rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Porównanie struktur zużycia paliw w transporcie lądowym w Polsce oraz wybranych krajach europejskich

Szacuje się, że w Unii Europejskiej blisko 80% przewozów regionalnych oraz 50% pasażerskich
realizuje się z wykorzystaniem transportu lądowego. Zgodnie z prognozami International
Energy Agency do 2040 roku należy się spodziewać wzrostu zużycia energii w sektorze transportowym
w tempie 1,4%/rok biorąc jako bazowy stan z 2012 roku w odniesieniu globalnym. Polski
sektor transportowy wykazał w 2015 roku zapotrzebowanie na energię w ilości 17,2 mln toe, co stanowiło
28% całkowitego zużycia energii w gospodarce (z czego ponad 95% przypadło na transport
drogowy). Dominującymi paliwami wykorzystywanymi w omawianym sektorze były oleje napę-
dowe i benzyny silnikowe, których zużycie w 2015 r. wyniosło blisko 9,81 mln toe i 3,75 mln toe.
Analizując przygotowane przez Ministerstwo Energii instrumenty wsparcia mające na celu zwiększenie
zastosowania paliw alternatywnych w transporcie drogowym, można się spodziewać, że
w najbliższych latach w polskim transporcie drogowym nastąpi zwiększenie wykorzystania gazu
ziemnego i energii elektrycznej. Sytuacja ta zmieni dotychczasową strukturę zużycia paliw oraz
pozwoli ograniczyć emisję szkodliwych CO<sub>2</sub>, NO<sub>X</sub> i pyłów PM2,5 pochodzących z transportu.

Czasopismo: Polityka Energetyczna
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Prognozowany udział węgla kamiennego w polityce energetycznej Polski w perspektywie długoterminowej – przegląd wybranych analiz

Polityka energetyczna to bez wątpienia jedno z najważniejszych zagadnieñ dotyczących
sfery polityki, biznesu oraz aspektów społecznych. Obecna, zdeterminowana przez węgiel kamienny
będzie musiała ulec modyfikacji. W założeniach polskiej polityki energetycznej do roku
2030 przewidywany jest wzrost konsumpcji energii finalnej, a więc i zużycia surowców energetycznych.
Nasuwa się pytanie: czy surowiec ten będzie wyeliminowany ze struktury wytwarzania,
czy jedynie zmniejszona zostanie jego rola i jak będzie ona znacząca. O ważkości tej
tematyki świadczy mnogość opracowań, raportów czy analiz przeprowadzonych przez organizacje
rządowe, biznesowe oraz pozarządowe. Wśród prezentowanych analiz zdecydowana
większość podkreśla znaczącą rolę węgla kamiennego jako podstawowego nośnika energii.
Jednakże zmieniają się proporcje jego wykorzystania jako surowca energetycznego. W niektórych
prezentowanych opracowaniach wzrasta rola odnawialnych źródeł energii i energetyki
atomowej. Te dwa czynniki wpływają na procentowy spadek partycypacji węgla w bilansie
energetycznym Polski. Jednocześnie podkreślana jest konieczność większego zróżnicowania
miksu energetycznego, zwracając zarazem uwagę na niebezpieczeństwo wzrostu uzależnienia się
od importu paliw. Ponadto wśród opracowań zwracana jest uwaga na zagrożenie dla polskiej
energetyki i gospodarki płynące z zaostrzenia unijnej polityki klimatycznej. Przedstawione
zostały analizy zwolenników oraz przeciwników węgla kamiennego w perspektywie średnio i
długookresowej.

Czasopismo: Polityka Energetyczna
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Kierunki rozwoju źródeł wytwórczych energii elektrycznej

W pracy jest przedstawiona analiza perspektywicznych technologii wytwarzania energii
elektrycznej oraz skojarzonego wytwarzania energii elektrycznej i ciepła dla polskiej elektroenergetyki.
Analizę wykonano dla trzech grup źródeł wytwórczych: elektrowni systemowych,
elektrociepłowni dużej i średniej mocy oraz elektrowni i elektrociepłowni małej mocy. Do analizy
wybrano 18 technologii wytwórczych: blok parowy na parametry nadkrytyczne opalany węglem
brunatnym, blok parowy na parametry nadkrytyczne opalany węglem kamiennym, blok gazowo-parowy opalany gazem ziemnym, blok jądrowy z reaktorem PWR, ciepłowniczy blok parowy
na parametry nadkrytyczne opalany węglem kamiennym, ciepłowniczy blok gazowo-parowy
z 3-ciśnieniowym kotłem odzysknicowym opalany gazem ziemnym, ciepłowniczy blok gazowo-parowy z 2-ciśnieniowym kotłem odzysknicowym opalany gazem ziemnym, ciepłowniczy blok
parowy średniej mocy opalany biomasą, ciepłowniczy blok gazowo-parowy zintegrowany ze
zgazowaniem biomasy, elektrownię wiatrową, elektrownię wodną małej mocy, elektrownię fotowoltaiczną, ciepłowniczy blok z silnikiem gazowym opalany gazem ziemnym, ciepłowniczy blok
z turbiną gazową małej mocy pracującą w obiegu prostymopalany gazemziemnym, ciepłowniczy
blok ORC (Organic Rankine Cycle) opalany biomasą, ciepłowniczy blok parowy małej mocy
opalany biomasą, ciepłowniczy blok z silnikiem gazowym  zintegrowany z biologiczną  konwersją
biomasy oraz ciepłowniczy blok z silnikiem gazowym zintegrowany ze zgazowaniem biomasy.
Dla poszczególnych technologii wyznaczono wielkości charakteryzujące ich efektywność energetyczną
 oraz, zdyskontowane na 2014 rok, koszty wytwarzania energii elektrycznej, z uwzględnieniem
kosztów uprawnień do emisji CO<sub>2</sub>.

Czasopismo: Polityka Energetyczna
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Możliwości wykorzystania wybranych odpadów energetycznych z udziałem środka wiążącego do podsadzki zestalanej w podziemiu kopalń

Od wielu lat uboczne produkty spalania powstające w polskiej energetyce zawodowej są z powodzeniem wykorzystywane w wielu gałęziach przemysłowych jako dodatek lub po procesie odzysku jako produkt gotowy. Najpowszechniej UPS-y wykorzystywane są w budownictwie, drogownictwie oraz w technologiach górniczych. W górnictwie podziemnym obecnie powszechnie stosuje się drobnoziarniste odpady energetyczne (popioły lotne) do doszczelniania zrobów zawałowych w ramach prowadzonej profilaktyki pożarowej. Biorąc pod uwagę, że niektóre rodzaje odpadów energetycznych posiadają właściwości wiążące celowym jest poszukiwanie nowych miejsc ich zastosowania jako alternatywnych materiałów w stosunku do stosowanych obecnie. Takim przykładem jest stosowana w górnictwie technologia podsadzkowa, polegająca na wypełnianiu pustych wygrodzonych przestrzeni materiałem wypełniającym w celu ochrony powierzchni. Dominującą w tym zakresie jest technologia podsadzki hydraulicznej, bazująca na piasku podsadzkowym z dodatkiem innych materiałów - najczęściej skruszonego kamienia kopalnianego o uziarnieniu powyżej 0,1 mm. Alternatywną dla tej technologii jest technologia podsadzki zestalanej, bazująca głównie na materiałach o uziarnieniu poniżej 0,1 mm, w tym popiołach lotnych pochodzących z energetyki zawodowej oraz odpadach flotacyjnych. W niniejszym referacie przedstawiono wyniki badań właściwości fizykomechanicznych hydromieszanin na bazie popiołu lotnego o kodzie 10 01 02, piasku dennego z kotła fluidalnego o kodzie 10 01 24 oraz cementu. Udział cementu w mieszance popiołu i piasku wynosił 5, 10 lub 15%. Badania przeprowadzono zgodnie z metodyką opisaną w normie PN-G/11011:1998. Na podstawie przedstawionych wyników
 
badań właściwości fizykomechanicznych tych hydromieszanin należy stwierdzić że:
- rozlewność badanych mieszanin mieściła się w zakresie od 178 mm do 237 mm, a ich gęstość od 1,51 Mg/m3 do 1,72 Mg/m3,
- ilość wody nadosadowej zawierała się w przedziale od 6,6% do 13,9%,
- wytrzymałość na ściskanie po 28 dniach sezonowania wyniosła od 3,7 MPa do 6,2 MPa,
- rozmakalność wynosiła od 2,2% do 16,2%.
Uwzględniając wymagania normowe należy stwierdzić, że pełną przydatność do podsadzki zestalanej spełnia mieszanina wykonana na bazie mieszaniny o proporcjach popiołu fluidalnego do piasku dennego 75/25 z udziałem cementu w ilości 10 i 15%.

Czasopismo: Polityka Energetyczna
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Propozycja implementacji modelu sektora transportowego dla warunków Polski

Prognozy rozwoju sektora transportowego do 2030 roku przedstawione w opracowanej
przez Ministerstwo Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej „Strategii rozwoju
transportu do 2020 roku (z perspektywą do 2030 roku)” (2013) wskazują, że zapotrzebowanie
na przewozy towarów wzrośnie o około 54 do 66% (minimalny i maksymalny),
a popyt na przewóz osób wzrośnie o około 40 do 58%. Istotnym problemem związanym
z ciągłym rozwojem sektora transportowego jest właściwa ocena efektywności poszczególnych
instrumentów regulacji i polityk wdrażanych przez państwa w sektorze transportu,
które bezpośrednio wpływają na poziom zapotrzebowania na paliwa i energię oraz emisję
zanieczyszczeń atmosferycznych i gazów cieplarnianych. Rozwój sektora transportowego,
w tak nakreślonym kontekście, stanowi jeden z głównych obszarów zainteresowań światowych
centrów naukowo-badawczych. Ponieważ sektor transportu oraz relacje występujące
zarówno w tym sektorze jak i w połączeniu z innymi sektorami są zbyt złożone, aby badania
tego typu mogły być prowadzone jedynie metodami jakościowymi, konieczne jest zastosowanie
odpowiednich narzędzi, które pozwolą także na ocenę ilościową opisywanych zjawisk.
W Polsce nie prowadzono jak dotąd badań rozwoju sektora transportowego, w odniesieniu
do popytu na paliwa i energię oraz emisji zanieczyszczeń, z wykorzystaniem
zaawansowanych modeli matematycznych, uwzględniając specyficzne warunki krajowe. Celem
artykułu jest zatem przedstawienie założeń dla implementacji jednego z kluczowych
modeli tego typu dla specyficznych warunków Polski. W artykule przedstawiono podstawy metodyczne konstrukcji modelu oraz uwarunkowania jego implementacji dla aktualnych warunków krajowych.

Czasopismo: Polityka Energetyczna
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Stan obecny przyłączeń instalacji OZE do systemu elektroenergetycznego

Popularyzacja i rozwój odnawialnych źródła energii są głównymi celami realizowanej
obecnie europejskiej oraz polskiej polityki energetycznej. Wzrost liczby niskoemisyjnych instalacji,
korzystających z alternatywnych nośników energii ma nie tylko zagwarantować zwiększenie
poziomu dywersyfikacji źródeł energii, lecz również zapewnić wysoki poziom bezpieczeństwa
energetycznego. Dzięki temu możliwe będzie również zwiększenie konkurencyjności na rynku
energii oraz efektywności energetycznej, a dodatkowo – ograniczenie szkodliwego oddziaływania
sektora energetyki na stan środowiska przyrodniczego. Coraz większy popyt na energię elektryczną,
jak i wzrastająca świadomość ekologiczna społeczeństwa przyczyniają się do rozwoju instalacji
wykorzystujących odnawialne źródła energii (OZE), w tym systemów fotowoltaicznych i siłowni
wiatrowych. Jednakże przyłączanie alternatywnych jednostek wytwórczych do krajowego systemu
elektroenergetycznego jest często procesem skomplikowanym, długotrwałym, narażonym na wiele
utrudnień. Jedną z najczęściej spotykanych barier są niejasne zapisy prawne i administracyjne,
które, także ze względu na swoją niestabilność, stawiają inwestorów z branży OZE w niepewnym
położeniu. Brak odpowiednich instrumentów finansowych powoduje, że właściciele, zwłaszcza
tych większych instalacji, muszą realizować swoje projekty wykorzystując własne nakłady pienięż-
ne, co jest często czynnikiem zniechęcającym do inwestowania w tego rodzaju instalacje. Ponadto
nienajlepszy stan techniczny majątku sieciowego oraz bariery urbanistyczne uniemożliwiają zapewnienie
bezpieczeństwa przesyłu energii elektrycznej zwłaszcza na duże odległości od Głównego
Punktu Zasilającego (GPZ). W niniejszym artykule przybliżono problemy, z jakimi zmagają się
polscy inwestorzy, chcący przyłączyć instalację OZE do systemu elektroenergetycznego. Analizę przeprowadzono na podstawie przyłączeń instalacji fotowoltaicznych oraz elektrowni wiatrowych
do sieci energetycznej.

Czasopismo: Polityka Energetyczna
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Kluczowe problemy współczesnego sektora energii elektrycznej

W artykule omówiono podstawowe tezy zawarte w inauguracyjnym referacie na sympozjum CIGRE w Lizbonie, w lutym 2013 r. Energia i wiedza stanowią podstawę konkurencyjności gospodarki. Bez inwestowania w naukę nie osiągnie się innowacyjności
sektora energii, a w szczególności w obszarze technologii energetycznych. Odpowiedzialność organizacji międzynarodowych, aby sprostać tym wyzwaniom, to klucz do gospodarki bardziej konkurencyjnej. Sektor energetyczny UE jest silnie uzależniony, w szczególności w zakresie ropy naftowej i gazu oraz charakteryzują go wysokie ceny energii. Zmniejszenie tej ceny jest ważne nie tylko dla gospodarstw domowych oraz sektora małych i średnich przedsiębiorstw, ale także dla całej gospodarki, aby utrzymać jej konkurencyjność. Oczywiste jest, że europejski krajobraz energetyczny szybko się zmienia i będzie nadal to robić w ciągu najbliższych lat. Dlatego europejskie cele energii i środowiska (3 × 20 do 2020) zachęcają do przemyślenia sposobu produkcji, przesyłania i zużycia energii. Europejskie dokumenty o sieciach inteligentnych formułują ogólne ramy polityki, nastawionej na rozpowszechnienie tego podejścia w obszarze UE. Wyzwania dotyczą w zasadniczej mierze inwestycji, technologii oraz środowiska regulacyjnego. Wymagać to będzie pełnego współdziałania biznesu, operatorów systemów przesyłowych, nauki, organów regulacyjnych oraz władz państwowych.

Czasopismo: Polityka Energetyczna
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Spalanie węgla kamiennego w powietrzu wzbogaconym tlenem a zanieczyszczenia

Obecnie zdecydowana większość państw opiera swój przemysł energetyczny na
źródłach nieodnawialnych. Jednak energetycznemu wykorzystaniu zasobów naturalnych towarzyszy
emisja szkodliwych produktów spalania. Rosnąca świadomość negatywnego oddziaływania zanieczyszczeń na środowisko, a przede wszystkim na organizm ludzki doprowadziła do wzrastającej aktywności badań w obszarze technologii spalania, które w znacznym
stopniu pozwolą na ograniczenie tworzących się zanieczyszczeń. W niniejszym artykule
przedstawiono analizę procesu spalania węgla kamiennego w powietrzu wzbogaconym tlenem
w eksperymentalnej komorze fluidalnej. Mając na uwadze wymagania dotyczące
ochrony środowiska w kwestii ograniczenia emisji zanieczyszczeń szczególną uwagę zwrócono
na problematykę formowania szkodliwych produktów spalania węgla. W celu oszacowania
składu chemicznego spalin wykorzystano numeryczne modelowanie. Obliczenia wykonano
w najnowszej wersji programu CHEMKIN dla reaktora idealnego wymieszania (PSR),
opierając je na zmodyfikowanym mechanizmie GRI- Mech 3.0 obejmującym 152 reakcje
chemiczne oraz 46 pierwiastków i związków chemicznych. Przeprowadzone obliczenia pozwoliły na ocenę wpływu składu atmosfery gazowej na stężenie: dwutlenku węgla, tlenków
siarki, tlenków azotu i tlenku węgla, a także umożliwiły głębsze poznanie mechanizmów
tworzenia się poszczególnych zanieczyszczeń. Otrzymane wyniki badań modelowych przedstawiono
graficznie oraz dokonano ich analizy.
Zaprezentowane wyniki badań dowodzą, że spalanie węgla kamiennego w powietrzu wzbogaconym
tlenem prowadzi do wzrostu stężenia CO2 w spalinach, co pozwala na jego ograniczenie
w drodze sekwestracji.

Czasopismo: Polityka Energetyczna
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Wpływ nawożenia popiołami z biomasy na plon i pobranie składników przez kukurydzę zwyczajną

Polska jako członek Unii Europejskiej jest zobowiązana do wykorzystania odnawialnych źródeł energii. Ze względu na to, że w energetyce coraz częściej jako paliwo stosowana jest biomasa, wzrasta zainteresowanie popiołami, które powstają po jej spaleniu. Doświadczenie przeprowadzono w 2012 roku koło Stargardu Szczecińskiego na glebie lekkiej. Przedmiotem badań były popioły powstające w wyniku spalania mieszaniny zrębków drzewnych, wierzby energetycznej, kukurydzy i słomy w Elektrociepłowni Czechnica. W pracy oceniono plon, skład chemiczny oraz pobranie makroskładników przez kukurydzę zwyczajną (Zea mays L.). Doświadczenie obejmowało cztery bloki, stanowiące kolejne powtórzenia, w każdym z nich uwzględniono po pięć obiektów; cztery obiekty odpowiadały poszczególnym dawkom popiołów (A - 15,0 Mg-ha-1, B - 30,0 Mg-ha-1,C-60Mg-ha-1, D - 120 Mg-ha-1), pozostały obiekt to kontrola K - nawożenie mineralne NPK. Zastosowany popiół z biomasy, jako substytut nawożenia mineralnego NPK, pod względem plonotwórczym jest skuteczniejszy od tradycyjnego nawożenia mineralnego. W stosunku do obiektu kontrolnego (K) plon w obiektach nawożonych popiołami był nieco wyższy. Zebrane z doświadczenia ziarno kukurydzy było bogate w fosfor, magnez oraz potas, a ubogie w wapń i sód. Pobranie makroskładników (K, P) było największe w obiektach C nawożonych dawką popiołów 60 Mg-ha-1. Powrót popiołów z biomasy do gleby, a zwłaszcza do tej, z której został zebrany plon przeznaczony na cele energetyczne jest zgodny ze zrównoważonym rozwojem i stanowi dobry sposób ich zagospodarowania.

Czasopismo: Polityka Energetyczna
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Mechanizmy wspierania przedsięwzięć inwestycyjnych zgazowania węgla - przegląd rozwiązań światowych

W artykule przedstawiono sposoby wspierania projektów inwestycyjnych zwią¬zanych ze zgazowaniem węgla.
W pierwszej części przedstawiono rozważania na temat dotacji paliw kopalnych w krajach należących do Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju (ang. Organization for Economic Co-operation and Development, OECD). Dotacjami takimi mogą być interwencje na rynkach wpływające na koszty lub ceny, bezpośredni transfer funduszy do odbiorców, przejmowanie części ryzyka, czy też selektywne zmniejszanie podatków. Pokazano udział wsparcia dla poszczególnych paliw kopalnych w krajach OECD w I połowie 2011 r. oraz poziom dotacji rządowych dla węgla w wybranych krajach OECD.
W drugiej części artykułu krótko zaprezentowano rozwój zdolności produkcyjnych technologii zgazowania węgla na świecie. W roku 2010 światowy potencjał instalacji tego typu szacowany był na 36,3 GWth (mierzony produkcją gazu syntezowego). Produkcja prowadzona była w 53 zakładach przy wykorzystaniu 201 instalacji zgazowania węgla. W latach 2011-2016 największe przyrosty zdolności produkcyjnych gazu syntezowego zakłada się w Ameryce Północnej - 63%, zaś 34% w Azji, głównie w Chinach. Prognozuje się, że do roku 2016 całkowite zdolności produkcyjne instalacji zgazowania węgla osiągną potencjał około 75,5 GWth (U.S.DOE/NETL 2010).
W trzeciej części dogłębnie przeanalizowano finansowe oraz niefinansowe metody wspie¬rania rozważanych technologii, które były stosowane na przestrzeni ostatnich lat w USA oraz Unii Europejskiej. Mechanizmy finansowe podzielono na: zachęty podatkowe (zachęty inwestycyjne i produkcyjne, przyspieszona amortyzacja, zachęty podatkowe na składowanie CO2), gwarancje i programy kredytowe, rządowe granty i dotacje, przydział dodatkowych uprawnień w ramach systemu handlu emisjami, kontrakty na różnicę cen CO2, programy ubezpieczeniowe oraz lokalne inicjatywy.

Czasopismo: Polityka Energetyczna
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Uwarunkowania środowiskowe funkcjonowania przedsiębiorstwa energetycznego w Polsce na przykładzie elektrociepłowni

Funkcjonowanie każdego przedsiębiorstwa w realiach rynkowych zdeterminowane
jest różnorodnymi uwarunkowaniami mającymi istotny wpływ na funkcjonowanie tego podmiotu.
Czynniki te mogą pochodzić zarówno z otoczenia wewnętrznego, jak i z otoczenia
zewnętrznego. W zależności od charakteru i zakresu prowadzonej działalności gospodarczej
czynników tych może być bardzo wiele. W artykule zaprezentowano przegląd obecnych
uwarunkowań funkcjonowania przedsiębiorstwa energetycznego na przykładzie elektrociepłowni z rozwinięciem aspektów środowiskowych. Wśród uwarunkowań środowiskowych
przybliżono zagadnienia związane z oddziaływaniem elektrociepłowni na środowisko przyrodnicze
oraz czynniki ksztaątujące kwestie środowiskowe na poziomie Unii Europejskiej, jak
i kraju. Omówiono stan obecny w zakresie ochrony środowiska przyrodniczego, zaostrzenie
limitów emisyjnych w związku z wdrożeniem Dyrektywy IED, opłaty za gospodarcze korzystanie
ze środowiska oraz system handlu emisjami CO2.

Czasopismo: Polityka Energetyczna
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Dobór struktur układów gazowo-parowych z uwzględnieniem wybranych aspektów technologicznych i rynkowych

W pierwszej części artykułu przedyskutowano wybrane aspekty doboru struktury technologicznej układów gazowo - parowych (UGP) w aspekcie rosnącego zróżnicowania technologicznego systemu energetycznego wymuszonego wzrastającym udziałem odnawialnych źródeł energii (głównie energii słońca i wiatru) w produkcji elektryczności oraz dekarbonizacją gospodarki. Uwagę skupiono na tych cechach, które charakteryzują elastyczność cieplną UGP (zdolność do szybkiej zmiany obciążenia, dynamika rozruchów, minimum techniczne), efektywność termodynamiczną przy nominalnym i zmiennym obciążeniu oraz ocenie różnych konfiguracji UGP, w kontekście zachowania dużego przedziału zmiany mocy oraz wysokiej efektywności przy zmiennym obciążeniu. Przedstawiono zakres koniecznej modyfikacji metodologii obliczeń miar oceny ekonomicznej technologii, eksploatowanych w dużym zakresie zmienności obciążenia i towarzyszącej temu zmianie sprawności. Podkreślono znaczenie prawidłowego określenia ekwiwalentnego czasu pracy, poziomu mocy i sprawności. Wskazano na jedną z możliwości sterowania eksploatacją, wykorzystującą zdolności do szybkich uruchomień ze stanu gorącego współczesnych technologii gazowych, w tym UPG. W części drugiej pracy przedstawiono metodologie obliczeń wprowadzenia do systemu energetycznego nowych instalacji energetyki gazowej zastępujących instalacje pracujące o mniejszej elastyczności cieplnej i skuteczności ograniczenia emisji, których eksploatacja jest jednak jeszcze rentowna. Zastosowanie metodyki obliczeń zilustrowano przykładem.

Czasopismo: Polityka Energetyczna
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka