rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Reakcja roslin na nadmierne stężenie manganu w glebach. Część I. Plony bobiku i prosa oraz zawartość i pobranie manganu

W doświadczeniu wazonowym prowadzonym na 14 gatunkach gleb stosowano mangan w dawkach 100, 200 i 300 mg·kg⁻¹ podłoża. Dodatki manganu powodowały istotne obniżenie plonów bobiku i prosa, szczególnie na obiektach o kwaśnym i bardzo kwaśnym podłożu. Stosunek Fe : Mn w obu roślinach zawężał się pod wpływem zastosowanych dawek Mn, natomiast bioakumulacja Mn wyrażona indeksem koncentracji Ci - rosła.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wplyw zespolu mlocaco-wydzielajacego kombajnu Bizon Z110 na biologiczna wartosc ziarna

Przedstawiono wyniki badań kombajnu zbożowego Bizon Z110 uzyskane przy zbiorze pszenicy, jęczmienia, pszenżyta na cele nasienne. Określono wpływ: przepustowości, obrotów bębna młócącego, szczeliny roboczej i wilgotności zboża na jakość ziarna.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Zawartosc metali ciezkich w glebach roznych form geomorfologicznych terenu okolic Olsztyna

Prowadzono badania nad zawartością ogólnych i rozpuszczalnych form Cu, Zn, Pb, Cd, Cr i Ni w glebach podmiejskich okolic Olsztyna usytuowanych w krajobrazie sandru wewnętrznego. Badany teren jest geomorfologicznie skomplikowany, gdyż obok piaszczystych powierzchni sandrowych występują pagórki kemowe oraz piaszczyste i gliniaste wzgórza morenowe. Na powierzchniach sandrowych występują gleby rdzawe. Wierzchowiny pagórków kemowych budują gleby rdzawe, a zbocza gleby opadowo-glejowe. Morenowe wzgórza piaszczyste budują gleby rdzawe i arenosole, a wzgórza gliniaste - gleby brunatne na grzbietach i płowe na zboczach. Stwierdzono, że sumaryczna zawartość metali ciężkich w analizowanych glebach, w największym stopniu uzależniona jest od ich składu granulometrycznego. W porównaniu do piasków fluwiglacjalnych, gliny zwałowe zawierają przeciętnie 2-krotnie więcej metali ciężkich, w tym zwłaszcza Zn, Cr i Ni. Stwierdzono występowanie podwyższonej zawartości (do I stopnia zanieczyszczenia) analizowanych pierwiastków w poziomach powierzchniowych, a w glebach brunatno- ziemnych także w podpowierzchniowych poziomach wzbogacenia (cambic, argillic).

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Efektywność ekonomiczna produkcji biomasy wierzby systemem Eko-Salix

Celem badań było określenie kosztów i efektywności ekonomicznej produkcji biomasy wierzby pozyskanej z uprawy jednorodnej i mieszanki klonów w systemie Eko-Salix w 5-letniej rotacji, zbieranych ręcznie i maszynowo. Podstawą badań było doświadczenie polowe łanowe dwuczynnikowe prowadzone w czterech powtórzeniach. Koszt założenia plantacji w obsadzie 4,5 tys. szt.·ha⁻¹ żywokołów wyniósł 13 546 PLN·ha⁻¹. Koszt produkcji zrębków wierzby zawarty był w przedziale od 13,3 PLN·GJ⁻¹ w uprawie jednorodnej i zbiorze maszynowym do 18,0 PLN·GJ⁻¹ w uprawie mieszanej klonów i zbiorze ręcznym roślin wierzby. Nadwyżka bezpośrednia produkcji biomasy wierzby (przy cenie paliwa 20 PLN·GJ⁻¹) loco plantacja w uprawie jednorodnej była wyższa (średnio 1140 PLN·ha⁻¹·rok⁻¹) niż w uprawie mieszanej (średnio 315 PLN·ha⁻¹·rok⁻¹). Przy zastosowaniu zbioru maszynowego uzyskano wyższą wartość nadwyżki bezpośredniej niż w obiektach ze zbiorem ręcznym.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Ocena tempa wysychania podlozy ogrodniczych w zaleznosci od udzialu w nich hydrozelu

W doświadczeniu oceniono tempo wysychania pięciu podłoży ogrodniczych w zależności od udziału w nich hydrożelu. Określono także właściwości podłoży po ich całkowitym przesuszeniu. Stwierdzono, że dodatek hydrożelu wyraźnie wydłużył czas wysychania i utrzymania wilgotności w badanych podłożach. Właściwości wodne badanych podłoży z dodatkiem hydrożelu po całkowitym ich przesuszeniu uległy mniejszym zmianom niż w podłożach bez hydrożelu.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Rozmieszczenie suchej masy i sacharydów w różnych częściach bulw ziemniaka

W pracy przedstawiono rozmieszczenie zawartości suchej masy i cukrów w bulwach ziemniaka oraz określono wpływ warunków przechowywania na poziom tych związków.
Odmiany 'Saturna', 'Kuba' (przydatne do produkcji czipsów) oraz 'Agria', Triada' i 'Danusia' (przydatne do produkcji frytek) uprawiano w Instytucie Hodowli i Aklimatyzacji Roślin w oddziale w Jadwisinie. Analizy przeprowadzono po zbiorze i siedmiu miesiącach przechowywania w temperaturach 4 i 8°C.
Bulwy podzielono na 4 części (stolon, wierzchołek, rdzeń zewnętrzny i rdzeń wewnętrzny) i w każdej z nich oceniano zawartość badanych składników.
Zawartość suchej masy niezależnie od odmiany była najwyższa w części stolonowej i rdzeniu zewnętrznym, a najniższa w rdzęniu wewnętrznym bulw zarówno po zbiorze, jak i po przechowywaniu. Odmiany różniły się istotnie pod względem zawartości cukrów, a temperatura przechowywania miała istotny wpływ na poziom tych związków.
Przechowywanie bulw w temperaturze 4°C powodowało istotny wzrost zawartości cukrów w części przystolonowej i rdzeniu wewnętrznym.
Jakość produktów smażonych zależała od zawartości suchej masy i cukrów w częściach bulw.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Profilowe rozmieszczenie Cu, Zn i Mn w glebach lesnych Parku Krajobrazowego Gory Opawskie

Analizowano całkowitą zawartość miedzi, cynku i manganu w wietrzeniowych glebach leśnych wytworzonych z szarogłazów i łupków fyllitowych. Zawartość badanych pierwiastków była większa w glebach wytworzonych z łupków fyllitowych niż z szarogłazów. Cu w największej koncentracji występowała w poziomie Ofh. Rodzaj skały macierzystej nie różnicował zawartości cynku w badanych glebach. Zawartość manganu była większa w głębi profilu gleb wytworzonych z fyllitów, a w glebach powstałych z szarogłazów koncentrowała się ona głównie w poziomach organicznych.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Pochodzenie jako czynnik warunkujący zmienność ekotypów życicy trwałej (Lolium perenne L.)

Do tworzenia nowych odmian życicy trwałej potrzebny jest szeroki materiał wyjściowy, którego jednym ze źródeł mogą być ekotypy pochodzące z szerokiego zakresu stref klimatycznych. Celem opracowania było porównanie cech morfologicznych, fenologicznych i użytkowych europejskiej kolekcji bazowej ekotypów życicy trwałej w zależności od stref klimatycznych ich pochodzenia w warunkach klimatu Polski. Badano 156 obiektów, w tym 4 odmiany wzorcowe. Ekotypy pochodziły z poniższych stref klimatycznych Europy: podzwrotnikowa morska (wilgotna), podzwrotnikowa pośrednia, podzwrotnikowa kontynentalna, umiarkowana ciepła wybitnie morska, umiarkowana ciepła morska, umiarkowana ciepła przejściowa, umiarkowana ciepła pośrednia. W trzech kolejnych latach badano następujące cechy: procent kłoszących się roślin w roku siewu, uszkodzenia zimowe (dwa lata), początek kłoszenia roślin, szerokość liścia, pokrój roślin, porażenie rdzami, zdolność wykształcania kwiatostanów i plon zielonej masy. W wyniku analizy skupień wyodrębniono trzy główne grupy stref klimatycznych pochodzenia badanych ekotypów (1 - strefy klimatów podzwrotnikowych, 2 - strefy umiarkowane klimatów morskich i 3 grupa stref klimatów umiarkowanych przejściowych). Obiekty z pierwszej grupy charakteryzowały się silnymi uszkodzeniami zimowymi, najniższym zdolnością plonotwórczą, największą zdolnością wykształcania kwiatostanów w drugim i trzecim pokosie. Ekotypy z grupy klimatów morskich plonowały najlepiej w pokosie jesiennym oraz posiadały najmniejszą zdolność wykształcania kwiatostanów w pokosach letnich i jesiennych. Obiekty z trzeciej grupy najlepiej plonowały, posiadały najszersze liście, oraz charakteryzowały się najmniejszymi uszkodzeniami zimowymi.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Akumulacja metali ciezkich przez wybrane warzywa korzeniowe uprawiane wokol aglomeracji krakowskiej. Czesc I. Kadm, miedz, olow i cynk

W publikacji przedstawiono wyniki badań nad akumulacją metali ciężkich przez wybrane gatunki warzyw korzeniowych (marchew, pietruszka, burak ćwikłowy), uprawianych na 10 poletkach doświadczalnych wokół aglomeracji krakowskiej. Doświadczenia założono w latach 1994 - 1995, w rejonach intensywnej produkcji warzywniczej, zróżnicowanych pod względem glebowo-klimatycznym, o różnej lokalizacji w stosunku do źródeł emisji zanieczyszczeń. Określono poziom kadmu, miedzi, ołowiu i cynku w korzeniach spichrzowych warzyw oraz jego uzależnienie od warunków środowiskowych: typu i właściwości gleb, zawartości metali ciężkich w glebach, atmosferycznej depozycji metali. Stwierdzono, że warzywa korzeniowe uprawiane w sąsiedztwie aglomeracji krakowskiej akumulują nadmierne ilości kadmu, ołowiu i cynku, natomiast poziom miedzi w ich organach spichrzowych uznano za naturalny. Z objętych badaniami gatunków największą tendencję do gromadzenia w korzeniu kadmu wykazała marchew, a ołowiu i cynku - burak ćwikłowy. O akumulacji pierwiastków śladowych decydowało położenie stanowiska badawczego w stosunku do najważniejszych emiterów pyłów metalonośnych: Huty im. T. Sendzimira oraz ośrodków eksploatacji rud cynku i ołowiu w sąsiedztwie zachodnich granic województwa krakowskiego. Stwierdzono istnienie istotnego związku pomiędzy poziomem metali w korzeniach warzyw a ich atmosferyczną depozycją, zawartością w glebie oraz wybranymi właściwościami gleby.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Właściwości dielektryczne wybranych odmian pszenicy

Przeprowadzono badania laboratoryjne zależności właściwości dielektrycznych pojedynczej warstwy ziarniaków pszenicy od wilgotności badanego materiału. Wartości przenikalności dielektrycznej i współczynnika strat dielektrycznych ziarniaków pszenicy w znaczący sposób różnią się dla wybranych odmian w badanym zakresie wilgotności (9 -27%).

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wplyw dlugotrwalego nawozenia mineralnego i organicznego na plonowanie i zadarnienie laki trwalej

W latach 1988-2001 na trójkośnej łące trwałej w dolinie rzeki Tucznej, prowadzono badania nad plonowaniem i zadarnieniem łąki, w różnych warunkach nawożenia. Stosowano pięć kombinacji nawozowych: 0, PK, NPK, obornik (corocznie), obornik + NPK (w jednym roku obornik, w następnym NPK itd.). Roczne dawki nawozów mineralnych wynosiły: N - 240, P - 33, K - 100 kg·ha⁻¹ oraz obornik bydlęcy „świeży” - 30 t·ha⁻¹, z którym wnoszono: N - 152, P - 31, K - 174 kg·ha⁻¹.
Ustalono, że na glebie mineralnej nie występuje proporcjonalna zależność pomiędzy wielkością uzyskiwanych plonów, a stopniem zadarnienia łąki. W obrębie stosowanego nawożenia, plony suchej masy wynosiły (średnie z lat 1988-2001 w t·ha⁻¹): bez nawożenia (0) - 3,16; PK - 5,09; NPK - 10,00; obornik - 6,98; przemiennie (obornik + NPK) - 11,16; NIR₀,₀₅ - 0,97. Natomiast zadarnienie łąki w ramach stosowanego nawożenia kształtowało się następująco (średnie z lat 1988-2001 w % pokrycia powierzchni): bez nawożenia (0) - 82; PK - 79; NPK - 64; obornik - 58; przemiennie (obornik + NPK) - 70. Z analiz składu botanicznego runi wynika, że na większe plony miał wpływ większy udział traw wysokich (głównie Dactylis glomerata, Festuca pratensis, Phleum pratense), natomiast większa zwartość darni kształtowała się w warunkach większego udziału traw niskich (głównie Poa pratensis, Festuca rubra, Lolium perenne). Nawożenie przemienne (obornik + NPK) każdego roku najbardziej stymulowało rozwój traw zarówno wysokich (do 28,3% w 2001 r.), jak i niskich (do 43,7% w 2001 r.), co w efekcie zwiększało plony, przy równoczesnym korzystnym zadarnieniu - przeciętnie większym o 6%, w porównaniu z nawożeniem NPK i o 12% w stosunku do nawożenia corocznie obornikiem.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wplyw wieloletniego nawozenia gnojowica na aktywnosc fosfatazowa gleby i poziom niektorych form fosforu

Przeprowadzono analizę chemiczno-biochemiczną gleby płowej typowej nawożonej przez 15 lat na terenie ZD IUNG w Baborówku różnymi dawkami gnojowicy bydlęcej i gnojowicy trzody. Stwierdzono istotne zróżnicowanie zawartości fosforu organicznego i przyswajalnego w obu badanych glebach. Fosfor przyswajalny oznaczony metodą Olsena wykazywał największą kumulację w glebie nawożonej dawką gnojowicy "B3 i T3". Zawierał się on w granicach 4.3-4.6 mg P/100g gleby (średnia z 4 pól). Fosfor organiczny i aktywność fosfatazy były wyższe w glebie gliniastej dla obu stosowanych gnojowic. Aktywność kwaśnej fosfatazy w glebie gliniastej była 2.5 krotnie wyższa niż w glebie piaszczystej.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wstępne badania nad możliwością uprawy skorzonery w różnych warunkach klimatyczno-glebowych

W 1998 roku przeprowadzono badania w Przybyszówce (Podgórze Rzeszowskie) na glebie kompleksu pszennego dobrego i Połomiu Dużym (Pogórze Wiśnickie) na glebie kompleksu pszennego wadliwego. Doświadczenie założono po przedplonach: rzepak jary, groch jadalny, nagietek lekarski i skorzonera.
Celem pracy było określenie wzrostu, rozwoju i plonowania korzeni skorzonery w zależności od przedplonu i warunków klimatyczno-glebowych. Stwierdzono, że warzywo to uprawiane w Przybyszówce najczęściej wytwarzało krótkie oraz grube korzenie, zaliczane do I wyboru, a najlepszym przedplonem był rzepak oraz groch. Natomiast w Połomiu Dużym korzenie były w większości długie, cienkie i w II wyborze. Najwyższy plon handlowy skorzonery z 1 m², w tym rejonie uprawy otrzymano po rzepaku i nagietku.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Rola dysmutaz ponadtlenkowych i katalaz w odpowiedzi komórek drożdży Saccharomyces cerevisiae na stres oksydacyjny indukowany menadionem

Menadion indukuje w komórce stres oksydacyjny ponieważ prowadzi do zwiększenia stężenia anionorodnika ponadtlenkowego i nadtlenku wodoru. Drożdże dysponują różnymi mechanizmami mającymi na celu obronę przed niekorzystnymi skutkami stresu oksydacyjnego. Głównymi elementami systemu anty-oksydacyjnego komórek drożdży są dysmutazy ponadtlenkowe: cytoplazmatyczna Cu-ZnSOD i mitochondrialna MnSOD oraz cytoplazmatyczna katalaza T. Mutanty drożdżowe pozbawione aktywności tych enzymów są dobrym obiektem badań nad ich rolą w odpowiedzi na stres oksydacyjny. Uzyskane wyniki wskazują na to, że dysmutazy a szczególnie dysmutaza cytoplazmatyczna odgrywa istotną funkcję w ochronie komórki drożdżowej przed stresem indukowanym menadionem. Natomiast aktywność katalazy w tych warunkach ma mniejsze znaczenie.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wplyw uzytkowania rolniczego na zawartosc zwiazkow azotu i fosforu w wodzie jeziora Narie

W pracy przedstawiono wyniki badań nad zawartością mineralnych związków azotu, fosforu ogółem i fosforanów w południowo-wschodniej części jeziora Narie.
Stwierdzono niską zawartość większości badanych związków mieszczącą się w I (N-NO₃⁻, N-NO₂⁻ i N-NH₄⁺) lub I i II (fosforany) klasie czystości wód oraz duże ilości fosforu ogółem, odpowiadające normom III klasy czystości wód i wartościom pozaklasowym.
W części jeziora w pobliżu terenu użytkowanego rolniczo (grunty orne), w porównaniu z okolicą nieużytków, występowało niewielkie zwiększenie nagromadzenia azotanów bez zmiany klasy czystości wody oraz fosforanów ze zmianą klasy czystości z I do II.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wpływ sposobu przygotowania podłoża na szybkość wschodów roślin polskich odmian traw gazonowych

Celem badań było określenie wpływu podłoża (tzw. warstwy nośnej) na wschody traw gazonowych. Doświadczenie założono w warunkach polowych na glebie mineralnej lekkiej. Badaniami objęto 20 odmian siedmiu gatunków traw gazonowych oraz Festuca arundinacea odm. Terros. Zastosowano dwa warianty przygotowania podłoża: A - z 4. cm warstwą nośną składającą się z torfu surowego, torfu ogrodniczego (substratu) i ziemi (wierzchnia warstwa gleby z doświadczenia) w proporcji 2:1:4, B - ze zdjętą wierzchnią warstwą gleby (podczas wyrównywania podłoża). Badania wykazały, że sposób przygotowania podłoża wywiera istotny wpływ na wschody traw. Na podłożu o zniszczonej naturalnej warstwie nośnej (B) wschody wszystkich odmian traw były późniejsze w porównaniu do wschodów na podłożu z ulepszoną warstwą nośną sztucznie uformowaną (A). Różnice między gatunkami i między odmianami w obrębie badanych gatunków uwidoczniły się silniej na początku wschodów roślin. Największe opóźnienie obserwowano u Festuca arundinacea (o 10 dni) i Lolium perenne (o 6-8 dni w zależności od odmiany), mniejsze u Festuca rubra (o 3-5 dni w zależności od odmiany), Poa pratensis (o 3-6 dni), Festuca ovina (o 1-5 dni), Festuca heterophylla (o 2 dni), zaś wschody roślin odmian Agrostis tenuis i Agrostis canina na obu podłożach były podobne.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Energochlonnosc suszenia warzyw w przemyslowych suszarkach tunelowych i opracowanie wytycznych oszczednosci energii

Przedstawiono wyniki badań zużycia energii cieplnej w suszarkach tunelowych podczas suszenia warzyw oraz koncepcje rozwiązania technicznego oszczędności energii.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Zawartosc glikoalkaloidow w ziemniakach w zaleznosci od terminu zbioru

Podczas wegetacji ziemniaka ilość glikoalkaloidów zmniejsza się. Zmiany zawartości glikoalkaloidów podczas dojrzewania ziemniaka powinny być badane w zależności od odmiany (należy używać odmian, które kumulują małe ilości glikoalkaloidów). Badano wpływ długości okresu wegetacji ziemniaka odmian przydatnych do przetwórstwa spożywczego na tworzenie się glikoalkaloidów w bulwach. Stwierdzono, że ziemniaki zebrane w pełnej dojrzałości technologicznej zawierały około 1,6 razy mniej glikoalkaloidów niż ziemniaki z pierwszego terminu zbioru (po zawiązaniu bulw). Stosunek ilości chakoniny do solaniny w ziemniakach dojrzałych był wyższy (2,7 : 1) w porównaniu do sprzątniętych z pola we wcześniejszych terminach (2,3 : 1 do 2,6 : 1). Ziemniaki odmian Dorota i Kuba (odmiany odpowiednie do produkcji czipsów) zawierały mniej glikoalakaloidów niż Felsina i Victoria (odpowiednie do produkcji frytek).

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Ocena składu chemicznego kompostu "Dano" z punktu widzenia kryteriów rolniczych

Celem badań była ocena składu chemicznego kompostu ze śmieci miejskich „Dano”. Próby kompostu do analiz chemicznych pobierano z warszawskiej kompostowni „Radiowo”. Ocenie poddano 36 prób kompostu pobieranych po 9 w każdym kwartale roku. W kompoście oznaczono zawartość makroelementów (N, P, K, Ca i Mg) oraz metali ciężkich (Zn, Cu, Pb, Cd, Ni). Średnia zawartość podstawowych składników pokarmowych w kompoście wynosiła: N - 9,7, P - 2,1, K - 4,3, Ca - 39,3, Mg - 3,3 g·kg⁻¹ s.m., co wskazuje na jego potencjalnie wysoką wartość nawozową. Analizowany kompost zawierał przeciętnie w suchej masie: Zn - 1443,9, Cu - 304,0, Pb - 448,0, Cd - 7,4, Ni - 36,9 mg·kg⁻¹ s.m. Zawartość badanych metali ciężkich w kompoście nie przekraczała więc wartości granicznych warunkujących jego rolnicze wykorzystanie. Zawartość makroskładników jak i metali ciężkich w kompoście „Dano” podlegała sezonowym wahaniom. Kompost pochodzący z okresu zimowo-wiosennego zawierał więcej N, P, K oraz metali ciężkich w porównaniu z kompostem z okresu lata i jesieni.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wykorzystanie popiołów lotnych do usuwania metali ciężkich z osadów ściekowych przeznaczonych do nawożenia pól uprawnych

Jednym z problemów związanych z wykorzystaniem ścieków przemysłowych oraz osadów ściekowych powstających w miejskich oczyszczalniach ścieków komunalnych do nawożenia pól uprawnych czy innych rolniczych zastosowań jest zbyt duża zawartość w nich metali ciężkich. Celem pracy było zbadanie możliwości adsorpcji metali ciężkich (Zn, Pb, Cr, Cd) przez popioły lotne pochodzące ze spalania węgla kamiennego oraz brunatnego. Badania przeprowadzono z wykorzystaniem roztworów wodnych soli danego metalu o udziałach molowych odpowiednio: 50, 5 i 0,5 mmol. Wykazano, że popioły lotne charakteryzują się dobrymi własnościami adsorpcyjnymi. Wzrost wartości wskaźnika pH powoduje zwiększenie efektywności adsoprcji metali ciężkich. Dla pH = 8,0 uzyskano efektywność adsorpcji powyżej 95% dla każdego z badanych metali ciężkich, niezależnie od stężenia roztworu. Obniżenie pH w zależności od stężenia roztworu i rodzaju metalu ciężkiego skutkowało jednak pogorszeniem własności adsorpcyjnych. Utrzymanie odpowiednich warunków procesowych oraz użycie jako adsorbentów popiołów lotnych pozwala na zastosowanie w rolnictwie oczyszczonych z zanieczyszczeń metalicznych osadów ściekowych.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Problemy przebudowy rolnictwa i techniki rolniczej w Polsce

Na tle zachodzących w Polsce przekształceń gospodarczych, przedstawiono analizę stanu i prognozę IBMER w zakresie ogólnych przemian w rolnictwie i technice rolniczej w Polsce do 2020 roku.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Zmiany zawartości skrobi i cukrów w bulwach ziemniaka odmiany 'Desiree' i jej typów modyfikowanych genetycznie, zachodzące podczas przechowywania

Celem pracy było określenie wpływu transformacji genetycznej ziemniaka odmiany 'Desiree' przez modyfikacje genu kodującego białko 14-3-3, na zawartość skrobi i cukrów w bulwach przed i po trzech miesiącach przechowywania w różnych temperaturach. Bulwy ziemniaka poddanego transformacji genetycznej przez modyfikację genu kodującego białko 14-3-3 różniły się zawartością skrobi i cukrów między sobą oraz od bulw odmiany 'Desiree' niepoddanej transformacji genetycznej. Na wielkość i kierunek tych różnic miały wpływ warunki pogodowe podczas wegetacji i temperatura przechowywania ziemniaka. Bulwy badanych typów genetycznych, a szczególnie typów J2 i Gj, gromadziły w trakcie przechowywania w temperaturze 4°C więcej skrobi i mniej cukrów niż bulwy próby kontrolnej, a przechowywane w temperaturze 10°C więcej cukrów ogółem i redukujących (oprócz G,) w porównaniu do ziemniaka odmiany 'Desiree'.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Fizjologiczno-biochemiczna reakcja roslin na inhibitory allelopatyczne wystepujace w glebach oraz podlozach

Na bazie najnowszej literatury, przedyskutowano w pracy mechanizmy, przy pomocy których, inhibitory allelopatyczne wywołują zakłócenia w przemianach metabolicznych oraz w przebiegu procesów fizjologicznych, a w konsekwencji, we wzroście i rozwoju roślin. Omówiono również wyniki badań nad występowaniem inhibitorów allelopatycznych w podłożach, w uprawie ogórka. Zwrócono także uwagę na możliwość detoksykacji podłoży wielokrotnie użytkowanych w uprawie tego gatunku.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo