rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Koncepcja precyzyjnego, ergonomicznego i efektywnego pozyskiwania surowca drzewnego

Leśnictwo precyzyjne polega na wykorzystaniu systemów agregacji danych, które odznaczają się bardzo wysoką dokładnością i umożliwiają podejmowanie decyzji zarówno strategicznych, jak i operacyjnych przy pozyskiwaniu drewna. Ostatnie osiągnięcia w systemach informacji przestrzennych, komputeryzacji i innych dyscyplinach stwarzają możliwości dokonania głębokiej zmiany co do skali działań w planowaniu i podejmowaniu decyzji przy operacjach pozyskiwania drewna. Nowe technologie pozwalają na ciągłe, w realnym czasie analizowanie danych dla bardzo małych obiektów - w skali pojedynczego drzewa i korzystanie z tych informacji przez operatorów na poziomie dotychczas nieosiągalnym. Postęp technologiczny w informatyce stwarza również nowe możliwości w wymianie i przetwarzaniu informacji między producentami a użytkownikami maszyn i urządzeń. Obecni operatorzy przeważnie wykonują operacje sterując ręcznie, co wymaga stałego napięcia uwagi i zaangażowania znacznego wysiłku fizycznego przez długi okres czasu roboczego. Istotność ergonomicznych i zdrowotnych zachowań jest nadal nie w pełni doceniana. Proponowana koncepcja może znaleźć zastosowanie w operacjach leśnych przez połączenie zaawansowanych technologii z zasadami ergonomii, które minimalizują zagrożenia i podnoszą poziom bezpieczeństwa pracy, z równoczesnym podniesieniem efektywności i ochroną ekosystemu leśnego.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wybrane problemy procesu separacji ziarna w trzybebnowym zespole mlocaco-wydzielajacym

Wykonano badania stanowiskowe trzysekcyjnego zespołu młócąco- wydzielającego z separatorem łopatkowym przy omłocie pszenicy i jęczmienia. W czasie badań określano stopień rozdrobnienia słomy przez bębny wydzielające oraz stopień zanieczyszczenia ziarna rozdrobnioną słomą.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Reakcje aparatu fotosyntetycznego siewek kukurydzy na stres solny

Zbadano wpływ różnego stężenia zasolenia NaCl (0, 60, 90, 120 i 180 mmol·dm⁻³) na reakcje aparatu fotosyntetycznego siewek kukurydzy (Zea mays odmiana Nysa). Zanalizowano sekwencje reakcji siewek na stres solny w ciągu krótkiego czasu (2, 6, 24, 72, 120 i 168 godzin po zastosowaniu zasolenia). Pomiarów dokonano przy użyciu dwóch metod (wymiany gazowej oraz fluorescencji chlorofilu a) w hali wegetacyjnej SGGW. Siewki hodowano w kuwetach wypełnionych pełną, zmodyfikowaną pożywką Hoaglanda z dodatkiem NaCl. Stres solny znacznie zmniejszył zawartość chlorofilu w liściach siewek oraz wydajność fotosyntezy. Już po 2 godzinach zauważono pierwsze reakcje siewek na zastosowane zasolenie (wskaźnik Area oraz wskaźnik witalności PI spadły przy najwyższym zastosowanym zasoleniu). Z pracy wynika, że pomiar fluorescencji chlorofilu jest bardzo wartościową techniką, która daje szybko pewną informację na temat fazy fotosyntezy zależnej od promieniowania świetlnego. W tego typu badaniach obie techniki powinny być jednak stosowane, bowiem dostarczane przez nie informacje uzupełniają się i dają możliwość tylko pośredniej oceny wydajności fazy niezależnej od promieniowania świetlnego.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wplyw roznych warunkow przechowywania gleby na zmiany aktywnosci wybranych enzymow

Celem pracy było wskazanie optymalnych warunków przechowywania gleby służącej do badań biologicznych. Próbki gleby pobrane z pola uprawnego przechowywano przez okres 30 dni w różnych stopniach uwilgotnienia (30%, 60% ppw i w stanie powietrznie suchym) w temperaturze -20°C, +4°C i +20°C. Następnie powyższe próbki inkubowano w temperaturze +20°C przez 7 dni, a pomiarów aktywności enzymatycznej dokonano po 1 i 7 dniach. W doświadczeniu posłużono się wskaźnikami biochemicznymi: aktywnością fosfataz, reduktazy azotanowej i dehydrogenazy. W celu dokonania wyboru optymalnych warunków przechowywania gleby przeprowadzono statystyczną analizę skupień metodą średnich połączeń 1-r Pearsona. Uzyskane dane wskazują, że aktywność wymienionych enzymów najbardziej zbliżona do wartości w glebie wyjściowej wystąpiła w próbkach gleby o wilgotności 60% ppw i przechowywanej w temperaturze +4°C, a następnie inkubowanej przez 1 dobę w +20°C.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Zawartosc Cu, Zn, Mn i Fe w Lotus uliginosus Schkuhr.

Określono zasobność Lotus uliginosus w Cu, Zn, Mn i Fe. W latach 1998 - 2000 na użytkach zielonych Pojezierza Olsztyńskiego przeanalizowano łącznie 51 zbiorowisk roślinnych z dużym udziałem w runi Lotus uliginosus, z czego 22 zlokalizowano na glebach mineralnych. Pobrano próbki glebowe i oznaczono w nich właściwości chemiczne oraz próbki materiału roślinnego w celu określenia zawartości mikroelementów. Analizy chemiczne wykonano w Stacji Chemiczno- Rolniczej według ogólnie przyjętych metod. Siedliska zbiorowisk z Lotus uliginosus cechowała wysoka zawartość substancji organicznej, w glebach zarówno mineralnych - 56,3 g·kg⁻¹, jak i organicznych - 335,0 g·kg⁻¹. Charakteryzuje je także duże zróżnicowanie zasobności gleby w składniki pokarmowe. Zawartość mikroelementów w Lotus uliginosus oscylowała w granicach optymalnych norm żywieniowych. Rośliny występujące na glebach mineralnych okazały się zasobniejsze w mikroelementy. Średnią zawartość w 1 kg suchej masy: 6,6 mg Cu, 80,9 mg Mn, 46,7 mg Zn i 193,7 mg Fe w roślinach z gleb mineralnych oraz 5,3 mg Cu, 44,8 mg Mn, 51,9 mg Zn i 137,3 mg Fe z gleb organicznych należy uznać za cechy charakterystyczne (niski współczynnik zmienności) dla Lotus uliginosus.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Rozklad celulozy przez mezofilne bakterie glebowe z rodzaju Clostridium

Celuloza w środowisku naturalnym podlega rozkładowi biologicznemu przez szeroką grupę fizjologiczną tzw. mikroorganizmów celulolitycznych. W warunkach beztlenowych przemiany celulozy są przeprowadzane przez przetrwalnikujące bakterie z rodzaju Clostridium. Literatura naukowa donosi głównie o rozkładzie celulozy przez termofilny szczep bakterii C. thermocellum. Nieliczne prace badawcze informują natomiast o rozkładzie celulozy prowadzonym przez mezofilne bakterie z rodzaju Clostridium.
W prezentowanej pracy wyizolowano trzy szczepy bakterii z rodzaju Clostridium i zbadano ich aktywność celulolityczną. Wyizolowane bakterie zidentyfikowano jako C. celerecrescens, C. cellulolyticum i C. lentocellum. Wszystkie wyizolowane szczepy bakterii produkowały FP-azę, CMC-azę i celobiazę. Podczas wzrostu w warunkach beztlenowych w pożywce z dodatkiem celobiozy, bibuły filtracyjnej i mikrokrystalicznej celulozy Avicel jako jedyne źródło węgla oznaczono produkty fermentacji metodą chromatografii gazowej. Badane gatunki bakterii metabolizowały celobiozę i celulozę Avicel do kwasu octowego i masłowego oraz do etanolu. Natomiast bibułę filtracyjną do kwasu propionowego i izo-walerianowego i etanolu. We wszystkich badanych próbkach wykrywano śladowe ilości propanolu, butanolu i kwasu masłowego.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Zawartosc wegla i fosforu organicznego w glebie wieloletnie nawozonej obornikiem i gnojowica z roznym zmianowaniem upraw

Analizowano zawartość węgla organicznego oraz fosforu ogółem i organicznego w glebie nawożonej różnymi dawkami obornika i gnojowicy. Doświadczenie z różnym zmianowaniem założono w 1980 roku na glebie wytworzonej z piasku gliniastego lekkiego w ZD IUNG w Baborówku. Analizą wariancji potwierdzono istotne zróżnicowanie kumulacji węgla i oznaczanych form fosforu w zależności od dawki i rodzaju nawozu. Stwierdzono większe nagromadzanie się węgla i fosforu w glebach nawożonych obornikiem niż w nawożonych gnojowicą. Większą ilość Corg. i fosforu stwierdzono w glebach o zmianowaniu wzbogacającym je w materię organiczną.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Ocena aktywnosci Eisenia fetida [Sav.] w przetwarzaniu podloza poprzemyslowego

Doświadczenie terrariowe stanowiło wstępny etap badań nad możliwością introdukcji Eisenia fetida (Sav.) na rekultywowane osadniki byłych Krakowskich Zakładów Sodowych „Solvay”. Miało na celu sprawdzenie zdolności adaptacyjnych dżdżownic i wizualizację efektów ich oddziaływania na środowisko glebowe. Jego rezultaty unaoczniły znaczącą rolę dżdżownic w odtwarzaniu właściwej struktury gleb przemysłowo zdegradowanych i potwierdziły wybór E. fetida (Sav.) jako gatunku odpowiedniego do introdukcji.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Jakość i właściwości przemiałowe ziarna pszenicy pochodzącej od różnych producentów - ocena w warunkach przemysłowych i laboratoryjnych

Celem badań była ocena zróżnicowania ziarna pochodzącego od różnych grup polskich producentów zbóż oraz określenie wpływu terminu przemiału i pochodzenia ziarna pszenicy na wydajność procesu przemiału w warunkach laboratoryjnych i przemysłowych. Materiał badawczy stanowiły 4 partie ziarna pszenicy zwyczajnej ze zbioru w 2013 roku. Stwierdzono, że ziarno zgromadzone w każdej partii było bardzo zróżnicowane pod względem ilości zanieczyszczeń. Partia ziarna pochodząca od wielu drobnych producentów była nieco bardziej zróżnicowana pod względem cech jakościowych ziarna niż pozostałe 3 partie. Wydajność mąki ogółem w przemiale przemysłowym była większa niż w przemiale laboratoryjnym. Największą wydajnością mąki w obu rodzajach przemiału cechowała się partia Asano, a najmniejszą partia MWP. Wydajność mąki 3-4 tygodnie po zbiorze w przemiale laboratoryjnym była większa, a w przemysłowym mniejsza niż w terminie późniejszym (8-10 tygodni). Zmiany wydajności mąk, pasażowych w przemiale laboratoryjnym i mąk gatunkowych w przemiale przemysłowym, z ziarna w dojrzałości pożniwnej niepełnej i pełnej były zróżnicowane i zależały od partii ziarna. Z partii jednolitych odmianowo uzyskiwano większe wydajności mąk jasnych (typu 450 i 500) niż z partii pochodzących od wielu producentów.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Białka znamion życicy wielokwiatowej Lolium multiflorum Lam.

Białka izolowane z pojedynczych znamion dwóch diploidalnych odmian życicy wielokwiatowej (Lolium multiflorum Lam.) analizowano metodą dwukierunkowej elektroforezy w żelu poliakrylamidowym. W znamionach walijskiej odmiany Abercomo stwierdzono obecność 112 różnych peptydów, a w polskiej Tur jedynie 14. Dyskutowana jest przyczyna tak wysokiego polimorfizmu białkowego, występującego szczególnie w odmianie Abercomo. Ciężary cząsteczkowe znalezionych peptydów zamykały się w granicach 15-65 kDa. Ich punkty izoelektryczne, w wypadku odmiany Abercomo, były między pH 4,0-9,5, natomiast w odmianie Tur między pH 5,5-8,0. Dzięki miniaturyzacji rozdziałów i opracowaniu odpowiedniego sposobu ekstrakcji białek, przystosowano metodę dwukierunkowej elektroforezy do separacji i wybarwiania peptydów z niewielkich obiektów, jakimi są pojedyncze znamiona L. multiflorum.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Ocena przydatnosci Trifolium repens L., Trifolium pratense L., Trifolium hybridum L. do siewu bezposredniego w warunkach Sudetow

W 1995 roku założono doświadczenie w Radomierzu koło Jeleniej Góry, na użytku zielonym, który był położony na wysokości 480 m n.p.m., na stoku południowym i spadku 6-8°. W badaniach porównywano rozwój wybranych odmian Trifolium repens L., Trifolium pratense L. i Trifolium hybridum L.
W runi pierwotnej dominowała mietlica pospolita (Agrostis tenuis Sibth.) i kostrzewa czerwona (Festuca rubra L.). Glebę zaliczono do brunatnej wytworzonej z deluwialnych glin średnich pylastych, o odczynie kwaśnym (pH 4,0), niskiej zasobności w fosfor oraz średniej w potas i magnez. Rozwój koniczyn obserwowano na tle dwóch terminów siewu (wiosna, lato), zróżnicowanego nawożenia (P-40 kg/ha + K-60 kg/ha oraz NPK w ilości 90+40+60 kg/ha) oraz oprysku „Starane 250" (1 l/ha). Przedstawione wyniki dotyczą składu botanicznego runi pierwszego pokosu 1997 roku.
Najlepiej rozwinęła się Trifolium pratense L. i stanowiła ona 33,6% składu botanicznego, udział pozostałych koniczyn nie przekraczał 13%. Wysiew nasion w terminie letnim był o 34% lepszy w stosunku do siewu wiosennego.
Stwierdzono ponadto, że nawożenie azotem ograniczyło rozwój koniczyn przeciętnie o 60%, a zwalczanie chwastów (Starane 250) w terminie wiosennym ograniczyło też nieco rozwój wysianych koniczyn.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Mozliwosc wykorzystania makrohydrofitow w bioindykacji skazen srodowiska metalami

Określono możliwości wykorzystania roślin o liściach pływających w monitoringu skażenia środowiska wodnego metalami (Al, Ba, Cd, Co, Cr, Cu, Ni, Pb, Sr, Zn i V). Zawartości badanych metali oznaczono za pomocą atomowego spektrometru emisyjnego z plazmą wzbudzoną indukcyjnie w wodzie, osadach dennych i liściach pływających Nymphaea alba L. i Nuphar lutea (L.) Sibith. & Sm. z 14 jezior Pojezierza Leszczyńskiego.
W celu określenia zdolności grzybieni białych i grążeli żółtych do pobierania badanych metali z osadów dennych, policzono ich współczynniki bioakumulacji. Dla obu badanych gatunków, największe wartości osiągały współczynniki kumulacji Cd oraz Co i Cr. W przypadku Ba, Sr i Zn zanotowano istotnie wyższe współczynniki kumulacji dla Nuphar lulea niż dla Nymphaea alba z tych samych stanowisk.
Istotne, dodatnie korelacje pomiędzy zawartością Ba, Cr, Co i Sr w Nymphaea alba oraz Ba, Cr, Co i Cu w Nuphar lutea, a ich zawartością w wodzie lub w osadach dennych, świadczą o możliwości wykorzystania badanych roślin w kontroli zawartości wymienionych metali w środowisku.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wplyw nawozow organicznych na plonowanie i zdrowotnosc buraka cukrowego

W 2001 r., na glebie płowej właściwej w Chrząstowie (woj. kujawsko-pomorskie) i w Bałcynach (woj. warmińsko-mazurskie) badano wpływ nawożenia obornikiem (30 t·ha⁻¹), słomą z pszenicy ozimej (6 t·ha⁻¹ + 40 kg N·ha⁻¹ w formie mocznika) i kompostem (10 t·ha⁻¹) na wschody, obsadę, plon, jakość technologiczną i zdrowotność buraka cukrowego na tle nawożenia mineralnego 120 kg N·ha⁻¹, 39,3 kg Pha⁻¹ i 166 kg K·ha⁻¹).
Nawożenie organiczne (obornik, słoma i kompost) wpłynęło na poprawę zdrowotności siewek buraka w porównaniu do samego nawożenia mineralnego. Masa roślin w początkowym okresie wzrostu buraka była najwyższa po nawożeniu obornikiem, a najlepsza zdrowotność w końcowym okresie wegetacji po nawożeniu kompostem. Zastosowane nawozy organiczne w obydwu miejscowościach wpłynęły korzystnie na plon korzeni oraz na plon cukru technologicznego w Bałcynach. Najniższą zawartość cukru i jonów potasu w korzeniach stwierdzono po nawożeniu buraka słomą.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Problemy wykorzystania masy organicznej zloz torfowych Regionu Lubelskiego jako komponentu przy produkcji ziem ogrodniczych

Na obszarze Regionu Lubelskiego występuje 1743 złóż torfowych, o łącznej powierzchni 133 000 ha i zasobach surowca torfowego o kubaturze prawie 2 km³. Zbyt skąpa charakterystyka jakościowa posiadanych zasobów, w znacznym stopniu ogranicza ich ocenę pod względem przydatności użytkowej. Obok ogólnej charakterystyki torfowisk i torfów Regionu Lubelskiego - autor przedstawia projekt opracowania szczegółowego katalogu wszystkich znaczących obiektów - w oparciu o istniejące dane, uzupełnione o aktualne wyniki badań terenowych i analiz laboratoryjnych.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Porownanie dzialania dwoch nawozow wieloskladnikowych na plon i zawartosc azotanow [V] w owocach pomidora

W latach 2005 przeprowadzono doświadczenie wazonowe, w którym badano wpływ nawożenia dwoma nawozami wieloskładnikowymi (Polifoską 5 i Polimagiem S) na plon owoców pomidora i zawartość w nich azotanów(V). Dawki nawozów odpowiadały 0,5; 1,0; 1,5 i 2,0 g N na wazon. Nawożenie Polifoską 5 i Polimgiem S spowodowało zwiększenie plonu owoców pomidora odpowiednio o 196% i 129% w stosunku do obiektu kontrolnego i korzystnie wpłynęło na zawartość suchej masy w owocach pomidora, co wyrażało się większym relatywnym jej wzrostem niż plon świeżej masy. Zawartość azotanów(V) tak w suchej jak i świeżej masie owoców pomidora była większa w obiektach nawożonych Polifoską 5.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Kształtowanie się parametrów doju w aparacie udojowym z dojem do rurociągu przy obniżonym podciśnieniu systemowym

Prezentowane są wyniki badań różnych wariantów aparatów udojowych pracujących przy obniżonym podciśnieniu roboczym. Przedstawiono analizę najważniejszych ciśnieniowych i przepływowych parametrów doju wpływających na warunki doju.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Charakterystyka roznorodnosci w rodzaju Nicotiana na przykladzie pobierania i kumulowania kadmu przez dzikie gatunki

Przeprowadzono badania zdolności pobierania i gromadzenia kadmu przez 59 dzikich gatunków Nicotiana i 6 odmian botanicznych N. tabcum i N. rustica. Badania prowadzono na glebie o naturalnej zawartości kadmu 0,15 ppm i glebie z dodawanym kadmem w ilości 8 ppm. W wyniku analizy chemicznej stwierdzono zróżnicowaną zawartość kadmu w liściach i korzeniach w zależności od badanych genotypów. Zdecydowanie największymi zdolnościami do gromadzenia szkodliwego pierwiastka w liściach z podłoża o naturalnej jego zawartości odznaczały się gatunki: N. raimondii, N. bigelovii i odmiany botaniczne N. tabacum, natomiast w korzeniach N. rosulata. W przypadku podłoża, do którego dodano 8 mg czystego składnika najwyższą zawartość kadmu w liściach stwierdzono u N. langsdorfii, N. plumbaginifolia, N. setchelii, N. debneyi i N. velutina. Zawartość kadmu w korzeniach w tej kombinacji najwyższa była u N. miersii, N. clevelandii i N. nudicaulis. Zdecydowanie najmniej kadmu pobierały w obydwu badanych kombinacjach: N. benavidesii i N. umbratica. Różnice istotnie statystycznie wyliczone dla poszczególnych sekcji wykazano najczęściej w kombinacjach z dodawanym kadmem, rzadko w obiektach kontrolnych. Nie wykazano istotnych różnic zawartości kadmu w przypadku odmian botanicznych tego samego gatunku.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Diagnostyka techniczna w aspekcie eksploatacji ciagnikow i maszyn rolniczych

W pracy opisano przykłady systemów eksploatacji ciągników i maszyn z wykorzystaniem różnych koncepcji diagnostki technicznej. Zaprezentowano zarys metodologii badań oraz strategie eksploatacji obiektów technicznych.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Mikroelementy w runi zdegradowanych lak na glebach murszowatych

Badania prowadzono na obiekcie łąkarskim „Mechowe Grądy” (550 ha) ekstensywnie użytkowanym. Znaczny areał na tego typu obiekcie zajmują gleby murszowate w podtypie mineralno-murszowych, murszowatych właściwych i murszastych. Wyróżniają się one wadliwymi cechami użytkowymi, a zwłaszcza niską retencją wodną, ubóstwem w składniki pokarmowe, niską pojemnością sorpcyjną i znacznym zakwaszeniem. W wydzielonych zbiorowiskach roślinnych typu Avenastrum pubescens L. i Festuca rubra L. S. S. (na glebie murszastej), Festuca rubra L. S. S. i Alopecurus pratensis L. (na glebie murszowatej właściwej) oraz Avenastrum pubescens L. i Poa pratensis L. (na glebie mineralno-murszowej), jedynie miedź wystąpiła w śladowych ilościach w runi łąkowej. Zawartość pozostałych mikro- pierwiastków (Mn, Fe i Zn), niezależnie od typu florystycznego runi, przekraczała wymagane normy żywieniowe.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wplyw jonow chromu i kadmu na wzrost wybranych grzybow glebowych

W warunkach laboratoryjnych oznaczono wpływ soli chromu i kadmu w stężeniach 5,0 mmol·dm⁻³, 0,5 mmol·dm⁻³ i 0,05 mmol·dm⁻³ oraz ich interakcji na wzrost grzybów glebowych. Wyniki badań dowodzą, że grzyby oznaczały się zróżnicowaną reakcją na jony metali ciężkich. Ich działanie istotnie zależało od gatunku grzyba, rodzaju związku i jego stężenia. Spośród dwóch badanych związków mniej toksyczny w odniesieniu do większości badanych grzybów okazał się K₂Cr₂O₇, ale zastosowany tylko w stężeniu 0,05 mmol·dm⁻³. Działanie jednoczesne dwóch badanych metali ciężkich na wzrost grzybów glebowych było bardziej toksyczne niż związków zastosowanych pojedynczo.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wstepna ocena zawartosci mikroelementow w splywach powierzchniowych w rejonie gorskim w zaleznosci od rodzaju uzytku. Czesc I: Zawartosc mikroelementow w fazie cieklej splywu

Badania przeprowadzono w 2003 r. w Górskiej Stacji Doświadczalnej w Czyrnej k. Krynicy. 
Oceniono zawartość mikroelementów w spływach powierzchniowych. Doświadczenie dwuczynnikowe obejmowało dwa nachylenia stoku: 7% i 16% oraz 5 sposobów użytkowania: ugór nienawożony, mieszanka koniczyny z tymotką, pszenżyto ozime, burak pastewny (na oborniku) i ugór nawożony. W czterech ostatnich wariantach stosowano nawożenie mineralne. Próbki spływu powierzchniowego pobrano: po wiosennych roztopach, po opadzie rozlewnym, po krótkotrwałym deszczu i po krótkotrwałej ulewie. W fazie ciekłej spływów oznaczono zawartość mikroelementów: Fe, Mn, Zn i Cu metodą ICP-EAS.
Wielkość spływów powierzchniowych oraz zawartość mikroelementów w ich fazie ciekłej zależała od ilości, intensywności i terminu opadu oraz zaawansowania wegetacji roślin. Większe stężenie mikroelementów zanotowano w spływie z ugoru nawożonego, z uprawy buraka pastewnego i pszenżyta ozimego, a mniejsze z ugoru nienawożonego i spod koniczyny z tymotką. Mniej Cu a więcej Fe, Mn i Zn zawierała faza ciekła spływów ze stoku o nachyleniu 16%, mimo większej ich objętości. Zaobserwowano wpływ nawożenia na zawartość mikroelementów. Większe ich stężenie stwierdzono w spływach z użytków nawożonych łącznie wysokimi dawkami N i P lub N i K, a mniejsze po zastosowaniu wyższych dawek P.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wpływ długotrałego przechowywania ziarna na wartość cech plonotwórczych w kolekcji pszenżyta ozimego (x Triticosecale WITTMACK)

Badania przeprowadzono na 96 odmianach i rodach pszenżyta ozimego. Ziarno analizowanych genotypów po okresie 4-letniej waloryzacji przekazano do klimatyzowanej przechowalni IHAR w Radzikowie. Próbki ziarna do przechowywania dosuszano do około 7% wilgotności wody. Następnie ziarno wsypywano do pojemników, które zamykano za pomocą pompy próżniowej. Tak przygotowane pojemniki przechowywano w komorze w temperaturze -15°C, przez okres 10 lat. Po tym okresie przechowywania materiały poddano regeneracji. Wyniki badań po regeneracji porównano do wartości uzyskanych w okresie 4-letniej waloryzacji tych obiektów. Stwierdzono, że przechowywanie ziarna przez okres 10 lat u większości badanych genotypów nie miało wpływu na poziom badanych cech, który mieścił się w zakresie zmienności uzyskanej w okresie waloryzacji. Średnia wartość cech plonotwórczych w badanej populacji genotypów po okresie waloryzacji była nieznacznie niższa od wartości uzyskanej w okresie waloryzacji. Najmniejsze różnice stwierdzono dla wysokości roślin, płodności kłosków w kłosie i masy 1000 ziarn.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo