rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Zjawiska falowe w ośrodkach dwufazowych

Prowadzone w ostatnich latach doświadczenia wykazują, że układy dwufazowe podlegają ruchowi falowemu. Dotyczy to w szczególności rozchodzenia się zaburzeń wywołanych w tych układach [9,11,16,17,18]. Układ dwufazowy ciecz - gaz, jedno- lub wieloskładnikowy jest zbiorem cząstek substancji o dwóch stanach skupienia, oddzielonych od siebie powierzchnią międzyfazową. Od wewnętrznej struktury układu zależy wzajemne oddziaływanie na siebie poszczególnych faz, jak również prędkość przemieszczania wywołanego zaburzenia zewnętrznego lub wewnętrznego. Widać to wyraźnie na przykładzie rozchodzenia się fali dźwiękowej w adiabatycznym układzie dwufazowym. Prędkość fali dźwiękowej zależy przede wszystkim od wielkości stopnia zapełnienia i ciśnienia mieszaniny dwufazowej. Z wykresów przedstawionych na rysunkach 1 i 2 wynika, że wzrost ciśnienia powoduje wzrost prędkości dźwięku w mieszaninie dwufazowej. Występuje to jednak do określonej wielkości ciśnienia (zależnej od stopnia zapełnienia) a następnie przy odpowiednio wysokich ciśnieniach jest prawie stała i wynosi około 1300 m/s [17]. Propagacja fali zaburzeń w mieszaninie dwufazowej jednoskładnikowej o parametrach termicznych z linii nasycenia, powoduje periodyczną zmianę lokalnych wartości ciśnienia. Wywołuje to ciągły proces przemian fazowych. Na granicy faz następuje lokalnie proces kondensacji przy wzroście ciśnienia zaś przy obniżeniu ciśnienia - proces parowania. Ulegają zmianie lokalne wartości parametrów układu dwufazowego: ciśnienie nasycenia ps, temperatura nasycenia Ts, gęstość , stopień suchości x, stopień zapełnienia itp. Zjawiska te wywołują "efekt tłumienia" związany z dyssypacją energii oraz ze zmianą prędkości rozchodzenia się zaburzeń [17]. Analiza źródeł literaturowych i badania eksperymentalne własne dowodzą, że ośrodki dwufazowe wykazują własności falowe. Dotyczy to również rozwoju wrzenia pęcherzykowego czynników chłodniczych w kanałach rurowych. Przeprowadzone przez autora badania eksperymentalne wykazały, że inicjacja procesu wrzenia następuje na końcu ogrzewanego kanału (w miejscu największego przegrzania) i w postaci frontu wrzenia przemieszcza się w kierunku przeciwnym do przepływu czynnika.. Przejściu frontu wrzenia towarzyszy wzrost intensywności wymiany ciepła czego wynikiem jest obniżenie temperatury ścianki ogrzewanego kanału. Prędkości frontu wrzenia zależy od wielkości lokalnego przegrzania cieczy na ściance ogrzewanego kanału co ujmuje zależność (9) wyznaczona przez autora. Oprócz walorów poznawczych prezentowanego zjawiska rozwoju wrzenia pęcherzykowego w przepływie należy podkreślić aspekty eksploatacyjne. Zjawisko takie może zachodzić nie tylko w parownikach urządzeń chłodniczych (zwłaszcza zasilanych pompowo), ale także w innych układach energetycznych. W warunkach dynamicznych zmian parametrów układu mogą się pojawić niekorzystne właściwości eksploatacyjne objawiające się niestabilnościami w pracy tych urządzeń.

Czasopismo: Rocznik Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne, nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka, nauki o ziemi i środowisku
Projekt i działanie adsorbera ze stałym złożem do usuwania zieleni malachitowej z roztworu jednoskładnikowego jak również dwuskładnikowego

W poszukiwaniu taniego adsorbentu w naszym laboratorium przekonano się, że popiół lotny - stały odpad powstający w elektrociepłowni - może być potencjalnym adsorbentem do usuwania takich zanieczyszczeń organicznych jak: barwniki, środki powierzchniowo czynne i fenol z roztworów jednoskładnikowych. Usuwanie zanieczyszczenia z roztworu jednoskładnikowego przy użyciu popiołów lotnych jest stosunkowo proste w porównaniu do próbek prawdziwych, zawierających więcej niż jeden składników, które adsorbowane są na popiołak lotny jednocześnie, konkurując ze sobą. Dlatego też celem przedstawionych badań jest zaproponowanie mechanizmu adsorpcji z roztworu dwuskładnikowego barwnika (zieleń malachitowa) i zanieczyszczenia organicznego (fenol) oraz ocena działania lub prawdziwości modelu przy zastosowaniu stałego złoża adsorpcyjnego. Do wstępnej selekcji adsorpcji adsorbentu użyto izoterm adsorpcji, aby zbadać skuteczność adsorpcji a także granicę maksymalnej ilości, która może być zaadsorbowana przez określoną jednostkę. Jednakże izotermy adsorpcji nie mogą oddać dokładnej skali danych uzyskanych na instalacji ze stałym złożem, ponieważ: (i) adsorpcja w kolumnie nie jest w stanie równowagi, (ii) adsorbent rzadko zostaje całkowicie wyczerpany w czasie prowadzenie procesów na skalę przemysłową, (iii) wpływ recyrkulacji pozostaje nie znany, (iv) izotermy nie mogą przewidywać zmian chemicznych lub biologicznych zachodzących na adsorbencie. W związku z tym zbadano praktyczne zastosowanie adsorbentu w systemie kolumnowym, aby otrzymać faktyczny model w przypadku pracy na roztworze jednoskładnikowym oraz w obecności drugiego składnika tj. przypadek roztworu dwuskładnikowego. Badania wykazały, że adsorpcja zarówno fenolu jak i zieleni malachitowej jest korzystna procent adsorpcji wzrastał wraz ze spadkiem stężenia początkowego, wzrostem dawki, spadkiem rozmiaru ziaren popiołu lotnego oraz wzrostem temperatury. Wykonano badania na systemie kolumnowym z zastosowaniem jednoskładnikowego roztworu zieleni malachitowej oraz próbek dwuskładnikowych i wyznaczono pojemność do punktu przełamania. Wyniki pokazują, że pojemność jest nieco wyższa w przypadku roztworu jednoskładnikowego w porównaniu do roztworu z zawartością fenolu. Kolejne badania wykazały, że możliwa jest regeneracja popiołu lotnego do ponownego użycia w procesie adsorpcji, przy użyciu metanolu jako eluentu. W procesie tym możliwe jest także odzyskiwanie fenolu i zieleni malachitowej. W czasie badań zaobserwowano, że ta sama kolumn może być używana przez 20 cykli adsorpcja-regeneracja bez utraty pojemności adsorpcyjnej.

Czasopismo: Rocznik Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne, nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka, nauki o ziemi i środowisku
Opracowanie technologii podczyszczania ścieków przemysłowych pochodzących z produkcji płyt wiórowych

Zakłady przetwórstwa drewna w Polsce zlokalizowane są w większości nad małymi odbiornikami o przepływach miarodajnych. Wielkość odbiornika, nad którym umiejscowiony jest zakład jest istotna o tyle, że polskie ustawodawstwo w tej dziedzinie przewiduje określenie limitów dopuszczalnych ładunków zanieczyszczeń, jakie wytwórnia może odprowadzić ze swoimi ściekami, na podstawie rezerw chłonnych odbiornika. Ścieki wprowadzone do wód powierzchniowych nie mogą, po wymieszaniu się z nimi, spowodować wzrostu zanieczyszczenia ponad normy przewidziane dla tej klasy czystości, do której dane wody są zaliczane. Ogólnie rzecz biorąc, wymagania (stopniowo zaostrzane) ustanowione przez władze wodne nakazują obecnie przemysłowi przetwarzającemu drewno w Polsce 81% redukcję zawiesiny powstającej w ściekach i 66% redukcję substancji organicznych oznaczonych jako biochemiczne zapotrzebowanie tlenu. Niedotrzymanie ustalonych przez władze wodne limitów pociąga za sobą represje finansowe, proporcjonalne do rozmiarów stwierdzonych przekroczeń. W przemyśle drzewnym zużywane są znaczne ilości wody, szczególnie przy produkcji płyt pilśniowych metodą "mokrą". Dawniej wody zużyte podczas procesu produkcyjnego opuszczały zakład jako zanieczyszczone ścieki, które odprowadzone były bezpośrednio do odbiornika. Jednak na skutek stosunkowo dużego zużycia wód, coraz bardziej uwidaczniał się kryzys wodny. Zagadnienia oszczędności wody i oczyszczania ścieków stały się czynnikami wpływającymi na intensywność, swobodę i tempo produkcji. W przypadku braku powierzchni, na której można byłoby zainstalować urządzenia wykorzystujące biologiczne metody oczyszczania ścieków, jak również w związku z okresowym cyklem pracy fabryki przetwórstwa drewna Polspan-Kronospan w Szczecinku istnieje skuteczna możliwość oczyszczenia ścieków poprodukcyjnych pochodzących z Wydziału Myjki Zrębków w procesach fizyczno-chemicznych i mechanicznych rozdziału fazy stałej od ciekłej według zaproponowanego układu technologicznego. Pracę układu technologicznego oczyszczania ścieków poprodukcyjnych można opisać prostymi do rozwiązania równaniami analityczno-empirycznymi - które mogą znaleźć zastosowanie w projektowaniu podobnych układów technologicznych pracujących na tego samego rodzaju ściekach. Oddzielnych badań wymaga proces termicznej likwidacji i utylizacji odzyskanych osadów - który jest ujęty jako węzeł technologiczny w układzie przedstawionym na rysunku 1.

Czasopismo: Rocznik Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne, nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka, nauki o ziemi i środowisku
Wybrane problemy przeróbki osadów ściekowych

Wskaźnikowa ilość osadów i odpadów powstająca w procesie oczyszczania ścieków oraz warunki ewakuacji ich z oczyszczalni. Procesy przeróbki i unieszkodliwiania osadów są nieodłączną częścią procesową każdej oczyszczalni ścieków [Kempa 1995]. Na każdej oczyszczalni ścieków występują trzy ciągi, wzajemnie oddziaływujące na siebie: ściekowy, osadowy, unieszkodliwiania osadów i odpadów. Ilość i jakość osadów ściekowych zależy od charakterystyki fizyczno-chemicznej ścieków i od przyjętego układu technologicznego oczyszczalni ścieków. Ogólnie osady powstające na miejskiej oczyszczalni można podzielić na: wstępne, wtórne po biologicznym procesie oczyszczania, chemiczne po chemicznym procesie strącania fosforu lub koagulacji. Osady wstępne związane są z występowaniem osadnika wstępnego. Osady te określa się też jako surowe - zawierające dużą koncentrację drobnoustrojów chorobotwórczych i pasożytów. Są one niebezpieczne pod względem sanitarnym. Podatne są na procesy rozkładu wydzielając przy tym uciążliwe odory. W osadniku wstępnym mogą powstawać inne osady: surowy + chemiczny, surowy + recyrkulowany. Osady wstępne - surowe są niejednorodne, mają dobre właściwości sedymentacyjne. W leju osadowym osadnika wstępnego osiągają znaczną suchą masę w granicach 6÷7,5% s.m. Osady nadmierne mogą być zróżnicowane w zależności od prowadzenia procesu osadu czynnego a zwłaszcza od: wieku osadu, sposobu usuwania związków azotu i fosforu, ze względu na występowanie lub brak osadnika wstępnego, co wiąże z ilością zawiesiny przenoszonej do komór osadu czynnego. Zastosowanie osadnika wstępnego i wstępnego chemicznego strącania fosforu - w układzie technologicznym oczyszczalni ścieków - musi spełniać określone warunki: wykonanie poprzedzających badań fizyczno-chemicznych ścieków oraz testów technologicznych, sprawdzenie czy zachowane są podstawowe wymagania jakościowe dla ścieków dopływających do reaktorów z biochemicznym usuwaniem związków węgla, azotu i fosforu. W przypadku braku osadnika wstępnego - w układzie technologicznym oczyszczalni - wytwarzanie lotnych kwasów tłuszczowych można dokonywać w fermentach, używając samych ścieków. Zastosowanie osadnika wstępnego ma istotny wpływ na gospodarkę osadową na danej oczyszczalni ścieków. Osady wstępne są silnie zainfekowane mikroorganizmami chorobotwórczymi. Osady te szybko zagniwają wydzielając odory uciążliwe dla środowiska. W procesach obróbki mieszanych osadów najczęściej stosowane są procesy fermentacji. Wody osadowe zawierają wysokie stężenia zanieczyszczeń a zwłaszcza biogenów i dlatego muszą one być oczyszczone, przed ponownym skierowaniem do oczyszczalni. Przy braku osadnika wstępnego, powstające osady w osadnikach wtórnych poddawane są obróbce, z reguły, z udziałem procesów oksydacyjnych. Ogranicza to zasięg strat ochrony sanitarnej. Oczyszczalnie takie mogą być lokalizowane w pobliżu osiedli miejskich.

Czasopismo: Rocznik Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne, nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka, nauki o ziemi i środowisku
Ustalenie warunków technologicznych pracy podczyszczalni ścieków palarni kawy MK-Cafe w Skibnie

Od kwietnia 1999 trwają prace badawcze nad ustaleniem warunków quasi optymalnych pracy układu technologicznego podczyszczalni ścieków w Palarni Kawy w Skibnie prowadzone przez Katedrę Technologii Wody, Ścieków i Odpadów Politechniki Koszalińskiej. Zaprojektowany w Katedrze i wybudowany układ jak na schemacie maszynowym rys. 1 [1] został przedstawiony fragmentarycznie na fotografii 1 oraz na fotografii 2 fragment hali podczyszczalni ścieków. Według technologii ścieki surowe wprowadza się do zbiornika koagulacyjnego - rys. 1 o pojemności roboczej 5m3. Zbiornik ten ma zainstalowane wolnoobrotowe mieszadło z falownikiem. W celu zdekantowania jak największej ilości cieczy nadosadowej zbiornik posiada trzy poziomy przelewowe. Po 24 godzinnym procesie sedymentacji przelew odprowadza się do rząpia, a wylew - na filtr grawitacyjny piaskowy. Następnie ciecz nadosadowa zawracana jest pompą do zbiornika koagulacyjnego, gdzie poddawana jest procesowi napowietrzania. Po procesie napowietrzania i sedymentacji ciecz nadosadowa kierowana jest do procesu filtracji, po czym przechodzi na kolumnę sorpcyjną. Celem niniejszej publikacji jest przedstawienie ostatecznych wyników badań przeprowadzonych w tym układzie w Palarni Kawy MK-Cafe w Skibnie. W trakcie wielu badań [1,3] stwierdzono istotną różnicę składu jakościowego ścieków popłucznych. Wynika to z faktu, że w Palarni Kawy w Skibnie są przetwarzane dwa rodzaje kawy: Robusta - o gorszej charakterystyce wskaźników zanieczyszczeń ścieku (większy ładunek zanieczyszczeń), na którym przeprowadzono badania przedstawione w tej publikacji oraz Arabica - o charakterystyce zanieczyszczeń łatwiejszej do oczyszczenia (mniejszy ładunek zanieczyszczeń). W tabeli 1 przedstawiono wskaźniki zanieczyszczeń ścieku surowego zbliżonego do najgorszego ścieku otrzymywanego w procesie produkcyjnym w Palarni Kawy w Skibnie.

Czasopismo: Rocznik Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne, nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka, nauki o ziemi i środowisku
Kontrola podatkowa a ogólne zasady postępowania podatkowego

Celem artykułu jest ukazanie istoty kontroli podatkowej przeprowadzanej przez organy podatkowe w oparciu o ogólne zasady postępowania podatkowego uregulowane w przepi-sach ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz.U. z 2015 r. poz. 613 ze zm.). W artykule zwrócono szczególną uwagę na znaczenie zasad ogólnych postępowania podatkowego w kontroli podatkowej przeprowadzanej przez organy podatkowe.

Czasopismo: Zeszyty Naukowe Uniwersytetu Przyrodniczo-Humanistycznego w Siedlcach
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji
Zmiany ilościowe ładunku zanieczyszczeń w cieczy nadosadowej w procesie zagęszczania osadu czynnego

W czasie zagęszczania i odwadniania osadów następuje w różnym stopniu uwalnianie związków azotu i fosforu. Podczas fermentacji osadów, ciecz nadosadowa jest bardzo zanieczyszczona związkami biogennymi oraz substancjami organicznymi. Ciecz nadosadowa może zawierać od kilku do 30% ładunku zanieczyszczeń surowych ścieków [1,2,3,9]. W badaniach nad zagęszczaniem i odwadnianiem osadów na miejskiej oczyszczalni ścieków o przepustowości Qśrd = 33000 m3/d ustalono bilans związków biogennych w cieczy nadosadowej i w odcieku z wirówki, przedstawiony w tabeli 1 i 2 [11,16,28]. W wyniku zastosowania reagentów uzyskano skuteczne obniżenie ładunku zanieczyszczeń w cieczy nadosadowej; podczas zagęszczania osadu czynnego. Zastosowane dwa rodzaje reagentów o zmiennych dawkach (rysunek nr 12) powodowały zakwaszenie lub alkalizację środowiska w zależności od dawki: bentonit + Ca(OH)2 - mieszanina alkalizująca pH 8,3÷10,6, PIX - reagent zakwaszający pH 6,2÷5,2. Uzyskano wysoką obniżkę: fosforanów, utlenialności, zawiesiny ogólnej, i suchej pozostałości. Wyższe obniżki uzyskano stosując PIX: obniżenie fosforanów: 76,20÷92,33%, dla PIX, 49,76÷88,31%, dla bentonitu + Ca(OH)2. obniżenie utlenialności: 45,00÷72,70%, dla PIX, 4,10÷55,00%, dla bentonitu + Ca(OH)2. Obniżenie zawiesiny ogólnej i suchej pozostałości była wyrównana dla zmiennych dawek dwu reagentów: zawiesina ogólna, 93,50÷96,00%, sucha pozostałość, 94,00÷92,00%. Stwierdzono, że najskuteczniejszą była najmniejsza dawka reagenta PIX - 0,1 ml/l, w odniesieniu do klarowania cieczy. W miarę zwiększania dawki, pogarszało się klarowanie cieczy, co uwidoczniało się w zmniejszonej obniżce zawiesiny ogólnej od 95,00 do 72,30%. W odniesieniu do innych wskaźników zanieczyszczeń obniżka wzrastała wraz ze zwiększeniem dawki reagentów. Za optymalny reagent w procesie kondycjonowania osadów lub oczyszczania wód nadosadowych - można uznać bentonit + Ca(OH)2. Reagent alkalizujący obok skuteczności w obniżce ładunków zanieczyszczeń ogranicza przechodzenie metali ciężkich do wód osadowych. Powszechnie uznaje się, że stopień przechodzenia metali z osadów do cieczy np. nadosadowej - uwarunkowany jest potencjałem oksydoredukcyjnym i odczynem danego środowiska. Umiarkowana alkalizacja recyrkulatu dopływającego do reaktora z osadem czynnym jest korzystna z uwagi na proces nitryfikacji.

Czasopismo: Rocznik Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne, nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka, nauki o ziemi i środowisku
Wpływ zanieczyszczenia atmosfery na lasy Krainy Karpackiej

Źródłem zanieczyszczeń powietrza atmosferycznego jest emisja wielu toksyn pochodzących z działalności przemysłowej, głównie z energetyki oraz źródeł komunalnych, a także ich importu z zagranicy. Istnieje wiele systemów informacyjnych dotyczących tej problematyki (Truszkowska R. i inni 1986, Berbeka K. 1995, Gawroński K. 1997). Zanieczyszczenia powietrza wpływają negatywnie na las powodując trwałe uszkodzenia. Różne gatunki drzew odznaczają się różnym stopniem wrażliwości na działanie zanieczyszczeń powietrza. Drzewa liściaste są na ogół mniej wrażliwe niż drzewa iglaste częściowo dlatego, że całkowita powierzchnia ich liści, czyli powierzchnia narażona na działanie zanieczyszczeń jest mniejsza niż powierzchnia igieł. Częściowo też dlatego, że liście opadają co roku i w związku z tym są pod działaniem zanieczyszczeń przez krótszy okres czasu niż igły. Świerk, sosna i buk są drzewami, które jak dotychczas doznały największych uszkodzeń. U świerka powszechnymi objawami uszkodzeń jest przebarwienie igliwia na żółte a nawet brązowe, wypuszczanie pędów zastępczych, zwisające pędy boczne, obumieranie korzeni i osłabiony przyrost, słabsza odporność pnia na złamanie. U sosny również występuje przebarwienie igliwia oraz przerzedzenie korony ze względu na przedwczesny opad igieł. U buka obserwuje się przedwczesne opadanie liści, a także tworzenie się pęknięć i guzów na korze. Poza tym zakłóceniu ulega typowy sposób ugałęzienia. Zwykle dobrze rozwinięte gałęzie górne przybierają wygląd długich biczów z krótkimi, zdegenerowanymi pędami bocznymi. Celem niniejszego artykułu jest oszacowanie strat w przyroście masy drzewnej spowodowanych zanieczyszczeniem atmosfery w lasach górskich Krainy Karpackiej w poszczególnych jej dzielnicach (rys. 1): Podsumowanie W wyniku przeprowadzonych szacunków określono sumaryczne straty w obu drzewostanach, tj. iglastym i liściastym w Krainie Karpackiej. Wynoszą one 716 tys. m3 za 1990 r. i są zbieżne z wynikami uzyskanymi przez J. Fabijanowskiego i A. Jaworskiego (1995). Ocenili oni zmniejszenie się przyrostu lasów karpackich w 1988 r. na 691 tys. m3 w oparciu o propozycję podaną przez T. Tramplera i J. Smykałę (1988), co potwierdza prawidłowość zastosowanej metody. Podstawowym krokiem, który należy podjąć w celu poprawy stanu zdrowotnego i żywotnego lasów karpackich jest wydatne zmniejszenie emisji szkodliwych substancji do atmosfery przez stosowanie w przemyśle nowoczesnych technologii bezodpadowych, stosowanie filtrów odpylających, zastąpienie paliw węglowych gazem ziemnym, energią elektryczną lub energią ze źródeł odnawialnych. Stworzyło by to możliwość dla naturalnej regeneracji naszych lasów i racjonalnego odnawiania powierzchni powstałych po obumarłych drzewostanach. Bowiem zabiegi pielęgnacyjne stosowane w lasach mają jedynie charakter profilaktyczny, zabezpieczający drzewostany przed gradacjami szkodliwych owadów i grzybów (Z. Capecki 1988).

Czasopismo: Rocznik Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne, nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka, nauki o ziemi i środowisku
Badania laboratoryjne oczyszczania ścieków osadem czynnym z zastosowaniem zeolitu i PIX-u

W wyniku zaostrzenia wymagań stawianych ściekom odprowadzanym do odbiornika coraz częściej stosuje się oczyszczanie fizykochemiczne. Stanowi ono uzupełnienie oczyszczania mechanicznego i biologicznego. Fizykochemiczne oczyszczanie polega najczęściej na stosowaniu koagulacji lub sorpcji. Przy czym sorpcja może być prowadzona w warunkach statycznych i dynamicznych. Sorpcję dynamiczną, którą zazwyczaj jest ostatni węzeł układu technologicznego, stosuje się rzadko i w szczególnych przypadkach. Sorpcja statyczna polega na dozowaniu do ścieków adsorbentu w miejsce odczynników chemicznych (koagulantów). W zależności od miejsca dozowania reagentów rozróżnia się oczyszczanie fizykochemiczne: bezpośrednie - prowadzone w oczyszczalniach mechanicznych, wstępne - koagulant dozowany jest przed osadnikami wstępnymi w układzie oczyszczalni mechaniczno-biologicznej, symultaniczne - reagenty dozowane są bezpośrednio do komory osadu czynnego lub bezpośrednio przed nią, końcowe - reagenty dozowane są przed osadnikiem wtórnym, wielopunktowe - reagenty dozowane są przed oczyszczaniem mechanicznym i biologicznym. Metodami fizykochemicznymi usuwane są zanieczyszczenia zawiesinowe i rozpuszczalne, na przykład ze ścieków komunalnych można usunąć 70÷95% fosforu. Ilość usuniętego fosforu zależy od jego stężenia i form występowania, a także od miejsca dozowania adsorbentu. Od dziesięciu lat (na Węgrzech od 1987 roku) w niektórych oczyszczalniach do oczyszczania ścieków komunalnych stosowane są zeolity. Adsorbenty te pozytywnie wpływają na aktywność osadu czynnego, przyspieszają jego proces sedymentacji i odwadniania. Dotychczas brak jest jednak wytycznych dotyczących oczyszczania ścieków komunalnych z zastosowaniem zeolitów. Dlatego celem pracy było określenie skuteczności oczyszczania modelowych ścieków metodą osadu czynnego w obecności zeolitu Zeoforte i PIX oraz zasadności prowadzenia dalszych badań. Podsumowując wyniki wstępnych badań można podać następujące wnioski: Osad czynny dość dobrze adaptuje się do zeolitu Zeoforte. Efekty oczyszczania ścieków osadem czynnym w obecności zeolitu są zbliżone do otrzymywanych w obecności PIX. Dozując do ścieków w procesie ich biologicznego oczyszczania zeolit Zeoforte (20 mg/L) i PIX (5 mg/L) uzyskuje się wzrost efektywności ich oczyszczania. Istnieje zasadność prowadzenia dalszych badań oczyszczania ścieków z symultanicznym dozowaniem zeolitów i przy większym wieku osadu (z uwzględnieniem procesu nitryfikacji i denitryfikacji).

Czasopismo: Rocznik Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne, nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka, nauki o ziemi i środowisku
Zarzut jako element ochrony prawnej zobowiązanego w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym w administracji

Podmiot, który nie reguluje swoich zobowiązań publicznoprawnych, narażony jest na wszczęcie wobec niego postępowania egzekucyjnego. Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie tylko reguluje sposób prowadzenia egzekucji, ale również zawiera środki ochrony prawnej zobowiązanego. Jednym z ważniejszych środków ochrony prawnej zobowiązanego wymie-nionych w ustawie jest zarzut. Jest to zarazem środek prawny specyficzny dla postępowania egzeku-cyjnego. Podmiotem postępowania egzekucyjnego, który posiada prawo do złożenia zarzutu, jest tylko i wyłącznie zobowiązany. Prawo to wynika ze wskazania podstaw prawnych do wniesienia zarzutu. Celem opracowania jest przedstawienie zmian wprowadzonych do ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji dotyczących zarzutu.

Czasopismo: Zeszyty Naukowe Uniwersytetu Przyrodniczo-Humanistycznego w Siedlcach
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji