rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Projektowanie innowacyjnej żywności NOTE by NOTE

Celem pracy jest zaprezentowanie idei i możliwości projektowania innowacyjnych dań kuchni Note by Note. Dania te charakteryzuje użycie czystych związków chemicznych lub ich mieszanin. Nie używa się tradycyjnych produktów roślinnych i zwierzęcych, gdyż nie można ich kontrolować podczas procesu gotowania. Koncepcja ta nie jest rozpowszechniona. Na podstawie literatury przedmiotu omówiono projektowanie dań pod względem: kształtu, konsystencji, barwy, zapachu, smaku, stymulacji nerwu trójdzielnego, temperatury i nazwy dania. Wskazano na różne aspekty ich tworzenia: żywieniowy, technologiczny, toksykologiczny, ekonomiczny, polityczny i społeczny. Dokonano analizy SWOT rozwoju kuchni Note by Note. Do jej mocnych stron należą: innowacyjność, atrakcyjność sensoryczna dań, skrócenie czasu przygotowania i serwowania dań w gastronomii. Ograniczeniem jej rozwoju może być niechęć konsumentów do chemizacji żywności, przywiązanie do tradycji, wysoka cena i nietypowy wygląd potraw. Kuchnia Note by Note wymaga jeszcze dopracowania i oceny naukowej pod względem wpływu użytych technologii na wartość odżywczą, skład stosowanych surowców oraz na interakcje zachodzące między nimi w czasie procesu technologicznego.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Ocena wrażliwości marchwi na połyśnicę marchwiankę (Psila rosae Fabr.)

Ocena stopnia uszkodzenia korzeni marchwi przez larwy połyśnicy marchwianki prowadzona była w warunkach polowych w rejonie Rzeszowa i Krakowa. Doświadczenia założone w latach 1999-2001 obejmowały polskie i zagraniczne odmiany i materiały hodowlane, wśród nich znalazły się obiekty otrzymane w programie hodowli odpornościowej, realizowanej w Międzynarodowym Instytucie Badań Ogrodniczych w Weelesbourne w Anglii (HRI).
Na podstawie procentu uszkodzonych korzeni stwierdzono istotne zróżnicowanie między badanymi obiektami. Najmniej podatne na żerowanie larw połyśnicy były: linia angielska DC 96367 i linie amerykańskie 0493 A i B oraz 7262 A i B o purpurowej barwie korzeni. Polskie materiały uplasowały się na średnim poziomie toleracji na szkodnika. Stwierdzono, że średni stopień uszkodzenia korzeni marchwi nie różnił się istotnie w kolejnych latach badań i wynosił od 27,2% do 20,6%. Na podstawie doświadczeń w 2001 roku założonych w dwóch miejscowościach, o zbliżonym nasileniu występowania połyśnicy wykazano, że lokalizacja plantacji również nie ma istotnego wpływu na stopień uszkodzenia korzeni marchwi.
Stwierdzone różnice genetyczne między obiektami w stopniu uszkodzenia korzeni wskazują, że hodowla odmian odpornych na szkodnika może przyczynić się do zmniejszenia strat plonów w uprawach marchwi i ograniczenia stosowania chemicznych środków ochrony roślin.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Zawartość niektórych mikroelementów w roślinach kozieradki pospolitej w zależności od pochodzenia nasion, warunków glebowych i terminu siewu

W latach 1995-1997 na rędzinie oraz na glebie pylastej (pochodzenia lessowego) przeprowadzono doświadczenie polowe, w którym porównywano plonowanie i skład chemiczny kozieradki pospolitej (Trigonella foenum-graecum L.) odmiany egipskiej Giza-1 i populacji krajowej. Zastosowano trzy terminy siewu (w odstępach 10-dniowych): ostatnia dekada kwietnia oraz w pierwsza i druga dekada maja. Niezależnie od terminu siewu i pochodzenia nasion na rędzinie uzyskano wyższe plony słomy i nasion, które zawierały więcej cynku i żelaza. Plony z gleby pylastej zawierały natomiast więcej manganu i miedzi.
Również termin siewu miał istotny wpływ na plony (zwłaszcza nasion) kozieradki. Dwudziestodniowe opóźnienie siewu na obydwu glebach powodowało obniżkę plonów nasion - o ok. 50%. Charakterystyczne jest, że w miarę opóźniania siewu na obydwu glebach notowano wzrost zawartości cynku, żelaza i manganu w nasionach. Zarówno nasiona, jak i słoma kozieradki (niezależnie od warunków glebowych) gromadziły większe ilości miedzi podczas najwcześniejszych terminów siewu.
Zarówno w słomie, jak i nasionach kozieradki krajowej stwierdzono wyższą zawartość mikroelementów w porównaniu z odmianą egipską.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Regeneracja kalusa z eksplantatów korzeniowych u Chrysanthemum × grandiflorum (Ramat.) Kitam.

Celem badań było opracowanie metody regeneracji kalusa oraz zarodków somatycznych z eksplantatów korzeniowych u chryzantem. Fragmenty korzeni inoku-lowano na pożywki MS zawierające 2,0 mg∙dm-3 6-benzyloaminopuryny (BAP) oraz od 0,0 do 0,5 mg∙dm-3 kwasu 2,4-dichlorofenoksyoctowego (2,4-D). Uzyskano regenerację kalusa oraz zarodków somatycznych u badanych odmian tylko na pożywkach zawierających jednocześnie auksynę i cytokininę. W drugim doświadczeniu kalus zregenerowany na pożywce zawierającej 0,1 mg∙dm-3 2,4-D i 2,0 mg∙dm-3 BAP przeniesiono na pożywki o zróżnicowanej zawartości regulatorów wzrostu, tiaminy i sacharozy. Określono przyrost świeżej masy kalusa oraz liczbę zarodków somatycznych. Przyrost świeżej masy kalusa najlepiej stymulowała pożywka z dodatkiem 0,6 mg∙dm-3 BAP i 2,0 mg∙dm-3 kwasu indolilo-3-octowego (IAA) oraz zawierająca 3,0 mg∙dm-3 KIN (kinetynę) i 0,5 mg∙dm-3 IAA, przy obniżonej zawartości sacharozy i podwyższonej zawartości tiaminy. W zależności od zastosowanej pożywki uzyskano do 0,92 zarodków somatycznych w przeliczeniu na eksplantat. Na podstawie przeprowadzonych badań stwierdzono, że eksplantaty korzeniowe mogą być przydatnym materiałem do regeneracji kalusa oraz zarodków somatycznych u chryzantem.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Szkliwo mikroelementowe jako zrodlo boru dla roslin

W warunkach doświadczenia wazonowego porównywano efekt działania szkliwa mikronawozowego produkcji krajowej jako źródła B dla życicy wielokwiatowej z działaniem H₃BO₃. Stwierdzono, że przyjęty poziom nawożenia borem dla życicy wielokwiatowej, niezależnie od formy tego mikronawozu miał ujemny wpływ na plon. Zawartość boru w badanej roślinie testowej zależała od formy i dawki mikronawozu, oraz od odczynu gleby. Najwyższe koncentracje boru zaobserwowano na obiektach niewapnowanych.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wplyw nawozenia azotem i manganem pszenzyta jarego na zawartosc manganu w ziarnie i jego jakosc

Określano wpływ zróżnicowanych dawek azotu oraz manganu na zawartość tego mikroelementu w ziarnie oraz na jakość technologiczną ziarna pszenżyta jarego Maja. Stwierdzono, że nawożenie manganem w dawce 0,4 kg·ha⁻¹ spowodowało istotne zwiększenie zawartości białka w ziarnie pszenżyta, w porównaniu z dokarmianiem wyłącznie azotem. Zawartość manganu w ziarnie istotnie wzrastała po zastosowaniu nawożenia azotem w dawce 120 kg·ha⁻¹ (w dwóch latach badań). Najlepszą wartością technologiczną charakteryzowało się ziarno pszenżyta nawożonego większą dawką azotu w drugim roku doświadczenia.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Plony, zawartosc wegla organicznego oraz formy azotu w glebie i bilans tego skladnika w 3 systemach nawozenia w doswiadczeniach wieloletnich

Do oceny wpływu 3 systemów nawożenia (organicznego, mineralnego i organiczno-mineralnego) wykorzystano 3 kombinacje (Ca, CaNPK, NPK) z pól, na których od 1923 r. uprawia się rośliny bez obornika i bez motylkowych (A) oraz z obornikiem i roślinami motylkowymi (E). Oceny tych systemów dokonano w oparciu o plonowanie roślin, zawartość C i N w profilu glebowym do 70 cm oraz o wyliczenie bilansu azotu. Zawartość C organicznego oraz różnych form azotu w glebie oznaczano przez 3 lata (1998-2000) a plony roślin i bilans azotu zestawiono za 20 lat.
Najwyższe plony wszystkich badanych roślin na obiektach wapnowanych otrzymano w systemie nawożenia organiczno-mineralnego a najniższe w systemie wyłącznie organicznego. Otrzymano wyższe plony w systemie nawożenia wyłącznie mineralnego niż organicznego. Największy przyrost węgla organicznego oraz azotu ogólnego w glebie pod wpływem wieloletniego stosowania obornika i uprawy roślin motylkowych występuje w warstwie ornej. Im głębiej przyrost tych składników w glebie jest mniejszy. Stosunek C : N jest węższy w warstwie Bt niż w warstwach Ap i Eet. Zawartości azotu amonowego oraz w mniejszym stopniu azotanowego w całym profilu glebowym, są wyraźnie większe na polach z obornikiem i rośliną motylkową niż bez tych nawozów. Wykorzystanie azotu z saletry amonowej wynosiło 67-77% i było nieznacznie wyższe na glebach lekko kwaśnych niż bardzo kwaśnych oraz większe przy stosowaniu wyłącznie nawożenia mineralnego niż w systemie organiczno-mineralnym.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Ochrona zasobów genowych roślin uprawnych

Ochrona zasobów genowych jest jednym z głównych zadań krajów sygnatariuszy konwencji o różnorodności biologicznej. Przedstawiono podstawowe tezy tej konwencji i jej powiązanie z ochroną zasobów genowych roślin użytkowych. Omówiono działalność i współpracę w zakresie ochrony zasobów genowych roślin na terenie Europy. Podstawową siecią współpracy obejmującą kraje europejskie jest Europejski Program Ochrony Zasobów Genowych koordynowany przez Międzynarodowy Instytut Zasobów Genowych w Rzymie. Program ten finansowany przez uczestniczące kraje jest koordynowany przez IPGRI za pośrednictwem szeroko rozwiniętej sieci powiązanej z grupami roślin lub z ogólną tematyką związaną z zasobami genetycznymi. Obecnie w programie tym uczestniczy 36 krajów europejskich. Jego głównym zadaniem jest zapewnienie długoterminowej ochrony in situ i ex situ oraz stymulowanie wykorzystania zasobów genowych roślin w Europie (http://www.cgiar.org/ecpgr). Poprzez ścisłą współpracę z instytucjami państwowymi, organizacjami pozarządowymi i prywatnymi hodowcami ECP/GR promuje ochronę zasobów genetycznych naszego kontynentu, jak również dzieli się odpowiedzialnością z krajami europejskimi nie należącymi do programu. Program ECP/GR działa za pośrednictwem 9 szeroko rozbudowanych Sieci, w tym 6 dotyczących grup roślin i 3 są związane z ogólną tematyką ochrony zasobów genetycznych. Zamieszczono strukturę programu i omówiono zadania do realizacji w latach 2004-2008. Omówiono również działalność banku genów w Polsce.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Analiza roznorodnosci fitoplanktonu jako wskaznika jakosci wod rzek nizinnych

Organizmy fitoplanktonowe wykorzystywane są w monitoringu biologicznym wód powierzchniowych. Badania wód dwóch rzek o zróżnicowanym stopniu antropopresji, Narwi i Biebrzy, wskazały na celowość ich wykorzystania w ocenie zmian jakości. Analiza składu jakościowego zbiorowisk fitoplanktonu wykazały ścisłą zależność od chemizmu wody. Na jakość wód rzeki Narwi wpływa Zbiornik Siemianówka, który powoduje wzrost trofii i pogorszenie jakości wody. Zmniejszanie różnorodności fitoplanktonu wzdłuż biegu rzeki oraz wzrost liczebności zielenic i okrzemek, wskazuje na stopniową poprawę jej jakości. W rzece Biebrzy stwierdzono natomiast mniejszą liczebność i różnorodność fitoplanktonu niż w rzece Narwi. Zmiany w jakości wody oraz w zbiorowiskach glonów stwierdzono na odcinkach intensywnego wypasu bydła, bliskiego sąsiedztwa gospodarstw rolnych i zróżnicowanej szybkości przepływu.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Porównanie wybranych mieszańców dyni olbrzymiej (Cucurbita maxima Duch.) pod względem przydatności miąższu owoców do mrożenia

Celem pracy było porównanie przydatności do mrożenia pięciu nowych mieszańców dyni olbrzymiej z czterema odmianami uprawianymi w Polsce. W dwóch kombinacjach próbek: blanszowane i niepoddane blanszowaniu, oznaczono zawartość suchej masy, wielkość wycieku zamrażalniczego oraz zawartość związków karotenoidowych ogółem i β-karotenu. Analizy wykonano na materiale świeżym oraz po 6 miesiącach mrożenia (-20°C). Najmniejszą ilość wycieku zamrażalniczego stwierdzono u mieszańców nr 413 i 420, odpowiednio 1,3 i 3,8 ml. Mieszańce te charakteryzowały się jednolitym i zwartym miąższem. Procentowa zawartość suchej masy była porównywalna (odpowiednio 7,6 i 7,7%). Zabieg blanszowania zmniejszał stratę związków karotenoidowych.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wpływ miedzi na zawartość barwników fotosyntetycznych u kukurydzy uprawianej w kulturach wodnych

Toksyczność miedzi ujawnia się w warunkach nadmiernej jej koncentracji w środowisku, oddziałując destrukcyjnie na organizm na wielu poziomach jego organizacji i pełnionych funkcji. Celem badań było określenie wpływu wzrastających dawek miedzi na plon, zawartość miedzi i chlorofilu oraz karotenoidów w liściach kukurydzy. Schemat doświadczenia obejmował 10 obiektów ze wzrastającymi dawkami miedzi: (0; 1; 2; 4; 6; 8; 12; 16; 24; 32 mg Cu·dm⁻³). Doświadczenie prowadzono w warunkach kultur wodnych przez okres siedmiu tygodni. Stwierdzono, że miedź była akumulowana głównie w korzeniach, mniej w liściach a najmniej w łodygach. Wzrastające stężenia miedzi w pożywce powodowały regularny wzrost zawartości miedzi w badanych częściach kukurydzy. Istotne obniżenie zawartości chlorofilu a zarejestrowano w obiekcie, w którym zastosowano 12 mg Cu·dm⁻³, chlorofilu b w obiekcie o stężeniu 4 mg Cu·dm⁻³. W porównaniu z kontrolą zawartość chlorofilu a w obiekcie o najwyższym stężeniu miedzi spadła o 33%, chlorofilu b o 29%, a karotenoidów o 40%.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Kształtowanie się cech morfologicznych i biochemicznych łubinu żółtego rosnącego na glebie zanieczyszczonej chlorotetracykliną w warunkach fotoperiodu i ciemności

W ocenie zanieczyszczenia środowiska lekami bardzo ważną rolę odgrywają badania z wykorzystaniem roślin przeznaczonych na cele konsumpcyjne. Celem pracy było określenie fitotoksyczności chlorotetracykliny (0, 1,45, 2,90, 5,80, 11,60, 23,19 i 46,38 mg∙kg-1 gleby) obecnej w glebie wobec łubinu żółtego (Lupinus luteus L.) odmiany Mister. Oceniano wybrane cechy morfologiczne łubinu oraz biochemiczne aktywności peroksydazy i katalazy w korzeniach i łodygach siewek łubinu w warunkach fotoperiodu i ciemności. Stwierdzono, że niskie stężenia chlorotetracykliny w glebie nie zmieniają długości korzeni i łodyg. Ciśnienie osmotyczne siewek łubinu w obu wariantach świetlnych przy najwyższym stężeniu leku (46,38 mg∙kg-1 gleby) wzrosło około dwukrotnie w porównaniu z próbami kontrolnymi. Aktywność peroksydazy korzeni rosnących na glebie zawierającej lek w stężeniu 46,38 mgkg-1wyniosła 29 U (fotoperiod) i 24 U (ciemność). Aktywność katalazy była większa w łodygach łubinu żółtego rosnących w ciemności (15 U) w porównaniu do korzeni rosnących w tych samych warunkach świetlnych (12 U).

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wzajemne zależności pomiedzy wpływem wapnia i kadmu na indukowany przez IAA wzrost elongacyjny segmentów koleoptyli kukurydzy

Stwierdzono, że komórki zwierzęce i roślinne mogą pobierać kadm poprzez interakcje z wapniem. Wysokie koncentracje wapnia obniżały toksyczne działanie Cd²⁺ na różne procesy fizjologiczne. Kurtyka i in. wykazali, że Cd²⁺ hamuje indukowany auksyną (IAA) wzrost elongacyjny segmentów koleoptyli kukurydzy. Jednakże pozostaje niewyjaśnione do tej pory, czy Ca²⁺ może obniżać toksyczne działanie kadmu na indukowany IAA wzrost elongacyjny. W związku z powyższym wydało się celowym określenie zależności pomiędzy koncentracją kadmu i wapnia w środowisku i ich wpływu na indukowany przez IAA wzrost segmentów koleoptyli kukurydzy.
Badania prowadzono na 10 mm segmentach koleoptyli wycinanych z 4- dniowych etiolowanych siewek kukurydzy. Wzrost segmentów koleoptyli kukurydzy mierzono zgodnie z metodyką opisaną wcześniej przez Karcza i in. Stosowano dwa stężenia jonów Ca²⁺: 0,1 mmol・dm⁻³ i 1 mmol・dm⁻³.
Stwierdzono, że wapń w stężeniu 1 mmol・dm⁻³ obniża toksyczne działanie kadmu na wzrost elongacyjny segmentów koleoptyli kukurydzy. Podczas gdy wapń podany w tym samym stężeniu w obecności IAA nie znosi toksycznego działania Cd²⁺ na wzrost segmentów koleoptyli.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wpływ barwy światła na zimowe kwitnienie narcyzów pędzonych metodą + 5 stopni C

Cztery odmiany narcyzów pędzono w fitotronie z cebul chłodzonych w temperaturze +5°C. Zastosowano lampy jarzeniowe typu TLD-36 W o barwie dziennej, czerwonej, żółtej, zielonej i niebieskiej. Dla każdej barwy światła przeznaczono cztery lampy o łącznej mocy 144 W, zawieszone na wysokości 33 cm.
Pod lampami o barwie dziennej narcyzy zakwitały najwcześniej, pod lampami o barwie niebieskiej - najpóźniej. Rośliny pędzone pod lampami o świetle czerwonym były wyższe od pozostałych, miały większą masę i dłuższe liście a pędzone pod światłem niebieskim - niższe. Miały także krótsze liście i mniejszą masę a odmiany ‘Yellow Sun’ i ‘Unsurpassable’ tworzyły sztywniejsze pędy.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wybrane wskazniki wartosci odzywczej owocow pomidora szklarniowego w zaleznosci od rodzaju podloza

W doświadczeniu badano wpływ czterech typów podłoży na wartość biologiczną pomidora szklarniowego uprawianego z zastosowaniem fertygacji. Rozsadę pomidora odmiany Recento F₁ sadzono 15 III w maty wełny mineralnej, wełny szklanej, włókna kokosowego oraz skrzynki wypełnione 10 dm³ piasku rzecznego gruboziarnistego. Rośliny nawadniano i nawożono jednakową ilością pożywki niezależnie od podłoża. Pomidory uprawiano w cyklu przedłużonym, zbiór owoców przeprowadzano od 20 V do 20 X. W trakcie owocowania pobierano próbki owoców z 2 ,7 i 11 grona w celu określenia w nich zawartości suchej masy, witaminy C, cukrów prostych i redukujących oraz makroskładników N-NO₃, P, K, Ca i Mg. Najniższą zawartość suchej masy, cukrów prostych i ogółem posiadały owoce z uprawy w wełnie mineralnej, zaś najwyższą, szczególnie przy zbiorze pomidorów z 7 i 11 grona odnotowano u roślin rosnących w piasku i włóknie szklanym. Nie stwierdzono wyraźnego zróżnicowania w zawartości makroskładników w częściach jadalnych pomidora rosnącego w badanych podłożach.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wykorzystanie egzotycznej plazmy zarodkowej kukurydzy w hodowli mieszancow w Smolicach

W latach 50-tych w ZDHAR w Smolicach opracowano strategię wykorzystania elitarnych linii wsobnych kukurydzy pochodzących ze Stanów Zjednoczonych A.P., stanowiących dla naszej strefy klimatycznej egzotyczny materiał wyjściowy. Tę egzotyczną plazmę zarodkową linii wsobnych pochodzących z różniących się od siebie grup heterogenicznych (Lancaster, Stiff Stalk Synthetic, Iodent, a także z populacji szklistych np. Minnesota 13, Ottawa Flint i inne) wykorzystano do krzyżowania z wczesnymi liniami zębokształtnymi i szklistymi w programie E*L stosując przede wszystkim metodę BC i Rinke oraz inne znane klasyczne metody hodowli, np. rodowodowej i selekcji cyklicznej.
Z wytworzonego w procesie hodowli i selekcji materiału wyjściowego uzyskano linie wsobne o pożądanych cechach tj. o wysokiej zdolności kojarzenia, wczesności, o zadawalającej sztywności łodyg i o kolbach z dużą wydajnością ziarna, odpornych na fuzarialne choroby łodyg. Wykorzystując genetyczną różnorodność własnych linii elitarnych (hetrotic pattern plazmy zarodkowej) wyhodowano w latach 1956-1998 znaczą ilość linii kukurydzy, komponentów 23 mieszańców zarejestrowanych, 22 mieszańców badanych w doświadczeniach przedrejestrowych i 65 w doświadczeniach wstępnych.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Polimorfizm białek w pylnikach wybranych klonów Miscanthus sinensis

Obrazy białka pylników 18 klonów traw olbrzymich Miscanthus sinensis (2x) otrzymane metodą dwukierunkowej elektroforezy na żelu poliakryloamidowym przedstawiono w postaci zbiorczej mapy proteomicznej. Zawiera ona 116 różnych peptydów o masach cząsteczkowych od 12 do 70 kD i pi 3,5-10. Na otrzymanych obrazach białkowych pylników poszczególnych klonów wykryto od 72 do 106 peptydów. Największą zmienność białek pomiędzy klonami wykryto w zakresie białek o niskiej masie cząsteczkowej poniżej 20 kD i pI 4-7. W pylnikach mieszańców otrzymywanych z form wyjściowych do hodowli wykryto mniej białek niż w pozostałych formach. Zastosowana metoda okazała się właściwa do badania zróżnicowania klonów traw olbrzymich, a więc organizmów bardzo blisko spokrewnionych, jak Miscanthus sinensis (2x).

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Ocena możliwości zastosowania śruty rzepakowej w procesie smażenia zanurzeniowego w aspekcie zmian jakości medium smażalniczego

Celem pracy jest ocena możliwości wykorzystania śruty rzepakowej do stabilizacji oleju rzepakowego wykorzystywanego w czasie procesu smażenia zanurzeniowego. W badaniach wykorzystano częściowo uwodorniony olej rzepakowy bez dodatku przeciwutleniaczy oraz z dodatkiem ekstraktu ze śruty rzepakowej, kwasu sinapowego i BHT. Frytki ziemniaczane smażono 8 h dziennie przez pięć kolejnych dni. Po zakończeniu każdego dnia pobierano próbki olejów (200 ml), w których określono zmiany liczby kwasowej, liczby anizydynowej, barwy oleju i fitosteroli. W wyniku procesu smażenia obserwowano pogorszenie jakości wykorzystywanego oleju. Największe zmiany liczby anizydynowej i liczby kwasowej obserwowano w oleju z dodatkiem ekstraktu ze śruty rzepakowej lub kwasu sinapowego, mniejsze w oleju bez dodatków lub z dodatkiem BHT. Liczba kwasowa we wszystkich badanych próbach po zakończeniu smażenia nie przekraczała 2,5 mg KOH·g⁻¹. Dodatek ekstraktu ze śruty rzepakowej oraz kwasu sinapowego prowadził do mniejszych ubytków steroli w porównaniu z pozostałymi próbami. Nie stwierdzono istotnych różnic między barwą analizowanych prób.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Przydatność rdestowca czeskiego (Reynoutria × bohemica Chrtek and Chrtkova) do produkcji biogazu rolniczego

Celem badań była ocena przydatności biomasy rdestowca czeskiego (Reynoutria
×bohemica Chrtek & Chrtkova) do produkcji biogazu. Biomasę rdestowca zebrano
dwukrotnie w ciągu roku (czerwiec i październik 2013 r.), zakiszono w formie czystej oraz
w mieszance z wytłokami z jabłek lub kukurydzą, a następnie poddano mezofilnej fermentacji
metanowej. Otrzymano 7,7 t suchej masy rdestowca z pierwszego zbioru oraz 2,9 t
suchej masy z drugiego zbioru. Biomasa rdestowca była podatna na zakiszanie, a dodatek
preparatu bakterii fermentacji mlekowej poprawił jakość uzyskanych kiszonek. Z tony suchej
masy kiszonki z rdestowca i kukurydzy otrzymano średnio 650,6 m3, a z kiszonki
rdestowca z wytłokami średnio 494,3 m3 biogazu o zawartości metanu 57–62%. Wysoka
produktywność biomasy oraz przydatność w procesie współfermentacji z kukurydzą i wytłokami
z jabłek czynią badaną roślinę przydatnym, alternatywnym źródłem biogazu.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo