rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Bariery członkostwa Konfederacji Szwajcarskiej w Unii Europejskiej

Na początku lat 90. za główne przeszkody uniemożliwiające członkostwo Szwajcarii w Unii Europejskiej (UE) uznano: neutralność, federalizm oraz demokrację bezpośrednią. Jednak wraz z ustabilizowaniem się drogi bilateralno-sektorowej w stosunkach z Brukselą oraz dokonaniem stosownych regulacji prawnych w duchu redefinicji neutralności po zimnej wojnie nastąpiła istotna zmiana w interpretowaniu głównych barier w zakresie integracji z UE. Ostatecznie została odrzucona teza o sprzeczności między neutralnością a integracją. Kantony ponoszące główny koszt wdrażania umów bilateralnych uzyskały znaczący wpływ na kreowanie polityki europejskiej rządu oraz stały się inicjatorami wprowadzenia reform systemu politycznego. Ich prointegracyjna postawa stanowi również ważną przesłankę planowanych korekt mechanizmów demokracji bezpośredniej. Możliwości wprowadzenia w życie tych zamierzeń należy wiązać z wyczerpaniem się opcji bilateralnej i koniecznością rozważenia członkostwa w UE. Obecnie w Szwajcarii panuje konsensus w sprawie uznania drogi bilateralnej za optymalny wariant integracyjny. Na jego umocnienie wpłynęły zmiana funkcjonującego po wojnie układu rządowego oraz szerokie poparcie społeczne. Członkostwo w UE w dającej się przewidzieć perspektywie nie wydaje się jednak prawdopodobne, pomimo że Szwajcaria pozostaje najbardziej pożądanym przyszłym członkiem wspólnoty.

Czasopismo: Stosunki Międzynarodowe - International Relations
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji
Stosunki Unii Europejskiej z Organizacją Narodów Zjednoczonych

W artykule omówiono ewolucję statusu Wspólnoty Europejskiej (WE)/Unii Europejskiej (UE) w Organizacji Narodów Zjednoczonych (ONZ) w perspektywie badań teoretycznych dotyczących stosunków między międzyrządowymi organizacjami międzynarodowymi. W pierwszym podrozdziale dokonano analizy literatury, której celem jest wyjaśnianie ogólnych procesów oraz przesłanek mających wpływ na rozwój stosunków między organizacjami międzynarodowymi i którą można w związku z tym zaliczyć do literatury o charakterze teoretycznym w tym zakresie. W tym kontekście wyróżniono m.in. badania zajmujące się wyjaśnianiem różnych kategorii przesłanek stanowiących przyczynę nawiązywania i późniejszego rozwoju stosunków między organizacjami międzynarodowymi, literaturę wyjaśniającą przesłanki współpracy oraz rywalizacji między organizacjami międzynarodowymi, a także literaturę dotyczącą kwestii stosunków w ramach tzw. sieci międzyorganizacyjnych. W drugim podrozdziale omówiono najważniejsze monografie odnoszące się m.in. do zagadnień istotnych z punktu widzenia badań na temat stosunków UE z innymi organizacjami międzynarodowymi o charakterze międzyrządowym. W podrozdziałach trzecim i czwartym przedstawiono ewolucję statusu UE w ONZ, dokonując analizy uprawnień Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej (EWG), a następnie WE oraz UE w ONZ w latach 1974–2011, dalej wskazując najważniejsze zmiany wprowadzone w tym zakresie na podstawie rezolucji 65/276 Zgromadzenia Ogólnego ONZ z 3 maja 2011 r. W ramach konkluzji podjęto próbę oceny wprowadzonych zmian w statusie UE w ONZ m.in. na tle statusu, zabiegów i oczekiwań innych pozapaństwowych uczestników stosunków międzynarodowych, w tym organizacji pozarządowych wobec rozwoju ich stosunków z ONZ.

Czasopismo: Stosunki Międzynarodowe - International Relations
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji
Ewolucja polityki rolnej Unii Europejskiej i Stanów Zjednoczonych w świetle mierników OECD

W artykule przedstawiono ewolucję polityki rolnej Unii Europejskiej i Stanów Zjednoczonych w świetle mierników wsparcia rolnictwa obliczonych w krajach OECD. Artykuł podzielono na trzy części. W pierwszej części opracowania przedstawiono metodologię badania. W części drugiej dokonano analizy zmian wskaźników wsparcia sektora rolnego w Unii Europejskiej i Stanach Zjednoczonych. Część trzecia zawiera natomiast wnioski wynikające z przeprowadzonej analizy

Czasopismo: Stosunki Międzynarodowe - International Relations
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji
Wybory parlamentarne w Indiach w 2014 r. – znaczenie dla polityki wewnętrznej i zagranicznej

W 2014 r. odbyły się wybory do izby niższej parlamentu Indii, czyli Lok Sabha (Zgromadzenie Ludowe). Po raz pierwszy od 1984 r. jedna partia zdobyła ponad 50% miejsc w izbie niższej, co uprawnia ją do samodzielnego rządzenia. Wygrana koalicji Narodowego Sojuszu Demokratycznego (National Democratic Alliance, NDA) pod przewodnictwem Indyjskiej Partii Ludowej (Bharatiya Janata Party, BJP), która będzie miała 336 miejsc (na 543) w Lok Sabha, i najgorszy w historii wynik wyborczy Indyjskiego Kongresu Narodowego (IKN; uzyskał jedynie 44 miejsca w parlamencie) ukształtowały nową scenę polityczną w Indiach. Celem artykułu jest analiza wyników wyborczych oraz omówienie ich wpływu na system polityczny oraz na realizowaną przez Indie politykę gospodarczą i zagraniczną.
Kwestią zasadniczą jest próba odpowiedzi na pytanie, czy zwycięstwo BJP oraz utworzenie rządu przez nowego premiera Narendrę Modiego wpłynie na tempo reform gospodarczych oraz politykę zagraniczną Indii. Wydaje się, że tak zdecydowane zwycięstwo jednej partii daje Indiom szansę przede wszystkim na realizację koniecznych, ale trudnych reform, zwłaszcza w sektorze rolnym, prawie pracy itd. W ostatnich 25 latach koalicyjne rządy nie były w stanie ich przeprowadzić. Należy jednak unikać jednoznacznych ocen. Dokonując bowiem analizy wyborów do Lok Sabha, trzeba wziąć pod uwagę specyfikę Indii. Są one państwem zróżnicowanym, wielokulturowym, z liczbą ludności sięgającą ponad 1 250 mld. W artykule przedstawione zostaną możliwe scenariusze dotyczące polityki wewnętrznej i zagranicznej. Wydaje się jednak, że wyniki wyborów nie przyniosą rewolucji, lecz ewolucję. Dotyczy to zwłaszcza polityki wewnętrznej. Nie należy spodziewać się znaczącego przyspieszenia realizacji niepopularnych reform. W dużo większym stopniu zmiany uwidocznią się w polityce zagranicznej Indii.

Czasopismo: Stosunki Międzynarodowe - International Relations
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji
Maghreb w międzynarodowych stosunkach gospodarczych

Autor omawia zagadnienia związane z krajami Maghrebu rozumieniu węższym, obejmującym Algierię, Maroko i Tunezję. Celem publikacji jest określenie, czy te kraje – oprócz bliskości geograficznej, historycznej i kulturowej – łączą także cechy oraz miejsca ich gospodarek w międzynarodowych stosunkach gospodarczych. W tym celu autor analizuje wiele wskaźników ekonomicznych tych państw, wskazuje na ich flagowe sektory w wymianie zagranicznej oraz atrakcyjność krajów Maghrebu jako partnerów gospodarczych. Na koniec autor diagnozuje obecną sytuację i możliwości integracji gospodarczą Maghrebu.

Czasopismo: Stosunki Międzynarodowe - International Relations
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji
Od orędzia Roosevelta do Celów Zrównoważonego Rozwoju 2030. Kwestia rozwoju na forum Narodów Zjednoczonych

Geneza i instytucjonalizacja oraz ewolucja międzynarodowej współpracy na rzecz rozwoju są związane z historią Narodów Zjednoczonych. Karta NZ zawiera liczne postanowienia dotyczące spraw społecznych i gospodarczych. W ciągu 70 lat funkcjonowania organizacji podlegały one różnym interpretacjom, pozwalając jej dostosowywać się do potrzeb państw i środowiska międzynarodowego. Można zauważyć zmieniające się podejście do rozwoju, które było odzwierciedlane w ko - lejnych czterech Dekadach, poczynając od rozwoju ujmowanego w kategoriach gospodarczych, poprzez rozwój społeczny i gospodarczy, następnie liberalną ortodoksję, którą zastąpiła koncepcja zrównoważonego rozwoju wyrażona w Milenijnych Celach Rozwoju, a potem Celach Zrównoważonego Rozwoju 2030. Równocześnie kształtowało się prawo do rozwoju, które zostało sformułowane i przyjęte w 1986 r. przez Zgromadzenie Ogólne NZ, następnie potwierdzone i powszechnie zaakceptowane w dokumentach końcowych Światowej Konferencji Praw Człowieka w Wiedniu w 1993 r. jako "powszechne i niezbywalne prawo człowieka oraz integralna część fundamentalnych praw człowieka". Wydarzenie to zapoczątkowało proces instytucjonalizacji tego prawa, a zwłaszcza rozwój instrumentów jego implementacji. Kształtowanie się i utrwalanie prawa do rozwoju miało wpływ na przyjęcie i kształt Celów Milenijnych. Jednocześnie realizacja ostatniego z celów milenijnych i postmilenijnych odnosząca się do współpracy międzynarodowej oraz obowiązku pomocy rozwojowej jest uznawana za niezbędny warunek realizacji wszystkich celów milenijnych.(abstrakt oryginalny)

Czasopismo: Stosunki Międzynarodowe - International Relations
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji
NATO - czas przewartościowań

Problemy tożsamości Sojuszu Północnoatlantyckiego wynikają z utraty przez Zachód dynamiki ekspansji cywilizacyjnej. W ramach wspólnoty atlantyckiej doszło po "zimnej wojnie" do podważenia podmiotowości geopolitycznej Europy Zachodniej wobec Stanów Zjednoczonych, które zajęły pozycję hegemoniczną. To ich interesom geostrategicznym zostały podporządkowane funkcje Sojuszu. Obecnie państwa NATO stają przed koniecznością przewartościowań strategii i funkcji tego ugrupowania we współczesnym świecie. Muszą zdecydować, czy Sojusz ma stanowić interwencyjny oręż w globalnej walce ideologicznej (w imię "totalnej demokracji"), czy spełniać regionalne (transatlantyckie) funkcje obronne, do których kiedyś został powołany. Zrozumienie różnorodności aksjologicznej i akceptacja różnorodności ustrojowej są warunkiem zbudowania pewnego modus vivendi z państwami, które stanowią wobec NATO źródło wyzwań i zagrożeń. Zwłaszcza od pokojowego ułożenia stosunków z Rosją zależy obecnie stabilność ładu międzynarodowego.(abstrakt oryginalny)

Czasopismo: Stosunki Międzynarodowe - International Relations
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji
Francja w stosunkach międzynarodowych. Mocarstwo europejskie czy globalne?

Mocarstwowość jako kategoria w teorii stosunków międzynarodowych była przedmiotem analizy wielu badaczy, również we Francji. Do gry o potęgę, rzucając wyzwanie państwom, włączyli się liczni niepaństwowi aktorzy stosunków międzynarodowych. Francja wyszła z II wojny światowej z poczuciem upokorzenia. De Gaulle uważał odbudowę wizerunku kraju jako mocarstwa za swoją misję. Lata jego prezydentury (1958-1969) to apogeum mocarstwowej polityki Francji. Poza członkostwem w Radzie Bezpieczeństwa ONZ jego podstawę stanowiły: potencjał jądrowy, kontestowanie przywódczej roli USA w świecie, traktat elizejski z RFN, polityka wschodnia oraz wycofanie Francji z wojskowej struktury Sojuszu w 1966 r. z jednoczesnym pozostaniem w samym NATO. Upadek ZSRR zasadniczo zmienił sytuację Francji jako mocarstwa. Paryż nie mógł dalej stwarzać pozorów, że prowadzi politykę równego dystansu między blokami. Elity francuskie uważały jednak, że Francja jest ciągle mocarstwem. Swoje cele realizowała w strukturach wielostronnych. Próbowała też odgrywać rolę pośrednika między Zachodem i światem islamu. Wraz z Rosją i Chinami opowiada się za światem wielobiegunowym. Jest piątym mocarstwem pod względem globalnego PKB, piątym światowym importerem i szóstym światowym eksporterem. Należy do krajów najbardziej otwartych na inwestycje zagraniczne. Armia francuska jest pod względem liczbowym trzecia w NATO. Często podejmuje interwencje za granicą. W latach 2008-2012 Francja była czwartym światowym eksporterem broni. W swojej polityce wpływu wykorzystuje także swoją kulturę i język. Ma drugą w świecie sieć misji dyplomatycznych. Obszarem szczególnego zainteresowania Francji jest region Morza Śródziemnego i Afryka. Francuzi pogodzili się z tym, że nie odgrywają w stosunkach międzynarodowych takiej roli jak USA, Chiny, Rosja czy nawet Niemcy, ale dysponują atutami, które pozwalają im być mocarstwem europejskim o ambicjach globalnych.(abstrakt oryginalny)

Czasopismo: Stosunki Międzynarodowe - International Relations
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji
Sytuacja dzieci w Chinach w świetle standardów międzynarodowych

Upowszechnione przekonanie o łamaniu praw człowieka w Chinach, wyrażającym się w polityce jednego dziecka, jest dziś pewnym uproszczeniem. Pod względem politycznym Chiny nie stanowią jednolitego organizmu. Inne podejście do dzieci występuje w Chinach kontynentalnych, a inne na obszarach autonomicznych. Wraz z awansem cywilizacyjnym dochodzi do zmian idących w dwu kierunkach. Z jednej strony zamożną część społeczeństwa stać na to, by nie liczyć się z restrykcjami finansowymi ze strony państwa i posiadać kilkoro dzieci, z drugiej mniej zamożna część przekuła ograniczenia w inwestowanie w jedynaków, dla zapewnienia im jak najlepszych warunków rozwoju. Z badań wynika, że współcześni Chińczycy wcale nie tęsknią do nieograniczonej prokreacji.(abstrakt oryginalny)

Czasopismo: Stosunki Międzynarodowe - International Relations
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji
Europejska agencja nadzoru bankowego w systemie bezpieczeństwa finansowego Unii Europejskiej

Na rozwój europejskich struktur nadzorczych należy spojrzeć w szerszej perspektywie. Dyskutowana w ostatnich latach unia bankowa jest kolejnym krokiem w kierunku europeizacji nadzoru finansowego. Poprzedziło ją wprowadzenie w 2011 r. Europejskiego Systemu Nadzoru Finansowego z Europejskim Urzędem Nadzoru Bankowego. Ten ostatni jest szczególną agencją regulacyjną w strukturze administracji unijnej. Przy zachowaniu dużej niezależności pełni funkcje koordynacyjne i regulacyjne w procesie harmonizowania norm i praktyk w zakresie nadzoru bankowego. Przedmiotem analizy jest jego rola w ewoluującym europejskim systemie bezpieczeństwa finansowego.(abstrakt oryginalny)

Czasopismo: Stosunki Międzynarodowe - International Relations
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji
Geopolityczne strategie państw mniejszych i peryferyjnych - przykład Polski w Unii Europejskiej

Artykuł stanowi analizę wyborów strategicznych dokonywanych w stosunkach międzynarodowych przez państwa mniejsze, a więc niebędące mocarstwami (great powers), ze szczególnym uwzględnieniem państw wchodzących w skład struktur integracyjnych. Przedmiotem analizy są zwłaszcza państwa uznawane za peryferyjne, o niskiej pozycji w systemie międzynarodowym zarówno ze względu na swoje położenie geograficzne, jak i z uwagi na niewielki potencjał geopolityczny. Artykuł dzieli się na dwie podstawowe części. W pierwszej wskazano na najważniejsze wątki dyskusji teoretycznej o roli geopolitycznej państw mniejszych i peryferyjnych. W drugiej zweryfikowano najważniejsze wnioski tej debaty w odniesieniu do Polski, a dokładnie polityki tego państwa w Unii Europejskiej oraz innych działań podejmowanych przez polskie władze w polityce zagranicznej.(abstrakt oryginalny)

Czasopismo: Stosunki Międzynarodowe - International Relations
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji
Status "małych zielonych ludzików" w konflikcie zbrojnym na Ukrainie

Artykuł porusza zagadnienie statusu "małych zielonych ludzików", czyli rosyjskich żołnierzy biorących udział w konflikcie zbrojnym na Ukrainie. Po przedstawieniu stanu faktycznego autorka analizuje stan prawny i próbuje odpowiedzieć na pytanie o charakter konfliktu zbrojnego na Ukrainie oraz status osób biorących w nim aktywny udział. Tezą artykułu jest stwierdzenie, że wydarzenia na Krymie stanowią okupację i w konsekwencji zastosowanie znajduje międzynarodowe prawo humanitarne właściwe dla międzynarodowych konfliktów zbrojnych. Natomiast konflikt zbrojny na wschodniej Ukrainie stanowi co najmniej niemiędzynarodowy konflikt zbrojny, do którego zastosowanie znajdują wspólny art. 3 i II Protokół dodatkowy oraz odpowiednie normy prawa zwyczajowego. W razie wątpliwości co do charakteru konfliktu zbrojnego należałoby uznać go za międzynarodowy, a tym samym przyznać osobom w nim uczestniczącym oraz tym, które takiego udziału nie biorą lub go zaprzestały, status jeńca wojennego, a co za tym idzie - większą ochronę wynikającą z międzynarodowego prawa humanitarnego mającego zastosowanie do międzynarodowych konfliktów zbrojnych.(abstrakt oryginalny)

Czasopismo: Stosunki Międzynarodowe - International Relations
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji
Palestyna - państwo nieuznawane

Problematyka państwowości Palestyny pozostaje jednym z najbardziej kontrowersyjnych zagadnień współczesnego prawa międzynarodowego i stosunków międzynarodowych. Mimo stanowiska prezentowanego w rezolucjach Zgromadzenia Ogólnego ONZ, a także przystąpienia Palestyny do wielu ważnych umów międzynarodowych, na prawach takich samych jak powszechnie uznane państwa, część państw wyraża nadal wątpliwości, jeśli chodzi o istnienie Państwa Palestyńskiego. Niniejszy artykuł ma na celu ukazanie, że Palestyna spełniła kryteria państwowości, a państwa, które do tej pory nie dokonały jej uznania, dopuszczają się tzw. uznania spóźnionego. W pierwszej części artykułu są więc krótko omówione wzajemne relacje między instytucją uznania a zjawiskiem państwowości. Dalej scharakteryzowana jest obecność Palestyny na forum ONZ. Kolejna część poświęcona została omówieniu spełnienia przez Palestynę kryteriów państwowości. Następnie przedstawione są przykłady relacji bilateralnych Palestyny i nieuznających jej państw, co służy wskazaniu, czym jest uznanie spóźnione i dorozumiane. Ostatnia część została poświęcona problematyce uznania spóźnionego.(abstrakt oryginalny)

Czasopismo: Stosunki Międzynarodowe - International Relations
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji
Hard power a soft power w polityce zagranicznej Arabii Saudyjskiej w drugiej dekadzie XXI wieku. Casus Bahrajnu i Jemenu

Arabia Saudyjska to państwo, które na początku drugiej dekady XXI w. odgrywa rolę mocarstwa regionalnego na Bliskim Wschodzie, jak również pretenduje do roli hegemona w subregionie Zatoki Perskiej. Jako najpoważniejszego rywala w walce o ten status postrzega Islamską Republikę Iranu, z którą nie jest bezpośrednio skonfliktowana, ale uwikłana została w rywalizację na zasadach proxy wars (casus Bahrajnu w 2011 r. i Jemenu w 2015 r.). Rijad, realizując interesy i cele w polityce zagranicznej w regionie bliskowschodnim, sięga po instrumenty, które nie zawsze są zgodne z normami prawa międzynarodowego. Jest to szczególnie widoczne w drugiej dekadzie XXI w., która stała się dla Bliskiego Wschodu dekadą eskalacji niestabilności, sporów i konfliktów wewnątrzregionalnych. Sięganie przez Arabię Saudyjską po hard power stanowi bezpośrednią reakcję na zagrożenie dla bezpieczeństwa państwa i jego interesów. Soft power, która jest polityką adekwatną w epoce pokoju, stabilności i względnego bezpieczeństwa, stała się nieskuteczna i straciła tym samym rację bytu w polityce Rijadu wobec najbliższego otoczenia.(abstrakt oryginalny)

Czasopismo: Stosunki Międzynarodowe - International Relations
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji
Chińska Republika Ludowa jako wschodzący donator pomocy rozwojowej

Autor omawia zagadnienie wschodzących donatorów pomocy rozwojowej. Państwa określane tym mianem mają coraz większe znaczenie dla międzynarodowej współpracy rozwojowej. Niewątpliwie jednym z najważniejszych spośród nich jest Chińska Republika Ludowa. Autor analizuje pomoc rozwojową, w szczególności jej rolę w polityce państwa oraz konsekwencje dla międzynarodowej współpracy na rzecz rozwoju. Omawia najważniejsze zagadnienia terminologiczne, genezę, ewolucję i aktualne założenia chińskiego programu pomocowego, jego znaczenie w polityce zagranicznej i gospodarczej oraz wpływ na innych uczestników współpracy rozwojowej.(abstrakt oryginalny)

Czasopismo: Stosunki Międzynarodowe - International Relations
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji
Relacje z krajami Afryki Subsaharyjskiej a sytuacja międzynarodowa Izraela w latach 1956-1973

W artykule przedstawiono historię relacji Izraela z krajami Afryki Subsaharyjskiej w okresie 1956-1973 oraz przeanalizowano wpływ, jaki stosunki te wywierały na pozycję międzynarodową Izraela w omawianych latach. Szczególną uwagę poświęcono specyfice i skali izraelskiej pomocy rozwojowej oraz postawom wobec Izraela prezentowanym przez kraje Afryki Subsaharyjskiej, również na forach międzynarodowych. Aktywna polityka zagraniczna Izraela wobec Afryki wynikała zarówno z przesłanek idealistycznych, jak i z interesu narodowego. Izraelska pomoc techniczna i zaangażowanie dyplomatów w Afryce wyraźnie utrudniały państwom arabskim budowanie skierowanego przeciwko Izraelowi frontu w Organizacji Jedności Afrykańskiej oraz w Organizacji Narodów Zjednoczonych. Jednym z powodów rozpadu tej wyjątkowej relacji były wzrastające naciski państw arabskich na kraje afrykańskie, a k atalizatorem - wojna arabsko-izraelska 1973 r. Specyfika izraelskiego zaangażowania w Afryce stanowiła od lat osiemdziesiątych i stanowi również obecnie podstawę do stopniowej odbudowy relacji Izraela z krajami Afryki Subsaharyjskiej.(abstrakt oryginalny)

Czasopismo: Stosunki Międzynarodowe - International Relations
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji
Metoda etnograficzna w badaniu stosunków międzynarodowych - uwagi wstępne

Artykuł przedstawia możliwości wykorzystania metody etnograficznej do badania stosunków międzynarodowych. Opisuje w zarysie jej charakter i status w samej antropologii kultury oraz wybrane obszary i tematy badawcze analizowane przez badaczy stosunków międzynarodowych przy użyciu tej metody. Wskazuje na potencjalne pułapki i wyzwania stojące przez badaczami tej dziedziny, chcącymi korzystać z metody etnograficznej, w kontekście siatki pojęciowej stworzonej przez Ludwika Flecka, tj. stylów myślowych i kolektywów myślowych. Podnosi zagadnienie tożsamości dyscyplinarnej stosunków międzynarodowych i konfrontuje je z wykorzystywanymi metodami ich badań.(abstrakt oryginalny)

Czasopismo: Stosunki Międzynarodowe - International Relations
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji
Korea Północna w dyskursie akademicko-eksperckim w Chinach

Szeroko pojęty problem północnokoreański od lat stanowi kluczowe wyzwanie dla bezpieczeństwa w regionie Azji Północno-Wschodniej. Kwestią, która regularnie powraca w dyskusji na temat rozwiązania problemów na Półwyspie Koreańskim, są stosunki Chin z Koreą Północną. Nagromadzenie wielu problemów, wynikających m.in. z charakteru działań podejmowanych przez władze w Pjongjangu, sprawiło, że stosunki z KRLD stały się poważnym wyzwaniem dla polityki zagranicznej ChRL w XXI w. Odzwierciedleniem coraz głębszych dylematów, przed jakimi stoi chińskie kierownictwo w swej północnokoreańskiej polityce, jest rozgrywająca się na ten temat dyskusja w chińskim środowisku akademickim i eksperckim. Celem artykułu jest przedstawienie wybranych poglądów oraz opinii chińskich badaczy i ekspertów na temat Korei Północnej i polityki zagranicznej ChRL wobec KRLD. Zdaniem autora sygnały płynące z dyskursu eksperckiego odnoszą się do faktycznych problemów i wyzwań, przed jakimi stoi północnokoreańska polityka Chin. Ujawnienie debaty można postrzegać jako określony sygnał wysłany przez władze w Pekinie pod adresem nie tylko reżimu w Pjongjangu, lecz także głównych zainteresowanych problemem północnokoreańskim w Waszyngtonie, Seulu, Tokio i Moskwie. Należy się również zastanowić, czy i w jakim stopniu krytyczne sygnały płynące ze środowiska eksperckiego mogą przełożyć się na ewentualną redefinicję założeń i kierunku polityki zagranicznej Chin wobec Korei Północnej.(abstrakt oryginalny)

Czasopismo: Stosunki Międzynarodowe - International Relations
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji