rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Zastosowanie sterowania dawką koagulantu w czasie rzeczywistym w celu zwiększenia skuteczności procesu koagulacji

Zagadnienie sterowania dawką koagulantu w procesie oczyszczania wód powierzchniowych nie jest jeszcze zagadnieniem w pełni rozwiązanym. Stosowane w praktyce wodociągowej rozwiązania techniczne opierają się głównie na określeniu korelacji między wybranymi wskaźnikami jakości ujmowanej wody, np. mętnością, potencjałem elektrokinetycznym (analiza prądu strumieniowego) i ich wykorzystaniem w prostych układach automatyki. W artykule przedstawiono wyniki badań nad założeniami pracy układu oczyszczania wody działającego zgodnie z proponowanymi algorytmami sterującymi dawkowaniem koagulantu. Badania przeprowadzono w zakładzie oczyszczania wody powierzchniowej w rejonie pogórskim, w którym wody charakteryzują się dużą zmiennością jakości. Analiza wyników badań, wykorzystująca zarówno klasyczne modele matematyczne, jak i sztuczne sieci neuronowe, dała podstawy systemu sterowania dawką koagulantu, pozwalającego na rozszerzenie funkcjonalności układu wykorzystującego standardowy analizator prądu strumieniowego.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Ocena stopnia zagrożenia wody eutrofizacją na przykładzie zbiornika zaporowego w Świnnej Porębie

W przypadku zbiorników zaporowych istotnym zagrożeniem są skutki eutrofizacji, powodujące trudności technologiczne w procesie oczyszczania wody ujmowanej ze zbiornika lub z rzeki poniżej zbiornika. Na podstawie danych z terenu zlewni budowanego zbiornika zaporowego w Świnnej Porębie przeprowadzono obliczenia modelowe zawartości związków fosforu w wodzie przyszłego zbiornika. Obliczona na tej podstawie prognozowana zawartość fosforu w wodzie zgromadzonej w zbiorniku wyniosła w roku suchym ok. 131 mgP/m3, w roku średnim ok. 98 mgP/m3, natomiast w roku mokrym ok. 68 mgP/m3. Wyniki obliczeń wykazały duże ryzyko zagrożenia zbiornika eutrofizacją, a w przypadku tzw. lat suchych należy nawet liczyć się z wystąpieniem zjawiska hipertrofii. Doświadczenia uzyskane podczas eksploatacji zbiorników o podobnych, jak w przypadku zbiornika w Świnnej Porębie, problemach odprowadzania ścieków oczyszczonych w ilościach zagrażających jakości wody zgromadzonej w zbiorniku wykazują, że najbardziej bezpiecznym rozwiązaniem jest odprowadzanie ścieków poniżej zapory.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Wpływ zbiorników retencyjnych na ujęciu z Rudawy na jakość wody przeznaczonej do zaopatrzenia Krakowa

Kraków jest zaopatrywany w wodę m.in. z Rudawy, której jakość, szczególnie podczas wezbrań, powoduje znaczne utrudnienia w eksploatacji zakładu oczyszczania wody. W celu ograniczenia tych trudności w 1998 r. wybudowano na ujęciu wody dwa zbiorniki retencyjne o powierzchni 36,7 ha i objętości całkowitej 981 tys. m3. W pracy dokonano oceny wpływu tych zbiorników na zmiany wartości wybranych wskaźników jakości wody ujmowanej z Rudawy na skutek jej retencjonowania. W tym celu wykorzystano wyniki badań jakości wody (mętność, barwa, azot amonowy, fosforany oraz chlorofil a) z pięciolecia 2006-2010 w pięciu punktach poboru na trasie jej przepływu od ujęcia poprzez osadniki, zbiorniki retencyjne (na ich dopływie i odpływie), do w studni zbiorczej na terenie zakładu oczyszczania wody "Rudawa". Wykazano, że wprowadzenie zbiorników do eksploatacji spowodowało poprawę jakości wody dostarczanej do układu oczyszczania. Średnia mętność i barwa oraz zawartości azotu amonowego i fosforanów w wodzie uległy zmniejszeniu. Szczególnie korzystny okazał się wpływ zbiorników na zmniejszenie mętności wody. Podkreślono, że woda zgromadzona w zbiornikach retencyjnych spełnia rolę zapasu w czasie pogorszenia jakości wody w rzece podczas wezbrań i incydentalnych zanieczyszczeń.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Aktywność biologiczna ustabilizowanej drobnej frakcji odpadów komunalnych podczas ich długotrwałej ekspozycji na warunki atmosferyczne

Jednym z akceptowanych rozwiązań technologicznych mechaniczno-biologicznego przetwarzania odpadów komunalnych jest wielkościowa waloryzacja ustabilizowanej frakcji podsitowej o kodzie 190599, przez jej przesianie na sicie w celu wydzielenia dwóch frakcji – o uziarnieniu 20÷80 mm (o kodzie 190599) oraz <20 mm (o kodzie 190503 – kompost nieodpowiadający wymaganiom). Frakcja <20 mm może być wykorzystana do rekultywacji składowisk odpadów, jednakże podczas jej długotrwałej ekspozycji na warunki atmosferyczne możliwe są niekorzystne zmiany aktywności oddechowej mikroorganizmów obecnych w tej frakcji. Zjawisko to zweryfikowano w doświadczeniu polowym oraz eksperymencie lizymetrycznym, trwającym 10 tygodni (w sezonie zimowym i letnim), mającym symulować warunki panujące na składowisku. Lizymetry zawierały frakcję podsitową odpadów z procesu stabilizacji, przy czym połowę z nich wypełniono wodą, aby odzwierciedlić niekorzystne warunki w postaci zastoisk wody na powierzchni składowiska. Zarówno bezpośrednie pomiary aktywności oddechowej drobnoustrojów, jak i badania modelowe potwierdziły znacznie większą aktywność mikroorganizmów w nawodnionych próbkach odpadów. Podczas rekultywacji składowiska odpadów należy więc unikać powstawania zastoisk wody na wierzchowinie, ponieważ powstające w nich warunki wpływają na przyspieszenie rozkładu związków organicznych pozostałych w stabilizacie. Biologiczna stabilizacja odpadów komunalnych powinna zatem dążyć do skutecznego zmniejszenia zawartości związków organicznych oraz do ograniczenia wilgotności uzyskanego stabilizatu. Potwierdzono, że stosowanie materiału o aktywności AT4<2 mgO2/g pozwala na bezpiecznie użycie frakcji podsitowej do rekultywacji zamkniętych składowisk.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Propozycja metody analizy i oceny bezpieczeństwa dostawy wody

System zbiorowego zaopatrzenia w wodę, zgodnie z europejskim programem ochrony infrastruktury krytycznej (EPCIP), stanowi taki rodzaj infrastruktury, która musi mieć plan ochrony, obejmujący identyfikację ważnych zasobów, analizę ryzyka opartą na scenariuszach głównych zagrożeń oraz identyfikację, wybór i ustalenie priorytetów procedur i środków ochrony. W pracy zaproponowano kompleksową metodę analizy i oceny bezpieczeństwa dostawy wody z punktu widzenia jej konsumentów. Wykorzystano metodę analizy przyczyn i skutków uszkodzeń (FMEA) z uwzględnieniem czynnika niepewności, co jest opracowaniem oryginalnym. Metoda ta została oparta na tzw. zasadzie zarządzania przez jakość (TQM). Wychodzi ona naprzeciw zaleceniom Światowej Organizacji Zdrowia (ONZ) w kontekście opracowywania planów bezpieczeństwa wody opartych na analizie ryzyka. Opracowana metoda polega na wyznaczeniu miary bezpieczeństwa dostawy wody z uwzględnieniem ryzyka priorytetowego. Pozwala ona na analizę przyczynowo-skutkową wszystkich scenariuszy zdarzeń mogących spowodować utratę bezpieczeństwa dostawy wody. Jej nowatorski charakter polega ponadto na wykorzystaniu baz danych o charakterze niepewnym lub niepełnym. Jako ilustrację metody podano przykład jej zastosowania w przypadku rzeczywistego systemu wodociągowego.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Fizyczno-chemiczna i bakteriologiczna skuteczność filtrów DynaSand w zakładzie oczyszczania wody zaopatrującym Nowy Sącz

Dokonano oceny skuteczności usuwania wybranych zanieczyszczeń fizyczno-chemicznych i bakteriologicznych w kontaktowych filtrach samopłuczących DynaSand zastosowanych w zakładzie oczyszczania wody w miejscowości Świniarsko, który dostarcza wodę na potrzeby Nowego Sącza. Filtracji poddawana jest zmieszana woda powierzchniowa i infiltracyjna. Oceny dokonano w odniesieniu do jakości wody uzyskiwanej w stacji ciśnieniowych filtrów pospiesznych przed modernizacją zakładu. Przeprowadzona analiza wykazała jednoznacznie, że zastąpienie tych filtrów filtrami samopłuczącymi DynaSand zapewniło uzyskanie wymaganej skuteczności usuwania zanieczyszczeń, a tym samym umożliwiło dostarczenie do odbiorców wody o odpowiedniej jakości. Pomimo ekstremalnych warunków w analizowanym okresie (powodzie), zmodernizowany układ filtracji bardzo skutecznie eliminował mętność wody do 0,3 NTU, zmniejszał intensywność barwy do 5 gPt/m3 oraz usuwał związki żelaza do 0,01 gFe/m3. Równocześnie zatrzymywane było ponad 97% bakterii grupy coli oraz ponad 99% paciorkowców kałowych Enterococcus faecalis i bakterii przetrwalnikujących Clostridium perfringens.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Badania nad zastosowaniem chlorosiarczanu żelaza(III) do oczyszczania popłuczyn z filtrów do odżelaziania i odmanganiania wody

Przedstawiono wyniki badań w skali półtechnicznej nad oczyszczaniem popłuczyn przeprowadzone w zakładzie oczyszczania wody podziemnej (Wasserwerk Langenberg). Do wspomagania sedymentacji zawiesin w popłuczynach zastosowano chlorosiarczan żelaza(III) jako koagulant. W przeprowadzonych doświadczeniach określono wpływ napowietrzania i dawek chlorosiarczanu żelaza(III) na skład popłuczyn po sedymentacji w odstojniku w czasie 1÷48 h. Wykazano, że oczyszczanie popłuczyn w badanych warunkach należy prowadzić w zakresie dawek chlorosiarczanu żelaza(III) 8÷16 gFeClSO4/m3, przy jednoczesnym napowietrzaniu popłuczyn po dodaniu koagulantu przez 1 h. Doświadczenia wykazały, że popłuczyny z płukania złóż filtracyjnych do odżelaziania i odmanganiania wody podziemnej można oczyścić z zastosowaniem chlorosiarczanu żelaza(III) w stopniu umożliwiającym ich zawrócenie do układu oczyszczania wody lub wykorzystanie do celów technologicznych.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Usuwanie kwasów halogenooctowych w zintegrowanym procesie biodegradacja-ultrafiltracja z zastosowaniem enzymatycznych membran kapilarnych

Przedstawiono wyniki badań nad usuwaniem pięciu wybranych kwasów halogenooctowych (HAA) z modelowego roztworu wodnego w procesie biodegradacja-ultrafiltracja. Badania przeprowadzono w reaktorze z kapilarnymi membranami ultrafiltracyjnymi, na powierzchni których unieruchomiono enzymy rozkładające HAA. Zostały one wyizolowane ze szczepów bakterii z rodzajów Acinetobacter, Arthrobacter, Pseudomonas oraz Bacillus, wyodrębnionych z osadu czynnego, zaadaptowanego do rozkładu HAA. Roztwór modelowy HAA składał się z mieszaniny MCAA, DCAA, TCAA, MBAA i DBAA o zawartości 1 g/m3 każdego z nich. Otrzymane wyniki pozwoliły na wyznaczenie najkorzystniejszych parametrów operacyjnych procesu. Optymalne ciśnienie transmembranowe wynosiło 0,075 MPa, a liniowa prędkość przepływu roztworu modelowego - 0,75 m/s. Po 3 h prowadzenia procesu w takich warunkach z wody modelowej zostały całkowicie usunięte kwas monochlorooctowy i monobromooctowy, a po 4 h pozostałe kwasy. Skrócenie wyznaczonego czasu kontaktu można uzyskać zwiększając powierzchnię aktywną membran, co będzie przedmiotem dalszych prac z tego zakresu.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Straty hydrauliczne powodowane przez nowoczesne systemy drenażowe podczas płukania złóż filtrów pospiesznych

Badaniom poddano dwustopniowe filtry pospieszne (antracytowo-piaskowe i węglowe) w Stacji Uzdatniania Wody w Gruszczynie (zaopatrującej w wodę Poznań i Swarzędz), wyposażone w dwa rodzaje nowoczesnych systemów drenażowych TRITON i SE-LOP. Podczas modernizacji stacji filtrów dokonano pomiaru strat hydraulicznych powodowanych przez oba systemy drenażowe przy różnej intensywności płukania złóż filtracyjnych wodą oraz porównawczo - przez same systemy drenażowe (bez złóż filtracyjnych). Wyznaczone doświadczalnie rzeczywiste straty hydrauliczne na badanych drenażach porównano z wartościami obliczeniowymi opartymi na danych podawanych przez ich producentów. Porównanie wysokości strat ciśnienia podawanych przez producenta oraz wartości zmierzonych doświadczalnie na stacji filtrów wykazało, że straty rzeczywiste na samym drenażu SE-LOP były większe o prawie 50%, natomiast obliczeniowe i pomierzone straty ciśnienia w warstwie złoża filtracyjnego były porównywalne.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Badania zawartości jonów metali ciężkich w wodzie kontaktującej się z wykładziną cementową rur wodociągowych

Mechanizm wymywania z cementu toksycznych metali ciężkich nie został jeszcze dokładnie rozpoznany. Istnieje wiele czynników mających wpływ na ten proces, jak np. jakość przepływającej wody, a zwłaszcza jej pH, zasadowość, temperatura, zawartość chloru itp. Wpływ mają także skład i mikrostruktura wykładziny cementowej rur wodociągowych. W badaniach modelowych określono zawartość wybranych metali ciężkich (ICP-OES, ICP-MS) w wodzie przed i po 6-miesięcznym czasie eksploatacji rurociągu z żeliwa sferoidalnego z wykładziną cementową. Stwierdzono, że zawartość pierwiastków śladowych (Ba, Fe, K, Ni, Mg, Na, Sr, Zn, V, Cd, Pb, Mn, Cu i As) w wodzie kontaktującej się zarówno z nową wykładziną cementową, jak i po 6-miesięcznej eksploatacji przewodu była niewielka, w większości przypadków poniżej progu detekcji (ICP-OES). Badania strukturalne wykładziny cementowej wykonane za pomocą skaningowej mikroskopii elektronowej wykazały, że cienka warstewka kalcytowa pokrywająca zaczyn cementowy na wewnętrznej powierzchni rury bardzo szybko uległa zniszczeniu, jednakże jej skład chemiczny nie uległ zmianie po 6-miesięcznej eksploatacji układu badawczego. W miejscach zniszczenia wykładziny cementowej stwierdzono obecność znacznej liczby igiełek ettringitu, świadczących o rozpoczynającej się korozji betonu.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Analiza zjawiska korozji w sieciach wodociągowych

Korozja przewodów wodociągowych wykonanych z żeliwa i stali jest procesem niezwykle złożonym, na który wpływ mają praktycznie wszystkie parametry fizyczne, chemiczne i biologiczne właściwe w przypadku danej sieci. Korozja sieci, instalacji i urządzeń wodociągowych powoduje ogromne koszty, a jej skutki obniżają jakość wody transportowanej do odbiorców. W pracy podsumowano obecny stan wiedzy obejmujący mechanizm procesu korozji, towarzyszące mu reakcje oraz skład powstających produktów korozji. Omówiono też skład i struktury krystalograficzne powstających osadów korozyjnych, a także podjęto próbę scharakteryzowania wody osadowej towarzyszącej stałym produktom korozji. Wykazano, że woda osadowa charakteryzuje się zadziwiająco bogatym składem, a występujące w niej związki organiczne i nieorganiczne są oznaczane na poziomie stężeń wielokrotnie przekraczających wartości analizowane w wodzie wodociągowej. Omówiono również wpływ jakości wody wodociągowej oraz rodzaju jej domieszek na przebieg i intensywność procesów korozyjnych w sieci. Wykazano, że interakcje pomiędzy składnikami wody a produktami korozji obecnymi na ścianach przewodów w istotny sposób mogą pogarszać jakość transportowanej wody. Szczególną uwagę poświęcono uwalnianiu związków żelaza, migracji pierwiastków z korodujących materiałów, uwalnianiu siarczków oraz degradacji ubocznych produktów dezynfekcji. Złożoność procesu korozji, zależność jego przebiegu od jakości transportowanej wody, w połączeniu z niekorzystną strukturą materiałową sieci wskazuje, że procesy korozyjne jeszcze przez długie lata będą bardzo ważnym problemem eksploatacyjnym zakładów wodociągowych.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Zastosowanie zmodyfikowanych bakterii glebowych do poprawy skuteczności fitoremediacji środowiska zanieczyszczonego jonami metali śladowych

W przeprowadzonych badaniach wykorzystano osiem szczepów bakterii: Bacillus sp., Bacteroidetes bacterium, Flavobacterium sp., Luteibactor rhizovicina, Pseudomonas fluorescens, Pseudomonas sp., Serratia entomophila, Variovorax sp. wyizolowanych z terenów zanieczyszczonych jonami metali śladowych. Bakterie stransformowano plazmidem ekspresyjnym pET21a zawierającym fragment genu kodujący metalotioneinę typu 2 Brassica napus L. (BnMT2). Po uzyskaniu kolonii bakteryjnych (transformantów) sprawdzono ich wzrost na podłożu stałym zawierających jony metali śladowych (Cd i Pb). Stwierdzono, że większość analizowanych szczepów bakterii wykazuje oporność na ampicylinę, chociaż antybiotyk ogranicza ich wzrost. Wykazano, iż wzrost badanych szczepów na podłożu zawierającym jony ołowiu nie był hamowany, natomiast jony kadmu ograniczały lub hamowały wzrost niektórych szczepów bakterii. Nie stwierdzono znacznych różnic we wzroście pomiędzy bakteriami transformowanymi i nietransformowanymi danego szczepu na podłożu zawierającym jony ołowiu. Obecność transgenu BnMT2 niwelowała szkodliwe działanie jonów kadmu w przypadku Flavobacterium sp., Variovorax sp. i L. rhizovicina. Wykazano, że zmodyfikowane szczepy bakterii mogą znaleźć zastosowanie w procesie oczyszczania gleby zawierającej jony metali śladowych, a zwłaszcza kadmu.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Występowanie i ekotoksyczność nanocząstek

Przedstawiono problematykę związaną z badaniami ekotoksykologiczny-mi nanocząstek. Omówiono rodzaje nanocząstek i nanomateriałów, takich jak nanometale, nanoceramiki, nanopolimery i nanostruktury węglowe. Scharakteryzowano interakcje nanocząstek z organizmami wodnymi i lądowymi. Omówiono wyniki badań toksyczności nanocząstek zawierających tytan, cynk, srebro, cer oraz fulereny (C60). Wykazano, że oddziaływanie nanomateriałów na organizmy i środowisko ich bytowania nie jest w dostatecznym stopniu poznane. Dotyczy to szczególnie biodostępności nanocząstek i mechanizmów ich przenoszenia w łańcuchu troficznym. Podkreślono, że stosowanie nanoczastek, w tym także w procesach oczyszczania wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi, stwarza możliwość ich przedostawania się do sieci wodociągowej. Zwrócono uwagę na potrzebę rozwoju metod testowych i ich standaryzację oraz konieczność stworzenia ekotoksykologicznych baz danych obejmujących stosowane i nowo produkowane nanomateriały. Szerokie wykorzystanie nanomateriałów w technice powinno być podstawą do interdyscyplinarnych działań zmierzających do oszacowania ryzyka, jakie stanowią nanocząstki dla zdrowia ludzi.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Możliwości usuwania środków cieniujących ze ścieków

Badania naukowe wskazują na obecność w ściekach związków cieniujących, które w diagnostyce medycznej wykorzystywane są do wizualizacji zmian w tkankach miękkich. Wykazano, że niezmetabolizowane leki, a także produkty ich przemian metabolicznych, trafiają do miejskiej sieci kanalizacyjnej, a następnie do oczyszczalni ścieków. W konwencjonalnych procesach oczyszczania środki cieniujące nie ulegają pełnej mineralizacji i wraz ze ściekami oczyszczonymi przedostają się do wód powierzchniowych. Wykazano, że największą skuteczność usuwania substancji cieniujących (powyżej 80%) uzyskuje się w zaawansowanych procesach utleniania (O3/H2O2, reakcja Fentona, TiO2/H2O2). Skuteczność usuwania tych substancji w procesie osadu czynnego jest mniejsza niż w przypadku zaawansowanego utleniania i wynosi 40÷80%. Ponieważ żadna z obecnie wykorzystywanych technik oczyszczania ścieków nie jest w stanie usunąć wszystkich zanieczyszczeń farmaceutycznych, dlatego poszukuje się nowych rozwiązań (biologicznie produkowane tlenki manganu BioMnOx czy nanocząstki palladu Bio-Pd) oraz łączy się metody fizyczno-chemiczne i biologiczne w celu skuteczniejszego usuwania farmaceutyków ze ścieków.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Ocena potencjału ekologicznego dolnej Wisły na podstawie wieloletnich badań fitoplanktonu

Dokonano oceny zmian potencjału ekologicznego dolnej Wisły w ciągu ostatnich dwudziestu lat. Lata dziewięćdziesiąte ubiegłego wieku charakteryzowały dynamiczne zmiany w gospodarce Polski, zwiększenie świadomości ekologicznej, a wreszcie wprowadzenie nowoczesnych i skutecznych metod oczyszczania ścieków odprowadzanych do rzek. Szerzej zakrojone badania nad nowoczesną oceną ekosystemów wodnych wykonano dopiero w pierwszej dekadzie XXI wieku. Przeprowadzona analiza wykazała, że o biomasie fitoplanktonu Wisły na wysokości Torunia decydują okrzemki planktonowe, głównie z podklasy Centricae. Drugą ważną grupą są zielenice kokkalne. Znaczący udział innych grup glonów (w tym także sinic) jest sporadyczny. Zastosowanie multimetrycznego wskaźnika fitoplanktonowego (IFPL) w przypadku rzek umożliwiło ocenę zmian jakości wody w Wiśle. Fitoplankton Wisły z lat dziewięćdziesiątych został porównany z fitoplanktonem w latach 2007–2015. W latach dziewięćdziesiątych XX wieku wartości wskaźnika trofii wskazywały na zły potencjał ekologiczny. W obu latach badań (1994, 1998) wartość ta wynosiła 0,35. Jakość wody po 20 latach uległa znacznej poprawie. Obecnie wartość wskaźnika trofii (IT) wynosi 0,66, natomiast średnia wartość wskaźnika fitoplanktonowego (IFPL) wynosi 0,75, co wskazuje na dobry potencjał ekologiczny wód Wisły w przekroju Torunia.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Charakterystyka metod usuwania bromianów(V) z wody przeznaczonej do spożycia

W ostatnich latach osiągnięto znaczy postęp zarówno w dziedzinie kontroli powstawania, jak i usuwania bromianów z wody, w szczególności dotyczy to nowych technologii, które w przyszłości będą mogły znaleźć szersze zastosowanie. W pracy przedstawiono charakterystykę i skuteczność procesów fizycznych, chemicznych i biologicznych, które mogą być potencjalnie wykorzystane do usuwania bromianów z wody ujmowanej przez zakłady wodociągowe. Na tej podstawie oceniono możliwości ich zastosowania w systemach oczyszczania wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi. W przedstawionym przeglądzie uwzględniono zarówno metody znane, takie jak adsorpcja na węglu aktywnym, naświetlanie w nadfiolecie, kataliza, fotokataliza, techniki membranowe i biodegradacja, jak i metody nowe, będące jeszcze na etapie badań, takie jak zastosowanie zmodyfikowanych węgli aktywnych oraz nanomateriałów. Podkreślono, że w każdym indywidualnym przypadku ostateczny wybór metody usuwania bromianów z wody powinien być poprzedzony analizą niezawodności i oceną potencjalnego obciążenia środowiska naturalnego, wynikającego z jej wdrożenia oraz dogłębną analizą ekonomiczną, z uwzględnieniem wszystkich czynników wpływających na koszty danej technologii.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka