rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Ocena wpływu chlorku sodu na wzrost i fotosyntezę siewek wybranych odmian jęczmienia jarego

W warunkach laboratoryjnych określono wpływ zasolenia na wzrost i foto-syntezę dwóch odmian jęczmienia jarego Promyk i Suweren. Badanie prowadzono w kulturach wodnych przy użyciu pożywki Hoaglanda z różnymi stężeniami chlorku sodu (NaCl): 0 – kontrola, 50, 100, 150 mmol·dm-3. Po 28 dniach wzrostu wykonano pomiary biometryczne i wymiany gazowej. Uzyskane wyniki wykazały, że wraz ze wzrostem stężenia chlorku sodu w pożywce następowało istotne hamowanie wzrostu liści, a także średniej wartości świeżej i suchej masy części nad-ziemnej i korzeni. Stwierdzono również obniżenie natężenia asymilacji CO₂ wraz ze wzrostem stężenia chlorku sodu. Stymulujący wpływ NaCl na długość korzeni zaobserwowano przy stężeniu 50 mmol·dm-3.

Czasopismo: Acta Agrophysica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wpływ nawożenia azotowego i fluroksypyru (Starane 250 EC) na plon suchej masy i zawartość włókna surowego w runi łąkowej

Celem przeprowadzonego trzyletniego eksperymentu była ocena działania herbicydu Starane 250 EC i zróżnicowanego poziomu nawożenia azotowego na plon suchej masy i zawar-tość włókna surowego w runi łąkowej. Doświadczenie założono na łące trwałej w kwietniu 2007 roku w Mazowieckim Centrum Hodowli i Rozrodu Zwierząt (MCHiRZ) w Żelkowie w układzie losowanych bloków w trzech powtórzeniach. Wbadaniach zastosowano dwa czynniki. Pierwszym było zróżnicowane nawożenie azotowe (34% saletra amonowa) w ilości A1 – bez nawozu azotowego, A2 – 90 kg·ha-1, A3 – 180 kg·ha-1 i A4 – 270 kg·ha-1. Drugim był herbicyd Starane 250 EC zastosowany w trzech stężeniach (B1 – bez herbicydu, B2 – 1/2 dawki, B3 –1 dawka, B4 – 3/2 dawki wg instrukcji). Uzyskane wyniki poddano ocenie statystycznej, wykonując analizę wariancji dla doświadczeń dwuczynnikowych. Zróżnicowanie średnich weryfikowano testem Tukey’a przy poziomie istotności p ≤ 0,05. Najwyższe plony uzyskano na obiektach, na których zastosowano największą dawkę nawożenia azotowego bez herbicydu. Zawartość włókna surowego w badanym materiale roślinnym wahała się w granicach od 20,88% do 28,79%, co wskazuje, że pasza uzyskana z obiektów doświadczalnych nie przekraczała dopuszczalnych norm żywie-niowych określonych dla przeżuwaczy.

Czasopismo: Acta Agrophysica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wpływ odwadniania osmotycznego na barwę i właściwości mechaniczne liofilizowanych truskawek

W pracy przedstawiono wpływ odwadniania osmotycznego i rodzaju substancji osmotycznej na barwę i właściwości mechaniczne liofilizowanych truskawek poddanych obróbce osmotycznej. Truskawki zostały wstępnie odwodnione w roztworach glukozy i sacharozy o aktywności wody (aw) 0,9. Owoce były suszone sublimacyjnie przy temperaturze półek grzejnych liofilizatora 50°C. W pracy wykazano, że zastosowanie sacharozy i glukozy do odwadniania osmotycznego nie wpłynęło na istotne zmiany wartości współczynników i wskaźników barwy dla większości powierzchni oraz rozdrobnionych liofilizowanych truskawek. Zastosowanie odwadniania osmotycznego spowodowało zmianę przebiegu krzywych ściskania suszy liofilizowanych w temperaturze 50°C. Zaobserwowano liczne załamania krzywych ściskania. Odwadnianie spowodowało obniżenie siły potrzebnej do odkształcenia suszu jak i pracy wykonanej na to odkształcenie w porównaniu z suszami nieodwadnianymi.

Czasopismo: Acta Agrophysica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Analiza jakości osadów ściekowych oraz możliwości ich przyrodniczego wykorzystania

Celem pracy była analiza jakości osadów ściekowych pochodzących z oczyszczalni ścieków w Suwałkach oraz badanie pod względem przydatności metody kompostowania osadów z masą odpadów organicznych wzbogaconych preparatem biologicznym Trigger-4 do przyrodni-czego zagospodarowania. Badane osady ściekowe charakteryzowały się dużą ilością substancji organicznej i składników nawozowych. Zawartości metali ciężkich były niskie, nie przekraczały dopuszczalnych norm w osadach ściekowych do zastosowania ich w rolnictwie oraz do rekultywacji terenów. W osadzie nie wykryto zapłodnionych i niezapłodnionych jaj pasożytów, należących do rodzaju Ascaris lumbricoides. Oznaczono wysokie miano bakterii z grupy Coli w materiale, przy niższym mianie bakterii Clostridium perfringens. Ze względu na to badane osady nie mogą być wykorzystane w rolnictwie. Materiał osadowy może być wykorzystywany tylko do rekultywacji terenów na cele nierolne oraz do uprawy roślin nieprzeznaczonych do spożycia i produkcji pasz oraz do upraw roślin energetycznych. Podczas kompostowania osadu ściekowego z kompostem „Dano” i dodatkiem preparatu biologicznego stwierdzono najintensywniejszą biodegradację materii organicznej. Zawartość azotu w kompostowanych odpadach organicznych wzrastała w początkowym okresie procesu kompostowania. W kompostowanych materiałach ilość fosforu miała niewielką tendencję wzrostową w masie odpadowej wzbogaconej biopreparatem. Wykazano w przeprowadzonych wstępnych badaniach, że zastosowany biopreparat Trigger-4 korzystnie wpłynął na przebieg procesu kompostowania osadu ściekowego z frakcją bioodpadów, procesowi biodegradacji materii organicznej nie towarzyszyły przykre zapachy.

Czasopismo: Acta Agrophysica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Badania zmian temperatury i masy pieczarek podczas schładzania próżniowego

W pracy przedstawiono wyniki badań nad próżniowym schładzaniem pieczarek. Schładzano je w komorze próżniowej podłączonej do pompy próżniowej. Podczas schładzania mierzone były następujące parametry: temperatura w komorze, temperatura na powierzchni pieczarki, temperatura w centrum pieczarki, zmiany masy pieczarek oraz ciśnienie w komorze. Na podstawie uzyskanych wyników przedstawiono kinetykę zmian temperatury w centrum i na powierzchni pieczarek podczas badanego procesu. Przeanalizowano zmiany masy schładzanych pieczarek i zmiany ciśnienia w komorze próżniowej. Przedstawiono tabelaryczną zależność ubytku masy od temperatury schładzanych grzybów. Najwyższa szybkość obniżania temperatury wystąpiła w początkowym fazie schładzania i wyniosła 2,7 deg·min-1. W końcowym okresie szybkość schładzania zmalała do 0,75 deg·min-1. Podobnie jak w przypadku zmian temperatury szybkość zmian masy malała wraz z czasem trwania procesu schładzania. Na początku wynosiła 1,8 g·min-1, a w końcowym okresie zmalała do 1,2 g·min-1. Średnia szybkość ubytku masy podczas całego procesu wyniosła 1,4 g·min-1.

Czasopismo: Acta Agrophysica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wpływ ugniatania i zróżnicowanych sposobów uprawy roli na wiosenne zachwaszczenie roślin

W doświadczeniu polowym oceniano wpływ ugniatania gleby i 4 sposobów jej
uprawy (tradycyjny, kombinowany, uproszczony U-1 i uproszczony U-2) na wiosenne zachwaszczenie
rzepaku ozimego, pszenicy ozimej i jęczmienia jarego. W rzepaku ozimym po ruszeniu wegetacji wiosną
na poletkach z ugniataniem gleby stwierdzono znacząco większe zachwaszczenie niż na obiektach bez
ugniatania. Po uprawie kombinowanej i uproszczonej U-2 odnotowano istotnie więcej chwastów,
w odniesieniu do uprawy tradycyjnej (obiekt kontrolny) i uproszczonej U-1. Na obu obiektach (bez ugniatania
i z ugniataniem) uprawa tradycyjna oraz uproszczona U-1 znacznie ograniczyły liczbę chwastów na
jednostce powierzchni, w stosunku do uprawy uproszczonej U-2, szczególnie uwidoczniło się to na poletkach
z ugniataniem gleby. Na obu obiektach (bez ugniatania i z ugniataniem) dominowały Thlaspi arvense,
Polygonum aviculare, Viola arvensis i Stellaria media. Stopień przedsiewnego ugniecenia gleby
różnicował liczebność chwastów w fazie krzewienia pszenicy ozimej, istotnie większe zachwaszczenie
stwierdzono na poletkach z ugniataniem gleby. Na obu obiektach (bez i z ugniataniem) zbiorowiska
chwastów tworzyły zbliżoną liczbę gatunków, w łanie licznie występowały Thlaspi arvense, Lamium
amplexicuale, Stellaria media i Viola arvensis. Stopień zagęszczenia gleby nie różnicował liczby chwastów
w fazie krzewienia jęczmienia jarego, istotnie na zachwaszczenie plantacji wpłynął sposób uprawy
gleby. Po uprawie uproszczonej U-2 (poletka bez ugniatania) odnotowano istotnie większe zachwaszczenie,
w stosunku do uprawy tradycyjnej i kombinowanej. Na glebie ugniatanej uprawa uproszczona U-2
zwiększyła zachwaszczenie plantacji, w stosunku do pozostałych wariantów uprawowych, przy czym
istotnie więcej taksonów stwierdzono w odniesieniu do uprawy tradycyjnej (obiekt kontrolny). Na poletkach
bez ugniatania gleby w łanie dominowały: Thlaspi arvense, Capsella bursa pastoris, Stellaria media
i Chenopodium album, a na obiekcie z ugniataniem licznie wystąpiły Thlaspi arvense, Polygonum aviculare
i Viola arvensis.

Czasopismo: Acta Agrophysica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Charakterystyka wybranych cech fizycznych ziarna owsa nagiego I zwyczajnego (Avena sativa L.)

Badaniom poddano 8 odmian i rodów owsa nagiego oraz 14 odmian i rodów owsa zwyczajnego (Avena sativa L.). W ocenianych próbach badano masę tysiąca ziaren, gęstość usypową, zawartość plewki oraz udział ziaren oplewionych w odmianach i rodach owsa nagiego. Wykazano istotne zróżnicowanie odmianowe owsa pod względem właściwości fizycznych masy ziarna. Odmiany i rody nagie charakteryzowały się mniejszą masą tysiąca ziaren oraz wyższą gęstością ziarna w stanie usypowym w porównaniu do form oplewionych. Zawartość plewki w owsie zwyczajnym wahała się w granicach od około 23% do ponad 30%. Stwierdzono zróżnicowany stopień oplewienia odmian nagich. Najbardziej optymalnymi dla przetwórstwa spożywczego wartościami ocenianych cech charakteryzowały się odmiany zwyczajne Sam, Szakal i Sławko. Przeprowadzone badania wskazują na celowość stosowania wielokierunkowego użytkowania ziarna owsa oraz dalszego prowadzenia prac hodowlanych w celu pogłębienia cech szczególnie korzystnych, adekwatnych dla przeznaczenia spożywczego, paszowego oraz energetycznego.

Czasopismo: Acta Agrophysica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wpływ płużnej uprawy roli i siewu bezpośredniego na zawartość w glebie materii organicznej ekstrahowanej metodami fizycznymi

Celem badań było określenie wpływu uprawy płużnej (UP) i siewu bezpośredniego
(SB) na ogólną zawartość węgla organicznego (Corg) w glebie oraz na zawartość: a) lekkich
frakcji węgla – particulate organic matter (POM) o średnicy cząstek 2-0,05 mm, b) zhumifikowanej
frakcji węgla (HF) związanej z cząsteczkami pyłu i iłu (<0,05 mm). Podstawę badań stanowiło
doświadczenie polowe założone w 1975 roku w RZD Chylice na czarnej ziemi o składzie granulometrycznym
gliny piaszczystej/piasku gliniastego mocnego. Próby gleby pobrano w latach 2009-2010,
wiosną (maj) i jesienią (październik), z głębokości 0-10 i 10-20 cm. Stosowanie siewu bezpośredniego
przyczyniło się do znacznego zwiększenia zawartości w glebie Corg, zwłaszcza w warstwie
0-10 cm (o 33%). Udział frakcji POM w ogólnej zawartości Corg wynosił w warstwie gleby 0-10 cm
16,9% w warunkach siewu bezpośredniego oraz 13,1% w warunkach uprawy płużnej. Frakcja
POM była bardziej podatna na zmiany pod wpływem badanych systemów uprawy gleby niż
frakcja zhumifikowana (HF) i ogólna zawartość Corg w glebie.

Czasopismo: Acta Agrophysica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Ocena zmienności przestrzennej uziarnienia gleby i zawartości węgla organicznego w krajobrazie lessowym

Zmienność przestrzenną zawartości frakcji piasku, pyłu i iłu oraz C organicznego
gleby badano w obrębie pola położonego w wierzchowinowej części krajobrazu lessowego. Parametry
gleby oznaczono w warstwie ornej (0-25 cm), a próby pobrano w układzie siatki regularnej 10×10 m (72
punkty). Stwierdzono, że zmienność przestrzenna badanych cech gleby dobrze opisywana była izotropowymi
modelami semiwariancji typu sferycznego. Zasięg zmienności przestrzennej poszczególnych frakcji
uziarnienia był uzależniony od wielkości cząstek, będąc najmniejszym dla zawartości iłu (28,4 m),
a największym dla piasku (121,8 m). Wartość najmniejsza oznacza, że przyjęty krok próbkowania był 
wystarczający do oceny zmienności przestrzennej frakcji uziarnienia w wierzchowinowej części zlewni
lessowej. Zmienność przestrzenną zawartości C organicznego charakteryzował izotropowy model sferyczny
o zasięgu autokorelacji 50,2 m.

Czasopismo: Acta Agrophysica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wpływ glicerolu na kinetykę adsorpcji pary wodnej przez powłoki serwatkowe

Celem pracy było zbadanie wpływu glicerolu jako plastyfikatora w ilości od 30
do 60% względem masy białka na kinetykę adsorpcji pary wodnej przez powłoki wytworzone na bazie
izolatu białek serwatkowych. Proces prowadzono w czasie 20 godzin w środowisku o wilgotności
względnej 75,3%. Wpływ glicerolu na adsorpcję pary wodnej analizowano poprzez wyznaczenie krzywych
kinetycznych w funkcji czasu i krzywych szybkości adsorpcji pary wodnej w funkcji zawartości
wody. Analizie matematycznej poddano zależności przyrostu zawartości wody od czasu opisując krzywe
kinetyczne równaniem wykładniczym. Analiza uzyskanych parametrów równania wykazała bardzo dobre
dopasowanie do danych eksperymentalnych. Na podstawie przeprowadzonej analizy wykazano wpływ
glicerolu wzrost adsorpcji pary wodnej przez powłoki serwatkowe.

Czasopismo: Acta Agrophysica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wpływ działalności człowieka na właściwości gleb i wód siedlisk hydrogenicznych

Zbadano wpływ rolniczego użytkowania terenów położonych w pobliżu
dwóch siedlisk hydrogenicznych z terenu Kotliny Orawsko-Nowotarskiej w Szaflarach i Jabłonce
na właściwości ich gleb i wód oraz na kierunek procesów pedogenicznych zachodzących w glebach.
Stwierdzono, że wykorzystanie przez człowieka terenów położonych bezpośrednio w pobliżu siedlisk
hydrogenicznych znacząco wpłynęło na właściwości gleb i wód. W wyniku melioracji odwadniającej,
gleby młaki w Jabłonce przeszły z fazy akumulacji materii organicznej w fazę decesji.
Spowodowało to zmianę ich właściwości chemicznych i fizycznych. W wyniku spływów powierzchniowych,
pochodzących ze stoku położonego powyżej młaki w Szaflarach użytkowanego
jako pastwisko, zmianie uległ skład jonowy wód tej młaki. Zmiana kierunku procesu pedogenicznego
zachodzącego w glebach młaki w Jabłonce oraz składu jonowego wód zasilających młakę w
Szaflarach może spowodować ekstynkcje z tych terenów wielu cennych pod względem przyrodniczym,
ściśle stenotopowych, gatunków roślin i zwierząt.

Czasopismo: Acta Agrophysica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Fermentacja alkoholowa gęstych zacierów kukurydzianych

W pracy oceniano wpływ ekstraktu zacierów kukurydzianych (około 20, 23 i 25% w/w), przygotowanych metodą bezciśnieniowego uwalniania skrobi (BUS), na ich skład fizyko-chemiczny, własności reologiczne oraz wskaźniki fermentacji. Fermentację prowadzono systemem trzydobowym w temperaturze 28-30°C, z udziałem suszonych drożdży gorzelniczych Saccharomyces cerevisiae, rasy As4. Okresowo pobierano próby zacierów w celu monitorowania zmian ich parametrów. Na podstawie otrzymanych wyników stwierdzono istotny wpływ ekstraktu gęstości na własności reologiczne i skład fizyko-chemiczny, zarówno zacierów słodkich (ekstrakt, cukry redukujące, dekstryny, lepkość), jak i odfermentowanych (ekstrakt pozorny, ekstrakt rzeczywisty, alkohol, cukry redukujące, dekstryny, lepkość). Prowadzenie fermentacji zacierów kukurydzianych o ekstrakcie początkowym ok. 20% w/w pozwoliło na ich pełne odfermentowanie w systemie 3-dobowym (ekstrakt pozorny wynosił 0% w/w). Podwyższenie ekstraktu zacierów do około 23 i 25% w/w wpłynęło na wzrost ich lepkości oraz stężenia substratów cukrowych. Zaobserwowano również niepełne odfermentowanie tych zacierów (ekstrakt pozorny wynosił odpowiednio 2,4±0,1% w/w oraz 4,4±0,1% w/w), obniżenie wydajności procesu (odpowiednio o 16% oraz 21,4%) oraz niższy stopień wykorzystania cukrów (o 6,9% oraz 9,3%) w porównaniu z próbą o ekstrakcie 20% w/w.

Czasopismo: Acta Agrophysica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Właściwości sorpcyjne mąk przeznaczonych do wypieku chleba w warunkach domowych

Celem pracy była ocena właściwości sorpcyjnych mąk przeznaczonych do wypieku chleba. Materiał badawczy oznaczono w badaniach jako A, B, C, D, gdzie A – to mąka żytnia pełnoziarnista typ 2000; B – mąka orkiszowa pełnoziarnista; C – mieszanka w/w mąk (75A:25B) oraz D – miękisz świeżego chleba mieszanego żytnio-orkiszowego (75A:25B)-przygotowanego w warunkach domowych. Właściwości sorpcyjne badano metodą statyczną wyznaczając izotermy sorpcji w zakresie aktywności wody aw = 0,07-0,979. Próbki przechowywano w temperaturze 20±1ºC, przez okres 45 dni. Izotermy poddano próbie matematycznego opisu z wykorzystaniem równania BET, przy użyciu programu Table Curie 2 D v3. Na podstawie wilgotności równowagowych badanych produktów wyznaczono pojemność warstwy monomolekularnej oraz powierzchnię właściwą sorpcji. Wyznaczone izotermy cechował sigmo-idalny kształt krzywych charakterystyczny dla typu II, z odchyleniami zależnymi od charakteru procesu sorpcji-adsorpcji w surowcach A, B i C oraz procesu desorpcji w miękiszu chleba żytnio-orkiszowgo D. Uzyskane wyniki badań wskazywały, że najwyższą pojemnością monowarstwy (Vm) charakteryzowała się mąka żytnia A, a woda wypełniająca monowarstwę cechowała się również najwyższą aktywnością (aw = 0,196) w porównaniu z badanymi surowcami, B i C.

Czasopismo: Acta Agrophysica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Plon biomasy nadziemnej i białka oraz zawartość chlorofilu w liściach Festulolium braunii (K.Richt.) A. Camus w mieszankach z różnym udziałem Medicago media Pers.

Celem pracy było określenie wpływu zróżnicowanego udziału Medicago media
Pers. w mieszance z Festulolium braunii (K. Richt.) A. na plon biomasy nadziemnej, plon białka
oraz względną zawartość chlorofilu w liściach festulolium. Badania przeprowadzono w latach 2011-
2013. Ścisłe doświadczenie polowe zlokalizowano w Stacji Dydaktyczno-Badawczej Uniwersytetu
Warmińsko-Mazurskiego w Olsztynie, na glebie mineralnej, klasy bonitacyjnej IVa, kompleksu
żytniego bardzo dobrego. Badaniami objęto festulolium uprawianą w siewie czystym oraz w mieszance
z lucerną mieszańcową. Czynnikiem doświadczalnym był zróżnicowany udział nasion lucerny
w mieszance: 30, 50, 70%. Uzyskane wyniki wykazały, że udział lucerny w mieszankach systematycznie
wzrastał w kolejnych latach badań, przy czym jej udział w biomasie nadziemnej był
większy do ilości wysianych nasion. Wprowadzenie lucerny jako komponentu mieszanki spowodowało
wzrost względnej zawartości chlorofilu w liściach festulolium, jednak między obiektami z 30
i 50% udziałem lucerny nie stwierdzono istotnych różnic. Mieszanki plonowały istotnie wyżej
w stosunku do siewu czystego festulolium. W zależności od udziału lucerny w mieszance plonowanie
było o ok. 40 do 46% większe i wierniejsze w latach badań. Wprowadzenie lucerny do mieszanki
istotnie zwiększyło plon białka z jednostki powierzchni. W porównaniu do siewu czystego festulolium
plon białka mieszanek wzrósł o ok. 61-80%. Wysoce istotne współczynniki korelacji dowodzą,
że indeks zieloności liści można uznać za ważny wskaźnik prognozowania wielkości plonowania
roślin oraz plonu uzyskanego białka.

Czasopismo: Acta Agrophysica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wpływ stopnia rozdrobnienia biomasy roślinnej na produkcję biogazu

Obróbka wstępna surowców wykorzystywanych, jako substrat w instalacjach biogazowni rolniczych jest niezbędnym zabiegiem pozwalającym na szybszy i sprawniejszy przebieg procesu fermentacji metanowej. Celem pracy było określenie wpływu mechanicznej obróbki wstępnej na ilość i jakość biogazu w procesie fermentacji metanowej. Materiał do badań stanowiły trawy energetyczne: miskant olbrzymi i mozga trzcinowata o dwóch zróżnicowanych przedziałach długości sieczki: 0,5-3 mm, 4-8 mm. Pomyślny przebieg eksperymentu wskazuje, że mechaniczne rozdrobnienie ma istotny wpływ na proces fermentacji metanowej.

Czasopismo: Acta Agrophysica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Charakterystyka wybranych wskaźników technologicznych ziarna pszenicy zwyczajnej

Celem pracy było określenie wybranych wskaźników technologicznych 12 odmian pszenicy zwyczajnej zakwalifikowanych do różnych grup jakościowych: A (Akteur, Alcazar, Finezja, Legenda, Ostka Smolicka, Tonacja), B (Garantus, Nateja, Nutka), C (Belenus, Marki-za, Rapsodia). Materiał badawczy pochodził z doświadczeń polowych, uwzględniających dwa poziomy agrotechniki (poziom przeciętny – a 1, poziom wysoki – a 2), przeprowadzonych w Czesławicach k. Lublina. W obrębie badanych odmian pszenicy dokonano oceny cech jakościowych ziarna obejmujących oznaczenie gęstości ziarna w stanie zsypnym, masy tysiąca ziaren i szklistości. Odmiany pszenicy należące do grupy jakościowej (A) na tle pozostałych grup charakteryzowały się wyższymi wartościami gęstości ziarna w stanie zsypnym oraz masy tysiąca ziaren z wyjątkiem odmiany Alcazar, przy czym różnice nie zawsze były statystycznie istotne. W większości badanych odmian odnotowano wyższe wartości gęstości ziarna w stanie zsypnym, masę tysiąca ziaren (MTZ) w przypadku ziarna pozyskanego z wariantu doświadczenia a 2 niż w wariantu a 1, choć nie zawsze były to różnice statystycznie istotne. W przypadku siedmiu z badanych odmian (Akteur, Alcazar, Legenda, Tonacja, Garantus, Belenus, Markiza) odnotowano wyższą szklistość dla a 2. Większość badanych odmian nie ujawniła statystycznie istotnych różnic w szklistości przy zmianie poziomu agrotechniki. Analiza statystyczna wyników pomiarów wykazała istotne zróżnicowanie odmian pszenicy pod względem badanych cech fizycznych. Analiza korelacji Pearsona potwierdziła dodatnią korelację pomiędzy MTZ a gęstością ziarna w stanie zsypnym w przypadku a 1. Nie odnotowano korelacji pomiędzy MTZ a szklistością ziarna, zarówno przy a 1 jak i a 2.

Czasopismo: Acta Agrophysica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wpływ warunków termiczno-opadowych i nawożenia wsiewką międzyplonową na wybrane cechy jakościowe bulw ziemniaka jadalnego

W pracy przedstawiono wyniki badań z lat 2006-2009 mające na celu przeanalizowanie
wpływu warunków termiczno-opadowych i nawożenia wsiewką międzyplonową na
wybrane cechy jakościowe bulw ziemniaka. Rozkład opadów i temperatur pochodził ze Stacji Meteorologicznej
w Zawadach. Doświadczenie polowe przeprowadzono w Rolniczej Stacji Doświadczalnej
w Zawadach należącej do Uniwersytetu Przyrodniczo-Humanistycznego w Siedlcach, położonej
na 50°20′ szerokości geograficznej północnej oraz na 22°30′ długości geograficznej wschodniej.
Badania prowadzono na glebie płowej, kompleksu żytniego bardzo dobrego, klasy bonitacyjnej
IVa. Badanym czynnikiem doświadczenia było nawożenie wsiewką międzyplonową: obiekt kontrolny
(bez nawożenia wsiewką międzyplonową), obornik, koniczyna perska, życica westerwoldzka,
koniczyna perska-mulcz, życica westerwoldzka-mulcz. Bezpośrednio po zastosowaniu wsiewek
międzyplonowych uprawiano ziemniak jadalny. Podczas zbioru bulw ziemniaka określono ich plon
ogólny oraz pobrano próby do oznaczenia zawartości: suchej masy, skrobi, witaminy C i białka
właściwego. Największy plon bulw ziemniaka zebrano z obiektu nawożonego koniczyną perską
w formie mulczu. Najwyższą koncentrację składników odżywczych odnotowano w bulwach ziemniaka
w 2007 roku, przy małej ilości opadów w sierpniu i wysokiej temperaturze. Z kolei obfitujący
w opady sierpień i wrzesień 2008 roku dał efekt odwrotny. Korzystniejszy pod tym względem
okazał się 2009 rok, o mniejszej ilości opadów w ostatnim miesiącu wegetacji ziemniaka. Ziemniak
uprawiany w suchym i ciepłym 2007 roku, na obiekcie nawożonym koniczyną perską, niezależnie
od formy jej stosowania wyróżniał się najlepszymi cechami jakościowymi. Najkorzystniejszym
składem chemicznym wyróżniały się bulwy ziemniaka nawożonego koniczyną perską, zarówno
przyoraną jesienią, jak i pozostawioną do wiosny w formie mulczu.

Czasopismo: Acta Agrophysica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo