rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Perspektywy pozyskiwania i eksportu australijskiego gazu z łupków

Celem artykułu jest ukazanie szans oraz perspektyw rozwoju sektora gazu pochodzącego z łupków w Australii. Należy stwierdzić, że państwo to może dysponować
jednymi z największych zasobów tego gazu na świecie. Australia od lat eksportuje gaz, będąc
czołowym dostawcą LNG, głównie na rynki Azji Wschodniej. Przez lata bazowała głównie na
konwencjonalnych zasobach surowca, obecnie wzrasta zainteresowanie gazem pochodzącym
ze złóż niekonwencjonalnych, który również może trafić na eksport. Paliwo z tych zasobów
może znacząco wzmocnić potencjał Australii, choć jego komercyjne wydobywanie oznacza
konieczność pokonania licznych przeszkód, związanych z ekologiczno-społecznymi zagrożeniami oraz brakiem rozwiniętej infrastruktury przesyłowej. Dzięki koniecznym nakładom,
komercyjna produkcja gazu z łupków jest korzystna zarówno z uwagi na potencjalny spadek
cen gazu w samej Australii, jak i ze względu na perspektywy jego eksportu.
W artykule przedstawiono aktualny stan prac nad oszacowaniem australijskich zasobów gazu
z łupków, ze szczególnym uwzględnieniem najbardziej perspektywicznego basenu Coopera,
z którego już pozyskuje się paliwo z łupków. Należy oczekiwać, że dotychczasowe kierunki
dostaw LNG (Japonia, Korea Południowa i Chiny) – zasilone gazem z łupków – zostaną utrzymane,
a pañstwa Azji Wschodniej i Pacyfiku zwiększą swoje zapotrzebowanie na surowiec.
W perspektywie kilkunastu lat Australia ma szansę stać się liderem eksportu LNG, przy czym
musi się liczyć nie tylko z konkurencją Kataru, lecz także USA, jeśli te zdecydują się na
eksport swojego surowca. Australii, w odróżnieniu od USA, nie czeka raczej „rewolucja
łupkowa”, jednak należy spodziewać się stałego wzrostu wydobycia tego gazu. Surowiec ze
złóż niekonwencjonalnych, pochodzący nierzadko z australijskiego interioru, może zostać
przeznaczony na potrzeby odbiorców krajowych lecz także na eksport.

Czasopismo: Polityka Energetyczna
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Zmiany zawartości rtęci w węglu kamiennym w procesie jego wzbogacania

Rtęć i jej związki zalicza się do bardzo niebezpiecznych substancji. Do głównych źródeł
emisji rtęci spowodowanych działalnością człowieka zalicza się procesy spalania paliw kopalnych,
głównie węgla. Istnieje szereg metod pozwalających ograniczyć emisję rtęci z tych
procesów. Metody te można podzielić na dwie główne grupy. Do pierwszej zaliczane są metody
polegające na usuwaniu rtęci ze spalin, a do drugiej należą metody polegające na obniżeniu
zawartości rtęci w węglu przed jego wykorzystaniem. Do tej grupy zalicza się proces wzbogacania
węgla. Celem prezentowanego artykułu było określenie zmiany zawartości rtęci w wybranych
polskich węglach kamiennych w procesie ich wzbogacania. Dla potrzeb realizacji pracy
przeanalizowano wytypowane przemysłowe urządzenia do wzbogacania węgla. Dla każdego
urządzenia zbadano nadawę i koncentrat. W świetle uzyskanych wyników można stwierdzić, że
proces wzbogacania nie zawsze pozwala na obniżenie zawartości rtęci w węglu. Niemniej jednak,
uwzględniając polepszenie jakości węgla wskutek obniżenia w nim zawartości substancji mineralnej,
uzyskuje się zadowalające rezultaty. Obniżenie zawartości substancji mineralnej,
powoduje znaczny wzrost jego kaloryczności, a tym samym zmniejszenie jego jednostkowego
zużycia, co z kolei pozwoli na zmniejszenie ilości emitowanej do środowiska rtęci. Uzyskane
skuteczności w obniżeniu zawartości rtęci przy uwzględnieniu wzrostu kaloryczności węgla
wynosiły od 10 do 89%. Najwyższe jej wartości uzyskano dla wzbogacania w płuczce zawiesinowej
cieczy ciężkiej.

Czasopismo: Polityka Energetyczna
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Modernizacja i rewitalizacja istniejących bloków węglowych ważnym warunkiem stabilności sektora wytwarzania elektryczności

Polskie technologie wytwarzania elektryczności wykorzystują głównie paliwa kopalne.
Mimo istotnego wzrostu zainstalowanej mocy ze źródeł odnawialnych, stanowi ona nadal ponad
90% całego wolumenu wytwarzanej elektryczności. Drugą istotną charakterystyką infrastruktury
wytwarzania jest zaawansowany wiek przeważającej liczby bloków (zwłaszcza bloków 200 MW).
W stadium realizacji są obecnie cztery bloki na węgiel kamienny o mocy rzędu 1000 MW, jedna
jednostka 500 MW na węgiel brunatny jest planowana. Rachunek ekonomiczny pokazuje, że dla
tych bloków inwestycja ma swe uzasadnienie przy cenie elektryczności 240 270 zł/MWh. Obserwacja
cen hurtowych wskazuje natomiast, że są one istotnie niższe, z ciągłą tendencją do spadku,
(rys. 4) (www.ure.gov.pl). Rodzi to wątpliwości co do zasadności – z ekonomicznego punktu widzenia
przy obecnych cenach węgla – wprowadzania do systemu nowych bloków dużej mocy.
W konsekwencji wskazano na celowość poszukiwań innych rozwiązań pomostowych. Jednym
z nich jest przedłużenie eksploatacji istniejącej infrastruktury bloków 200 MW. W artykule przedstawiono
przesłanki do podjęcia programu modernizacji i rewitalizacji bloków klasy 200 MW celem
przedłużenia ich eksploatacji do 2035–2040 r. Wskazano na podstawowe problemy konieczne
do rozwiązania dla spełnienia przez nie odpowiednich kryteriów ekologicznych (w tym konkluzji
BAT) i technologicznych (głównie dotyczących zwiększenia elastyczności cieplnej). Naszkicowano
zakres badań naukowych i przemysłowych.

Czasopismo: Polityka Energetyczna
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Koncepcja małego układu kogeneracyjnego zintegrowanego ze zgazowaniem biomasy

Wyczerpywanie się energetycznych surowców kopalnych jest powodem stosowania
wysokosprawnych technologii w tym kogeneracji, jak również poszukiwania możliwości wykorzystania
odnawialnych zasobów energii. Z tego względu wspieranie rozwoju rozproszonych
źródeł kogeneracyjnych i technologii wykorzystujących odnawialne źródła energii znajduje
poparcie w polityce energetycznej Polski do roku 2030. W artykule porównano wybrane właściwości
biomasy i węgla jako paliw do procesu zgazowania. Biomasa ma znaczny udział tlenu
w składzie, co powoduje również dużą ilość substancji lotnych. W artykule omówiono również
proces zgazowania, jego etapy oraz właściwości gazogeneratorów ze złożem stalym stosowanych
w małych układach kogeneracyjnych. Przedstawiono również wyniki badań procesu pirolizy
przeprowadzone w Laboratorium Paliw i Przetwarzania Energii Instytutu Elektroenergetyki
Politechniki Poznańskiej. Proces pirolizy badano pod kątem czasu trwania i stopnia odgazowania
biomasy w zależności od temperatury procesu (mocy płyty grzejnej) oraz grubości warstwy
pelletów. Rezultaty prób przedstawiono na rysunkach 2–6. Ostatnia część artykułu zawiera opis
koncepcji elektrociepłowni z silnikiem spalinowym zasilanym gazem syntezowym pochodzącym
ze zgazowania biomasy. Instalacja, będąca w trakcje realizacji, pozwoli na przeprowadzenie
szeregu badań i analiz dotyczących procesu zgazowania, analizy gazu generatorowego jak
i układu jego oczyszczania oraz parametrów pracy silnika po konwersji na nowe paliwo.

Czasopismo: Polityka Energetyczna
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Model symulacyjny analizy ryzyka związanego z wykorzystaniem wód kopalnianych w celach energetycznych

Bezpieczne funkcjonowanie kopalń węgla kamiennego wymaga stałego odwadniania zarówno
funkcjonujących, jak i zamkniętych już kopalń. Z kopalń położonych na obszarze Górnośląskiego Zagłębia Węglowego wypompowuje się na powierzchnię kilkaset tysięcy metrów sześciennych wody na dobę, które mogą znaleźć zastosowanie dla zaspokajania lokalnych potrzeb
energetycznych. Wykorzystanie wód kopalnianych na terenach górniczych, bądź też pogórniczych,
staje się nowoczesnym, przyjaznym środowisku, a zarazem opłacalnym ekonomiczne sposobem
pozyskiwania ciepła. Stwarza możliwość spożytkowania ciepła odpadowego a zarazem uniknięcia
niepotrzebnego wykorzystywania konwencjonalnych nośników energii.
Ponieważ wykorzystanie wód kopalnianych w celach energetycznych jest zagadnieniem stosunkowo
nowym oraz wymagającym indywidualnego podejścia do każdego z analizowanych przypadków,
obarczone jest znacznym ryzykiem. Stąd też opracowano model symulacyjny, obrazujący
ryzyko związane z zagospodarowywaniem wód kopalnianych w celach energetycznych. Celem
opracowania niniejszego modelu jest stworzenie narzędzia pozwalającego na uświadomienie potencjalnemu
inwestorowi najistotniejszych zagadnień (pozytywnych, negatywnych, obojętnych)
mających wpływ na planowane przez niego przedsięwzięcie. Analiza wyników wygenerowanych
przez model symulacyjny, powinna pomóc potencjalnemu inwestorowi w podjęciu decyzji dotyczących
słuszności realizacji zaplanowanej przez niego inwestycji.

Czasopismo: Polityka Energetyczna
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Ocena efektywności techniczno-ekonomicznej sprzężonego układu toryfikacja–peletyzacja–współspalanie biomasy

W ostatnich latach w Polsce obserwuje się szybki wzrost produkcji energii elektrycznej
z odnawialnych źródeł energii (OZE), głównie dzięki rozwojowi technologii współspalania
biomasy z paliwami kopalnymi. Wprowadzenie biomasy do obiektów zaprojektowanych do
spalania paliw kopalnych wiąże się jednak z występowaniem pewnych ograniczeń technologicznych.
Spowodowało to szybki rozwój procesów wstępnego przygotowania (waloryzacji)
biomasy przed jej energetycznym wykorzystaniem celem polepszenia jej właściwości. Obiecującą metodą waloryzacji biomasy wydaje się być proces toryfikacji, czyli termicznej konwersji
w temperaturze rzędu 220–300°C w warunkach obojętnych. W porównaniu z biomasą surową
toryfikat z niej wytworzony charakteryzuje się korzystniejszymi właściwościami fizyko-chemicznymi
jako paliwo. Toryfikat jest materiałem jednorodnym, charakteryzuje się większą
zdolnością przemiałową, wyższą wartością energii chemicznej na jednostkę objętości, a dzięki
właściwościom hydrofobowym jest odporny na warunki atmosferyczne. Większa gęstość energetyczna
biomasy toryfikowanej przyczynia się do oszczędności w łańcuchu dostaw paliwa
w produkcji energii odnawialnej. W przeliczeniu na jednostkę energii szacunkowy koszt transportu
toryfikatu jest o około 20–50% mniejszy.

Czasopismo: Polityka Energetyczna
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Analiza procesu odsiarczania spalin powstałych podczas oxy-spalania w warunkach przedpaleniska cyklonowego

W artykule przedstawiono wyniki badań siarczanowania sorbentów wapniowych w atmosferze
syntetycznych spalin (suchych oraz zawierających parę wodną). Badania przeprowadzone
zostały w warunkach laboratoryjnych dla spalin syntetycznych o stężeniu SO<sub>2</sub> wynoszącym 2000, 3000 i 4000 ppm, zawartości O<sub>2</sub> w spalinach 5% oraz zawartości CO<sub>2</sub>: 30 i 50%.
Wybrane testy przeprowadzono także dodając do spalin parę wodną w ilości do 30%. Badania
wykonano w temperaturze 750 i 850°C dla sorbentu o granulacji <50 mm.
Podczas badań wykazano, że obecnoość pary wodnej w spalinach korzystnie zmienia warunki
prowadzenia procesu, wpływając pozytywnie na ilość dwutlenku siarki zaabsorbowanego przez
próbki sorbentu.

Czasopismo: Polityka Energetyczna
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Technologiczne i ekonomiczne bariery usuwania ditlenku węgla w układach energetycznych

Spalanie węgla w procesach energetycznych ma przede wszystkim na celu wytworzenie wysokotemperaturowego ciepła, które stosowane może być efektywnie do produkcji energii elektrycznej poprzez wykorzystanie odpowiednich czynników roboczych, takich jak: para wodna w siłowniach kondensacyjnych czy bezpośrednio wysokociśnieniowe gazy spalinowe w układach gazowo-parowych. Podstawowym składnikiem paliw stałych jest pierwiastek węgiel, który posiada wysoką wartość energetyczną uwalniając prawie 32 MJ ciepła ze spalenia 1 kg pierwiastka, przy czym jego zawartość w węglu kopalnym mieści się w przedziale 30–70%. Każde z rozpatrywanych paliw zawiera także inny składnik palny – wodór, który po spaleniu pozostawia jedynie wodę i dlatego uważany jest on za bezpieczne ekologicznie paliwo przyszłości. Wartość opałowa wodoru wynosi 120 MJ/kg, ale niestety jego ilość w paliwach naturalnych jest ograniczona. Zatem biorąc pod uwagę dużą dostępność węgla w świecie i w związku z tym atrakcyjność tego paliwa dla energetyki, należy zmierzyć się z problemem fizycznej eliminacji powstającego w procesach spalania ditlenku węgla. Istnieją cztery główne możliwości technologiczne usuwania CO2 w procesach energetycznych, tzn.: usuwanie ze spalin po spaleniu paliwa w kotłach zasilanych powietrzem, usuwanie ze spalin po spaleniu paliwa w kotłach zasilanych mieszaniną tlenu i ditlenku węgla, tzw. oksy-spalanie, fizyczne usuwanie przed spalaniem gazu otrzymanego w procesie zgazowania węgla, sekwestracja w produktach chemicznych (mocznik, paliwa motorowe, metanol itd.). Realny postęp technologiczny wymaga znacznego rozwoju układów spalania jak i zgazowania oraz separacji ditlenku węgla. Rozwój nowych technologii ograniczony jest przede wszystkim skalą ich zastosowania. W konsekwencji pojawiają się bariery ryzyka i efektywności ekonomicznej. Ocena potencjału rozwojowego najatrakcyjniejszych kierunków rozwoju jest przedmiotem niniejszej pracy.

Czasopismo: Polityka Energetyczna
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Zintegrowane planowanie w przykładowym systemie elektroenergetycznym

Integrowanie rozwoju strony podaży i popytu na energię elektryczną jest jednym z istotnych zagadnień w elektroenergetyce.Wartykule przedstawiono wyniki analizy mającej na celu optymalizację doboru technologii konwersji energii dla przykładowego modelu systemu elektroenergetycznego. Model systemu zaprojektowany został przy wykorzystaniu języka modelowania algebraicznego GAMS. Analizę przeprowadzono dla zadanego przedzia łu czasu obejmującego jedną dobę z krokiem czasowym 1 godzina. Przyjęto charakterystyczne dla krajowego systemu elektroenergetycznego zmiany dobowego zapotrzebowania ze stycznia 2007 r. Głównym celem modelu jest wsparcie decyzji operatora zarządzającego stroną podaży (SSM – Supply Side Management) w celu minimalizacji całkowitych kosztów wytwarzania energii. Założono, że możliwe jest wykorzystanie zarówno konwencjonalnych technologii energetycznych jak i opartych na odnawialnych źródłach energii, w szczególności turbinach wiatrowych. Ponadto, w rozważanym systemie znajduje się elektrownia wodna szczytowo-pompowa, umożliwiająca „magazynowanie” energii elektrycznej w okresach pozaszczytowych i jej zwrot do sieci w czasie szczytów porannych i wieczornych. Przeanalizowano wpływ zarządzania stroną popytową (DSM – Demand Side Management). W wyniku wdrożenia strategii DSM nastąpiło przesunięcie szczytowego obciążenia (load shifting) oraz obniżenia poboru mocy w szczytach (peak clipping). Założono, że operator systemu, który podejmuje decyzje o przydziale produkcji do istniejących wytwórców posiada wszelkie informacje o dostępnych mocach i kosztach wytwarzania energii elektrycznej, wielkości zapotrzebowania oraz ograniczeniach technicznych. Rozważany model może być stosowany w systemach zintegrowanych pionowo, w których wytwarzanie, przesył oraz dystrybucja energii elektrycznej jest w gestii jednego operatora.

Czasopismo: Polityka Energetyczna
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Strategia przedsiębiorstwa energetycznego na przykładzie Elektrociepłowni KRAKÓW S.A

Artykuł stanowi próbę przedstawienia w praktyce zagadnień związanych ze strategią przedsiębiorstwa energetycznego na przykładzie Elektrociepłowni KRAKÓW S.A. jako niezbędnego elementu długookresowego rozwoju firmy. Po zaprezentowaniu głównych założeń oraz celów istnienia tego przedsiębiorstwa (część pierwsza) wytypowane zostały główne wyzwania strategiczne stojące przed Elektrociepłownią (część druga), dla których w kolejnym kroku podane zostały konkretne strategie (część trzecia). Wśród kluczowych wyzwań znalazły się wyzwania na rynkach produktów, to znaczy ciepła i energii elektrycznej oraz wyzwania środowiskowe, a także techniczne. Pierwszą grupę wyzwań stanowią wyzwania na rynku ciepła, a wśród nich występują: kwestie związane z konkurencją zarówno na poziomie nośników energii jak i na poziomie zcentralizowanych źródeł ciepła, kwestia powstania w Krakowie Zakładu Termicznego Przekształcania Odpadów, który stanie się kolejnym graczem na rynku ciepła, oraz kwestie związane z chłonnością rynku ciepła. Druga grupę wyzwań stanowią wyzwania na rynku energii elektrycznej, wśród których wymienić można: kwestie wysokosprawnego wytwarzania energii w kogeneracji (generowanie czerwonych certyfikatów), zagadnienia wytwarzania energii opartej na odnawialnych źródłach energii tj. przy współspalaniu biomasy z węglem (generowanie zielonych certyfikatów), oraz kwestie konkurencyjności cenowej energii elektrycznej wytwarzanej w Elektrociepłowni KRAKÓW S.A. Trzecią grupą są wyzwania środowiskowe, a wśród nich: kwestie związane z emisjami CO2, SO , NO , pyłów oraz planowane do wdrożenia nowe inicjatywy ustawodawcze UE w zakresie ochrony środowiska. Ostatnią, czwartą grupę wyzwań stanowią wyzwania techniczne związane z utrzymaniem w możliwie wysokiej sprawności istniejących urządzeń wytwórczych Elektrociepłowni, a także kwestie budowy nowych instalacji i urzą- dzeń, które mają za zadanie zwiększyć potencjał techniczny oraz poprawić elastyczność pracy w układzie źródło–sieć (zarówno w odniesieniu do ciepła jak i energii elektrycznej).

Czasopismo: Polityka Energetyczna
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Ograniczenie emisji metanu z kopalń węglowych poprzez katalityczne oczyszczanie powietrza wentylacyjnego

Praca proponuje katalityczne utlenianie metanu jako rozwiązanie problemu emisji metanu, gdy jego stężenie uniemożliwia spalanie płomieniowe. Wskazuje źródła emisji metanu takie jak kopalnie węgla, które powiększają efekt cieplarniany przez ciągłą emisję metanu w niewielkich stężeniach. Użycie katalitycznego utleniania metanu pozwoli na jego utlenienie przy stężeniach uniemożliwiających zapłon i zależnie od rozwiązania technologicznego może być sposobem przyjaznego środowisku pozyskiwania energii elektrycznej i cieplnej lub tylko metodą utylizacji metanu.

Czasopismo: Polityka Energetyczna
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Charakterystyka różnych gatunków upraw energetycznych w aspekcie ich wykorzystania w energetyce zawodowej

Opracowanie nowych technologii – takich jak energetyczne wykorzystanie biomasy w procesach spalania lub współspalania z węglem czy technologii zgazowania – wymaga danych na temat właściwości biomasy. Pozyskane dane pozwalają porównywać m.in. wartość opałową poszczególnych paliw, a także możliwość negatywnego wpływu na urządzenia energetyczne poprzez zwiększanie efektu korozji, żużlowania czy wręcz braku możliwości wykorzystania określonego paliwa w danym procesie technologicznym. W artykule przedstawiono własne wyniki badań różnych gatunków upraw energetycznych w aspekcie ich wykorzystania w energetyce zawodowej. Pokazują one podobne właściwości poszczególnych próbek tj. zawartość siarki do 0,15% i chloru do 0,48%, małą gęstość nasypową na poziomie 230 kg/m3, małą zawartość popiołu na poziomie 2,7%, dużą zawartość części lotnych na poziomie 72%, wilgoć analityczną na poziomie 6,6%, średnią wartość opałową na poziomie 16,2 MJ/kg. Jednocześnie należy zwrócić uwagę na zróżnicowanie jeżeli chodzi o zawartość tlenków metali alkalicznych w popiele i co za tymidzie zróżnicowanie temperatur mięknienia popiołów poszczególnych gatunków upraw energetycznych. Ciągły wzrost popytu związany z zaspokojeniem bieżących potrzeb energetycznych będzie w dalszym ciągu promować wykorzystanie biomasy na cele energetyczne, a tylko wnikliwe poznanie właściwości biomasy pozwoli na efektywne jej wykorzystanie.

Czasopismo: Polityka Energetyczna
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Porównanie systemów wsparcia odnawialnych źródeł energii w Polsce: zielone certyfikaty vs system aukcyjny, na przykładzie instalacji PV

Artykuł przedstawia zmiany w polskim prawie dotyczącym odnawialnych źródeł energii
w 2016 roku w stosunku do dużych instalacji komercyjnych oraz wpływ tych zmian na opłacalność
inwestowania w technologie energetyki odnawialnej ze szczególnym uwzględnieniem energii słonecznej.
Porównano dwa systemy wsparcia: oparty na zielonych certyfikatach oraz system aukcyjny.
Omówiono w szczególności mechanizm ustalania ceny w systemie aukcyjnym i jego wpływ
na opłacalność inwestowania w technologie fotowoltaiczne. Zaprezentowano dyskusję wyników
w świetle rozwiązań praktykowanych w innych państwach. Wnioski dotyczą wpływu planowanych
zmian na rozwój sektora odnawialnej energii w Polsce.

Czasopismo: Polityka Energetyczna
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Metody wzrostu efektywności energetycznej w małych i średnich przedsiębiorstwach

Postulaty nawołujące do poprawy efektywności energetycznej przekładają się na
współczesne kształtowanie polityki energetycznej w Unii Europejskiej. Konieczność poprawy
efektywności energetycznej we wszystkich gałęziach gospodarki stała się jednym
z poważniejszych wyzwań XXI wieku. Z uwagi na olbrzymi potencjał oraz znaczenie we
współczesnej gospodarce małych i średnich przedsiębiorstw, problematyka związana z efektywnością energetyczną powinna być popularyzowana zwłaszcza wśród tych podmiotów.
Możliwości osiągnięcia oszczędności energii w sektorze takich przedsiębiorstw, ze względu
na jego skalę, mogą odgrywać istotną rolę z globalnego punktu widzenia. Znaczącą rolę we
wsparciu działań proefektywnościowych energetycznie w tego typu firmach odgrywają mechanizmy
konstruowane przez organa państwowe. Działania te przyczyniać się mogą nie tylko
do wymiernych oszczędności finansowych, ale również mogą być czynnikiem zwiększającym konkurencyjność i innowacyjność podmiotów gospodarczych.
Celem niniejszego artykułu jest przedstawienie zagadnień związanych ze wzrostem efektywności
energetycznej, głównie w malych i średnich przedsiębiorstwach (MOEP). Przedstawiono
silne wsparcie dla działań prowadzonych w kierunku poprawy efektywności energetycznej
poprzez politykę prowadzoną przez Komisję Europejską. Zarysowane zostały uwarunkowania
prawne sprzyjające rozwojowi działań podwyższających efektywność energetyczną. Wskazano przykładowe środki poprawy efektywności energetycznej, możliwe do zastosowania
w sektorze MOEP. Opisano szereg korzyści wynikających z zastosowania przedsięwzięć energooszczędnych oraz środków efektywności energetycznej. Opisy potencjalnych
korzyści zostaly zilustrowane przykładami obliczeniowymi. W artykule przedstawione zostały również sposoby finansowania przedsięwzięć energooszczędnych. Omówiono typowe
bariery na jakie napotykają MOEP na drodze do zwiększenia efektywności energetycznej.

Czasopismo: Polityka Energetyczna
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka