rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Nauczyciel edukacji medialnej

Treść artykułu dotyczy aktualnie istotnego zagadnienia, jakim jest rola i znaczenie nauczyciela edukacji medialnej. Nauczyciela edukacji wczesnoszkolnej a także nauczyciela każdego przedmiotu, który w swojej pracy dydaktyczno-wychowawczej kształtuje właściwą postawę dzieci i młodzieży wobec technologii informacyjno-komunikacyjnych. Cel i stan wiedzy. Celem teoretycznych rozważań jest zwrócenie uwagi na konieczność praktykowania edukacji medialnej w szkole, omówienie znaczenia nauczyciela edukacji medialnej, jego kompetencji stanowiących bazę w przygotowaniu młodego pokolenia do harmonijnego rozwoju w świecie mediów. Podsumowanie i wnioski. W otaczającej nas rzeczywistości to nauczyciel kompetentny medialnie najlepiej będzie rozwijać przygotowanie medialne swoich uczniów

Czasopismo: Lubelski Rocznik Pedagogiczny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Oddziaływanie ICT na kształtowanie kreatywności i umiejętności współpracy dzieci i młodzieży – różnice opinii uczniów i nauczycieli (raport z badań)

Artykuł przedstawia fragment badań, diagnostyczno-korelacyjnych o charakterze ilościowo-jakościowym, ustalających kompetencje informacyjne uczniów w zakresie wykorzystywania metod i narzędzi ICT. Zbadano 2510 uczniów i 1110 nauczycieli. Cel badań: Poszukuje odpowiedzi na pytanie określające skutki stosowania ICT przez dzieci i młodzież (poziom istotności oddziaływań nowych mediów) w obszarze kształtowania kreatywności i umiejętności współpracy. Metoda badań: Zastosowano metodę sondażu diagnostycznego (ankietę i wywiad) oraz metody statystyczne (test niezależności chi-kwadrat i współczynnik korelacji Pearsona). Wyniki: Ustalono, że: 1) według zagregowanej hierarchii ważności oddziaływań ICT, rozwojowi kreatywności i współpracy uczniowie nadali bardzo dużą wagę (miejsce drugie), a nauczyciele dużą wagę (miejsce trzecie); 2) istnieje związek (korelacja: słaba, ujemna, negatywna – r = -0,03) pomiędzy opinią uczniów a spostrzeżeniami nauczycieli, co do skutków korzystania przez dzieci i młodzież z ICT przejawiających się rozwojem twórczych postaw i umiejętności pracy grupowej; 3) obliczenia czynników różnicujących wykazały istotne różnice statystyczne pomiędzy skutkami oddziaływań ICT na dzieci i młodzież w zakresie rozwoju kreatywności i współpracy a etapem kształcenia uczniów. Wnioski: Zauważalny jest rozdźwięk między opinią uczniów a nauczycieli, niepokojące „odseparowanie” świata dzieci i młodzieży („My”) od świata nauczycieli („Oni”).

Czasopismo: Lubelski Rocznik Pedagogiczny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Wychowanie przez sztukę w kontekście edukacji plastycznej dziecka w młodszym wieku szkolnym

Celem artykułu jest wskazanie istoty i możliwości wychowania przez sztukę dzieci w klasach I-III szkoły podstawowej na zajęciach plastycznych. Zaakcentowano konieczność podnoszenia poziomu kompetencji nauczycieli wczesnej edukacji wczesnoszkolnej w zakresie tworzenia dzieciom warunków do poznawania i bezpośredniego doświadczenia sztuki. Cel badań: Celem artykułu jest ukazanie wychowawczych walorów sztuki realizowanych w  toku edukacji plastycznej dziecka w klasach I-III szkoły podstawowej. Stan wiedzy: Rozbudzanie wrażliwości na piękno oraz kształcenie umiejętności wyrażania i odwzorowywania sztuki za pomocą różnych metod i technik ustanowiono jako pedagogiczne zadanie nauczyciela w zakresie edukacji plastycznej. Spotkanie ze sztuką stanowi jest podstawą procesu pozwalającego odkrywać jej wartości. Podsumowanie: W tekście podkreślono, iż wychowanie dziecka przez sztukę łączy się nie tylko z koniecznością stałego poszerzania wiedzy w tym zakresie, ale przede wszystkim z motywowaniem dziecięcej twórczości plastycznej.

Czasopismo: Lubelski Rocznik Pedagogiczny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Specjalne potrzeby edukacyjne dzieci i młodzieży z padaczką

Padaczka jest jedną z najczęściej spotykanych chorób przewlekłych układu nerwowego. Występuje u około 0,5-1% dzieci w wieku szkolnym. Należy podkreślić, że choroba przewlekła zawsze stanowi bardzo trudną i stresującą sytuację, nie tylko dla dziecka i jego rodziny, ale także dla środowiska nauczycielskiego współpracującego z uczniem. Cel: Zwrócenie uwagi na sytuację szkolną dziecka z padaczką, ze szczególnym uwzględnieniem jego potrzeb edukacyjnych wynikających ze specyfiki choroby.

Czasopismo: Lubelski Rocznik Pedagogiczny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Rodzice i szkoła w edukacji dzieci z rodzin zastępczych – podział odpowiedzialności z perspektywy rodziców. Raport z badań

Dzieci w rodzinie zastępczej mają trudną sytuację życiową. Jest to wyzwanie zarówno dla rodziców zastępczych, jak i dla nauczycieli. Współpraca oparta na wspólnym zaangażowaniu i zrozumieniu daje dziecku szansę na zdobycie pozytywnych doświadczeń życiowych. Nabyta wiedza i umiejętności mogą stanowić zasób, który pozwoli dziecku na zmianę (często negatywnego) schematu życia rodziny biologicznej, z której pochodzi. Cel badańCelem badań było zrozumienie, jak rodzice zastępczy postrzegają współpracę ze szkołą, do której uczęszczają ich dzieci.Metoda badańW badaniach wykorzystano paradygmat interpretatywny oraz metodę fenomenografii. Do zebrania danych wykorzystano wywiad fokusowy, który przeprowadzony w trzech grupach rodziców zastępczych. Łącznie w badaniach uczestniczyło 21 rodziców. WynikiRodzice zastępczy zauważają podział odpowiedzialności w procesie kształcenia przyjętych do rodziny dzieci. Ich rolą jest: dobór placówki, podjęcie współpracy, pomoc dziecku w nauce i towarzyszenie w rehabilitacji, informowanie pracowników szkoły o specyfice funkcjonowania dziecka, bycie rzecznikiem dziecka. Po stronie personelu widzą: realizację zaleceń specjalistów, współpracę z rodzicami, stawianie dziecku adekwatnych wymagań, życzliwe nastawienie wobec dziecka i rodziny zastępczej.WnioskiNa podstawie wyników badań sformułowano wskazówki, które mogą służyć dobrej współpracy rodziców zastępczych ze szkołą. Ważne jest zrozumienie przez nauczycieli specyficznej sytuacji nie tylko dziecka (jego doświadczeń życiowych, zaburzeń w rozwoju), ale też rodzica zastępczego, a także docenienie jego zaangażowania na rzecz dziecka. Ważne byłoby stworzenie systemu wsparcia.

Czasopismo: Lubelski Rocznik Pedagogiczny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Małopolska Chmura Edukacyjna: innowacyjne przedsięwzięcie edukacyjne dla pełnosprawnych i niepełnosprawnych użytkowników

W artykule opisano założenia projektowe oraz praktyczną realizację przedsięwzięcia edukacyjnego o nazwie Małopolska Chmura Edukacyjna. Stanowi ono przykład innowacyjnego rozwiązania wykorzystującego nowoczesną technologię w obszarze edukacji.Cel badańRealizacja projektu wynikła z obserwacji niekorzystnych zjawisk występujących w obszarze edukacji na styku szkół ponadgimnazjalnych i wyższych, które znalazły potwierdzenie w opisanych w pracy badaniach.  Kolejno omówiono zagadnienia obejmujące cele projektu, scharakteryzowano grupę docelową, czyli odbiorców oraz dokonano oceny innowacyjności projektu.Stan wiedzyNastępnie przedstawiono zagadnienie dotyczące osoby niepełnosprawnej jako użytkownika Chmury Edukacyjnej. W dokonanej ocenie wskazano na fakt, iż realizacja projektu pozwala na większą aktywizację osób niepełnosprawnych dzięki stworzeniu możliwości uczestnictwa w wirtualnych zajęciach, wykładach i laboratoriach, a tym samym nauki zdalnej z wykorzystaniem stworzonej sieci, bez konieczności przemieszczania się. Wykazano, iż projekt realizuje zasadę równości szans i niedyskryminacji, w tym dostępności dla osób z niepełnosprawnością, ma na nią pozytywny wpływ i jest wykonany zgodnie z zasadą uniwersalnego projektowania.PodsumowanieOpisane przedsięwzięcie polega na włączania technologii w usprawnianie przebiegu procesów poznawczych oraz wagi tych badań dla edukacji, w tym podnoszenia efektywności procesu uczenia się i nauczania poprzez wirtualizację edukacji. Wyprowadzone wnioski dotyczą najtrudniejszej edukacyjnie grupy: uczniów niepełnosprawnych jako użytkowników.

Czasopismo: Lubelski Rocznik Pedagogiczny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Dziecko nieporadne czy dyspraktyczne? Diagnoza i działania terapeutyczne. Studium przypadku

Problem zaburzeń integracji sensorycznej w tym dyspraksji i związanych z nią zaburzeń planowania motorycznego jest bardzo często obserwowany w praktyce pedagogicznej. Nauczyciele i rodzice często nie potrafią wskazać przyczyn zachowania dziecka. Są to bowiem dzieci nieporadne, chaotyczne, sprawiające wrażenie zagubionych w sytuacji zadaniowej. Borykają się też z różnymi problemami szkolnymi między innymi takimi jak: brzydkie pismo, trudnościami w opanowaniu geometrii, odtwarzaniu ułożonych wzorów, w wykonywaniu ćwiczeń czy układów ruchowych. Należy podkreślić, że dzieci te są w normie intelektualnej.Cel badań: Celem przeprowadzonych badań było ukazanie, że terapia Metodą integracji sensorycznej dzieci z zaburzeniami przetwarzania bodźców sensorycznych a przede wszystkim planowania motorycznego, przynosi efekty.Metoda badań: Metodą wiodącą w badaniach była metoda indywidualnego przypadku. Posłużono się w niej techniką obserwacji bezpośredniej, indywidualnej, uczestniczącej. Materiał diagnostyczny uzupełniono wykorzystując technikę wywiadu z rodzicami dziecka. Zastosowano również technikę analizy treściowej dokumentów pisanych.Wyniki: U badanego dziecka nastąpiła poprawa w zakresie funkcjonowania planowania motorycznego, wzrosła samoocena, poprawiło się zachowanie w szkole.Wnioski: Wskazano na postępy poczynione przez chłopca. Stąd można przyjąć, że wskazana metoda jest przydatna w terapii zaburzeń przetwarzania bodźców sensorycznych w tym zaburzeń planowania motorycznego.

Czasopismo: Lubelski Rocznik Pedagogiczny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Wybrane zasoby osobowości oraz ich wzajemne relacje u młodych dorosłych osób z wrodzoną niepełnosprawnością ruchową

Wrodzona niepełnosprawność ruchowa jest dla człowieka wyzwaniem, które może znacząco modyfikować przeżywanie własnej dorosłości. Niezbędne jest nieustanne pogłębianie wiedzy o zasobach, które mogą wspomagać psychospołeczną adaptację osób z wrodzoną niepełnosprawnością ruchową. Takimi zasobami mogą być samoocena, wewnętrzne poczucie kontroli oraz poczucie koherencji.Cel badań: Celem przeprowadzonych badań było określenie relacji pomiędzy samooceną, umiejscowieniem poczucia kontroli i poczuciem koherencji wśród młodych dorosłych osób z wrodzoną niepełnosprawnością ruchową.Metoda badań: Zastosowano metodę sondażu diagnostycznego, a w jej ramach następujące narzędzia badawcze: skalę SES Rosenberga w polskiej adaptacji Łaguny, Lachowicz – Tabaczek i Dzwonkowskiej, kwestionariusz Delta autorstwa Drwala, oraz zmodyfikowaną wersję kwestionariusza SOC-29 autorstwa Antonovsky’ego.Wyniki: Wykazano istotne związki pomiędzy samooceną a umiejscowieniem poczucia kontroli i poczuciem koherencji oraz umiejscowieniem poczucia kontroli a poczuciem koherencji.Wnioski: Samoocena, wewnętrzne poczucie kontroli oraz poczucie koherencji są ze sobą istotnie związane. Mogą się wzajemnie warunkować i przyczyniać do wzajemnego wzrostu.

Czasopismo: Lubelski Rocznik Pedagogiczny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Praca domowa w opinii uczniów klas I-III i ich rodziców

Artykuł traktuje o pracy domowej uczniów w edukacji wczesnoszkolnej.Cel i metoda badań:Dokonano przeglądu literatury pedagogicznej dotyczącej pracy domowej oraz przeprowadzono badania wśród 84 uczniów klas I-III oraz ich rodziców koncentrując się na ich opinii dotyczącej pracy domowej, ilości czasu poświęconego na jej wykonanie, niezbędnej pomocy rodziców oraz potrzeby jej zadawania. Zastosowano metodę sondażu diagnostycznego z wykorzystaniem techniki ankiety.Wnioski: Sformułowanych zostało kilka wniosków dotyczących zadawania pracy domowej na poziomie edukacji wczesnoszkolnej.

Czasopismo: Lubelski Rocznik Pedagogiczny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Mediacja w sprawach nieletnich – wymiar wychowawczy

Jednym ze sposobów rozwiązywania konfliktów są mediacje, w trakcie których strony dążą, przy  pomocy mediatora, do osiągnięcia obopólnie korzystnego porozumienia. Mediacja znajduje swoje zastosowanie także w kontekście spraw karnych, których sprawcami są nieletni. W wyniku mediacji mogą zostać wypracowane satysfakcjonujące obie strony warunki zadośćuczynienia i naprawienia wyrządzonej szkody. Stwarza to szanse na wychowawcze oddziaływanie na młodzież łamiącą normy prawne.Cel badań: W artykule dokonano analizy literatury przedmiotu z zakresu mediacji karnych oraz aktów prawnych dotyczących mediacji w sprawach nieletnich, skupiając się na ukazaniu specyfiki mediacji z udziałem nieletnich sprawców czynów karalnych  oraz korzyściach wychowawczych związanych z prowadzeniem postępowania mediacyjnego w tego rodzaju sprawach.Stan wiedzy: Literatura przedmiotu zwraca uwagę na liczne korzyści związane z prowadzeniem mediacji w sprawach nieletnich, podkreślając zwłaszcza jej wymiar wychowawczy i pozytywny wpływ na rozwój osobowości młodego człowieka. Udział w spotkaniu mediacyjnym pozwala bowiem osiągnąć nie tylko wzajemnie satysfakcjonujące porozumienie, ale także dzięki dobrowolnym i samodzielnym decyzjom podejmowanym przez młodego sprawcę w trakcie mediacji ma on szansę na zmianę swojego postępowania w kierunku pożądanym społecznie. Podsumowanie: Mediacja jako sposób rozwiązywania sporów będących wynikiem czynu karalnego pozwala na wypracowanie porozumienia w kwestii zadośćuczynienia i naprawienia przez sprawcę wyrządzanych przez niego krzywd. Ze względu na wychowawczy potencjał mediacji warto byłoby propagować jej szersze wykorzystanie w pracy z młodzieżą, w tym z nieletnimi sprawcami czynów karalnych.

Czasopismo: Lubelski Rocznik Pedagogiczny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Miłość jako kryterium wartościowania doświadczeń absolwentów klas Montessori

Montessori utrzymywała, że miłość jest pojęciem niepoddającym się definiowaniu, niemniej traktowała je jako centralne dla życia i kształcenia, stąd wiele pisała o jego naturze. prowadzone przez badaczkę studia sprzyjały odnalezieniu źródła miłości, jakim jest dziecko. dlatego system dydaktyczny, jaki opracowała, jest ześrodkowany na dziecku. uczucia i emocje to rodzaj zdolności dokonywania ref leksji, element szerszego systemu przetwarzania informa-cji. przypisywanie wartości emocjonalnej określonym wydarzeniom jest swoistym procesem tworzenia znaczeń. do celów badawczych pozyskano wiedzę pozwalająca rozstrzygnąć, jaki jest profil 24 uczuć dla doświadczeń szkolnych oraz życiowych absolwentów klas Montessori ujętych w postaci wartościowań. ustalono, czy doświadczenia szkolne, podobnie jak ogólne i idealne, mają dla badanych pozytywną, negatywna czy ambiwalentną wartość.

Czasopismo: Lubelski Rocznik Pedagogiczny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Promocja i intensyfikacja komunikacji interpersonalnej bezpośredniej rodzic – dziecko, nauczyciel – uczeń w świecie technokracji i osaczania kapitałem materialnym

Reizacja człowieka (łac. res – rzecz), szczególnie dziecka, czyli osaczanie na ogromną skalę światem materialnym, w tym szczególnie gadżetami medialnymi, to aktualnie jeden z największych problemów psychologicznych i pedagogicznych i zarazem jedno z największych wyzwań. Świat rzeczy to także piękny świat, dziś także świat multimediów, które bardzo pomagają w codziennym życiu, szczególnie w kontekście pandemii, ale równocześnie wszystko to wymaga wielkiej mądrości, aby nie zniszczyć świata bezcennych relacji międzyludzkich, interpersonalnych – międzyosobowych, bezpośrednich, face to face, bliskości, które są szczególnie ważne i bezcenne dla prawidłowego rozwoju dziecka i każdego człowieka, zawsze i wszędzie.Celem niniejszych badań jest zwrócenie uwagi na powyższy problem i szczególna mobilizacja do promowania i wzmacniania super ważnych i bezwzględnie koniecznych relacji interpersonalnych bezpośrednich, których zauważa się poważny deficyt. W tej kwestii wydaje się, że iż badania są ciągle konieczne. Wielu nauczycieli z moich osobistych rozmów i wywiadów potwierdza potężny deficyt wiedzy o komunikacji interpersonalnej wśród rodziców a także trudność z jej asymilacją w życiu codziennym, z powodu między innymi tempa życia i przeniesienia komunikacji w komunikację zapośredniczoną medialnie. Promowanie i permanentny trening komunikacji interpersonalnej od najmłodszych lat przez rodziców i nauczycieli z dziećmi i uczniami, a także między sobą to nadzieja na uratowanie esencji człowieczeństwa i społeczeństwa.

Czasopismo: Lubelski Rocznik Pedagogiczny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Wywiadówka jako przestrzeń procedur i rytuałów. O oficjalności i obligatoryjności

Relacje rodziców i nauczycieli ujęte są w wielu szkołach w ramy grupowych i indywidualnych form współpracy. Jednym z elementarnych, utrwalonych tradycją sposobów komunikowania się wymienionych osób jest wywiadówka, prowadzona według stałej formuły obejmującej przywitanie, sprawy organizacyjne, podanie wykazu ocen, wolne wnioski. Wywiadówka przebiega zatem według określonej społecznej praktyki, złożonej z sekwencji działań uczestników. Charakteryzuje ją oficjalność, obligatoryjność i często jednokierunkowy przepływ informacji. Dostrzec należy także wyraźny podział kompetencji oparty na rozgraniczeniu „my-oni”.Cel badańW niniejszym artykule przedstawiono grupowe spotkania rodziców i nauczycieli w kategoriach powtarzających się, stereotypowych zachowań o przewidywalnej formie, łączących się z realizacją wartości. Celem badań jest opisanie wywiadówki w kategoriach zidentyfikowania i nazwania rytuałów występujących podczas spotkań grupowych.Metoda badańProwadzono badania zorientowane na ujawnianie typowych praktyk społecznych, w postaci procedur i rytuałów. Zgromadzono dane empiryczne w oparciu o obserwację uczestniczącą oraz wywiad. W toku badań skoncentrowano się na doświadczeniach rodziców związanych z tłokiem, oczekiwaniem, walką na argumenty oraz władzą nad mową.WynikiNa podstawie zebranych danych dokonano kategoryzacji zachowań uczestników wywiadówek szkolnych i wyodrębniono: zagubienie w nadmiarze wydarzeń i informacji, rutynę, nawyk, brak refleksji oraz pomniejszanie poczucia efektywności działania innych osób.WnioskiPodkreślono, że sztywność, powtarzalność i rytmiczność zachowań oraz odwoływanie się do autorytarnego porządku sprzyja podporzadkowaniu, a tym samym utrudnia, niekiedy uniemożliwia budowanie bliskości pomiędzy współpracującymi dla dobra dziecka stronami.  

Czasopismo: Lubelski Rocznik Pedagogiczny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Aksjologiczny kontekst procesu dewiacji zachowania u dorastających

Artykuł prezentuje wyniki badań empirycznych nad poziomem kryzysu w wartościowaniu wśród adolescentów charakteryzujących się zróżnicowanym stopniem przystosowania społecznego. Poruszona tematyka koncentruje się więc wokół etiologicznych aspektów zachowań dewiacyjnych w relacji do standardów wartościujących. Cel przeprowadzonych analizy został sprowadzony do weryfikacji dwóch hipotez badawczych: H1: Wzrost stopnia dewiacji zachowania jest pozytywnie powiązany z poziomem doświadczanego kryzysu w wartościowaniu. H2: Jednostki nieprzejawiające zaburzeń zachowania, jednostki z zaburzeniami w zachowaniu i popełniające czyny karalne różnią się tak stopniem odczuwanego kryzysu aksjonormatywnego, jak i jego dominującymi przejawami. Wnioskowanie przeprowadzono w schemacie porównawczym na trzech grupach: (1) dostosowani społecznie n = 158; (2) z zaburzeniami w zachowaniu n = 105; (3) popełniające czyny karalne n = 114. Łącznie wielkość próby: 377 badanych w wieku 14–18 lat. Otrzymane wyniki dowiodły słuszności tezy, że ważnym elementem diagnozy ryzyka dewiacji zachowania w przypadku dorastających powinna być ocena sposobu wartościowania, celem podjęcia działań zapobiegawczych, służących rozwiązaniu doświadczanych trudności w wartościowaniu.

Czasopismo: Lubelski Rocznik Pedagogiczny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Status pedagogiki zdrowia w Niemczech – w poszukiwaniu inspiracji do umocnienia subdyscypliny w systemie nauk o wychowaniu w Polsce

Pedagogika zdrowia to subdyscyplina nauk o wychowaniu, która w Polsce ma swoje źródła w pedagogice społecznej Heleny Radlińskiej. W sytuacji zmian społecznych i cywilizacyjnych wymaga ona rozwoju oraz naukowego umocnienia. Stale rośnie zainteresowanie zdrowiem, zmieniają się problemy zdrowotnych społeczeństwa, podejście do zagadnień związanych ze zdrowiem w nauce nabiera wymiaru interdyscyplinarnego, poszerza się wiedza na temat ochrony zdrowia i zwalczania chorób, a dostęp do wiedzy o zdrowiu sprzyja wzrostowi świadomości zdrowotnej. W poszukiwaniu możliwości rozwoju pedagogiki zdrowia w Polsce warto odwołać się do doświadczeń zagranicznych. Historyczne i społeczno-kulturowe uwarunkowania zainteresowaniem problematyką zdrowotną w Niemczech oraz w naszym kraju wykazują odmienność. Jednak fakt wyodrębnienia w języku polskim i niemieckim takich terminów, jak: „pedagogika zdrowia” (Gesundheitspädagogik), „edukacja zdrowotna” (Gesundheitsbildung), „wychowanie zdrowotne” (Gesundheiterziehung) czy „oświata zdrowotna” (Gesundheitsaufklärung) sprzyja analizie porównawczej refleksji pedagogiki zdrowia w Polsce i krajach niemieckiego obszaru językowego. W piśmiennictwie anglojęzycznym wymienione terminy najczęściej są określane jednym pojęciem health education. Status pedagogiki zdrowia w Polsce i w Niemczech jest zbliżony nie tylko ze względu na analogie pojęciowe, ale także interdyscyplinarny charakter tego obszaru refleksji i badań. Inspiracją dla rozwoju pedagogiki zdrowia w naszym kraju mogą być implikacje praktyczne, które wykraczają poza edukację zdrowotną dzieci i młodzieży oraz profilaktykę realizowaną przez placówki opieki zdrowotnej. Pedagogika zdrowia w Niemczech znajduje coraz większe zastosowanie promocji zdrowia w miejscu pracy, co sprzyja zwiększeniu świadomości zdrowotnej, poprawie kultury zdrowotnej dorosłych, a także wzrost wydajności pracowników.

Czasopismo: Lubelski Rocznik Pedagogiczny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Diagnosis of preferences and special talents in the child's – opinions of surveyed teachers

W artykule zaprezentowano rozważania dotyczące czynności diagnozowania preferencji i uzdolnień muzycznych dziecka możliwych do realizacji i koniecznych w powszechnej edukacji. W materiale odnotowano wielość i złożoność problemu głównie w odniesieniu do prowadzenia tego typu rozpoznania w grupie dzieci przedszkolnych i uczniów klas młodszych szkoły podstawowej. Wskazano również pewne niedostatki i ograniczenia nauczycieli-wychowawców wynikające z przygotowania i umiejętności w tym względzie. Przedstawione rezultaty mogą stanowić asumpt do dalszych eksploracji badawczych w zakresie wczesnego identyfikowania potencjału muzycznego dziecka.

Czasopismo: Lubelski Rocznik Pedagogiczny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika