rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Od Charlesa Fouriera do Paolo Soleriego - przemiany w sposobie kształtowania struktur osiedli mieszkaniowych na przestrzeni wieków

W wyniku przemian przestrzenno – społecznych spowodowanych drugą rewolucją przemysłową w przeludnionych miastach ówczesnej Europy zaszła potrzeba przemianowania istniejących norm i wyznaczenia nowych struktur przestrzennych. Działania te miały przyczynić się do uwolnienia człowieka od zatłoczonych i zadymionych organizmów  miejskich.  Przemiany w  sposobach projektowania nowych zespołów mieszkaniowych zwracały uwagę na aspekty jakości miejsca zamieszkania, upatrywanej już nie tylko w formie ukształtowanej przestrzeni, ale również w takim  ich kształcie i wyposażeniu, który spowoduje pozytywne oddziaływanie na procesy społeczne. W pracy przedstawiono ogólny zarys rozwoju osiedla, od jego początkowych, XIX-wiecznych form w postaci traktatów teoretycznych,  poprzez określenie zasad ich kształtowania na początku XX wieku, aż po przedstawienie współczesnych kierunków w ich formowaniu. Zdefiniowane ówczesne terminy w urbanistyce, takie jak „new urbanism” czy „arkologia”, stają się doktrynami w sposobie kształtowania nowych form mieszkalnych. Nie stanowią one jednak rozwiązań ostatecznych – by to zrozumieć, należy spojrzeć w przeszłość, rozpatrując mnogość ukształtowanych dotąd rozwiązań.

Czasopismo: Architecturae et Artibus
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
Kształtowanie form mebli o wspornikowo-ramowych schematach statycznych

Artykuł omawia jakościową analizę pracy konstrukcji i kształtowanie form mebli o wspornikowo-ramowych schematach statycznych. Przedstawione są zasady podziału schematów tych mebli na wsporniki i ramy oraz działające na nie obciążenia. Wysokości podłużnych profili elementów są dobierane do wykresów momentów zginających, znalezionych na podstawie linii ugięcia. Zaprezentowany materiał pomaga rozwijać intuicyjne wyczucie przebiegu sił wewnętrznych i może być wykorzystany przez projektantów mebli i architektów wnętrz zainteresowanych tworzeniem oryginalnych i logicznych elementów wyposażenia wnętrz.

Czasopismo: Architecturae et Artibus
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
Inwentaryzacja domu wiejskiego we wsi Ploski w gminie Bielsk Podlaski

W pracy zaprezentowano rysunki inwentaryzacyjne siedemdziesięcioletniego domu wiejskiego we wsi Ploski w gminie Bielsk Podlaski, wraz z jego wyposażeniem. Cel pracy jest dwojaki: utrwalenie informacji architektoniczno-etnograficznych o budynku cennym pod względem kulturowym oraz zaproponowanie i zbadanie nowych, pełniejszych możliwości zapisu i prezentacji takich informacji. Opracowano rzut i przekroje z narysowanym wyposażeniem, przekroje trójwymiarowe i wirtualny model domu.

Czasopismo: Architecturae et Artibus
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
Eksperymentalne koncepcje infrastruktury społecznej - domy-komuny w ZSRR

W referacie przedstawiono tło polityczne powstania domów-komun w  latach 20-tych XX wieku w rosji. Szczególną uwagę zwrócono na idee socjologiczne, które dały podstawy do tworzenia mieszkań dla „nowego socjalistycznego społeczeństwa”. Na powstanie idei domu-komuny wpływ miały utopijne koncepcje socjalistyczne XIX wieku oraz  dążenie bolszewików do stworzenia nowej rodziny, która zgodnie z poglądami A. W. Łunaczarskiego miała liczyć od 1000 do 3000 członków. Przeanalizowane zostały rozwiązania funkcjonalne i formalne najwybitniejszych realizacji  domów-komun w Petersburgu, Moskwie i Nowosybirsku. Okres rozkwitu tego typu zabudowy mieszkaniowej przypada na późne lata dwudzieste XX wieku. Trwał on krótko i zakończył się w maju 1930 roku wraz z ogłoszeniem postanowienia KC WKP (b) „o przebudowie życia społecznego”, gdzie poddano krytyce ideę domu-komuny.

Czasopismo: Architecturae et Artibus
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
Przejawy i konsekwencje depopulacji polskich miast. Zarys problemu

Artykuł zarysowuje zasadnicze aspekty obecnych i spodziewanych procesów depopulacji polskich miast: przyczyny, przejawy, przytacza przykłady zagraniczne, a także poddaje pod dyskusję spodziewane konsekwencje. Zasadnicze dyskutowane zagadnienia to: konsekwencje depopulacji miasta oraz to, w jakim stopniu przy nieuchronnym spadku wskaźników ilościowych charakteryzujących miasto możliwe jest utrzymanie parametrów jakościowych w odniesieniu do jakości życia oraz jakości przestrzeni. Przeprowadzony przegląd najważniejszych aspektów kryzysu, jakim jest depopulacja wskazuje na szczególne zagrożenia dla zarządzania polskimi miastami w takiej sytuacji wobec zadłużenia państwa i samorządów, małej sprawności zarządzania, trudności w podejmowaniu działań przez wspólnoty oraz nieskuteczności systemu planowania przestrzennego.

Czasopismo: Architecturae et Artibus
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
Polichromia w kaplicy kościoła pw. Bożego Ciała w Szczecinie jako obraz statyczny i ruchomy

Polichromia w kaplicy kościoła rzymskokatolickiego pw. Bożego Ciała w Szczecinie jest w pełni autorską tematycznie i estetycznie całością. Jej ogólne założenie kolorystyczne wynika z dwóch faktów: mistycznego, że Jezus Chrystus jest światłością świata, oraz z fizycznego, że kolor jest zjawiskiem istniejącym tylko w środowisku światła. Zatem wizerunki osób będących we wspólnocie z Chrystusem wyznaczone są kolorem, a pozostałych, do których nauka Chrystusa jeszcze nie dotarła – ciemnym rysunkiem. Celem tematycznym realizacji było stworzenie narracji, która wyraziłaby ruch oparty na duchowej interakcji związanej z chrystocentrycznym procesem personalizacji, z aktywnością czystego serca, o którym mówił Jezus Chrystus w Kazaniu na Górze. Czystość według ks. Józefa Tischnera to „nic innego jak wewnętrzna logika miłości (...)”. Głównym celem artystycznym było uzyskanie poczucia substancji malarskiej i dynamiki form w rzeczywistej, fizycznej przestrzeni kaplicy. Ruchomy punkt widzenia nieustannie doświadczany w trakcie realizacji, zobowiązywał autorkę nie tylko do myślenia o odpowiedniej ekspresji form wizerunków węzłowych dla całości, ale również do wzmocnienia ogólnej dynamiki przestrzeni poprzez wprowadzenie wizerunków postaci na lizeny – w taki sposób, aby każdy pokrywał sobą wszystkie płaszczyzny. Zastosowane w nich deformacje łączą je tematycznie i estetycznie ze ścianami, aby w trakcie przemieszczania się oglądającego zaistniała bardziej narracja filmowa niż zdjęciowa. Poszczególne wizerunki osób ukształtowane są w znacznej części rysunkiem malarskim – zarówno jako granicą między różnymi jakościowo plamami, jak również kolorowym rysunkiem, który uwydatniając formę, nie tylko jest jej konturem w ścisłym tego słowa znaczeniu, ale też zróżnicowaną walorowo i chromatycznie linią różnorodnej szerokości, która płynnie wchodzi w pogranicza chromatyczno-walorowe i w ten sposób zagęszczona buduje strukturę koloru, jego morfologię. Uzyskana tkanka malarska jest jakością inną estetycznie niż plama informująca o powierzchni, o zewnętrzu. Stwarza większą możliwość wyrażenia przestrzenności osoby, jej duchowości i ewentualnej świetlistości, jak to ma miejsce w przedstawieniu bł. Pier’a Giorgi’a Frassati (ryc. 5). Stanowi ono rodzaj odautorskiej, malarskiej definicji ucznia Jezusa. Morfologia koloru budującego jego wizerunek, a wynikająca z rysowania, ukazuje strukturę osoby, która mocą chrystusowego Ducha jest światłem świata.

Czasopismo: Architecturae et Artibus
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
Nietypowe materiały budowlane – glina, gnój i domieszki – w świetle dawnego polskiego piśmiennictwa Cz. 1. Klepiska, podłogi, ściany i tynki

Nietypowe materiały budowlane, takie jak glina i odchody zwierzęce, stanowiły częsty przedmiot rozważań w dawnej polskiej literaturze technicznej i poradnikowej. Zalecano ich użycie w każdej części budynku, od podłogi po dach.  Eksperymentowano z nimi, ulepszano je i dyskutowano o ich zaletach i wadach, proponując zastosowanie różnorakich dodatków do glinianych i gliniano-nawozowych mas. W niniejszej zaś pracy dokonano przeglądu wspomnianych dyskusji i proponowanych rozwiązań budowlanych w celu rozpoznania dawnych polskich tradycji użycia nietypowych materiałów budowlanych (kultury budowania z łajna i gliny). Tak ukierunkowane rozważania mogą też służyć jako pomoc do określenia zakresu przemian technologicznych, ale też estetycznych i ogólnocywilizacyjnych zachodzących w ciągu ostatnich 200 lat. Mogą też być pomocne współczesnym pasjonatów architektury utrzymanej w nurtach eco-tech i low-tech.

Czasopismo: Architecturae et Artibus
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
Zrozumieć VR. geneza rzeczywistości wirtualnej

Celem artykułu jest przedstawienie rozwoju rzeczywistości wirtualnej w kontekście jej związków z rozwojem myśli filozoficznej. Szczególną uwagę poświęcono fenomenologii Husserla. Innym, rozpatrywanym w pracy problemem jest imitacja i symulacja rzeczywistości, przedstawiona na podstawie poglądów J. Baudrillarda. Zrozumienie, czym jest rzeczywistość wirtualna, wymaga wyjścia poza aspekty techniczne, które aczkolwiek ważne, nie stanowią o istocie problemu. Idea fantomatyki S. Lema, czy też cyberświatów W. Gibsona nie powstała w próżni. Tak jak obecne urządzenia rzeczywistości wirtualnej typu Cave Automatic Virtual Environment (CAVE), które czerpią inspirację z prac wymienionych autorów. Pojawienie się rzeczywistości wirtualnej diametralnie zmieniło nie tylko nasz pogląd na percepcję, ale również na możliwość projektowania w przestrzeniach wirtualnych.

Czasopismo: Architecturae et Artibus
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
Projektowanie bezpiecznych struktur mieszkaniowych na przykładzie Osiedla Błękitne I w Siechnicach

W artykule przedstawiono problematykę projektowania osiedli bezpiecznych w Polsce na początku 21. wieku, w kontekście teorii „Defensible space”, sformułowanej przez O. Newmana. Środowisko zamieszkania w Polsce jest realizowane przede wszystkim jako osiedla grodzone i zamknięte. Zwrócono uwagę na konsekwencje przestrzenne i społeczne takich projektów. Zaprezentowano też eksperymentalną realizację Osiedla Błękitnego I w Siechnicach, jednego z pierwszych w Polsce zaprojektowanego jako „osiedle bezpieczne” (metodą secure by design). W artykule przeanalizowano zastosowane tam rozwiązania projektowe dotyczące bezpieczeństwa w środowisku zamieszkania.

Czasopismo: Architecturae et Artibus
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
Architektura mieszkaniowa międzywojennego Kowna na przykładzie zabudowy ulicy V. Putvinskio

Celem artykułu była ogólna charakterystyka architektury mieszkaniowej zrealizowanej w latach dwudziestych i trzydziestych XX wieku w centrum Kowna. Był to okres intensywnych przemian i rozwoju związanego z uzyskaniem przez to miasto statusu „przejściowej stolicy” Litwy. W pierwszych rozdziałach przedstawiono uwarunkowania, jakie towarzyszyły tym procesom, oraz ich główne kierunki i skalę. W ogólny sposób omówiono najważniejsze aspekty przekształceń struktury urbanistycznej Kowna, wskazano najbardziej prestiżowe realizacje i czołowych architektów. Następnie skupiono się na budynkach mieszkalnych, które w okresie międzywojennym stanowiły największą grupę nowych obiektów. Zakres szczegółowych badań ograniczono do wielorodzinnych budynków mieszkalnych wzniesionych przy ulicy V. Putvinskio, jako reprezentatywnego przykładu zabudowy w centrum miasta. Metoda badawcza obejmowała studia literatury, wywiady z miejscowymi architektami i badaczami architektury, ogląd obiektów, wykonanie dokumentacji fotograficznej. W trakcie badań wstępnych wyłoniono pięć budynków, które poddano analizom porównawczym, m.in. w zakresie stylistyki architektonicznej oraz kształtowania form i rozwiązań funkcjonalno-przestrzennych. Wyniki badań przedstawiono w podsumowaniu, w postaci wniosków. Najważniejsze z nich wskazują na: odniesienia historyczne widoczne w budynkach wznoszonych w latach dwudziestych, dominację stylu modernistycznego w latach trzydziestych, regionalny charakter kowieńskiego modernizmu, specyficzne elementy i detale architektoniczne, jednoklatkowe układy budynków, swobodny sposób kształtowania pierzei.

Czasopismo: Architecturae et Artibus
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
Miejsca swoje i miejsca obce w przestrzeni domowej w wierzeniach religijnych

W każdej kulturze i w każdej społeczności religia odgrywała (i odgrywa) dużą rolę. Jej wpływ i oddziaływanie widoczne było również w architekturze i kształtowaniu wnętrz domów mieszkalnych, w których waloryzacja i podział przestrzeni stanowiły swoisty zapis reguł, wytycznych i praktyk religijnych. Prywatny obszar zamieszkania człowieka nie był przestrzenią jednorodną: były tam miejsca swoje i obce, nasycone świętością i codzienne – strefa profanum. Przestrzeń egzystencjalna - jak pisał Eliade - „nie jest jednorodna. Istnieje przestrzeń święta, brzemienna w znaczeniu, istnieją też inne, zwyczajne obszary przestrzeni.” Codzienne życie religijne Żydów skupiało się głównie w przestrzeni domowej, która w całości była (i jest) przestrzenią sacrum. Tradycja żydowska zatarła granicę oddzielającą profanum od sacrum, które w judaizmie nie posiadało tak sztywnych ram, jak ma to miejsce w pozostałych religiach. Podział na orbis interior i orbis exterior najbardziej daje się zauważyć w religii chrześcijańskiej, w której pojęcie domu występowało już u samych początków stworzenia świata. Aby zrozumieć istotę organizacji domostw wyznawców islamu, należy także wgłębić się w podstawowe założenia tej wiary. Islam, czyli religia „posłuszeństwa” wobec Boga, polega głównie na słuchaniu Jego Słowa, to znaczy na sumiennym przestrzeganiu przepisów Koranu, który zakazuje wizerunków, ikon i symboli Boga w domach. Sama księga jest już manifestacją wiary. Przestrzeń mieszkalna, podobnie jak wiele innych aspektów życia muzułmanów, dzieli się na część prywatną i publiczną albo męską i kobiecą. Tematem pracy jest ukazanie tradycyjnej przestrzeni domowej w trzech kulturach i religiach: judaizmie, chrześci-jaństwie i islamie. Choć różnią się one między sobą, warto podkreślić, że wszystkie opierają się na poczuciu tradycji i głęboko pojmowanym szacunku do swego miejsca zamieszkania.

Czasopismo: Architecturae et Artibus
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
Porównanie kierunków kształtowania środowiska mieszkaniowego w Warszawie i Kopenhadze

Analiza jakości środowiska mieszkaniowego w Warszawie prowadzi do stwierdzenia nieskuteczności kształtowania wysokiej jakości zabudowy mieszkaniowej przez prowadzoną obecnie politykę przestrzenną. Duża część aktualnie powstających terenów mieszkalnych nie jest wyposażona w odpowiednią infrastrukturę usługową ani komunikacyjną. Nowe zespoły powstają bardzo często na gruntach rolnych, które nie zostały wcześniej scalone i ponownie racjonalnie rozparcelowane. Przy jednoczesnej wysokiej intensywności zabudowy, tereny tych zespołów nie mogą być efektywnie zagospodarowywane. Przyjęta ustawa o odrolnieniu gruntów rolnych grozi dalszym rozpraszaniem zabudowy w Warszawie, w konsekwencji coraz gorszemu dostępowi do usług, terenów rekreacyjnych i przestrzeni publicznych. Poniższy artykuł prezentuje tendencje kształtowania środowiska mieszkaniowego w Warszawie na przykładzie wybranego fragmentu dzielnicy Bemowo, konfrontując je z założeniami przyjętymi przy planowaniu nowych terenów mieszkalnych w stolicy Danii, Kopenhadze (mieście, które zajmuje 11 miejsce w rankingu dotyczącym jakości życia w miastach na świecie, podczas gdy Warszawa plasuje się na 85).

Czasopismo: Architecturae et Artibus
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
Budownictwo z gliny w dawnej polskiej literaturze technicznej

Przedstawiono rozwój w latach 1774-1838 wybranych technik budownictwa z gliny, mianowicie tych, które były zalecane i opisywane w polskiej literaturze technicznej tego okresu – zwłaszcza technik budownictwa glinobitego oraz murowanego z surowej cegły na zaprawie gliniano-piaskowej. Pominięto gliniane budownictwo ludowe, wówczas powszechne, lecz lekceważone, takie jak lepiankowe (strychulcowe albo chruściano-plecione). Wywód oparto na kilkudziesięciu ówczesnych polskich książkach i artykułach traktujących o budownictwie z gliny; wskazano też na znane wówczas w Polsce publikacje zagraniczne. Wysunięto wniosek, iż w latach 1774-1838 wypracowano podstawy pod dalszy rozwój budownictwa glinianego, obserwowany zwłaszcza w latach sześćdziesiątych XIX wieku oraz później, a także rozwój dwudziestowiecznego tzw. budownictwa z materiałów lokalnych.

Czasopismo: Architecturae et Artibus
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
Mieszkaniowe obszary problemowe w Polsce - identyfikacja cech architektoniczno-przestrzennych

Transformacja społeczno-ekonomiczna przyczyniła się do zwiększenia marginalizacji słabszych ekonomicznie grup społecznych. Postępujące rozwarstwienie dochodowe społeczeństwa przełożyło się na widoczne w miastach lepsze i gorsze dzielnice mieszkaniowe, osiedla, zespoły budynków, pojedyncze budynki. Zaczęły powstawać strefy biedy mieszkaniowej, które można uznać za obszary problemowe. W polskich miastach można wyróżnić kilka rodzajów takich obszarów. Są to: bokowiska z wielkiej płyty z lat 60. i 70 . XX w.; zasoby komunalne wybudowane przed 1944 r.; adaptowane na lokale mieszkalne obiekty zakwaterowania zbiorowego (hotele robotnicze, bursy, szkoły); zasoby z dawnymi mieszkaniami zakładowymi; budynki lub ich zespoły wyłącznie z mieszkaniami socjalnymi wzniesione po 1989 r.; obiekty tymczasowe, takie jak: baraki, kontenery itp. W artykule podjęto próbę określenia cech architektoniczno-przestrzennych wymienionych rodzajów zasobów mieszkaniowych.

Czasopismo: Architecturae et Artibus
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
Statki na trawie i kropla wody : styl Streamline w architekturze i wzornictwie przemysłowym w latach trzydziestych XX wieku w Stanach Zjednoczonych, Europie i Polsce

Rozwój techniki, fascynacja maszyną i prędkością w latach trzydziestych dwudziestolecia międzywojennego spowodowały zmianę w sposobie podejścia do projektowania architektury i wyrobów wzornictwa przemysłowego. Styl streamline stał się wyznacznikiem nowej ery w projektowaniu. Był jednym z nurtów funkcjonalizmu ekspresyjnego w architekturze i odpowiedzią na potrzeby współczesnego wzornictwa. Mocno zgeometryzowane formy zaczęto zestawiać z miękką, opływową linią, nastąpił powrót elementów dekoracyjnych, co przełożyło się na większą ekspresję projektowanych budynków, natomiast przed twórcami form przemysłowych postawiono zadanie stworzenia produktów atrakcyjnych dla każdego odbiorcy. Streamline powstał z pragnienia pokazania innowacyjności nowego wieku, inspiracje czerpał ze stylizacji nowoczesnych pływających jednostek pasażerskich. Architektura i wzornictwo przemysłowe uległy wpływom streamline’u zarówno w Europie jak i w Stanach Zjednoczonych. W Ameryce impulsem do rozwoju projektowania form przemysłowych był rooseveltowski program New Deal. Wtedy też powstał zawód projektanta przemysłowego. Stylizowanie produktów codziennego użytku zmieniło podejście do procesu twórczego oraz poskutkowało zwiększeniem samoświadomości nowoczesnego konsumenta. Europejskie wzornictwo bardziej skupiało się na projektach inżynieryjnych o opływowej formie kropli łzy. W architekturze europejskiej streamline był elegancki i dyskretny, charakteryzowały go gładkie płaszczyzny, subtelne zaokrąglenia i starannie dobierane materiały wykończeniowe. Streamline swoją największą popularność osiągnął w dwudziestoleciu międzywojennym. Wystawa Światowa w Nowym Jorku w roku 1939 oraz wybuch drugiej wojny światowej wyznaczyły koniec popularności tego nurtu, jednak projekty nawiązujące do harmonijnej stylistyki okrętowej powstawały także w latach powojennych.

Czasopismo: Architecturae et Artibus
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
Przejawy troski o polską sztukę sakralną od roku 1911 do chwili obecnej

O znaczeniu wystroju wnętrza kościelnego w rozważaniach nad pięknem w przestrzeni sakralnej nie trzeba nikogo przekonywać. Jest ono uwarunkowane architekturą i w znacznej mierze od niej zależy, niemniej jednak całe rozważanie poświęcono sacrosferze wnętrza i niektórym aspektom sakralności w przestrzeni publicznej. Polska przechodziła różne przemiany historyczne i zawsze swoją tożsamość narodową budowała na wartościach religijnych, ale to nie znaczy, że jednocześnie dbano o wysoki poziom sztuki sakralnej. Sztuka współczesna ciągle jeszcze niesie balast okrucieństw XX wieku. Oto opadły wszelkie kurtyny. Sacrum powraca na swoje miejsce, ale pojawiają się nowe dylematy. Jak sprostać czystym wartościom sacrum? Jak się uczyć troskliwości o sakralny charakter współczesnych katolickich świątyń? Jak ta troska wyglądała kiedyś i czym się ona wyraża dzisiaj? Pomimo tego, że podstawowe problemy sztuki sakralnej zostały zdefiniowane już dawno, to pod wpływem wielu czynników zewnętrznych wciąż polska sztuka sakralna nie może znaleźć swojego miejsca, a biorąc pod uwagę skalę realizacji sakralnych, na to by zasługiwała. W sztuce sakralnej nie może istnieć całkowita dowolność i izolowany subiektywizm. Sztuka wypływa z wewnętrznego doświadczenia, ale potrzebuje oparcia. Odkrywane dziedzictwo kulturowe może stać się „tu i teraz” sztuki sakralnej prowadzącej do wiary widzącej.

Czasopismo: Architecturae et Artibus
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
Zagadnienia ekologii i energooszczędności w architekturze : Współczesne tendencje w projektowaniu domów jednorodzinnych

W pracy przywołano kilka istotnych aspektów związanych z ekologią, dotyczących polskiego budownictwa jednorodzinnego ostatnich lat. Dają się one podzielić na dwie podstawowe grupy. Pierwsza wiąże się z zagadnieniami technologii materiałowej i energooszczędności, druga jest zdominowana przez kwestie formy architektonicznej. W tym ujęciu ważne miejsce z punktu widzenia perspektyw budownictwa proekologicznego zajmują domy z niskoprzetworzonych materiałów naturalnych – przyjaznych środowisku i stosunkowo tanich. Aspekt ekonomiczny odgrywa również istotną rolę w eksploatacji, na co zwrócono uwagę, omawiając technologie budownictwa energooszczędnego. Zagadnienie formy architektonicznej podzielono w pracy na dwie części. W jednej mowa jest o obiektach obrazujących ideę powstałą w latach 70-tych dwudziestego wieku – zintegrowania budynku z krajobrazem naturalnym. Druga część traktuje o źródłach inspiracji, wywodzących się z tradycyjnego budownictwa wiejskiego i małomiasteczkowego.

Czasopismo: Architecturae et Artibus
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
Wpływ kształtu wieżowców na jakość konstrukcji

Praca zawiera analizę wpływu kształtu sylwetki wieżowców na jakość ich konstrukcji przy dynamicznym obciążeniu wiatrem. Zbadano wieżowce o przekroju rury kołowej. Rozpatrzono budynki o klasycznych sylwetkach cylindra i piramidy oraz nowe propozycje w formie odwróconej piramidy, ogórka i klepsydry. Jakość konstrukcji oceniono na podstawie fundamentalnej częstości drgań własnych. Obliczenia dynamiczne wykonano metodą elementów skończonych. Ustalono hierarchię konstrukcyjnej jakości sylwetek wieżowców. Najlepsze okazały się sylwetki piramidalne, naturalne, klasyczne. Formy najgorsze to odwrócona piramida i ogórek. Wyniki pracy mogą być przydatne architektom w koncepcyjnym projektowaniu architektonicznym form wieżowców, pokazując, jakie formy są efektywne, a jakie nie i z jakiego powodu

Czasopismo: Architecturae et Artibus
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka