rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Ocena możliwości wykorzystania metod dyskryminacyjnych w badaniu kondycji finansowej przedsiębiorstw

Artykuł dotyczy analizy oraz oceny kondycji finansowej przedsiębiorstw. Osiem metod dyskryminacyjnych poddano weryfikacji pod względem ich skuteczności prognostycznej na próbie danych pochodzących z okresu trzech lat działalności 50 przedsiębiorstw, które w ostatnim okresie działalności wykazywały stratę netto. Zgodnie z zasadą obiektywizmu wśród badanej próby znalazły się przedsiębiorstwa z różnych branż, o różnym profilu działania oraz różnej wielkości posiadanych aktywów i wykazywanych obrotów w analizowanym okresie. Wszystko po to, by uniknąć jednoznacznych wyników badań faworyzujących dany model. Przedstawione wyniki uporządkowano według wiarygodności prognostycznej, a metody dyskryminacyjne poddane badaniu należą do najczęściej wykorzystywanych przez badaczy związanych z dziedziną analizy finansowej. Otrzymane wyniki skonfrontowano z syntetyczną metodą klasyfikującą badane jednostki na tle rynkowej konkurencji. Wartości płynące z modeli dyskryminacyjnych są bardzo zróżnicowane. Dlatego jako weryfikator zaprezentowano wyniki badań z analizowanego okresu przy wykorzystaniu punktowej metody oceny ryzyka bankowego zaproponowanej przez Artura Hołdę. Pozwala ona na określenie miejsca badanego przedsiębiorstwa w danej branży. Konfrontacja otrzymanych wyników płynących z modeli dyskryminacyjnych oraz metody bankowej stanowi swoiste podsumowanie artykułu oraz ocenę wiarygodności przedstawionych modeli.

Czasopismo: Prace Komisji Geografii Przemysłu Polskiego Towarzystwa Geograficznego
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Kierunki oddziaływania Krakowskiego Parku Technologicznego na rozwój województwa małopolskiego

Krakowski Park Technologiczny, mający status specjalnej strefy ekonomicznej, stanowiunikalne połączenie idei parku technologicznego oraz specjalnej strefy ekonomicznej. To pozwala mu w sposób zintegrowany oddziaływać na rozwój Małopolski w wymiarze:
– gospodarczym, obejmującym rozwój przedsiębiorczości, przyrost nowych miejsc pracy, bazy ekonomicznejregionu, dzięki szeroko rozumianym inwestycjom;
– środowiskowym, wiążącym się z poprawą i ochroną środowiska naturalnego, wdrażaniem nowoczesnychrozwiązań ekologicznych;
– infratechnicznym, obejmującym rozwój takich dziedzin, jak: drogi, transport, komputeryzację, internet;
– technicznym i technologicznym, poprzez współpracę przedsiębiorców z instytucjami badawczymi,krakowskimi uczelniami;
– społeczno-kulturowym, związanym z poziomem wykształcenia, efektami naśladownictwa, zmianamidochodów i konsumpcji itp.;
– przestrzennym, obejmującym zmiany w zagospodarowaniu Małopolski poprzez zagospodarowanienowych terenów, lokalizację firm i instytucji.

Czasopismo: Prace Komisji Geografii Przemysłu Polskiego Towarzystwa Geograficznego
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Logistyczno-marketingowe uwarunkowania transferu wiedzy w sektorze mikroprzedsiębiorstw

Transfer wiedzy ze sfery nauki do sfery przemysłu i usług jest obecnie przedmiotemzainteresowania zarówno jednostek naukowych, jak i przedsiębiorstw przemysłowych i usługowych,zwłaszcza w kontekście budowy gospodarki opartej na wiedzy (GOW). Celem referatu jest prezentacjawpływu działań logistyczno-marketingowych na proces dyfuzji wiedzy ze sfery nauki do sektoramikroprzedsiębiorstw. Zaprezentowano podstawy teoretyczne transferu wiedzy oraz jego efektyw mikroprzedsiębiorstwach w branży konstrukcji stalowych. W referacie poszukiwano odpowiedzi napytanie czy elementy logistyczno-marketingowe mogą stać się stymulatorem aktywności mikroprzedsiębiorstww szerokim spektrum funkcjonowania tychże przedsiębiorstw. Uwarunkowania logistyczno-marketingowe oraz efekty transferu wiedzy analizowano na podstawie badanej grupy mikroprzedsiębiorstw.

Czasopismo: Prace Komisji Geografii Przemysłu Polskiego Towarzystwa Geograficznego
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Kształtowanie przemysłu samochodowego Argentyny w dobie globalizacji

Celem artykułu jest określenie przemian potencjału produkcyjnego argentyńskiego przemysłusamochodowego w latach 1952–2011. Zbadano także ewolucję strategii produkcyjnych i inwestycyjnychmiędzynarodowych koncernów motoryzacyjnych obecnych w Argentynie, uwarunkowanązmianami koncepcji polityki gospodarczej, postępującą globalizacją produkcji oraz integracjąw obrębie Mercosur. Początki tego przemysłu w Argentynie wiążą się z przyspieszoną industrializacjąi modernizacją w okresie rządów Juana Perona. Rozwijany pod „osłoną” wysokich stawek celnychprzemysł samochodowy miał się przyczynić do unowocześnienia i przekształcenia struktury gospodarczejkraju. W badanym okresie wyróżniono trzy fazy jego rozwoju. Pierwsza z nich (1952–1975)wiąże się z wprowadzeniem przemysłu samochodowego do Argentyny, które początkowo dokonało sięprzy dużym zaangażowaniu kapitałowym państwa oraz prywatnych przedsiębiorców argentyńskich.W drugim etapie, charakteryzującym się konsolidacją działających w kraju zakładów, decydującą rolęodegrały koncerny międzynarodowe. Druga faza (1976–1990) charakteryzuje się głębokim kryzysemtego sektora, na który złożyła się niekorzystna sytuacja gospodarcza kraju oraz błędnie prowadzonapolityka przemysłowa, zbytnio liberalizująca import gotowych pojazdów. Doprowadziła ona nie tylkodo spadku ilości produkowanych pojazdów, ale także do opuszczenia kraju przez kilka koncernów międzynarodowych.Ostatnia faza (1991–2011) cechuje się ponownym dynamicznym wzrostem produkcji,która w 2011 r. osiągnęła największą w historii wielkość. Sukces ten wynikał głównie z umiejętnieprowadzonej polityki w tym sektorze, w której nacisk położono na rozwój eksportu, wykorzystując powiększenie się rynku o państwa Mercosur.

Czasopismo: Prace Komisji Geografii Przemysłu Polskiego Towarzystwa Geograficznego
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Rola menedżerów w zmianach organizacyjnych w firmach i instytucjach sektora kreatywnego poznańskiego regionu metropolitalnego

Postępujące procesy globalizacji prowadzą do rosnącej konkurencji między firmami należącymi do różnych sektorów gospodarki. Zmieniające się wymagania rynku wymuszają na podmiotach gospodarczych wprowadzanie nowych strategii, które często zmieniają całkowicie ich struktury organizacyjne. Przewidziane w ramach tych strategii działania wiążą się z dużym ryzykiem, wynikającym z niepewnych rezultatów, wzrostu niezadowolenia wśród pracowników czy w wielu przypadkach redukcji zatrudnienia. Jednocześnie wprowadzane przekształcenia dotyczą m.in. wzrostu elastyczności firm i instytucji, także tych publicznych w zakresie świadczonych usług. Za wprowadzanie zmian w strukturach organizacyjnych przedsiębiorstw odpowiedzialni są kreatywni menedżerowie posiadający wysokie kwalifikacje. Cechy charakteru tych osób oraz niematerialny rodzaj wykonywanej przez nich pracy sprawiają, że uznawani są oni za przedstawicieli klasy kreatywnej (Florida, 2002). Powstające w wyniku ich decyzji nowe struktury organizacyjne w przedsiębiorstwach wiążą się m.in. z przekształcaniem układów hierarchicznych w struktury o charakterze sieciowym (Napier, Nilsson, 2006), zastępowaniem tradycyjnych działów firm przez tymczasowo działające grupy projektowe, skupiające specjalistów (Kloosterman, 2010; Landry, 2006). Te struktury zapewniają często nowe warunki pracy, sprzyjające rozwojowi kreatywności. Powstaje w ten sposób środowisko twórcze (Creative milieu) w firmie lub instytucji (Törnqvist, 2011). Na podstawie przeprowadzonych wywiadów i ankiet w ramach realizacji dwóch międzynarodowych projektów badawczych (ACRE – Accommodating Creative Knowledge. Competitiveness of European Metropolitan Regions within the Enlarged Union i CREA.RE Creative Regions) autor określił rolę menedżerów w zmianach organizacyjnych w firmach i instytucjach sektora kreatywnego w poznańskim regionie metropolitalnym.

Czasopismo: Prace Komisji Geografii Przemysłu Polskiego Towarzystwa Geograficznego
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Sytuacja finansowa korporacji europejskich w dobie kryzysu

W niniejszym opracowaniu przeanalizowano przestrzenne rozmieszczenie największych firm światowych znajdujących się na liście magazynu „Forbes” Global 2000, posiadających siedziby zarządów na terytorium Europy. Zwrócono także uwagę na wpływ kryzysu gospodarczego na zmiany ich przychodów oraz dochodów. Przedstawiono przestrzenne zróżnicowanie liczby siedzib zarządów, przychodów i dochodów największych firm w latach 2006 i 2012 na terenie Europy. Wykazano, iż w badanym okresie zmniejszyła się ich liczba w omawianym regionie, równocześnie też zarysował się podział na Europę Wschodnią, gdzie wzrosła liczba siedzib zarządów, i Europę Zachodnią, gdzie zanotowano ich regres. Zauważono także nieznaczny wpływ kryzysu gospodarczego na przychody firm umieszczonych na liście Forbes Global 2000. Ich przychody wzrosły, jednak dynamika była wyraźnie niższa niż w krajach pozaeuropejskich. Również tutaj zanotowano wyższą dynamikę przychodów w krajach Europy Wschodniej niż na zachodzie kontynentu. Widoczne oznaki kryzysu zaobserwowano w przypadku dynamiki dochodów omawianych firm. W ponad 30% państw europejskich nastąpił spadek dochodów badanych przedsiębiorstw. Ponadto kryzys gospodarczy spowodował dekoncentrację lokalizacji siedzib zarządów, co przełożyło się na większą liczbę miast, w których znajdują się centrale największych firm.

Czasopismo: Prace Komisji Geografii Przemysłu Polskiego Towarzystwa Geograficznego
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Rozwój sektora teleinformatycznego w Trójmieście jako przejaw procesów globalizacji

Do najważniejszych procesów współczesności, kształtujących nowe oblicze urbanizacji i rozwoju miast należą globalizacja i postęp naukowo-techniczny, prowadzące do głębokich przekształceń aglomeracji miejskich. Nowe formy miejskie są kształtowane przez tworzenie nowych gałęzi przemysłu oraz innowacje w systemach komunikacyjnych i transportowych. Podstawowym elementem jest zmiana zasad lokalizacji przestrzennych nowych gałęzi przemysłu, zwłaszcza tzw. wysokiej technologii, koncentrujących się często w innych miejscach niż gałęzie tradycyjnego przemysłu, zmieniających charakter przestrzeni geograficznej i otwierających nowe regiony do ekspansji. Nie mniejsze znaczenie ma nowe podejście do przedsiębiorczości, możliwości szybkiego przemieszczania kapitału spekulacyjnego, lokalizacja przedsięwzięć technologicznych w zależności od lokalizacji uniwersytetów, polityka rządów itp. (Węcławowicz 2003).

Czasopismo: Prace Komisji Geografii Przemysłu Polskiego Towarzystwa Geograficznego
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Sektor budowlany w Polsce ze szczególnym uwzględnieniem budownictwa mieszkaniowego oraz sytuacji mieszkaniowej w województwie małopolskim

W opracowaniu dokonano analizy stanu sektora budowlanego w Polsce w ujęciu całościowym i regionalnym, ze szczególnym uwzględnieniem województwa małopolskiego. Dodatkowy akcent położono na sytuację budownictwa mieszkaniowego. Analiza budownictwa mieszkaniowego dotyczyła lat 2006–2012, obejmujących okres bezpośrednio poprzedzający światowy kryzys gospodarczy, a także jego pierwsze fazy. W artykule stwierdzono opóźnione reagowanie sektora budowlanego na kryzys. Ponadto zauważono, iż kryzys dotknął różnych działów tego sektora w różnym stopniu. Najbardziej dotkliwy okazał się dla budownictwa mieszkaniowego. Mimo to w ciągu dwóch ostatnich dekad zaobserwowano w tym dziale korzystne tendencje dotyczące wzrostu liczby i powierzchni mieszkań oddawanych do użytkowania, przy czym zaznacza się tendencja do wzmożonej dynamiki oddawanych mieszkań na terenach dotychczas najsłabiej zainwestowanych w tym zakresie, zarówno w skali regionalnej, jak i lokalnej. Jednakże Polskę nadal charakteryzuje przepełnienie mieszkań ludnością, a województwo małopolskie plasuje się pod tym względem poniżej średniej krajowej.

Czasopismo: Prace Komisji Geografii Przemysłu Polskiego Towarzystwa Geograficznego
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Waloryzacja zwałowisk pogórniczych jako obiektów geoturystycznych na przykładzie Zagłębia Ruhry

Zwałowiska pogórnicze stanowią nieodłączny element krajobrazu każdego z większych miast Zagłębia Ruhry oraz Górnośląskiego Zagłębia Węglowego (GZW). Rekultywacja tych form terenu stanowi ważny element zagospodarowania przestrzennego dla tych obszarów. Istnieje wiele metod wyznaczania poziomu rekultywacji oraz przystosowania tych form do celów funkcjonalnych. Autorzy podjęli próbę oceny zwałowisk w Zagłębiu Ruhry. W niniejszej pracy wykorzystano metodę waloryzacji zwałowisk i przeprowadzono analizę, wykorzystując koncepcję zasad waloryzacji dla zwałowisk węgla kamiennego zlokalizowanych na terenie Górnośląskiego Zagłębia Węglowego. Koncepcja ta zawiera ocenę w oparciu o dwa kryteria: wartość merytoryczną oraz dostępność. Do badań wytypowano dwadzieścia reprezentatywnych obiektów, kierując się powierzchnią zwałowisk, lokalizacją, zagospodarowaniem oraz złożonością problemów środowiskowych. Uzyskane wyniki wysoko oceniają zwałowiska zlokalizowane w Zagłębiu Ruhry, co stanowi o wysokim stopniu rekultywacji. Próba waloryzacji zwałowisk po górnictwie węgla kamiennego zlokalizowanych w Zagłębiu Ruhry, przy wykorzystaniu zasad waloryzacji stworzonych dla zwałowisk zlokalizowanych w GZW, wykazała, iż konieczne były pewne modyfikacje tych zasad. Dotyczyły one głównie zagospodarowaniai położenia zarówno samych zwałowisk, jak i ogólnego zagospodarowania terenu (m.in. turystycznego). Analizując wyniki waloryzacji, da się zauważyć istotność efektywnej rekultywacji zwałowisk,wynikającej ze szczegółowych uregulowań prawnych. Nie bez znaczenia jest również fakt, iż antropogeniczne formy terenu, takie jak zwałowiska pogórnicze, są wykorzystywane do celów dydaktycznych, rekreacyjnych czy krajobrazowych.

Czasopismo: Prace Komisji Geografii Przemysłu Polskiego Towarzystwa Geograficznego
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Rola parków naukowo-technologicznych w rozwoju lokalnym – przykład Gdyni

Parki naukowo-technologiczne służą wspieraniu innowacji, które mają zdynamizować rozwój lokalny. Celem artykułu jest przybliżenie działalności Pomorskiego Parku Naukowo-Technologicznego (PPNT) Gdynia. Wykorzystując podejście indukcyjne, bazując na wynikach analizy opracowań naukowych, dokumentów planistycznych, sprawozdań z działalności oraz informacji zawartych na stronach internetowych parku i funkcjonujących w nim przedsiębiorstw, dokonano charakterystyki podmiotów, infrastruktury będącej do ich dyspozycji oraz usług biznesowych oferowanych przez park. W PPNT w 2015 roku działało 208 podmiotów. Najliczniej reprezentowane były przedsiębiorstwa o profilu teleinformatycznym, zajmujące się automatyką i robotyką oraz działające w branży biotechnologii i wzornictwa przemysłowego. Stosując metodę studium przypadku, bardziej szczegółowo omówiono działalność podmiotów, które mają stosunkowo silne powiązania z partnerami zagranicznymi. Ich rozwojowi sprzyjają usługi oferowane przez park oraz jego infrastruktura. Usługi obejmują m.in. kompleksowe wsparcie dla absolwentów rozpoczynających działalność gospodarczą, doradztwo, wykonanie badań laboratoryjnych, szkolenia, a także pomoc w nawiązywaniu współpracy. Na infrastrukturę, oprócz powierzchni biurowych, składają się laboratoria biotechnologiczne, elektroniczne, wzorcownie, sale konferencyjne, a także miejsca sprzyjające kontaktom społecznym i nieformalnemu sieciowaniu. Rozwój parku jest także efektem sprzyjającego mu otoczenia. Powstaje zatem pytanie, które czynniki mają decydujące znaczenie dla rozwoju przedsiębiorstw działających w parku – oferowana w nim infrastruktura i usługi czy korzyści aglomeracji, jakie oferuje duże miasto.

Czasopismo: Prace Komisji Geografii Przemysłu Polskiego Towarzystwa Geograficznego
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Perspektywy wykorzystania gazu łupkowego w energetyce Unii Europejskiej

W dyskusjach na temat międzynarodowych rynków gazu oprócz niepewności związanejze zmianami popytu na gaz dominuje kwestia jego wydobycia ze złóż niekonwencjonalnych, w tymz łupków. Pozyskanie i wykorzystanie gazu z łupków w Stanach Zjednoczonych istotnie wpłynęło bowiemna gospodarkę tego kraju i spowodowało spadek jego cen, obniżenie kosztów produkcji orazwzrost konkurencyjności gospodarki i wiele innych efektów określanych mianem „rewolucji łupkowej”.Obecnie w Unii Europejskiej trwa dyskusja nad wykorzystaniem gazu łupkowego w unijnej energetyce.Z jednej strony przytaczane są pozytywne efekty rewolucji łupkowej w Stanach Zjednoczonychi Kanadzie, możliwość zmniejszenia uzależnienia od importu gazu z Rosji a przy tym zwiększeniaswojego bezpieczeństwa energetycznego, z drugiej strony przeciwstawiane są potencjalne zagrożeniadla środowiska naturalnego, w tym możliwości zatrucia wód gruntowych.Artykuł jest próbą znalezienia odpowiedzi na następujące pytania badawcze: Czy w krajach Unii Europejskiej o potencjalnych zasobach gazu łupkowego nastąpi jego wykorzystanie i w jakim zakresie? Jakie efekty „europejska rewolucja łupkowa” może przynieść dla poszczególnych krajów UniiEuropejskiej oraz całego ugrupowania integracyjnego? Czy Unia Europejska włączy wykorzystanie gazu łupkowego w reguły wspólnej polityki energetycznej,czy decyzje w tej kwestii podejmować będzie suwerennie każdy kraj? Wydaje się, iż gaz łupkowy jest również szansą dla unijnej energetyki, jednakże perspektywy jego eksploatacjii wykorzystania zależeć będą przede wszystkim od woli państw członkowskich, ich miksów energetycznych oraz od stanowiska Unii Europejskiej w tej kwestii.

Czasopismo: Prace Komisji Geografii Przemysłu Polskiego Towarzystwa Geograficznego
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Współdziałanie aktywnych innowacyjnie przedsiębiorstw przemysłowych w Polsce według województw w latach 2010–2012

Innowacje kojarzone są z postępem i nowoczesnością, a ich dyfuzja do sfery praktycznego funkcjonowania przyczynia się w dużej mierze do rozwoju gospodarczego. Stanowią one siłę napędową gospodarki, są bowiem specyficznymi narzędziami przedsiębiorczości. Ta zaś, wyrażająca się w ciągłym poszukiwaniu nowych koncepcji czynników wytwórczych, jest motorem postępu gospodarczego. Zasadniczym celem wprowadzania innowacji w przedsiębiorstwach jest dążenie do osiągnięcia przewagi konkurencyjnej. Globalny i mocno konkurencyjny rynek powoduje jednak, że bycie innowacyjnym nie przesądza o sukcesie. Na przedsiębiorstwach zaangażowanych w proces tworzenia innowacji wymusza on poszukiwanie coraz to nowych rozwiązań. Zarówno w literaturze naukowej, jak i w dokumentach strategicznych wskazuje się, że rozwiązaniem pozytywnie wpływającym na wzrost gospodarczy i rozwój regionów jest współpraca wszystkich aktorów procesu innowacyjnego. W Polsce jedną z najbardziej widocznych słabości systemu innowacji jest brak współpracy i powiązań między podmiotami. Stąd w niniejszym artykule dokonano diagnozy sytuacji w zakresie poziomu współpracy oraz form współdziałania przedsiębiorstw na przykładzie aktywnych innowacyjnie przedsiębiorstw przemysłowych w latach 2010–2012 wg województw. Podstawę do części analitycznej niniejszego artykułu stanowiły wyniki badania o innowacjach w przemyśle przeprowadzonego w 2013 roku przez Główny Urząd Statystyczny (GUS). Przewidziany w badaniu poziom agregacji danych zdeterminował przestrzenny aspekt analiz na poziomie województw.

Czasopismo: Prace Komisji Geografii Przemysłu Polskiego Towarzystwa Geograficznego
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Zmiany na rynku usług turystycznych w Polsce w ujęciu regionalnym

Rynek usług turystycznych w Polsce, podobnie jak w innych państwach, stale się rozwija. Zmiany w jego układzie przestrzennym warunkowane są z jednej strony popytem wewnętrznym i zewnętrznym, z drugiej zaś możliwościami rozwoju poszczególnych regionów. Celem pracy była analiza zmian w ruchu turystycznym w układzie przestrzennym i czasowym w odniesieniu do regionów Polski klasy NUTS2. Analizy wykonano z wykorzystaniem danych pochodzących z banku danych regionalnych i lokalnych GUS (2017). W analizach zastosowano narzędzia z zakresu analizy statystycznej. Wyniki wskazują, że pomimo pozornego stabilnego i zrównoważonego rozwoju w niektórych województwach proces ten jest szybszy, a w niektórych – jak lubuskie – obserwujemy wręcz spadek liczby turystów na przestrzeni ostatnich lat. Widzimy także wyraźne różnice w sezonowości pomiędzy turystami rezydentami i nierezydentami oraz częstotliwości odwiedzin poszczególnych regionów przez te grupy. Polskie regiony nadmorskie okazują się być dużo bardziej atrakcyjne dla rodzimych turystów, podobnie jak tereny narciarskie w zimie. Turyści z zagranicy odwiedzają częściej duże miasta, takie jak Warszawa, Kraków czy Wrocław, i ich okolice, z czego wynika przedłużenie sezonu wysokiego nawet do października.

Czasopismo: Prace Komisji Geografii Przemysłu Polskiego Towarzystwa Geograficznego
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Klasyfikacje krajów Unii Europejskiej z uwagi na struktury zatrudnienia w sektorach i wybranych sekcjach – ocena zgodności podziałów

Zasadniczym celem artykułu jest ocena (z wykorzystaniem miary podobieństwa podziałów) związku między sektorową strukturą zatrudnienia (sektory: 1 – rolnictwo, leśnictwo i rybołówstwo; górnictwo i wydobywanie; 2 – przemysł; 3 – zaopatrzenie w energię elektryczną, gaz, parę wodną i klimatyzację; zaopatrzenie w wodę i budownictwo; 4 – usługi) a strukturą zatrudnienia w wybranych sekcjach tych sektorów, wydzielonych z uwagi na zaawansowanie technologiczne i intensywność wykorzystania wiedzy, w krajach Unii Europejskiej. Klasyfikacja państw Unii Europejskiej metodą pełnego wiązania, ze względu na strukturę zatrudnienia w sektorach oraz ocenianych sekcjach w roku 2008 i 2018, umożliwiła wydzielenie, w granicznych latach, różnolicznych grup: odpowiednio ośmiu i sześciu grup krajów, uwzględniając strukturę zatrudnienia w sektorach, oraz ośmiu i dziewięciu grup krajów w przypadku wyodrębnionych sekcji przemysłu o odmiennych poziomach zaawansowania technologicznego i usług, o różnej intensywności wykorzystania wiedzy. Do oceny podobieństwa otrzymanych klasyfikacji, a w konsekwencji do oceny relacji między badanymi strukturami zatrudnienia, stanowiącej cel badawczy artykułu, wykorzystano zaproponowaną przez A. Sokołowskiego (1976) miarę podobieństwa podziałów, która dla ocenianych układów wynosiła: struktury sektorowe w roku 2008 i 2018 – 0,839, struktury sekcji w roku 2008 i 2018 – 0,913, struktury sektorowe i w sekcjach w roku 2008 – 0,704, struktury sektorowe i w sekcjach w roku 2018 – 0,807.

Czasopismo: Prace Komisji Geografii Przemysłu Polskiego Towarzystwa Geograficznego
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka