rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Ocena wartosci gospodarczej polskich odmian zycicy trwalej

W prowadzonych, w latach 1992 - 1995, badaniach nad plonowaniem, wczesnością i wartością pokarmową 9. polskich odmian życicy trwałej stwierdzono szczególnie dużą ich wrażliwość na niedobory opadów i suszę. Najlepiej plonowały odmiany najstarsze. Odmiany później zarejestrowane nie wyróżniały się, poza odmianą Anna na ich tle pozytywnie. Odmiana Anna, jako wyraźnie wcześniejsza, charakteryzowała się zdecydowanie najwyższą zawartością białka ogólnego, a w latach posusznych była najbardziej odporna na zasychanie w pierwszym odroście. Różnice we wczesności odmian są wyraźne i mogą być wykorzystywane w planowaniu gospodarki pastwiskowej i kośnej, lecz tylko na terenach o dobrym zaopatrzeniu w wodę i z dużą ilością opadów.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Porownanie plonowania trzech gatunkow lubinu na roznych kompleksach glebowych

W doświadczeniach polowych przeprowadzonych w latach 1991 - 1993 porównywano plonowanie łubinu białego, łubinu wąskolistnego i łubinu żółtego na trzech kompleksach glebowych (żytnim słabym, żytnim bardzo dobrym i pszennym dobrym). Łubin biały plonował najwyżej na wszystkich trzech kompleksach glebowych. Plon nasion łubinu białego i wąskolistnego wzrastał wraz z polepszaniem warunków glebowych. Reakcja łubinu żółtego na kompleks glebowy była zróżnicowana, a gatunek ten plonował najwyżej na kompleksie żytnim słabym. Plony oraz długość okresu wegetacyjnego wszystkich gatunków łubinu zależały w większym stopniu od opadów niż od jakości gleb.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Ksztaltowanie wlasciwosci materii organicznej i kwasow huminowych pod wplywem nawozenia organicznego i mineralnego

Stosowane nawożenie organiczne i mineralne, zwłaszcza azotowe, wywierało istotny wpływ na zawartość i jakość próchnicy w glebie. Celem niniejszej pracy było określenie wpływu stosowanego nawożenia na skład frakcyjny materii organicznej i parametry spektrofotometryczne kwasów huminowych. Próbki glebowe pobrano z obiektów wieloletniego doświadczenia statycznego po 21 latach badań (po 7 rotacji). Na podstawie przeprowadzonych badań stwierdzono, że próchnica gleb nawożonych obornikiem charakteryzowała się wyższym udziałem frakcji kwasów huminowych i wyższą wartością stosunku węgla kwasów huminowych do węgla kwasów fulwowych niż próchnica gleb nawożonych wyłącznie nawozami mineralnymi. W kwasach huminowych wyizolowanych z próbek glebowych, gdzie stosowano wyłącznie nawożenie mineralne zaobserwowano niższe wartości E4/6 i niższą podatność na utlenianie. Na obiektach gdzie stosowano obornik stwierdzono „alifatyzację” kwasów huminowych i większą ich podatność na utlenianie.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Osiągnięcia naukowe Profesora Adama Markowskiego

Naukowa aktywność Profesora Adama Markowskiego obejmuje okres niemal 50 lat (od 1952 do 1999 roku). W tym okresie opublikował on 65 publikacji, nie licząc wielu komunikatów konferencyjnych.
Jego zainteresowania objęły wiele dziedzin z szeroko rozumianej fizjologii roślin. W pierwszych latach zajmował się dynamiką wernalizacji pszenicy ozimej, a jego prace przyczyniły się do negatywnej weryfikacji stadialnej teorii rozwoju roślin. W kolejnych pracach opisał fizjologiczne i metaboliczne procesy towarzyszące wernalizacji i różnicujące ozime i jare odmiany pszenicy. W ramach tych badan opisał metabolizm kwasów nukleinowych i enzymów nukleolitycznych podczas wernalizacji. Wszystkie odkryte różnice metaboliczne pomiędzy ozimymi i jarymi roślinami wykazały jednak ilościowy a nie jakościowy charakter.
Ważnym etapem badań było określenie ekofizjologicznych czynników warunkujących stopień wrażliwości blaszek liściowych różnych gatunków roślin uprawnych na uszkodzenia spowodowane obecnością dwutlenku siarki w powietrzu, jak również określenie możliwości ograniczenia szkodliwego działania tego gazu po jego neutralizacji amoniakiem na nieszkodliwy aerozol, stanowiący czynnik dolistnego nawożenia roślin.
Kolejną dziedziną zainteresowań Profesora było zbadanie czynników kontrolujących dystrybucję asymilatów w roślinie i na tej podstawie określanie strategii formowania plonu u różnych odmian roślin uprawnych.
Profesor Markowski pracował także nad techniką kontrolowanego powolnego pęcznienia nasion (tzw. kondycjonowania) w celu ograniczenia wielkości uszkodzeń nasion i siewek następujących w wyniku pęcznienia i kiełkowania w warunkach chłodnej i wilgotnej gleby.
Ostatnim etapem jego pracy badawczej było badanie zmian w składzie błon komórkowych następujących w wyniku działania chłodu, a także pomiar elektrycznej przewodności dyfuzatów tkankowych jako miary wielkości uszkodzeń chłodowych.
Podsumowując, można stwierdzić, że badania prowadzone przez Profesora Markowskiego rozszerzyły naszą wiedzę w wielu kierunkach fizjologii roślin uprawnych

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Polimorfizm enzymatyczny peroksydazy (EC 1.11.1.7), dysmutazy ponadtlenkowej (EC 1.15.1.1), i esterazy (EC 3.1.1.1) u życicy trwałej Lolium perenne L. odmiany Sollen

Życica trwała Lolium perenne L. jest trawą wysoce obcopylną. Z faktem tym łączy się jej duża zmienność genetyczna objawiająca się wysokim polimorfizmem enzymatycznym. Polimorfizm enzymatyczny u życicy badano w ostatnich latach bardzo intensywnie włączając wiele układów enzymatycznych takich jak: PGI, GOT, APH, IDH, PGM, MDH, 6-PGD, SKDH, a omijając peroksydazę. Peroksydaza (PX) i dysmutaza ponadtlenkowa (SOD) zostały włączone do badań nad życicą trwałą dopiero w ostatnich latach. Przedstawione w tej pracy wyniki dotyczą zmienności trzech układów enzymatycznych (PX, SOD, EST) w potomstwie pojedynczych roślin życicy trwałej odmiany Solen. Każda grupa roślin zaliczana do potomstwa traktowana była jak osobna populacja. Różnice między populacjami tychże potomstw scharakteryzowano częstościami enzymatycznych fenotypów.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Kierunki rozwoju technologii produkcji roślinnej

Na tle zewnętrznych i wewnętrznych uwarunkowań makroekonomicznych przedstawiono spodziewane kierunki zmian w technologiach produkcji roślinnej, polegające na uproszczeniach i łączeniach operacji technologicznych i modernizacji środków technicznych. Wskazano na prawdopodobieństwo ograniczania upraw tradycyjnych na rzecz roślin alternatywnych traktowanych jako źródła surowców przemysłowych i energetycznych.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Zasoby genowe wybranych grzybow uprawnych dziko rosnacych w Polsce poludniowo-wschodniej

Podjęto badania nad zasobami genowymi uprawnych i dziko rosnących grzybów jadalnych (podstawczaków): Agaricus arvensis, A. augustus, A. bisporus, A. bitorquis, A. campestris, A. sylvicola, Coprinus comatus, Flammulina velutipes, Pleurotus ostreatus i Stropharia rugosoannulata w południowo-wschodniej Polsce (Wyżyna Krakowsko-Częstchowska, Kotlina Oświęcimska, Brama Krakowska, Karpaty Zachodnie i Beskidy Wschodnie (Bieszczady Zachodnie). Zebrano owocniki i zarodniki tych grzybów. Agaricus bitorquis, A. campestris, A, sylvicola, Coprinus comatus, Flammulina velutipes i Pleurotus ostreatus są bardzo pospolite lub pospolite w południowo-wchodniej Polsce, Agaricus augustus, A. bisporus i Stropharia rugosoannulata są dosyć rzadkie, jednak Stropharia rugosoannulata jest gatunkiem rozprzestrzeniającym się w ostatnich latach. Zamieszczono charakterystykę ekologiczną i geograficzną wymienionych grzybów.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Uklad automatycznego sterowania procesem elektrostymulacji wysokonapieciowej

W pracy przedstawiono opis budowy i zasadę działania układu sterowania procesem elektrostymulacji wysokonapięciowej. Wykazano, iż zastosowanie opisanego układu w określonej linii uboju bydła zapewnia: przepływ prądu elektrycznego przez całą tuszę, utrzymanie czasu trwania zabiegu ES w zakresie od 90 do 120 s, zabezpieczenie wymaganych warunków higieniczno-sanitarnych, ograniczenie do minimum niebezpieczeństwa porażenia prądem elektrycznym, zsynchronizowanie pracy poszczególnych urządzeń z pracą transportera. Układ zamontowano w zmodernizowanej linii uboju bydła w Zakładach Mięsnych w Olsztynie.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Kompetencja i determinacja do morfogenezy in vitro narcyza [Narcissus L.] odmiany 'Carlton'

Określono minimalny czas ekspozycji fragmentów pędów kwiatowych narcyza ‘Carlton’ na różne proporcje auksyny i cytokininy, niezbędnego do wywołania reakcji morfogenetycznej.
Fragmenty pędów kwiatowych izolowane z cebul chłodzonych poddawano działaniu roztworów regulatorów wzrostu przez 1 minutę, 1 godzinę lub 24 godziny następnie wykładano na pożywki stałe bez regulatorów wzrostu. W doświadczeniu użyto auksyn: Picloramu lub 2,4-D w stężeniu 25 µmol·dm⁻³ w kombinacji z BA w stężeniu 5 lub 25 µmol·dm⁻³. Eksplantaty kontrolne wykładano bezpośrednio na pożywki bez regulatorów wzrostu.
Proces organogenezy obserwowano na fragmentach pędów eksponowanych na działanie roztworów auksyn i cytokinin przez 1 minutę, 1 godzinę i 24 godziny. Najwięcej cebul przybyszowych tworzyło się na eksplantatach pędowych poddanych jednogodzinnemu działaniu roztworów regulatorów wzrostu. Wywołanie procesu formowania kalusa wymagało dłuższego, 24-godzinnego traktowania regulatorami wzrostu. Kalus najlepiej tworzył się na eksplantatach traktowanych przez 24 godziny roztworem zawierającym 25 µmol Picloramu·dm⁻³ i 25 µmol BA·dm⁻³.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Ocena zawartosci makroelementow i pierwiastkow sladowych w glebach i roslinnosci uzytkow zielonych w regionie gorskim.Czesc III.Zawartosc mikroelementow w glebie

W pracy oceniono zawartość mikroelementów w glebach użytków zielonych z górskiej gminy Ujsoły, położonej w południowej części Beskidu Żywieckiego na wysokości 540-1324 m n.p.m. i nachyleniu zboczy osiągającym 30-50°. Obszar badań obejmował cztery miejscowości: Glinka, Soblówka, Ujsoły i Złatna.
Zawartość mikroelementów wykazywała dużą zmienność, co może wynikać z dużego zakwaszenia, relatywnie dużej zawartości materii organicznej i frakcji ilastej w glebach oraz rzeźby terenu. Stwierdzono, że gleby ze Złatnej zawierały najwięcej Fe, gleby z Glinki i Soblówki były bardziej zasobne w Mn, a gleby Złatnej oraz Glinki - w Zn i Cu. Według kryteriów oceny zasobności opracowanych przez IUNG wszystkie gleby miały średnią zawartości przyswajalnego żelaza, większość z nich miała wysoką zawartość manganu i średnią cynku, a po 50% gleb miało niską i średnią zawartość miedzi. Pozostałe gleby z tej gminy wykazywały średnią zawartość Mn, niską zawartość Zn, a tylko 2% - wysoką zawartość Zn.
Zawartość Zn wykazywała istotną ujemną korelację z pH gleby, zawartości Zn i Cu były dodatnio skorelowane z zawartością materii organicznej i iłu koloidalnego, a Mn - z zawartością materii organicznej.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Ocena aktywnosci fotosyntetycznej roslin uprawianych na osadach sciekowych i popiolach paleniskowych

Zachowanie możliwie wysokiej aktywności fotosyntetycznej, jest jednym z czynników występowania roślin w niesprzyjających warunkach siedliskowych. Osady ściekowe jak i popioły paleniskowe mogą oddziaływać negatywnie na wzrost i rozwój roślin. Rośliny w zależności od gatunku różnie reagują na warunki siedliskowe jakie stwarza im składowisko osadów ściekowych i popiołów paleniskowych. Oceniono sprawność aparatu fotosyntetycznego roślin uprawianych na osadach, popiołach i ich mieszaninach poprzez pomiar parametrów fluorescencji chlorofilu α.
Badania przeprowadzono w warunkach doświadczenia polowego, założonego w układzie losowanych bloków. Powierzchnia poletek wynosiła 8 m². Schemat doświadczenia obejmował 6 obiektów: I - obiekt kontrolny, (bez dodatku odpadów); II - pełna dawka osadu ściekowego (200 t·ha⁻¹ s.m.); III - 3/4 pełnej dawki osadu + 1/4 pełnej dawki popiołu; IV - 1/2 pełnej dawki osadu + 1/2 pełnej dawki popiołu; V. - 1/4 pełnej dawki osadu + 3/4 pełnej dawki popiołu; VI - pełna dawka popiołu (200 t·ha⁻¹ s.m.). Poletka obsiano mieszanką traw i roślin motylkowatych (kostrzewa czerwona i trzcinowa, wiechlina łąkowa, komonica zwyczajna i koniczyna biała). Aktywność fotosyntetyczną roślin oceniano przy zastosowaniu pomiarów fluorescencji chlorofilu (HandyPEA, Hansatech, Wielka Brytania).
Badane rośliny charakteryzowały się zróżnicowaną aktywnością aparatu fotosyntetycznego. Stwierdzono, że aparat fotosyntetyczny traw lepiej niż w obiekcie kontrolnym funkcjonował przy dużym udziale osadu ściekowego w podłożu. Spośród badanych gatunków roślin aparat fotosyntetyczny kostrzewy czerwonej wykazywał największą stabilność funkcjonowania w różnych obiektach nawozowych. Rośliny motylkowate były wypierane z runi w przypadku dużej zawartości w glebie bogatego w azot osadu ściekowego. Nie było to spowodowane jedynie wyższą ekspansywnością traw ale też pogorszeniem się sprawności aparatu fotosyntetycznego, co obserwowano u komonicy. Wyniki badań wskazują na możliwość wykorzystania pomiarów fluorescencji chlorofilu do oceny przydatności roślin dla utylizowania odpadów.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wplyw wielkosci bulw na plonowanie iksji ogrodowej [Ixia x hybrida] uprawianej w gruncie i pod oslonami

W badaniach określono wpływ wielkości bulw iksji ogrodowej na jakość pędów kwiatostanowych i bulw w uprawie gruntowej i pod osłonami. Jakość pędów kwiatostanowych oceniono określając długość pędu kwiatostanowego (cm), liczbę kwiatów w kłosie, długość kłosa (cm), średnicę pierwszego kwiatu w kłosie (cm), masę kwiatów ścinanych z jednym liściem (g) oraz liczbę pędów kwiatostanowych uzyskanych z bulwy. Najlepszy jakościowo plon pędów kwiatostanowych, zarówno w uprawie gruntowej, jak i pod osłonami, zebrano z iksji ogrodowej otrzymanej z bulw o obwodzie 7,1 - 8,0 cm, która dostarczyła też najwięcej i najlepszej jakości bulw przybyszowych w uprawie gruntowej.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Zmiany wlasciwosci kompostu z osadow sciekowych w okresie przetrzymywania w pryzmach

W opracowaniu przedstawiono wyniki badań zmian zawartości składników w kompoście, w okresie tzw. dojrzewania i przetrzymywania w pryzmach. W zakres badań wchodziły analizy chemiczne prób kompostów pobranych z pryzm po 6, 12 i 24 miesiącach od czasu zakończenia kompostowania. Badania wykazały zmiany zawartości niektórych składników w zależności od czasu przetrzymywania kompostów. Wyraźnym zmianom ulegały zawartości takich składników jak: węgiel organiczny, azot amonowy i azotanowy oraz łatwo wymywalne związki sodu, potasu i niektórych metali ciężkich. Z biegiem czasu przetrzymywania kompostu zmniejszała się w nim znacznie zawartość węgla organicznego, co świadczy o trwającej w dalszym ciągu, choć spowolnionej mineralizacji substancji organicznej. Zaznaczył się również spadek zawartości azotu amonowego i wzrost zawartości azotu azotanowego. Po rocznym i dwuletnim przetrzymywaniu kompostu nastąpiła zmiana jego odczynu z obojętnego na lekko kwaśny. Czas przetrzymywania kompostu nie wpłynął na pogorszenie się jego jakości pod względem sanitarnym.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Oddziaływanie kwasu abscysynowego na akumulację wybranych metali w siewkach Zea mays L.

Ilość dostarczanych roślinom w pożywkach makro- i mikroelementów oraz ich wzajemne relacje mają zasadniczy wpływ na wzrost i rozwój roślin. Do niezbędnych mikroelementów roślinnych zaliczane są między innymi potas, sód, wapń, magnez, mangan, żelazo, cynk i miedź. Efektem działania niektórych substancji wzrostowych obok stymulacji, względnie hamowania, wzrostu i rozwoju jest zmiana rozciągliwości i plastyczności ścian komórkowych, zmiana polaryzacji błon plazmatycznych, regulacja transportu jonów w komórce oraz aktywacja niektórych enzymów. Substancje wzrostowe działają na rośliny w określonych, niewielkich ilościach. Fitohormony mogą modyfikować pobieranie i akumulację niektórych anionów oraz kationów. Celem pracy były badania, dotyczące wpływu inhibitora wzrostu i rozwoju roślin - kwasu abscysynowego (ABA) na akumulację wyżej wspomnianych metali w liściach, korzeniach oraz mezokotylach siewek kukurydzy. Doświadczenia zostały przeprowadzone na 8-9 dniowych siewkach Zea mays L. var. K33 x F2. Kultury roślin prowadzono na płynnej pożywce Hoaglanda (pH = 6,5) w temperaturze około 25°C. Rośliny hodowano w warunkach działania 12 godzinnego dnia i nocy. W zależności od wariantu doświadczenia, w trakcie hodowli, siewki kukurydzy przenoszono na pożywkę Hoaglanda zawierającą kwas abscysynowy w stężeniu 10⁻⁴ mol·dm⁻³ i 10⁻³ mol·dm⁻³. Zawartość badanych pierwiastków w tkankach roślin wyznaczano metodą atomowej spektrometrii emisyjnej ze wzbudzeniem w argonowej plazmie sprzężonej indukcyjnie (ICP- AES). Uzyskane w pracy wyniki wskazują na to, że kwas abscysynowy wprowadzony do pożywki modyfikuje pobieranie i akumulację oznaczanych makro- i mikroelementów w tkankach siewek kukurydzy.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Ocena samoniezgodności u kapusty głowiastej (Brassica oleracea L. var. capitata)

Zastosowano metodę fluorescencyjną do oceny stabilności cechy samoniezgodności u 10 linii hodowlanych kapusty głowiastej białej. Stwierdzono, że zarówno genotyp, jak i warunki termiczne (12, 23°C) i wilgotnościowe (60, 90%) w czasie kwitnienia i zapylania roślin wpływały na ekspresję tej cechy. Tylko jedna z badanych linii okazała się całkowicie stabilna, u 5 następowało przełamywanie tej cechy w małym stopniu, natomiast 4 linie okazały się labilne. Zapylenia wykonane w fazie zamkniętych pąków kwiatowych u części linii były mało efektywne i zróżnicowane w zależności od temperatury i wilgotności powietrza. Metoda fluorescencyjna okazała się szybkim i stosunkowo łatwym sposobem testowania linii hodowlanych kapusty głowiastej białej.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Przełamywanie barier prezygotycznych w krzyżowaniach oddalonych Brassica

W prezentowanej pracy wykonano ocenę możliwości pokonywania barier prezygotycznych w krzyżowaniach diallelicznych trzech gatunków Brassica. Podstawą tej oceny były obserwacje kiełkowania łagiewek pyłkowych przy użyciu mikroskopu fluorescencyjnego. Obserwacje kiełkowania łagiewek pyłkowych wykonano na słupkach pochodzących z obcozapylenia trzech gatunków wyjściowych, tj. B. napus, B. fruticulosa i B. campestris oraz na słupkach pochodzących z diallelicznego krzyżowania gatunków wyjściowych. Dla pełniejszego wyjaśnienia możliwości pokonywania barier prezygotycznych zastosowano 4 warianty zapyleń, tj.: A - na znamię, B - na szyjkę w miejscu odcięcia znamienia, C-na szyjkę odciętą w połowie, D - na zalążnię.
Przeprowadzone różne warianty zapyleń 3 gatunków Brassica wykazały, że pyłek posiada zdolność do kiełkowania, tak przy nanoszeniu go na znamię nienaruszonego słupka, jak i na różne jego części.
W związku z tym, że B. napus należy do form o sporofitycznym systemie niezgodności, u których mechanizm blokujący kiełkowanie łagiewek umiejscowiony jest na znamieniu, zapylanie na inne części słupka stanowi możliwość pokonania trudności w otrzymywaniu mieszańców, a które wynikają z niemożności kiełkowania pyłku na znamieniu.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wplyw napromieniowania i CO2 na indukcje fluorescencji lisci koniczyny bialej [Trifolium repens L.]

Badano wpływ dwóch poziomów napromieniowania 450 i 1000 µmol(photon)‧m⁻²‧s⁻¹ i dwóch poziomów stężenia CO₂ w atmosferze 350 cm³‧m⁻³ i 700 cm³‧m⁻³ na funkcjonowanie aparatu fotosyntetycznego koniczyny białej (Trifolium repens L.). Rośliny otrzymano wegetatywnie ze stolonów. Po 54 dniach wzrostu w hali wegetacyjnej rośliny przeniesiono do fitotronów, gdzie utrzymywano następujące warunki: potencjał wody w roślinach (-0,2 do -0,35 MPa), fotoperiod 10/14 godzin dzień/noc. Temperatura: 20°C/15°C dzień/noc, wilgotność względna powietrza 70%. Eksperyment trwał 70 dni. Cztery warianty doświadczenia oznaczono następująco: 1. 350a; 2. 350A; 3. 700a; 4. 700A. Liczbami 350 i: 700 oznaczono stężenia CO₂, zaś literami a i A odpowiednio małe i duże natężenia napromieniowania. Mierzono natężenie fluorescencji młodych, w pełni wykształconych liści koniczyny białej, po uprzednim zaadaptowaniu ich do ciemności. Natężenie fluorescencji (IFL) indukowano ciągłym strumieniem światła białego IFL o natężeniu napromieniowania 120 µmol(photon)‧m⁻²‧s⁻¹. Zmiany natężenia IFL, a także wyliczone na ich podstawie parametry pokazały, że: a) stężenie CO₂ nie wpłynęło istotnie na wielkość PQ puli plastochinonu zarówno w przypadku wysokiego, jak i niskiego napromieniowania; b) istotny wzrost PQ wywołany został natomiast wzrostem napromieniowania; c) większa pula PQ spowodowała polepszenie sprawności transportu elektronowego tylko u roślin rosnących w atmosferze podwyższonego stężenia CO₂; d) większa ilość CO₂ w powietrzu przeciwdziała stresowi fotoinhibicyjnemu.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wplyw warunkow glebowych na sklad florystyczny oraz zawartosc makro- i mikroelementow w runi lakowej

Skład chemiczny runi łąkowej zależy między innymi od składu florystycznego. Dla bliższego poznania tych zależności, w 1996 roku pobrano z trwałych użytków zielonych próby roślinne zbiorowisk.- Alopecurus pratensis, Anthoxanthum odoratum, Poa pratensis, Elymus repens, które poddano analizie botanicznej i chemicznej. Oznaczono w nich zawartość makroelementów oraz Cu, Fe, Zn i Mn. Zbiorowiska trawiaste różniły się składem gatunkowym traw i udziałem roślin dwuliściennych. Stwierdzono także duże różnice w zawartości badanych składników chemicznych. Pod względem zawartości: N, Mg i Fe wyróżniło się zbiorowisko Elymus repens, a pod względem zawartości: P, Zn, Cu i Mn - zbiorowisko Alopecunis pratensis.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Porazenie podstawy zdzbla pszenzyta jarego uprawianego po sobie i po mieszankach z jego udzialem

W doświadczeniu wazonowym badano wpływ podwojonej dawki nawozów azotowych i przedplonu (pszenżyto jare, jęczmień jary, owies oraz mieszanki tych gatunków) na porażenie pszenżyta jarego przez choroby podstawy źdźbła oraz jego plonowanie. Porażenie podstawy źdźbła pszenżyta przez choroby było niewielkie, nie mniej jednak zależało od obu czynników doświadczenia. Uprawa pszenżyta jarego po sobie powodowała wzrost zainfekowania podstawy źdźbła i liczebności wyizolowanych grzybów patogenicznych, ale nie wpłynęła na obniżkę plonowania pszenżyta. Pszenżyto uprawiane po mieszankach, a szczególnie po owsie, odznaczało się istotnie mniejszym indeksem porażenia, ale także niżej plonowało. Ryzyko infekcji przez choroby podstawy źdźbła można ograniczyć poprzez podwojenie dawki nawozów azotowych.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo