rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Zagrożenie pożarowe konstrukcji obiektów mostowych w świetle obowiązujących przepisów

Cel: Celem artykułu jest omówienie aktualnie obowiązujących przepisów przeciwpożarowych dotyczących obiektów mostowych w Polsce. Informacje zawarte w pracy kierowane są do szerokiego grona odbiorców związanych z zagadnieniami ochrony przeciwpożarowej.
Wprowadzenie: Mosty od tysiącleci stanowią bardzo ważne ogniwo w łańcuchu komunikacyjnym ludności. Mosty, zarówno te będące prymitywnymi i prowizorycznymi przeprawami, jak i skomplikowanymi przykładami zastosowania mechaniki budowli od zawsze symbolizowały jednoczenie i rozwój. W sieci dróg publicznych w Polsce znajduje się aktualnie ponad 35 tysięcy obiektów mostowych i tuneli o łącznej długości ponad 1050 kilometrów. Uszkodzenia, czasowe wyłączenia czy całkowite zniszczenie obiektu mostowego odbija się mocno na regionie i trasie komunikacyjnej, na której się on znajduje. W artykule omówiono aktualnie obowiązujące przepisy dotyczące bezpieczeństwa pożarowego obiektów mostowych (drogowych i kolejowych). W drugiej części zawarto krótkie podsumowanie rozwoju tych przepisów na przestrzeni ostatniego stulecia. Opisano podstawy, na jakich oparto dzisiejsze przepisy bezpieczeństwa pożarowego obiektów mostowych. Ostatnia część artykułu zawiera zwarty opis wpływu pożaru na konstrukcję ustroju nośnego obiektu mostowego, który może być różny w zależności od materiału, z jakiego wykonano dany obiekt. W wyniku pożaru pogorszeniu może ulec trwałość materiału i jego zdolność do przenoszenia obciążeń.
Metodologia: W artykule autorzy dokonali przeglądu obowiązujących w Polsce przepisów przeciwpożarowych. Obecny stan prawny w tej dziedzinie obejmuje kilkanaście rozporządzeń odpowiednich ministrów oraz kilka instrukcji publikowanych przez spółki państwowe zajmujące się branżą mostową, ratyfikowane oficjalnie przez ministerstwo. Przytoczono fragmenty przepisów, które zdaniem autorów należałoby doprecyzować lub zaktualizować. Przedstawiono możliwy wpływ intensywnego pożaru na konstrukcję mostową w zależności od tego, jaki jest jej główny materiał konstrukcyjny.
Wnioski: Stan przepisów dotyczących bezpieczeństwa pożarowego obiektów mostowych w Polsce autorzy uznają za zadowalający. Istnieje jednak szereg potencjalnych usprawnień istniejących zapisów prawnych, które mogłyby pozytywnie wpłynąć na bezpieczeństwo pożarowe mostów w Polsce.

Czasopismo: Bezpieczeństwo i Technika Pożarnicza
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Sposób oceny zagrożenia gminy i powiatu

Artykuł przedstawia autorską metodę oceny zagrożenia gminy i powiatu, która poprzedza opracowanie procedur postępowania w planach zarządzania kryzysowego.

Czasopismo: Bezpieczeństwo i Technika Pożarnicza
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Stan wiedzy strażaków Państwowej Straży Pożarnej i Ochotniczej Straży Pożarnej na temat kwalifikowanej pierwszej pomocy

Cel: Głównym celem artykułu jest sprawdzenie stanu wiedzy strażaków Państwowej Straży Pożarnej (PSP) oraz Ochotniczej Straży Pożarnej (OSP) na temat kwalifikowanej pierwszej pomocy (KPP). Celem dodatkowym jest zweryfikowanie jej poziomu w zależności od okresu, jaki upłynął od ostatniej recertyfikacji, oraz analiza tej wiedzy pod kątem wieku strażaków.
Wprowadzenie: Głównym celem kształcenia z zakresu kwalifikowanej pierwszej pomocy jest przygotowanie strażaków objętych systemem Państwowego Ratownictwa Medycznego (PRM) do udzielania pomocy osobom poszkodowanym na miejscu prowadzenia akcji ratunkowej do czasu przekazania ich zespołom ratownictwa medycznego (ZRM). Po odbyciu kursu kwalifikowanej pierwszej pomocy trwającego ponad 60 h i zdaniu egzaminu z wynikiem pozytywnym strażak uzyskuje tytuł ratownika, ważny 3 lata.
Metody: Badaniu poddano grupę strażaków PSP oraz OSP z województwa zachodniopomorskiego. Ankietę autorską wypełniło 150 strażaków: 65 z PSP, 65 z OSP oraz 20 pełniących służbę w Zakładowej Straży Pożarnej (ZSP).
Wyniki: Badani najlepiej opanowali zagadnienia dotyczące: konieczności użycia kołnierza do stabilizacji odcinka szyjnego, prawidłowego ułożenia nieprzytomnej kobiety ciężarnej bez podejrzenia urazów oraz zastosowania rurki ustno-gardłowej i postępowania w krwotoku (odpowiednio w 86%, 74%, 70%, 70%). W badanej grupie najwięcej błędnych odpowiedzi dotyczyło zagadnień związanych z: ranami drążącymi klatki piersiowej, zasadami prowadzenia resuscytacji krążeniowo-oddechowej (RKO) u pacjenta w hipotermii oraz postępowaniem po amputacji kończyny w zakresie zabezpieczenia amputowanej części ciała (odpowiednio 65%, 59% i 55%). Wiedza strażaków zawodowych jest większa niż wiedza strażaków OSP: 62% do 52% (p < 0,05).
Wnioski:
1. Wiedzę strażaków PSP i OSP na temat kwalifikowanej pierwszej pomocy należy uznać za zadowalającą, jednak niezbyt dużą. Strażacy PSP mają istotnie większą wiedzę z zakresu KPP niż strażacy OSP.
2. Czas pomiędzy recertyfikacjami wydaje się zbyt długi.
3. Do zagadnień, na które trzeba zwrócić największą uwagę podczas kursów i szkoleń należy zaliczyć: postępowanie po amputacji, resuscytację krążeniowo-oddechową w hipotermii oraz urazy klatki piersiowej.
4. Należy rozważyć wprowadzenie dodatkowych kursów doszkalających między kolejnymi recertyfikacjami.

Czasopismo: Bezpieczeństwo i Technika Pożarnicza
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Ratownictwo chemiczno-ekologiczne. Analiza akcji przy ulicy Powstańców

W artykule dokonano analizy akcji jaka miała miejsce w dniu 30.05.2011 r. przy ul. Powstańców w Krakowie gdzie rozszczelnieniu uległ zawór denny w cysternie samochodowej przewożącej stężony kwas azotowy nr ONZ 2031. Przedstawiono problematykę związaną z kierowaniem działaniami przy tego typu zdarzeniach, dysponowaniem sił i środków, doborem odpowiednich urządzeń pomiarowych i sprzętu do zabezpieczenia ratowników pracujących w strefie zagrożenia. Omówiono trudności jakie wystąpiły podczas pracy ze sprzętem do przepompowywania substancji niebezpiecznych. Przypomniano także właściwości fizykochemiczne kwasu azotowego oraz zagrożenia, z którymi mogą spotkać się ratownicy biorący udział w działaniach ratowniczych z tym kwasem.

Czasopismo: Bezpieczeństwo i Technika Pożarnicza
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Samochody z turbinowym systemem gaśniczym

Dynamiczny w ostatnich latach rozwój techniki stawia do dyspozycji ratowników coraz to nowsze możliwości pozwalające skutecznie zapobiegać powstawaniu pożarów, jak również ich rozprzestrzenianiu się, między innymi dzięki stosowaniu instalacji do ich szybkiego wykrywania, instalacja usuwania dymu i ciepła ze strefy objętej pożarem. Także nowoczesny sprzęt gaśniczy o większym niż dotychczas zasięgu działania prądów gaśniczych daje nowe, istotne możliwości w akcjach o utrudnionych warunkach dojścia do źródła pożaru oraz w przypadku działania strumienia ciepła o zbyt dużym natężeniu. Jest to niezwykle ważne w przypadku, pożarów w tunelach, pożarów rozległych instalacji przemysłowych, zbiorników cieczy palnych czy też pożarów rurociągów. Interesującym i zarazem skutecznym rozwiązaniem, które można zastosować w przypadku zaistnienia takich zdarzeń jest użycie specjalistycznego samochodu wyposażonego w turbinę gaśniczą podającą wysokowydajne prądy mgłowe. Rezultatem tego rozwiązania jest powstanie prądu gaśniczego mgłowego o bardzo dużym zasięgu w stosunku do dotychczas stosowanych rozwiązań, nawet w porównaniu do zasięgu prądów zwartych. Rozwiązanie to dotychczas nie znalazło uznania polskich specjalistów, choć próby testowe z wykorzystaniem turbiny gazowej do gaszenia pożarów spalinowymi były prowadzone przez CNBOP w latach 80-tych ubiegłego stulecia. Idea gaszenia pożarów prądami o wysokim rozproszeniu nie jest nowa. Bardzo dobre efekty uzyskuje się w przypadku stosowania stałych urządzeń gaśniczych mgłowych (mgła wysokociśnieniowa - 100 bar ciśnienie robocze) i to nie tylko w obiektach takich jak hotele, muzea, budynki administracyjne, obiekty przemysłowe, tunele kablowe, ale także tunele komunikacyjne - drogowe i kolejowe.

Czasopismo: Bezpieczeństwo i Technika Pożarnicza
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Metoda poprawy bezpieczeństwa budynków poprzez zastosowanie odzysku ciepła w układach wentylacji pożarowej

W budynkach wysokich i wysokościowych pionowe klatki schodowe stanowią jedyną drogę ewakuacyjną w przypadku wystąpienia pożaru. W celu zapewnienia bezpiecznej ewakuacji z wyższych kondygnacji budynku stosowane są układy wentylacji pożarowej utrzymującej w drogach ewakuacyjnych odpowiednią atmosferę. W wyniku różnicy temperatur nawiewanego powietrza i konstrukcji klatki schodowej powstaje różnica ciśnienia powietrza pomiędzy górnymi, a dolnymi kondygnacjami tzw. ciąg kominowy utrudniający bezpieczną ewakuację w wyniku niekorzystnej migracji gazów pożarowych lub blokowania możliwości otwarcia drzwi wewnętrznych. Likwidacja ciągu kominowego wymaga stosowania kosztownych instalacji zdolnych do przetłaczania przez klatkę schodową dużych mas powietrza. W artykule wykazano związek między wysokością budynku i parametrami atmosferycznymi wewnętrznymi i zewnętrznymi, a wartością różnicy ciśnienia w klatce schodowej oraz jej wpływ na bezpieczeństwo akcji ratowniczej. Przedstawiono sposób zmniejszenia ciągu kominowego przez zastosowanie odzysku ciepła w układzie wentylacji pożarowej. Założeniem zaproponowanej metody jest dążenie do wyrównania temperatur powietrza nawiewanego z zewnątrz i konstrukcji klatki schodowej, co w konsekwencji prowadzi do minimalizacji powstającej w takich warunkach różnicy ciśnień gdyż likwiduje przyczynę jej powstawania. Przedstawiono koncepcję wykorzystania odrębnej instalacji wentylacji mechanicznej, części instalacji wentylacyjnej lub klimatyzacyjnej wyposażonych w układ odzysku ciepła o odpowiedniej wydajności do zniwelowania ciągu kominowego. Przedstawiono przykłady obliczeniowe wykazujące możliwość wyrównania ciśnień w klatce schodowej budynku o wysokości 120 m poprzez podgrzanie powietrza wprowadzanego do klatki schodowej przy pomocy powietrza usuwanego (rekuperacji) w wymiennikach o różnej sprawności. Wyspecyfikowano najważniejsze wymagania dotyczące układu odzysku ciepła, które musi on spełniać, by mógł być zastosowany w tego rodzaju rozwiązaniu. Wykazano za pomocą obliczeń, że metoda ta pozwala na zachowanie wymaganych przepisami bezpieczeństwa parametrów atmosfery pozwalających na bezpieczną ewakuację w warunkach pożaru.

Czasopismo: Bezpieczeństwo i Technika Pożarnicza
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Nowoczesne rozwiązania w zakresie segregacji medycznej na przykładzie systemu EvaCopNet

Cel: Celem artykułu jest przedstawienie koncepcji systemu EvaCopNet oraz wyników badań dotyczących zastosowanych rozwiązań automatycznego
pomiaru podstawowych parametrów życiowych, transmisji otrzymanych pomiarów do jednostki obliczeniowej analizującej je pod kątem poziomu zagrożenia
życia i wspomagania procesu ustalania kolejności ewakuacji medycznej.
Wprowadzenie: W przypadku zdarzeń masowych, w których liczba poszkodowanych przekracza możliwości ratownicze jednostek udzielających kwalifikowanej
pierwszej pomocy, włączenie w proces ewakuacji i ratowania poszkodowanych urządzenia monitorującego (znakującego) funkcje życiowe
i przesyłającego informacje w trybie on-line bezpośrednio lub za pośrednictwem bezzałogowego statku powietrznego (unmanned aerial vehicle – UAV)
do stanowiska dowodzenia zwiększa poczucie bezpieczeństwa zarówno tych osób, jak i ratowników. W wielu krajach są tworzone i rozwijane systemy
ewakuacji medycznej w trybie nagłego zagrożenia życia wszystkich osób poszkodowanych w zdarzeniu. Prezentowany system przeznaczony jest do
wspierania procesu ewakuacji i ratowania poszkodowanych. Obejmuje on następujące obszary rozwiązań technicznych: mikromoduł oznakowania poszkodowanego
FT (FlagTag), moduł radiowy i organizacji sieci Mesh z wykorzystaniem UAV, moduł lokalizacji poszkodowanych QFind oraz programowy
moduł integratora danych. Autorzy opisali funkcje i kierunek rozwoju mikromodułu oznakowania poszkodowanego FT.
Wnioski: Analiza zdarzeń, w których można wykorzystać system EvaCopNet, oraz przeprowadzone badania poligonowe potwierdziły poprawność
przyjętych rozwiązań z zakładaną funkcjonalnością systemu, a także uwidoczniły jego duży potencjał aplikacyjny. Opracowane rozwiązania i składowe
systemu EvaCopNet zaprojektowane są tak, żeby można je było rozwijać wraz z postępem technicznym i technologicznym oraz zwiększającą się wiedzą
o występujących lub mogących wystąpić zdarzeniach masowych.
Znaczenie dla praktyki: System EvaCopNet jest unikatowym rozwiązaniem technologicznym, na podstawie którego można opracować w pełni funkcjonalny
system ewakuacji i ratowania z elementami monitorowania poszkodowanych podczas katastrof lub klęsk żywiołowych. Wykorzystanie systemu
w realnych działaniach ratowniczych pozwoli na zmniejszenie liczby ratowników bezpośrednio zaangażowanych w obserwację poszkodowanych i w nadzór
nad nimi, a kierującemu działaniem ratowniczym umożliwi skierowanie dodatkowych ratowników do bezpośrednich działań w strefie zagrożenia.
System przeznaczony jest dla podmiotów Krajowego Systemu Ratowniczo-Gaśniczego – Państwowej Straży Pożarnej oraz Ochotniczej Straży Pożarnej.

Czasopismo: Bezpieczeństwo i Technika Pożarnicza
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Ratownictwo chemiczno-ekologiczne w strukturach Państwowej Straży Pożarnej

Ratownictwo chemiczno-ekologiczne, rozumiane jako działalność ratownicza, metodyka organizowania procesu ratowniczego oraz system współdziałających jednostek, stanowi jeden z obszarów zadań realizowanych przez Państwową Straż Pożarną. Przeznaczone jest do prowadzenia działań minimalizujących negatywne skutki oddziaływania niebezpiecznych substancji chemicznych na człowieka, jego środowisko i mienie. W artykule podjęto się zatem próby ukazania istoty i roli jaką pełni straż pożarna w tego rodzaju ratownictwie. Analizę rozpoczyna krótki rys historyczny przedstawiający drogę kształtowania się i rozwoju ratownictwa chemiczno-ekologicznego począwszy od lat sześćdziesiątych XX wieku, po dzień dzisiejszy. Przedstawiono obecne unormowania i wytyczne do organizowania działań ratowniczych oraz charakterystykę sprzętu niezbędnego do ich realizacji. Z uwagi na fakt, że w organizowaniu działalności ratowniczej niezbędna jest współpraca wielu podmiotów, aspekt ten rozpatrzono na podstawie porozumień zawartych pomiędzy Państwową Strażą Pożarną a innymi służbami, instytucjami oraz organizacjami pozarządowymi, poprzez przedstawienie zasad i zakresu ich współpracy.

Czasopismo: Bezpieczeństwo i Technika Pożarnicza
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Programowanie liniowe jako technika obliczeniowa użyteczna w szacowaniu odporności ogniowej stalowej ramowej konstrukcji nośnej

Cel: Przedstawiono i przedyskutowano oryginalną procedurę szacowania odporności ogniowej stalowego ramowego ustroju nośnego opartą na zastosowaniu metodyki programowania liniowego. Tego typu podejście wymaga dokonania linearyzacji zarówno klasycznych warunków równowagi, jak i warunku opisującego uplastycznienie krytycznego przekroju poprzecznego w elemencie stalowym miarodajnym do oceny nośności badanej ramy. Przekroje wybrane do analizy odpowiadają lokalizacji aktywujących się w pożarze przegubów plastycznych.
Metody: Miarą poszukiwanej odporności jest określona dla całej ramy temperatura krytyczna odpowiadająca osiągnięciu przez badany ustrój stanu granicznego nośności ogniowej. Stan ten identyfikowany jest z realizacją tego spośród potencjalnie możliwych mechanizmów czysto plastycznego zniszczenia ramy, który odpowiada najniższej możliwej wartości temperatury aktywacji. Taka specyfikacja wymaga akceptacji założenia, że przez cały czas trwania pożaru prognozowanego dla analizowanego ustroju nośnego wszystkie elementy tego ustroju będą efektywnie stężone. Dzięki temu nie występuje ryzyko jego wcześniejszego zniszczenia przez globalną lub lokalną formę utraty stateczności.
Wyniki: Pokazano sposób ogólnego formułowania problemu oraz specyfikacji funkcji celu, a także zasady budowy nierówności definiujących miarodajne ograniczenia. Uwzględniono przy tym interakcję momentu zginającego i siły podłużnej. Algorytm postępowania zilustrowano na załączonym przykładzie numerycznym. Uzyskane z rekomendowanych w pracy obliczeń oszacowanie temperatury krytycznej badanej ramy odniesiono do odpowiadającego mu wyniku alternatywnej analizy, przeprowadzonej w celach porównawczych, opartej na zastosowaniu klasycznego kinematycznego podejścia do teorii nośności granicznej.
Wnioski: Zaproponowane podejście obliczeniowe w opinii autorów artykułu jest bardziej uniwersalne w stosunku do możliwych procedur alternatywnych, rekomendowanych we wcześniejszych pracach. Pozwala bowiem na jednoznaczne i czytelne w interpretacji oszacowanie odporności ogniowej także w przypadku ram o złożonej geometrii i rozbudowanym schemacie obciążenia. W świetle założeń modelu formalnego, przytoczonych i szczegółowo dyskutowanych w tekście, uzasadnione może być również twierdzenie o znacząco większej wiarygodności uzyskanych w ten sposób oszacowań temperatury krytycznej analizowanej ramy w porównaniu do oszacowań otrzymanych w sposób konwencjonalny.

Czasopismo: Bezpieczeństwo i Technika Pożarnicza
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
"Bezpieczeństwo pożarowe oraz rola i zakres działania straży pożarnej” - stanowisko szkoleniowe dla młodzieżowych drużyn pożarniczych OSP

Autor artykułu przedstawia przewoźne stanowisko szkoleniowo – informacyjne do prowadzenia zajęć dla młodzieżowych drużyn pożarniczych OSP, na temat bezpieczeństwa pożarowego w życiu codziennym oraz roli i zakresu działalności straży pożarnej. Ponadto, opisuje szczegółowo czynności osób przeprowadzających ww. szkolenie w połączeniu z pokazem obsługi sprzętu.

Czasopismo: Bezpieczeństwo i Technika Pożarnicza
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Model współdziałania Państwowej Straży Pożarnej i Lotniczego Pogotowia Ratunkowego, jako bezpieczny sposób wdrożenia w operacje nocne nowych śmigłowców ratunkowych

Wyposażenie Lotniczego Pogotowia Ratunkowego w nowoczesne śmigłowce ratunkowe stało się ogromnym wyzwaniem wynikającym z potrzeby bezpiecznej realizacji procesu wymiany taboru i przygotowania całego personelu SP ZOZ LPR do rozpoczęcia operacji na nowym typie statku powietrznego. Kluczowym jednak i najbardziej wymagającym zaangażowania elementem całego procesu stało się stworzenie bezpiecznego modelu wejścia załóg SP ZOZ LPR w operacje nocne. W tym celu przeprowadzono szereg działań analitycznych, które zaowocowały powstaniem założeń szkoleniowych zarówno samego procesu szkolenia załóg jak i drugiego niezwykle ważnego elementu, jakim jest wspólne szkolenie załóg SP ZOZ LPR i Ratowników PSP. W efekcie podjętych działań przygotowano trzy programy szkolenia i całą koncepcję przygotowania zarówno teoretycznego jak i praktycznego Ratowników PSP do współpracy z załogami śmigłowców ratunkowych. Kolejnym elementem procesu stało się stworzenie założeń oraz zaplanowanie realizacji Narodowego Programu Szkolenia Dyspozytorów Medycznych Pogotowia Ratunkowego do współpracy z Lotniczym Pogotowiem Ratunkowym w zakresie realizacji operacji nocnych. Proces szkolenia oraz działania organizacyjne poprzedzone kolejną analizą doprowadziły do powstania w ujęciu praktycznym/ wykonawczym bezpiecznego modelu wykonywania operacji nocnych przez zespoły śmigłowcowe Lotniczego Pogotowia ratunkowego we współpracy z ratownikami PSP.

Czasopismo: Bezpieczeństwo i Technika Pożarnicza
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Nowoczesne metody wykrywania materiałów wybuchowych w służbie bezpieczeństwa publicznego

Cel: Wskazanie, że – spośród wielu metod wykrywania materiałów wybuchowych (MW) – spektrometria ruchliwości jonów może być jedną z najskuteczniejszych metod detekcji tych materiałów zarówno w warunkach laboratoryjnych, jak i polowych. Projekt i metody: Narzędzia i metody użyte w badaniach – w części badawczej przeprowadzono rejestrację widm ruchliwości jonów (ang. drift time spectrum) za pomocą spektrometru ruchliwości jonów oraz analizę skuteczności identyfikacji materiałów wybuchowych na podstawie serii wykonanych pomiarów. Wyniki: W trakcie badań dokonano krytycznej analizy współczesnych metod wykrywania materiałów wybuchowych, tj. metod elektrochemicznych, chemiluminescencyjnych, optycznych, optoelektronicznych, biochemicznych oraz metod opartych na obrazowaniu terahercowym. Szczególną uwagę poświęcono spektrometrii ruchliwości jonów (ang. ion mobility spectrometry, IMS) oraz zbadaniu skuteczności wykrywania MW za pomocą urządzenia opartego o technikę analityczną IMS. Wnioski: Zagrożenia wynikające z możliwości użycia materiałów wybuchowych przez podmioty godzące w bezpieczeństwo publiczne, np. przez organizacje terrorystyczne, skłaniają do poszukiwania skutecznych sposobów przeciwstawienia się tymże niebezpieczeństwom. Jednym z rozwiązań może być szerokie wykorzystanie metod umożliwiających szybkie wykrywanie materiałów wybuchowych w przestrzeni publicznej. Nie jest to zadanie proste, bowiem w praktyce można się spotkać ze stosowaniem wielu różnych materiałów, surowców oraz systemów detonacji urządzeń wybuchowych, w tym improwizowanych ładunków wybuchowych (ang. improvised explosive devices – IED). Użyte materiały wybuchowe mogą pochodzić z różnych źródeł. Obok klasycznych MW mogą zostać użyte materiały wykorzystywane w górnictwie lub mieszaniny wyprodukowane z powszechnie dostępnych substancji chemicznych. Metody chemii analitycznej wykorzystywane w detekcji materiałów wybuchowych są przydatne głównie w warunkach laboratoryjnych, bowiem opierają się przede wszystkim na wykorzystaniu stacjonarnej aparatury pomiarowej. Spektrometria ruchliwości jonów jest metodą bardziej uniwersalną. Ze względu na swoją specyfikę, tj. chemiczną jonizację pod ciśnieniem atmosferycznym, a tym samym możliwość uproszczenia konstrukcji, stwarza potencjalne możliwości zastosowania w różnych uwarunkowaniach.

Czasopismo: Bezpieczeństwo i Technika Pożarnicza
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport