rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Analiza zgodności oceny nadmiernej senności dziennej w skali Epworth z obiektywnymi parametrami snu

Obturacyjny bezdech senny (OBS) jest problemem medycznym o zasięgu społecznym. Nadmierna senność dzienna jest przyczynkiem do podejrzenia zespołu OBS, a łącznie z wynikiem polisomnografii (PSG) – stanowi podstawę do postawienia rozpoznania. Obiektywizacji nasilenia nadmiernej senności dziennej służy stosowana od kilkudziesięciu lat skala Epworth. Wielu autorów podkreśla jej istotną wartość predykcyjną, pozwalającą wyselekcjonować pacjentów podejrzanych o OBS, oraz jej dużą zgodność z wynikiem PSG. Wiele jest także głosów przeciwnych jej użyteczności. Postanowiono poddać weryfikacji te poglądy w oparciu o badania własne. Materiał stanowiło 120 pacjentów zgłaszających się do Pracowni Polisomnograficznej Katedry i Kliniki Otolaryngologii WUM z podejrzeniem obturacyjnego bezdechu sennego. Pacjenci rutynowo wypełniali kwestionariusz Epworth. Całonocna PSG była wykonywana na sprzęcie firmy Grassm (USA), z zapisem 14-kanałowym, obejmującym EEG, EMG oraz rejestrację ruchów klatki piersiowej i brzucha. Przepływ powietrza przez drogi oddechowe rejestrowano przy użyciu nosowo-ustnego czujnika termicznego. Ocena badania była dokonywana metodą automatyczno-manualną, przy czym stadia snu były kodowane manualnie przez technika, osobno dla każdej 30-sekundowej składki. Ciężkość OBS klasyfikowano na podstawie AHI. Utworzono grupę badawczą liczącą 96 chorych z rozpoznanym OBS oraz grupę kontrolną, którą stanowiło 24 pacjentów, u których wykluczono OBS, a ich zaburzenia snu oraz nadmierna senność dzienna wynikały z innych przyczyn. Średni wynik w skali senności dziennej Epworth nie różnił się istotnie w podgrupach według płci i ciężkości bezdechu, nie korelował także w sposób istotny statystycznie z żadnym z badanych rutynowo parametrów PSG. Wyciągnięto wniosek, według którego skala Epworth powinna być traktowana jako dodatkowy i wyłącznie pomocniczy element oceny pacjenta z podejrzeniem OBS.

Czasopismo: Polski Przegląd Otorynolaryngologiczny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Stymulacja nerwu podjęzykowego [SNP] w leczeniu obturacyjnego bezdechu sennego [OBPS] – przegląd piśmiennictwa

Obturacyjny bezdech senny (OBPS) jest chorobą charakteryzującą się nawracającymi epizodami zwężenia (spłycenie oddechu) lub zamknięcia (bezdech) dróg oddechowych. Zaburzeniom towarzyszy spadek saturacji krwi, hiperkapnia oraz powtarzające się wybudzenia. Schorzenie to dotyka częściej mężczyzn niż kobiety. Za powikłania OBPS uważa się nadciśnienie tętnicze, udar mózgu, chorobę wieńcową, cukrzycę typu 2 oraz zwiększone ryzyko wypadków komunikacyjnych. Diagnostyka oraz skuteczne leczenie powinny być wdrożone jak najwcześniej. Leczenie opiera się na chirurgic¬znej korekcie przeszkód anatomicznych, jeżeli stwierdza się je w badaniu klinicznym oraz stosowaniu aparatu CPAP (con¬tinuus positive airway pressure), który generując dodatnie ciśnienie, zapobiega zapadaniu się ścian dróg oddechowych. Stymulatory nerwu podjęzykowego są nową metodą leczenia i uważane są za dobrą alternatywę dla pacjentów ze średnim lub ciężkim OSAS, u których leczenie CPAP nie przyniosło oczekiwanych rezultatów lub było źle tolerowane. Lec¬zenie obturacyjnego bezdechu sennego za pomocą SNP staje się rutynową metodą leczenia w trudnych przypadkach.

Czasopismo: Polski Przegląd Otorynolaryngologiczny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Miogenne przedsionkowe potencjały wywołane bodźcem typu „skull tap” (Tap-cVEMP) – metodologia badania

Cel pracy: Celem pracy jest przedstawienie metodologii badania miogennych przedsionkowych potencjałów wywołanych, rejestrowanych z mięśnia mostkowo-obojczykowo-sutkowego przy zastosowaniu stymulacji bodźcem typu „skull tap” (Tap-cVEMP) na przykładzie pacjentki z guzem kąta mostowo-móżdżkowego. Materiał i metody: Dwudziestotrzyletnia kobieta była hospitalizowana w klinice z powodu guza kąta mostowo-móżdżkowego. W pracy przedstawiono metodologię badania Tap-cVEMP oraz wyniki badań AC-cVEMP i Tap-cVEMP, a także ich korelację z danymi z operacji usunięcia guza. Wyniki: Uzyskane wyniki badania AC- i Tap-cVEMP wskazywały na uszkodzenie dolnej gałązki nerwu przedsionkowego i prawidłową funkcję górnej. Operacja potwierdziła informacje uzyskane z badań VEMP. Wnioski: Badanie miogennych przedsionkowych potencjałów wywołanych z zastosowaniem bodźca typu „skull tap” (Tap-cVEMP) może być jedną z metod przydatnych w diagnostyce guzów nerwu VIII. Poszerzenie diagnostyki guzów kąta mostowo-móżdżkowego o badania AC- i Tap-cVEMP może dostarczyć istotnych informacji dla oceny zachowania funkcji nerwu przedsionkowego z uwzględnieniem obu jego gałązek.

Czasopismo: Polski Przegląd Otorynolaryngologiczny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Przewlekłe zapalenie zatoki klinowej z erozjami kostnymi – opis leczenia chirurgicznego 5 pacjentów

Zapalenie zatoki klinowej jest jednostką chorobową wiążącą się z wysokim ryzykiem powikłań śródczaszkowych i oczodołowych. Decyduje o tym bliskość krytycznych struktur anatomicznych, takich jak: tętnica szyjna wewnętrzna, nerwy czaszkowe, zatoka jamista, opona twarda, mózgowie czy stożek oczodołu. Uwarunkowania anatomiczne czynią tę okolicę nie tylko podatną na wymienione powikłania, ale również stanowią wyzwanie dla chirurga w czasie operacji endoskopowej. Erozje kostne ścian zatoki eksponujące przyległe struktury w obrazie tomografii komputerowej (TK) wydają się zarówno podnosić ryzyko powikłań choroby, jak i komplikacji chirurgicznych. Przypadki deossyfikacji ścian zatok odnotowywane są w przebiegu różnych chorób, m.in. grzybiczego zapalenia zatok (fungal rhinosinusitis; FRS) i ziarniniaka Wegenera. Autorzy prezentują 5 pacjentów z przewlekłym zapaleniem zatok i jednoczesną destrukcją kostną ścian zatoki klinowej. We wszystkich przypadkach obraz radiologiczny oraz śródoperacyjny sugerował tło grzybicze. W pracy zwrócono szczególną uwagę na rolę funkcjonalnej endoskopowej chirurgii zatok w leczeniu przewlekłego zapalenia zatok z destrukcją kostną, w tym również o domniemanej etiologii grzybiczej.

Czasopismo: Polski Przegląd Otorynolaryngologiczny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Rekomendacja dla leku Sinupret extract w ostrych zapaleniach błony śluzowej nosa i zatok przynosowych

Ostry i przewlekły nieżyt nosa i zatok przynosowych jest najczęstszym problemem w praktyce lekarza otolaryngologa. Niemal każdy przypadek nieżytu ostrego ma tło wirusowe. Dalszy przebieg choroby uwarunkowany jest jakością błon śluzowych, siłami odpornościowymi ustroju, zjadliwością wirusa oraz morfologią zatok przynosowych. Stosowane w nieżycie ostrym leki mają charakter objawowy, a ich efekt nakierowany jest na wygaszenie stanu zapalnego i obrzęku. Alternatywą wobec tych leków są preparaty przygotowane na bazie roślin leczniczych. W badaniach in vitro wykazują one działanie przeciwzapalne, immunostymulujące, przeciwobrzękowe i przeciwwirusowe. Wobec wprowadzenia do sprzedaży preparatu Sinupret extract arsenał środków terapeutycznych poszerzył się o skoncentrowany lek, o sile działania porównywalnej z działaniem syntetycznych leków przeciwbólowych i przewciwzapalnych, mający dodatkowo udokumentowane działanie przeciwwirusowe. W pracy omówiono skład preparatu Sinupret extract, mechanizmy działania jego substancji czynnych oraz wyniki badań przedklinicznych i klinicznych z udziałem leków Sinupret i Sinupret extract.

Czasopismo: Polski Przegląd Otorynolaryngologiczny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Wpływ tremy na czynności i odczucia w obrębie traktu głosowego

Wstęp: Trema jest objawem nadmiernego pobudzenia emocjonalnego. W wielu publikacjach słowo trema jest określane jako lęk społeczny. Ten rodzaj lęku wynika głównie z poczucia bycia ocenianym w danej sytuacji społecznej. Materiały i metody: Badaniem objęto 27 studentek w wieku 22-30 lat. Do sprawdzenia wpływu tremy na czynności i odczucia w obrębie traktu głosowego zastosowano dwa rodzaje narzędzi badawczych: Ocenę Palpacyjną oraz Kwestionariusz Dyskomfortu Traktu Głosowego i Jakości Głosu. Ocena palpacyjna oraz badanie Kwestionariuszem Dyskomfortu Traktu Głosowego i Jakości Głosu były wykonane dwukrotnie: podczas indywidualnych wystąpień publicznych oraz podczas neutralnej rozmowy. Celem badania była ocena wpływu tremy na czynności i odczucia w obrębie traktu głosowego. Wyniki: Wyniki badania wykazały, że kobiety w trakcie prezentacji uzyskały istotnie statystycznie wyższą punktację oceny palpacyjnej, dyskomfortu oraz jakości głosu w porównaniu do osób w trakcie neutralnej rozmowy. Wyższa punktacja świadczy o negatywnym wpływie tremy na badane parametry. Dyskusja: Trema wpływa istotnie na czynności w obrębie struktur traktu głosowego takie jak: okolicę podżuchwową, boczne ściany gardła, mięśnie m-o-s prawy i lewy, przestrzeń pierścienno-tarczową i tarczowo-gnykową, ruchomość żuchwy, tor oddechowy). Dodatkowo, powoduje zwiększenie negatywnych odczuć w trakcie głosowym, takich jak: pieczenie, napięcie, suchość, uczucie zaciskania żuchwy i gardła, pochrząkiwanie, spłycenie oddechu, drżenie głosu, chrypa, załamywanie głosu. Odczuwany dyskomfort podczas tremy koreluje z samooceną jakości głosu zgłaszaną przez studentki.

Czasopismo: Polski Przegląd Otorynolaryngologiczny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Stridor jako jeden z objawów zespołu delecji 5p u 5-miesięcznego dziecka

Zespół delecji 5p (5p-, zespół kociego krzyku) jest genetycznie uwarunkowanym zespołem wynikającym z ubytku fragmentu krótkiego ramienia chromosomu piątego, po raz pierwszy opisanym przez Lejeune i wsp. w 1963 r. Częstość występowania waha się pomiędzy 1:15 000 a 1:50 000 urodzeń. Podejrzenie zespołu monosomii 5p najczęściej zostaje wysunięte w pierwszych dniach życia z uwagi na charakterystyczny piskliwy, monotonny płacz przypominający miauczenia kota oraz względnie stałe cechy dysmorfii. Innymi objawami występującymi w okresie noworodkowym są: niska masa urodzeniowa, obniżone napięcie mięśniowe, bezdechy oraz trudności w karmieniu wynikające z zaburzonych odruchów ssania i połykania, co może prowadzić do niezadawalających przyrostów masy ciała. Wady narządów wewnętrznych, w tym wady krtani, chociaż niezbyt częste, również mogą występować. W późniejszym okresie życia cechą dominującą jest niepełnosprawność intelektualna i ruchowa, znacznie opóźniony rozwój mowy oraz zaburzenia zachowania. Praca przedstawia przypadek 5-miesięcznej dziewczynki, u której, poza typowymi cechami zespołu monosomii 5p, największym problemem okazały się częste epizody zakrztuszeń oraz stridor. W badaniu endoskopowym krtani stwierdzono rozszczep krtani pierwszego stopnia. Badania genetyczne potwierdziły rozpoznanie zespołu mnonosomii 5p. Prezentowany przypadek pokazuje jak istotne jest rozszerzenie diagnostyki oraz skierowanie do genetyka klinicznego dziecka z zaburzeniami laryngologicznymi współistniejącymi z cechami dysmorfii.

Czasopismo: Polski Przegląd Otorynolaryngologiczny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Asymetria oporów przepływu powietrza jako czynnik predykcyjny satysfakcji po operacjach poprawiających drożność nosa

Drożność nosa oceniana subiektywnie przez chorego często nie pokrywa się z wynikami badań obiektywnych – obrazowych i czynnościowych. Istnieją liczne rozbieżne opinie dotyczące ich przydatności Celem pracy była ocena, które z parametrów rynometrii akustycznej (AR) i rynomanometrii (RMM) najściślej korelują z samooceną pacjenta przed i po operacyjnym udrożnieniu jam nosa. Materiał do badań stanowiły wyniki RMM i AR oraz kwestionariusze samooceny SNOT-20, wypełnione przez 233 pacjentów rutynowo diagnozowanych w Pracowni RMM Kliniki Otolaryngologii Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego, zgłaszających problemy rynologiczne. Dane uzyskano od 70 kobiet (31,4%) w przedziale wieku od 18 do 81 lat i 153 mężczyzn (68,6%) w przedziale wieku od 16 do 81 lat. Wyniki przeprowadzonych badań opracowano statystycznie, korzystając z pomocy dyplomowanego statystyka i pakietu Statistica 10. Wykazano, że istnieje istotny statystycznie związek pomiędzy subiektywnie odczuwaną drożnością nosa a wynikiem RMM. Ograniczenie drożności nosa odczuwane jest tym bardziej, im większa jest asymetria przepływu przez prawą i lewą jamę nosową. Pacjenci wskazujący na maksymalny dyskomfort w zakresie upośledzenia drożności nosa istotnie różnią się od pozostałych pacjentów: mają kilkukrotnie wyższe opory przepływu w porównaniu z pozostałymi chorymi i prawie zawsze odczuwają satysfakcję po operacjach poprawiających drożność nosa. Rynometria akustyczna nie znajduje istotnego odzwierciedlenia w samoocenie chorego dotyczącej drożności nosa.

Czasopismo: Polski Przegląd Otorynolaryngologiczny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Diagnostyka i leczenia łagodnych napadowych zawrotów głowy ze zmiany położenia – stan aktualny

Łagodne napadowe zawroty głowy ze zmiany położenia (Benign Paroxysmal Positional Vertigo; BPPV) – to najczęstsze schorzenie obwodowej części układu równowagi. Wynika z nieprawidłowego ulokowania fragmentów uszkodzonej błony otolitowej plamki łagiewki, które przemieszczają się grawitacyjnie w świetle błoniastych przewodów półkolistych, bądź przesuwają – pod wpływem zmian położenia głowy – obciążony nimi osklepek. Zasady diagnostyki i leczenia BPPV najczęściej dotyczą patologii w obrębie kanału półkolistego tylnego. Należy jednak pamiętać, że obraz kliniczny i postępowanie w przypadku patologii otolitowej kanału bocznego i – najrzadziej – kanału półkolistego przedniego różnią się. Typowy obraz BPPV może być zniekształcony przy współistnieniu BPPV z innymi schorzeniami układu równowagi, co nie wyklucza terapii typowej dla BPPV. Podstawową metodą leczenia BPPV są uwalniające manewry repozycyjne, dobrane w zależności od lokalizacji zmian otolitowych, zmierzające do odprowadzenia fragmentów otolitowych na powrót do łagiewki. Jako uzupełnienie leczenia BPPV stosowane są metody rehabilitacyjne, wsparcie psychologiczne i – rzadko – leczenie chirurgiczne. Doraźna skuteczność leczenia BPPV jest wysoka, ale często obserwuje się nawroty dolegliwości. W części przypadków BPPV choroba ustępuje samoistnie, co utrudnia ocenę odległych wyników. W praktyce klinicznej kluczowe są: określenie kryteriów rozpoznania BPPV, zakresu wymaganej diagnostyki oraz prawidłowy dobór metod terapii. Praca stanowi przegląd aktualnej literatury i zaleceń w tym zakresie.

Czasopismo: Polski Przegląd Otorynolaryngologiczny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Synchroniczny nowotwór złośliwy jamy ustnej – opis przypadku

Na świecie rozpoznawanych jest rocznie około 555 000 nowych przypadków raka głowy i szyi (head and neck cancer; HNC). Drugi pierwotny nowotwór złośliwy (second primary malignancy; SPM) występuje w regionie głowy i szyi znacznie częściej niż w innych lokalizacjach. Pacjentka lat 67, została przyjęta do Kliniki Chirurgii Nowotworów Głowy i Szyi Uniwersytetu Medycznego w Łodzi w celu usunięcia guza wargi górnej. W znieczuleniu ogólnym wykonano resekcję guza. Badanie histopatologiczne materiału pooperacyjnego wykazało obecność gruczolakoraka polimorficznego o małej złośliwości (ang. polymorphous low-grade adenocarcinoma). Po 3 tygodniach pacjentka zgłosiła się ponownie do kliniki w celu poszerzenia marginesu resekcji i limfadenektomii. W badaniu laryngologicznym stwierdzono obecność drugiego pierwotnego guza synchronicznego, zlokalizowanego na podniebieniu twardym po stronie lewej. W badaniu ultrasonograficznym, nie stwierdzono powiększenia węzłów chłonnych. Wykonano limfoscyntygrafię węzła wartowniczego. Wykonano poszerzenie marginesu operacyjnego po usunięciu guza wargi górnej, biopsję węzła wartowniczego oraz usunięto guz podniebienia twardego o średnicy 5 mm z marginesem tkanek otaczających. Pacjentka została zakwalifikowana do leczenia uzupełniającego. Drugi pierwotny nowotwór złośliwy definiuje się na podstawie: ustalenia obecności histologicznej złośliwości nowotworu, istnienia co najmniej 2-centymetrowej niezmienionej błony śluzowej między guzem pierwotnym a drugim nowotworem pierwotnym oraz wykluczenia możliwości, że drugi guz stanowi przerzut pierwszego. Niniejszy przypadek spełniał opisane kryteria. Wnikliwa analiza danych klinicznych uwzględniająca wywiad, badanie przedmiotowe oraz diagnostykę obrazową, jest konieczna na każdym etapie leczenia oraz w trakcie długofalowej obserwacji pacjentów po przebytym leczeniu z powodu raka, nie tylko ze względu na możliwość nawrotu lub przerzutów, ale również z uwagi na znaczny odsetek chorych, u których może dojść do rozwoju drugiego pierwotnego nowotworu.

Czasopismo: Polski Przegląd Otorynolaryngologiczny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Renesans laryngektomii nadpierścieniowej z rekonstrukcją zespoleniem pierścienno-nagłośniowo - gnykowym lub pierścienno-gnykowym – czy jest możliwy? Przegląd piśmiennictwa

Laryngektomia nadpierścieniowa rekonstrukcyjna z zespoleniem pierścienno-nagłośniowo -gnykowym oraz pierścienno-gnykowym jest techniką operacyjną trudną i wymagającą dobrych umiejętności od chirurga. Mimo skuteczności leczenia onkologicznego, zadowalające wyniki funkcjonalne wymagają pooperacyjnej rehabilitacji głosu i aktu połykania. Celem pracy jest podkreślenie skuteczności metody chirurgicznej – laryngektomii nadpierścieniowej rekonstrukcyjnej, zachowując respekt wobec onkologicznych przeciwskazań i precyzyjnej kwalifikacji pacjenta przy wyborze tej metody leczenia.

Czasopismo: Polski Przegląd Otorynolaryngologiczny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Znaczenie komunikacji w sytuacjach wymagających nietypowego wsparcia w praktyce audiologiczno- – terapeutycznej

W artykule zostanie omówione znaczenie skutecznej komunikacji i wsparcia informacyjnego dla –będących w trudnej sytuacji – rodziców dzieci z wadą słuchu. Na przykładzie trzech przypadków: młodocianego rodzicielstwa, głuchoty genetycznej (rodziny Głuchych) oraz zaburzeń sprzężonych występujących u dziecka, zostaną opisane ogólne zasady postępowania, dzięki którym udzielanie skutecznej pomocy w nietypowych sytuacjach, będących udziałem lekarzy i terapeutów w praktyce audiologicznej, staje się łatwiejsze. Ostatnim elementem pracy jest opracowanie ścieżki komunikacji personelu z pacjentem z wadą słuchu. Ścieżka ta oparta jest na klasycznej teorii aktów mowy Jacobsona.

Czasopismo: Polski Przegląd Otorynolaryngologiczny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Porównanie dwóch metod rehabilitacji przedsionkowej chorych po przebytym zapaleniu nerwu przedsionkowego oraz po operacji przecięcia nerwu przedsionkowego

: Ostry zespół przedsionkowy jest zespołem objawów klinicznych, które towarzyszą nagłemu uszkodzeniu obwodowej części narządu przedsionkowego. Najważniejszym elementem terapii chorych z zespołem przedsionkowym jest rehabilitacja ruchowa, wpływająca korzystnie na procesy kompensacji ośrodkowej. Celem pracy była analiza porównawcza skuteczności dwóch metod rehabilitacji (trening habituacyjny vs konflikty sensoryczne) u pacjentów po przebytym zapaleniu neuronu przedsionkowego i po operacji przecięcia nerwu przedsionkowego. Materiał pracy stanowią wyniki ogólnego bilansu równowagi Testu Organizacji Zmysłowej oraz subiektywnej oceny stopnia nasilenia zawrotów głowy, wykonanych przed i po zakończonej rehabilitacji prowadzonej różnymi metodami. Do badań włączono 20 osób po przebytym zapaleniu neuronu przedsionkowego (grupa I) i 20 osób po operacji przecięcia nerwu przedsionkowego (grupa II). W grupie I znaleźli się chorzy przyjmowani do Kliniki ORL WUM w ramach ostrego dyżuru z rozpoznaniem zapalenia neuronu przedsionkowego. W grupie II znajdowali się pacjenci po przebytej operacji przecięcia nerwu przedsionkowego z powodu choroby Meniere’a z silnymi, i nie poddającymi się leczeniu, zawrotami głowy. Oba typy rehabilitacji powodują istotną poprawę zarówno ogólnego bilansu równowagi Testu Organizacji Zmysłowej, jak i subiektywnej oceny stopnia nasilenia zawrotów głowy chorego niezależnie od rozległości uszkodzenia w narządzie przedsionkowym. Lepsze wyniki uzyskano w grupie pacjentów po zapaleniu nerwu przedsionkowego leczonych metodą konfliktów zmysłowych.

Czasopismo: Polski Przegląd Otorynolaryngologiczny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Testy przesiewowe w diagnostyce zaburzeń połykania

Zaburzenia połykania należą do problemów interdyscyplinarnych i dotyczą dużej grupy pacjentów przebywających w szpitalach. Celem pracy było przedstawienie podstawowych testów przesiewowych wykorzystywanych w diagnostyce dysfagii, które mogą być przeprowadzane zarówno przez lekarzy, jak i pracujących na oddziale logopedów lub personel pielęgniarski. Praca zwiera protokoły wykorzystywane w czasie testów przesiewowych oraz opis ich przeprowadzenia.

Czasopismo: Polski Przegląd Otorynolaryngologiczny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Wykorzystanie terapii adaptacyjnej w rehabilitacji zaburzeń połykania

Zaburzenia połykania stanowią problem interdyscyplinarny, a w terapii pacjentów powinni uczestniczyć zarówno lekarze różnych specjalności, logopedzi, rehabilitanci, jak i dietetycy. Zadaniem logopedów i rehabilitantów jest pełna diagnostyka, określenie bezpiecznych konsystencji płynów i pokarmów oraz pokazanie skutecznych manewrów terapeutycznych (metody restytucyjne i kompensacyjne), zaś zadaniem dietetyków dostosowanie optymalnej pod względem wartości odżywczej diety do możliwości pacjenta (metody adaptacyjne). Celem pracy było przedstawienie modyfikacji konsystencji płynów i pokarmów wg zaleceń Międzynarodowej Inicjatywy Standaryzacji Diet w przypadku Dysfagii (The International Dysphagia Diet Standardisation Initiative; IDDSI). Praca przedstawia podstawowe konsystencje oraz testy pozwalające na ich sprawdzenie.

Czasopismo: Polski Przegląd Otorynolaryngologiczny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Urazy drążące szyi

Uraz przenikający szyi to taki, w którym rana przechodzi przez mięsień szeroki szyi. Tego typu obrażenia stanowią 5–10% wszystkich urazów tej okolicy. Ze względu na obecność w obrębie szyi bardzo ważnych życiowo struktur anatomicznych: dróg oddechowych, przewodu pokarmowego, ważnych struktur naczyniowych i nerwowych, każdorazowo, gdy mamy do czynienia z urazem drążącym szyi, należy pacjenta hospitalizować oraz zachować szczególną ostrożność przy podejmowaniu dalszych decyzji terapeutycznych. Współcześnie na podstawie badań obrazowych, stanu klinicznego, dokładnego wywiadu, badania fizykalnego i badań laboratoryjnych jesteśmy w stanie określić, czy zabieg operacyjny jest niezbędny. Takie postępowanie umożliwia rezygnację z operacji zwiadowczych, które niosą za sobą ryzyko. W pracy przedstawiono dwa przypadki pacjentów, hospitalizowanych w tutejszym ośrodku otorynolaryngologicznym: 22-letniego chorego z ciałem obcym szyi – imitującym guz – od dwóch lat, oraz 45-letniego pacjenta z raną ciętą szyi przyjętego w trybie ostrego dyżuru. W pierwszym przypadku wcześniejsza dokładna diagnostyka pozwoliłaby na natychmiastowe usunięcie ciała obcego i uniknięcie późniejszej operacji, jak też zagrożeń wynikających z pozostawienia go w ranie. W drugim przypadku szybko wykonane badanie TK szyi z kontrastem pozwoliło stwierdzić ciało obce, określić jego rozmiar, położenie oraz przygotować zespół operacyjny do zabiegu. Wnioski: W urazach drążących szyi u pacjentów stabilnych hemodynamicznie, podejmowanie decyzji o dalszym postępowaniu powinno być poprzedzone dokładną diagnostyką obrazową, wywiadem oraz badaniem fizykalnym.

Czasopismo: Polski Przegląd Otorynolaryngologiczny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne