśniczych, podczas których pojawia się zagrożenie wybuchem zbiornika/butli sprężonego gazu palnego w środowisku pożarowym oszacowano z wykorzystaniem zapisów normy PN-N-18002:2011. Według tej normy określenie ryzyka zawodowego związanego z zagrożeniami rozpoznanymi na stanowiskach pracy polega na ustaleniu prawdopodobieństwa wystąpienia niekorzystnych dla zdrowia i życia pracowników następstw tych zagrożeń oraz ciężkości samych następstw. Wykorzystując jedną z metod szacunkowych – matrycę ryzyka – określono, że podczas akcji ratowniczo-gaśniczej wybuch zbiornika/butli z gazem technicznym jest „prawdopodobny”, a ciężkość skutków takiego wybuchu dla strażaka – „średnia” lub „duża”. W konsekwencji oszacowano ryzyko zawodowe strażaka związane z wybuchem zbiornika/butli ze sprężonym gazem palnym jako „średnie” lub „duże” (odpowiednio do oszacowania poziomu ciężkości skutków wybuchu). Wnioski: Ryzyko średnie jest traktowane jako dopuszczalne, a ryzyko duże – jako niedopuszczalne. Oba te poziomy ryzyka zawodowego wymagają podjęcia działań umożliwiających ich obniżenie (zarówno poprzez zmniejszenie prawdopodobieństwa wystąpienia niekorzystnego zdarzenia, jakim jest wybuch zbiornika/butli ze sprężonym gazem palnym, jak i poprzez zastosowanie zabezpieczeń dla strażaka-ratownika, które pozwalają ograniczyć oddziaływanie i skutki wybuchu).

Czasopismo: Bezpieczeństwo i Technika Pożarnicza
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Stosowanie systemów kaset straży pożarnej – zapewnienie dostępu do obiektu w przypadku nieobecności personelu na potrzeby prowadzenia działań ratowniczo-gaśniczych

Cel: Coraz częściej w Polsce w trakcie działań ratowniczo-gaśniczych strażacy napotykają na problemy związane z brakiem dostępu do obiektów budowlanych w sytuacji, gdy nie przebywa w nich personel. Dotyczy to dostępu zarówno do obiektu (drzwi wejściowych, drzwi dla ekip ratowniczych), jak i do jego pomieszczeń. W artykule przedstawiono praktyczne i operacyjne aspekty wykorzystania systemów kaset straży pożarnej (sKSP) podczas prowadzenia działań ratowniczo-gaśniczych, a także formalne i techniczne uwarunkowania ich stosowania. System kaset jest efektem współpracy między właścicielami obiektów (w których wdrożono rozwiązania), komendami powiatowymi Państwowej Straży Pożarnej, dostawcą rozwiązań technicznych i Centrum Naukowo-Badawczym Ochrony Przeciwpożarowej – Państwowym Instytutem Badawczym (CNBOP-PIB).
Wprowadzenie: Artykuł przedstawia kwestię zapewnienia dostępu do obiektu pod nieobecność personelu w sytuacji, w której zachodzi konieczność podjęcia działań ratowniczo-gaśniczych. Opisano wybrane rozwiązania już wdrożone, jak również te możliwe do zastosowania. Na podstawie prowadzonych badań, opracowanych koncepcji i wytycznych, a także testowania sKSP przedstawiono proponowany zakres stosowania tych urządzeń, które ma na celu wyeliminowanie przeszkód w dostępie do obiektu dla straży pożarnej przy braku oznak zewnętrznych pożaru.
Metodologia: W celu zapewnienia dostępu straży pożarnej do obiektów w przypadku nieobecności personelu opracowano koncepcję, dokonano wyboru rozwiązań technicznych, organizacyjnych oraz procedur postępowania, a następnie wdrożono zaproponowany system kaset i przeprowadzono jego testy. Rozwiązanie jest efektem współpracy między właścicielem obiektu, jednostkami Państwowej Straży Pożarnej, instytutem badawczym i dostawcą produktów i usług, nastawionej na konkretny cel, którym jest zapewnienie dostępu do obiektu w przypadku pożaru.
Wnioski: W artykule zaprezentowano wnioski z prowadzonych prac nad koncepcją wykorzystania, wytyczne w tym zakresie, a także opisano efekty testów i wdrożeń sKSP w trzech obiektach w kraju. Opisano korzyści wynikające ze stosowania sKSP zarówno dla właścicieli obiektów, jak i służb ratowniczych. Prezentowane rozwiązania stanowią udogodnienie dla straży pożarnej, a także ważny element ochrony obiektu i minimalizacji strat związanych z prowadzeniem działań ratowniczo-gaśniczych dla właściciela, zarządcy i/lub użytkownika placówki.

Czasopismo: Bezpieczeństwo i Technika Pożarnicza
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Przedsiębiorczość akademicka na przykładzie Uniwersytetu Harvarda. Transfer doświadczeń dla kreowania bezpieczeństwa

Cel: Celem artykułu jest analiza modelu transferu technologii, jaki funkcjonuje na Uniwersytecie Harwardzkim, oraz wskazanie wybranych czynników warunkujących adaptację niektórych z jego rozwiązań w polskich uczelniach kształcących w obszarze bezpieczeństwa. Według autorki rozwijający się w Polsce system współpracy nauki z biznesem mógłby zostać wzbogacony o wybrane i sprawdzone za granicą rozwiązania, dopasowane do istniejącego systemu prawnego w Polsce. Zdaniem autorki uwarunkowania organizacyjne, inwestowanie w zasoby ludzkie oraz przestrzeganie zasad etycznych w relacjach społecznych stanowią kluczowe czynniki w rozwoju przedsiębiorczości akademickiej. Wprowadzenie: W dobie dynamicznego kształtowania się gospodarki opartej na wiedzy, jedną z form kreowania bezpieczeństwa jest współpraca różnych instytucji przy tworzeniu innowacji w zakresie przeciwdziałania szeroko pojętym zagrożeniom dla życia i zdrowia ludzkiego. Współpraca ta często wiąże się z rozwijaniem tzw. przedsiębiorczości akademickiej, czyli działalności środowiska akademickiego – studentów, doktorantów, kadry akademickiej, pracowników samodzielnych, pomocniczych i administracji na rzecz przepływu wiedzy i technologii z laboratoriów do przedsiębiorstw. Jej rezultatem jest zakładanie przedsiębiorstw przez pracowników uczelni, jej studentów i doktorantów na terenie uczelni lub w jej pobliżu. Jednakże efektywność i sprawność takiej współpracy zależy od przyjętego przez instytucję modelu transferu technologii. Wykorzystanie tzw. „dobrych praktyk” do tworzenia takiego modelu zależy od ich zgodności z istniejącym systemem prawnym. Adaptację wybranych rozwiązań przyjętych przez Uniwersytet Harwardzki musi poprzedzać zatem szczegółowe rozpoznanie ogólnych uwarunkowań funkcjonowania macierzystej instytucji, a następnie dopasowanie ich do realiów uczelni. Metodologia: W artykule zastosowano metodę analizy, krytyki piśmiennictwa oraz metodę wywiadu eksperckiego. Autorka wykorzystała materiały wydane przez Uniwersytet Harwardzki oraz przeprowadziła wywiady z kadrą zarządzającą uniwersyteckiego Biura ds. Rozwoju Technologii. Wnioski: Na podstawie analizy procesu transferu technologii na Uniwersytecie Harwardzkim oraz przeprowadzonych wywiadów można zauważyć, że adaptacja rozwiązań do polskich warunków wymaga uwzględnienia trzech czynników związanych ze sferą organizacyjną (w tym aspektów prawnych), kapitałem społecznym oraz etyką w relacjach społecznych. Należy zwrócić szczególną uwagę na kwestie związane z upowszechnianiem wiedzy oraz podnoszeniem świadomości społeczności akademickiej w zakresie uwarunkowań powstawania innowacji i funkcjonowania uniwersytetów tzw. trzeciej generacji. Wskazano również na potrzebę zmiany nastawienia do zachowań proinnowacyjnych oraz konieczność poszanowania prawa własności intelektualnej.

Czasopismo: Bezpieczeństwo i Technika Pożarnicza
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
E-learning

Artykuł przedstawia czym jest e-learning, jak i gdzie jest on dzisiaj wykorzystywany. Informuje także jakie programy e-learningowe stworzyła firma Plocman sp. z o.o. w szeroko rozumianej dziedzinie bezpieczeństwa i zarządzania kryzysowego.

Czasopismo: Bezpieczeństwo i Technika Pożarnicza
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Pytanie o narażenie na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu w opiniach pożarowych

Autorzy przedstawiają sposób rozumienia pojęcia „narażenie człowieka na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu” przez pryzmat literatury prawniczej i orzecznictwa. Podane zostały szczegółowe interpretacje określeń „narażać” oraz „bezpośredniość niebezpieczeństwa”, co pozwala na wyciagnięcie wniosku, że ostateczne ustalenie występowania stanu „narażenie na bezpośrednie niebezpieczeństwo” leży po stronie organu procesowego, który jednak powinien w tym względzie ściśle współpracować z biegłym. Biegły powinien w sposób opisowy przedstawić możliwe konsekwencje postepowania sprawcy. Biegły samodzielnie nie powinien wskazywać kwalifikacji prawnej czynu.

Czasopismo: Bezpieczeństwo i Technika Pożarnicza
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Działania ratownicze komponentu medycznego Polskiej Ciężkiej Grupy Poszukiwawczo-Ratowniczej (HUSAR Poland) podczas akcji po trzęsieniu ziemi w Nepalu w roku 2015

Cel: Autorzy artykułu, uczestnicy akcji Ciężkiej Grupy Poszukiwawczo-Ratowniczej Państwowej Straży Pożarnej (HUSAR Poland) po trzęsieniu ziemi
w Nepalu w 2015 r. na podstawie prezentowanego studium przypadku dokonali próby przybliżenia czytelnikom specyfiki działań komponentu medycznego tej specjalistycznej formacji.
Wprowadzenie: We wstępie wyliczono główne jednostki organizacyjne PSP, z których pochodzą ratownicy Grupy, doprecyzowano okoliczności jej
formalnego utworzenia, w tym powołanie pierwszego Zespołu Komendanta Głównego PSP ds. specjalizacji poszukiwawczo-ratowniczej. Następnie
opisano rolę ustandaryzowanych zasad poszukiwawczo-ratowniczych w Krajowym Systemie Ratowniczo-Gaśniczym oraz przedstawiono dotychczasowe
międzynarodowe akcje po trzęsieniach ziemi, w których brali udział polscy strażacy. Następnie, po wyjaśnieniu mandatu prawnego Międzynarodowej
Grupy Doradczej ds. Poszukiwań i Ratownictwa (INSARAG) oraz roli jej wytycznych w określaniu minimalnych międzynarodowych standardów, autorzy
doprecyzowali skład wszystkich komponentów HUSAR Poland. Celem badań było znalezienie odpowiedzi na pytanie dotyczące optymalnego sposobu
wykorzystania potencjału komponentu medycznego HUSAR Poland podczas zagranicznych akcji poszukiwawczo-ratowniczych.
Metody: Materiał badawczy stanowiły międzynarodowe i krajowe dokumenty normatywne regulujące zasady funkcjonowania HUSAR Poland i określające minimalne standardy dla grup poszukiwawczo-ratowniczych i zagranicznych zespołów medycznych. Wykorzystano analizę akcji HUSAR Poland
w Nepalu w 2015 r. oraz wnioski z akcji na Haiti w 2010 r. Główną metodą badawczą była analiza dokumentów oraz statystyk. W tekście przekrojowo
przedstawiono zadania komponentu medycznego USAR Poland w różnych fazach tzw. „cyklu misji” i używane w praktyce dokumenty. Szczególną uwagę,
zgodnie z tytułem artykułu, poświęcono ukazaniu zadań medycznych zrealizowanych podczas akcji w Nepalu. Autorzy nie tylko przedstawili przykładowe
statystyki z działań komponentu medycznego Grupy w Nepalu, ale odnieśli się też do zakresu analogicznych działań z akcji na Haiti w 2010 r.
Podsumowanie: W podsumowaniu i wnioskach autorzy podjęli się próby wskazania najefektywniejszego wykorzystania komponentu medycznego
HUSAR Poland w działaniach międzynarodowych, tuż po zakończeniu fazy poszukiwawczo-ratowniczej związanej z wydobywaniem poszkodowanych
spod gruzów (tzw. koncepcja działania poza gruzami), tak aby jego możliwości były wykorzystane optymalnie i w pełni komplementarnie do oczekiwań
społeczności poszkodowanej oraz zarządzających katastrofą instytucji. Sformułowano wnioski, zgodnie z którymi sugerowaną rolą mogłaby być
realizacja zadań zbieżnych do przewidzianych wg Światowej Organizacji Zdrowia dla zagranicznego zespołu medycznego typu pierwszego „Foreign
Medical Team type 1”.

Czasopismo: Bezpieczeństwo i Technika Pożarnicza
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Możliwości terapeutyczne promieniowania elektromagnetycznego bardzo wielkiej częstotliwości

Praktycznie całe widmo promieniowania elektromagnetycznego ma zastosowanie w medycynie. Z tym, że promieniowanie w pasmie częstotliwościowym od 30 GHz do 300 GHz wykorzystywane jest od niedawna. Zespół autorski opracował (i nadal doskonali) metodę terapeutyczną wykorzystującą pole elektromagnetyczne bardzo wielkiej częstotliwości (b.w.cz.) w pasmie od 40 GHz do 70 GHz i subniskiej intensywności - gęstość strumienia mocy nie przekracza 1 [my]W / cm[^2]. Pole to oddziaływuje informacyjnie na komórki , wywołując procesy reaktywacyjne w orgazmie - normalizując właściwe stany narządów i układów. Dzięki subniskiemu poziomowi gęstości strumienia mocy promieniowanie to nie wpływa na struktury atomowe i molekularne, jak również na makrocząsteczki biologiczne - stymuluje jedynie energię ich obrotów. Aby zapewnić dostarczanie przydatnych informacji zawartych w sygnale terapeutycznym - aparatura terapeutyczna powinna mieć następujące właściwości: - gęstość strumienia mocy promieniowania elektromagnetycznego emitowanego przez promienniki nie powinna przekraczać 1 [my]W / cm[^2]; - częstotliwość promieniowania elektromagnetycznego otrzymanego z aparatury terapeutycznej musi odpowiadać jednej z biologicznie aktywnych częstotliwości rezonansowych; - w urządzeniach do terapii b.w.cz. powinna być możliwość modulacji częstotliwościowej jak i modulacji amplitudowej; - dewiacja częstotliwości (przy modulacji częstotliwościowej) musi być równa lub szersza od pasma biologicznie aktywnych własnych częstotliwości organizmu; - oddziaływanie powinno się odbywać w wąskich pasmach nie szerszych niż [plus lub minus] 100 MHz wokół określonych biologicznie aktywnych częstotliwości rezonansowych; - w trakcie sesji terapeutycznych powinna być możliwość ukierunkowania promieniowania na obszary głównych stawów oraz punkty biologicznie aktywne. Praktycznie wszystkie te właściwości ma wielokanałowa aparatura terapeutyczna, która była poddana wieloletnim badaniom klinicznym - pod kątem skuteczności korzystnego oddziaływania regulacyjnego pola elektromagnetycznego b.w.cz. na dynamikę procesów metabolicznych organizmu. Zestaw terapeutyczny "RAMED EXPERT-08" (z dziewięcioma promiennikami) jest przeznaczony głównie do użytku w neurologii, a zestaw "RAMED EXPERT-09" (z dwunastoma promiennikami) w endokrynologii, Ten ostatni zestaw terapeutyczny w roku 2010 był badany pod kątem wykorzystania go w leczeniu cukrzycy. Biorąc pod uwagę wysoką czułość organizmów żywych na promieniowanie elektromagnetyczne b.w.cz. i subniskiej intensywności należy sądzić, że w metodzie i aparaturze tkwi jeszcze wiele potencjalnych (dotychczas niezbadanych i niezrealizowanych) możliwości korekcyjnych systemu bioenergoinformacyjnego człowieka.

Czasopismo: Bezpieczeństwo i Technika Pożarnicza
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport