rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Ryzyko wystąpienia kondensacji pary wodnej w zewnętrznych przegrodach poziomych

Celem pracy jest sprawdzenie wystąpienia kondensacji pary wodnej w stropodachu
zielonym, będącym pokryciem budynku mieszkalnego wielorodzinnego, dla którego
określono trzecią klasę obciążenia wilgocią - budynki o niskim stopniu zaludnienia.
Stropodach cechuje się układem warstw, w których zmiennej grubości termoizolacja
jest układana ze spadkiem w kierunku koryta odwadniającego. Minimalna grubość
termoizolacji to 25 cm, a maksymalna będąca wynikiem obliczeń, to około 31,5 cm.
Wyznaczając grubość termoizolacji w poszczególnych miejscach stropodachu posłużono
się krokiem wynoszącym 50 cm tworząc siatkę punktów opisujących poszczególne
przekroje stropu. Sprawdzenia dokonano w oparciu o definicję współczynnika
temperaturowego. Średnie miesięczne wartości temperatury na zewnątrz budynku
uzyskano w oparciu o bazę danych Instytutu Meteorologii i Gospodarki Wodnej za
rok 2015. Na początku obliczono miesięczne zewnętrzne ciśnienie pary wodnej. Następnie
wyznaczono zewnętrzne ciśnienie pary wodnej oraz nadwyżkę wewnętrznego
ciśnienia pary wodnej w sposób odpowiedni dla trzeciej klasy obciążenia wilgocią.
Kolejno obliczenie wewnętrznego ciśnienia pary wodnej i minimalnego dopuszczalnego
ciśnienia pary nasyconej doprowadziło do obliczenia minimalnej dopuszczalnej
temperatury na powierzchni przegrody. Dla założonego układu warstw dachowych
nie występuje ryzyko wystąpienia kondensacji pary wodnej, a co za tym
idzie uniknięto wystąpienia pleśni i grzybów wewnątrz budynku. Ma to bardzo duże
znaczenie nie tylko estetyczne, ale szczególnie ważne wobec osób cierpiących na
alergię. Uniknięcie wszelkiego rodzaju grzybów i pleśnie w pomieszczeniu pomaga
stworzyć właściwy mikroklimat.

Czasopismo: Czasopismo Inżynierii Lądowej, Środowiska i Architektury
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Metody poprawy parametrów dokładnościowych dawnych geodezyjnych osnów pomiarowych

Geodezyjne pomiary terenowe wykonywane w przeszłości podczas zakładania i aktualizacji
ewidencji gruntów oparte były bezpośrednio na osnowach pomiarowych.
Parametry dokładnościowe tych osnów są niższe w porównaniu ze współczesnymi
osnowami pomiarowymi. Obecnie, archiwalne materiały Państwowego Zasobu Geodezyjnego
i Kartograficznego wykorzystywane są podczas wykonywania prac geodezyjnych
dotyczących nieruchomości. W pracy przedstawiono i przeprowadzono
ocenę trzech metod poprawy parametrów dokładnościowych dawnych osnów ewidencyjnych
i pomiarowych. Metoda pierwsza (I) obejmuje transformację współrzędnych
punktów dawnych osnów do obowiązującego układu współrzędnych na podstawie
współrzędnych punktów dostosowania. Druga metoda (II) oparta jest na ścisłym
wyrównaniu osnowy wraz z pomiarem uzupełniającym wybranych punktów
w celu wzmocnienia sieci. Trzecia metoda (III) polega na inwentaryzacji i pomiarze
wszystkich istniejących punktów dawnych osnów oraz ścisłym wyrównaniu sieci dla
wyznaczenia współrzędnych punktów zniszczonych. Efektywność metod rewaloryzacji
dawnych osnów oceniono na podstawie badań eksperymentalnych, w których
wykorzystano dane z obiektów testowych. Satysfakcjonujące wyniki poprawy parametrów
dokładnościowych osnów osiągnięto metodą „I” w tych przypadkach, w których
stosunek liczby punktów dostosowania do ogólnej liczby badanych punktów
wynosił ok. 1/3. Podobnie dla metody „III”, zadowalające wyniki można osiągnąć
w przypadku wykorzystaniu ok. 30% punktów sieci jako dodatkowe punkty nawiązania.
Natomiast w metodzie „II” dobre wynik można osiągnąć, jeżeli odsetek odszukanych
punktów i wykorzystanych jako punkty nawiązania wynosi zaledwie ok.
10% wszystkich punktów sieci. Badając kompleksowe nakłady prac geodezyjnych
(polowych i kameralnych) ustalono, że zarówno metoda „I” jak i metoda „II” rewaloryzacji
osnów, charakteryzują się podobnymi kosztami.

Czasopismo: Czasopismo Inżynierii Lądowej, Środowiska i Architektury
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Wykrywanie uszkodzeń węzłów ramy stalowej z wykorzystaniem metody cyfrowej korelacji obrazu

W artykule pokazano możliwość zastosowania metody wizyjnej, jaką jest metoda
cyfrowej korelacji obrazów (ang. Digital Image Correlation, DIC), do identyfikacji
uszkodzeń w konstrukcjach budowlanych na przykładzie stalowej ramy dwukondygnacyjnej.
W tym celu przeprowadzono pomiary przemieszczeń metodą DIC na
wybranym fragmencie ramy obciążonej dynamicznie, dla różnych wariantów
uszkodzenia wprowadzanego w połączeniach dolnego rygla ze słupami. Przeanalizowano
otrzymane wartości przemieszczeń. Wyniki przeprowadzonego eksperymentu
wskazują na duży potencjał w zastosowaniu metody DIC, jako alternatywnej
metody pomiarowej, pozwalającej pozyskać dane wykorzystywane np. do detekcji
uszkodzeń konstrukcji. W pracy pokazano również możliwość zastosowanie
prezentowanego systemu do pomiarów szybkozmiennych.

Czasopismo: Czasopismo Inżynierii Lądowej, Środowiska i Architektury
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Nieistniejąca zabudowa przyrynkowa w Krasiczynie

Artykuł omawia zagadnienie lokacji miasteczka przy zamku w Krasiczynie. Przeanalizowano
uwarunkowania w jakich zostało założone miasteczko oraz wyszczególniono
etapy rozwoju zabudowy przyrynkowej. Krasiczyn to wieś w województwie
Podkarpackim, która dziś znana jest głównie z historycznego zamku. Na podstawie
zebranych materiałów źródłowych i wizji lokalnych w terenie zbadano charakterystykę
rozwoju urbanistycznego założenia.
Miasteczko zostało zlokalizowane na osi łączącej główny wjazd do zamku na kierunku
zachodnim. Zabudowa wytyczona przy rynku w pierwszej fazie drewniana,
a w kolejnych latach drewniano-murowana charakteryzowała się ukierunkowaniem
szczytów w stronę centrum wnętrza urbanistycznego.

Czasopismo: Czasopismo Inżynierii Lądowej, Środowiska i Architektury
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Wyznaczenie modalnej odpowiedzi konstrukcji na wstrząsy z uwzględnieniem kierunków ich działania

W referacie przedstawiono sposoby uwzględniania odpowiedzi modalnej konstrukcji
na działanie wstrząsów sejsmicznych posługując się spektralną analizą
modalną. Omówiono metodę spektrum odpowiedzi uwzględniając najważniejsze
zalecenia dotyczące jej stosowania. Opisano najczęściej stosowaną metodę sumowania
odpowiedzi modalnej – CQC oraz jej modyfikacje – metody CQC3
i GCQC3, które pozwalają uwzględnienie kierunków działania wstrząsu. Odniesiono
się również do przepisów zawartych w normie Eurocode 8 dotyczących wytycznych
sumowania odpowiedzi z różnych kierunków. Na przykładach numerycznych
dokonano porównania zaprezentowanych metod z użyciem spektralnej
analizy modalnej oraz obliczono odpowiedź wybranych sił przekrojowych.

Czasopismo: Czasopismo Inżynierii Lądowej, Środowiska i Architektury
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Efektywność energetyczna i ekonomiczna funkcjonowania przedsiębiorstwa - doświadczenia z wdrożenia systemu zarządzania energią

W artykule zostały przedstawione doświadczenia związane z wprowadzeniem, wdrożeniem i funkcjonowaniem systemu zarządzania energią (SZE) zgodnie z ISO 50001 w dużym przedsiębiorstwie. Opisano sposób przeprowadzenia przeglądu energetycznego, określenia energii bazowej oraz opracowania reprezentatywnych wskaźników pozwalających na monitorowanie wyników działań i przedsięwzięć inwestycyjnych służących poprawie efektywności energetycznej i ekonomicznej prowadzonych w ramach systemu. Przegląd energetyczny jest podstawą SZE i prawidłowe jego przeprowadzenie ma kluczowe znaczenie dla skuteczności tego systemu. Kolejnym ważnym elementem przeglądu są wskaźniki, które powinny być proste i zrozumiałe oraz uwzględniać specyfikę przedsiębiorstwa i sezonowość występowania zjawisk mających wpływ na wynik energetyczny. Opisane doświadczenia dowodzą przydatności i skuteczności wdrożenia takiego systemu i pomimo biurokracji niezbędnej przy funkcjonowaniu systemu, to efekty warte są tego nakładu pracy. W czasie 3 lat funkcjonowania SZE (lata 2012-2015) uzyskano ponad 15% poprawę efektywności energetycznej oraz prawie 30% obniżenie kosztów ponoszonych na zakup energii. Cel główny przyjęty na lata 2012-2017 został zrealizowany na koniec 2015 roku co świadczy o poprawności wytypowanych do realizacji zadań i skuteczności podjętych działań. Analiza wskaźników wyniku energetycznego wykazuje słuszność ich stosowania, a wskaźniki cząstkowe monitorowane z interwałem miesięcznym obrazują konsumpcję energii w obiekcie i pozwalają na wychwytywanie nieprawidłowości pojawiających się podczas eksploatacji i wynikających z usterek oraz awarii urządzeń technicznych i technologicznych.

Czasopismo: Czasopismo Inżynierii Lądowej, Środowiska i Architektury
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Zasadność przyjmowania normowych wartości fci oraz fcm przy szacowaniu klasy betonu dla małej próby

Przedmiotem analizy są normowe wartości fci oraz fcm przy szacowaniu klasy betonu
dla małej próby. W minionych latach zmieniło się podejście do szacowania
tych wartości i istnieje uzasadniona obawa o zakwalifikowanie betonu do niższej
klasy mimo, że ciąg wartości z tzw. małej próby o tym nie świadczy. Ponieważ
ostatecznie klasę betonu określa się ex post po wykonaniu konstrukcji konsekwencje
dla wykonawcy, który nie dotrzymał projektowanej klasy betonu, są daleko
idące. W artykule przeanalizowano dwa ciągi wyników badań wytrzymałości betonu
na ściskanie uzyskane podczas budowy obwodnicy autostradowej miasta Poznania.
W wyniku obliczeń zaproponowano konieczne wartości dwóch wymienionych
parametrów by spełnić warunek bezpieczeństwa konstrukcji.

Czasopismo: Czasopismo Inżynierii Lądowej, Środowiska i Architektury
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Dokładność wyznaczania pozycji z zastosowaniem permanentnych usług internetowych PPP (Precise Point Positioning)

Precyzyjne pozycjonowanie PPP to metoda wyznaczania pozycji przy pomocy samodzielnego
odbiornika GNSS. Może stanowić alternatywną technikę do pomiarów
różnicowych gdzie niezbędnym jest utrzymanie łączności z pojedynczą stacją
RTK lub regionalną siecią stacji referencyjnych RTN. Metoda precyzyjnego pomiaru
PPP może w szczególności sprawdzić się w obszarach o słabo rozwiniętej
infrastrukturze stacji naziemnych. W niniejszej pracy przedstawiono wyniki analizy
dokładności precyzyjnego wyznaczania pozycji na wierzchołkach trójkątnej
osnowy dla obserwacji trwających od 0,5 do 6 godzin z wykorzystaniem bezpłatnych
permanentnych usług internetowych realizujących obliczenia techniką PPP
jak: APPS, CSRS–PPP, magicGNSS. Dla każdego punktu osnowy pomiarowej
wykonano obliczenia wykorzystując obserwacje GPS i uwzględniając produkty
Final. Wykonano ocenę wpływu dokładności jednoczesnego pozycjonowania
trzech punktów osnowy pomiarowej na zmianę odległości zredukowanej i wysokości
względnej między wierzchołkami badanego trójkąta osnowy.

Czasopismo: Czasopismo Inżynierii Lądowej, Środowiska i Architektury
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Perspektywy wykorzystania energii słonecznej w dolinie Zielawy

Odnawialne źródła energii, to szansa nie tylko do poprawy efektywności energetycznej indywidualnych odbiorców, ale również do poprawy budżetu jednostek samorzą- dowych. Jednostki samorządowe mają obowiązek zapewnienia świadczenia usług mieszkańcom, w postaci finansowania zadań oświatowych, zadań z zakresu kultury, ochrony zdrowia, pomocy społecznej, bezpieczeństwa przeciw pożarowego, oświetlenia ulicznego itp. Budżety jednostek samorządowych rzadko są dopinane dotacjami rządowymi czy wpływami z podatków. W celu poprawy sytuacji budżetowej w sferze energetycznej, w województwie lubelskim 5 gmin utworzyło partnerstwo samorządowe o nazwie „Dolina Zielawy”, celem którego była m.in. poprawa efektywności energetycznej poprzez wykorzystanie energii słonecznej. W niniejszej pracy przedstawiono koncepcję efektywności energetycznej w „Dolinie Zielawy” przy wykorzystaniu kolektorów słonecznych i systemów fotowoltaicznych.

Czasopismo: Czasopismo Inżynierii Lądowej, Środowiska i Architektury
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Plany regulacji przestrzennej polskich Wielkich Miast w pierwszej połowie XX wieku a współczesne koncepcje rozwoju ośrodków miejskich w Polsce

Choć korzenie koncepcji tzw. polskich Wielkich Miast sięgają XIX wieku, to ich
realizacja i największy rozmach, z którym systematycznie starano się wprowadzać
je w życie przypada na pierwszą połowę wieku XX. Uformowanie II Rzeczpospolitej,
po odzyskaniu przez Polskę niepodległości w 1918 r., stało się momentem
przełomowym dla lokalnej planistyki, a nowa sytuacja polityczna była doskonałą
okazją dla aparatu administracyjnego, do popularyzacji koncepcji planistycznych
i systematycznego ich realizowania. Wzorem przeprowadzonego w 1909 r. konkursu
na projekt regulacji Wielkiego Krakowa (determinującego kształt miasta
w okresie międzywojennym) i opracowanego na jego podstawie planu regulacyjnego,
zaczęto formułować analogiczne koncepcje dla innych miast, niekiedy także
na podstawie prestiżowych konkursów architektonicznych. Wspomnieć należy
w tym kontekście chociażby ogłoszony 15 Marca 1921 r. konkurs na plan rozbudowy
i przebudowy Lwowa, czy rozpisany w 1930 r. konkurs na projekt regulacji
i zabudowy miasta Poznania. Zabiegi te posiadały nie tylko wartość planistyczną,
ale także zauważalny aspekt polityczny i społeczny. Autor opisuje poszczególne
koncepcje oraz niektóre, interesujące prace konkursowe, z uwzględnieniem warunków
w jakich zostały opracowane oraz tła, na którym idee te były formułowane.
Zaobserwowane analogie pomiędzy koncepcjami historycznymi i współczesnymi
zostały wypunktowane i przeanalizowano źródła ich zaistnienia. Zwrócono
także uwagę na różnice w planowaniu przestrzennym z pierwszej połowy XX wieku
i we współczesnym podejściu do zbliżonej problematyki. Wzięto pod uwagę
miasta należące do ziem polskich współcześnie oraz w poruszanym okresie historycznym.

Czasopismo: Czasopismo Inżynierii Lądowej, Środowiska i Architektury
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Zastosowanie termografii aktywnej w badaniu stanu powierzchni elementów stalowych

Powszechność w budownictwie stali, jako materiału konstrukcyjnego, przy jej jednoczesnej
podatności na korozję wymusza opracowywanie i stosowanie metod
oraz procedur diagnostycznych, pozwalających na możliwie jak najwcześniejsze
wykrycie i zlokalizowanie ognisk korozji. Obok szeregu dobrze znanych i skutecznych
na tym polu badań metod nieniszczących (ang. Non Destructive Testing,
NDT), jak badania ultradźwiękowe, rentgenografia, badania penetracyjne, czy też
ocena wizualna, co raz większe uznanie zyskuje termografia aktywna. W pracy
przedstawiono wyniki badań laboratoryjnych, których celem było określenie skuteczności
metody termografii aktywnej w detekcji i lokalizacji korozji i innych
wad powierzchni elementów stalowych. Przeprowadzono pomiary na próbkach laboratoryjnych
w postaci blachy stalowej, o powierzchni zarówno nie malowanej,
jak i pokrytej zróżnicowanymi powłokami. Przeanalizowano szereg zaburzenia
w postaci korozji, otworu wypełnionego masą szpachlową, wżerów, zabrudzenia
klejem epoksydowym. Pomiary wykonano z wykorzystaniem wymuszenia w postaci
lampy halogenowej oraz głowicy generującej prądy wirowe. Przeanalizowano
zróżnicowane czasy wymuszenia i rejestracji odpowiedzi analizowanych próbek
laboratoryjnych. Zarejestrowane sekwencje termogramów podlegały przetwarzaniu
poprzez wyznaczenie funkcji aproksymujących o zróżnicowanych parametrach.
Uzyskane wyniki przedstawiono w postaci map wartości, określonych współczynników
funkcji aproksymujących.

Czasopismo: Czasopismo Inżynierii Lądowej, Środowiska i Architektury
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Wtórne hydroizolacje poziome muru wykonywane metodą iniekcji - najnowsze odkrycia

Wykonanie bariery przecinającej kapilarne podciąganie wilgoci w istniejącym murze,
czyli wtórnej hydroizolacji poziomej, ocenia się jako jedno najtrudniejszych,
z technicznego punktu widzenia, zadań z zakresu ochrony budynku przed wodą
i wilgocią. Tak zwane metody mechaniczne, choć (pod warunkiem prawidłowego
ich wykonania) zapewniają całkowite zahamowanie kapilarnego transportu wody
w przegrodzie, ze względu na posiadane ograniczenia w praktyce stosowane są
o wiele rzadziej niż metody chemiczne. Z kolei metody chemiczne, określane też
jako iniekcyjne, choć powszechnie stosowane, związane są z większym ryzykiem
częściowego lub całkowitego niepowodzenia. Skuteczność metod iniekcyjnych,
którą należy rozumieć jako odpowiedni spadek wilgotności w strefie powyżej wykonanej
przepony, uzależniona jest od wielu parametrów, takich jak rodzaj materiału
z jakiego wykonano przegrodę, jej struktury, obecność (lub nie) rys i wolnych
przestrzeni, poziom zawilgocenia, sposób aplikacji, sposób wykonania otworów
iniekcyjnych, stosowane ciśnienie robocze czy też użyty środek iniekcyjny. Poziom
wiedzy na temat procesów zachodzących w murze podczas wykonywania
przepony a także w okresie jej funkcjonowania wciąż pozostaje niezadowalający.
Z drugiej strony poszukuje się nowych rozwiązań, które pozwolą na szybsze
i pewniejsze wykonanie przepony poziomej w murze. W artykule przedstawiono
prowadzone w ostatnich latach, w kraju i za granicą, badania dotyczące skuteczności
wtórnych izolacji przeciw wilgoci podciąganej kapilarnie wykonywanych metodą
iniekcji chemicznej w ścianach murowanych. Opisano typy stosowanych próbek,
sposób prowadzenia badań jak również omówiono uzyskane wyniki.

Czasopismo: Czasopismo Inżynierii Lądowej, Środowiska i Architektury
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Rejestracja i analiza pól przemieszczeń i odkształceń za pomocą systemu cyfrowej korelacji obrazu 3D

W ostatnich latach jako alternatywę dla tradycyjnych metod pomiarowych przemieszczeń
i odkształceń zaczęto intensywnie rozwijać metody bezkontaktowego
pomiaru opierające się na systemach optyczno-elektronicznych. Jednym z takich
bezkontaktowych systemów pomiarowych jest system cyfrowej korelacji obrazu
(ang. Digital Image Correlation, DIC), umożliwiający rejestrację i analizę pól
przemieszczeń i odkształceń na powierzchni badanego obiektu w przestrzeni trójwymiarowej.
W artykule przedstawiono system 3D DIC na przykładzie systemu
Q-450 firmy Dantec Dynamics oraz jego zastosowanie w badaniach połączeń elementów
konstrukcji stalowych; omówiono zasadę jego działania i etapy badań.
Ponadto w pracy opisano zalety i ograniczenia systemu oraz zakres jego zastosowań.
Narzędzia analizy pól przemieszczeń i odkształceń dostępne w programie
Istra 4D, stanowiącym część systemu Q-450, pozwalają na szczegółowe określenie
deformacji próbki i zjawisk zachodzących w czasie jej obciążania oraz stwarzają
możliwość różnorodnej wizualizacji wyników badań. Informacje zawarte w artykule
mogą być przydatne dla przyszłych użytkowników systemu i przyczynić się
do szerszego stosowania metod bezkontaktowych w pomiarach przemieszczeń
i odkształceń.

Czasopismo: Czasopismo Inżynierii Lądowej, Środowiska i Architektury
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Rewitalizacja dziedzictwa architektonicznego Łodzi w ramach programu "Mia100 Kamienic"

Celem artykułu jest omówienie założeń programu remontowego realizowanego od
2011 roku dla nieruchomości gminnych zlokalizowanych w strefie wielkomiejskiej
Łodzi. Wśród obiektów objętych projektem „Mia100 Kamienic” znajdują się budynki
mieszkalne i użyteczności publicznej, przedszkola, schroniska młodzieżowe,
a także galerie sztuki wpisane do Wojewódzkiego Rejestru Zabytków oraz Gminnej
Ewidencji Zabytków. Autorka zwraca uwagę na aspekt odtworzenia historycznej
tkanki miejskiej z przełomu XIX i XX wieku w ramach założeń programu, jak
również na społeczną rolę przeprowadzonych prac rewitalizacyjnych i podejmuje
próbę odpowiedzi na pytanie, czy tego typu działania są remedium na aktywizację
pustoszejącego centrum miasta. Analizie porównawczej poddano wybrane łódzkie
obiekty mieszkalne oraz użyteczności publicznej pochodzące z przełomu XIX
i XX wieku, w których przeprowadzono gruntowne remonty i prace rewitalizacyjne.
Oprócz inicjatyw restauracyjno-budowlanych autorka przybliża spektrum zadań
towarzyszących programowi „Mia100 Kamienic” mających podłoże społeczno-
socjologiczne. Ponadto konfrontuje zrealizowane prace z dokonaniami rewitalizacyjnymi
Wrocławia, w którym przeprowadzono pierwowzór łódzkiego programu
remontowego. Rozważania prowadzą do konkluzji, iż wykonane działania remontowe
oprócz podniesienia wartości wizualnej miasta spotkały się z pozytywnym
odbiorem społecznym. Program przyczynia się do stopniowego zasiedlenia
odnowionych budynków, a Łódź, w odczuciu mieszkańców, przestaje być synonimem
szarej, nierokującej na zmianę aglomeracji. Rozpoczyna erę miasta świadomego
swego dziedzictwa, bogactwa architektonicznego, jak również drzemiącego
w nim potencjału.

Czasopismo: Czasopismo Inżynierii Lądowej, Środowiska i Architektury
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Dziedzictwo Lublina a synergia działań dla przyszłej metropolii

Lublin obchodzi w 2017 roku 700-lecie otrzymania praw miejskich, nadanych
przez Władysława Łokietka w 1317 roku. Wydarzenie to jest okazją do dyskusji
o przeszłości, współczesności i przyszłości tego miasta, również pod kątem jego
struktury przestrzennej i dziedzictwa urbanistycznego. Struktura urbanistyczna
Lublina, jak większości dużych miast, jest mocno zróżnicowana. Wyróżnić w niej
możemy dzielnicę śródmiejską z zabytkową starówką, sześć dzielnic mieszkaniowych,
cztery zgrupowania przemysłowo-składowe oraz system terenów otwartych.
Dziedzictwo architektoniczne i urbanistyczne Lublina, jak również jego historia
i tożsamość – są kartą przetargową miasta i elementem jego potencjału. Niestety,
w wyniku zaniedbań okresu PRL i nieprzemyślanych inwestycji Lublin boryka
się z problemem utraty spójności struktury przestrzennej. Od kilku lat prowadzone
są działania mające na celu walkę z tym zjawiskiem, m.in. poprzez scalanie
rozproszonych rejonów, lokalizowanie funkcji wyższego rzędu w punktach węzłowych,
wprowadzanie koniecznych uzupełnień w tkance miasta. Często podnoszonym
tematem jest również ochrona środowiska kulturowego, zrównoważony
rozwój i innowacyjność, a także świadome kształtowanie struktury funkcjonalnoprzestrzennej
miasta. Celem tych wszystkich działań jest nowoczesna metropolia,
dążąca do innowacyjności, lecz pamiętająca o przeszłości.

Czasopismo: Czasopismo Inżynierii Lądowej, Środowiska i Architektury
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka