rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Analiza zjawiska odspajania katodowego powłoki na podstawie badań terenowych oraz badań laboratoryjnych

W artykule omówiono wyniki uzyskane podczas badań laboratoryjnych i terenowych zjawiska odspajania katodowego powłoki pod wpływem nadmiernej polaryzacji katodowej. Zjawisko to podczas nadmiernej polaryzacji gazociągów może być przyczyną naruszenia integralności gazociągu. W wyniku odspajania powłoki w miejscu defektu pod powierzchnię powłokową dostaje się elektrolit, który w wyniku niekorzystnego nadmiernego oddziaływania ochrony katodowej w miejscu defektu powłoki ułatwia dalsze niekontrolowane jej odspajanie. Prąd ochrony katodowej w wyniku powiększania się powierzchni defektu pod powłoką ma utrudniony dostęp, przez co w miejscu defektu nie może być zapewniona skuteczna ochrona. Do badań wybrano 6 powłok wytwarzanych w kraju, które najczęściej stosuje się w czasie eksploatacji w różnych warunkach terenowych. W celu przeprowadzenia badań na terenie Instytutu Nafty i Gazu wykonano stanowisko terenowe, na którym zainstalowano 42 próbki do badań, które podłączono do instalacji ochrony katodowej. Do wykonania badań laboratoryjnych zaprojektowano i wykonano stanowisko, które wyposażono w odpowiedni sprzęt badawczy. Opracowano harmonogram badań, który obejmował przeprowadzenie badań w czasie 24 miesięcy w latach 2016 do 2018. Podczas badań na stanowisku terenowym i laboratoryjnym regularnie kontrolowano parametry polaryzacji. W czasie 24 miesięcy badań zgodnie z harmonogramem próbki do badań były wyciągane z ziemi i poddawane szczegółowym oględzinom. Następnie próbki badano na wielkość odspojenia katodowego, a uzyskane wyniki badań wstępnie analizowano i archiwizowano. Uzyskane wyniki badań laboratoryjnych porównano z wynikami badań terenowych. Przedstawiono analizę i omówiono otrzymane wyniki badań. Z analizy wyników badań wyciągnięto wnioski. W artykule zawarto wniosek, że zjawisko odspajania katodowego jest silnie związane z rodzajem powłoki oraz jakością przygotowania powierzchni stalowej rury przed nałożeniem powłoki.

Czasopismo: Nafta-Gaz
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Stosowanie techniki zaciskania do zamykania przepływu gazu w gazociągach z poliamidu PA 12 o maksymalnym ciśnieniu roboczym 1,6 MPa

Niniejszy artykuł poświęcono ocenie możliwości zastosowania techniki zaciskania do zamykania przepływu gazu na gazociągach zbudowanych z rur poliamidowych PA 12. W trakcie budowy gazociągów, podczas prac eksploatacyjnych na czynnych gazociągach, jak również użytkowania gazociągów istnieje czasami konieczność ograniczenia lub zamykania przepływu gazu. W gazociągach z polietylenu technika taka stosowana jest z powodzeniem od lat. Dla rur polietylenowych norma PN-EN 1555-2:2012 przedstawia ogólne wymagania dotyczące techniki zaciskania. Wymagania w stosunku do systemów rurociągów budowanych z poliamidu PA 12 określone są w normach z serii ISO 16486. Normy te nie podają żadnych, nawet ogólnych wymagań dotyczących techniki zaciskania. Norma ISO 16486 w części 6, tj. Kodeksie postępowania w zakresie projektowania, obsługi i instalacji, podaje jedynie, że w przypadku stosowania techniki zaciskania należy przestrzegać zaleceń producenta, ale brak jest szczegółowych wytycznych dotyczących wykonywania tego procesu. Technika zaciskania prowadzona według nieprawidłowych procedur lub w sposób niekontrolowany może mieć negatywny wpływ na wytrzymałość hydrostatyczną rur PA 12 lub doprowadzić do uszkodzenia rury. W ramach prac realizowanych w Instytucie Nafty i Gazu – Państwowym Instytucie Badawczym przewidziano przeprowadzenie badań rur z poliamidu po wykonanych operacjach zaciskania. Miało to posłużyć określeniu wpływu zaciskania na parametry wytrzymałościowe rur z poliamidu PA 12. W ramach realizacji pracy, na podstawie przeprowadzonej analizy, ustalono warunki, w jakich przebiegały procesy zaciskania. Na przygotowanych próbkach wykonano zaciskania realizowane w różnych warunkach i według różnych procedur. Następnie zostały przeprowadzone badania laboratoryjne zaciśniętych próbek, pozwalające ocenić wpływ procesu zaciskania na wytrzymałość hydrostatyczną rur PA 12. Na podstawie uzyskanych wyników i ich analizy stwierdzono, że nie zaobserwowano zmniejszenia odporności rur poliamidowych na ciśnienie wewnętrzne pod wpływem odkształceń w trakcie zaciskania rur PA 12, co pozwala na sformułowanie wniosku, że operacje zaciskania nie mają istotnego wpływu na wytrzymałość gazociągu budowanego z rur PA 12, a zatem na bezpieczeństwo jego użytkowania.

Czasopismo: Nafta-Gaz
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Społeczne zakorzenienie andragogiki na przykładzie Niemiec

: W niniejszym artykule dokonuję analizy rozwoju praktyki edukacji dorosłych w Niemczech na przestrzeni prawie 200 lat, który w efekcie doprowadził do ukonstytuowania się w Europie akademickiej dyscypliny naukowej pod postacią andragogiki w latach 70. XX w. Przyjmując za kryterium periodyzacji dominującą w danym okresie grupę uczestników o specyficznych oczekiwaniach, można w niemieckiej edukacji dorosłych wyróżnić następujące okresy: kształcenie robotników (1830–1870), kształcenie ludu (1870–1945), kształcenie dorosłych (1945–1970), kształcenie dalsze (1970–1995), kształcenie dorosłych / dalsze jako element kształcenia całożyciowego (współcześnie). W artykule dokonano charakterystyki wymienionych okresów w odpowiedzi na następujące pytania: „Czyim interesom służy edukacja dorosłych?”, „Czyje potrzeby w rzeczywistości zaspakaja?”, „Jakie związki zachodzą między polityką, praktyką edukacji dorosłych i andragogiką?”

Czasopismo: Zeszyty Naukowe Wyższej Szkoły Gospodarki, seria Edukacja - Rodzina - Społeczeństwo
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne, pedagogika
Termometry szklane cieczowe – charakterystyka przyrządów

W artykule przedstawiono charakterystykę termometrów szklanych cieczowych. Przyrządy te pomimo swojej wielowiekowej historii i stosunkowo prostej konstrukcji pod względem dokładności i stabilności pomiarów nie odbiegają od platynowych czujników termorezystancyjnych. Natomiast zalety, takie jak na przykład brak konieczności zasilania elektrycznego sprawiają, że niejednokrotnie są one najlepszym lub jedynym możliwym rozwiązaniem (na przykład pomiar temperatury otoczenia w atmosferze wybuchowej lub pomiar temperatury cieczy łatwopalnych). Warunkiem otrzymywania prawidłowych wyników pomiarów jest posiadanie wiedzy na temat zasady działania termometrów szklanych cieczowych oraz właściwego sposobu korzystania z tych przyrządów. W artykule opisano budowę i zasadę działania tych przyrządów. Wskazano różnice konstrukcyjne w poszczególnych typach termometrów. Określono czym należy się kierować przy doborze odpowiedniego termometru do danego zastosowania. W szczególności zwrócono uwagę na aspekty mające istotny wpływ na precyzję pomiarów, takie jak: typ termometru, głębokość zanurzenia nominalnego, rodzaj zastosowanej cieczy oraz klasę dokładności i wielkość działki elementarnej. Omówiono również metodykę prawidłowego wykonywania pomiarów. Zwrócono uwagę na takie aspekty i problemy, jak: poprawna pozycja pracy i głębokość zanurzenia termometru, błąd paralaksy, zjawisko ospałości i histerezy, występowanie menisków i prawidłowy odczyt wskazania. Zaakcentowano konieczność wykonywania dokładnych oględzin termometru przed każdym użyciem. Czynność ta ma zapobiec ryzyku uzyskania nieprawidłowych odczytów, gdyż często pozornie niewielki defekt czy uszkodzenie przyrządu może mieć bardzo istotny wpływ na wynik pomiaru wykonany za pomocą tych przyrządów. Omówiono sposób wykonywania oględzin, oraz przedstawiono fotografie obrazujące typowe dla tych przyrządów uszkodzenia. W treści artykułu omówiony został również prawidłowy sposób magazynowania, transportu oraz nadzoru nad tymi przyrządami. Podano zalecany dla tych przyrządów czasookres wzorcowań i sprawdzeń okresowych.

Czasopismo: Nafta-Gaz
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Badanie ciepła radiogenicznego utworów syluru i ordowiku basenu bałtyckiego na podstawie danych geofizyki otworowej i jego relacja z materią organiczną

W artykule przedstawiono wyniki obliczeń ciepła radiogenicznego (A) wykonanych dla utworów syluru i ordowiku w otworach wiertniczych L-1, K-1, O-2, B-1 i W-1 położonych w basenie bałtyckim. Wykorzystano w tym celu pomiary geofizyki otworowej – spektrometryczne profilowanie gamma (naturalnej promieniotwórczości) oraz pomiary gamma-gamma (profilowanie gęstości objętościowej). Bardzo wysokimi wartościami ciepła radiogenicznego charakteryzowały się osady sylurskich iłowców bitumicznych ogniwa z Jantaru oraz ordowickie ilasto-mułowcowe utwory formacji z Sasina. Są to utwory uznawane za potencjalne sweet spoty z uwagi na podwyższoną zawartość materii organicznej. W obu jednostkach litostratygraficznych zaobserwowano podwyższoną naturalną promieniotwórczość oraz wyraźnie obniżoną gęstość objętościową wywołane obecnością kerogenu. Połączona analiza spektrometrycznego profilowania gamma i profilowania gęstości wykazała, że za wyższą produkcję ciepła radiogenicznego w tych jednostkach odpowiedzialna jest przede wszystkim podwyższona koncentracja uranu. Anomalnie wysokie wartości ciepła radiogenicznego zaznaczały się również w ordowickich iłowcach glaukonitowych formacji ze Słuchowa, w których stwierdzono wyraźny wzrost koncentracji potasu, toru i uranu. Należy zaznaczyć, że utwory czarnych łupków bitumicznych z Jantaru oraz iłowce i mułowce z Sasina charakteryzowały się dużą zmiennością obliczonego parametru A. W prezentowanej pracy przeanalizowano także relacje między obliczonymi wartościami ciepła radiogenicznego a: całkowitym natężeniem promieniowania gamma z pomiaru spektrometrycznego, prędkościami fal podłużnych oraz gęstością objętościową. Zależności określono dla poszczególnych jednostek litostratygraficznych syluru i ordowiku. Podobne relacje ciepła radiogenicznego z profilowaniem gamma zaobserwowano we wszystkich analizowanych otworach z wyjątkiem otworu L-1, w którym sylurskie i ordowickie formacje bogate w kerogen wykazały inną charakterystykę. Zauważono również wyraźne obniżanie się ciepła radiogenicznego ze wzrostem prędkości fal podłużnych. Szczegółowa analiza danych wykazała silne relacje między prędkością a zawartością toru i potasu, które są wskaźnikami minerałów ilastych, oraz zawartością uranu, związanego z obecnością substancji organicznej. Podobny związek pokazujący tendencję obniżania się ciepła radiogenicznego zaobserwowano dla wzrastających wartości gęstości objętościowej analizowanych utworów.

Czasopismo: Nafta-Gaz
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Badania temperatury spalania propelantów w układach z przybitką cieczy

Celem pracy był bezpośredni pomiar temperatury spalania próbek paliw prochowych (propelantów) mogących znaleźć zastosowanie w pracach szczelinowania gazowego gazonośnych pokładów węgla kamiennego. Eksperymenty prowadzono na specjalnie zaprojektowanym strzałowym stanowisku badawczym. Zaproponowany układ pozwalał na wykonanie rejestracji ciśnień podczas spalania próbek paliw inicjowanych za pomocą zapłonników pirotechnicznych. Na podstawie uzyskanych charakterystyk zmian ciśnienia w czasie p(t) wyznaczone zostały podstawowe parametry użytkowe, tj. temperatura gazów prochowych i maksymalne ciśnienie. Testy polegały na zapłonie wyselekcjonowanych paliw wysokoenergetycznych w warunkach zawodnionych oraz na bezpośrednim pomiarze temperatury i ciśnienia spalania. Wykonano dziewięć pozytywnych prób spalania paliwa wysokoenergetycznego o różnej masie. Głównym wyzwaniem w pracy była próba odpowiedzenia na pytanie czy metoda stymulacji przypływu płynu do odwiertu dobrze sprawdzona w otworach ropnych i gazowych może znaleźć zastosowanie w pracach ułatwiających przepływ metanu w formacjach węglowych. Metoda oparta na szczelinowaniu gazowym z wykorzystaniem materiałów wysokoenergetycznych polega na niedetonacyjnym indukowaniu radialnej siatki szczelin w strefie przyotworowej. Zakres badań obejmuje dziewięć testów strzałowych na poligonie doświadczalnym realizowanych z użyciem różnych paliw prochowych spalanych w warunkach zawodnionych – z tzw. przybitką w postaci cieczy. Stalowe modele strzałowe zostały przygotowane tak, aby imitować warunki typowe dla tych, które dominują w stymulowanej warstwie węgla. Wstępne badania przeprowadzone w INiG – PIB wykazują, iż bezpośrednie przełożenie technologii szczelinowania z użyciem propelantów (znanej z przemysłu naftowego) na zabiegi szczelinowania pokładów węgla kamiennego wydaje się być niemożliwe. Adaptacji do warunków fizycznych zalegania węgla kamiennego wymaga przede wszystkim paliwo propelantowe. Głównym problemem postawionym w artykule jest wybór propelantu, którego temperatura spalania nie przekroczy 580°C, przy której następuje samozapłon metanu. Weryfikacja paliw prochowych (propelantów) mogą- cych znaleźć zastosowanie w procesie szczelinowania gazowego złóż niekonwencjonalnych, a zwłaszcza gazonośnych pokładów węgla będzie realizowana na drodze badań poligonowych z wykorzystaniem komory strzałowej.

Czasopismo: Nafta-Gaz
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Rola plastyfikatora w projektowaniu zaczynu lekkiego o podwyższonej stabilności sedymentacyjnej

Stosowanie zaczynu cementowego o obniżonej gęstości jest niezbędne podczas uszczelniania otworów wierconych w strefach występowania skał chłonnych czy w warstwach sypkich. Zmniejszenie gęstości zaczynu możliwe jest do uzyskania poprzez wprowadzenie do jego objętości lekkich dodatków wypełniających. Obecność dodatkowych lekkich frakcji wymusza zastosowanie większej ilości wody. Ze względu na zróżnicowane gęstości ziaren cementu i ziaren wypełniacza lekkiego – struktura płynnego zaczynu może ulegać rozwarstwieniu w momencie, gdy pozostanie on w warunkach statycznych. Aby uzyskać odpowiednią stabilność sedymentacyjną zaczynu cementowego, należy dążyć do możliwie mocnego wypełnienia objętości wody zarobowej frakcjami cementu i pozostałych domieszek i dodatków. Jest to możliwe między innymi poprzez zmniejszenie ilości wody. Jednak zaczyn taki będzie wykazywał znacznie gorszą przetłaczalność, co wiąże się z koniecznością użycia wyższych wydatków tłoczenia, czego efektem może być rozszczelinowanie strefy skał chłonnych i ucieczka cementu powodowana wzrostem ciśnienia w przestrzeni pierścieniowej. Aby wyeliminować to niekorzystne zjawisko, objawiające się pogorszeniem parametrów reologicznych na skutek zmniejszenia ilości wody w zaczynie, korzystne jest zastosowanie wybranych środków dyspergujących, które umożliwiają obniżenie współczynnika wodno-cementowego przy zachowaniu optymalnych wartości parametrów reologicznych, co zostało omówione w niniejszej publikacji. Działanie takie pozwala wyeliminować frakcjonowanie zaczynu, w wyniku czego uzyskuje się homogeniczną strukturę zarówno płynnego, jak i stwardniałego zaczynu cementowego. W artykule omówione zostały wyniki badań zaczynów, które zostały poddane modyfikacjom w celu poprawy stabilności sedymentacyjnej. Na potrzeby publikacji zestawiono trzy receptury zaczynów: pierwszy zaczyn to receptura kontrolna, a dwa kolejne to modyfikacje, w których uzyskano najbardziej zadowalające wyniki. Podczas prac badawczych skoncentrowano się na obniżeniu współczynnika wodno-cementowego w recepturze zaczynu lekkiego oraz na odpowiednim doborze ilościowym, a także jakościowym środka dyspergującego. Zaprojektowano receptury zaczynów dla warunków otworowych z temperaturą około 30°C i ciśnieniem około 5 MPa. Przedstawione nowe receptury to jeden zaczyn bezlateksowy oraz jeden zaczyn lateksowy. W publikacji omówiono wyniki badań stabilności sedymentacyjnej projektowanych zaczynów oraz wyniki badań parametrów decydujących o efektywności uszczelniania. Na próbkach stwardniałych zaczynów wykonano badania porowatości oraz przepuszczalności, na podstawie czego zweryfikowano korzyści modyfikacji wprowadzonych w składach zaczynów.

Czasopismo: Nafta-Gaz
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Wpływ metali nieżelaznych na stabilność oksydacyjną paliw do silników o zapłonie samoczynnym

Wraz z szybkim wzrostem światowej gospodarki zapotrzebowanie na energię zaczęło gwałtownie rosnąć. Wzrost ten powoduje nadmierne wykorzystanie światowych zasobów paliw kopalnych. Aby poradzić sobie ze zwiększonym zapotrzebowaniem na energię, od wielu lat prowadzone są szerokie badania w dziedzinie paliw alternatywnych, a w szczególności nad biodieslem, który jest dobrym zamiennikiem oleju napędowego pochodzenia naftowego. Biodiesel ma lepsze właściwości paliwowe niż olej napędowy z ropy naftowej, ponieważ jest on odnawialny, z natury nietoksyczny i zasadniczo wolny od siarki i związków aromatycznych. Może być stosowany w dowolnym silniku wysokoprężnym bez jego modyfikacji. Jedną z wad paliw z zawartością bioestrów i biodiesli jest to, że są one podatne na utlenianie, które może wywołać polimeryzację bioestru, w wyniku czego powstaną nierozpuszczalne osady, blokujące filtry paliwowe. Kwaśne produkty reakcji utleniania bioestrów mogą powodować korozję układu napędowego. Niniejszy artykuł dotyczy oceny stabilności oksydacyjnej paliw do silników z zapłonem samoczynnym z zawartością bioestrów w kontakcie dynamicznym z metalami nieżelaznymi. Europejska norma dotycząca paliw do silników z zapłonem samoczynnym PN-EN 590+A1:2017-06 wymaga określenia stabilności oksydacyjnej w 110°C metodą Rancimat (PN-EN 15751), zakładając minimalny czas indukcji 20 h. Stwierdzono negatywny wpływ metali na stabilność oksydacyjną. Ich dynamiczny kontakt z paliwem do silników o zapłonie samoczynnym zawierającym bioestry wielokrotnie przyspieszał proces utleniania, potwierdzając fakt, że metale mają katalityczny wpływ na ich stabilność oksydacyjną. Najsilniejszy negatywny wpływ na stabilność oksydacyjną miały miedź i ołów. Wykazano zależność stabilności utleniania od rodzaju metalu i czasu dynamicznego kontaktu.

Czasopismo: Nafta-Gaz
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Problem zastosowania ochrony katodowej na obiektach złożonych

W artykule omówiono zagrożenia wynikające z istnienia na obiekcie konstrukcji żelbetowych i taśmy uziemiającej. Przedstawiono problem występowania ogniw korozyjnych, mających wpływ na poprawne działanie ochrony katodowej chronionego obiektu. Ponadto omówiono sposoby koordynacji ochrony katodowej z ochroną przeciwporażeniową i ochroną odgromową. Pokrótce przedstawiono rozwiązania instalacji ochrony katodowej na obiektach złożonych.

Czasopismo: Nafta-Gaz
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Przegląd metod pomiaru emisji metanu wraz z analizą możliwości ich zastosowania do pomiaru emisji metanu z gazociągów

W artykule dokonano przeglądu metod pomiaru emisji metanu stosowanych w gazownictwie. Przedstawiono charakterystykę różnych metod pomiaru jego emisji: korelacyjnej, z zastosowaniem środka spieniającego, z użyciem worków gazoszczelnych, znacznikowych, bilansowych, pomiaru z opływem powietrza, opartych na analizie obrazów rejestrowanych w podczerwieni. Przeanalizowano możliwość zastosowania poszczególnych metod pomiaru emisji metanu do pomiarów emisji z elementów podziemnych (gazociągów). Przeprowadzone analizy wykazały, że do pomiarów emisji metanu z gazociągów najlepiej nadaje się metoda z opływem powietrza.

Czasopismo: Nafta-Gaz
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Oznaczenia składu grupowego olejów bazowych

W artykule przedstawiono wyniki pracy poświęconej korelacji wyników oznaczania składu węglowodorowego wybranych próbek olejów bazowych wykonanego metodami znormalizowanymi, według PN-72/C-04025, ASTM D 2007-11 oraz procedury opisanej w Załączniku A do działu 27 Not wyjaśniających do Nomenklatury Scalonej Unii Europejskiej. Wydzielone frakcje węglowodorowe poddano analizie technikami chromatografii gazowej oraz spektrometrii w podczerwieni (FT-IR) w celu oszacowania różnic ich składu. Przedstawiono także wpływ przykładowego komponentu syntetycznego – PAO-4 na przebieg oznaczania składu węglowodorowego.

Czasopismo: Nafta-Gaz
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Ocena dynamiki spalania propelantów w środowisku węgla kamiennego

Artykuł opracowano na podstawie wyników badań zrealizowanego projektu szczelinowania gazowego próbek węgla kamiennego z wykorzystaniem materiałów wysokoenergetycznych – propelantów, w skali laboratoryjnej. Założeniem projektu było sprawdzenie, czy metoda stymulacji przepływu mediów ze złoża do odwiertu, znana z zastosowań w przemyśle naftowym przy konwencjonalnych złożach węglowodorów, może zostać wykorzystana w przypadku złóż metanu z pokładów węgla kamiennego (CBM). Metoda szczelinowania gazowego z zastosowaniem materiałów wysokoenergetycznych opiera się na niedetonacyjnym wykonaniu kilku radialnych szczelin w strefie przyotworowej, poprzez oddziaływanie ciśnienia gazów prochowych, powstałych w wyniku inicjacji propelantów. Zakres pracy obejmował serię testów szczelinowania gazowego w warunkach poligonowych na próbkach węgla kamiennego, które zostały zeskanowane tomografem komputerowym, przed i po próbach ciśnieniowych z wykorzystaniem materiałów wysokoenergetycznych. Zabieg szczelinowania wykonano w laboratoryjnym silniku rakietowym (LSR), odpowiednio dostosowanym do badań na próbkach węgli. Uzyskane obrazy spękań poddano analizie porównawczej z obrazami pierwotnej sieci spękań w węglach oraz opisano występujące pomiędzy nimi różnice. Dodatkowo przeanalizowano wykresy ciśnienia w komorze silnika laboratoryjnego, powstałe w trakcie badań.

Czasopismo: Nafta-Gaz
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Badanie stabilności termooksydacyjnej smarów plastycznych. Część 3 – Kompleksowe smary litowe

W artykule przedstawiono wyniki badań laboratoryjnych odporności na utlenianie kompleksowych smarów litowych, wytworzonych na olejach bazowych, zaklasyfikowanych do trzech różnych grup według API, z zastosowaniem dodatków przeciwutleniających o różnej strukturze chemicznej. Badanie odporności na utlenianie prowadzono według klasycznej metody PN-C-04143, przeznaczonej do smarów plastycznych, oraz przy użyciu zmodyfikowanej metody PetroOXY.

Czasopismo: Nafta-Gaz
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka