rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Zapobieganie zespołowi fenyloketonurii matczynej, czyli leczenie dietetyczne fenyloketonurii w okresie prekoncepcyjnym i w czasie ciąży

Fenyloketonuria (Online Mendelian Inheritance in Man 261600) jest najczęstszą genetycznie uwarunkowaną chorobą z kręgu wad metabolizmu, dziedziczoną w sposób autosomalny recesywny. Jest to schorzenie dietozależne, występujące w Polsce z częstością 1:8000 żywych urodzeń. Szacuje się, że częstość występowania tej choroby na świecie (w populacji objętej badaniami przesiewowymi) wynosi 1:12 000, a nosicielem wadliwego genu hydroksylazy fenyloalaniny jest co 55. osoba. Istotę fenyloketonurii stanowi brak lub częściowy deficyt aktywności enzymu hydroksylazy fenyloalaninowej. Efektem bloku metabolicznego jest gromadzenie się w płynach ustrojowych nadmiernej ilości fenyloalaniny i jej metabolitów, co prowadzi do uszkodzenia ośrodkowego układu nerwowego. Dostosowanie żywienia chorych na fenyloketonurię do ich wydolności metabolicznej decyduje o prawidłowym rozwoju psychomotorycznym. Metodą referencyjną leczenia klasycznej postaci fenyloketonurii pozostaje dieta niskofenyloalaninowa. Szczególną grupę chorych na fenyloketonurię stanowią dorosłe kobiety w okresie prekoncepcyjnym i w ciąży. Pacjentki te wymagają stosowania bardzo restrykcyjnej diety niskofenyloalaninowej, gdyż nieprawidłowe stężenia fenyloalaniny w ich krwi prowadzą do wystąpienia zespołu fenyloketonurii matczynej, czyli uszkodzenia płodu u ciężarnych chorych na fenyloketonurię ze złą kontrolą metaboliczną. Dlatego konieczne jest, aby dorosłe kobiety z hiperfenyloalaninemią pozostawały pod ścisłą opieką specjalistyczną (lekarzy oraz dietetyków), a zagadnienie zespołu fenyloketonurii matczynej nie było obce także ginekologom położnikom, neonatologom, pediatrom i lekarzom rodzinnym.

Czasopismo: Pediatria i Medycyna Rodzinna
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki farmaceutyczne, nauki medyczne
Nawyki żywieniowe oraz częstość spożycia wybranych produktów przez dzieci w wieku 10–13 lat zamieszkałe na terenach miejskich i wiejskich

WSTĘP Żywienie dzieci jest uwarunkowane przez wiele czynników: miejsce zamieszkania, wychowanie, świadomość rodziców dotyczącą żywienia, zwyczaje żywieniowe wynikające z kultury, tradycji czy religii, a także dostępność produktów spożywczych. Według powszechnej opinii, czynnikiem determinującym wybory żywieniowe jest miejsce zamieszkania. Szczególnie ważna wydaje się różnica między terenami miejskimi a wiejskimi, ze względu na odmienny sposób zagospodarowania terenu. Celem badań było porównanie nawyków żywieniowych i częstości spożycia wybranych produktów przez dzieci w wieku 10–13 lat zamieszkałe na terenach miejskich i wiejskich. MATERIAŁ I METODY Badania przeprowadzono wśród 528 uczniów (klasy 4–6) w wieku 10–13 lat, uczęszczających do szkół podstawowych w Katowicach i Zabrzu (tereny miejskie) oraz Oleśnicy i Małogoszczu (tereny wiejskie). Do szkoły w Małogoszczu (posiadającym prawa miejskie) uczęszczają głównie dzieci zamieszkujące pobliskie tereny wiejskie, dlatego szkołę tę zakwalifikowano do grupy wiejskiej. Badania przeprowadzono z wykorzystaniem autorskiego kwestionariusza ankiety przygotowanego na potrzeby pracy, zgodnie z metodologią przyjętą w tego typu badaniach. Kwestionariusz składał się z dwóch części: pierwszej badającej nawyki żywieniowe oraz drugiej dotyczącej częstości spożycia wybranych produktów. Badaną grupę stanowili uczniowie zamieszkujący tereny miejskie oraz wiejskie. WYNIKI W przeprowadzonym badaniu istotną statystycznie zależność pomiędzy miejscem zamieszkania a zachowaniami żywieniowymi wykazało 50% pytań w części formularza badającej nawyki żywieniowe. Pytania te dotyczyły pojadania między posiłkami, pory spożywania pierwszego śniadania, spożywania obiadu, wielkości porcji warzyw i ich postaci. Analiza wyników dotyczących częstości spożycia nie wykazała znaczących statystycznie różnic. WNIOSKI Na podstawie przeprowadzonych ankiet wśród badanych grup nie stwierdzono wyraźnych różnic w sposobie żywienia dzieci zamieszkujących odmienne pod względem zagospodarowania tereny.

Czasopismo: Annales Academiae Medicae Silesiensis
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki farmaceutyczne, nauki medyczne
Retinopatia nadciśnieniowa IV stopnia u 13-letniej dziewczynki jako ciężkie powikłanie nerkopochodnego nadciśnienia tętniczego

W niniejszej pracy przedstawiono przypadek 13-letniej dziewczynki z rozpoznanym 9 lat wcześniej, lecz nieregularnie leczonym nadciśnieniem tętniczym, która została przyjęta na oddział okulistyki z powodu utrzymującego się od około miesiąca pogorszenia widzenia obojgiem oczu. Najlepiej skorygowana ostrość wzroku pacjentki wynosiła 0,05 w oku prawym i 0,2 w oku lewym. Na podstawie obrazu dna oka oraz bardzo wysokich wartości ciśnienia tętniczego (220/130 mm Hg) rozpoznano retinopatię nadciśnieniową IV stopnia. Dziewczynka została przekazana w trybie pilnym na oddział nefrologii w celu dalszej diagnostyki i leczenia. Po zastosowaniu intensywnego leczenia hipotensyjnego i obniżeniu ciśnienia tętniczego uzyskano nieznaczną poprawę ostrości wzroku. Opis tego przypadku stanowi dowód na to, jak ważna jest okresowa kontrola ciśnienia tętniczego u dzieci oraz jak poważne mogą być konsekwencje okulistyczne nieleczonego nadciśnienia tętniczego.

Czasopismo: Pediatria i Medycyna Rodzinna
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki farmaceutyczne, nauki medyczne
Zespół PFAPA u 2-letniej dziewczynki – prezentacja przypadku i przegląd piśmiennictwa

Zespół PFAPA to najczęstszy zespół gorączki nawrotowej w naszej strefie geograficznej. Występuje przeważnie u dzieci poniżej 5. roku życia. Zalicza się go do chorób autozapalnych. Zespół PFAPA charakteryzują pojawiające się cyklicznie co 25–35 dni trwające od 3 do 6 dni epizody wysokiej gorączki (>39°C) z towarzyszącym aftowym zapaleniem jamy ustnej, zapaleniem gardła oraz powiększeniem węzłów chłonnych szyi. Pomiędzy tymi epizodami pacjenci nie mają żadnych dolegliwości. Choroba ma tendencję do wygasania wraz z wiekiem. Przyczyna PFAPA oraz czynniki usposabiające pozostają nieznane. W niniejszej pracy omówiono przypadek kliniczny 2-letniej dziewczynki diagnozowanej w Klinice Chorób Płuc i Reumatologii Dziecięcej Uniwersytetu Medycznego w Lublinie z powodu nawrotowych epizodów gorączki. Po wykluczeniu innych przyczyn ustalono rozpoznanie zespołu PFAPA, zastosowano leczenie glikokortykosteroidami i stwierdzono dobrą odpowiedź terapeutyczną. W pracy zamieszczono również przegląd piśmiennictwa na temat aktualnej diagnostyki oraz metod leczenia PFAPA.

Czasopismo: Pediatria i Medycyna Rodzinna
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki farmaceutyczne, nauki medyczne
Współistnienie cukrzycy typu 1 z glomerulopatią submikroskopową u 9-letniej dziewczynki – opis przypadku

Cukrzyca typu 1 jest najczęstszą chorobą metaboliczną u dzieci – po latach trwania może doprowadzić do późnych powikłań naczyniowych, w tym do cukrzycowej choroby nerek. Jej pierwszym sygnałem jest mikroalbuminuria, z czasem dochodzi do jawnego białkomoczu. W diagnostyce proteinurii u pacjentów z cukrzycą należy jednak uwzględniać również inne jej przyczyny, w tym nefropatie niecukrzycowe. Jest to szczególnie ważne w przypadkach, gdy czas trwania choroby do wystąpienia białkomoczu jest krótki, a glikemia dobrze kontrolowana. W niniejszej pracy przedstawiono przypadek 9-letniej dziewczynki z cukrzycą typu 1, u której w 16. miesiącu od rozpoznania stwierdzono narastający białkomocz i rozwój zespołu nerczycowego. Obraz histopatologiczny bioptatu nerkowego odpowiadał glomerulopatii submikroskopowej. Włączono steroidoterapię z równoczesnym skorygowaniem dawek insuliny, osiągając pełną remisję kliniczną i biochemiczną nefropatii przy prawidłowej glikemii. Dziewczynka pozostaje pod opieką diabetologa i nefrologa. Podsumowując, w przypadku wystąpienia białkomoczu u dziecka z cukrzycą należy wziąć pod uwagę współistnienie nefropatii.

Czasopismo: Pediatria i Medycyna Rodzinna
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki farmaceutyczne, nauki medyczne
Praktyczne aspekty wyboru wody w żywieniu zdrowych niemowląt i młodszych dzieci

Woda stanowi podstawowy składnik organizmu człowieka na wszystkich etapach jego rozwoju. W przeliczeniu na masę ciała zapotrzebowanie na wodę jest czterokrotnie większe u niemowląt niż u osób dorosłych. W pierwszych miesiącach życia jedynym źródłem wody jest pokarm matki i/lub zastępujące go mieszanki. Podstawowymi wyznacznikami wyboru wody przeznaczonej do żywienia niemowląt i dzieci są: ogólna suma, rodzaj i zawartość rozpuszczonych składników mineralnych – głównie sodu, siarczanów, azotanów i azotynów, stopień mineralizacji wody, a także dobra praktyka produkcyjna oraz wdrożone i ewaluowane systemy bezpieczeństwa jakości żywności. W przypadku niemowląt oraz dzieci do 3. roku życia rekomenduje się wodę źródlaną lub naturalną wodę o niskiej mineralizacji, powyżej 1. roku życia dopuszcza się zaś spożycie wody średniozmineralizowanej. Wykorzystywana woda nie może – nawet potencjalnie – oddziaływać niekorzystnie na organizm dziecka. Główne zagrożenia zdrowotne związane ze spożywaniem wody (również wykorzystywanej do przygotowywania mieszanek mlecznych) stanowią zanieczyszczenia mikrobiologiczne oraz pochodzące z rolnictwa i przemysłu. W niniejszej pracy przedstawiono najważniejsze informacje na temat wody wodociągowej oraz wody butelkowanej, które wykorzystuje się do żywienia najmłodszych dzieci. Omówiono również badania dotyczące wody studziennej, rozważając zasadność i bezpieczeństwo jej spożycia przez niemowlęta. Przedstawiono schemat postępowania z wodą przeznaczoną do przygotowywania mieszanek dla niemowląt, a także potencjalne zagrożenia dla zdrowia wynikające ze spożywania wody pitnej nadmiernie zmineralizowanej, z zanieczyszczeniami chemicznymi lub dystrybuowanej w opakowaniach z tworzyw sztucznych.

Czasopismo: Pediatria i Medycyna Rodzinna
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki farmaceutyczne, nauki medyczne
Integracja sensoryczna i jej znaczenie dla funkcjonowania i rozwoju mowy dziecka

Procesy integracji sensorycznej są podstawą związków pomiędzy funkcjami psychoneurologicznymi a trudnościami w uczeniu się. Mają kluczowe znaczenie dla funkcjonowania i rozwoju mowy u dzieci. Integracja sensoryczna to skomplikowany proces, w wyniku którego układ nerwowy odbiera różnego rodzaju informacje z receptorów zmysłów: wzroku, słuchu, węchu (powonienia), smaku i – mniej znanych – układu dotykowego, propriocepcji, czyli czucia wewnętrznego ciała, oraz układu przedsionkowego, który dostarcza informacji związanych z ruchem ciała. Dysfunkcje integracji sensorycznej mogą dotyczyć reakcji posturalnych, napięcia mięśniowego, planowania ruchu, zachowań emocjonalnych, rozwoju funkcji poznawczych i rozwoju mowy. Są one konsekwencją zaburzeń rejestracji informacji zmysłowych, organizowania ich oraz przekazywania bodźca do reakcji i zachowań służących adaptacji do otaczających warunków. Metoda integracji sensorycznej jest jedną z najnowszych, kompleksowych metod terapeutycznych stosowanych wobec dzieci z opóźnieniami psychoruchowymi, zaburzeniami mowy i trudnościami w nauce szkolnej. Integracja sensoryczna to organizacja wejściowych danych zmysłowych, dokonywana przez mózg w celu „produkowania” odpowiedzi adaptacyjnych na wymagania otoczenia. Nieprawidłowa integracja sensoryczna to zakłócenia w rejestracji, przetwarzaniu, integracji i modulacji bodźców w różnych systemach sensorycznych, a także w łączeniu informacji z innymi układami. Celem niniejszej pracy jest próba przedstawienia związków pomiędzy problematyką integracji sensorycznej a zaburzeniami funkcjonowania i mowy u dzieci.

Czasopismo: Pediatria i Medycyna Rodzinna
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki farmaceutyczne, nauki medyczne
Udział VEGF-A i jego receptorów w procesie angiogenezy

Tworzenie naczyń krwionośnych jest niezbędne do prawidłowego rozwoju organizmu i przebiegu procesów naprawczych, ale też kluczowe w progresji choroby nowotworowej i generacji przerzutów odległych w guzach litych. Główną cytokiną promującą rozwój nowych naczyń krwionośnych jest naczyniowo-śródbłonkowy czynnik wzrostu VEGF (vascular endothelial growth factor), natomiast jego rozpuszczalne receptory (sVEGF-R1 i sVEGF-R2), w związku z wychwytywaniem wolnych cząsteczek VEGF-A oraz ich neutralizacją, charakteryzuje aktywność antyangiogenna.

Czasopismo: Annales Academiae Medicae Silesiensis
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki farmaceutyczne, nauki medyczne
Koncepcja filomatyzmu w latach osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych XIX wieku

Praca ta jes t fragmentem większej catości poświęconej recepcji filomatyzmu
w latach 1880—1925. W dalszych częściach niniejszej rozprawy omówione będą kolejno
kształtujące się od końca XIX w. modele filomatyzmu, powstałe w określonych
warunkach społeczno-politycznych i kulturowych. Znajdą się tam rozdziały poświęcone
sposobowi ujmowania poszczególnych członków organizacji filomackiej, a także
recepcji utworu, który uznano za program organizacji wileńskiej — Ody do młodości.
Prezentowana praca ma za zadanie przedstawienie koncepcji filomatyzmu jako zespołu
pewnych wartości, które dostrzegano w działalności grup młodzieży wileńskiej
w omówionym okresie w kręgu opinii pozytywistycznej, wypowiadanej zarówno
w badaniach naukowych, jak i publicystyce.

Czasopismo: Acta Universitatis Lodziensis. Folia Litteraria
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: literaturoznawstwo
Zastosowanie nieinwazyjnych i inwazyjnych metod diagnostycznych do oceny skuteczności trzech preparatów sztucznych łez w leczeniu zespołu suchego oka

Cel: Ocena skuteczności 3 powszechnie stosowanych preparatów sztucznych łez u pacjentów z objawami zespołu suchego oka. Materiał i metody: W 4-tygodniowym badaniu uczestniczyło 30 osób z objawami suchego oka. Badani w schemacie 1 : 1 : 1 otrzymywali: grupa 1. – dekspantenol 2% i hydroksypropylocelulozę 0,5%; grupa 2. – trehalozę 3% i hialuronian sodu 0,15%; grupa 3. – hialuronian sodu 0,24%. Badania wykonano przed rozpoczęciem leczenia i po 28 dniach. Zastosowano kwestionariusz OSDI wskaźnika choroby powierzchni oka, ocenę objawów subiektywnych, nieinwazyjne obrazowe badania diagnostyczne 2 wideokeratoskopami z dużą i małą czaszą projekcyjną, test Schirmera oraz badania w lampie szczelinowej z barwieniem fluoresceiną i zielenią lizaminy. W analizie statystycznej użyto testu t-Studenta dla prób zależnych. Wyniki: Wszystkie preparaty doprowadziły do poprawy OSDI. W grupie 1. redukcji uległy cztery, a w grupach 2. i 3. – dwa subiektywne objawy suchego oka (p < 0,05). Nieinwazyjny czas przerwania filmu łzowego (NIBUT) był znacząco dłuższy w grupach 1. i 3. (p < 0,05) jedynie w pomiarach wideokeratoskopem z małą czaszą. Tempo postępującego pogarszania się jakości powierzchni filmu łzowego po mrugnięciu uległo spowolnieniu tylko w grupie 1. (p < 0,05). Stopień barwienia rogówki fluoresceiną zmniejszył się we wszystkich grupach (p < 0,05). Nie zaobserwowano istotnych zmian w teście Schirmera, wysokości menisku łzowego i w NIBUT mierzonym wideokeratoskopem z dużą czaszą. Wnioski: Badane preparaty zmniejszyły subiektywne i obiektywne objawy zespołu suchego oka. Znacząco polepszyły komfort pacjenta i stan nabłonka rogówki. Poprawa stabilności filmu łzowego zależała od rodzaju kropli i metody badawczej.

Czasopismo: OphthaTherapy
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki farmaceutyczne, nauki medyczne
Poczucie koherencji u pacjentów ze schorzeniami kardiologicznymi

WSTĘP Według salutogenetycznego modelu zdrowia, globalna orientacja życiowa: spójność sensowności zrozumiałości i zaradności pozwala równoważyć wymagania oraz zasoby organizmu w konfrontacji z czynnikami stresogennymi. Poczucie koherencji może być podstawowym czynnikiem prewencyjnym w schorzeniach cywilizacyjnych, w tym również kardiologicznych. Celem pracy była ocena poczucia koherencji u pacjentów klinicznych ze schorzeniami kardiologicznymi. Postanowiono również zbadać wzajemne zależności: wieku, interwencji kardiochirurgicznych, poziomu lęku i depresji z ogólnym poczuciem koherencji i jego komponentami. MATERIAŁ I METODY Zbadano 115 osób w wieku 40–84 lat: 50 kobiet (wiek: x = 63,46 ± 11,19 roku) i 65 mężczyzn (wiek: x = 64,65 ± 10,59 roku). W badaniu wykorzystano Kwestionariusz Orientacji Życiowej (SOC-29) oraz Szpitalną Skalę Lęku i Depresji (HADS), które uzupełniono o autorską metryczkę. Analiza statystyczna obejmowała wykonanie statystyk opisowych (mean, SD), obliczenie wskaźników korelacji rang Spearmana oraz poziomu różnic pomiędzy zmiennymi (ANOVA). WYNIKI Badani prezentowali obniżone poczucie koherencji zarówno w ujęciu ogólnym, jak i w poszczególnych jego komponentach. Odnotowano słabą, ujemną zależność między wiekiem a poczuciem zaradności i sensowności oraz silną, ujemną korelację między poziomem depresji a wszystkimi komponentami koherencji u badanych mężczyzn. U kobiet korelacje były słabsze, ale istotne statystycznie i dotyczyły wpływu lęku na globalne poczucie koherencji oraz poczucie zaradności. Nie odnotowano zależności między przebytymi interwencjami kardiochirurgicznymi a poczuciem koherencji ani u kobiet, ani u mężczyzn. WNIOSKI 1. Obniżone poczucie koherencji może predysponować do wystąpienia schorzeń kardiologicznych oraz przyczyniać się do nieprzestrzegania zaleceń prozdrowotnych w trakcie leczenia. 2. Zarówno u kobiet, jak i u mężczyzn obecność chorób współtowarzyszących ma związek z niskim ogólnym poczuciem koherencji.

Czasopismo: Annales Academiae Medicae Silesiensis
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki farmaceutyczne, nauki medyczne
Polimorfizm 1181G/C genu OPG i jego związek z osteoporozą u kobiet po menopauzie

WSTĘP Osteoporoza jest układową chorobą układu kostnego, charakteryzującą się niską masą kostną i zaburzeniami mikroarchitektury kości, ze zwiększoną kruchością kości oraz podatnością na złamania. Istnieje istotny wkład genetyczny tak w gęstość kości, jak i jej przemianę. Sugeruje się, że polimorfizm OPG może wpływać na gęstość kości oraz jej przemianę. CEL PRACY Celem pracy było zbadanie częstości występowania polimorfizmu genu OPG oraz ocena jego związku z parametrami klinicznymi dotyczącymi obrotu kostnego i stopnia zaawansowania osteoporozy pomenopauzalnej. MATERIAŁY I METODY Badania przeprowadzono na grupie 570 kobiet w wieku postmenopauzalnym (404 kobiety) i rozrodczym (166 kobiet). Grupa w wieku postmenopauzalnym obejmowała kobiety z osteoporozą, osteopenią i zdrowe. Kobiety w wieku rozrodczym były zdrowe. Zbadano częstość występowania polimorfizmu badanego genu w grupie pacjentek z oznaczoną gęstością mineralną kości (bone mineral density – BMD) oraz w grupie kontrolnej. Badanie przeprowadzono metodą RFLP-PCR. WYNIKI Wykazano korelację polimorfizmu G1181C genu OPG z masą ciała i masą urodzeniową oraz związek ze zmniejszoną BMD, a także zwiększonym ryzykiem powstawania osteoporozy pomenopauzalnej. WNIOSKI Genotypy homozygotyczne polimorfizmu G1181C genu OPG mogą mieć wpływ na masę urodzeniową kobiet i wzrost ryzyka wystąpienia osteoporozy.

Czasopismo: Annales Academiae Medicae Silesiensis
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki farmaceutyczne, nauki medyczne
Polimorfizm -643C/T genu RANKL i jego związek z osteoporozą u kobiet po menopauzie

WSTĘP RANKL jest kluczową cytokiną uczestniczącą w różnicowaniu osteoklastu ze swoich prekursorów oraz aktywacji i przeżyciu samych osteoklastów. Ponieważ wiąże się z RANK, obecność RANK na komórkach docelowych jest nieodzownym warunkiem kontroli komórek docelowych za pośrednictwem RANKL. CEL PRACY Celem pracy było zbadanie częstości występowania polimorfizmu genu RANKL oraz ocena jego związku z parametrami klinicznymi dotyczącymi obrotu kostnego i stopnia zaawansowania osteoporozy pomenopauzalnej. MATERIAŁY I METODY Badania przeprowadzono w grupie 570 kobiet w wieku postmenopauzalnym (404 kobiety) i rozrodczym (166 kobiet). Grupa w wieku postmenopauzalnym obejmowała kobiety z osteoporozą, osteopenią i zdrowe. Kobiety w wieku rozrodczym były zdrowe. Zbadano częstość występowania polimorfizmu badanego genu w grupie pacjentek z oznaczoną gęstością mineralną kości (bone mineral density – BMD) oraz w grupie kontrolnej. Badanie przeprowadzono metodą RFLP-PCR. WYNIKI Uzyskane wyniki badań nie wykazały korelacji polimorfizmu C-643T genu RANKL ze zmniejszoną gęstością kości oraz zwiększonym ryzykiem występowania zmian osteoporotycznych po menopauzie. WNIOSKI Wydaje się, że homozygota TT polimorfizmu genu receptora RANKL może być czynnikiem zwiększonego ryzyka wystąpienia osteoporozy i jest powiązana ze wzrostem i masą urodzeniową.

Czasopismo: Annales Academiae Medicae Silesiensis
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki farmaceutyczne, nauki medyczne
Drzewa klasyfikacyjne w medycynie

W pracy zaprezentowano wykorzystanie w medycynie komputerowych systemów diagnostyki medycznej. Przedstawiono budowę klasycznego drzewa decyzyjnego oraz zalety i wady stosowania drzew klasyfikacyjnych. Ponadto omówiono działanie drzew klasyfikacyjnych w świetle innych klasycznych metod statystycznych, takich jak analiza dyskryminacyjna czy regresja logistyczna, z uwzględnieniem problemu współliniowości zmiennych czy problemu występowania tzw. danych niepełnych. Podano wybrane przykłady zastosowania drzew klasyfikacyjnych w medycynie.

Czasopismo: Annales Academiae Medicae Silesiensis
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki farmaceutyczne, nauki medyczne
Interfejsy człowiek–komputer dla osób niepełnosprawnych i w podeszłym wieku

Wykorzystanie komputera może dać osobie niepełnosprawnej niezależność, poczucie zwiększonej produktywności oraz wzrost szacunku do samego siebie. Istnieje zatem stała potrzeba wdrażania osób niepełnosprawnych w użycie komputerów oraz rozwiązań dostosowujących komputery do potrzeb osób niepełnosprawnych. Stanowi to ogromne wyzwanie w związku z rosnącą liczbą osób niepełnosprawnych oraz starzeniem się społeczeństwa. Artykuł stanowi próbę oceny stopnia wykorzystania możliwości w omawianym zakresie.

Czasopismo: Annales Academiae Medicae Silesiensis
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki farmaceutyczne, nauki medyczne
Zespół pojedynczego siekacza środkowego szczęki, opis pacjentów

Zespół pojedynczego siekacza środkowego szczęki (solitary median maxillary central incisor – SMMCIS) to wrodzona wada rozwojowa głowy, której objawem dominującym jest pojedynczy środkowy siekacz szczęki zarówno w uzębieniu mlecznym, jak i stałym. Przyczyną wystąpienia zespołu jest zaburzenie migracji i łączenia w linii pośrodkowej mezodermy przedstrunowej w okresie między 35 a 38 dniem post conception (p.c.). Malformacja ta odbywa się w obszarze wyrostka czołowo-nosowego, który bierze udział w powstawaniu środkowych struktur głowy, takich jak: kość przysieczna wraz z siekaczami i odpowiadającą jej okolicą sklepienia jamy ustnej, filtrum i pośrodkowa część czerwieni wargi górnej, ponadto: oczodoły, przewody nosowe wraz z nozdrzami przednimi, tylnymi, przegrodą nosową oraz wałem podniebiennym. Pozostałe cechy zespołu ujawniają się w obrębie głowy oraz współwystępują z innymi układowymi wadami rozwojowymi. Celem pracy było przedstawienie zespołu SMMCI u dwóch pacjentek leczonych w Zakładzie Ortodoncji SUM w Zabrzu. Z prezentacji pacjentów wynika, że rozpoznanie tego zespołu stawiane jest późno, najczęściej przez stomatologów, po pojawieniu się objawu dominującego. Zadaniami lekarza ortodonty są monitoring rozwoju uzębienia i zgryzu, szczegółowa diagnostyka radiologiczna i interceptywna opieka ortodontyczna.

Czasopismo: Annales Academiae Medicae Silesiensis
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki farmaceutyczne, nauki medyczne