rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Kwestia języka w filozofii Martina Heideggera

Kwestia języka w filozofii Martina Heideggera pojawia się zarówno we wczesnym projekcie ontologii fundamentalnej, jak i w tak zwanym myśleniu po zwrocie. Problematyczność tego zagadnienia wyraża się choćby w mnogości stosowanych terminów. Bycie i czas to w wybranych fragmentach wyczerpujące studium „mowy” (Rede) jako swoistego ekstatycznego, a zatem otwartego i transcendującego bycia jestestwa, które buduje i potwierdza poprzez ów modus bycia przestrzeń wspólnotowości. Późny Heidegger podejmuje kwestię języka w kontekście metafory czwórni świata, wiążąc ją ściśle z tzw. myśleniem poetyckim – wywód ten daleko odbiega od analiz egzystencjalnych jestestwa. „Język” (Sprache) to – jak pisze Heidegger – domostwo ludzkiego bycia, w którym uprzywilejowane miejsce zajmują poeci, jedynie oni potrafią bowiem czytać znaki, jakie w otwartej przestrzeni między Niebem i Ziemią pozostawiają Śmiertelnym Bogowie. Topografię owej wieści (Sage) prezentuje Heidegger w wielu miejscach swej drogi do „innego myślenia”.

Czasopismo: ARGUMENT: Biannual Philosophical Journal
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: filozofia
Krótki przegląd najważniejszych kontekstów, w jakich stosuje się kategorię pustki i nieistnienia w klasycznej filozofii konfucjańskiej i daoistycznej

W tekście prezentowana jest propozycja usystematyzowania najważniejszych kontekstów, w jakich rozważa się kategorie niebytu, pustki w dwu najbardziej wpływowych szkołach filozoficznych w starożytnych Chinach, czyli w konfucjanizmie i daoizmie

Czasopismo: ARGUMENT: Biannual Philosophical Journal
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: filozofia
Wybrane aspekty wielorakiego znaczenia bytu i intencjonalności w ujęciu Franza Brentana i Martina Heideggera

Tekst ma na celu bliższe zapoznanie Czytelnika z otwierającą cykl Aristotelica pracą doktorską Franza Brentano Von der mannigfachen Bedeutung des Seienden nach Aristoteles (1862), która znana jest głównie z tego, że miała zainspirować młodego Martina Heideggera i sprawić, że zajął się filozofią. Tekst bada naturę i siłę tej inspiracji. Część pierwsza opowiada historię powstania Von der mannigfachen … oraz przedstawia szerszy kontekst zetknięcia się Heideggera z filozofią Brentana, a także stara się przedstawić Heideggera na tle jego pozostałych uczniów (Kazimierz Twardowski, Edmund Husserl, Alexius Meinong, Carl Stumpf, Anton Marty, et al.). Część druga omawia piętnaście tez o bycie, które stanowią sedno dzieła O wielorakim znaczeniu bytu u Arystotelesa i tym samym umożliwia porównanie tomistycznej w duchu ontologii Brentana z ontologią fundamentalną Heideggera, o czym traktuje część trzecia. Część trzecia stara się również zweryfikować faktyczną wysokość „długu”, jaki Heidegger miał u Brentana zaciągnąć i odpowiedzieć na pytanie, do jakiego stopnia, o ile w ogóle, Martina Heideggera możemy nazwać „brentanistą”.

Czasopismo: ARGUMENT: Biannual Philosophical Journal
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: filozofia
O związkach między rozwojem poznawczym i rozumowaniem moralnym

W teoriach poznawczo-rozwojowych przyjmuje się założenie o paralelizmie strukturalnym, czyli jedności rozwoju różnych dziedzin myślenia. Lawrence Kohlberg, tworząc swoją teorię rozwoju rozumowania moralnego, postawił hipotezę, zgodnie z którą rozwój poznawczy jest warunkiem koniecznym, ale niewystarczającym rozwoju moralnego. Celem prowadzonych rozważań jest wskazanie na związek między rozwojem poznawczym i rozumowaniem moralnym oraz przedstawienie wyników badań empirycznych, których intencją była weryfikacja hipotezy Kohlberga.

Czasopismo: ARGUMENT: Biannual Philosophical Journal
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: filozofia
Nauka – dyskurs czy propaganda? „Kampania” Galileusza w świetle anarchizmu Feyerabenda oraz koncepcji działania komunikacyjnego Habermasa

W artykule kampania Galileusza na rzecz systemu Kopernikańskiego zostaje poddana analizie w kategoriach dwóch różnych schematów pojęciowych: anarchizmu metodologicznego Paula Feyerabenda oraz pragmatyki formalnej Jürgena Habermasa. Autor tekstu dowodzi, że Feyerabend zasadniczo miał słuszność broniąc pluralizmu w nauce, jednak posunął się zbyt daleko twierdząc, że przedsięwzięcie Galileusza zasługuje na miano propagandy. Ponieważ, jak wynika z przeprowadzonych analiz, ujęcie metody naukowej, przeciw któremu występuje Feyerabend, nie wyczerpuje pojęcia rozumu, konieczne jest zaproponowanie szerszej koncepcji racjonalności, pozwalającej na wyjaśnienie najważniejszych epizodów historii nauki. Korzystając z Habermasa koncepcji dyskursu, autor artykułu podejmuje próbę reinterpretacji projektu intelektualnego Galileusza i przedstawienia go jako doskonałego przykładu wszechstronnego wdrażania zasad rozumu

Czasopismo: ARGUMENT: Biannual Philosophical Journal
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: filozofia
Rola negacji w opisie świata według arystotelesowskiej Metafizyki

Pojęcia „byt” i „niebyt” weszły do języka filozoficznego, dając podstawę ontologii i meontologii, jako odpowiedniki greckich wyrażeń to on i to me on (urzeczownikowionych form, pozytywnej i negatywnej, imiesłowu czasownika einai. Wyrażenia te w oryginale nie oznaczały jednak pierwotnie nic przedmiotowego, lecz pełniły funkcję nazw metajęzykowych, reprezentujących spójkę zdaniową ‚einai’ we wszystkich jej formach, a najogólniej – jej formę twierdzącą i przeczącą. Sama zaś spójka ta, w której późniejsza filozofia dopatrzyła się znaczenia egzystencjalnego „istnieć”, pełniła tylko funkcję pustego znaczeniowo łącznika predykatów. Z czasem imiesłów o]n zaczął być stosowany jako uniwersalna nazwa wszelkich predykatów.
Wymienione wyrażenia stały się centralnymi w greckiej terminologii filozoficznej dzięki zainicjowanym przez Parmenidesa sporom na temat roli negacji w opisie świata. Sam Parmenides zaproponował zupełne wykluczenie zdań negatywnych jako opisujących przez eliminację, i stworzył system pozytywno monistyczny, zarzucający wielość, podzielność i zmienność. Późniejsi filozofowie wystąpili w obronie negacji, zwalczając związane z nią paradoksy, jakie wysuwali eleaci, a potem sofiści.
Platon zauważył, że nie da się bez zastosowania negacji opisać wielości rzeczy, wyróżnił też negację względną, która nie każe niczego eliminować, a pozwala tylko na konfrontację jednych rzeczy z innymi. Według atomistów podzielność rzeczy fizycznych zmusza do przyjęcia ich złożoności z elementu pozytywnego w postaci nieprzenikliwego ciała oraz czynnika, któremu trzeba odmówić wszelkich cech, tj. pustki. Wreszcie Arystoteles, analizując proces zmiany, uzasadniał niesprzeczność twierdzenia, że coś powstaje z „nie będącego” i „będącego”, przy założeniu, że pierwsze rozumie się jako bycie aktualne, drugie – potencjalne. We wszystkich tych koncepcjach nie ma teorii czegoś nieistniejącego, są tylko propozycje wskazania takich aspektów rzeczywistości, w których wyjaśnianiu uzasadnione jest stosowanie negacji.
Forma twierdząca i przecząca powyższych wyrażeń prowokowała także refleksję nad zagadnieniem prawdy i fałszu. Zauważono, że służą one w języku potocznym nie tylko do stwierdzania zgodności lub niezgodności z rzeczywistym stanem rzeczy, ale także jako formuły asercji i odrzucania.

Czasopismo: ARGUMENT: Biannual Philosophical Journal
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: filozofia
Podwójna negacja w B 2 poematu Parmenidesa

W naszym artykule skupiamy się na analizie struktury podwójnej negacji w poemacie Parmenidesa, ze szczególnym uwzględnieniem B 2. Punktem wyjścia analizy jest stoicka klasyfikacja negacji, którą przedstawia Diogenes Laertios (VII.69-70). Obejmuje ona: negację, przeczenie, prywację oraz podwójną negację. Przykład podany przez Diogenesa Laertiosa zapisujemy następująco: „Nie (nie jest dzień)” ↔ „jest dzień”. W warstwie poetyckiej, podwójna negacja spełnia funkcję wzmocnienia ekspresji wypowiedzi bogini. Z kolei w kontekście ontologii Parmenidesa, prawo podwójnej negacji służy afirmacji „jest”. Naszym celem jest szczegółowa analiza konstrukcji podwójnej negacji. W kolejnym kroku wprowadzamy dowody nie wprost z Elementów Euklidesa. Pokazujemy, że wszystkie cztery formy negacji, które wymienia Diogenes Laertios, występują w Elementach i że zawierają one bogatszy zestaw form językowych służący wyrażeniu negacji, w tym podwójnej negacji. Pokazujemy wreszcie, że Parmenides świadomie stosuje prawo podwójnej negacji, a poemat jest pierwszym w historii tekstem filozoficznym poświadczającym użycie tego prawa. Podwójna negacja może być wyrażona krótko jako: u stoików (Diogenes Laertios VII.69-70): „nie (nie jest dzień) ↔ jest dzień”; u Euklidesa: „Nie (jest nie-równe) ↔ Jest równe” (Elementy, I.6); „Nie jest tak, że (…. nie jest wokół…) ↔ Jest wokół” (Elementy, VI.26) u Parmenidesa „jest ↔ nie jest” (B 2, w. 3).

Czasopismo: ARGUMENT: Biannual Philosophical Journal
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: filozofia
Recepcja myśli Sørena Kierkegaarda w filozofii Józefa Tischnera

Celem artykułu jest pokazanie źródeł filozoficznej inspiracji Ks. Józefa Tischnera w tekstach Sørena Kierkegaarda. W oczach Tischnera Kierkegaard jawił się jako głęboki znawca ludzkich spraw, ale również jako wykwintny, subtelny pisarz romantyczny. W wyszukanej metaforyce duńskiego filozofa Tischner poszukuje materiału do opisania sieci niemalże nieuchwytnych związków wartości, norm, obyczajów, którymi opleciona jest jednostka ludzka w jej codziennym życiu. Tę sieć krakowski filozof nazywa trudną do przezwyciężenia tzw. „małą aksjologię codzienności”. Nie wnika przy tym w całą strukturę bardzo złożonej filozofii egzystencji Sørena Kierkegaarda, lecz korzystając z quasi-fenomenologicznych opisów tego ostatniego dokonuje własnych analiz z dziedziny filozofii dramatu i filozofii spotkania. Szczególnie wiele uwagi poświęca fenomenowi egzystencjalnej rozpaczy, wchodząc do pewnego stopnia w spór z Kierkegaardem. W końcowej części artykułu wskazujemy na filozoficzne rozbieżności obu filozofów, które mają swe źródło w odmiennych wyznaniach chrześcijańskich jak i historycznej odmienności kultur narodowych.

Czasopismo: ARGUMENT: Biannual Philosophical Journal
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: filozofia
Koncepcja realności w późnej filozofii Nietzschego

W tekście rozważane są zagadnienie realności i związana z nim tematyka epistemologiczna w trzecim okresie filozofii Fryderyka Nietzschego. Analizując ten obszar filozofii Nietzschego, autor zwraca szczególną uwagę na problem życia. Opisuje go za pomocą metafory pnącej się wzwyż spirali. Metafora ta rozwijana jest przez autora w kontekście koncepcji „ekstatycznego tańca kratofanicznego” Zbigniewa Kaźmierczaka.
Autor rozpoczyna rozważania od interpretacji stanowiska Nietzschego na temat trzech władz poznawczych: świadomości, rozumu i języka metafizycznego. Następnie stara się opisać wpływ, jaki — zdaniem filozofa — wywierają one na powstanie koncepcji realności. Z tego powodu przechodzi do analizy struktury woli. W ostatniej części tekstu autor dokonuje analizy koncepcji realności, zestawiając wyniki badań z metaforą spirali.

Czasopismo: ARGUMENT: Biannual Philosophical Journal
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: filozofia
Bóg Mistrza Eckharta wobec Nietzscheańskiej krytyki chrześcijaństwa

Autor próbuje pokazać że ujęcie chrześcijańskiego Boga rozwijane w późnym średniowieczu przez Mistrza Eckharta, wychodzi poza przedstawioną przez Nietzschego krytykę chrześcijaństwa jako religii zaświatów. W artykule autor prezentuje wyżej wymienioną krytykę, podążając za wizją Boga rozwijaną przez Eckharta. Pokazuje, że chrześcijaństwo, które Nietzsche krytykuje, posługuje się zdroworozsądkową wizją transcendencji Boga, opartą na obrazach przestrzennych. Autor ukazuje zatem, że Eckhart przeformułowuje tę transcendencję w taki sposób, iż nie podlega ona krytyce Nietzschego, w szczególności nie może prowadzić do deprecjacji świata faworyzującej zaświaty będące światem odwróconym, jak to ujmował Nietzsche. Myśl Eckharta jest sposobnością dla chrześcijaństwa „po Nietzschem”.

Czasopismo: ARGUMENT: Biannual Philosophical Journal
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: filozofia
Urojone-nic. Pojęcie zasady w Être, Monde, Imaginaire Stanislasa Bretona

Stanislas Breton podjął temat metafizycznej zasady w swoich dwóch książkach: Du Principe i Être, Monde Imaginaire. W pierwszej z nich autor zaprezentował rozbudowaną analizę pojęcia zasady, które w tradycji filozoficznej pojawiało się w wielu kontekstach: metafizycznym, naukowym (metodologicznym) oraz teologicznym. Druga praca Bretona jest, z jednej strony, kontynuacją analiz Du principe, z drugiej strony stanowi śmiałą i oryginalną prezentację spekulatywno-urojeniowej strategii myślenia o zasadzie. Niniejszy artykuł podejmuje zadanie zrekonstruowania pojęcia zasady określonej przez Bretona jako „urojone-nic” (rien-imaginaire). Autor artykułu przedstawia dwa nurty myślenia podejmującego kwestię zasady: ontologiczny, oparty na kategorii logosu i ontomitologiczny, inspirowany mitem i poezją. Po omówieniu różnic między tymi dwoma prądami myślowymi autor przedstawia i omawia wprowadzone przez Bretona pojęcie urojonego-nic, śledzi przy tej okazji związki pomiędzy filozoficznymi pomysłami Bretona a ontologią Martina Heideggera. Artykuł kończy się analizą bajki jako oryginalnej formy ekspresji urojonego-nic.

Czasopismo: ARGUMENT: Biannual Philosophical Journal
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: filozofia
Dziedzictwo śmierci — Ricoeur i Derrida

Autorka artykułu zestawia ze sobą dwie próby przeciwstawienia się koncepcji Sein zum Tode Heideggera (przeżycie Jacquesa Derridy oraz „żyć aż do śmierci” Paula Ricoeura). Ich pozorna bliskość (deklarowana przez Ricoeura) jest inspiracją do dyskusji na temat pozytywności Derridiańskiej dekonstrukcji. Ricoeurowskie rozumienie życia wydaje się uniemożliwiać zrozumienie dekonstrukcji jako wierności innemu nie w jego tożsamości, lecz różnicy.

Czasopismo: ARGUMENT: Biannual Philosophical Journal
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: filozofia
Gorgiasza meontologia vs. nihilizm

Celem artykułu jest unieważnienie utrwalonego w historii filozofii wizerunku Gorgiasza z Leontinoj jako „nihilistycznego egzystencjalisty”. Słynna teza jego traktatu ouden estin, tłumaczona błędnie jako “nic nie istnieje” jest rezultatem potraktowania (orzecznikowego w jego wywodach) słowa „jest” jako absolutnego orzeczenia egzystencjalnego, co przy zastosowaniu negacji ouden prowadzi do zaprzeczenia istnienia całej rzeczywistości. Przy dokładnej analizie rozumowania Gorgiasza okazuje się, że nie mamy tu do czynienia ani z negacją rzeczywistości ani z afirmatywnym potraktowaniem słowa “nic(ość)” interpretowanego ewentualnie jako nazwa. Już redukując słowo “jest” (estin) do “czystej” egzystencji otrzymujemy (stosując negację) wprost anihilację czegokolwiek. Różne przekłady Gorgiaszowego traktatu O nie-bycie czyli o naturze dotknięte są tego typu zniekształceniami. Myśl „sofisty” zazwyczaj interpretuje się jako żart lub parodię rozumowań dialektycznych eleatów. W rzeczywistości – jak się okazuje – nie uprawiał parodii dialektyki, lecz stosował metodę elenktyczną i apagogiczną Zenona w sposób iście mistrzowski i nie bynajmniej dla sztucznego efektu, ale w celu wykazania niedorzeczności hipotezy bezwzględnego (transcendentnego), stąd niepoznawalnego jedno-prawdo-Bytu, mającej wyeliminować nie-byt stawania się jako niebyt absolutny. Gorgiasz argumentował poważnie na rzecz względnego bytu jako takiego (stawania się jako jedynej rzeczywistości), który z punktu widzenia absolutnego bytu jest owszem nie-bytem, ale nie-tym-bytem, czyli niebytem względnym, a nie niebytem bezwzględnym, jak utrzymywali eleaci. Stanowisko Gorgiasza prezentuje się jako apologia nie-bytu, który jest, tj, stawania się, a zasadnicze pytanie jego traktatu brzmiałoby: co przez słowo „nic” jest orzekane? Myśl Gorgiasza wolno przeto zrekapitulować następująco: “nic nie jest (sc. prawdą), nie istnieje żadne kryterium, ponieważ wszystko jest mniemaniem”, wzmocnione meontologicznym (antyeleackim) akcentem: “nic nie jest (sc. bytem/substancją), ponieważ wszystko jest stawaniem się. Jeśli więc tytuł jego traktatu można potraktować jako antytezę tytułu pisma Melissosa, to chodziłoby Gorgiaszowi o podkreślenie “nie-bytowości” natury, czyli niesubstancjalności rzeczy. Dlatego, skoro tekst Gorgiasza był polemiczny to kwestionował (zarazem podtrzymując pozytywność stawania się jako nie-bytu) jedynie niezmienność rzeczy, a zatem kwestionując poznawalność natur/istot rzeczy poddawał w wątpliwość również wiarę w istnienie tychże natur i istot, a nie rzeczy (pragmata), które „nie bardziej są niż nie są”. Kulminacją antyeleackiej krytyki Gorgiasza jest (wg naszej wykładni) jego polemika z zagadkową sentencją B3 Parmenidesa (włączając pierwszy werset B6), która podważa adekwacyjny związek legein/noein i einai. Choć wygląda to na dodatkowy argument, jest to prawdopodobnie najistotniejszy punkt jego antyeleackiej krytyki, której celem jest wykazanie niemożliwości takiego związku, ponieważ rzeczy nie są słowami, podobnie jak myśli nie są słowami.

Czasopismo: ARGUMENT: Biannual Philosophical Journal
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: filozofia
Dłuższe przeżycie mężczyzn ze stwardnieniem rozsianym wiąże się z mniejszym rozpowszechnieniem palenia papierosów

Wprowadzenie. Przeżycie chorych na stwardnienie rozsiane
(SM) jest zmienną zależną od naturalnej historii choroby,
współistniejących chorób i stylu życia. Celem badania było
określenie relacji między regularnym paleniem papierosów
(PP) i długością życia chorych na SM w Polsce.
Materiał i metoda. Badanie przeprowadzono w kohorcie
11 666 chorych z SM (M – 4703, K – 6963), którzy zmarli
w latach 1982–2011. Analizowano relację między rocznymi,
dostosowanymi do płci współczynnikami PP w ogólnej populacji
i rocznymi przeciętnymi długościami życia mężczyzn
i kobiet z SM w latach 1982–2011. Demograficzne dane dotyczące
zmarłych chorych z SM otrzymano z Głównego Urzędu
Statystycznego. Informację o rozpowszechnieniu PP uzyskano
z Centrum Onkologii i Centrum Badania Opinii Społecznej
w Warszawie. Relacje pomiędzy zmiennymi badano testem
Studenta i testem Pearsona.
Wyniki. Przeciętna długość życia mężczyzn i kobiet z SM
wzrosła w Polsce w 1997–2011 r. do 55.3 (SD 2.02) i 56.1 (SD
1.65) lat, w porównaniu do 52.2 (SD 1.14) i 52.7 (SD 1.52) lat
w okresie 1982–1996; test Studenta: p < 0.0002, p < 0.0001.
Rozpiętość życia poprawiła się przeciętnie o 7,5 lat u mężczyzn
i 9.2 lat u kobiet. Dłuższe przeżycie mężczyzn z SM wykazała
istotną, odwróconą asocjację z niższym rozpowszechnieniem
PP wśród mężczyzn w ogólnej populacji; r = –0.775,
p < 0.0001. Poprawa przeżycia kobiet z SM nie korelowała
z rozpowszechnieniem PP wśród kobiet w ogólnej populacji;
r = 0.275, p = 0.316. Regularne PP nie wykazało zależności
z przeżyciem kobiet z SM w Polsce.Wnioski. Długość życia chorych z SM istotnie wzrosła w ciągu
blisko 3 dekad w Polsce. Dłuższe przeżycie mężczyzn z SM wykazało
odwróconą asocjację z niższym rozpowszechnieniem
PP w ogólnej populacji mężczyzn. Poprawa długości życia
kobiet z SM nie korelowała z rozpowszechnieniem palenia
papierosów w ogólnej zbiorowości kobiet.

Czasopismo: Medical Review
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki o kulturze fizycznej
Zastosowanie własnej skali oceny sprawności sensomotorycznej u pacjentów z gonartrozą i po endoprotezoplastyce stawu kolanowego

Wstęp. Coraz większą uwagę w praktyce klinicznej zwraca się
na ocenę sprawności sensomotorycznej jako istotnego czynnika determinującego powrót funkcji. Celami niniejszej pracy
były: ocena wpływu uszkodzeń związanych z zaawansowaną
gonartrozą na zmianę czucia głębokiego i kontroli sensomotorycznej stawu kolanowego, porównanie wyników uzyskanych
we własnym teście kontroli sensomotorycznej z obiektywnymi
metodami oceny czucia głębokiego, analiza zależności pomię-
dzy poziomem czucia głębokiego i sprawnością układu sensomotorycznego a pomiarami stosowanymi w praktyce klinicznej.
Materiał i metody. Ocenie poddano grupę osób zdrowych
(grupa kontrolna, n=74), grupę pacjentów z chorobą
zwyrodnieniową IV st. (grupa 1, n=67) oraz pacjentów po
endoprotezoplastyce stawu kolanowego (grupa 2, n=62).
Badanych oceniano z wykorzystaniem autorskiego Testu
Kontroli Sensomotorycznej (TKS) oraz testu czucia pozycji
stawu (JPS). Analizowano również wyniki uzyskane w skalach
HSS Knee Score i Stafflstein-Score.Wyniki. W ocenie za pomocą TKS i JPS grupa kontrolna
uzyskała wyniki na poziomie odpowiednio 4,9 pkt i 3,9°, natomiast grupa 2 3,7 pkt i 6,7° (p<0,005). W grupie 1 uzyskano 3,2
pkt w TKS, natomiast w JPS 8,2° w kończynie zdrowej i 10,2°
w kończynie chorej. Wyniki tej grupy były istotnie gorsze niż
grupy kontrolnej oraz grupy 2 (p<0,005).
Wnioski. 1. Prezentowany własny test oceniający sprawność
sensomotoryczną stawu kolanowego wydaje się obiektywnym i kompleksowym sposobem oceny sprawności
kontroli sensomotorycznej stawu kolanowego u pacjentów
z gonartrozą i po endoprotezoplastyce stawu kolanowego.
2. Wskazane są dalsze badania z wykorzystaniem autorskiego
testu kontroli sensomotorycznej obejmujące próbę jego
obiektywizacji z wykorzystaniem specjalistycznych narzędzi
pomiarowych.

Czasopismo: Medical Review
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki o kulturze fizycznej
Zespół Raynauda w chorobach neurologicznych

Zespół Raynauda (ZR) jest zaburzeniem naczynioruchowym,
charakteryzującym się nagłym, dobrze odgraniczonym zblednięciem,
następnie zasinieniem i zaczerwienieniem palców
rąk, stóp, rzadziej nosa oraz małżowin usznych, któremu
towarzyszy zdrętwienie i ból. Może występować w postaci
pierwotnej (choroba Raynauda) lub wtórnej, w przebiegu
innych chorób (zespół Raynauda). ZR towarzyszy najczęściej
chorobom tkanki łącznej, ale nierzadko jest spotykany
w schorzeniach neurologicznych. Nigdy jednak nie jest
objawem dominującym. Może być pierwszym objawem
i poprzedzać wystąpienie pełnoobjawowej choroby (zespół
Sneddona, zanik wieloukładowy, zapalenie wielomięśniowe)
lub występować w całym czasie trwania choroby (migrena).
Zazwyczaj pojawia się w dłużej trwających procesach chorobowych
(jamistość rdzenia, stwardnienie rozsiane, zespół
cieśni nadgarstka, zespół otworu górnego klatki piersiowej).
Obraz jest charakterystyczny, a rozpoznanie można postawić
na podstawie dobrze zebranego wywiadu. Postępowanie terapeutyczne
w zespole Raynauda polega na leczeniu choroby
podstawowej oraz objawów skurczu naczyń. Leczenie operacyjne
stosowane jest rzadko i zalecane jedynie w przypadku
zmian troficznych oraz znacznego zaawansowania objawów

Czasopismo: Medical Review
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki o kulturze fizycznej