rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Pojęcie radości w opisie doświadczenia mistycznego

Artykuł ma na celu semantyczną analizę mistycznych opisów pojęcia radość. Przede wszystkim definiowane jest pojęcie doświadczenia mistycznego i przedstawiono jego główne cechy. Pierwszy punkt dotyczy sposobu, w jaki pojęcie to jest używane w mistycznym dyskursie. Warto zauważyć, że potencjał oceny radości jest zarówno pozytywny, jak i negatywny. „Doczesne” emocje są postrzegane jako przeszkody w kontakcie danej osoby z Bogiem i są traktowane z podejrzliwością, ale przekształcone przez proces uświęcenia są częścią mistycznych błogosławieństw. Artykuł koncentruje się na pozytywnych odczuciach doświadczającego, które pojawiają się w jego ciele, gdy „dotyka” Absolutu i wewnętrznej percepcji mistrza własnych emocji i ich konceptualizacji w języku. Zewnętrzny obserwator oczywiście nie może dostrzec boskiej rzeczywistości w sposób, w jaki widzi ją mistyk, ale obserwując zachowanie osoby, można zobaczyć cielesne przejawy radości, która jest nieodłączną częścią mistycznego doświadczenia wyrażanego przez zmysłowy język. Dane językowe dostarczają dowodów na twierdzenie, że nie mamy innego języka, którym można by dzielić się doświadczeniem religijnym, jak tylko taki, który traktuje ciało jako medium komunikacyjne. Należy również podkreślić fakt, że radość mistyka jest dynamiczna i nie wyklucza negatywnych uczuć, takich jak ból i cierpienie. Podstawowym założeniem jest, że radość jest zjawiskiem powszechnym i że większość językowych sposobów wyrażania jej w cywilizacji judeochrześcijańskiej używa tych samych mechanizmów i pojęć.

Czasopismo: Poznańskie Spotkania Językoznawcze
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: językoznawstwo
Spojrzenie człowieka na Boga Ojca w Pieśniach sobie śpiewanych Konstancji Benisławskiej na podstawie leksyki określającej ojca

Celem pracy jest przedstawienie określeń odnoszących się do Boga Ojca w wierszach religijnych Konstancji Benisławskiej. Pieśni sobie śpiewane opublikowane w oświeceniu (1776 r.) zawierają wiele struktur wskazujących na to, jak poetka wyobraża sobie Boga. Charakterystyczne połączenia wskazują na jego dobroć i potęgę: Ojciec nasz, Ojciec jedyny, Ojciec łaskawy, Ojciec wszechmogący, Ojciec przedziwny, Ojciec miły i Ojciec dobry. Obecne są też elementy antropomorficzne (ręka Ojca, twarz Ojca), a także wyrażenie związane z dogmatem trynitarnym przekonują, że Bóg Ojciec jest osobą Trójcy Świętej.

Czasopismo: Poznańskie Spotkania Językoznawcze
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: językoznawstwo
Pracownicy samorządowi: zarys problematyki

Artykuł wpisuje się w tematykę poświeconą pragmatykom urzędniczym i dokonuje
szerokiej analizy dotyczącej statusu pracowników jednostek samorządu terytorialnego oraz istniejących w tej płaszczyźnie rozwiązań organizacyjnych i finansowych.
Autor, oprócz wykorzystania w opracowaniu bogatego dorobku doktryny, bazuje
także na materiale pozyskanym w trybie dostępu do informacji publicznej z poszczególnych urzędów z terenu całego kraju, co pozwala na wykroczenie poza rozważania
teoretycznoprawne i wyciągnięcie praktycznych wniosków.

Czasopismo: Ius Novum
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
Świadczenia pieniężne związane z prawem do lokalu mieszkalnego emerytów i funkcjonariuszy służb mundurowych w orzecznictwie sądów administracyjnych

Prawo do lokalu mieszkalnego funkcjonariuszy służb mundurowych wynika z istoty
stosunku służbowego wiążącego organy z funkcjonariuszami. Skoro od formacji tych
wymaga się dyspozycyjności, to należy zapewnić im warunki, w których ta dyspozycyjność będzie mogła być zrealizowana. Z prawem do lokalu mieszkalnego wiąże się
uprawnienie związane z innego rodzaju świadczeniami, takimi jak równoważnik za
brak lokalu mieszkalnego oraz równoważnik za remont lokalu mieszkalnego. Równoważnik za brak lokalu mieszkalnego jest przydzielany funkcjonariuszom wtedy, gdy 
PRZEMYSŁAW SZUSTAKIEWICZ
– 182 –
3/2013
I US NOVUM
właściwa służba mundurowa nie jest w stanie zapewnić im lokalu odpowiadającego
przysługującym im normom zaludnienia. Z kolei równoważnik za remont lokalu
mieszkalnego ma umożliwić funkcjonariuszowi utrzymanie mieszkania służbowego
w stanie niepogorszonym.
Na tle spraw związanych z wymienionymi równoważnikami pojawił się problem
z uprawnieniem do nich emerytowanych funkcjonariuszy. Od 2002 r. zmieniono
przepisy prawa, na mocy których emerytowani funkcjonariusze zostali pozbawieni
prawa do równoważników. Ustawodawca nie określił jednak, w jaki sposób decyzje
o przyznaniu funkcjonariuszom równoważnika tracą moc prawną. Takie rozwiązanie
spowodowało wiele problemów z wygaśnięciem już będących w obrocie prawnym
decyzji administracyjnych. Problem ten nie został rozwiązany przez orzecznictwo
sądów administracyjnych, które w tym zakresie jest niejednolite.

Czasopismo: Ius Novum
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
Istota i struktura administracyjnych kadr pieniężnych uregulowanych w ustawie z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzeniu ścieków

Praca ma na celu przybliżenie istoty i struktury administracyjnych kar pieniężnych
uregulowanych w ustawie z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę
i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz.U. z 2006 r. Nr 123, poz. 858, z późn. zm.).
W artykule podjęto również próbę odpowiedzi na pytanie, czy odpowiedzialność
administracyjna uregulowana w ustawie o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków jest odpowiedzialnością ponoszoną na zasadzie „zawinienia”, czy też ma ona charakter obiektywny. Podjęto też rozważania dotyczące
dyrektyw wymiaru administracyjnych kar pieniężnych. Ponadto w artykule poruszono
problematykę związaną zarówno z przedawnieniem administracyjnych kar pieniężnych, jak i brakiem w przedmiotowej ustawie regulacji dotyczących odroczenia wykonania administracyjnej kary pieniężnej lub jej rozłożenia na raty

Czasopismo: Ius Novum
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
Orzeczenie lekarskie jako dowód w postępowaniu w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej

Podstawowym dowodem w sprawie stwierdzenie lub braku podstaw do stwierdzenia
choroby zawodowej jest orzeczenie lekarskie wydane na podstawie § 6 rozporządzenia
Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych. Brak orzeczenia o stwierdzeniu choroby zawodowej wyklucza bowiem możliwość uznania, że dana
jednostka chorobowa miała swoje pochodzenie w warunkach wykonywania pracy zawodowej. Stąd też celem opracowania było scharakteryzowanie orzeczenia lekarskiego
jako dowodu w postępowaniu w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej. Podjęte
rozważania doprowadziły do wniosku, że orzeczenie w przedmiocie rozpoznania choroby zawodowej wydane przez lekarza jednostki orzeczniczej stanowi kwalifikowany
dowód z opinii biegłego, podlegający ocenie przez powiatowego inspektora sanitarnego prowadzącego postępowanie w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej.
Orzeczenie to wiąże organ prowadzący postępowanie dotyczące rozpoznania choroby
zawodowej, przy czym ewentualne uzupełnienie materiału dowodowego umożliwia
w znacznym zakresie wystąpienie do jednostki orzeczniczej o wydanie nowej diagnozy.

Czasopismo: Ius Novum
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
Wpływ sytuacji komunikacyjnej na zachowania Jana Pawła II podczas spotkania z młodzieżą na Wzgórzu Lecha w 1979 roku

Celem mojego artykułu będzie pokazanie zachowań komunikacyjnych Jana Pawła II w określonej sytuacji komunikacyjnej. Problem badawczy zawiera się w pytaniu, jak sytuacja komunikacyjna determinuje zachowania mówcy. Materiałem źródłowym będzie nagranie wideo spotkania papieża z młodzieżą na Wzgórzu Lecha w Gnieźnie 3 czerwca 1979 r. oraz zapis jego przemówienia. Wybieram to wystąpienie jako najbardziej reprezentatywne dla omawianego zagadnienia. W pierwszej części omówię pojęcie sytuacji komunikacyjnej i jej typy, w drugiej wskażę czynniki wyróżniające spotkanie na Wzgórzu Lecha jako potoczno-okazjonalną sytuację komunikacyjną, w trzeciej zaś przeanalizuję werbalne i niewerbalne środki wyrazu wykorzystane w tym przemówieniu. Posłużę się w tym celu zintegrowaną metodę analizy komunikacyjnej.

Czasopismo: Poznańskie Spotkania Językoznawcze
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: językoznawstwo
Niedostatki unijnej ochrony indywidualnych praw konsumenta w Polsce

Ochrona praw konsumenta w Unii, pomimo że stypulowana szeroko (zakres praw)
i na wysokim poziomie (choć z odesłaniem do jej szerszej i możliwie maksymalnej
realizacji przez państwa UE), nie jest jednoznacznie w tym prawie zdefiniowana
i zakreślona, a ponadto brakuje efektywnych sankcji przeciw tym państwom członkowskim, które nie chcą jej zapewnić ochrony konsumenta nawet na minimalnym
poziomie (Polska należy chyba do tej grupy). Korzystają z tego zwłaszcza nowe państwa, bo pełną gwarancję szerokiej i efektywnej ochrony może stworzyć tylko silny
ruch konsumencki i społeczeństwo obywatelskie. Władze polskie wykazują (na tle
starej Unii) niską dbałość o prawa konsumenta, co wynika także z interesów ekonomicznych dużych firm. Skargi Komisji przeciw Polsce nie mają większego wpływu na
poprawę sytuacji konsumentów.

Czasopismo: Ius Novum
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
Vanitas vanitatum et omnia vanitas. Językowy obraz marności w tekstach slamerów (na materiale antologii tekstów poznańskiej sceny slamerskiej w 2016 roku)

Niniejszy artykuł prezentuje pojęcie marności w językowym obrazie świata slamerów skupionych wokół poznańskiej sceny slamerskiej. Bazę materiałową stanowią 34 teksty, wydane w antologii slamerskiej pt. Poetycki freestyle. Poznańska scena slamerska w 2016 roku. Przeanalizowane teksty zostały uszeregowane w kilka pól tematycznych związanych z obrazem relacji międzyludzkich, religii, miasta i codzienności w tekstach slamerów. We wnioskach klarują się elementy językowego obrazu marności w twórczości slam poetry. Ponadto artykuł podejmuje kwestie związane z określeniem miejsca slamu wśród innych dziedzin sztuki oraz sytuuje go wobec zwrotu performatywnego w kulturze.

Czasopismo: Poznańskie Spotkania Językoznawcze
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: językoznawstwo
Druga izba parlamentu w świetle pierwszych projektów konstytucji odrodzonego państwa polskiego

Celem artykułu jest przybliżenie projektów przewidujących istnienie drugiej izby
parlamentu, jakie dziewięćdziesiąt lat wcześniej pojawiły się przy pracach nad projektem konstytucji odrodzonego państwa polskiego. Były to projekty rządowe, projekty klubów sejmowych i projekty prywatne. Niektóre z nich nie były przedmiotem
prac Komisji Konstytucyjnej Sejmu Ustawodawczego, inne zaś stały się podłożem
rozwiązań zawartych w tzw. konstytucji marcowej roku 1921. Analiza projektów daje
dość szeroki obraz panujących wówczas w Polsce opinii i przekonań odnoszących się
do drugiej izby parlamentu. Artykuł jest zakończony syntetycznym przedstawieniem
Senatu w świetle konstytucji marcowej 1921 roku.

Czasopismo: Ius Novum
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
Glosa do postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 19 stycznia 2012 r., I KZP 22/11

Glosowane postanowienie porusza temat charakteru prawnego art. 178a § 4 k.k.
Autorka generalnie aprobuje pogląd Sądu Najwyższego o niejednorodnej naturze
normatywnej omawianego przepisu, choć zwraca uwagę na pojawiające się w tym
zakresie wątpliwości. Zgadza się ponadto, że między art. 178a § 4 k.k. a art. 244 k.k.
nie dochodzi do kumulatywnego zbiegu przepisów ustawy oraz dokonuje analizy
relacji łączących wspomniane regulacje.

Czasopismo: Ius Novum
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
Glosa do postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 28 marca 2012 r., I KPS 1/12

W glosie zaaprobowano pogląd Sądu Najwyższego zawarty w uzasadnieniu postanowienia. Kwestie poruszone w glosowanym orzeczeniu dotyczą złożonego problemu
zaboru bądź przywłaszczenia rzeczy będącej przedmiotem współwłasności przez
jednego z współwłaścicieli. Wypowiedź Sądu Najwyższego wywołała potrzebę rozwinięcia pewnych zagadnień. Po pierwsze, w opracowaniu należało wyjaśnić, czy rzecz
będąca przedmiotem współwłasności jest rzeczą cudzą w rozumieniu art. 278 k.k.,
art. 280 k.k. i implicite art. 290 k.k. dla każdego współwłaścicieli i co przesądza
o takiej jej kwalifikacji. Po uzyskaniu pozytywnej odpowiedzi na tak postawione
pytanie należało z kolei wyjaśnić, jak zakwalifikować zachowanie współwłaściciela,
który dokonuje wyjęcia wspólnej rzeczy spod wspólnego władztwa, a konkretnie
czy dopuszcza się on przestępstwa kradzieży czy też przestępstwa przywłaszczenia.
Odwołując się do dotychczasowego dorobku literatury i orzecznictwa dotyczącego
tej materii, można dojść do wniosku, iż problem ten wymaga uwzględnienia przede
wszystkim unormowań prawa cywilnego. Istotne jest jednak, że odwołując się do
takich instytucji cywilnoprawnych, jak: współwłasność, wspólność, posiadanie, należy
uwzględniać specyfikę znamion przestępstw przeciwko mieniu.

Czasopismo: Ius Novum
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
O Polsce, „umiłowanej ojczyźnie wszystkich Polaków”, czyli o pojęciu ojczyzny w homiliach Jana Pawła II

Pojęcie ojczyzny w tekstach homilii wygłoszonych przez Ojca Świętego w czasie Jego pielgrzymek do Polski sytuuje się w czterech podstawowych wymiarach: przestrzennym, wspólnotowym, kulturowym oraz duchowym. W aspekcie pierwszym ojczyzna dla Jana Pawła II to kraj, państwo, w którym się urodził, którego jest częścią i który wywołuje pozytywne emocje. W wymiarze drugim ojczyzna to dobro wspólne: religia, historia, tradycja, kultura, język, szkolnictwo, nauka, jak również łączące rodaków świadomość doznawanych cierpień i niepokój o przyszłość. To także obowiązek, moralny imperatyw, by czynić jej dobro, być gotowym do ofiar. Ojczyzna jest dla Papieża również jak bliska osoba, matka, która wiele wycierpiała, którą pragnie chronić, wobec której odczuwa miłość, szacunek i wdzięczność. Przede wszystkim jednak ojczyzna w tekstach Jana Pawła II to ludzie, rodacy, którzy mimo dzielących ich różnic czują się solidarni pochodzeniem, ludzie stanowiący wspólnotę oraz żyjący według określonych zasad etycznych.

Czasopismo: Poznańskie Spotkania Językoznawcze
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: językoznawstwo
„Obejmuję spojrzeniem duszy całą Ojczyznę umiłowaną” – ojczyzna jako wartość w homiliach Jana Pawła II

Ojczyzna to pojęcie wielowymiarowe, wielopoziomowe, abstrakcyjne i konkretne, które obejmuje przestrzeń, miejsca, dom, ludzi, ich dobro, rodzinę. Ojczyzna jest również wartością. O ojczyźnie wielokrotnie mówił i pisał Jan Paweł II. Analizie pod tym kątem poddane zostały teksty jego homilii i przemówień wygłoszonych przez podczas kolejnych pielgrzymek do kraju, które wydane zostały w zbiorze Pielgrzymki do Ojczyzny 1979–1983–1987–1991–1995–1997–1999–2002. Przemówienia, homilie, Kraków 2006. W sposobie pojmowania ojczyzny przez Karola Wojtyłę szczególną uwagę zwraca wyraźny antropocentryzm. Ojczyzna to wartość wymagająca zaangażowanej postawy, patriotyzmu i odpowiedzialności. Relacja ojczyzna – osoby związane z tą określoną przestrzenią geograficzno-społeczno-historyczno-kulturowo-aksjologiczno-symboliczną w papieskich tekstach zyskuje ramy zależności rodzinnych. Najczęściej konceptualizowana jest ona jako kochająca matka, wobec której odczuwa się miłość, szacunek i wdzięczność. Ojczyzna w tekstach Jana Pawła II to przede wszystkim ludzie, rodacy, których właśnie ona łączy we wspólnotę mimo dzielących ich różnic. Ojczyzna to także wielka ponadczasowa wartość duchowa, transcendentna, łącząca sanctum z sacrum.

Czasopismo: Poznańskie Spotkania Językoznawcze
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: językoznawstwo
Idea sprawiedliwości naprawczej z perspektywy projektowanych zmian kodeksu karnego

Artykuł podejmuje problematykę sprawiedliwości naprawczej w kontekście proponowanych zmian prawa karnego, mających na celu wzmocnienie pozycji pokrzywdzonego przestępstwem. Przypomina genezę i ewolucję modelu kompensacyjnego,
odnosząc się jednocześnie do jego przejawów w obowiązującym stanie prawnym.
Zasadniczym wątkiem opracowania jest analiza art. 59a projektu kodeksu karnego 
przewidującego instytucję umorzenia postępowania karnego na wniosek pokrzywdzonego. Wskazuje zalety proponowanej regulacji, zwracając równocześnie uwagę na
jej wyraźne mankamenty. W tle tych ocen znalazły się sugestie ewentualnej korekty
ustawowej formuły projektowanej instytucji.

Czasopismo: Ius Novum
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
Echo modlitwy wewnętrznej w notatkach Karola Wojtyły – Jana Pawła II

Przedmiotem analiz autorki są modlitewne rozważania Karola Wojtyły – Jana Pawła II zawarte w zbiorze: Jestem bardzo w rękach Bożych. Notatki osobiste 1962–2003. Badane są te fragmenty tekstu, w których nadawca jest tożsamy z odbiorcą, a modlitewne akty o charakterze wewnętrznym – medytacje, kontemplacje i adoracje – tworzą jeden z składników dnia skupienia lub rekolekcji pojmowanych jako makrogatunek (gatunek w formie kolekcji). Ujęzykowione modlitwy wewnętrzne pozwalają na ich ogląd zarówno w aspekcie genologicznym, jak i pod kątem cech stylowych. W rekolekcyjnych rozmyślaniach Karola Wojtyły uwidocznione zostają takie wykładniki stylu religijnego, jak: symboliczne widzenie świata, dążenie do odsłonięcia tego, co trudno wyrażalne w języku dyskursywnym i niedostępne w doświadczeniu potocznym, kontemplacyjna postawa wobec rzeczywistości oraz stylistycznie rozumiana kategoria medytacyjności.

Czasopismo: Poznańskie Spotkania Językoznawcze
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii
Konkretne pytania prawne do Sądu Najwyższego w sprawach karnych

Artykuł stanowi próbę szerszego zaprezentowania instytucji konkretnych pytań prawnych do Sądu Najwyższego w sprawach karnych. Pytania prawne w procesie karnym
ze względu na źródło powstania zagadnienia prawnego, wymagającego dokonania
wykładni prawa przez Sąd Najwyższy, dzieli się na: pytania abstrakcyjne, których
podstawą formułowania są ujawnione w orzecznictwie sądów powszechnych, wojskowych lub Sądu Najwyższego rozbieżności w wykładni prawa, oraz na pytania
konkretne, których celem jest rozstrzygnięcie, wyłonionego w postępowaniu odwoławczym, zagadnienia prawnego, wymagającego zasadniczej wykładni ustawy bądź
rozstrzygnięcie poważnych wątpliwości co do wykładni prawa, jakie powziął Sąd
Najwyższy przy rozpoznawaniu kasacji lub środka odwoławczego.
W opracowaniu wnikliwie omówiono przesłanki podmiotowe i przedmiotowe
tytułowej instytucji oraz postępowanie w tym przedmiocie przed Sądem Najwyższym
na tle normatywnym, dogmatycznym oraz prezentowanego tu temacie stanowiska
Sądu Najwyższego, co miało na celu umożliwić teoretyczne i całościowe usystematyzowanie wszystkich kwestii związanych z tą instytucją

Czasopismo: Ius Novum
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
Konstytucyjny paradygmat aktu prawa wewnętrznego

Konstytucja RP z 2 kwietnia 1997 r. wprowadziła dychotomiczny podział źródeł
prawa na powszechnie i wewnętrzne obowiązujące. Katalog tych pierwszych ma charakter zamknięty podmiotowo i przedmiotowo, co oznacza, że z woli ustrojodawcy
układy zbiorowe pracy oraz podobne porozumienia nie stanowią jego elementów.
Zgodnie z orzecznictwem Trybunału Konstytucyjnego, generalnie niekwestionowanym w literaturze, katalog prawa wewnętrznego jest otwarty podmiotowo i przedmiotowo, na co wskazuje wykładnia funkcjonalna (wbrew literalnej) art. 93 Konstytucji.
Wspomniany przepis ustanawia pięć cech, które powinno spełniać każde źródło
prawa niemające przymiotu powszechnie obowiązującego: 1) charakter wewnętrzny,
2) wyłącznym adresatem jednostka organizacyjnie (hierarchicznie, ustrojowo, funkcjonalnie) podległa, 3) ustawowa podstawa prawna, 4) zakaz stosowania wobec
podmiotów niepodlegających organizacyjnie, 5) zgodność z prawem powszechnie
obowiązującym. Pewne zastrzeżenia może budzić jedynie wymóg oparcia wszystkich
aktów prawa wewnętrznego na podstawie ustawy.
Oprócz uchwał i zarządzeń wymienionych w art. 93 Konstytucji, ustrojodawca
do tytułowego segmentu źródeł prawa zalicza regulaminy Sejmu i Senatu (nadając im specyficzny charakter prawny) oraz umowy międzynarodowe zatwierdzane
przez rząd (taki charakter normatywny może budzić pewne wątpliwości). Za prawo
wewnętrzne w rozumieniu Konstytucji należy także uznać akty normatywne samorządu zawodowego oraz szkół wyższych.

Czasopismo: Ius Novum
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
Upadłość dewelopera po nowelizacji prawa upadłościowego i naprawczego, wprowadzonego ustawą z dnia 16 września 2011 r. o ochronie praw nabywców lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego (Dz. U. nr 232, poz. 1377)

W artykule omówiono zmiany prawa upadłościowego i n aprawczego wprowadzone
tzw. ustawą deweloperską, która weszła w życie dnia 29 kwietnia 2012 r. Autorka
zamieszcza wiele uwag krytycznych, wprowadzonej regulacji odrębnego postępowania upadłościowego względem deweloperów, o zastosowaniu którego decyduje
data ogłoszenia upadłości, a nie data zawarcia umowy deweloperskiej. Podkreśla,
że mająca chronić nabywców regulacja nie została zsynchronizowana z ogólnymi
zasadami postępowania upadłościowego i w istocie jest pozorną ochroną. Wprowadzone przepisy są tylko kontrowersyjne, ale budzą też wątpliwości co do zgodności
z Konstytucją RP. Zasadniczym mankamentem nowej regulacji jest kolizja uprawnień
nabywców lokali z hipoteką obciążającą nieruchomość. Autorka pokazuje też, jakie
metody wykładni przepisów można przyjąć, by pierwszeństwo zaspokojenia z art. 4252
ust. 1 p.u.n. nie prowadziło do wyprzedzenia przez nabywców lokali mieszkalnych
lub domów jednorodzinnych w kolejności zaspokojenia tych wierzycieli, którzy mają
wierzytelności zabezpieczone rzeczowo na składnikach osobnej masy upadłości albo
ujawnione na nieruchomości roszczenia osobiste.

Czasopismo: Ius Novum
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
Językowy obraz wolności w pismach ks. Franciszka Blachnickiego

Analiza językowego obrazu wolności w pismach ks. Franciszka Blachnickiego, założyciela Ruchu „Światło-Życie”, wskazuje kilka ważnych cech tego obrazu. Charakteryzuje się on dużym bogactwem leksemów odnoszących się do pola pojęciowo-leksykalnego wolności i niewoli. W obrębie tych dwóch pól można wymienić różnego typu relacje znaczeniowe, ale dominują pary opozycyjnych leksemów typu: wolny – niewolnik, wyzwolenie – zniewolenie, wolność – swawola. W obrazie wolności ks. F. Blachnickiego określenia pozytywne górują zdecydowanie przed określeniami negatywnymi. Autor używa łagodniejszych terminów na określenie złego używania wolności, np. zamiast o swawoli czy samowoli mówi o pseudowolności. Rezygnuje z żywej w dyskursie religijnym metafory niewoli jako określenia szczególnego oddania się Bogu i ludziom. W zamian proponuje synonimy zależność i służba, chcąc uniknąć zdecydowanie pejoratywnej konotacji, jaką niesie w połączeniach typu niewola miłości słowo niewola.

Czasopismo: Poznańskie Spotkania Językoznawcze
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: językoznawstwo
O języku Catechismusa Mikołaja Reja (funkcjonowanie przysłówków)

Celem niniejszej pracy jest analiza funkcjonowania przysłówków w części Catechismusa Mikołaja Reja. Badaniu poddano 67 leksemów, które użyte zostały w sumie 205 razy (co stanowi zaledwie 2,37% wszystkich tekstowych słów pochodzących z badania Catechismusa) z częstotliwością od 1 do 18, które pokazują, że ten sam przysłówek – w zależności od kontekstu – może spełniać różne funkcje i przyjmować różne odcienie znaczenia. Podkreślić trzeba także to, że religijnego charakteru tego tekstu nie można było rozpoznać, opierając się wyłącznie na przysłówkach wspomnianych w artykule. Z drugiej strony, to czy przysłówki charakteryzujące się najwyższą częstotliwością w analizowanym fragmencie Katechizmu, tj. iście (użyte 18 razy), ustawicznie (16 razy), snadnie (15 razy) i zawżdy (11 razy), pojawiłyby się też i miałyby największą liczbę zastosowań w innych tekstach o charakterze religijnym, wymaga podjęcia dodatkowych badań.

Czasopismo: Poznańskie Spotkania Językoznawcze
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: językoznawstwo