rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Chrzest bramą chrześcijańskiej moralności. Inspiracje dokumentu Międzynarodowej Komisji Teologicznej Wiara i sakramenty

Chrzest słusznie bywa nazywany bramą – bramą do zbawienia, do życia wiecznego, do Kościoła, bramą życia w Duchu, bramą nadziei, bramą do innych sakramentów. W pewnym sensie można go nazwać także bramą chrześcijańskiej moralności. Taką nazwę sugeruje pośrednio dokument Międzynarodowej Komisji Teologicznej o relacji między wiarą a sakramentami. Chrzest jest bramą, ponieważ dając udział w śmierci i zmartwychwstaniu Chrystusa, konstytuuje sam podmiot działania moralnego oraz wprowadza człowieka w aktywne uczestnictwo w życiu Kościoła i świata. To aktywne uczestnictwo realizuje się nie tylko w kulcie, ale również w życiu moralnym, które ma swoje źródło w darach sakramentalnych. Jest ono realizacją w działaniu tego, co chrzest udziela w postaci daru. Chrześcijańskie życie moralne jest zatem konsekwencją przejścia przez bramę chrztu. Na tym polega jego specyfika.

Czasopismo: Roczniki Teologiczne
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Jana Pawła II wstęp do pneumatologii narodów

Jak zdefiniować pneumatologię narodów w świetle nauczania Jana Pawła II? Czy działanie Ducha Świętego w narodzie jest jednorazowe i ekskluzywne, czy jest częścią tajemnicy odkupienia i działaniem w całym Kościele? Odpowiedzi na te pytania odnaleźć można w przemówieniach i homiliach Jana Pawła II wygłoszonych podczas jego pierwszej pielgrzymki do Polski i studiując jego pierwszą encyklikę Redemptor hominis. W nich wskazane jest źródło poszukiwań definicji pneumatologii narodów, a bije ono z Soboru Watykańskiego II, który wezwał do odczytywania znaków czasu i wyjaśniania ich w świetle Ewangelii. To Sobór zachęcił do wzmożenia zainteresowania działaniem Ducha Świętego w takich obszarach, jak rozwój porządku społecznego i bieg historii ludzkiej. Właśnie tu znajdujemy podstawy do mówienia o pneumatologii narodów i obserwacji obecności Ducha Świętego w historii narodów. Jan Paweł II odpowiada na to wezwanie i realizuje je od pierwszych dni pontyfikatu, wskazując, że Kościół bierze swój początek w wieczerniku, a przez Kościół ludy i narody wprowadzane są do mistycznego ciała Jezusa Chrystusa. Wszelkie późniejsze gesty i symbole wyrażone w chrztach poszczególnych narodów są jedynie odpowiedzią na ten najważniejszy akt – zesłanie Ducha Świętego.

Czasopismo: Roczniki Teologiczne
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Chrystotypiczne i antropotypiczne interpretacje wniebowzięcia Maryi Panny w tradycji polskiej XIX wieku

Artykuł przedstawia rozwój nauki o wniebowzięciu Maryi na ziemiach polskich w XIX wieku. Uznając tę prawdę wiary za oczywistą, kaznodzieje nie zajmowali się polemiką, skupiając się raczej na rozwijaniu koncepcji eklezjotypicznych i antropotypicznych oraz wnioskach pastoralnych. Nauczanie polskich teologów odpowiada zaleceniom Marialis Cultus i traktuje wniebowzięcie jako inspirację do formacji w duchu maryjnym.

Czasopismo: Roczniki Teologiczne
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Jan Paweł II jako nauczyciel mariologii i maryjności

Zgodnie z metodologiczną zasadą poprawna interpretacja Jana Pawła II (nie tylko zresztą jego) postuluje uwzględnianie szerszego kontekstu jego wypowiedzi. W prezentacji mariologii i maryjności papieża koncentruję się na tym, co budzi mniejsze czy większe zadziwienia. Jan Paweł II korzystał z Traktatu św. Ludwika Grigniona de Montfort. Nigdy z nim nie polemizował, nigdy go nie krytykował, ale nie wszystko przejmował. Jan Paweł II konsekwentnie wykłada mariologię Vaticanum II, a nie mariologię Grigniona. Zdecydowanie promuje modlitwę różańcową, m.in. w Rosarium Virginis Mariae, ale apeluje o kontemplację przypominanych w nim misteriów naszej wiary. Apeluje i prosi, by nie poprzestawać na samym odmawianiu różańca.

Czasopismo: Roczniki Teologiczne
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Teologiczno-eklezjalne aspekty bierzmowania w świetle programu duszpasterskiego Kościoła w Polsce na lata 2017-2019

Biorąc pod uwagę posoborowe podejście do sakramentologii, oparte na idei Kościoła Chrystusowego jako żywej historii zbawienia, treść artykułu odnosi się do eklezjalnych aspektów programu duszpasterskiego Kościoła w Polsce. Dlatego sakrament bierzmowania jest ujęty w perspektywie eklezjologicznej, bez zbytniego zgłębiania problematyki katechetycznej czy liturgicznej. Najpierw zwraca uwagę na sakrament dojrzałości chrześcijańskiej w aspekcie trwałości Kościoła jako ludu Bożego. W kolejnym paragrafie koncentruje się na uczestnictwie tych, którzy przyjęli sakrament bierzmowania w apostolskich zadaniach ludu Bożego, akcentując zwłaszcza przyjęcie przez nich pełnej odpowiedzialności za losy Kościoła. Zwieńczeniem artykułu jest zobrazowanie ewangelizacji współczesnego świata przez ubogacenie świata nowym obliczem świętości na miarę królestwa Bożego, które przez Chrystusa w mocy Ducha Świętego nieustannie wzrasta wśród ludzi, aż do ostatecznego spełnienia w Bogu, który będzie „wszystkim we wszystkich” (por. 1 Kor 15,24.28).

Czasopismo: Roczniki Teologiczne
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Nasze odniesienie do braci niekatolików – miłość i uczciwość we wzajemnych relacjach

Tekst referatu wygłoszonego podczas konferencji naukowej „Łaską jesteście zbawieni przez wiarę” (Ef 2,8), zorganizowanej 14 listopada 2019 r. na KUL przez Sekcję Ekumenizmu Instytutu Nauk Teologicznych na Wydziale Teologii KUL i Radę ds. Ekumenizmu Konferencji Episkopatu Polski w 20. rocznicę podpisania Wspólnej deklaracji na temat nauki o usprawiedliwieniu.

Czasopismo: Roczniki Teologiczne
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
„Głęboka religijność Lutra”: Marcin Luter –  heretyk czy bohater wiary?

Celem artykułu jest sformułowanie odpowiedzi na pytanie: czy Lutra należy uważać za heretyka, czy też można w nim widzieć bohatera wiary? Istotną podstawą dla takiej odpowiedzi są najpierw wypowiedzi papieży ostatniego czterdziestolecia, aż po afirmację Lutra jako osobowości głęboko religijnej. Dalszych przesłanek dostarczają wyniki historycznych badań, które wskazują na głębokie zakorzenienie Lutra w ówczesnej teologii mistycznej. Uwidacznia się to w jego sposobie uprawiania teologii, gdzie głównym źródłem poznania stało się własne doświadczenie wiary. Teologia Lutra jest teologią egzystencjalną i w tej perspektywie należy widzieć także naukę o usprawiedliwieniu. Usprawiedliwienie z wiary było dla Lutra przede wszystkim żywym, duchowym doświadczeniem w osobistej relacji do Boga, które jednocześnie determinowało jego teologiczną refleksję. Zachowując świadomość spraw spornych, można stwierdzić, że w swych reformacyjnych intencjach Luter pozostał zakorzeniony w katolickiej tradycji wiary. Luter nie jest ani heretykiem, ani nie musi być uznawany za bohatera wiary – jest przede wszystkim reformatorsko nastawionym teologiem, który ma swe miejsce w ramach jednego, katolickiego Kościoła.

Czasopismo: Roczniki Teologiczne
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Wszechmocny Bóg i niewolna wola. Kluczowe motywy luterskiej teologii w interpretacji współczesnych badaczy jego spuścizny

Artykuł skupia się na dwóch wątkach teologii Marcina Lutra – jego wizji Boga i pojmowaniu wolności woli. Czyni to przez pryzmat dwóch współczesnych interpretacji teologii Reformatora przygotowanych przez renomowanych luterologów – Oswalda Bayera i Hansa-Martina Bartha. Ich odmienne w swej perspektywie i uporządkowaniu analizy ukazują teologię Marcina Lutra jako przepojoną radykalną wizją Boga wszechmocnego i pasywnego człowieka, który nie posiada wolności woli w kwestii zbawienia. Te rekonstrukcje teologii wittenberczyka zostały wpisane w pochodzącą od Albrechta Beutela diagnozę kluczowych struktur teologii Marcina Lutra: jej zakorzenienie w chrystocentrycznej wykładni Pisma Świętego, jej pojmowanie w kategoriach sztuki rozróżniania oraz jej oparcie na doświadczeniu.

Czasopismo: Roczniki Teologiczne
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
„Łaską… przez wiarę” – Lutra koncepcja usprawiedliwienia grzesznika. Perspektywa egzegetyczno-hermeneutyczna

W artykule przeanalizowano kwestię usprawiedliwienia przez wiarę z perspektywy Wspólnej Deklaracji (WD) oraz na bazie dwóch komentarzy Marcina Lutra: Wykładu Listu do Rzymian (1516) oraz Komentarza do Listu do Galatów (1535). Ponieważ komentarze pochodzą z różnych okresów twórczości Lutra, dobrze obrazują rozwój koncepcji usprawiedliwienia przez wiarę. Omówione zostały te aspekty usprawiedliwienia, które jako kluczowe wymienia Wspólna Deklaracja w punkcie 11: usprawiedliwienie jako odpuszczenie grzechów, wyzwolenie z mocy grzechu i śmierci, wyzwolenie od przekleństwa zakonu, jako społeczność z Bogiem i jako zjednoczenie z Chrystusem, Jego śmiercią i zmartwychwstaniem. Każdy z omawianych aspektów kończy się podsumowaniem ukazującym podobieństwa i różnice między Lutrowym ujęciem usprawiedliwienia a interpretacją nauki o usprawiedliwieniu w WD.

Czasopismo: Roczniki Teologiczne
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
„On to dla nas grzechem uczynił tego, który nie znał grzechu” (2 Kor 5,21a): Rozumienie Pawłowej wypowiedzi w historii egzegezy

Autor artykułu szuka odpowiedzi na pytanie, jak w historii egzegezy interpretowano wypowiedź Apostoła Pawła z 2 Kor 5,21a o tym, że Bóg uczynił Chrystusa grzechem. Artykuł składa się z kilku części uszeregowanych chronologicznie. Najpierw przedstawiona została interpretacja 2 Kor 5,21a przez teologów epoki patrystycznej (zwłaszcza Orygenesa, Cyryla Aleksandryjskiego, Grzegorza z Nazjanzu, Grzegorza z Nyssy, Jana Chryzostoma, Augustyna z Hippony). Następnie omówiono teologów średniowiecznych na czele z Anzelmem z Canterbury. Trzecim etapem było zwrócenie uwagi na Marcina Lutra, Jana Kalwina oraz innych teologów czasu Reformacji. Ostatni punkt stanowi ukazanie interpretacji 2 Kor 5,21a przez teologów nowożytnych. Zauważono, że egzegeci epoki nowożytnej w swoich badaniach nawiązują do owoców pracy teologów wcześniej żyjących. W interpretacji 2 Kor 5,21a wyróżnić można trzy najważniejsze tendencje, które widzą tutaj odniesienie do wcielenia Syna Bożego, do Jego śmierci rozumianej jako ofiara za grzech i do szeroko rozumianej rzeczywistości grzechu, z którą zmierzył się Jezus Chrystus.

Czasopismo: Roczniki Teologiczne
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Komunijna mistyka eklezjalna według Johna D. Zizioulasa

Pojęcie „mistyka” było odnoszone w Kościele pierwotnym do całego Kościoła i wskazywało na doświadczenia wspólne dla wszystkich jego członków, sakramenty i specjalny sposób życia. Mistykiem był każdy członek Kościoła. Kościół nie znał przeciwstawiania urzędu i ducha, instytucji i mistyki. Eklezjologia – łącznie z aspektem instytucjonalnym – nie tylko łączyła się z doświadczeniem mistycznym, lecz służyła także wprowadzeniu w misterium chrześcijaństwa. Dlatego mistyka eklezjalna ma swoją własną charakterystykę i odnosi się do Kościoła jako „Ciała Chrystusa”, sakramentów – zwłaszcza chrztu i Eucharystii, „słowa” w relacji do sakramentu, pełnienia urzędu kościelnego oraz praktykowania ascezy i życia monastycznego. Mistyka komunii wymaga jednak od chrześcijan nie tylko właściwej refleksji teologicznej, lecz przede wszystkim życia wspólnotowego i poszukiwania świętości osobistej, która ma służyć całemu Kościołowi.

Czasopismo: Roczniki Teologiczne
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Fundacja „Dzieło Nowego Tysiąclecia” jako odpowiedź na wyzwania wobec wychowawczej i charytatywnej posługi Kościoła

Sobór Watykański II zwrócił uwagę na zadania świeckich w Kościele i świecie. Efektem postanowień soborowych stało się dowartościowanie laikatu, a zwłaszcza ludzi młodych. Pod koniec XX wieku Kościół dostrzegł potrzebę objęcia duszpasterską działalnością formacyjną młodego pokolenia, które odpowiednio ukształtowane, przyczyni się do przekształcania struktur społecznych pod budowę cywilizacji miłości. Podjętą w tym czasie inicjatywą było powołanie przez Konferencję Episkopatu Polski Fundacji „Dzieło Nowego Tysiąclecia”. Jednym z celów organizacji jest niesienie pomocy materialnej uzdolnionej młodzieży z niezamożnych rodzin, zamieszkującej tereny wiejskie orazodznaczającej się wysokim osiągnięciami w nauce. Program stypendialny, oprócz wsparcia finansowego, jest nastawiony także na formację chrześcijańską stypendystów w duchu nauczania Jana Pawła II.Podopieczni Fundacji, wdzięczni za otrzymaną pomoc, podejmują różne działania, stanowiące z jednej strony owoc formacji, a z drugiej potwierdzające przekonanie, że są „żywym pomnikiem” Jana Pawła II, ponieważ żyją na co dzień wartościami, które głosił Ojciec Święty, i przekazują światu jego nauczanie.

Czasopismo: Roczniki Teologiczne
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Duszpasterstwo wobec błogosławieństwa zwierząt

Zwierzęta od dawna towarzysząc człowiekowi, spełniały różne funkcje: od towarzyszenia i opieki przez pożywienie i źródło surowców aż do funkcji religijnych. W chrześcijaństwie zwierzęta były i są częścią świata stworzonego, za który człowiek wyraża wdzięczność Stwórcy. Występują także jako atrybuty świętych, nie są jednak już ubóstwiane. Tak jak cały świat stworzony ożywiony i nieożywiony, zwierzęta mogą być błogosławione, aby lepiej służyć człowiekowi w drodze do życia wiecznego. Interesującym przykładem obrzędu błogosławieństwa zwierząt przywołanym w artykule jest uroczysty odpust św. Rocha z Montpellier w miejscowości Mikstat. Zwierzęta są tam błogosławione, ale nie stanowi to centrum uroczystości, w której chodzi przede wszystkim o celebrowanie Słowa Bożego, sprawowanie sakramentów, co służy uwielbieniu Boga i prowadzi ludzi do zbawienia. Współcześnie często dochodzi do wyniesienia potrzeb i praw zwierząt na równi z człowiekiem, czego wyrazem są próby organizowania pogrzebów, Mszy św. i innych sakramentów dla zwierząt. Rodzi to niewątpliwie poważne wyzwania dla teologii i duszpasterstwa.

Czasopismo: Roczniki Teologiczne
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Duszpasterskie towarzyszenie małżonkom w odpowiedzialnym rodzicielstwie

Duszpasterskie towarzyszenie małżonkom w odpowiedzialnym rodzicielstwie należy do istotnych zadań tej zbawczej działalności Kościoła. Małżonkowie zaproszeni przez Boga do realizacji powołania rodzicielskiego oczekują na wsparcie płynące ze strony duszpasterzy. Wsparcie to jest realizowane przez kapłanów poprzez przepowiadanie słowa Bożego, parafialne poradnictwo rodzinne, posługę kierownictwa duchowego i wsparcia modlitewnego czy też w procesie pedagogizacji. Przeprowadzone wśród prezbiterów badania dowiodły, że wysoki odsetek księży deklaruje gotowość duszpasterskiego towarzyszenia małżonkom w dziele odpowiedzialnego rodzicielstwa. Częściej tak uważają zwłaszcza kapłani starsi, powyżej 36. roku życia, mający większe doświadczenie posługiwania dla małżeństw. Wyzwanie wsparcia duszpasterskiego małżonków w odpowiedzialnym rodzicielstwie stanowią kapłani młodsi, do 35 roku życia.

Czasopismo: Roczniki Teologiczne
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Relacja osobowa narzędziem duszpasterstwa młodzieży na podstawie adhortacji apostolskiej Christus vivit papieża Franciszka

W obecnych czasach wciąż aktualnym wyzwaniem Kościoła jest troska o duszpasterstwo młodego pokolenia. Tę pilną potrzebę zauważył również papież Franciszek w adhortacji apostolskiej Christus vivit. Na podstawie tego dokumentu można opracować konkretną strategię duszpasterską w pracy z młodzieżą. W opinii papieża troska o młodych powinna wyrażać się w głębokich, osobowych relacjach zbudowanych na prawdziwym autorytecie. Istotnym czynnikiem w procesie formacji chrześcijańskiej jest rola odpowiedniego lidera oraz wspólnoty, która tworząc środowisko wiary, doprowadza do spotkania z Bogiem. Człowiek jest istotą relacyjną. Dlatego, dzięki relacjom z innymi osobami, można doprowadzić go do spotkania z Panem. Troska o młodych nie jest zadaniem zarezerwowanym dla jednostek, ale dla wszystkich środowisk, które wywierają wpływ na postawę młodych ludzi. Tylko dzięki zaangażowaniu wszystkich będzie możliwe trwałe i skuteczne duszpasterstwo młodzieży.

Czasopismo: Roczniki Teologiczne
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Pięć kroków pastoralnego nawrócenia

Współczesny Kościół nawołuje wszystkich wiernych do podjęcia mentalnego nawrócenia, które ma polegać na uświadomieniu sobie na nowo swojej tożsamości i wypływającego z niej posłania do dzieła ewangelizacji. Jednym ze sposobów pastoralnego nawrócenia jest podjęcie pięciu kroków, które symbolizuje pierwszych pięć liter alfabetu: A, B, C, D, E. Aby stać się autentycznym ewangelizatorem, należy najpierw adorować Boga, modlić się, następnie być dla ludzi bratem i siostrą, starać się praktykować chrześcijańską caritas (miłość) i czuć się uczniem Jezusa. Dopiero wtedy, gdy te kroki będą podjęte, osoba wierząca stanie się z pomocą łaski Bożej autentycznym ewangelizatorem.

Czasopismo: Roczniki Teologiczne
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Inspiracje adhortacji apostolskiej Querida Amazonia dla duszpasterstwa w Polsce

Adhortacja apostolska Querida Amazonia jest pokłosiem zgromadzenia synodu biskupów na temat „Amazonia: nowe drogi dla Kościoła i ekologii integralnej”. Wskazania papieża Franciszka w niej zawarte mają w dużej części charakter uniwersalny i można odnieść je do innych Kościołów lokalnych. Mogą one mieć zastosowanie także dla duszpasterstwa w Polsce. W artykule zostały ukazane możliwości zastosowania niektórych zaleceń papieskich w realiach Kościoła w Polsce. Pierwsza część artykułu traktuje o konieczności ewangelizacji. Przedstawione przez Franciszka argumenty przemawiające za kontynuacją i rozwojem przekazu Dobrej Nowiny w Amazonii są aktualne również w Polsce. Konieczne jest także – o czym jest mowa w drugiej części – stosowanie inkulturacji w różnych jej aspektach. Jakkolwiek inkulturacja w ewangelizacji ludów dorzecza Amazonki i społeczeństwa polskiego ma inny kształt, to dla efektywności działalności pastoralnej jest ona niezbędna. Trzecia część artykułu została poświęcona problemom związanym z budowaniem żywych wspólnot chrześcijańskich. Procesowi temu, w Amazonii i w Polsce, towarzyszą podobne problemy, dlatego ich rozwiązania proponowane przez Franciszka dla Kościoła w Ameryce Południowej mogą – po zaakomodowaniu – okazać się skuteczne w duszpasterstwie polskim.

Czasopismo: Roczniki Teologiczne
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Ksiądz Franciszek Blachnicki – prekursor teologii kerygmatycznej w Polsce

Papież Franciszek stwierdził, iż „teologia po Veritatis gaudium jest teologią kerygmatyczną, teologią rozeznania, miłosierdzia i akceptacji, która nawiązuje dialog ze społeczeństwem, kulturami i religiami w celu budowania pokojowego współistnienia ludzi i narodów” (21.06.2019). Warto w tym kontekście zwrócić uwagę na prekursora teologii kerygmatycznej w Polsce, ks. Franciszka Blachnickiego (1921-1987), który był nie tylko teoretykiem, ale i praktykiem teologii kerygmatycznej. Jako teoretyk wypracował podwaliny pod katechezę fundamentalną, w której wskazał, że dzisiejsze formy katechumenatu nie odpowiadają wymaganiom czasów współczesnych. Blachnicki miał świadomość, że centralnym problemem pastoralnym jest utrata przez Kościół środowiska żywej wiary i miłości, które mogłoby przyjmować w siebie nowe pokolenie chrześcijan. Istniejący system katechizacji dzieci i młodzieży pojętej na sposób szkolny, intelektualistyczny, jako nauczanie religii, nie potrafi w tej sytuacji spełnić zadań katechumenatu, ponieważ nie jest systemem wychowawczym, który wdraża do życia chrześcijańskiego we wspólnocie Kościoła. W związku z powyższym Blachnicki był przekonany, że trzeba wprowadzić uzupełniający katechumenat dla osób już ochrzczonych – zarówno dorosłych, jak dzieci i młodzieży – wykorzystując wskazówki posoborowego nauczania Kościoła, zwłaszcza zawarte w dokumencie o inicjacji chrześcijańskiej dorosłych. W efekcie ks. Blachnicki w latach sześćdziesiątych ubiegłego wieku na bazie rekolekcji oazowych stworzył Ruch Żywego Kościoła, nazwany później Ruchem Światło-Życie. W ramach formacji deuterokatechumenalnej pokazał konkretną drogę realizacji postulatów wynikających bezpośrednio ze zdobyczy teologii kerygmatycznej oraz ukazał „katechumenacką” koncepcję duszpasterstwa mogącą odnowić współczesną parafię wspólnotę wspólnot.

Czasopismo: Roczniki Teologiczne
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Rzeczywistość wiary w ujęciu świętego Jana Pawła II. Wybrane aspekty

Wiara jest fundamentem życia człowieka wierzącego. Odgrywa w nim ogromną rolę. Podnosi ludzi wierzących na wyższy poziom osobowej egzystencji. Umożliwia człowiekowi pokonywanie trudności i przezwyciężanie kryzysów. Motywuje do dobrych działań i heroicznych czynów. Wiara porządkuje życie wokół wartości, otwiera człowieka na świat bliźniego i historię. Studiując nauczanie papieża św. Jana Pawła II odkrywamy, że temat wiary zajmuje w nim centralne miejsce. Setna rocznica urodzin Papieża Polaka stała się inspiracją dla autora niniejszego artykułu do sięgnięcia do nauczania tegoż Świętego Papieża. Zostały w nim przedstawione wybrane zagadnienia, pomagające zrozumieć bogactwo chrześcijańskiej wiary w życiu wierzącego człowieka. Prezentując rzeczywistość wiary, w pierwszej kolejności ukazano pojęcie i treść wiary chrześcijańskiej, następnie zapoznano z wybranymi cechami charakterystycznymi dla wiary w ujęciu św. Jana Pawła II, a także główne zagrożenia i trudności wiary, na jakie napotyka współczesny człowiek w jej przyjęciu i kształtowaniu.

Czasopismo: Roczniki Teologiczne
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Kultura użytkowa zabezpieczeń biometrycznych klientów banków w Polsce na podstawie sondażu internetowego

Artykuł podejmuje tematykę związaną z zabezpieczeniami biometrycznymi oraz ich wykorzystaniem przez klientów instytucji finansowych. Jego celem jest zapoznanie Czytelnika z wynikami przeprowadzonego badania sondażowego (zrealizowanego metodą CAWI na próbie 505 osób). Przedstawione w publikacji rozważania podkreślają, że społeczeństwo polskie jest świadome przestępstw elektronicznych, natomiast zautomatyzowane zabezpieczenia oparte na biometrykach, zwiększające poziom bezpieczeństwa, mogą być przyszłością dla wielu organizacji – także finansowych. Badanie przedstawia wzrost popularności w użytkowaniu biometryk oraz eksponuje charakterystykę zachowań przeciętnego użytkownika usług bankowych w XXI w. Artykuł opisuje również aspekty prawne zabezpieczeń biometrycznych oraz, na podstawie wyników ankietowych, wskazuje kierunek rozwoju dla instytucji finansowych.

Czasopismo: Bezpieczny Bank
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse
W swoim Kościele Pan otworzył jego usta (por. Syr 15, 5). Orędownictwo św. Jana Apostoła i Ewangelisty w świetle formularzy mszalnych Kościoła zachodniego do Soboru Trydenckiego

Od pierwszych wieków chrześcijaństwa kult świętych był nierozdzielnie związany z misterium Chrystusa. Zwłaszcza na początku oddawano szczególną cześć Matce Jezusa i najbliższym uczniom Chrystusa Pana. Jednym z tych uczniów Pana należących do grona Dwunastu, którego kult znany był od pierwszych wieków chrześcijaństwa, jest św. Jan Ewangelista. W tradycji zachodniej obchodzono dwa święta ku Jego czci: dzień narodzin dla nieba, 27 grudnia, oraz wspomnienie poddania go torturom, 6 maja. W kształtowaniu się kultu św. Jana oprócz przekazów biblijnych ważną rolę odegrały apokryfy Nowego Testamentu. Najczęściej z biblijnych przekazów w formularzach mszalnych przywoływano powołanie św. Jana jako rybaka ludzi, jego szczególną relację z Chrystusem podczas Ostatniej Wieczerzy oraz przekazanie pod jego opiekę Matki Pana. Wskazując na Jego naukę często odwoływano się do głoszonego przez niego Odwiecznego Słowa, które od początku było u Boga. Lektura tekstów liturgicznych ku czci św. Jana Ewangelisty pozwoliła ukazać tego Świętego w misterium Kościoła jako wzór zjednoczenia z Chrystusem i Jego Matką, oraz jako orędownika w codzienności życia wiernych.

Czasopismo: Roczniki Teologiczne
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne