rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Mapy w grach komputerowych – spektrum zastosowań

W artykule przedstawiono różne
gatunki i rodzaje gier komputerowych, w których
istotną rolę odgrywa mapa oraz metodyka kartograficzna.
Przedstawiono wykorzystanie informacji
przestrzennej zarówno w klasycznych grach planszowych,
grach komputerowych służących rozrywce,
jak i tzw. poważnych grach o zastosowaniach profesjonalnych,
np. w symulatorach.

Czasopismo: Polski Przegląd Kartograficzny
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki o ziemi i środowisku
Wpływ założeń metodycznych programu CORINE Land Cover na szczegółowość baz danych

Dotychczas zrealizowano trzy edycje programu CORINE Land Cover. Wynikiem pierwszego programu (CLC-90) było opracowanie bazy danych o pokryciu terenu w 1990 r. Celem kolejnego projektu (CLC-2000) było sporządzenie zaktualizowanej bazy danych o pokryciu terenu w 2000 r. oraz bazy danych o zmianach pokrycia terenu w latach 1990-2000. W ramach ostatniego programu CLC-2006, została opracowana baza danych o pokrycia terenu w 2006 r. oraz baza danych zmian pokrycia terenu w latach 2000-2006. Przyjęta metodyka tworzenia bazy CLC-2006 obejmowała integrację danych CLC-2000 i danych CLC-Change, tylko z uwzględnieniem zmian o powierzchni co najmniej 25 ha oraz włączenie małych poligonów do którejś z otaczających form pokrycia terenu. Przyjęcie takiego założenia metodycznego przy tworzeniu bazy o pokryciu terenu w 2006 r. rodzi pytanie, na ile może ono wpływać na szczegółowość wydzieleń zawartych w tej bazie danych. Do sprawdzenia wpływu, jaki wywiera wybór metody generowania bazy danych CLC-2006 na szczegółowość danych o pokryciu terenu, wybrano Obszar Metropolitalny Warszawy. Zgodnie z przyjętymi założeniami metodycznymi (integracja zmian o powierzchni większej niż 5 ha), połączono bazy danych CLC-2000 i bazy danych CLC-Change. W wyniku przeprowadzonej procedury, wygenerowano nową bazę danych o pokryciu terenu poziomu 3 (CLC-2006A). Kolejnym krokiem analiz, było opracowanie szczegółowego zestawienia statystycznego, obejmującego porównanie baz danych CLC-2006 i CLC-2006A. Przeprowadzone analizy wykazały, że przyjęte odmienne poziomy szczegółowości wyznaczania form pokrycia, dają w konsekwencji różne poziomy uogólnienia treści, zarówno pod względem liczby wydzieleń jak i powierzchni poszczególnych form pokrycia terenu. W bazie CLC-2006A, w porównaniu z bazą danych CLC-2006, zwiększyła się liczba zarejestrowanych poligonów. Ich liczba wzrosła z 4340 do 4495, z czego 135 to wydzielenia, których powierzchnia mieści się w przedziale 5-25 ha, a które nie były uwzględnione w bazie CLC-2006. Nastąpił także wielokierunkowy proces zmian powierzchni poszczególnych wydzieleń. Obserwujemy wzrost powierzchni niektórych form pokrycia terenu: terenów przemysłowych lub handlowych (121), miejsc eksploatacji odkrywkowej (131), budów (133), terenów rolniczych z dużym udziałem roślinności naturalnej (243) oraz lasów w stanie zmian (324). Wyniki analiz wskazują na zasadność reinterpretacji bazy CLC-2006, co może w dużym stopniu przyczynić się do poprawy szczegółowości prowadzonych analiz, zwłaszcza przy ocenie powierzchni form pokrycia terenu oraz w analizach wskaźnikowych, np. przy określaniu wskaźników urbanizacji, lesistości lub antropizacji.

Czasopismo: Polski Przegląd Kartograficzny
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki o ziemi i środowisku
Cenzura w kartografii okresu PRL na przykładzie map do uzytku ogólnego

Artykuł jest próbą przedstawienia działalności instytucji cenzurujących mapy do użytku ogólnego w Polsce powojennej w latach 1945 - 1989. Problematykę cenzury przedstawiono w dwóch aspektach. Pierwszy aspekt pozwala prześledzić w układzie chronologicznym zależność pomiędzy liczbą elementów treści topograficznej na mapie, a konstytuowaniem się aparatu kontroli prac wydawniczych i umacnianiem władzy socjalistycznego państwa. Istotne są tu trzy cezury czasowe. Pierwsza to rok 1948 - powstanie i umocnienie pozycji partii przywódczej (Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej). Od zakończenia drugiej wojny światowej do 1948 r. treść map była szczegółowa i poprawna - mimo funkcjonowania już instytucji kontrolnych - bez względu na sektor gospodarki (sektor prywatny, spółdzielczy, państwowy), w którym działali wydawcy. Druga - rok 1955, powstanie Układu Warszawskiego i wydanie pierwszego planu miasta o bardzo ubogiej treści, będącego wynikiem wprowadzenia przez władzę ograniczeń w kartografii do użytku ogólnego. Do 1955 r. wdrożona została procedura podwójnej i wieloetapowej kontroli map i powiązanych z nimi tekstów. Kartografia cywilna funkcjonowała już wyłącznie w sektorze państwowym. Trzecia cezura to rok 1981 - wyłączenie map z obowiązku przedstawiania do cenzury wstępnej, co w praktyce oznaczało zniesienie konieczności zniekształcania ich treści topograficznej. Drugi aspekt działalności organów cenzury, który przedstawiono w artykule, jest próbą prześledzenia prac redakcyjnych - od przygotowania materiału kartograficznego do cenzury wstępnej, przez opracowanie pierworysu mapy, aż do jej wydrukowania. Istotą tej części artykułu jest pokazanie na przykładzie wybranej mapy turystycznej różnic położenia między elementami treści mapy źródłowej (tj. przed pocięciem mapy źródłowej na poprzesuwane względem siebie fragmenty), a pierworysem opracowanym na materiale już ocenzurowanym.

Czasopismo: Polski Przegląd Kartograficzny
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki o ziemi i środowisku
Z problematyki generalizacji osadnictwa i sieci dróg na mapach przeglądowych - metodyka i narzędzia generalizacji. Część II

W drugiej części artykułu scharakteryzowano wybrane systemy geoinformacyjne służące do generalizacji map i danych przestrzennych Dyna-GEN oraz Clarity. Opisano również eksperymenty implementacji i weryfikacji wiedzy kartograficznej, związanej z generalizacją warstwy tematycznej osadnictwa i sieci dróg, opisanej w pierwszej części artykułu w poprzednim numerze kwartalnika.

Czasopismo: Polski Przegląd Kartograficzny
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki o ziemi i środowisku
Z problematyki generalizacji osadnictwa i sieci dróg na mapach przeglądowych - metodyka i narzędzia generalizacji. Część I

Rozwój systemów GIS spowodował istotne zmiany w sposobie redagowania i generalizacji danych przestrzennych. Z jednej strony pozwala na usprawnienie wielu czynności redakcyjnych, z drugiej skłania do "wypracowania nowego podejścia do metodologii kartografii, a więc ponownego rozwiązania problemów, które w tradycyjnej kartografii zostały już całkowicie lub w znacznym stopniu rozwiązane". Zbiór reguł dotyczący tradycyjnych metod opracowywania map, stanowiący dorobek wielu pokoleń kartografów, zawarty w formie opisowej w licznych publikacjach oraz pośrednio w samych mapach, bez wątpienia powinien zostać wykorzystany w kartografii komputerowej. Jednak wykorzystanie metodycznego dorobku tradycyjnej kartografii napotyka na wiele przeszkód. Z jednej strony są to trudności z uściśleniem wiedzy kartograficznej w celu jej zastosowania w środowisku komputerowym, co wynika z jej intuicyjnego i kontekstowego charakteru. Z drugiej zaś strony trudności wynikają z niedoskonałości istniejących narzędzi służących analizom i z samych systemów wspomagających proces generalizacji komputerowej, w których nadal w zbyt małym stopniu uwzględniana jest złożoność i kontekstowość tego procesu. Oba te problemy są przedmiotem rozważań niniejszego artykułu. Część pierwsza zawiera rozważania i analizy zmierzające do pozyskania i formalizacji wiedzy kartograficznej związanej z generalizacją opracowań małoskalowych. Część druga artykułu, która ukaże się w następnym numerze "Przeglądu" będzie dotyczyła implementacji i weryfikacji pozyskanej wiedzy kartograficznej w systemach GIS.

Czasopismo: Polski Przegląd Kartograficzny
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki o ziemi i środowisku
Pięćsetlecie urodzin Gerarda Merkatora i jego znaczenie dla geoinformacyjnego etapu rozwoju kartografii

Gerard Merkator (Kremer) (1512-1594), flamandzki kartograf, matematyk i geograf urodził sie w Rupelmonde we Flandrii 5 marca 1512. Podczas studiów w Bois-le-Duc i Lowanium poznał Georgiusa Macropediusa i Gemmę Frisiusa dzięki którym zainteresował się kartografią i naukową geografią. W roku 1534 założył pracownię geograficzną w Lowanium, a w latach 1537-1538 wydał swoją pierwszą mapę Palestyny i małą mapę świata w odwzorowaniu sercowym. W roku 1541 stworzył swój słynny globus ziemi, który otrzymał w prezencie król Karol V. W roku 1551 powstał kolejny globus, tym razem nieba. W 1544 Merkator został na krótko aresztowany i oskarżony o herezję. Wkrótce przyjął zaproszenie Uniwersytetu w Duisburgu, gdzie uczył matematyki w szkole przygotowującej kandydatów na studia. Następnie został kosmografem i osiadł na stałe w Niemczech. W roku 1554 w Duisburgu Merkator zakończył swój projekt nowej mapy Europy. "Odwzorowanie Merkatora" miało taka cechę, że południki, równoleżniki i boki rombów miały na mapie formę linii prostych. W 1569 Merkator przedstawił swoją mapę świata dla celów nawigacji. Była to ostatnia mapa wielkoformatowa w której zastosował odwzorowanie walcowe równokątne znane pod jego imieniem. Jako pierwszy użył słowa "atlas" w odniesieniu do zestawu map. W 1585 Merkator opublikował pierwszy tom swojego atlasu w formie książkowej. Po jego śmierci w 1594 roku jego syn Romuld Merkator i wydawca Henrik Hondius dokończyli Atlas i wydali go w dwóch częściach. Idee Gerarda Merkatora wywierają wielki wpływ na nowoczesną kartografię. Pozostawiły ślad w teorii i wzbogaciły kartografię matematyczną. Odwzorowanie Merkatora jest zawsze używane we wszelkiego rodzaju mapach nawigacyjnych (morskich, lotniczych i drogowych). Merkator przyczynił się także do powstania globusa i wniósł znaczący wkład w kartograficzną metodykę badań - nalegał, aby każdy produkt kartograficzny (mapa, globus) zawierał instrukcję użycia i metodę pomiarów kartometrycznych. Największym osiągnięciem naukowca jest ustalenie zasad tworzenia atlasów i samo słowo "atlas", któremu współczesne znaczenie nadał Merkator.

Czasopismo: Polski Przegląd Kartograficzny
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki o ziemi i środowisku
Metodyczne wspomaganie opracowywania geokompozycji w internetowych serwisach map i geoportalach

Swobodny dostęp użytkowników do ogromnych oraz różnorodnych zasobów danych przestrzennych w Internecie, a także możliwości opracowywania przez nich własnych prezentacji kartograficznych stawiają przed zawodowymi kartografami nowe wyzwania. Zdaniem autorów artykułu nową rolą kartografów powinna być budowa mechanizmów pomagających każdemu użytkownikowi w wykonywaniu poprawnych geowizualizacji dostępnych danych. Rozwiązaniem może być proponowana koncepcja "kreatora geokompozycji internetowej", czyli aplikacji lub zestawu funkcji pełniących rolę kartografa asystenta użytkownika. W ten sposób, w dobie rozwoju tzw. portali społecznościowych wzrosną szansę na zachowanie reguł metodyki kartograficznej w procesie redagowania internetowego przekazu kartograficznego.

Czasopismo: Polski Przegląd Kartograficzny
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki o ziemi i środowisku
Zastosowanie okulografii (techniki eye-tracking) w kartografii

W artykule omówiono okulografię (eye-tracking) jako technikę badawczą wykorzystywaną w kartografii. Przedstawiono jej założenia, stosowane rozwiązania sprzętowe oraz zarysowano historię jej wykorzystania w różnych dyscyplinach, koncentrując się na badaniach z zakresu użytkowania map. Zaakcentowano najważniejsze wyzwania badawcze stojące przed kartografami pragnącymi ją wykorzystać.

Czasopismo: Polski Przegląd Kartograficzny
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki o ziemi i środowisku
Geomorfometria - parametry morfometryczne w charakterystyce rzeźby terenu

Autorki przedstawiają geomorfometrię jako dziedzinę związaną z określaniem morfometrycznych cech powierzchni terenu, jej podstawowe problemy oraz metody oparte na numerycznych modelach terenu.

Czasopismo: Polski Przegląd Kartograficzny
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki o ziemi i środowisku
Wpływ zjawiska neokartografii na rozwój serwisów internetowych udostępniających informacje przestrzenne

W artykule zwrócono uwagę na wiele nowych i innowacyjnych przykładów tworzenia opracowań kartograficznych przez osoby i firmy spoza środowiska kartografów i producentów map. Działalność ta, nazywana neokartografią, nabiera w ostatnich latach coraz większego znaczenia i będzie wpływać na teorię i praktykę kartograficzną. Popularność i znaczenie tzw. kartografii społecznościowej dostrzegły i starają się wykorzystać największe firmy komercyjne. Autorzy zwracają uwagę na przyczyny rozwoju tego zjawiska oraz jego wpływ na działalność firm komercyjnych i instytucji publicznych zajmujących się udostępnianiem informacji przestrzennych, w szczególności poprzez serwisy internetowe. Wskazano również na wynikające z tego szansę i zagrożenia dla poprawności przekazu kartograficznego oraz na konieczność profesjonalnego wspomagania działań neokartografów.

Czasopismo: Polski Przegląd Kartograficzny
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki o ziemi i środowisku
Nowe aspekty metodyczne projektowania serwisów map internetowych

W artykule wskazano na konieczność opracowania metodyki kartograficznej tworzenia internetowych serwisów map i geoportali. Obecnie brak jest zbioru wytycznych, do których powinni stosować się projektanci tego rodzaju produktów. Brak jest również świadomości potrzeby istnienia takich wytycznych wśród użytkowników, wykonawców i zamawiających. Opracowana metodyka mogłaby być narzędziem wspomagającym pracę zarówno profesjonalnych kartografów, ale również coraz liczniejszą grupę kartografów amatorów będących użytkownikami geoinformacyjnych serwisów społecznościowych.
	Powszechnie wykorzystywane przy tworzeniu „zwykłych” stron WWW wytyczne rzadko są brane pod uwagę podczas projektowania portali udostępniających dane przestrzenne. Autor przedstawia pogląd, że zgodność ze standardami W3C w zakresie kontrastu kolorów, użytej palety kolorów i czcionki powinna być również zachowana podczas budowy serwisów map. Stylistyka portalu (interfejsu) i stylistyka samej geokompozycji powinny być ze sobą zintegrowane i stanowić harmonijną całość. 
	Coraz więcej serwisów map udostępnia funkcjonalność pozwalającą użytkownikowi na stworzenie własnej kompozycji kartograficznej. Możliwość jednoczesnego wyświetlenia wielu warstw informacyjnych bez merytorycznego wsparcia ze strony portalu, w rezultacie prowadzi do mało czytelnego przekazu informacji i wprowadza chaos w procesie percepcji. Należy spodziewać się, że użytkownicy geoportali będą oczekiwali bardziej zaawansowanych rozwiązań tj. bardziej sformalizowanych, które poprowadzą ich krok po kroku w procesie definiowania wizualizacji kartograficznej. Ciekawym, zdaniem autora, rozwiązaniem jest dostarczanie użytkownikowi wielu gotowych kompozycji tematycznych w przemyślany i celowy sposób prezentujących dane zagadnienie. Innym rozwiązaniem jest rozbudowanie funkcji dodawania nowych źródeł danych o mechanizmy badające zależności merytoryczne między wyświetlanymi warstwami informacyjnymi. Przedstawiony został pomysł kreatora geokompozycji, analizującego spójność modeli pojęciowych danych źródłowych.
 W artykule zaprezentowano wybrane techniki i metody znane w informatyce, których zastosowanie może uatrakcyjnić internetowy przekaz geoinformacji. Autor artykułu wskazuje wytyczne, które mogą w przyszłości stanowić elementy składowe metodyki projektowania serwisów internetowych zawierających mapę. Wydaje się to obecnie koniecznością, zarówno ze względu na zwiększające się wymagania użytkowników, jak i utrzymanie należytej roli kartografii we współczesnym świecie.

Czasopismo: Polski Przegląd Kartograficzny
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki o ziemi i środowisku
Zmiany znaków na XX-wiecznych mapach topograficznych w skali 1:100 000

Artykuł jest próbą przedstawienia zmian zakresu treści wybranych XX-wiecznych map topograficznych w skali 1:100 000 obejmujących Lublin oraz zmian formy graficznej znaków z uwzględnieniem różnic semantycznych i stosowanych zmiennych graficznych.

Czasopismo: Polski Przegląd Kartograficzny
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki o ziemi i środowisku
Rozszerzenie kartograficznej metody koncentracji

W artykule zaproponowano rozszerzenie metodyki opracowywania map koncentracji przestrzennej. Omówiono także wyniki przeprowadzonych badań, wskazując iż dodatkowy parametr metody pozwala na uzyskanie przestrzennie spójnych klas obiektów dla poszczególnych wydzieleń tematycznych.

Czasopismo: Polski Przegląd Kartograficzny
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki o ziemi i środowisku
Skuteczność metody zogniskowanych badań wywiadu grupowego w jakościowych badaniach rynku wydawnictw kartograficznych

W artykule przedstawiona została użyteczność dla autorów map badań prowadzonych metodą zogniskowanego wywiadu grupowego. Na kilku przykładach wykazano, że metoda ta pozwala otrzymać o wiele bardziej wiarygodne wyniki na temat zachowań odbiorców map, ich umiejętności posługiwania się mapami oraz oceny publikacji kartograficznych niż metody ankietowe lub wywiady indywidualne. Analiza toku wypowiedzi uzyskiwanych w trakcie badania wskazuje na łatwą możliwość weryfikacji ich wiarygodności. Wyniki tych badań zostały wykorzystane do opracowania założeń redakcyjno-technicznych oraz kilkuletniej strategii rozwoju serii map i atlasów oferowanych przez Polskie Przedsiębiorstwo Wydawnictw Kartograficznych im. E. Romera S.A. pod marką Copernicus.

Czasopismo: Polski Przegląd Kartograficzny
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki o ziemi i środowisku
Kartograficzna wizualizacja danych MODIS i SRTM. Część II

W pierwszej części artykułu opublikowanej w poprzednim numerze omówiono analizę danych i narzędzi pod kątem wspólnej wizualizacji zdjęć wykonanych skanerem MODIS i numerycznego modelu terenu pozyskanego w trakcie misji SRTM oraz omówiono kolejne wersje procedury ich wspólnego przedstawienia. W drugiej części opisano próbę połączenia otrzymanego obrazu z wybranymi danymi wektorowymi. Na zakończenie przedstawiono wyniki w postaci map opracowanych na tej podstawie: Polski w skali 1:1 000 000, Europy Środkowej w skali 1:2 000 000 i Europy w skali 1:10 000 000.

Czasopismo: Polski Przegląd Kartograficzny
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki o ziemi i środowisku
Utopia depicta - mapy krain idealnych

Autor podejmuje próbę zebrania i przeanalizowania kartograficznych przedstawień krain idealnych, czyli tzw. utopii. Począwszy od I wydania Utopii Thomasa More'a (1516), aż po koniec wieku XVIII pojawiały się na rynku kartograficznym rozmaite próby opisania wymyślonej krainy za pomocą mapy. Jak się wydaje, wszystkie one stanowiły swego rodzaju zabawę intelektualną między autorem a odbiorcą, będącą integralnie powiązaną z rzeczywistością społeczno-polityczną, w jakiej tworzył autor.

Czasopismo: Polski Przegląd Kartograficzny
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki o ziemi i środowisku
Zastosowanie austriackich map katastralnych w badaniach użytkowania ziemi w połowie XIX wieku

Autor przedstawia sposób przygotowania i przetworzenia austriackich map katastralnych do postaci umożliwiającej analizowanie użytkowania ziemi w połowie XIX wieku oraz prezentuje przykładowe opracowania wyników.

Czasopismo: Polski Przegląd Kartograficzny
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki o ziemi i środowisku
Dwujęzyczne nazewnictwo geograficzne w Polsce

Po scharakteryzowaniu nowego polskiego prawodawstwa, autor podaje przykłady funkcjonowania dwu- i wielojęzycznego nazewnictwa w krajach, w których stosowane jest ono już od dawna. W ostatniej części artykułu przeprowadzona jest próba zastosowania dwujęzycznego nazewnictwa na mapach z obszaru Polski.

Czasopismo: Polski Przegląd Kartograficzny
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki o ziemi i środowisku
Koncepcja mapy tematycznej geografa a jej redakcyjne opracowanie przez kartografa

Celem artykułu jest przedstawienie etapów przejścia od koncepcji autora, który w tym przypadku jest geografem, do graficznego wzorca opracowanego przez kartografa. Na podstawie konkretnego przykładu mapy tematycznej określono priorytety współpracy autor - redaktor kartograf oraz wskazano na różnice między postrzeganiem przez nich mapy tematycznej.

Czasopismo: Polski Przegląd Kartograficzny
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki o ziemi i środowisku
Wieloskalowe modelowanie rzeźby terenu. Cz. 2

W drugiej części artykułu omówiono wybrane koncepcje generalizacji numerycznego modelu rzeźby terenu, ze szczególnym uwzględnieniem metody wagowanej filtracji lokalnej opartej na uogólnieniu linii strukturalnych. Zaproponowano także koncepcję budowy wieloskalowego NMT o strukturze hierarchicznej, umożliwiającą monoskalową reprezentację modelu rzeźby na określonym poziomie uogólnienia.

Czasopismo: Polski Przegląd Kartograficzny
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki o ziemi i środowisku
Geometryczne deformacje treści polskich planów miast do użytku ogólnego w latach 1955-1981

Deformowanie planów miast przeznaczonych do użytku ogólnego w okresie 1955–1981 było jedną z wielu konsekwencji przynależności Polski do bloku państw socjalistycznych. Było to działanie celowe, za wykonanie którego odpowiedzialny był aparat cenzury. Dotyczyło dwóch aspektów: zakresu i ilości treści przedstawianej na mapie oraz dokładności geometrycznej rozmieszczenia jej poszczególnych elementów. W artykule omówiono drugi aspekt, tj. wpływ cenzury na zaburzanie relacji przestrzennych na mapie. Wskazano zależności, jakie zachodziły między sposobem deformacji geometrycznej planów miast a charakterem miasta lub funkcją pełnioną przez jego poszczególne części oraz wskazano okres, w którym plany miast były najbardziej deformowane. 
Wyniki badania pokazały wyraźnie, że stopień deformacji uzależniony był nie tyle od wielkości, co od funkcji miasta lub jego poszczególnych części. W niewielkim stopniu zaburzony obraz miały miasta bez znaczącej funkcji przemysłowej lub pełniące funkcję wyłącznie turystyczną. Uzyskane wyniki potwierdziły największe zniekształcenia wokół obszarów przemysłowych, terenów wojskowych i szlaków kolejowych. Były to głównie przesunięcia liniowe i kątowe oraz zmiany skali poszczególnych fragmentów mapy. Na podstawie przeprowadzonych badań stwierdzono również zmiany w przebiegu linii brzegowej i przesunięcia, zwłaszcza w pobliżu portów, stoczni i przystani wodnych. 
Analiza planów miast wydanych w latach 1955–1981 zaprzeczyła również obiegowej opinii o największej aktywności aparatu cenzury w latach pięćdziesiątych XX wieku. Stwierdzone deformacje wskazują na o wiele większe ingerencje w w latach siedemdziesiątych niż pięćdziesiątych ubiegłego wieku.

Czasopismo: Polski Przegląd Kartograficzny
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki o ziemi i środowisku