rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Aktualizacja dokumentów strategicznych województwa mazowieckiego odpowiedzią na nowe wyzwania rozwojowe

Chcąc w przyszłości zarządzać środkami własnymi oraz europejskimi, musimy dysponować zarówno wspólnie wypracowaną strategią, jak i planem zagospodarowania przestrzennego województwa. Oba dokumenty, na podstawie obowiązującego prawa, przygotowuje samorząd województwa. Strategia i plan są podstawą operacyjnego zarządzania programami i projektami realizowanymi na poziomie regionalnym oraz tworzonymi we współpracy ze wszystkimi partnerami. Ze względu na zmieniające się uwarunkowania społeczne i ekonomiczne, postęp cywilizacyjny i współfinansowanie rozwoju ze środków Unii Europejskiej Samorząd Województwa Mazowieckiego musi zaktualizować oba dokumenty strategiczne, bowiem będą one podstawą nowoczesnego i trwałego zarządzania regionem. Skuteczne zarządzanie rozwojem Mazowsza jest obecnie możliwe tylko przy aktywnym współudziale wszystkich zainteresowanych osób i podmiotów. Artykuł nakreśli zasady uzgodnień i konsultacji społecznych z interesariuszami rozwoju województwa mazowieckiego.

Czasopismo: MAZOWSZE Studia Regionalne
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne, nauki społeczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka, geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Demografia Warszawy na tle innych miast Polski w latach 1990-2008

Ostatnie trzy dekady przynoszą istotne zmiany w miastach Polski – w liczbie i strukturze ludności według cech społeczno-demograficznych, zwłaszcza w Warszawie. Celem artykułu jest ukazanie tych zmian na tle dokonujących się w nich przemian demograficznych oraz stwierdzenie, na ile one odbiegają od tych obserwowanych w stolicy. słowa kluczowe: ludność Warszawy, demografia Warszawy, Warszawa a inne miasta Polski

Czasopismo: MAZOWSZE Studia Regionalne
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne, nauki społeczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka, geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Polska transformacja a kapitalizm inkluzywny

Wprowadzenie 25 lat temu w Polsce wolnorynkowego systemu gospodarczego zaowocowało spektakularnym rozwojem, przy czym rozwój społeczny pozostał w tyle, co prowadzi do narastania rozpiętości dochodowych, utrzymującego się wysokiego poziomu bezrobocia i zjawiska wykluczenia społecznego. Polska ma dalsze możliwości rozwojowe w dziedzinie gospodarki i w sferze społecznej na co wskazuje postęp, jaki dokonał się w dwudziestopięcioletnim okresie transformacji ustroju gospodarczego, wdrażania i umacniania gospodarki rynkowej. Polska należy do grupy krajów bardzo wysoko rozwiniętych o dużym potencjale rynkowym i wciąż rosnącym popycie wewnętrznym, ale nie jest wolna od poważnych zagrożeń dla harmonijnego, trwałego rozwoju społeczno-gospodarczego. Wśród tych zagrożeń wymienić trzeba sytuację demograficzną, bezrobocie i deficyt finansów publicznych. Istotną barierą rozwojową są również dysfunkcje w zakresie rozwoju i wykorzystywania potencjału badań naukowych, jak i ich wykorzystywanie w praktyce, co nie sprzyja wzrostowi innowacyjności krajowej. Warto zauważyć, że dysfunkcjom społecznym towarzyszą dysfunkcje systemu politycznego, w tym dotkliwy dla gospodarki syndrom cyklu wyborczego i związany z nim priorytet celów wyborczych nad makroekonomiczną efektywnością społeczno-gospodarczą. Spory i dylematy dotyczące ustroju gospodarczego nabierają zwykle znaczenia w okresach przełomów, ale chyba nigdy wcześniej debata na temat ustroju gospodarczego nie miała tak globalnego znaczenia jak obecnie, do czego niewątpliwie przyczynił się kryzys globalny. Obecnie pod wpływem doświadczeń tego kryzysu świat skłonny jest upatrywać remedium w ordoliberalnej ustrojowej koncepcji społecznej gospodarki rynkowej, z definicji ukierunkowanej na inkluzywność społeczną. Współczesna przychylność dla tej koncepcji wynika przede wszystkim z tego, że kraje, które w polityce ustrojowej sięgały do rozwiązań ordoliberalnych, nie doświadczyły tak głębokich następstw kryzysu globalnego jak kraje zorientowane na neoliberalizm. Przykład Polski, mimo jej sukcesów transformacyjnych, może być ilustracją tego jak trudno o satysfakcjonujące rozwiązania dotyczące kształtowania ustroju gospodarczego. Zapisany zarówno w Konstytucji RP, jak i w traktatach UE model ustrojowy społecznej gospodarki rynkowej, to kapitalistyczny, liberalny model ustroju równowagi, zorientowany na efektywne godzenie interesów ekonomicznych, społecznych i ekologicznych, na przeciwdziałanie wykluczeniu społecznemu i bezrobociu.

Czasopismo: MAZOWSZE Studia Regionalne
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne, nauki społeczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka, geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Element szczególny w otoczeniu – znaki czasu na przykładzie Grodziska Bródnowskiego w Warszawie

W artykule rozpatrzono wczesnośredniowieczne Grodzisko Bródnowskie w Warszawie jako element szczególny w otoczeniu. Odkryte w XX w., gruntownie przebadane, stanowi symbol przeszłości. Współczesne materiały wykorzystywane do odtworzenia obiektu, jak i kształtowania przestrzeni w jego sąsiedztwie, mogą obniżyć wartość jego historycznego przekazu. Analizowane relacje, między grodem a otaczającym krajobrazem, świadczą o zmieniających się funkcjach na tym obszarze na przestrzeni wieków i uznano je za znaki czasu. Grodzisko niegdyś było miejscem schronienia, dziś ma być obiektem badań naukowych, edukacji, a także stanowić atrakcję turystyczną i pomagać w promowaniu dzielnicy.

Czasopismo: MAZOWSZE Studia Regionalne
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne, nauki społeczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka, geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Strategia Rozwoju Polski Centralnej 2020 z perspektywą do 2030 – jako przykład zintegrowanego planowania na poziomie ponadregionalnym

Strategia Rozwoju Polski Centralnej do roku 2020 z perspektywą 2030 jest czwartą strategią ponadregionalną przyjętą przez Radę Ministrów. Prace nad jej przygotowaniem zainicjowały w 2012r. władze samorządowe województw łódzkiego i mazowieckiego, podpisując porozumienie o współpracy międzyregionalnej. Efektem porozumienia było opracowanie Koncepcji Strategii Rozwoju Makroregionu Polski Centralnej 2030, która w oparciu o zdiagnozowane potencjały obu województw określiła pola współpracy i cele rozwoju makroregionu. Stała się ona podstawą do opracowania Strategii Rozwoju Polski Centralnej przez Ministerstwo Infrastruktury i Rozwoju.
Wizja rozwoju Polski Centralnej – MAKROREGION POLSKI CENTRALNEJ AWANGARDĄ EUROPY XXI WIEKU – przedstawia pożądany obraz makroregionu i jest odpowiedzią na potrzeby budowania najbardziej dynamicznego, konkurencyjnego, kreatywnego i innowacyjnego obszaru Polski, rozpoznawalnego w skali europejskiej i globalnej. Za cel główny uznano: WZROST ZNACZENIA POLSKI CENTRALNEJ W SKALI MIĘDZYNARODOWEJ JAKO PRZESTRZENI PRZYJAZNEJ GENEROWANIU ORAZ TRANSFEROWI WIEDZY I INNOWACJI. Unikatowe potencjały rozwojowe, które mają stać się motorem wzrostu konkurencyjności makroregionu, to: nauka, badania i rozwój, sektor kreatywny, medycyna i farmacja, rolnictwo i przetwórstwo rolno-spożywcze oraz transport i logistyka. Dla tych pięciu strategicznych potencjałów zostały sformułowane cele szczegółowe i kierunki działań. Ich realizację warunkują cztery kierunki interwencji o charakterze horyzontalnym: dostępność i integracja, kreatywność i innowacyjność, reindustrializacja i umiędzynarodowienie.

Czasopismo: MAZOWSZE Studia Regionalne
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne, nauki społeczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka, geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Rolnictwo III Rzeczpospolitej

W ostatnim ćwierćwieczu nastąpiły dwa ogromnej wagi wydarzenia, inicjujące i określające w znacznej mierze przebieg trajektorii rozwoju polskiego rolnictwa, a mianowicie transformacja ustrojowa oraz przystąpienie Polski do Unii Europejskiej. Wydarzenia te wywarły znaczący wpływ na rolnictwo. Terapia szokowa początku lat 90-ych XX w., jako sposób przyspieszonej transformacji, wytworzyła niekorzystne dla rolnictwa uwarunkowania wyznaczane przez niekorzystne nożyce cen rolnych, powrót do gospodarstw kilkusettysięcznej rzeszy pracowników zwolnionych z pracy w przedsiębiorstwach poza rolnictwem, spadek wsparcia budżetowego, likwidację PGR i inne czynniki, co spowodowało zapaść dochodową rolnictwa i regres w produkcji rolnej. Natomiast akcesja do UE dała silny impuls dla rozwoju rolnictwa poprzez objęcie rolnictwa mechanizmami WPR – osłabienie bariery niedostatku kapitału, stworzenie możliwości  zdjęcia części nadwyżek rolniczych zasobów pracy poprzez emigrację, a także dostęp do ogromnego rynku zbytu.
Celem artykułu jest przedstawienie ważniejszych przemian w rolnictwie pod wpływem wyróżnionych wydarzeń. Rzecz idzie o ubytek potencjału przyrodniczego rolnictwa, procesy koncentracji ziemi, specjalizacji i zwiększania skali produkcji rolniczej (upraw i chowu zwierząt gospodarskich), intensyfikacji nakładowej,  syntetyczne efekty produkcyjne, przeobrażenia  struktury społeczno-ekonomicznej oraz postęp w zrównoważeniu rolnictwa. W analizie wykorzystano dane GUS, zwłaszcza spisów rolnych i badań strukturalnych, co pozwoliło wykazać regres i zastój w rozwoju rolnictwa w ostatniej dekadzie XX w. i pierwszych latach I dekady XXI w. oraz wyraźne przełamanie zjawisk stagnacyjnych po akcesji Polski do UE.

Czasopismo: MAZOWSZE Studia Regionalne
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne, nauki społeczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka, geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Czy Kazimierz Dolny jest pomnikiem historii?

Pozostaje bezspornym, że Kazimierz Dolny ma szczególne wartości dla kultury, a tym samym spełnia wymagania stawiane obiektowi, który chce się uznać za pomnik historii. Niestety, regulacje dotyczące ochrony zabytków: decyzje z 1966 r. i z 1983 r. o wpisie do rejestru zabytków oraz zarządzenie Prezydenta RP z 1994 r. w sprawie uznania za pomnik historii Kazimierza Dolnego budzą szereg wątpliwości natury merytorycznej i prawnej – nie wiadomo czy obowiązują. Taka sytuacja wywołuje konflikty pomiędzy mieszkańcem Kazimierza Dolnego a władzami, w szczególności wojewódzkim konserwatorem zabytków.
Dla zapewnienia Kazimierzowi Dolnemu odpowiedniej ochrony konserwatorskiej należy doprowadzić do wyeliminowania z obrotu prawnego ww. decyzji z 1966 r. i z 1983 r. oraz zarządzenia z 1994 r. 
Następnie powinno zostać wydane rozporządzenie Prezydenta RP w sprawie uznania za pomnik historii, które w sposób jednoznaczny określi przedmiot i zasady ochrony. Wydanie rozporządzenia trzeba poprzedzić badaniami, które w sposób jednoznaczny wskażą obszar podlegający ochronie oraz co i dlaczego na tym obszarze należy chronić. 
Artykuł należy traktować jako apel o likwidację chaosu prawnego dotyczącego zabytków. W podobnej sytuacji jak Kazimierz Dolny jest kilkanaście obiektów, które uznano za pomniki historii zarządzeniami Prezydenta RP wydanymi w 1994 r. Ochrona zabytków jest obowiązkiem zarówno władz, jak i społeczeństwa. Żeby była skuteczna, nie może być nacechowana uznaniowością. Tylko jednoznacznie, precyzyjnie ustalone obowiązki znajdą akceptacje społeczną, a bez niej trudno coś chronić. 
Ponadto potrzebna jest szeroko rozumiana edukacja. Karami nie wymusi się wrażliwości na piękno i szacunku dla historii. Uznanie za pomnik historii powinno być traktowane jako zaszczyt przez mieszkańców terenu, który ten status uzyskał, a nie jako „dopust boży”.

Czasopismo: MAZOWSZE Studia Regionalne
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne, nauki społeczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka, geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Rola i działania biznesu na rzecz budowania kapitału społecznego w Polsce

Kapitał społeczny w czasach ponowoczesności stał się najistotniejszym czynnikiem rozwoju. W niniejszym artykule przeprowadzono krótką analizę podejścia do kapitału społecznego oraz na podstawie wybranych mierników (takich jak zaufanie i zaangażowanie społeczne) dokonano oceny poziomu kapitału społecznego w Polsce. Druga część artykułu stanowi poszukiwanie odpowiedzi na pytanie badawcze: w jaki sposób biznes może przyczyniać się do budowania kapitału społecznego?

Czasopismo: MAZOWSZE Studia Regionalne
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne, nauki społeczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka, geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Prognozowanie procesów demograficznych na potrzeby planowania przestrzennego Przypadek gminy Konstancin-Jeziorna

W artykule przedstawiono skróconą do celów wydawniczych prognozę demograficzną, którą opracowano wiosną 2016 r. dla Urzędu Gminy Konstancin-Jeziorna, w związku z wejściem w życie nowelizacji Ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym [2003, nowelizacja z 2016 r.]. Nowelizacja polegała na wprowadzeniu zapisów nakładających na gminy obowiązek sporządzania bilansów terenu w planach miejscowych, uwzględniających rzeczywisty popyt na budownictwo mieszkaniowe. W tym celu wykonano dwie projekcje prognostyczne, minimalną i maksymalną, uwzględniające różne scenariusze urodzeń i zgonów oraz migracji, zależne od spodziewanych trendów w aglomeracji warszawskiej. Wariant minimalny zakładał kontynuację niekorzystnych procesów demograficznych, tj. zwłaszcza spodziewanego spadku liczby urodzeń i osłabienia napływu migracyjnego, a wariant maksymalny – pobudzenie demograficzne w wyniku polityki prorodzinnej oraz utrzymanie się napływu migracyjnego na obecnym poziomie. W analizie uwzględniono też ludność niezameldowaną. W zależności od założeń przewiduje się, że liczba mieszkańców w gminie w 2050 r. wyniesie 23,9–27,3 tys., w stosunku do 25,8 tys. w 2015 r.. Nastąpi też znaczny wzrost udziału osób starszych w strukturze wieku, zwłaszcza w mieście Konstancin-Jeziorna. Wymagać to będzie większej dbałości o politykę przestrzenną i planowanie infrastruktury, zwłaszcza pod kątem efektywności ekonomicznej. W związku z prognozowanymi trendami demograficznymi w gminie występuje znaczne przeszacowanie terenów pod zabudowę mieszkaniową. Nadpodaż gruntów budowlanych będzie prowadzić do rozpraszania osadnictwa oraz wyższych kosztów budowy i obsługi infrastruktury. Założenia i metodyka prognozy mogą służyć za wzór dla innych tego typu opracowań w gminach.

Czasopismo: MAZOWSZE Studia Regionalne
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne, nauki społeczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka, geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Analiza praktycznych problemów rozwoju energetyki lokalnej na przykładzie wybranych gmin wschodniej części województwa mazowieckiego

Jednym z najważniejszych obowiązków ustawowych Samorządu Województwa Mazowieckiego w dziedzinie energetyki jest opiniowanie sporządzanych przez gminy dokumentów planowania energetycznego, czyli zało-żeń do planu zaopatrzenia w ciepło, energię elektryczną i paliwa gazowe i planów zaopatrzenia w ciepło, ener-gię elektryczną i paliwa gazowe. Pomimo ponad 10 letniego okresu trwania ustawowego obowiązku sporządze-nia ww. dokumentów, jedynie około 25% gmin Mazowsza wywiązało się z tego obowiązku. W roku 2008 Mazowieckie Biuro Planowania Regionalnego w Warszawie objęło wszystkie gminy województwa badaniem ankietowym mającym na celu zbadanie problematyki związanej z planowaniem oraz organizacją zaopatrzenia gmin w ciepło, energię elektryczną i paliwa gazowe. Wyniki badań opublikowano w serii MAZOWSZE. Analizy i Studia. Niniejszy artykuł przedstawia wyniki drugiego etapu badań, które przeprowadzone zostało w roku 2009 na wybranej grupie gmin (metodą bezpośrednich wywiadów z wójtami, burmistrzami) i które dostarczyło niezwykle cennych informacji dotyczących praktycznych problemów, na jakie napotykają samorządy gminne podczas realizacji zadań związanych z rozwojem energetyki lokalnej, w tym opartej na wykorzystaniu odnawialnych źródeł energii. Istotnemu poszerzeniu uległ stan wiedzy dotyczącej form pomocy oczekiwanych przez gminy ze strony Samorządu Województwa Mazowieckiego.

Czasopismo: MAZOWSZE Studia Regionalne
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne, nauki społeczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka, geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Priorytety i wyzwania badawcze na Mazowszu w obszarze „gospodarka”

W artykule przedstawiono założenia i zakres działań, jakie podjęte będą w ramach realizacji programu badawczego Trendy rozwojowe Mazowsza. W artykule omówiono jego główne cele. Przedstawiono także wybrane wstępnie do badań obszary tematyczne, mieszczące się w dziedzinie „gospodarka”. Skrótowo omówiony został współczesny kontekst planowanych badań, ze wskazaniem, w jaki sposób i dlaczego powinna być w badaniach uwzględniona kwestia kryzysu gospodarczego. W artykule przedstawiono w szczegółowy sposób propozycje zakresu badań w rozbiciu na: diagnozę i prognozę makroekonomiczną, diagnozę i prognozę rynku pracy, diagnozę innowacyjności, diagnozę przedsiębiorczości, diagnozę rynku mieszkaniowego oraz siły nabywczej gospodarstw domowych. W artykule zawarto też sugestie metodologiczne, dotyczące zintegrowanego podejścia do badań nad gospodarką, społeczeństwem i przestrzenią Mazowsza. Wskazano także na znaczenie poznawcze studiów porównawczych, szczególnie tych o charakterze międzynarodowym.

Czasopismo: MAZOWSZE Studia Regionalne
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne, nauki społeczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka, geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Wzmacnianie funkcji ekonomii społecznej z poziomu regionu. Rozważania na przykładzie założeń i efektów projektu Regionalnego Ośrodka Polityki Społecznej w Krakowie pn. „Akademia Rozwoju Ekonomii Społecznej”

Artykuł ma na celu przedstawienie argumentów stojących za tezą, że inicjatywy ekonomii społecznej niosą za sobą korzyści w wymiarze społeczno-gospodarczym, odczuwalne na poziomie lokalnym oraz regionalnym. Korzyści te zostały omówione poprzez analizę funkcji ekonomii społecznej, rozumianych jako istotne cele, z punktu widzenia regionalnej polityki rozwoju, na przykładzie projektu pn. „Akademia Rozwoju Ekonomii Społecznej”, realizowanego przez Regionalny Ośrodek Polityki Społecznej w Krakowie w województwie małopolskim, w latach 2008-2015. 
Artykuł omawia sześć funkcji ekonomii społecznej, w tym trzy bezpośrednie, realizowane przez działania podmiotów ekonomii społecznej (PES), czy szerzej – w ramach inicjatyw ekonomii społecznej:
1. Funkcja generowania miejsc pracy i aktywizacji zawodowej osób z grup zagrożonych wykluczeniem społecznym (jobmachine);
2. Funkcja dostarczania usług użyteczności publicznej, w tym usług deficytowych;
3. Funkcja mobilizowania lokalnych przewag konkurencyjnych (prorozwojowa w kontekście działań na rzecz rozwoju lokalnego);
oraz trzy, które mają charakter oddziaływania pośredniego i są związane w dużej mierze z wartościami i kulturą organizacyjną podmiotów ekonomii społecznej:
4. Funkcja wzmacniania kapitału społecznego;
5. Funkcja wzmacniania postaw obywatelskich;
6. Funkcja mobilizowania postaw przedsiębiorczych.
Artykuł przedstawia, w jaki sposób działania projektu „Akademia Rozwoju Ekonomii Społecznej” przyczyniały się do wzmacniania każdej z wyżej wymienionych funkcji ekonomii społecznej. Projekt miał dualny charakter – z jednej strony przewidywał bezpośrednie, kompleksowe wsparcie dla różnorodnych organizacji, grup, środowisk lokalnych (pełnił funkcję ośrodka wsparcia ekonomii społecznej), z drugiej – zakładał działania strategiczne – przekładające praktyczne doświadczenia i rozwiązania wypracowane w partnerstwie na poziom rozwiązań systemowych na szczeblu wojewódzkim. Działania ROPS w Krakowie były unikalne właśnie ze względu na dysponowanie zarówno wiedzą/doświadczeniem płynącymi z faktu realizowania bezpośredniego wsparcia dla sektora ekonomii społecznej (znajomość tematu ekonomii społecznej „od podszewki”), jak i kompetencjami dotyczącymi projektowania polityk publicznych.

Czasopismo: MAZOWSZE Studia Regionalne
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne, nauki społeczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka, geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Upamiętnianie księcia Janusza Starszego a wiedza współczesnego mieszkańca Mazowsza

Janusz I Starszy (ok.1346-1429), był jednym z najwybitniejszych książąt mazowieckich, o bardzo do-brej opinii zawartej w Kronice Jana Długosza. Dlatego też władze samorządowe, szukając lokalnej postaci historycznej godnej upamiętnienia, decydują się czasami na księcia Janusza Starszego.
Ważne miejsce upamiętnienia znajduje się w krypcie pod Archikatedrą św. Jana w Warszawie, w po-staci sarkofagu z napisem: „Książęta mazowieccy Janusz Starszy, Bolesław III”.
Poza tym Garwolin upamiętnił księcia Janusza, stawiając pomnik. W mieście tym znajduje się także ulica księcia Janusza, podobnie jak w Ciechanowie, Kolnie, Łomży, Małym Płocku, Przasnyszu, So-chaczewie i Warszawie, a w Ostrołęce – rondo. Władca ten jest również patronem dwóch szkół: w Górze Kalwarii i Łomży, a także Hufca ZHP Warszawa-Centrum. Pewną formą upamiętnienia księcia Janusza Starszego są przedstawienia malarskie, wykonane współcześnie na budynkach w Czersku i Górze Kalwarii. Książę jest także upamiętniany w inscenizacjach historycznych i grach fabularnych.
Biorąc pod uwagę różnorodność upamiętnień, można sądzić, że ta postać historyczna powinna być powszechnie znana. Żeby to sprawdzić w drugiej połowie 2016 roku zostały przeprowadzone badania ankietowe. Objęły one 9 miast, leżących niegdyś w granicach państwa księcia Janusza. Responden-tami były osoby pełnoletnie, urodzone i mieszkające na Mazowszu.
Wyniki badań nie są optymistyczne. Spośród 100 respondentów tylko trzech wiedziało o jakiejś formie upamiętnienia tego władcy, a dziewięciu znało tę postać z innych źródeł, związanych w dużej mierze z zamkami, których twórcą lub gospodarzem był właśnie książę Janusz Starszy.

Czasopismo: MAZOWSZE Studia Regionalne
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne, nauki społeczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka, geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Znaczenie administracji publicznej i partnerów społecznych we wrażaniu nowej Strategii Lizbońskiej

Strategia Lizbońska to plan działań, mający na celu poprawę międzynarodowej konkurencyjności gospodarek państw członkowskich Unii Europejskiej, przyjęty przez Radę Europejską podczas obrad w Lizbonie w dniach 23-24 marca 2000 roku. Głównym celem Strategii, według jej twórców, jest dorównanie głównemu konkurentowi UE – Stanom Zjednoczonym i przekształcenie ugrupowania integracyjnego w najbardziej konkurencyjną, opartą na wiedzy gospodarkę na świecie, zdolną do utrzymania zrównoważonego wzrostu gospodarczego, stworzeniu większej liczby miejsc pracy oraz zachowania spójności społecznej. Strategia, zdaniem autora, nie identyfikowała jednak dostatecznie podmiotów odpowiedzialnych za jej wdrażanie. Głównymi podmiotami były instytucje unijne oraz państwa członkowskie (ich naczelne organy władzy wykonawczej), jednak zbyt mało miejsca poświęcono innym podmiotom. Dotyczyło to przede wszystkim władz regionalnych i lokalnych (przede wszystkim organów administracji publicznej (samorządowej) na tych szczeblach) oraz instytucji i organizacji partnerów społecznych, zarówno na szczeblu europejskim, jak i państw członkowskich. W zasadzie poprawnie zidentyfikowano słabości gospodarki europejskiej, jednakże nie dobrano właściwych lub wystarczających podmiotów realizacyjnych do przeprowadzenia stosownych zmian. Dostrzegając inne podejście do podmiotów ważnych dla wdrażania Strategii, w tekście podjęto próbę bardziej precyzyjnego określenia roli partnerów społecznych oraz organów administracji publicznej (regionalnej i lokalnej, a w mniejszym zakresie administracji szczebla centralnego), jako tych którym wyznaczono w Strategii ważną rolę i które ponosić będą część odpowiedzialności za jej realizację. Administrację publiczną czeka w procesie realizacji Strategii Lizbońskiej swoisty test, na ile będzie potrafiła być „organizacją uczącą się” w trakcie rozstrzygania i decydowania o wielu kwestiach zawartych w priorytetach Strategii i szczegółowo określonych w kolejnych dokumentach unijnych.

Czasopismo: MAZOWSZE Studia Regionalne
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne, nauki społeczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka, geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna