rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Ocena zamulania małych zbiorników wodnych zlokalizowanych w silnie erodowanej zlewni rolniczej

Badania prowadzono na terenie małej zlewni rolniczej w okresie lat hydrologicznych 1998/1999-1999/2000. Codzienne pomiary batometryczne i hydrologiczne wykonywano w czterech przekrojach pomiarowych zlokalizowanych powyżej i poniżej dwóch zbiorników wodnych o łącznej powierzchni 0,8 ha. W ujęciu roku hydrologicznego określono całkowite ilości sedymentu zakumulowanego w poszczególnych stawach. Na podstawie danych archiwalnych z lat 1977/1978— 1993/1994 dokonano wstępnej oceny okresów potencjalnie największego natężenia erozji wodnej na obszarze zlewni.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wplyw egzogennej auksyny lub cytokininy, stosowanych w miejscu dekapitacji, na plonowanie roslin bobiku [Vicia faba L. minor]

Eksperyment dotyczył oceny, czy auksyna (NAA) lub cytokinina (kinetyna), podawane dołodygowo przez pewien czas po dekapitacji roślin, wpływają na parametry wzrostu oraz strukturę plonu, a także określenie, które z badanych parametrów są najbardziej wrażliwe na podawanie tych hormonów oraz czy hormonizacja zdekapitowanych uprzednio roślin mogłaby mieć znaczenie dla produkcji rolniczej. Najwrażliwsze na traktowanie auksyną i cytokininą były kwiaty i młode strąki, następnie organy związane z rozwojem brodawek korzeniowych, dalej organy wegetatywne, a najmniej wrażliwe okazały się dojrzałe strąki. Organy generatywne reagowały silniej na auksynę, natomiast organy pozostałe na cytokininę. Wpływ kinetyny był silniejszy u najmłodszych roślin, natomiast najsilniejszy niedobór auksyny zaznaczał się u roślin ogławianych najpóźniej. Może to oznaczać, że u młodych roślin wierzchołek wzrostu produkuje więcej cytokinin, a wierzchołek roślin starszych więcej auksyn. Na wielkość plonu zastosowane hormony jednak działały negatywnie. Hormonizowanie ogłowionych roślin ma znaczenie jedynie poznawcze. Korzystny jego wpływ ujawnia się głównie wobec młodych strąków, które wprawdzie nie odpadają, ale jednak najczęściej nie przyczyniają się do wzrostu liczby organów dorosłych. Wierzchołek wzrostu młodej rośliny wytwarza zbyt mało cytokinin, a u rośliny starszej zbyt mało auksyn, aby powstrzymać młode strąki przed odpadnięciem. Strąki te jednak nie dojrzewają, można więc sądzić, że stosunek produkowanych przez wierzchołek wzrostu auksyn i cytokinin jest optymalny dla końcowego plonu i ingerencja w tę równowagę jest z reguły niekorzystna.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Frakcje chemiczne kadmu w glebie po dwoch, czterech i szesciu latach od zastosowania nawozenia osadem sciekowym i wermikompostem

W pracy przedstawiono wyniki 6-letniego doświadczenia, przeprowadzonego w wazonach gruntowych. Jego celem było porównanie wpływu nawożenia osadem ściekowym i wyprodukowanym na jego bazie wermikompostem na kierunek przemian, jakim w glebie podlegał Cd wprowadzony z tymi materiałami. Chemiczną specjację Cd przeprowadzono wg metody Iu, Pulforda i Duncana w modyfikacji Bogacza, obejmującą oznaczenie frakcji wodno rozpuszczalnej, zasorbowanej wymiennie i specyficznie, związanej z materią organiczną, z tlenkami żelaza i manganu, a także frakcję rezydualną. Stwierdzono, że dodatek do osadu węgla brunatnego i poddanie tej substancji procesowi wermikompostowania prowadzi do ograniczenia mobilności Cd zarówno w samym materiale organicznym, jak i po wprowadzeniu do gleby. Wyraźny wpływ tego zabiegu utrzymuje się przez pierwsze 4 lata od zastosowania.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wplyw chlodzenia cebul matecznych i regulatorow wzrostu na regeneracje in vitro zwartnicy Chmiela [Hippeastrum x chmielii Chm.] z eksplantatow pedowych

W 1993 roku w Katedrze Roślin Ozdobnych SGGW uzyskano mieszańca międzygatunkowego - zwartnicę Chmielą (Hippeastrum × chmielii Chm.). Wyselekcjonowane klony nowego gatunku zwartnicy charakteryzują się piękną barwą kwiatów, obfitym kwitnieniem i bujnym wzrostem. Nadają się do uprawy doniczkowej i na kwiat cięty. Ze względu na spodziewane duże zapotrzebowanie na materiał nasadzeniowy zwartnicy Chmielą niezbędne jest opracowanie wydajnych technik mikrorozmnażania. W tym celu podjęto próbę różnicowania cebulek przybyszowych z pędów kwiatostanowych uzyskanych z cebul (klon 3/7) po trzech, pięciu i siedmiu miesiącach przechowywania w temperaturze 4°C. Stwierdzono wpływ czasu chłodzenia cebul na procent eksplantatów regenerujących cebulki i liczbę cebulek na eksplantat. Pięciomiesięczne chłodzenie cebul i obecność w pożywce 2 mg·dm⁻³ izopentyloadeniny (2iP) oraz 0,2 mg·dm⁻³ kwasu α-naftalenooctowego (NAA) stymulowały różnicowanie cebulek przybyszowych. Wydłużenie czasu chłodzenia cebul o 2 miesiące wpływało negatywnie na procent eksplantatów regenerujących cebulki oraz na liczbę cebulek uformowanych na eksplantacie.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wlasciwosci sorpcyjne zdegradowanych gleb murszowych obiektu Siodmiak

Badano właściwości sorpcyjne gleb dużego obiektu torfowego - Siódmak, w którym odwodnienie i ekstensywne użytkowanie łąkowe spowodowało rozpylenie powierzchniowych poziomów murszowych. Analizowano trzy profile gleb torfowo-murszowych różniących się stopniem zaawansowania procesu murszenia - słabym (MtI), średnim (MtII) i silnym (MtIII) oraz trzy profile gleb murszowatych, tj. mineralno-murszowej, murszowatej właściwej i murszastej. Stwierdzono, że mursze posiadają większą pojemność wymienną kationów od podścielających je torfów niskopopielnych. Jednak zdolności sorpcyjne rozpylonych murszy poziomu powierzchniowego uległy znacznemu pogorszeniu w stosunku do zalegających głębiej poziomów poddarniowych. Obniżyła się ich pojemność kompleksu sorpcyjnego oraz stopień wysycenia zasadami.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wplyw terminu i glebokosci sadzenia na strukture plonu bulw potomnych sparaksisu trojbarwnego [Sparaxis tricolor [Curt.] Ker Gawl.]

W latach 2000 i 2001 przeprowadzono dwuczynnikowe doświadczenie polowe, w którym badano wpływ terminów i głębokości sadzenia na kwitnienie i plon bulw potomnych Sparaxis tricolor (Curt.) Ker Gawl. Zastosowano 4 terminy sadzenia: 20.04, 29.04, 10.05 i 20.05; oraz 3 głębokości sadzenia: 4 cm, 6 cm i 8 cm. Stwierdzono, że termin sadzenia wpływa na wielkość i strukturę plonu oraz wartość dekoracyjną roślin. Największą masę plonu ogólnego i handlowego uzyskano z bulw sadzonych do gruntu w terminie 20.04 na głębokości 4 cm. Stwierdzono też zależność pomiędzy terminem a głębokością sadzenia dla bulw o największym obwodzie; których najwięcej uzyskano z terminu 20.04 na głębokości 4 cm w obu latach uprawy. Opóźnianie terminu sadzenia powodowało wzrost stopnia rozdrobnienia plonu bulw potomnych. Głębokość sadzenia nie ma wpływu na całkowitą wielkość plonu. Rośliny sadzone w obu kwietniowych terminach więcej bulw dużych wytworzyły na głębokości 4 cm, natomiast u roślin sadzonych w terminach majowych więcej bulw dużych tworzyło się na głębokości 8 cm. Istotny wpływ na plonowanie roślin wywiera temperatura i ilość opadów wiosną. Długotrwała susza w roku 2000 spowodowała obniżenie średniego plonu z poletka nawet o 100% w porównaniu z rokiem 2001.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Analiza zależności między czynnikami plonotwórczymi, plonem nasion i plonem zielonej masy u lucerny (Medicago Sp. L.)

W doświadczeniu będącym podstawą niniejszej publikacji badano produktywność nasienną i paszową oraz cechy składające się na strukturę plonu nasion, polskich i zagranicznych odmian i rodów lucerny z uwzględnieniem ich przynależności podgatunkowej do Medicago sativa ssp. media i Medicago sativa ssp. sativa.
W celu analizy wpływu cech stanowiących strukturę plonu nasion na plon nasion i zielonej masy, obliczono współczynniki korelacji między cechami roślin badanych podgatunków lucerny mieszańcowej i lucerny siewnej. Dla zależności istotnych statystycznie wyznaczono równania regresji prostej.
Stwierdzono, iż u lucerny mieszańcowej zależności między cechami składającymi się na strukturę plonu nasion, plonem nasion i zielonej masy są silne i istotne statystycznie. Nie stwierdzono podobnych prawidłowości przy analizie zależności między cechami lucerny siewnej.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Porownanie skladu jonowego wodnych wyciagow glebowych i roztworu glebowego uzyskiwanego bezposrednio w terenie za pomoca ekstraktorow roznej konstrukcji

Analizie poddano stosunki Ca : K, Ca : Mg i Mg : K w wodnych wyciągach glebowych i w roztworze glebowym ze strefy aeracji profilu glebowego pobieranego za pomocą ekstraktorów różnej konstrukcji na terenie Dolnego Śląska i Otis na Cape Cod w USA. Wodne wyciągi glebowe pochodziły z próbek gleb pobieranych laską Egnera z powierzchni pól ornych różnie nawożonych. Stosunki wymienionych jonów w wyciągach glebowych i w roztworze różniły się między sobą.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Zastosowanie analizy PCR-RFLP do wykrywania i identyfikacji fitoplazm w roślinach ozdobnych

Rośliny ozdobne - tulipan, lilia, dalia i serduszka okazała (Dicentra spectabilis) - ze zmianami w zabarwieniu i deformacją liści i kwiatów, zaburzeniami w kwitnieniu i zamieraniem pąków kwiatowych oraz nadmiernym wybijaniem pędów bocznych, zostały przetestowane na obecność fitoplazm przy pomocy analizy PCR-RFLP.
Do wykrywania fitoplazm zastosowano dwuetapową reakcję PCR - do pierwszego etapu użyto parę starterów uniwersalnych dla fitoplazm (P1/P7) a do drugiego trzy pary starterów uniwersalnych (R16F2n-R16R2, fA-rA, Pc399-P1694) oraz startery specyficzne dla fitoplazm z grupy żółtaczki astra (R16IF1-R16IR1) i proliferacji jabłoni (fAT-rAS). Identyfikację fitoplazm przeprowadzono na podstawie wyników analizy restrykcyjnej wykonanej przy użyciu sześciu enzymów (Hpall, Rsal, Alul, MseI, Sspl, oraz Hhal).
Na postawie analizy PCR-RFLP w testowanych roślinach stwierdzono obecność dwóch grup fitoplazm. W tulipanach, serduszkach okazałych i jednej odmianie lilii wykryto fitoplazmy z grupy żółtaczki astra (AY, 16SrI), przy czym w serduszkach okazałych stwierdzono obecność fitoplazm z dwóch podgrup: I-B lub I- A, natomiast w lilii wykryto fitoplazmę z podgrupy I-A. Fitoplazmę z grupy proliferacji jabłoni (AP, 16SrX) wykryto w jednej odmianie lilii, natomiast w badanych daliach stwierdzono obecność mieszaniny fitoplazm AY i AP.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Charakterystyka mikrobiologiczna i mozliwosc wykorzystania osadow sciekowych do produkcji kompostu z oczyszczalni sciekow dla miasta Zielona Gora

Praca przedstawia charakterystykę mikrobiologiczną osadów ściekowych z miast Czerwieńsk, Sława i Łężyca oraz wyprodukowanych z nich kompostów. Doświadczenie założono 09.07.2001 i trwało do 20.11.2001 r. Przygotowano komposty z osadów ściekowych z dodatkiem trocin, słomy i CaCO₃. W osadach ściekowych i kompostach oznaczono liczebność: bakterii mezofilnych, Salmonella, Escherichia coli, Clostridium perfringens, promieniowców, grzybów oraz jaj pasożytów przewodu pokarmowego.
Badanie wykazały, że po procesie kompostowania osadów liczebność mikroorganizmów ulegała redukcji w granicach od 62,5 do 100%. W kompostach z dodatkiem trocin i CaCO₃ nie wystąpiły bakterie Salmonella i Clostridium perfringens oraz jaja pasożytów przewodu pokarmowego. Wyniki te wskazują, że osady ściekowe kompostowane z dodatkiem trocin i CaCO₃ mogą bez obaw być wykorzystywane do nawożenia roślin.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Zawartosc boru, miedzi i cynku w wermikompostach i podlozach popieczarkowych

Badaniami objęto wermikomposty otrzymane z 1) obornika bydlęcego, 2) wermikomposty na bazie osadu ściekowego z dodatkiem torfu, kurzeńca, słomy, trocin i odpadów przemysłu mięsnego oraz 3) podłoża po produkcji pieczarek. Średnie zawartości oznaczonych pierwiastków w wermikompostach obornikowych wynosiły w mg·kg⁻¹ s.m.: B - 42,5; Cu - 22,4; Zn - 109,7; w wermikompostach na bazie osadu ściekowego odpowiednio: B - 47,9; Cu - 99,9; Zn - 1212 mg·kg⁻¹ s.m., a w podłożach popieczarkowych B - 45,2; Cu - 43,1; Zn - 155,8 mg·kg⁻¹ s.m.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Ocena wlasciwosci biochemicznych gleby zanieczyszczonej atrazyna. Czesc II.Dynamika zanikania atrazyny w glebie i oddzialywanie jej pozostalosci na aktywnosc dehydrogenaz, reduktazy azotanowej, beta-glukozydazy i ureazy

Uzyskano odpowiedź na pytanie czy istnieje zależność między ilością pozostałości herbicydu długo zalegającego w glebie - atrazyny - stosowanego w formie preparatu Gesaprim 500 FW i w postaci czystej w trzech różnych stężeniach a aktywnością enzymów glebowych. Badania przeprowadzone zostały w warunkach laboratoryjnych na materiale glebowym podzielonym na trzy grupy: I kontrolną - bez herbicydu, II z herbicydem w postaci preparatu Gesaprim 500 FW, oraz III z herbicydem w postaci tylko substancji czynnej. W grupie II i III wyodrębnione zostały trzy serie związane z dawką użytego preparatu i substancji czynnej w postaci czystej. Przy doborze dawek substancji kierowano się następującą zasadą: dawka pierwsza była wielkością zalecaną przez producenta herbicydu Gesaprim 500 FW (2 - 3 dm³·ha⁻¹), dawka druga była pięciokrotnie większa, a trzecia dwudziestopięciokrotnie większa od zalecanej (polowej). Punktem odniesienia była gleba kontrolna, bez dodatku herbicydu. W każdej próbce badano w czterech powtórzeniach aktywność czterech enzymów: dehydrogenaz, ureazy, β-glukozydazy oraz reduktazy azotanowej. Jednocześnie w próbach z dodatkiem herbicydu badano w trzech powtórzeniach pozostałości atrazyny metodą HPLC. Analizy przeprowadzano w następujących terminach: 0, 1, 3, 7, 14, 28 i 56 dniu. Wyniki badań wskazują na znaczne oddziaływanie atrazyny stosowanej zarówno w postaci czystej, jak i w postaci preparatu na aktywność badanych enzymów, przy czym oddziaływanie nasilało się wraz ze wzrostem dawki preparatu. Spośród czterech testowanych enzymów reduktaza azotanowa i dehydrogenazy były w największym stopniu narażone na zahamowanie aktywności, zwłaszcza przy stosowaniu preparatu herbicydowego Gesaprim 500 FW. W odniesieniu do powyższego na uwagę zasługuje mniejsza szybkość zanikania atrazyny w glebie przy stosowaniu preparatu pestycydowego niż czystej atrazyny. Stwierdzono także istotną korelację między szybkością zanikania substancji czynnej atrazyny w glebie a aktywnością dehydrogenaz, ureazy i reduktazy azotanowej.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wybrane wlasciwosci gleb antropogenicznych skladowiska popiolow elektrownianych

Badania prowadzono na składowisku odpadów paleniskowych pochodzących ze spalania węgla brunatnego w Elektrownii w Bełchatowie. Na wcześniej uformowane podłoże popiołowe wprowadzono zróżnicowanej miąższości warstwy piasku i posadzono sadzonki Pinus sylvestris. Badane gleby antropogeniczne charakteryzowały się bardzo zróżnicowanym uziarnieniem oraz zmienną zawartością substancji organicznej. Odznaczały się one także alkalicznym odczynem oraz wykazywały niedobory azotu, przyswajalnych form fosforu i potasu. Takie warunki siedliskowe nie sprzyjały właściwemu rozwojowi Pinus sylvestris, co szczególnie zaznaczyło się na obiektach z samym popiołem.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wyniki badan wspolpracy polsko-niemieckiej w ochronie srodowiska przyrodniczego

Celem pracy było przedstawienie problematyki współpracy polsko-niemieckiej w ochronie środowiska przyrodniczego. Wyniki badań dotyczyły terenów przygranicznych Polski z Niemcami.
W badaniach zastosowano metodę prognostyczno-diagnostyczną, wykorzystując specjalnie opracowane kwestionariusze ankietowe. Badania dotyczyły stanu środowiska naturalnego, zarządzania i organizacji oraz funduszy na inwestycje.
Podano polsko-niemiecki system informowania o środowisku oraz zasady i bieżące efekty współpracy.
Tabelarycznie zestawiono opinie wójtów i burmistrzów małych miast w zakresie zarządzania i organizacji ochroną środowiska naturalnego.
Badania wykazały, że w regionach przygranicznych stosunkowo mało jest działań kreatywnych, innowacyjnych. Często gminy nie widzą potrzeby ani sensu inicjowania nowych działań. Pozyskanie nowych środków i edukacja ekologiczna przyczyniłyby się na pewno do wykorzystania nowych szans w zakresie rozwoju tych regionów i ochrony środowiska przyrodniczego.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Uwarunkowania gospodarki wodnej na zdrenowanych pastwiskach Rowniny Sepolskiej. Czesc II.Zmiennosc stanow wody gruntowej i wilgotnosci gleby

Badania przeprowadzono w latach 1999-2001 na Równinie Sępoplskiej w pobliżu Lidzbarka Warmińskiego na użytkach zielonych położonych na czarnych ziemiach. Wahania zwierciadła wody gruntowej w okresie zimowo-wiosennym zależały od ilości opadów atmosferycznych oraz występowania okresów z temperaturami ujemnymi, podczas których opady były retencjonowane pod postacią śniegu na powierzchni terenu i okresów z temperaturami dodatnimi, które tę wodę uruchamiały. Brak zabiegów zwiększających intensywność dopływu wody do sieci drenarskiej podczas realizacji inwestycji, było przyczyną częstego występowania w okresach zimowo-wiosennych wody gruntowej płytko pod powierzchnią terenu. W okresie wegetacyjnym 2000 roku zanotowano małą ilość opadów atmosferycznych (mniejszą od średniej sumy z porównywanego wielolecia o 114 mm), wysoką średnią temperaturę powietrza (wyższą o 1,5°C od średniej z wielolecia) oraz parowanie terenowe. Elementy te spowodowały spadek zapasów wody w glebie w warstwie 0-50 cm do poziomu wody trudno dostępnej, a nawet niedostępnej dla roślin oraz znaczne obniżenie się zwierciadła wód gruntowych w badanej zlewni, które we wrześniu w zależności od położenia w rzeźbie terenu osiągnęło głębokość od 115 cm p.p.t. do 284 cm p.p.t. Najwyższy poziom zwierciadła wody gruntowej stwierdzono u podnóża zboczy, a na zboczach układał się w zależności od wysokości położenia punktów pomiarowych w terenie: im wyżej był położony piezometr, tym głębiej występował poziom wody.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Dynamika zmian zapasow wody w glebach roznych siedlisk

Celem pracy była ocena zmian uwilgotnienia gleb w latach hydrologicznych 1998/99 i 1999/00 w dwóch mikrozlewniach nizinnych, o różnym sposobie użytkowania. Badania terenowe prowadzone były w zlewni cieku Hutki, do przekroju Huta Pusta oraz w zlewni cieku Potaszki do przekroju Potasze. Rozpatrywane zlewnie położone są w centralnej części Wielkopolski, około 20 km na północny - wschód od Poznania (w Puszczy Zielonka oraz na jej skraju).
Badania wykazały, że dynamika zmian zapasów wód w analizowanych zlewniach, o różnym sposobie użytkowania, wykazuje podobną cykliczność i jest przede wszystkim uzależniona od przebiegu warunków meteorologicznych oraz od odległości omawianych profili od cieku.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wpływ sposobu użytkowania na zawartość fenoli w glebie lessowej

Przez cztery lata pobierano próby glebowe z poziomu próchnicznego z doświadczenia płodozmianowego o zróżnicowanej ochronie roślin założonego na glebie płowej wytworzonej z lessu.
Związki fenolowe oznaczano metodą Swajna, Hillisa przystosowaną do warunków w glebach przez Hruszkę.
W badanych glebach zawartość fenoli mieściła się w przedziale 0,35-3,41 mg·kg⁻¹. Gleby w zmianowaniu norfolskim i o 75% udziale zbóż charakteryzowały się nieco wyższą zawartością związków fenolowych niż gleby spod płodozmianu wysyconego w 100% zbożami.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Metody przedsiewnej laserowej biostymulacji nasion roslin uprawnych

W pracy przedstawiono trzy metody przeprowadzania przedsiewnej laserowej biostymulacji nasion wybranych roślin uprawnych i warzywnych. Opisano również budowę czterech urządzeń do przeprowadzania biostymulacji nasion.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wplyw zroznicowanych dawek wody posciekowej na plonowanie, elementy struktury plonu i sklad chemiczny rzepaku jarego. Czesc I. Plonowanie i elementy struktury plonu

W latach 1997 - 1999 przeprowadzono badania nad wykorzystaniem rzepaku jarego do utylizacji wód pościekowych (IIIº oczyszczania), wstępnie oczyszczonych metodą mechaniczno-biologiczną w oczyszczalni ścieków w Hajdowie. Celem eksperymentu było określenie wpływu nawadniania zalewowego wodą pościekową (400 i 800 mm w roku) w porównaniu z obiektem kontrolnym (bez nawadniania) na plonowanie i strukturę plonu rzepaku jarego. Doświadczenie zlokalizowano na glebie murszowo-torfowej na trzech kwaterach o powierzchni 0,38 ha każda. Stosowano 10 dawek zalewowych po 40 i 80 mm, w tym 7 podczas wegetacji roślin. W badanych obiektach nie stosowano nawożenia. Rzepak jary (odmiana Lisonne) uprawiano zgodnie z zaleceniami agrotechnicznymi. Obsada roślin na 1 m² podczas zbioru była istotnie niższa na obiektach nawadnianych w porównaniu z kontrolą. Natomiast istotnie większą wysokością roślin, długością łuszczyny, liczbą łuszczyn na roślinie i liczbą nasion w łuszczynie charakteryzował się rzepak jary z obiektów nawadnianych. Zwyżka plonów nasion w obiektach nawadnianych wynosiła od 18% do 47%, natomiast plonów słomy odpowiednio 19 i 79%. Wysoka masa nasion i słomy rzepaku jarego w obiektach nawadnianych wskazuje na duże pobieranie składników biogennych i świadczy o przydatności rzepaku jarego w IIIº oczyszczania wód pościekowych.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Nastepczy wplyw chemicznego zanieczyszczenia gleby na zawartosc i pobranie metali ciezkich przez rosliny. Czesc I. Konopie siewne [Cannabis sativa L.]

Stwierdzono istotny wpływ poziomów zanieczyszczenia gleby metalami ciężkimi na plonowanie konopi. Zmniejszenie plonu w zależności od obiektu wahało się od 18,50% do 85,64% w stosunku do kontroli. Wysokie koncentracje Cd, Pb, Ni, Cu i Zn w glebie znajdują potwierdzenie w ich zawartości w roślinie testowej. Zawartość badanych metali w konopiach wzrastała wraz z poziomem zanieczyszczenia gleby metalami ciężkimi i mieściła się w zakresie: 0,42-59,04 mg Cd; 5,91-27,92 mg Pb; 2,18-238,56 mg Ni; 4,26-29,31 mg Cu; 73,35-2731,62 mg Zn·kg⁻¹ s.m. Najmniejsze zróżnicowanie w zawartości badanych metali zarejestrowano w przypadku miedzi. Uzyskane wyniki pozwalają wstępnie stwierdzić, że konopie mogłyby być wykorzystane do rekultywacji gleb zanieczyszczonych metalami ciężkimi.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo