rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
MUZEUM MORSKIE – CENTRUM NAUKI – KONCEPCJA NOWEGO ODDZIAŁU MUZEUM NARODOWEGO W SZCZECINIE

Artykuł prezentuje koncepcję nowoczesnego muzeum techniki w formie science center, w którym muzealiom towarzyszą obiekty interaktywne, w tym multimedialne na przykładzie planowanego Muzeum Morskiego – Centrum Nauki, oddziale Muzeum Narodowego w Szczecinie. Opisano także uprzednie zabiegi i starania zmierzające do utworzenia w Szczecinie muzeum morskiego.

Czasopismo: Muzealnictwo
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii, nauki o sztuce
O POTRZEBIE POWSTANIA POLSKIEGO SŁOWNIKA MUZEALNIKÓW

Artykuł dokumentuje dotychczasowe działania mające na celu stworzenie Polskiego Słownika Muzealników. Współpraca instytucji: Narodowego Instytutu Muzealnictwa i Ochrony Zbiorów, Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu i Muzeum Narodowego w Poznaniu z partnerem społecznym i inicjatorem projektu – Oddziałem Wielkopolskim Stowarzyszenia Muzealników Polskich doprowadziła do realizacji 2 sympozjów oraz panelu dyskusyjnego. Efekty merytoryczne tych wydarzeń stanowią trwałą bazę umożliwiającą realizację wieloletniego projektu o charakterze ogólnopolskim, służącego powstaniu zarówno podstaw wiedzy o osobach związanych z rozwojem muzealnictwa w Polsce, jak i konsolidacji środowiska oraz wzmocnieniu etosu zawodu o cechach służby publicznej.

Czasopismo: Muzealnictwo
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii, nauki o sztuce
PRAWNE ASPEKTY UDOSTĘPNIANIA OBIEKTÓW MUZEALNYCH PRZEZ INTERNET

Artykuł zbiera przepisy prawa z zakresu zagadnień związanych z digitalizacją i podejmuje próbę ich interpretacji. Obszar aspektów prawnych jest jednym z poważniejszych problemów stojących przed muzeami na drodze do digitalizacji zbiorów, a następnie udostępniania powstałych w jej wyniku cyfrowych odwzorowań muzealiów przez Internet. Brak jednoznacznych regulacji, niejasny status prawny obiektów muzealnych, trudność ustalenia czy dany egzemplarz dzieła sztuki stanowi nośnik utworu w rozumieniu prawa autorskiego, prowadzą do sytuacji, w których muzea nie orientują się, że są uprawnione do eksploatacji posiadanych dzieł. Niejednokrotnie powoduje to wykluczenie z procesu cyfryzacji nawet całych zespołów cennych eksponatów. Problemy sprawiają zaszeregowanie do kategorii domeny publicznej oraz sprecyzowanie przypadków, w których można zastosować instytucję tzw. dozwolonego użytku. Dyskusje wzbudzają również odpowiedzi na pytanie, czy digitalizacja prowadzi do powstania prawa autorskiego oraz, czy i w jakim zakresie dozwolony użytek ulega rozszerzeniu na gruncie ustawy o muzeach. W związku z powyższym ograniczony zostaje powszechny dostęp społeczeństwa do dorobku kulturowego, który muzea powinny zapewniać w ramach realizacji swoich statutowych celów. Niezbędne jest ciągłe propagowanie inicjatyw związanych z udostępnianiem obiektów muzealnych przez Internet, jako jednym z przejawów troski o zachowanie dla potomnych dziedzictwa kultury (poprzez jego utrwalenie i przetrwanie w cyfrowej postaci), a także zwiększanie świadomości oraz niwelowanie niechęci i obaw w tej sferze.

Czasopismo: Muzealnictwo
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii, nauki o sztuce
KILKA MYŚLI O PRZYSZŁOŚCI MUZEUM

Przedłużenie w przyszłość tendencji, które dają się stwierdzić od dłuższego czasu, przy założeniu w zasadzie stabilnej sytuacji politycznej i gospodarczej, pozwala sformułować następującą prognozę dotyczącą muzeów. W skali światowej ich liczba będzie rosła i będą one coraz gęstsze tam, gdzie dotąd były prawie nieobecne. Równolegle będzie rosła ich publiczność, która będzie coraz bardziej zróżnicowana geograficznie. W tym kierunku będą działać: globalizacja, która upowszechniła muzea poza Europą, a zarazem pokazała ich niezastąpioną rolę jako narzędzi utrzymania ciągłości kulturowej; zwiększanie się klasy średniej w krajach rozwijających się; rewolucja informatyczna; rozwój turystyki międzynarodowej i międzykontynentalnej; agresywna polityka promocyjna muzeów, zwłaszcza wielkich. Podział na wielkie muzea sztuki o zasięgu kosmopolitycznym i małe muzea lokalne o znaczeniu wspólnotowym, głównie historyczne, będzie się nadal pogłębiał. Te pierwsze będą funkcjonować jako kombinaty kulturalne, pod presją mediów. Te drugie będą odgrywać dla różnorakich grup społecznych rolę głównych instytucji pamięci. Wielkie muzea sztuki będą też coraz bardziej wiązane z gospodarką: wymagać się od nich będzie, by przyciągały coraz liczniejszą publiczność i uruchamiały przeto obroty w wielu dziedzinach usług. Zmusi to administrację i kuratorów do szczególnej dbałości oto, by nie przekraczać granicy, która dzieli – i powinna nadal dzielić – muzeum jako instytucję kultury od przedsiębiorstw przemysłu rozrywkowego. Zarówno w wielkich, jak w małych muzeach postępować będzie nadal dostosowywanie ekspozycji stałych i wystaw czasowych do wymagań publiczności wychowanej przez media, korzystając coraz bardziej z możliwości otwartych przez elektronikę.

Czasopismo: Muzealnictwo
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii, nauki o sztuce
DAWNY ZAKŁAD PRZEMYSŁOWY JAKO MUZEUM – OD IDEI DO REALIZACJI. WYBRANE ZAGADNIENIA Z OCHRONY DZIEDZICTWA PRZEMYSŁOWEGO W POLSCE

Artykuł przedstawia problematykę ochrony historycznych zakładów przemysłowych poprzez zachowanie ich w formie muzeum założonego bezpośrednio w zabytkowym zakładzie produkcyjnym ery industrializacji. Autorka przedstawia tendencje, koncepcje i drogę do powstania wybranych muzeów, podejmuje również problem zdefiniowania instytucji muzeum-skansenu przemysłowego i jego specyfiki. Na bazie materiałów archiwalnych oraz wydawnictw o charakterze źródłowym, w ujęciu historycznym omówione zostały cele powstania, organizacja i drogi finansowania działalności Muzeum Zagłębia Staropolskiego w Sielpi Wielkiej, Zabytkowego Zakładu Hutniczego w Maleńcu, Muzeum Przemysłu Naftowego i Gazowniczego w Bóbrce, Kopalni Węgla Kamiennego „Guido” Zabrzu. Wskazanie środowisk zaangażowanych w ochronę przemysłowych wartości kulturowych, idei przyświecającej organizacji instytucji oraz źródeł finansowania stanowi podsumowanie wspólnych cech i tendencji powstałych w okresie Polskiej Rzeczpospolitej Ludowej.

Czasopismo: Muzealnictwo
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii, nauki o sztuce
BADANIA PROWENIENCYJNE W POLSCE (CZĘŚĆ 2.)

Niniejszy artykuł jest kontynuacją opublikowanej w „Muzealnictwie” 57’2016 części pierwszej Badań proweniencyjnych w Polsce oraz uzupełnieniem tekstu sprzed 2 lat – bardziej ogólnego, skupiającego się na sytuacji w USA i Europie. Prezentuje on różne aspekty tego zagadnienia, zarówno poprzez statystyczne rozpoznanie sytuacji w naszych muzeach, jak i omówienie prac polskich autorów poruszających problemy metodologii, w tym prekursorskich tekstów z dziedziny bibliotekoznawstwa, a także strat wojennych, tzw. dzieł osieroconych i mienia ofiar Holocaustu oraz powojennej sytuacji przyczyniającej się do zatracanie przez dzieła swojego pochodzenia. W tekście zwrócono uwagę na aspekty prawne nabywania dzieł bez zachowania należytej staranności oraz na weryfikację pochodzenia muzealiów przed uzyskaniem ochrony prawnej dzieł, które mają zostać objęte tzw. immunitetem muzealnym. W literaturze na temat badań proweniencyjnych zauważano wzrastającą – w procesie badania proweniencji dzieł sztuki – rolę narzędzi cyfrowych, takich jak internet, czy digitalizacja. Zwrócono także uwagę na wkład konserwatorów i opracowanych przez nich nowatorskich metod, które mogą wspomagać działania mające na celu określenie pochodzenia przedmiotu. Osobnym zagadnieniem poruszanym w tekście jest kwestia przygotowania teoretycznego do prowadzenia badań proweniencyjnych i edukacja, będąca już standardem na kierunkach bibliotekoznawczych, a oczekiwanym przedmiotem w procesie nauczania przez studentów historii sztuki i archiwistyki. Dla muzealników zorganizowane zostały w NIMOZie całodniowe szkolenia, a na Uniwersytecie Warszawskim kilkugodzinne zajęcia akademickie, jednak daleko im jeszcze do dwusemestralnych studiów proponowanych w Berlinie na Wolnym Uniwersytecie.

Czasopismo: Muzealnictwo
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii, nauki o sztuce
MUZEUM II WOJNY ŚWIATOWEJ – DWUGŁOS

Dwugłos dwóch polskich historyków prezentuje zniuansowane metodologicznie spojrzenia na żywy społecznie problem, jakim była inwestycja pn. Muzeum II Wojny Światowej w Gdańsku. Budowa tego muzeum, dyskusje o kształcie ekspozycji stałej – niezależnie od ich doraźnego politycznego kontekstu – dotykały kwestii dla muzealnictwa kluczowych: autonomii instytucji kultury, praw autorskich zespołu przygotowującego wystawę, ale przede wszystkim – wyzwania, jakim jest próba zaprezentowania na wystawie różnorodnych społecznych oczekiwań charakterystycznych dla zbiorowości o zróżnicowanych historycznych wrażliwościach. Prezentowany dwugłos jest tej dyskusji kontynuacją, prowadzoną na gruncie historii i muzeologii.

Czasopismo: Muzealnictwo
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii, nauki o sztuce
WSPOMNIENIE O PROFESORZE ZDZISŁAWIE ŻYGULSKIM JUN.

Zmarłego niedawno prof. Zdzisława Żygulskiego jun. wspomina współpracujący z Nim przez wiele lat w Muzeum Czartoryskich w Krakowie Janusz Wałek. Profesor pojawia się w tym wspomnieniu na tle Puław i założonego tam w roku 1801 przez Izabelę z Flemingów Czartoryską najstarszego polskiego muzeum – Świątyni Sybilli, a także na tle Muzeum Książąt Czartoryskich w Krakowie, w którym Profesor przez wiele lat sprawował funkcję kierownika działu militariów. Profesor Zdzisław Żygulski jun. – wybitny naukowiec, historyk sztuki, znawca broni, kultury i sztuki Orientu oraz kostiumolog wspominany jest w różnych sytuacjach: gdy urządza ekspozycję, robi przeglądy zabytków, dzieli się swą wiedzą z kolegami, wygłasza wykłady, podróżuje do zabytkowych miejsc na świecie, etc. We wspomnieniu podkreślonaj est waga naukowych odkryć Profesora, m.in. odnośnie ustalenia – na podstawie analizy kostiumologicznej – właściwej daty powstania Damy z gronostajem Leonarda da Vinci. Wspomnienie podkreśla różne walory Profesora, jego urok osobisty, wrażliwość, głęboką humanistyczną wiedzę, życzliwość. Długoletni kontakt piszącego te słowa z Profesorem pozwolił na kilka osobistych wspomnień oraz na ukazanie Go w różnych momentach życia, od wieku dojrzałego po późną starość.

Czasopismo: Muzealnictwo
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii, nauki o sztuce
TEORETYCZNE UWARUNKOWANIA PRAKTYK EDUKACYJNYCH W MUZEUM W ŚWIETLE AMERYKAŃSKIEGO PRAGMATYZMU I KONSTRUKTYWIZMU

Wiele współczesnych doświadczeń europejskiej muzeologii w dziedzinie działalności edukacyjnej inspirowanych jest praktyką amerykańskich muzeów. Praktyki te (również na gruncie polskiej muzeologii) coraz częściej stanowią horyzont rozważań poświęconych kształtowaniu i analizie form edukacyjnych w muzeach. W odróżnieniu od europejskich definicji, założenia amerykańskiej edukacji muzealnej, wywodzące się z pragmatystycznych i konstruktywistycznych teorii filozoficznych i koncepcji edukacyjnych, koncentrują się wokół pojęcia learning wyznaczającego kluczowe zainteresowania edukacyjne. Kształcenie, zdobywanie wiedzy, proces uczenia się to znaczenia synonimiczne dla tego pojęcia. Proces ten oznacza dodatkowo aktywną partycypację uczącego się w otaczające środowisko. Taka koncepcja kształcenia umiejscawia doświadczenie indywidualne w centrum wysiłków edukacyjnych osób i instytucji, a za ich sprawą lokuje muzeum na szczycie nieformalnych oddziaływań edukacyjnych. W literaturze przedmiotu przeważa opinia, że pełną zdolność do realizacji nowoczesnych działań edukacyjnych uzyskało dopiero amerykańskie muzeum konstruktywistyczne. To z amerykańskich tradycji konstruktywistycznych (a wcześniej z amerykańskiego pragmatyzmu) wynika dla muzeum i jego funkcji edukacyjnych wiele znaczących inspiracji. Warto jednak, przed podjęciem decyzji o aplikacji tego modelu pracy edukacyjnej do lokalnej praktyki, dokonać analizy treści, na jakich ta się opiera. W świadomych wyborach określonych strategii pracy edukacyjnej w muzeum, poszukiwaniu odpowiedzi na pytanie o to „jak?”, powinny bowiem jednocześnie towarzyszyć rozważania „skąd?” i „po co?”. Niniejsze opracowanie jest próbą ukazania wybranych obszarów tych poszukiwań.

Czasopismo: Muzealnictwo
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii, nauki o sztuce
WSPOMNIENIE O DR. WOJCIECHU FIJAŁKOWSKIM

W poniedziałek 14 kwietnia 2014 r. w kościele św. Anny w Wilanowie odbyły się uroczystości żałobne, a na miejscowym cmentarzu pochowany został dr Wojciech Fijałkowski. Pożegnaliśmy człowieka, który przez 60 lat, jak nikt inny związany był sercem i pracą z pałacem w Wilanowie i Warszawą. W. Fijałkowski urodził się w 4 lipca 1927 r. w Żychlinie. Pracę zawodową rozpoczął w 1948 w strukturze Muzeum Narodowego. W kwietniu 1954 r. wydelegowany został przez prof. Lorentza do Pałacu w Wilanowie, w celu jego pełnej odbudowy i zorganizowania tam muzeum. W latach 1955–1964 powierzono mu nadzór nad rewaloryzacją zabytkowego espołu pałacowo-ogrodowego, w roku 1991 przeszedł na zasłużoną emeryturę. Przez cały okres działalności zawodowej Wojciech Fijałkowski był niestrudzonym działaczem społecznym. Brał udział w pracach Społecznego Funduszu Odbudowy Stolicy, Komisji Inwestycyjnej Komitetu Warszawskiego SFOS, Towarzystwa Przyjaciół Sztuk Pięknych w Warszawie, Krajowej Komisji Pracowników Muzeów i Konserwacji Zabytków przy Zarządzie Głównym Związku Zawodowego Pracowników Kultury i Sztuki, Towarzystwie Przyjaciół Warszawy, Komisji Ochrony Zabytków. Był sekretarzem Rady Kultury przy Prezydencie Rzeczypospolitej i członkiem Rady Programu Rozwoju Warszawy „Warszawa XXI wieku”. Piastował funkcję Prezesa Zarządu Głównego Towarzystwa Opieki nad Zabytkami, wiceprzewodniczącego Społecznego Komitetu Budowy Pomnika Marszałka Józefa Piłsudskiego w Warszawie, wiceprezesa Społecznego Komitetu Opieki nad Starymi Powązkami, przewodniczącego Komitetu Budowy Pomnika Juliusza Słowackiego w stolicy. Był rzeczoznawcą Ministerstwa Kultury w dziedzinie rewaloryzacji zabytkowych zespołów architektonicznych. Organizatorem warszawskich Dni Dziedzictwa Europejskiego. Współpracownikiem fundacji Centrum Europejskie Natolin, członkiem Stowarzyszenia Konserwatorów Zabytków, honorowym członkiem Stowarzyszenia Francja-Polska oraz członkiem polskich narodowych komitetów ICOM i ICOMOS. Przez wiele lat był redaktorem naczelnym czasopisma „Ochrona Zabytków”, członkiem rady redakcyjnej „Studiów Wilanowskich”, „Spotkań z Zabytkami”, opiekunem naukowym publikacji z serii „Biblioteka Towarzystwa Opieki nad Zabytkami”, autorem tekstów w periodyku „Wierzyć życiem”.

Czasopismo: Muzealnictwo
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii, nauki o sztuce
GERSON DIGITAL – CYFROWA MONOGRAFIA HISTORYCZNOARTYSTYCZNA

Gerson Digital to pierwsza z serii monografi cyfrowych publikowanych przez holenderskie Rijksbureau voor Kunsthistorische Dokumentatie (RKD) w Hadze. Monografia jest przejrzaną i uzupełnioną wersją klasycznej już dziś pracy Horsta Gersona, Ausbreitung und Nachwirkung der holländischen Malerei des 17. Jahrhunderts (Haarlem 1942). Dotychczas opublikowany fragment obejmuje swym zasięgiem Polskę. Gerson Digital to edycja przygotowana bardzo pieczołowicie pod względem przekładu i redakcji, lecz jej nowatorstwo tkwi raczej w formie: jest to tekst w postaci cyfrowej, przepleciony rozmaitymi danymi (fotografiami, bibliografią, indeksami osobowymi), które odsyłają wprost do bogatych zasobów bazodanowych, zgromadzonych przez RKD w minionych dziesięcioleciach. Tekst nie jest przez to ograniczony ramami nakreślonymi przez autora i wydawców, lecz pozwala na przechodzenie do zasobów zewnętrznych. Czytelnik może więc porzucić lekturę na rzecz samodzielnego poszukiwania informacji w interesującej go kwestii. Gerson Digital jasno pokazuje, jak ważne są zasoby bazodanowe dla badań w zakresie historii sztuki. Bibliografie, indeksy, biblioteki cyfrowe i cyfrowe fototeki, nie powinny być odtąd postrzegane jedynie jako narzędzia do przechowywania i wyszukiwania danych, lecz raczej – a z czasem może: przede wszystkim – jako budulec, z którego powstają opracowania o syntetycznym charakterze.

Czasopismo: Muzealnictwo
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii, nauki o sztuce
PO CO NAM DIGITALIZACJA? KATALOGI INTERNETOWE I WIRTUALNE MUZEA. NOWE METODOLOGIE

Polskie muzea coraz liczniej obecne są w internecie i nie tylko w formie stron internetowych. Dzięki funduszom zewnętrznym, m.in. programowi Kultura+, w sieci pojawiły się elektroniczne katalogi polskich zbiorów, które jednak tylko w ograniczonym stopniu dają dostęp do informacji o muzealiach. W tej sferze polskie muzea są opóźnione względem muzeów zachodniej Europy, i ich działania skupiają się głównie na udostępnianiu podstawowych danych opisowych i dokumentacji wizualnej. Realizacje takie, jak prezentacje obiektów w formie wizualizacji 3D czy fotografii obrotowej 360° należą do wyjątków. Paradoksalnie te opóźnienie daje pewną przewagę naszym muzeom – pozwalają uczyć się na błędach sąsiadów i realizować bardziej przemyślaną politykę tworzenia i udostępniania cyfrowej dokumentacji zbiorów. Powstaje jednak pytanie: Po co i dla jakich odbiorców? Oprócz samych muzealników i naukowców, wykorzystujących katalogi do celów zawodowych, mamy też nowy typ odbiorców/ użytkowników: edukatorów, firmy komercyjne, użytkowników mediów społecznościowych. Każda z tych grup ma odmienne potrzeby i muzea powinny zdecydować, w jaki sposób na nie odpowiedzieć. Wzorów podejścia do udostępnienia najlepiej szukać wśród doświadczonych i uznanych muzeów. Wizja cyfrowych zbiorów Rijksmuseum mogłaby być określona krótko: popularyzacja i interakcja ze współczesną kulturą. Katalogi Musee du Louvre, Victoria&Albert Museum czy Germanisches Nationalmuseum to poważne naukowe opracowania zbiorów, często poszerzone o wiedzę nt. stanu zachowania dzieł i stanu badań, pogłębioną wirtualną wycieczką po ekspozycjach. Pojawiają się też wyjątkowe realizacje przewartościowujące o 180° myślenie o udostępnieniu zbiorów, jak Closer to Van Eyck – potężny projekt badawczo-konserwatorski opakowany w interaktywną formę prezentacji przystępną dla szerokiego grona odbiorców, ale też urzeczywistniający marzenie historyka sztuki o pełnym dostępie do wiedzy o obiekcie i posiadaniu narzędzia do badań porównawczych. Artykuł, pisany z pozycji historyka sztuki i muzealnika, wychodzi od przeglądu wybranych realizacji internetowych form udostępnienia zbiorów muzealnych i informacji o nich, stara się też odpowiedzieć na pytanie: Do czego powinna służyć digitalizacja muzealiów i jakie formy przybrać w nadchodzącej przyszłości. Jak powinna zmienić się metodologia pracy nauk humanistycznych w kontekście internetu, a co za tym idzie, jak dostosować do zmian system kształcenia. Są to pytania, na które polskie muzea powinny odpowiedzieć już teraz, tak aby planowane na najbliższy czas działania dały zadowalające efekty dla przyszłych użytkowników za kilka lat.

Czasopismo: Muzealnictwo
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii, nauki o sztuce
WACŁAW FEDOROWICZ – ZAPOMNIANY KOLEKCJONER Z WITEBSKA

Fedorowicz (1848–1911), adwokat przysięgły, był jednym z najwybitniejszych kolekcjonerów zabytków polskich i kresowych. W swoim domu w Witebsku stworzył wyjątkowe prywatne muzeum, w którym gromadził pamiątki przeszłości dawnych kresów Rzeczypospolitej (tzw. starożytności). Zbiory były sklasyfikowane, opisane i prezentowane w specjalnych gablotach. W ich skład wchodziły: biblioteka specjalistyczna (ok. 1000 tomów), oraz zbiory muzealne (wg różnych wyliczeń, od 4500 do 7000 muzealiów), w tym: archeologiczne, historyczne XIII-XIX w., zbrojownia (ok. 300 militariów), numizmaty (ok. 2000 sztuk), kolekcje: sfragistyczna, etnograficzna oraz ordery cywilne, przybory myśliwskie, kafle piecowe, stare klamki i zamki gdańskie, plakiety i figurki postaci historycznych, dawna odzież męska i damska, naczynia, przyrządy oświetleniowe, biżuteria, zbiór fajek i tabakierek z XVII-XVIII w., a także zabytki z dziedziny nauki i sztuki: rękopisy, ryciny, dokumentacja fotograficzna świątyń, kościołów, kaplic kresowych itd., oraz kilka olejnych portretów staropolskich. Wyjątkowym był zbiór massoników – jeden z największych na terenie Rosji (157 eksponatów) z XVIII i XIX wieku. Fiedorowicz działał też na niwie naukowej – wydał m.in. Herbarz Orszański, pomagał w wydaniu Herbarza szlachty witebskiej, a w 1909 r. zainicjował wydanie księgi zbiorowej Z okolic Dźwiny, przedstawiającej dorobek narodowy na tzw. kresach. Był jednym z założycieli, a następnie członkiem i wiceprezesem witebskiej Komisji Archeologicznej, członkiem korespondentem Towarzystwa Krajoznawczego w Warszawie, a także od 1885 r. członkiem korespondentem Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych w Królestwie Polskim. Po śmierci kolekcjonera jego zbiory zostały w 1917 r. znacjonalizowane i w 1918 r. przeniesione w inne miejsca. W latach 1921–1923 dokonano ich nowej inwentaryzacji i udostępnienia muzeum. Obecnie to, co pozostało z kolekcji Fedorowicza znajduje się w kilku instytucjach Białorusi, głównie w witebskim Okręgowym Muzeum Krajoznawczym, a niektóre przedmioty (massonika) były ostatnio pokazywane na okolicznościowych i tematycznych wystawach.

Czasopismo: Muzealnictwo
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii, nauki o sztuce
JAK ZORGANIZOWAĆ DZIAŁALNOŚĆ NAUKOWĄ W MUZEUM

Muzea prowadzą działalność naukową w każdej z dziedzin wiedzy, zależnie od profilu muzeum i jego kolekcji. Jest ona warunkiem wysokiego poziomu opracowania zbiorów, publikacji, scenariuszy ekspozycji stałych i wystaw czasowych oraz prawidłowej ochrony zbiorów i ich bezpiecznego udostępniania. W odróżnieniu do uniwersytetów, instytutów Polskiej Akademii Nauk, czy innych typowych jednostek naukowych struktura organizacyjna muzeum nie jest zoptymalizowana pod kątem prowadzenia działalności naukowej, w szczególności nie określa ona, którzy pracownicy prowadzą badania. Prowadzona przez Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego, co cztery lata kompleksowa ocena i kategoryzacja jednostek naukowych pozwala na uzyskiwanie obiektywnych danych o działalności jednostek naukowych. Jednostki, które poddadzą się kategoryzacji mogą wystąpić o przyznanie środków budżetowych na naukę i finansować swoje działania statutowe w tym zakresie. Artykuł ma na celu przedstawienie doświadczeń i opinii autorów związanych z uzyskaniem kategorii naukowej przez instytucje muzealne.

Czasopismo: Muzealnictwo
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii, nauki o sztuce