rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Sen, bezsenność i jej leczenie - krótki przegląd aktualnej wiedzy ze szczególnym uwzględnieniem ziołolecznictwa

Sen wypełnia jedną trzecią ludzkiego życia. Od jego jakości i długości zależą funkcjonowanie w ciągu dnia, nastrój, koncentracja, spostrzegawczość i w dużej mierze stan zdrowia. Na bezsenność cierpi około 10% ludności na świecie. Może to być bezsenność przygodna, czyli trwająca kilka dni, krótkotrwała, trwająca do miesiąca, lub przewlekła - utrzymująca się ponad miesiąc. Ludzie reagują zaburzeniami snu na stres. Ostry i przewlekły stres staje się często przyczyną bezsenności. U osób, które odczuwają stres, obserwuje się zwiększone napięcie mięśniowe, przyspieszoną pracę serca i podwyższone ciśnienie krwi, powodujące problemy z zaśnięciem. Aby utrzymująca się ponad 2 tygodnie bezsenność nie przekształciła się w przewlekłą, należy wdrożyć leczenie farmakologiczne i - jak zawsze w sytuacji zaburzeń snu - zapoznać pacjenta z kwestią higieny snu. Lek nasenny, ze względu na ryzyko uzależnienia, może być przyjmowany nie dłużej niż 2 (agoniści receptora benzodiazepinowego) do 4 tygodni (benzodiazepiny). W leczeniu bezsenności przewlekłej leki te można stosować nie częściej niż 2-3 razy w tygodniu lub 10 razy w miesiącu. Lekami wspomagającymi mogą być preparaty zawierające magnez, wapń, L-tryptofan, melatoninę i witaminę B6. Z ziół udowodnione efekty terapeutyczne wywołują kozłek lekarski i chmiel oraz melisa lekarska. Ostatnio coraz więcej mówi się też o nasennym działaniu wiśni pospolitej. Skuteczność innych używanych w leczeniu bezsenności roślin jest wątpliwa. Efektywne wydają się natomiast: terapia poznawczo-behawioralna, medytacja uważności, akupresura, akupunktura i tai chi. W walce ze stresem, a pośrednio więc i z bezsennością, pomocne są też joga i masaż relaksacyjny.

Czasopismo: Pediatria i Medycyna Rodzinna
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki farmaceutyczne, nauki medyczne
Jednostronne guzy migdałka podniebiennego – opis przypadku

W etiologii jednostronnych guzów migdałka podniebiennego można wyróżnić dwa procesy powodujące manifestację choroby w obrębie tego narządu: są to zapalenia i choroby nowotworowe. Początkowe dolegliwości mogą być niespecyficzne. Dopiero jednostronność objawów tj.: asymetria w wielkości migdałków, owrzodzenie błony śluzowej jednego migdałka podniebiennego, jednostronny guz szyi, zaburzenia połykania oraz brak poprawy po leczeniu przeciwzapalnym nasuwają podejrzenie rozwijającej się choroby nowotworowej. Omówiono przypadek 17-letniego chłopca przyjętego do Kliniki Otolaryngologii Instytutu Centrum Zdrowia Matki Polki z  powodu narastających jednostronnych dolegliwości bólowych gardła utrzymujących się od 8 miesięcy i nie ulegających poprawie mimo zachowawczego leczenia przeciwzapalnego. Na podstawie badania laryngologicznego, diagnostyki obrazowej rezonansem magnetycznym i śródoperacyjnego pobrania materiału do badania histopatologicznego z rozpadającego się guza migdałka podniebiennego prawego rozpoznano chłoniaka Burkitta. Częstą lokalizację zmian wśród chłoniaków u dzieci stanowi głowa i szyja (42-60%). Prawie co drugi przypadek chłoniaka nie-Hodgkina w populacji dzieci odnotowywany jest jako chłoniak Burkitta. Przedstawiony przypadek – a szczególnie jego jednostronność uzmysławia, że każda asymetria oraz brak poprawy po leczeniu przeciwzapalnym powinna budzić szczególny niepokój u lekarza prowadzącego i nasuwać podejrzenie zmiany nowotworowej.

Czasopismo: Otorynolaryngologia - przegląd kliniczny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Teraźniejszość i przyszłość leków biologicznych w terapii nowotworów głowy i szyi

Zgodnie z definicją Europejskiej Agencji Leków leki biologiczne są farmaceutykami, których substancja aktywna wytwarzana jest przez żyjący organizm. Mechanizm ich działania polega na modulacji reakcji immunologicznych poprzez naśladowanie naturalnie występujących cząsteczek lub interakcji z ich szlakiem molekularnym. Największą grupę leków biologicznych stanowią przeciwciała monoklonalne. Cztery leki biologiczne zostały zaaprobowane przez zagraniczne towarzystwa onkologiczne (amerykańską Narodową Sieć Ośrodków Onkologicznych NCCN oraz Narodowy Instytut Zdrowia i Doskonałości Klinicznej Wielkiej Brytanii NICE) do terapii nowotworów płaskonabłonkowych głowy i szyi – cetuksymab, afatynib, pembrolizumab i niwolumab. W Polsce tylko pierwszy z nich jest dostępny w codziennej praktyce klinicznej, we wskazaniach ograniczonych ministerialnym programem lekowym. Kwalifikują się do niego chorzy poddawani radykalnej radioterapii, z przeciwwskazaniami do cisplatyny. Gwałtowny rozwój immunoterapii i leczenia celowanego w ostatnich dekadach sprawił, że obecnie toczą się setki badań klinicznych oceniających skuteczność leków biologicznych w terapii nowotworów rejonu głowy i szyi zarówno w leczeniu radykalnym (neoadjuwantowo, adjuwantowo lub w skojarzeniu z radioterapią) jak i paliatywnym (w monoterapii, skojarzeniu z chemioterapeutykami lub innymi lekami biologicznymi).

Czasopismo: Otorynolaryngologia - przegląd kliniczny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Wyrównywanie deficytu/niedoboru witaminy D wraz z oceną wskaźników 24-godzinnego monitorowania ciśnienia tętniczego u kobiet z nadciśnieniem tętniczym w okresie okołomenopauzalnym

Występowanie zarówno nadciśnienia tętniczego, jak i niedoboru witaminy D jest obecnie często obserwowane w populacji ogólnej. Celem pracy była ocena wartości ciśnienia tętniczego w 24-godzinnym monitorowaniu i ich dynamiki przy wyrównywaniu deficytu/niedoboru witaminy D u kobiet z nadciśnieniem tętniczym II stopnia, w okresie okołomenopauzalnym. Маteriał i metody: Badaniem objęto grupę 50 kobiet w okresie przedmenopauzalnym [48 (45-50) lat] oraz grupę 52 kobiet we wczesnym (do 5 lat) okresie pomenopauzalnym [52 (50-54) lat]. Оznaczanie całkowitej zawartości 25-(OH)D w osoczu krwi przeprowadzano metodą testów immunoenzymatycznych przy użyciu odczynników DRG (Marburg, Niemcy). Całkowite stężenie 25-(OH)D w osoczu krwi poniżej wartości 20 ng/ml określano jako deficyt witaminy D, stężenie 20-30 ng/ml - jako niedobór, a 30-60 ng/ml - jako stężenie prawidłowe. W grupie kobiet z deficytem/niedoborem 25-(OH)D w osoczu krwi wyodrębniono podgrupy IB (n = 25) i IIB (n = 21), którym do algorytmu leczenia włączono podawanie cholekalcyferolu w dobowej dawce 2000 IU przez okres 3 miesięcy. Wyniki: Terapia cholekalcyferolem w dawce 2000 IU na dobę przez okres 3 miesięcy pozwoliła na osiągnięcie optymalnego stężenia witaminy D w osoczu krwi u 80% kobiet z nadciśnieniem tętniczym w okresie przedmenopauzalnym i u 76,2% kobiet we wczesnym okresie pomenopauzalnym. Wyrównanie niedoborów witaminy D w osoczu poprzez przyjmowanie cholekalcyferolu na tle prowadzonej łączonej terapii hipotensyjnej (ramipril + indapamid) pozwala na poprawę następujących wskaźników dobowego monitorowania ciśnienia tętniczego u kobiet w okresie przedmenopauzalnym: średnie wartości skurczowego ciśnienia tętniczego w ciągu całej doby i w ciągu dnia, indeks czasu dla skurczowego ciśnienia tętniczego w ciągu doby i w ciągu dnia, zmienność skurczowego ciśnienia tętniczego w nocy, poranny wzrost skurczowego i rozkurczowego ciśnienia tętniczego, normalizacja indeksu czasu dla rozkurczowego ciśnienia tętniczego w nocy; u kobiet we wczesnym okresie po menopauzie: zmniejszenie porannego wzrostu rozkurczowego ciśnienia tętniczego, zmienność skurczowego ciśnienia tętniczego w ciągu dnia, normalizacja indeksu czasu dla rozkurczowego ciśnienia tętniczego w nocy.

Czasopismo: Pediatria i Medycyna Rodzinna
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki farmaceutyczne, nauki medyczne
Hospitalizacja dzieci w Polsce z powodu wybranych chorób układu oddechowego w latach 2012-2017 w szpitalach o różnym stopniu referencyjności

Wprowadzenie. Zakażenia dróg oddechowych należą do najczęstszych przyczyn zgłaszania się rodziców z dziećmi do lekarza pierwszego kontaktu oraz są jednym z częstszych powodów kierowania dzieci do szpitala. Cel. Ocena częstości i struktury hospitalizacji dzieci z powodu wybranych chorób układu oddechowego na przestrzeni lat 2012-2017 w szpitalach o różnych poziomach referencyjności. Materiały i metody. Dane statystyczne dotyczące liczby hospitalizowanych dzieci w wieku od 0 do 18 lat w latach 2012-2017 uzyskano, za zgodą dyrekcji, z trzech szpitali pediatrycznych, różniących się między sobą poziomami referencyjności oraz liczbą łóżek pediatrycznych. W analizie uwzględniono nastę- pujące rozpoznania: przerost migdałka gardłowego, przerost migdałków podniebiennych, zapalenie płuc, zapalenie oskrzeli, astmę oskrzelową oraz zapalenie zatok przynosowych. Wyniki. W szpitalu uniwersyteckim ponad połowę hospitalizacji stanowiły przyjęcia z powodu przerostu migdałka gardłowego. Na przestrzeni lat obserwowano wzrost odsetka dzieci hospitalizowanych z powodu zapaleń płuc. W szpitalu wojewódzkim nie obserwowano tak ewidentnych zmian. Dominującą jednostką chorobową był również przerost migdałka gardłowego, a następnie w kolejności – zapalenie oskrzeli. Natomiast w małym szpitalu pediatrycznym SPZOZ ponad połowę hospitalizacji stanowiły zapalenia oskrzeli. W ostatnich latach znacząco zwiększyła się hospitalizacja z powodu przerostu migdałka gardłowego. W obu szpitalach, uniwersyteckim i wojewódzkim, liczba przyjęć dzieci do szpitala ogółem zmniejszyła się odpowiednio o 15% i 20%. Wnioski. Struktura hospitalizacji z powodu wybranych chorób dróg oddechowych u dzieci różni się w zależności od poziomu referencyjności szpitala, a ich częstość podlega fluktuacjom na przestrzeni lat. Systematyczna obserwacja hospitalizacji dzieci chorujących na choroby dróg oddechowych jest ważnym elementem kształtowania polityki zdrowia publicznego.

Czasopismo: Otorynolaryngologia - przegląd kliniczny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Profesor Aleksander Władysław Radzimiński (1910‑1972) w świetle dokumentów

Na wstępie umieszczono skrócony życiorys prof. Aleksandra Władysława Radzimińskiego (1910-1972) – kierownika Kliniki Otolaryngologii Akademii Medycznej w Łodzi. Zanalizowano trzynaście unikatowych niepublikowanych dotychczas dokumentów. Dotyczą one działalności zawodowej i naukowej Profesora Radzimińskiego w ostatnich dekadach Drugiej Rzeczypospolitej Polskiej, okresie okupacji hitlerowskiej oraz okresie powojennym.

Czasopismo: Otorynolaryngologia - przegląd kliniczny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Propozycja optymalizacji systemu profilaktyki i leczenia zawodowych chorób narządu głosu

Liczba zawodów wymagających znacznego obciążania narządu głosu systematycznie zwiększa się. Stawia to nowe wyzwania dla lekarzy laryngologów, foniatrów i lekarzy medycyny pracy, którzy powinni zapewnić tej populacji kompleksową opiekę. Przedstawiono aktualny stan prawny w zakresie orzecznictwa, profilaktyki i leczenia chorób zawodowych narządu głosu w Polsce. Na podstawie wieloośrodkowych doświadczeń w tej dziedzinie zaproponowano optymalizację profilaktyki dysfonii zawodowych z uwzględnieniem aktywnego współuczestnictwa osób pracujących głosem w procesie profilaktyki i rehabilitacji.

Czasopismo: Otorynolaryngologia - przegląd kliniczny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Wpływ zaburzeń głosu na jakość interakcji komunikacyjnej w ocenie studentów kierunków filologicznych

Wprowadzenie. Codzienna komunikacja człowieka oraz interakcja werbalna osób pracujących głosem zależy od jakości głosu mówionego. Cel pracy. Celem prezentowanych badań było określenie jakości głosu mówionego studentów filologii w interakcji komunikacyjnej. Materiał i metody. W samoocenie studentów filologii (n=105), przygotowujących się do zawodu nauczyciela, użyto kwestionariusza VHI-30. Prezentowane w niniejszym opracowaniu wyniki badań ilościowych dotyczą pierwszej części (itemy 1-10) kwestionariusza. Zostały one poddane pogłębionej interpretacji w toku zogniskowanych wywiadów grupowych. Wyniki. Studenci filologii nie dostrzegają większego wpływu zaburzeń głosu na codzienną komunikację interpersonalną. Wynika to z ogólnie dobrego poziomu interakcji komunikacyjnej większości młodych ludzi, ale po części również z braku świadomości dotyczącej funkcjonalnego stanu własnego głosu, niedostatków wiedzy o wpływie głosu mówionego na jakość komunikacji codziennej i szkolnych interakcji językowych, jak też niewielkiego lub żadnego doświadczenia w zakresie pracy głosem. Wnioski. Omówione wyniki badań pokazują, że istnieje potrzeba podnoszenia świadomości studentów przygotowujących się do pracy w zawodzie nauczyciela w zakresie obciążenia głosu oraz metod profilaktyki chorób zawodowych narządu głosu. W treściach kształcenia uniwersyteckiego powinny zostać uwzględnione m.in. czynniki zewnętrzne warunkujące jakość głosu mówionego, omawiane na tle zagadnień dotyczących interakcji językowej czy socjologii mówienia.

Czasopismo: Otorynolaryngologia - przegląd kliniczny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Aparat słuchowy a alternatywne urządzenia poprawiające słyszenie

W opracowaniu dokonano przeglądu dostępnych prac dotyczących różnych rodzajów urządzeń poprawiających słyszenie, które w szczególnych przypadkach mogą być traktowane jako rozwiązania alternatywne w stosunku do klasycznych aparatów słuchowych. Praca zawiera dyskusję na temat nowego rodzaju aparatu słuchowego wstępnie zaprogramowanego, który może być dystrybuowany korespondencyjnie lub bezpośrednio potencjalnym użytkownikom. Ponadto zawarto opis tzw. „personalnych” wzmacniaczy dźwięku ze szczególnym uwzględnieniem tzw. wzmacniaczy słuchu, które co do zasady są przeznaczone dla osób ze słuchem normalnym. Podano cechy poszczególnych rozwiązań oraz możliwe zastosowania. Analiza dostępnych opracowań w tym zakresie pokazuje dużą różnorodność rozwiązań, a co za tym idzie brak jednoznacznych kryteriów, dzięki którym można by dokonać łatwej i obiektywnej oceny urządzeń między sobą czy też porównać je z klasycznymi aparatami słuchowymi. Na podstawie przedstawionej pracy można sfomułować nastę- pujące wnioski: wzmacniacze słuchu nie powinny być stosowane w przypadku niedosłuchów odbiorczych czuciowo-nerwowych z uwagi na brak możliwości właściwego dostosowania parametrów akustycznych takiego wzmacniacza do specyficznej charakterystyki niedosłuchu. Wysoki poziom ciśnienia akustycznego, jaki mogą one generować może pogłębiać wadę słuchu. Aparaty słuchowe wstępnie zaprogramowane mogą stanowić alternatywę dla klasycznych aparatów, choć wyniki badań pokazują, że uzyskiwane efekty, w szczególności w rozumieniu mowy, są słabsze. Kluczową rolę w poprawie możliwości uzyskania bardziej efektywnych wyników w przypadku niedosłuchu odbiorczego pełni audiolog lub protetyk słuchu.

Czasopismo: Otorynolaryngologia - przegląd kliniczny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Gruczolak wielopostaciowy jamy nosa – opis przypadku

Gruczolak wielopostaciowy jest najczęstszym łagodnym nowotworem gruczołów ślinowych występującym głównie w śliniance przyusznej i podżuchwowej. Rzadko występuje w małych gruczołach ślinowych. Opisano przypadek 47-letniego mężczyzny z gruczolakiem wielopostaciowym jamy nosa. Przedstawiono przebieg choroby i leczenia. Okres pooperacyjny oraz hospitalizacji bez powikłań.

Czasopismo: Otorynolaryngologia - przegląd kliniczny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Dynamika obrazu zaburzeń mowy u pacjentki po udarze niedokrwiennym mózgu – opis przypadku

Wprowadzenie. Udar niedokrwienny mózgu stanowi 80‑90% wszystkich udarów. Jeśli w trakcie incydentu uszkodzone zo‑ staną obszary mózgu odpowiedzialne za mowę, u pacjentów diagnozuje się afazję. Cel pracy. Celem prezentowanych badań jakościowych było ukazanie dynamiki obrazu zaburzeń mowy pacjentki z afazją w odniesieniu do jej aktualnego stanu zdrowia oraz efektów leczenia i terapii logopedycznej prowadzonej w zakładzie opie‑ kuńczo-leczniczym. Materiał i metody. W badaniu wzięła udział pacjentka po uda‑ rze niedokrwiennym mózgu. Oceny dynamiki obrazu zaburzeń mowy dokonano na podstawie wywiadu przeprowadzonego z pracownikiem socjalnym, analizy dokumentacji (medycznej i psychologicznej), bieżącej obserwacji oraz prób eksperymental‑ no-klinicznych przy użyciu: testu SODA (Skala Oceny Dynamiki Afazji), „Testu nazywania” Antoniego Balejki, „Testu Żetonów” (Token Test) w wersji skróconej oraz Bostońskiego Testu do Diagnozy Afazji (BTDA). Wyniki. Po przyjęciu na Oddział Udarowy z Wczesną Rehabili‑ tacją Neurologiczną u pacjentki zdiagnozowano afazję całkowitą. Jej objawy utrzymywały się przez pierwsze dwa tygodnie przeby‑ wania w zakładzie opiekuńczo-leczniczym. W efekcie stabilizacji obrazu klinicznego chorej zaburzenia mowy przyjęły postać afazji mieszanej (z przewagą aspektu motorycznego) znacznego stopnia, a dalsza stopniowa poprawa sprawności językowej dała obraz afazji ruchowej kinestetycznej. Wnioski. Postępowanie logopedyczne z pacjentem z afazją jest procesem dynamicznym, wymagającym działań rozłożonych w czasie, dostosowywanych do kondycji oraz aktualnych moż‑ liwości chorego. Czynności logopedy koncentrują się głównie na zaburzeniach komunikacji i języka, rozpatrywanych na tle aktualnego funkcjonowania pacjenta, dlatego diagnoza dotycząca afazji podlega weryfikacji w trakcie prowadzonej terapii.

Czasopismo: Otorynolaryngologia - przegląd kliniczny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Kraniotomia nadoczodołowa w leczeniu ropniaków podtwardówkowych podstawy czaszki pochodzenia zatokowego

Zapalenie zatok przynosowych jest częstym problemem w praktyce otolaryngologicznej. W przypadku braku odpowiedniego leczenia może dojść do powikłań wewnątrzczaszkowych. Ropniak podtwardówkowy podstawy czaszki jest rzadkim i groź- nym powikłaniem zapalenia zatok. Autorzy opisują przypadek 25-letniej chorej, będącej w połogu, leczonej interdyscyplinarnie z powodu ropniaka podtwardówkowego podstawy czaszki, do powstania którego doszło w przebiegu ostrego zapalenia zatok przynosowych. Odpowiednio przeprowadzona diagnostyka oraz wdrożone leczenie uchroniło pacjentkę przed trwałymi następstwami choroby. Chora wymagała zintegrowanego leczenia, które zakończyło się pomyślnie.

Czasopismo: Otorynolaryngologia - przegląd kliniczny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Zespół bólowy kręgosłupa

Ból okolicy kręgosłupa to objaw towarzyszący wielu chorobom. Zespół bólowy mogą powodować nieprawidłowości struktur kostnych, stawów międzykręgowych, więzadeł, powięzi, mięśni czy krążków międzykręgowych, które następnie mogą negatywnie wpływać na rdzeń kręgowy i nerwy obwodowe. Na podstawie mechanizmów patofizjologicznych ból dzielimy na nocyceptywny i neuropatyczny. Ten pierwszy powstaje przez podrażnienie mechaniczne nocyceptorów w strukturach mięśniowych i więzadłowych. Z kolei ból neuropatyczny zwykle jest spowodowany uciskiem na korzenie nerwowe. Gdy ostry ból nocyceptywny nie jest leczony w odpowiednim czasie, może rozwinąć się przewlekły zespół bólowy spowodowany wtórnymi zmianami czynnościowymi w ośrodkowym układzie nerwowym. Leczenie zespołu bólowego kręgosłupa polega na podawaniu środków zwiotczających mięśnie, leków przeciwbólowych i niesteroidowych leków przeciwzapalnych. Lekiem pierwszego rzutu jest paracetamol ze względu na niewielką ilość reakcji niepożądanych. Preferowane jest leczenie skojarzone niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi i środkami przeciwbólowymi, ponieważ zwiększa efekt przeciwbólowy, nie nasilając toksyczności. W skojarzonym leczeniu stosowane jest połączenie paracetamolu z łagodnym opioidem (tramadolem). W przypadku bólu neuropatycznego podaje się różne grupy leków: leki przeciwdepresyjne, przeciwdrgawkowe, leki stabilizujące błonę komórkową i leki z grupy antagonistów receptora GABA-B. Ze względu na różne sposoby leczenia bólu nocyceptywnego i neuropatycznego ważne jest wczesne ustalenie rodzaju bólu, aby nie dopuścić do rozwoju przewlekłego zespołu bólowego.

Czasopismo: Pediatria i Medycyna Rodzinna
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki farmaceutyczne, nauki medyczne
Guz Potta u 3-letniego chłopca – opis przypadku

Guz Potta opisywany jest w literaturze jako ropień podokostnowy okolicy czołowej z towarzyszącym zapaleniem szpiku kości czołowej. Najczęściej występuje u młodych dorosłych. Celem niniejszej pracy jest zwrócenie uwagi na tą rzadką jednostkę chorobową, której przebieg może być nietypowy, a opóźnienie w postawieniu diagnozy może, ze względu na czę- stość powikłań wewnątrzczaszkowych być fatalne w skutkach. Stan ten po raz pierwszy został opisany w 1789 roku przez sir Percivalla Pott’a, znanego angielskiego chirurga jako powikłanie urazu głowy. Jednakże większość przypadków guza Potta stanowią powikłania ostrego zapalenia zatok czołowych. W niniejszej pracy przedstawiono przypadek 3-letniego chłopca z guzem Potta okolicy czołowej. W diagnostyce różnicowej wzięto pod uwagę między innymi oczodołowe powikłanie zapalenia zatok, ukąszenie przez owada, reakcję alergiczną. Ze względu na obecność powikłań wewnątrzczaszkowych pod postacią ropnia nadtwardówkowego chłopca przekazano celem dalszego leczenia do Kliniki Neurochirurgii Dziecięcej, gdzie miał miejsce drenaż ropnia. Po zabiegu stan chłopca był stabilny, a w kontrolnej tomografii komputerowej wykonanej niespełna miesiąc po leczeniu operacyjnym nie uwidoczniono wcześniej opisywanych zmian.

Czasopismo: Otorynolaryngologia - przegląd kliniczny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Rola ultrasonografii w diagnostyce neuropatii pourazowych oraz powikłań po operacjach nerwów obwodowych

Najczęstszymi przyczynami operacji na nerwach obwodowych są zespół cieśni kanału nadgarstka oraz urazy. Zabieg operacyjny odbarczenia cieśni kanału nadgarstka polega na całkowitym przecięciu więzadła poprzecznego kanału nadgarstka i tym samym uwolnieniu nerwu z ucisku wywoływanego przez to więzadło. Po zabiegu operacyjnym dolegliwości bólowe powinny niemal natychmiast ustąpić. Jeżeli pacjent zgłasza ból mimo upływu czasu, konieczna jest diagnostyka. Do niedawna złotym standardem było badanie elektrofizjologiczne, które określa zdolność do przewodzenia impulsów. W ostatnich latach coraz częściej badaniem pierwszego rzutu staje się ultrasonografia z zastosowaniem głowic wysokiej częstotliwości, która precyzuje przyczynę powikłań pooperacyjnych. Ponadto umożliwia ocenę sąsiadujących tkanek, które mogą stanowić źródło utrzymujących się dolegliwości. Ułatwia to zaplanowanie właściwego leczenia. W przypadku zmian pourazowych nerwów stan neurologiczny (powrót zakresu czucia i funkcji motorycznej mięśni unerwianych przez dany pień nerwowy) odnosi się do czasu, jaki upłynął od zabiegu, gdyż regeneracja tkanki nerwowej następuje stopniowo. W przypadku niewłaściwego gojenia może dojść do wytworzenia nerwiaka w ciągłości, gdy regenerat nie penetruje do kikuta obwodowego i tworzy chaotyczną bliznę na poziomie rekonstrukcji. Ultrasonografia umożliwia ocenę miejsca zespolenia pod kątem odtworzenia ciągłości pnia nerwowego, stwierdzenia obecności nerwiaków i kontrolowania ich rozrostu. Dodatkowo stwarza możliwość diagnozowania zrostów. Na podstawie wywiadu, przeprowadzonego badania klinicznego oraz badań neurofizjologicznych i ultrasonograficznych w przypadku neuropatii pourazowych czy pooperacyjnych można precyzyjnie zaplanować postępowanie, tj. stwierdzić, czy należy przyjąć postawę wyczekującą, czy też jak najszybciej wykonać zabieg operacyjny.

Czasopismo: Pediatria i Medycyna Rodzinna
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki farmaceutyczne, nauki medyczne