rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Rola błonnika pokarmowego w kształtowaniu cech funkcjonalnych ciasta i chleba bezglutenowego

Celem pracy było określenie wpływu suplementacji chleba bezglutenowego preparatami błonnikowymi różnego pochodzenia, wprowadzanymi w postaci past, na właściwości reologiczne ciasta bezglutenowego oraz objętość i porowatość miękiszu chleba. Receptury na próbne wypieki chleba bezglutenowego opracowano tak, aby zwiększyć zawartość błonnika pokarmowego i białka do wartości typowych dla chleba pszenno-żytniego i żytniego. Podstawową mieszankę receptury (80 %) stanowiły skrobie: pszenna, kukurydziana, ziemniaczana oraz mąka kukurydziana. Pozostałe 20 % stanowiły mieszanki preparatów błonnikowych, mąki sojowej i gumy guar. Jako preparaty błonnikowe zastosowano błonnik sojowy lub łubinowy, pektynę i inulinę. Preparaty błonnikowe (15 %) mieszano z mąką sojową (4 %) i gumą guar (1 %), a następnie poddawano hydratacji do konsystencji pasty i w takiej postaci dodawano do ciasta. Pomiarów reologicznych past i ciast dokonano za pomocą analizatora tekstury TA.XT plus. Ciasta poddano fermentacji z udziałem drożdży piekarskich w ciągu 40 min. Chleb wypiekano w temperaturze 200 ºC w ciągu 40 min. Pomiar objętości chleba bezglutenowego wykonano zgodnie z zaleceniami odnośnych norm. Pasty różniły się znacznie pod względem twardości w zależności od źródła pochodzenia błonnika. Najmniejszą twardość wykazywała pasta zawierająca błonnik łubinowy z dodatkiem inuliny. Stwierdzono, że dodatek inuliny do błonnika łubinowego w znacznym stopniu wpłynął na właściwości reologiczne mieszaniny. Pomiary przylepności i adhezji potwierdziły korzystny wpływ błonnika łubinowego na właściwości reologiczne ciast. Najniżej oceniono ciasto z udziałem błonnika sojowego i inuliny. Najkorzystniej na objętość chleba bezglutenowego wpłynęła suplementacja pastą sporządzoną z udziałem błonnika łubinowego.

Czasopismo: Żywność Nauka Technologia Jakość
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: technologia żywności i żywienia
Podstawowy skład chemiczny oraz wybrane parametry fizykochemiczne mięsa jagniąt tuczonych paszami suchymi lub z udziałem zielonek

Badano wpływ żywienia jagniąt zielonkami oraz pochodzenia rasowego jagniąt na podstawowy skład chemiczny i cechy fizykochemiczne mięśnia longissimus dorsi. Jagnięta tryczki (po 50 % z plennej linii owcy kołudzkiej i mieszańców F1 po trykach mięsnych Ile de France) tuczono intensywnie do masy ciała 32 – 37 kg, w 3 grupach, tą samą mieszanką treściwą zadawaną ad libitum, przy zróżnicowanym dodatku paszy objętościowej (siano z traw, zielonka polowa, wypas na pastwisku). Zastosowane metody żywienia oraz schemat krzyżowania towarowego wpłynęły na przetłuszczenie śródmięśniowe mięsa. Istotnie bardziej przetłuszczone mięso uzyskano z jagniąt wypasanych czasowo na pastwisku niż tuczonych w owczarni z dodatkiem siana z traw lub zielonki z upraw polowych oraz z jagniąt plennej owcy kołudzkiej niż z mieszańców tej linii z trykami rasy Ile de France. Nie stwierdzono istotnych różnic pomiędzy próbami pod względem wielkości wycieku naturalnego, wodochłonności i ubytków masy tkanki mięśniowej podczas gotowania, zarówno w zależności od systemu żywienia, jak i pochodzenia rasowego jagniąt. Nie stwierdzono wyraźniejszego wpływu czynnika żywieniowego na kształtowanie się pH i przewodności elektrycznej tkanki mięśniowej jagniąt, przy istotnie wyższym pH i tendencji do mniejszej przewodności elektrycznej m. logissimus dorsi mieszańców niż jagniąt owcy kołudzkiej. Wyraźniejszy i częściowo potwierdzony statystycznie wpływ żywienia tuczonych jagniąt paszą z udziałem zielonek obserwowano w zakresie barwy mięsa, marmurkowatości oraz kruchości. Krzyżowanie owiec kołudzkich z trykami Ile de France nie wpłynęło na barwę mięsa, przy tendencji do mniejszej marmurkowatości i zmniejszenia kruchości w porównaniu z jagniętami linii wyjściowej.

Czasopismo: Żywność Nauka Technologia Jakość
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: technologia żywności i żywienia
Wplyw sposobu pakowania na jakosc mikrobiologiczna pasztetow

Celem badań była charakterystyka mikroorganizmów wybranych 20 pasztetów mięsnych i drobiowych, pakowanych w różne opakowania i próba ustalenia wpływu sposobu pakowania na jakość mikrobiologiczną tych produktów. Oznaczenia wykonane wg PN lub PN-ISO obejmowały: ogólną liczbę bakterii mezofilnych i psychrotrofowych, bakterii fermentacji mlekowej, drożdży i pleśni, bakterii z grupy coli i enterokoków, obecność bakterii proteolitycznych, beztlenowców przetrwalnikujących oraz bakterii chorobotwórczych z gatunku Bacillus cereus, Staphylococcus aureus i z rodzaju Salmonella. Pasztety w puszkach zawierały najmniejszą liczbę mikroorganizmów. W produktach pakowanych w słoiki, puszki i folię PE/PA nie wykryto bakterii chorobotwórczych. Wszystkie pasztety były wolne od bakterii z grupy coli, zaś w 35% prób wykryto obecność enterokoków. Pakowanie próżniowe pasztetów sprzyjało rozwojowi bakterii fermentacji mlekowej. Wszystkie pasztety były bezpieczne dla zdrowia konsumentów.

Czasopismo: Żywność Nauka Technologia Jakość
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: technologia żywności i żywienia
Wplyw dodatku herbaty zielonej i proszkow owocowych na jakosc suszonych koncentratow napojow herbacianych

Celem pracy było określenie wpływu dodatku herbaty zielonej na wydajność procesu otrzymywania koncentratów ekstraktów herbaty, a także na jakość napojów herbacianych sporządzanych na bazie otrzymanych koncentratów oraz proszków owocowych. Przy zastosowaniu do ekstrakcji mieszanek herbaty czarnej i zielonej w stosunku 2:1, uzyskana wydajność procesu wynosiła 60%. Produkty otrzymane w doświadczeniach charakteryzowały się rozpuszczalnością od 72 do 91%, produkty handlowe odpowiednio 65 i 95%. Stwierdzono zależność między rozpuszczalnością a pH uzyskanego napoju (współczynnik korelacji -0,632). Dodatek herbaty zielonej korzystnie wpływał na klarowność napojów herbacianych oraz powodował nieznaczny spadek wydajności procesu otrzymywania ekstraktu herbaty w proszku. Dodatek proszków owocowych skutecznie maskował posmak herbaty zielonej.

Czasopismo: Żywność Nauka Technologia Jakość
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: technologia żywności i żywienia
Badanie zmienności fenotypowej genotypów lnu oleistego (Linum usitatissimum L.) za pomocą statystycznych metod wielowymiarowych

Celem badań była wielocechowa charakterystyka zmienności dziesięciu cech osiemnastu geno-typów lnu uprawnego (Linum usitatissimum L.). Zastosowano metodę analizy zmiennych kanonicznych opartą na modelu wielowymiarowej analizy wariancji dla obserwowanych cech. Materiałem do badań było: dwanaście rodów hodowlanych i sześć odmian lnu uprawnego. Doświadczenia założono w układzie całkowicie losowym w trzech powtórzeniach, w dwóch sezonach wegetacji (2008, 2009) w Zakładzie Doświadczalnym IWNiRZ w Wojciechowie. Rody i odmiany oceniono pod względem dziesięciu cech ilościowych. Przeprowadzona wielowymiarowa analiza wariancji wykazała istotne zróżnicowanie genotypów, jak również zróżnicowanie ekspresji genotypów w latach. Zastosowana metoda zmiennych kanonicznych wykazała różne zachowanie genotypów w poszczególnych latach. Stwierdzono istotną statystycznie korelację odległości Mahalanobisa otrzymanych w obu latach: r = 0,5942, P < 0,001. Genotypy charakteryzujące się największym zróżnicowaniem genetycznym mogą posłużyć do tworzenia odrębnych pul genetycznych lnu uprawnego.

Czasopismo: Rośliny Oleiste - Oilseed Crops
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Zastosowanie metod biotechnologicznych w hodowli molekularnej rzepaku

W pracy przedstawiono przegląd literatury dotyczącej badań genetycznych ważnej uprawnej rośliny oleistej strefy klimatu umiarkowanego, jaką jest rzepak ozimy. Zaprezentowano metody biotechnologiczne, takie jak transformacje genetyczne z użyciem wektorów bakteryjnych oraz metodą wyciszania genów, ukierunkowana mutageneza, a także selekcja z użyciem markerów genetycznych, w odniesieniu do prowadzonych doświadczeń hodowlanych. Metody te stosowane są w celu modyfikacji i polepszenia ważnych gospodarczo cech, takich jak odporność na choroby i szkodniki, plon nasion, plon oleju, skład kwasów tłuszczowych w oleju nasion, występowanie związków aktywnych biologicznie w oleju i wytłoku oraz zawartość włókna w okrywie nasiennej. Podkreślono znaczenie identyfikacji specyficznych markerów genetycznych i ich zastosowania do selekcji w programach hodowli. Wskazano na rozwój nowej, interdyscyplinarnej dziedziny, określonej jako hodowla molekularna. Przedstawiono również praktyczne zastosowanie różnego rodzaju markerów genetycznych, identyfikujących geny i rejony genomu sprzężone z określonymi cechami, z włączeniem markerów opracowanych w IHAR – PIB, Oddział w Poznaniu.

Czasopismo: Rośliny Oleiste - Oilseed Crops
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Zmienność wybranych cech ilościowych w populacjach linii DH rzepaku ozimego otrzymanych z mieszańców F1 z krzyżowania odwrotnego

Celem pracy było oszacowanie zróżnicowania linii podwojonych haploidów pod względem plonu, cech jego struktury, zawartości tłuszczu i trzech kwasów tłuszczowych, określenie współzależności między badanymi cechami i ich odziedziczalności oraz pogrupowanie badanych obiektów pod względem kilku cech łącznie.
Materiał badawczy stanowiły dwie populacje podwojonych haploidów uzyskane z mieszańców pokolenia F1 powstałych z krzyżowania odwrotnego pomiędzy odmianą Californium i linią DH W-15. Dwuletnie doświadczenia polowe, obejmujące 38 linii DH i formy rodzicielskie, założono w układzie bloków losowanych kompletnych w trzech powtórzeniach.
W celu określenia wielocechowych różnic między genotypami przeprowadzono wielozmienne analizy wariancji. Jako miarę wielocechowego podobieństwa linii DH z formami rodzicielskimi przyjęto odległości Mahalanobisa. Na ich podstawie wykreślono dla obu zespołów cech dendrogramy podobieństwa genotypów stosując hierarchiczną analizę skupień.
Największą zmienność w badanych populacjach zaobserwowano dla liczby łuszczyn na roślinie, a najmniejszą dla zawartości tłuszczu i kwasu oleinowego. Natomiast porównując współczynniki zmienności dla form rodzicielskich stwierdzono, że najbardziej zmienną cechą była liczba rozgałęzień, a najbardziej stałą — zawartość tłuszczu. Plon nasion w największym stopniu zależał od liczby łuszczyn na roślinie. Był także dodatnio skorelowany z zawartością kwasu oleinowego i ujemnie z zawartością kwasu linolenowego. Odziedziczalność w szerokim sensie wahała się od 0,32 dla liczby rozgałęzień do 0,94 dla zawartości tłuszczu. Wielowymiarowa ocena podwojonych haploidów i form rodzicielskich wykazała ich wysokie zróżnicowanie w każdym zespole cech, chociaż nie umożliwiła wydzielenia grupy genotypów o najwyższej wartości agronomicznej.

Czasopismo: Rośliny Oleiste - Oilseed Crops
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Podwójnie ulepszona gorczyca biała (Sinapis alba L. syn. Brassica hirta) – jako źródło białka i oleju

Badania nad ulepszaniem składu chemicznego nasion gorczycy białej na drodze hodowlanej są prowadzone w Instytucie Hodowli i Aklimatyzacji Roślin w Polsce od 30 lat. Prace te podjęto ze względu na olbrzymi deficyt białka paszowego w Europie. Deficyt ten jest pokrywany importem soi i śruty sojowej, głównie GMO. 
W przedstawionych badaniach wyjściową bazą genetyczną była populacja roślin otrzymanych przez przekrzyżowanie pomiędzy 17 odmianami i liniami lub rodami gorczycy białej. W pracach wykorzystywano selekcję indywidualną pojedynczych roślin połączoną z chowem wsobnym. Wyboru roślin dokonywano na podstawie analiz chemicznych nasion. Początkowo zostały wyselekcjonowane linie i rody charakteryzujące się niską zawartością kwasu erukowego w oleju z nasion lub niską zawartością glukozynolanów w nasionach.
Następnie szereg nowych podwójnie ulepszonych linii gorczycy białej zostało wyselekcjono-wanych z mieszańców pomiędzy liniami niskoerukowymi i liniami z bardzo niską zawartością glukozynolanów. Po doświadczeniach polowych, przeprowadzonych w wielu zróżnicowanych śro-dowiskach, nowa podwójnie ulepszona odmiana została wybrana z tego materiału. Niska produk-tywność powiązana z eliminacją kwasu erukowego i sinalbiny (główny glukozynolan gorczycy białej) została przełamana w nowej odmianie, która charakteryzuje się bardzo niską zawartością kwasu erukowego w oleju (mniej niż 1,5%), brakiem sinalbiny oraz bardzo niską zawartością innych gluko-zynolanów w nasionach (mniej niż 15 μM·g-1). W Polsce została ona zarejestrowana jako odmiana Warta w 2011 roku. Tego typu odmiany gorczycy białej mogą przyczynić się do zmniejszenia europejskiego deficytu białka roślinnego, zarówno paszowego jak i spożywczego.

Czasopismo: Rośliny Oleiste - Oilseed Crops
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Światowy rynek biodiesla i surowców do jego produkcji

Światowa produkcja biodiesla dynamicznie wzrasta w wyniku wdrażania przez wiele państw programów rozwoju biopaliw, w tym stosowania szerokiego wsparcia tej produkcji, a najpowszechniejszym narzędziem jest wymóg mieszania biopaliw z paliwami kopalnymi. W latach 2000– 2012 produkcja biopaliw zwiększyła się prawie dwudziestokrotnie (z ok. 1 mln ton do ok. 20 mln ton), ale nadal jest bardzo mała w stosunku do globalnego zużycia oleju napędowego w transporcie (w UE i USA wskaźnik ten wynosi 1–3%), a więc w niewielkim stopniu zmniejszyła zależność światowej gospodarki od paliw kopalnych.
W artykule przedstawiono zmiany jakie nastąpiły na światowym rynku biodiesla i surowców do jego produkcji w pierwszych latach XXI wieku oraz podjęto próbę oceny wpływu produkcji biodiesla na rynek produktów oleistych.

Czasopismo: Rośliny Oleiste - Oilseed Crops
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Graficzna prezentacja wyników doświadczeń polowych z mieszańcami F1 CMS ogura rzepaku ozimego (Brassica napusL.)

W hodowli rzepaku ozimego i innych roślin istotnym zagadnieniem jest poznanie zmienności i współzależności podstawowych cech fenotypowych, zwłaszcza użytkowych, umożliwiających wyznaczenie kryteriów selekcji genotypów o wysokiej potencjalnej plenności, wynikającej między innymi z odpowiedniej relacji tych cech.
W niniejszej pracy przedstawiono kilka graficznych metod prezentowania wyników doświadczeń. Materiał do badań stanowiły cztery mieszańce zrestorowane F1 CMS ogura: PN 4534/01, PN 4556/01, PN 4538/01, PN 4540/01 oraz cztery mieszańce złożone F1 CMS ogura rzepaku ozimego: Kaszub F1, Lubusz F1, Mazur F1 i Pomorzanin F1. Obiekty te badano w dwóch miejsco-wościach (Borowo i Zielęcin) w dwóch sezonach wegetacyjnych (2002/2003 i 2003/2004). W celu graficznej prezentacji zależności wybrano cztery cechy: plon nasion, liczbę nasion w łuszczynie, masę tysiąca nasion oraz zawartość tłuszczu. Charakterystyka pozycyjna badanych obiektów dla poszczególnych cech została przedstawiona na wykresach pudełkowych (boxplot). Współzależności pomiędzy cechami przedstawiono na wykresach rozrzutu, natomiast zależności pomiędzy obiektami na wykresie typu „sieć rybacka” (ang. parallel coordinate plot).
Wizualizacja wyników eksperymentalnych jest dobrą metodą pozwalającą na przedstawienie zależności pomiędzy cechami i obiektami, którą można stosować jako alternatywną do metod tradycyjnych lub jako ich uzupełnienie.

Czasopismo: Rośliny Oleiste - Oilseed Crops
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wpływ porażenia roślin rzepaku ozimego grzybem Sclerotinia sclerotiorum na zawartość fosforu, potasu i wapnia w słomie

Badano zawartość fosforu, potasu i wapnia w słomie rzepaku ozimego, uprawianego w warunkach glebowo-klimatycznych Polski, w sezonach 2008/2009 i 2009/2010. W doświadczeniu polowym zastosowano zróżnicowane nawożenie azotem (0, 100, 200 kg·haˉ¹) na tle zbilansowanego nawożenia fosforowo-potasowego. W okresie wiosennym rośliny (pędy) rzepaku inokulowano grzybem Sclerotinia sclerotiorum, wywołującym objawy zgnilizny twardzikowej. Analizowano zdrowe części łodyg rzepaku, a także słomę z objawami porażenia wywołanymi w sposób naturalny i sztuczny. Stwierdzono, że słoma roślin zainfekowanych ma inny skład chemiczny niż nieporażonych. Zarówno infekcja naturalna, jak również sztuczna spowodowały kumulację wszystkich trzech badanych pierwiastków w miejscu infekcji, przy czym zdecydowanie największa kumulacja dotyczyła fosforu, natomiast najmniejsza potasu. Przy większych dawkach nawożenia azotowego w słomie roślin inokulowanych zanotowano zwiększoną zawartość badanych pierwiastków. Zróżnicowane stężenia fosforu, potasu i wapnia spowodowały zmiany w stosunkach wagowych tych pierwiastków.

Czasopismo: Rośliny Oleiste - Oilseed Crops
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Struktura plonu i oddziaływanie na populację mątwika ziemniaczanego (Globodera rostochiensis) wybranych odmian gorczycy białej uprawianej w plonie głównym. II. Plony biomasy nadziemnej i korzeni oraz zagęszczenie mątwika ziemniaczanego w glebie

W latach 2008–2010 wykonano doświadczenia na polu z piaskiem gliniastym lekkim, które miały na celu porównanie plonów świeżej i suchej masy nadziemnej i korzeni oraz oddziaływania antymątwikowego (Globodera rostochiensis) dziesięciu odmian gorczycy białej uprawianych w plonie głównym.
Odmiany gorczycy białej różniły się istotnie plonem masy nadziemnej i korzeni oraz antymątwikowym oddziaływaniem. Największymi plonami świeżej i suchej masy części nadziemnej charakteryzowały się odmiany Accent, Concerta, Bardena i Radena, a w przypadku plonów korzeni – Accent, Radena, Bardena i Concerta. Poziom plonowania biomasy nadziemnej uzależniony był głównie od wysokości roślin. Ilości świeżej masy plonu ogólnego gorczycy białej stanowiły 51–71% średniej dawki obornika bydlęcego (35 t·haˉ¹), stosowanej pod ziemniaki.
Uprawa wszystkich badanych odmian gorczycy białej ograniczała populację mątwika ziemniaczanego w glebie. Najsilniejszy efekt antymątwikowy wykazały odmiany Bardena, Rota, Accent, Sirola i Radena. Lata badań miały istotny wpływ na badane parametry plonowania. W 2010 roku, przy największym zagęszczeniu mątwika w glebie i najmniejszej masie korzeni gorczycy białej, stwierdzono najmniejszy efekt antymątwikowy.

Czasopismo: Rośliny Oleiste - Oilseed Crops
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Zmienność ziaren pyłku u różnych typów odmian lnu zwyczajnego (Linum usitatissimum L.)

Celem pracy było zbadanie zmienności pyłku u czterech typów odmian lnu zwyczajnego. Zmierzono długość osi biegunowej i równikowej ziaren pyłku oraz określono ich kształt. Największe ziarna miała odmiana oleista, a najmniejsze – odmiany włókniste. Wartości współczynników zmienności cech były niskie. Analiza wariancji wykazała, że odmiany różniły się istotnie pod względem badanych cech. Cechy korelowały ze sobą istotnie. Najbardziej podobne były odmiany włókniste oraz jedna z odmian oleistych i pośrednia. Odrębną grupę stanowiły dwie odmiany oleiste i ozdobna. Ziarna pyłku były symetryczne, wielkości średniej, wydłużono-kuliste, z trzema bruzdami w płasz-czyźnie równikowej, o częściowo wykształconym daszku. Nie stwierdzono istotnych różnic w mikro-morfologii ziaren pyłku analizowanych 11 odmian.

Czasopismo: Rośliny Oleiste - Oilseed Crops
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Porównanie potencjału plonowania roślin oraz wpływu wysokości cięcia łanu na kształtowanie się wskaźnika plonowania odmian rzepaku ozimego

W latach 2010–2012 przeprowadzono dwie serie ścisłych doświadczeń polowych w trzech miejscowościach Polski południowej, w których oceniono plonowanie i wartość wskaźnika plonowania dwóch odmian mieszańcowych rzepaku: Adam i Poznaniak. Zastosowano symulację wysokości koszenia łanu roślin na następującej wysokości: 20, 40 i 60 cm. Zmierzono masę i średnicę odcinków dolnej części łodygi, które pozostały na polu w formie ścierni. Potencjał produkcyjny łanu rzepaku ozimego był wyższy w części zachodniej kraju – Głubczyce. Nowe odmiany mieszańcowe plonowały na podobnym poziomie. Wyżej plonowała odm. Adam w wyniku nieco większego zagęszczenia roślin, a także większej liczby nasion w łuszczynie. Miała również lepszy wskaźnik plonowania. Podwyższanie cięcia roślin w czasie zbioru rzepaku ozimego optymalizowało wskaźnik plonowania u obydwu odmian. Podniesienie cięcia roślin rzepaku ozimego do 60 cm poprawiało wartości wskaźnika plonowania (g·g-1) odpowiednio o 0,079 (Adam) i 0,070 (Poznaniak). Wyższe straty powietrznie suchej biomasy ścierni rzepaku ozimego w sezonie wegetacji 2011/2012, wynoszące 4,03 t·ha-1, stwierdzono przy wysokości cięcia na 60 cm.

Czasopismo: Rośliny Oleiste - Oilseed Crops
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Postęp biologiczny i jego znaczenie w produkcji rzepaku w Polsce i województwie podkarpackim

Opracowanie przedstawia stan postępu biologicznego i jego znaczenie dla produkcji rzepaku w Polsce i województwie podkarpackim. Analizowano zmiany w powierzchni zasiewów oraz porównywano plony uzyskiwane w doświadczeniach i produkcji polowej. Stwierdzono znacznie niższe plonowanie w produkcji polowej niż w doświadczeniach. Potencjalny postęp nie został więc w pełni wykorzystany. W latach 2000–2010 liczba zarejestrowanych odmian rzepaku w Polsce wzrosła ponad pięciokrotnie (z 16 w 2000 roku do 87 w 2010 roku). Średni wiek odmian wpisanych do Krajowego Rejestru (KR) wyniósł od 3,9 do 5,6 lat dla rzepaku ozimego oraz od 2,8 do 4,9 lat dla rzepaku jarego. Wskaźnik aktywności rejestracyjnej dla rzepaku ozimego był wysoki i wyniósł średnio w latach 7,5, natomiast dla formy jarej niski i wyniósł 2,0.

Czasopismo: Rośliny Oleiste - Oilseed Crops
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Plonowanie wybranych rodów i odmian gorczycy białej uprawianych w międzyplonie ścierniskowym na dwu typach gleb

Celem badań przeprowadzonych w latach 2008–2010 była ocena plonowania podwójnie ulepszonych rodów gorczycy białej, uprawianych jako międzyplon ścierniskowy na czarnej ziemi i glebie płowej typowej. Do badań wybrano trzy rody gorczycy białej: PN-834/07, PN-843/07 i PN-845/07 oraz odmiany kontrolne: Nakielska, Metex i Bamberka. Gorczyce wysiane zostały na początku sierpnia, a zbiór nastąpił w ostatnim tygodniu października. Przy zbiorze oceniono wielkość plonu świeżej i suchej masy części nadziemnych i korzeni oraz udział roślin kwitnących. Uprawa gorczycy białej na czarnej ziemi przyczyniła się do uzyskania znacznie większych plonów świeżej i suchej masy części nadziemnej i korzeni w porównaniu do gleby płowej typowej. W grupie rodów gorczycy białej ród PN-834/07 odznaczał się istotnie większymi plonami świeżej i suchej masy części nadziemnej.

Czasopismo: Rośliny Oleiste - Oilseed Crops
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo