rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Wychowawcza obecność Sanktuarium Matki Bożej Trzykroć Przedziwnej na Górze Chełmskiej w Koszalinie

Pierwsze sanktuarium na Górze Chełmskiej zbudowano w 1214 r. i stało się znanym maryjnym miejscem pielgrzymkowym w średniowieczu. Reformacja spowodowała zanik kultu maryjnego na Górze Chełmskiej. Dopiero w 1991 r. Góra Chełmska odzyskała charakter religijny dzięki zbudowaniu sanktuarium Matki Bożej Trzykroć Przedziwnej. Specyfiką tego miejsca jest możliwość uzyskania trzech łask pielgrzymkowych za wstawiennictwem Maryi jako Wychowawczyni nowego człowieka w nowej wspólnocie. Z tym tytułem Maryi utożsamia się Ruch Szensztacki założony przez ks. Józefa Kentenicha (1885–1968), rozwijający się w naszej diecezji. Kapliczka na Górze Chełmskiej jest jednym z sanktuariów filialnych i ma imię Sanktuarium Przymierza. W formacji dąży się do tego, by osoba pogłębiała swoją duchowość maryjną poprzez zawarcie przymierza miłości, a także wypracowanie sanktuarium domowego. Ważne są wkłady do kapitału łask pomagające w przeżywaniu świętości na co dzień i życie wiarą w Opatrzność Bożą. W tym pomaga obecność sanktuarium na Górze Chełmskiej z różnymi inicjatywami pastoralnymi. Powstające Centrum Pielgrzymkowo-Turystyczne będzie sprzyjać również charakterowi rekreacyjnemu tego pięknego zalesionego terenu i zakłada cele kulturotwórcze.

Czasopismo: Rocznik Skrzatuski
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Krzyże na cenzurowanym. Represje władz komunistycznych wobec ks. Michała Winiarza SDB za postawienie krzyży misyjnych na terenie parafii pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Skrzatuszu w roku jubileuszowym 1966 (edycja źródłowa)

Jednym z najważniejszych wydarzeń religijnych w powojennej Polsce były obchody Tysiąclecia Chrztu Polski. W polskim Kościele przygotowania do tego jubileuszu trwały dekadę. Program przygotowań odwoływał się do prawd wiary i nauki Kościoła, jak również do życia społecznego narodu polskiego. Towarzyszyły temu akcje duszpasterskie, które ożywiały pobożność Polaków. Zagrażało to laicyzacji prowadzonej przez władze komunistyczne i dlatego utrudniano przebieg dziesięcioletnich przygotowań do milenijnych uroczystości i nawet zorganizowano konkurencyjne obchody Tysiąclecia Państwa Polskiego. Jako przykład takiej działalności władz przedstawiono postać ks. Michała Winiarza SDB, proboszcza w Skrzatuszu.

Czasopismo: Rocznik Skrzatuski
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Parafia pw. Wniebowzięcia NMP w Skrzatuszu w świetle wizytacji z 1831 r.

Początki Skrzatusza sięgają XV w. Parafia straciła swoją samodzielność w czasach reformacji w XVI w. Ponowne kanoniczne erygowanie nastąpiło w 1660 r. W 1772 r. włączony do państwa pruskiego. Wraca do Polski po zakończeniu II wojny światowej w 1945 r. Bp Ignacy Jeż po utworzeniu diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej ogłosił Skrzatusz diecezjalnym sanktuarium, gdzie czci się nieprzerwanie Cudowną Pietę od końca XVI w. Na zlecenie biskupów lub archidiakonów dziekani w diecezji poznańskiej zobowiązani byli do przeprowadzenia w ich imieniu wizytacji dekanalnych. W XIX w. konsystorz zatwierdzał kolejne formularze, którymi posługiwali się dziekani. Takim przykładem jest prezentowana wizytacja z 1831 r. Przeprowadził ją na polecenie arcybiskupa poznańskiego dziekan wałecki Antoni Perzyński. W dokumencie scharakteryzował stan materialny i duchowy parafii. Wyróżnił w protokole również kościół filialny, szkoły i szpital parafialny.

Czasopismo: Rocznik Skrzatuski
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
O zniesławianiu i oszczercach – Kazanie skrzatuskie na „Sześćdziesiątnicę”

Artykuł jest prezentacją kolejnego tekstu kaznodziejskiego z archiwum parafii Skrzatusz w języku niemieckim, z tłumaczeniem na język polski, prawdopodobnie z XIX w. Archiwalny manuskrypt jest bardziej kazaniem lub szkicem kaznodziejskim niż homilią do Ewangelii według św. Łukasza (Łk 8,4–15), na niedzielę Sexagesima („Sześćdziesiątnica” – według kalendarza sprzed reformy liturgicznej w 1970 r.). Tematem kazania jest grzech zniesławienia (oszczerstwa) i rozgrzeszenia z niego. Ziemią skalistą z przypowieści o siewcy jest dusza oszczercy, często niezdolna do naprawienia szkód wyrządzonych przez zniesławienie innych. Tekst z mocnym akcentem dydaktycznym, moralizatorskim, bardziej katechetycznym niż kerygmatycznym, jest wezwaniem do nawrócenia z grzechu oszczerstwa.

Czasopismo: Rocznik Skrzatuski
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Związki II Synodu Diecezji Koszalińsko-Kołobrzeskiej z Sanktuarium Matki Bożej Bolesnej w Skrzatuszu

Sanktuarium Matki Bożej Bolesnej w Skrzatuszu jest ściśle związane z II Synodem Diecezji Koszalińsko-Kołobrzeskiej, który został zwołany 11 czerwca 2016 r. i otwarty 25 lutego 2017 r. Opiece i wstawiennictwu Pani Skrzatuskiej powierzane są wszystkie etapy prac synodalnych oraz związane z nim poszczególne osoby i gremia. Istotny element tych powiązań stanowi także eklezjalna formacja wiernych świeckich, której szczególnym miejscem jest właśnie skrzatuskie sanktuarium.

Czasopismo: Rocznik Skrzatuski
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Prawne obowiązki i zadania w dziedzinie liturgiczno-duszpasterskiej oraz przywileje bazyliki mniejszej w Skrzatuszu

Obowiązki w dziedzinie liturgiczno-duszpasterskiej oraz przywileje bazyliki mniejszej określa prawo kanoniczne. Obowiązki dotyczą zapewnienia stałej liturgicznej formacji świeckich, przygotowywania i celebrowania obrzędów związanych z rokiem liturgicznym, troski o śpiew liturgiczny, uroczystego sprawowania świąt i uroczystości wskazujących jedność ze Stolicą Apostolską. Spośród przywilejów przyznanych bazylice mniejszej pierwszym jest dobrze przygotowany i przeżyty dzień ogłoszenia tytułu bazyliki. Ponadto wiernym, którzy nawiedzają bazylikę i uczestniczą w niej w obrzędach, przyznane są liczne odpusty zupełne. Pozostałe przywileje dotyczą używania znaku papieskiego, którym są skrzyżowane klucze, oraz stroju zarządcy bazyliki mniejszej. Obowiązki i zadania oraz przywileje skrzatuskiej bazyliki to elementy, które sprawiają, że staje się ona centrum działalności liturgicznej i duszpasterskiej.

Czasopismo: Rocznik Skrzatuski
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Działalność Biskupiego Komitetu Pomocy Osobom Pozbawionym Wolności i ich Rodzinom w Diecezji Koszalińsko-Kołobrzeskiej

Artykuł przedstawia pracę Biskupiego Komitetu Pomocy Osobom Pozbawionym Wolności i ich Rodzinom w Diecezji Koszalińsko-Kołobrzeskiej. W działalność zaangażowane były osoby duchowne i świeckie. Praca podzielona była na trzy rejony (koszaliński, słupski i szczecinecki). Nad całością czuwał biskup Ignacy Jeż, który również uczestniczył w całym dziele. Odprawiano msze święte, gdzie modlono się za pokrzywdzonych. Organizowano zbiórki pieniężne na paczki żywnościowe i artykuły pierwszej potrzeby. Istotą było również podnoszenie ludzi na duchu. Osoby zaangażowane zbierały informacje na temat potrzebujących, rozdzielały żywność i leki, które głównie pochodziły z darów zagranicznych. Organizowano dla rodzin i ich dzieci akcje wakacyjne. Jedną z potrzeb była również pomoc prawna i finansowa. Osoby zaangażowane jednoczył jeden cel, bezinteresowna pomoc drugiemu człowiekowi.

Czasopismo: Rocznik Skrzatuski
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Przestrzeń samotności w kulturze

W moim artykule proponuję spojrzenie na zjawisko samotności w kulturze, jako nie tylko możliwość badania doświadczenia intymnego, przeżywanego w liczbie pojedynczej, z odwołaniem do licznych w kulturze opisów tego stanu. Chciałabym raczej zastanowić się, czy mając wiedzę na temat tego doświadczenia, nabywamy kompetencje na temat kultury, w której zaistniała samotność? Wsparciem w opisywaniu przestrzeni samotności w kulturze jest dla mnie dyskurs melancholijny, dla którego naturalnym środowiskiem była przestrzeń samotności oraz konfrontacja z ostatecznością. Dla potrzeb refleksji uruchamiam moją definicję samotności, jako przestrzeni między życiem i śmiercią. Owa przestrzeń daje możliwość jednostce odczuwania energii życia i obecności śmierci. Nawet w takich monetach życia człowieka (młodość), kiedy jednostka nie jest do końca świadoma swojej roli w społeczeństwie, a jest na etapie krystalizacji swojej tożsamości. W tym wypadku samotność, jako przestrzeń między byłaby pewnym stanem zawieszenia, który przygotowuje jednak do aktywnego, samodzielnego życia we wspólnocie. W artykule odwołuję się do postulatu niemieckiego kulturoznawcy Thomasa Macho, aby traktować doświadczenie samotności jako kontekst, sposobność, praktykowania technik kulturowych, oraz do przestrzeni heterotopijnej w ujęciu Michela Foucaulta.

Czasopismo: Forum Oświatowe
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Samotność w kulturze jako permanentny proces bycia z samotnością

Artykuł stanowi propozycję zdefiniowania sposobów odczuwania samotności w kontekście prowokowania aktu twórczego. W tekście zostaje przedstawiona koncepcja samotności w kulturze, czyli samotności bycia lub inaczej bycia z samotnością jako procesu permanentnego od etapu dostrzeżenia własnej odmienności aż po etap podsumowań, zmęczenia i odczucia całożyciowej porażki lub życiowego spełnienia. Autor wskazuje na różnice pomiędzy wpływem odczuwania samotności na obszar kultury kontestującej, a jej oddziaływaniem na inne przestrzenie ludzkiej egzystencji. Jest to próba odpowiedzi na pytanie, czy tak rozumiana samotność bycia jest faktycznością, koniecznością, czy może wyborem.

Czasopismo: Forum Oświatowe
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Filmowe studium samotności. O „Tataraku” Andrzeja Wajdy

Andrzej Wajda często podejmował w swoich filmach temat samotności. W ekranizacji Tataraku (2009) pokazał samotność małżonków w obliczu choroby i śmierci. Reżyser wykorzystał dwa opowiadania: Tatarak Jarosława Iwaszkiewicza i Nagłe wezwanie Sándora Máraiego. Najważniejszy wątek filmowy stanowi prywatne wyznanie aktorki Krystyny Jandy, która niedawno straciła męża. W analizie filmu Wajdy można posłużyć się pojęciem mimesis. Paul Ricoeur w „Czasie i opowieści” przekonuje, że mimesis nie jest kategorią jednorodną, wyróżnia jej trzy odmiany. W trzech mimesis Tataraku kryją się różne znaczenia samotności. W mimesis III krzyżują się dwa światy: świat twórcy i świat odbiorcy. Narracja Jandy prowadzi do czynnego rozumienia, czym jest doświadczenie utraty i samotności, jest jego konkretyzacją. Opowiadanie o utracie i samotności jest dla niej także formą terapii.

Czasopismo: Forum Oświatowe
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Obraz Kościoła koszalińsko-kołobrzeskiego na łamach „Głosu Pomorza” i „Głosu Koszalińskiego” w latach 1972–1989

Dzięki decyzji papieża Pawła VI z 28 czerwca 1972 r., zawartej w bulli Episcoporum Poloniae coetus, powstała, między innymi diecezjami polskimi, cały czas zmieniająca się do dzisiaj diecezja koszalińsko-kołobrzeska. Ustanowienie papieską bullą diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej potraktowano jako sukces wieloletniej polityki władz, a przekazanie Kościołowi obiektów sakralnych na Ziemiach Odzyskanych jako dobrą wolę tych władz. Ale już informacje o organizowaniu diecezji i ingresie biskupa I. Jeża były napisane lakonicznie, mniejszym drukiem i na dole drugiej strony gazety. Do lat 80. XX w. informacji o Kościele diecezjalnym było bardzo mało. Po wprowadzeniu stanu wojennego Kościół stanął w obronie internowanych, organizował pomoc żywnościową i medyczną oraz odprawiał „Msze za Ojczyznę”, co było „solą w oku u rządzących”. W tym czasie Kościół otrzymywał od administracji lokalnej pozwolenia na budowę świątyń, salek katechetycznych, plebanii, a szczególnie diecezjalnego Wyższego Seminarium Duchownego w Wilkowie pod Koszalinem. Wykonywano również wiele remontów, z których w diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej najważniejszy był remont konkatedry w Kołobrzegu. Większość remontów była finansowana ze składek wiernych. W połowie lat 80. XX w. o Kościele diecezjalnym pisano w prasie lokalnej częściej i znacznie więcej. Niestety, skupiono się na wytykaniu księżom ich rzekomego bogactwa, niewłaściwego gospodarowania pieniędzmi. Budownictwo kościelne stawiano w kontraście do budownictwa mieszkaniowego, twierdząc, że kościołów budowano za dużo i za drogo. W temacie wypowiedzi z ambony zarzucano kapłanom niepatriotyczną postawę. Księża w swoim działaniu byli skupieni na doktrynie chrześcijańskiej: nauce moralności, udzielaniu sakramentów, dla komunistów natomiast najważniejsza była dezintegracja ich pracy, szarganie ich autorytetu. Wszystkie działania duchowieństwa ujmowali w kategoriach politycznych. Pod koniec lat 80. XX w. w przedstawianiu życia Kościoła nastąpiła kolejna, tym razem pozytywna zmiana. Było to związane z przygotowaniem i przeprowadzeniem obrad Okrągłego Stołu. Przedstawiciele Kościoła w tych obradach występowali z pozycji obserwatora. Głos Pomorza rozpoczął ekspansję w pozytywnym ukazywaniu posługi biskupa diecezjalnego, który spotykał się z wojewodą, przewodniczącymi lokalnych stowarzyszeń politycznych, związków zawodowych i z działaczami partyjnymi. Biskup I. Jeż na prośbę wojewody wspólnie z nim odwiedzał pracowników PGR i służby zdrowia, otrzymywał życzenia od władz wojewódzkich z okazji 75. urodzin.

Czasopismo: Rocznik Skrzatuski
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Wyspy skarbów i wyspy zakopanych skarbów. Samotność i osamotnienie – w pracy teatralnej twórców laboratoriów oraz osób zagrożonych wykluczeniem społecznym

Tekst prezentuje doświadczenia samotności i osamotnienia w pracy teatralnej członków laboratoriów teatralnych (na przykładzie Odin Teatret) oraz osób zagrożonych wykluczeniem społecznym (na przykładzie działalności Kobiecego Ośrodka Teatralnego w Centrum Praw Kobiet w Warszawie). W pierwszej części tekstu ukazuje, w jaki sposób samotność może stać się sprzymierzeńcem artysty teatru i ważnym elementem jego metody pracy i „życia w sztuce”. W drugiej części opisuję praktykę terapeutyczno-teatralną „teatru obrzędowego”, stworzoną przez Dagnę Ślepowrońską oraz jej wpływ na proces uwalniania się z doświadczeń osamotnienia kobiet mających za sobą doświadczenia przemocy.

Czasopismo: Forum Oświatowe
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Dyskurs – z perspektywy teoretyczno-metodologicznej

O podjęciu niniejszej problematyki zaważyło co najmniej kilka powodów, pośród nich zwłaszcza fakt rozpowszechniania się pojęcia dyskursu w różnych sferach życia społecznego pomimo niedookreślonego, nieostrego znaczenia terminu, którego sens z reguły wyłania się z kontekstu w jakim zostaje ono użyte. Ponadto interesująca zdaje się dość duża swoboda w posługiwaniu się kategorią dyskursu przez autorów prac o rozmaitym zakresie i poziomie problemowym oraz wyodrębnianie różnych rodzajów dyskursu w podejmowanych rozważaniach (tj. polityczny, prawny, historyczny, filozoficzny, edukacyjny, naukowy etc.) z pominięciem wyraźnych kryteriów owej typologii. Jako istotna jawi się ponadto kwestia jakościowych badań nad dyskursem, które ciągle jeszcze nie są należycie doceniane, nie tylko w naukach o edukacji. 
Rozważania rozpoczynam od kilku uwag wprowadzających, po czym nawiązuję do ważniejszych kwestii etymologicznych, oraz zatrzymuję się przy zagadnieniu znaczenia dyskursu. Następnie zwracam uwagę na pojawiające się problemy z pojęciem dyskursu i odnoszę się do wybranych aspektów badań dyskursu, w tym do roli i pozycji badacza. Na koniec podejmuję próbę podsumowania rozważań.

Czasopismo: Forum Oświatowe
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne
Osoba ludzka wobec wybranych problemów etycznych w filozofii Roberta Spaemanna

Wśród wszystkich filozoficznych dyscyplin szczególnie etyka stanowi przykład dialogicznego charakteru myślenia. Normy moralne tworzone są w wyniku dyskusji, ale dyskurs ten ma swoje granice. Dla Roberta Spaemanna tą granicą jest osoba ludzka. Jego etyka wypływa więc z tego pojęcia. Artykuł jest próbą uchwycenia tej konstytutywnej dla Spaemannowskiej etyki zależności oraz podkreślenia głównych wątków etycznych dylematów. Należą do nich zagadnienia związane z podejściem do początkowych i końcowych etapów życia, relacji, jaka zachodzi między człowiekiem i przyrodą, oraz kształtowania norm życia społecznego – ze szczególnym uwzględnieniem sfery polityki.

Czasopismo: Rocznik Skrzatuski
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Wybrane aspekty osamotnienia osób niepełnosprawnych ruchowo

Prezentowany artykuł jest syntetyczną relacją z badań nad uwarunkowaniami osamotnienia osób niepełnosprawnych. Wyeksponowano w nim wpływ wybranych czynników na pozostawanie tych osób w izolacji, a także ich wpływ na wydostawanie się z samotności. Materiał badawczy stanowią biograficzne studia przypadków.

Czasopismo: Forum Oświatowe
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne
Charakterystyka kolekcji filatelistycznej Edwina Klessy poświęconej NSZZ „Solidarność”

Artykuł omawia kolekcję znaczków, bloczków, kopert, stempli, kart pocztowych oraz banknotów wydawanych przez podziemne wydawnictwa solidarnościowe i inne nielegalnie działające ugrupowania społeczne i polityczne, które autorowi udało się zgromadzić głównie w czasach, gdy były emitowane i kolportowane. Czterdziesta rocznica wprowadzenia stanu wojennego w Polsce stała się okazją do zaprezentowania znaczków poczty podziemnej z lat 1981–1989 w dawnym Kinie „Iskra” w Pile na wystawie zatytułowanej Znaczki poczty podziemnej z lat 1981–1989 z kolekcji Edwina Klessy. Wystawa obejmowała prawie 350 arkuszy wystawowych A4.

Czasopismo: Rocznik Skrzatuski
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: historia
Poczucie samotności u polskich studentów za granicą

Artykuł ukazuje rolę i znaczenie edukacji międzykulturowej w utrzymaniu pozytywnych relacji z przedstawicielami innych kultur. Wskazuje najczęściej popełniane błędy w wartościowaniu innych kultur. Podejmuje także zagadnienie szoku kulturowego i samotności, z jaką spotykają się studenci wyjeżdżający na studia za granicę.

Czasopismo: Forum Oświatowe
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Samotność w chorobie nowotworowej – z praktyki działalności Akademii Walki z Rakiem w Toruniu

Wystąpienie choroby nowotworowej oznacza poważną i niepomyślną zmianę w sytuacji człowieka. Choroba pociąga za sobą szereg dolegliwości, wiąże się z inwazyjnymi procedurami diagnostycznymi i terapeutycznymi, stanowi przeszkodę w realizacji różnych dążeń i powoduje konieczność rezygnacji z niektórych celów życiowych lub ich modyfikację. Stwarza to okoliczności sprzyjające izolacji, co w efekcie doprowadza do przeświadczenia o byciu samym w chorobie. Celem prezentowanych rozważań jest przybliżenie problemu samotności osób zmagających się z chorobą nowotworową oraz działań realizowanych w toruńskim oddziale Akademii Walki z Rakiem, które pomagają w radzeniu sobie z samotnością.

Czasopismo: Forum Oświatowe
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Sprawozdanie komisji wysłanej do wsi Skrzetusz w sprawie cudów figury B.M.V.

Po utworzeniu diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej w 1972 r. biskup Ignacy Jeż ogłosił Skrzatusz diecezjalnym sanktuarium. Wieloletnie starania biskupa i salezjańskich kustoszy doprowadziły do uroczystej koronacji figury Matki Bożej Bolesnej w 1988 r. W 25. rocznicę tego wydarzenia rozpoczęto wydawanie Rocznika Skrzatuskiego. Redakcja czasopisma postawiła sobie za cel propagowanie na szerszą skalę maryjnego sanktuarium. Pojawiają się w nim artykuły także o tematyce biblijnej i mariologicznej. Główny nurt jednak stanowią treści związane z samym sanktuarium i trwającym tam nieprzerwanie kultem Matki Bożej Bolesnej. Wydana niedawno transkrypcja manuskryptu ks. Andrzeja Józefa Delerdta umożliwiła szerokiemu gronu czytelników zapoznanie się z ciekawym źródłem z drugiej połowy XVIII w. Prezentowany, dotąd nieznany dokument, odsłania podstawę ogłoszenia Piety Skrzatuskiej jako cudownej przez biskupów poznańskich w drugiej połowie XVII w. Komisarze wysłani przez administratora diecezji, ks. Jana Braneckiego, przedstawili władzy duchownej dokument, w którym udowodnili, że to, co dzieje się w Skrzatuszu, ma podłoże działania Bożego. Autor w niniejszym artykule osadza dokument na tle sytuacji regionu w połowie XVII w. Kolejnym krokiem będzie wydanie tekstu dokumentu w języku oryginalnym z całym krytycznym aparatem.

Czasopismo: Rocznik Skrzatuski
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Gdzieś między wielkimi oczekiwaniami a rozczarowaniem... kilka refleksji nad konstruktem inteligencji emocjonalnej

W artykule podjęto rozważania nad konstruktem inteligencji emocjonalnej, przy czym skoncentrowano się w nim zarówno na wyjaśnieniu przyczyn ogromnej popularności tego pojęcia, jak również nakreśleniu głównych problemów i wątpliwości z nim związanych. Przedstawiając podstawowe założenia modelu zdolnościowego Saloveya i Mayera oraz najpopularniejszych modeli mieszanych (autorstwa Golemana oraz Bar-Ona), wskazano na ogromne rozbieżności w przyjmowanych w ich ramach definicjach i postulowanej strukturze inteligencji emocjonalnej. Opisano również zalety oraz niedoskonałości wspomnianych modeli. Zwrócono uwagę na problemy związane z pomiarem inteligencji emocjonalnej, a także niewystarczającą wiedzę o jej uwarunkowaniach i dynamice rozwojowej. Znaczącą część artykułu stanowią rozważanianad funkcjonalnym znaczeniem inteligencji emocjonalnej, w których podjęto próbę konfrontacji tez popularyzatorów pojęcia z dostępnymi danymi empirycznymi.

Czasopismo: Forum Oświatowe
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Kategoria dyskursu w języku i w badaniach edukacyjnych – w poszukiwaniu osobliwości pedagogicznie zorientowanej analizy dyskursu

Podstawowym celem tekstu jest namysł nad statusem i znaczeniem kategorii dyskursu w języku i w badaniach pedagogicznych. Artykuł składa się z dwóch zasadniczych części. Część pierwsza zawiera opis ogólnych trudności związanych z porządkowaniem rozległego obszaru badań nad dyskursem; część druga poświęcona jest statusowi badań nad dyskursem w polskiej pedagogice oraz analizie treści i zakresu pojęcia dyskursu edukacyjnego. W rezultacie, opisane zostały trzy ujęcia definicyjne: archeologiczne, instytucjonalne i interakcyjne oraz możliwości konstruowania w ich ramach map pojęciowych. Artykuł kończy próba podsumowania rozważań w kontekście koncepcji dyskursywnego konstruowania przedmiotu pedagogiki współczesnej.

Czasopismo: Forum Oświatowe
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne
Kapucyński epizod w Skrzatuszu

W maju i czerwcu 1946 r. oraz od kwietnia do października 1948 r. posługę duszpasterską w parafii i sanktuarium w Skrzatuszu pełnili kapucyni. W 1946 r. przejęli administrację parafii po wyjeździe do Niemiec dotychczasowego duszpasterza, Franza Garske. Od kwietnia do października 1948 r. kierowali parafią w Skrzatuszu po ks. Antonim Rojko, który został wikariuszem generalnym administracji apostolskiej w Gorzowie. Z ramienia zakonu duszpasterstwem w Skrzatuszu zajmował się głównie o. Andrzej Zaklikiewicz.

Czasopismo: Rocznik Skrzatuski
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Ksiądz Lech Kasperowicz SDB (1953–2020), kustosz sanktuarium i proboszcz w Skrzatuszu w latach 1987–1992, organizator uroczystości koronacyjnej

Artykuł omawia koleje życia zmarłego w 2020 r. ks. Lecha Kasperowicza SDB, który w latach 1987–1992 pełnił funkcję proboszcza parafii i kustosza sanktuarium w Skrzatuszu. Był w tym okresie bezpośrednio odpowiedzialny za przygotowanie uroczystości koronacyjnych figury Matki Bożej Bolesnej. W świątyni parafialnej i kościołach filialnych dokonał licznych remontów. Za jego kadencji życie religijne w parafii i sanktuarium dynamicznie się rozwinęło. Troszczył się o rozwój ruchu pielgrzymkowego do Skrzatusza, przygotowując bazę logistyczną dla przybywających do Skrzatusza wiernych. Był założycielem i redaktorem czasopisma Oto Matka Twoja, promującego sanktuarium. Inicjował wiele przedsięwzięć formacyjnych, które funkcjonują w Skrzatuszu do dzisiaj.

Czasopismo: Rocznik Skrzatuski
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne