rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Analiza zmienności i sposobu dziedziczenia komponentów struktury plonu lnu włóknistego (Linum usitatissimum L.)

Przeprowadzono ocenę zmienności oraz analizę genetyczną sześciu cech ilościowych włóknistej formy lnu uprawnego (Linum usitatissimum L.) mających istotny wpływ na plonowanie. Analizowano: długość techniczną, ogólną zawartość włókna w łodydze, plon słomy, liczbę torebek nasiennych, masę 1000 nasion oraz plon nasion. Materiał roślinny stanowiły cztery odmiany rodzicielskie oraz sześć mieszańców pokoleń F1 i F2, otrzymane w wyniku krzyżowania form rodzicielskich w układzie diallelicznym, według drugiego modelu Griffinga. Analizę zmienności badanych cech przeprowadzono za pomocą jednowymiarowych metod statystycznych (średnia, współczynnik zmienności). Analiza genetyczna obejmowała wybrane parametry genetyczne Mather’a (ocena addytywnego bądź nieaddytywnego działania genów, średni stopień dominacji) oraz ocenę odziedziczalności cech w szerokim i wąskim sensie. Obserwowano małą zmienność wszystkich analizowanych cech ilościowych, zarówno w pokoleniu F1, jak i F2. Silnie zróżnicowana była natomiast odziedziczalność badanych cech, tak w sensie szerokim, jak i wąskim. Dla zdecydowanej większości cech odnotowano również addytywny sposób dziedziczenia. Przewagę nieaddytywnego działania genów obserwowano tylko dla ogólnej masy nasion. Świadczy to o możliwości prowadzenia efektywnej selekcji pod kątem większości cech użytkowych lnu włóknistego, w segregującym pokoleniu mieszańców F2.

Czasopismo: Biuletyn Instytutu Hodowli i Aklimatyzacji Roślin
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Ocena selektywności i chwastobójczej skuteczności herbicydu Reactor 360 CS w ziemniaku

Celem badań była ocena selektywności i chwastobójczej skuteczności herbicydu Reactor 360 CS w ziemniaku odmiany Jelly. Badania polowe przeprowadzono w latach 2010–2012 w Boninie. Herbicyd Reactor 360 CS (substancja aktywna — chlomazon 360 g) powodował lekkie objawy fitotoksycznej reakcji, które zanikły w czasie i nie wpłynęły na wielkość plonu. Najwyższą skuteczność chwastobójczą wykazały środki w roku 2010, który charakteryzował się wysoką wilgotnością po aplikacji testowanych herbicydów. Pielęgnacja chemiczna zapewniała wzrost plonu bulw w porównaniu do ochrony mechanicznej. Stwierdzono istotny wpływ ochrony herbicydowej na wielkość i strukturę plonu bulw.

Czasopismo: Biuletyn Instytutu Hodowli i Aklimatyzacji Roślin
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Ocena zróżnicowania genotypowego i środowiskowego cech wartości browarnej rodów jęczmienia jarego z doświadczeń przedrejestrowych z roku 2012

Materiałem badawczym było ziarno 25 rodów jęczmienia jarego browarnego oraz 3 odmian wzorcowych, Blasku, Conchity i Suwerena, uczestniczących w doświadczeniach wstępnych w roku 2012. Ziarno każdego rodu i odmiany pochodziło z trzech różnych warunków uprawy: Bąkowa, Radzikowa i Strzelec. Oceny wartości technologicznej ziarna dokonano na podstawie 12 parametrów: masy 1000 ziaren, celności, zawartości białka ogółem i białka rozpuszczalnego słodu, liczby Kolbacha, kruchości, ekstraktywności, lepkości brzeczki, siły diastatycznej, zawartości β-glukanu, stopnia ostatecznego odfermentowania oraz wskaźnika Q. Dla tych parametrów jakości obliczono następnie współczynniki zmienności (CV%) i korelacji (r) oraz przeprowadzono dwuczynnikową analizę wariancji, jak również wyznaczono grupy jednorodne. Wyniki badań wykazały istotne zróżnicowanie parametrów jakości technologicznej w obrębie analizowanego materiału i pozwoliły na uszeregowanie kandydujących do rejestracji rodów jęczmienia pod względem przydatności ziarna do słodowania.

Czasopismo: Biuletyn Instytutu Hodowli i Aklimatyzacji Roślin
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Trawy wieloletnie z rodzaju Miscanthus — potencjalne źródło energii odnawialnej

Wyczerpywanie naturalnych pokładów paliw konwencjonalnych oraz wzrastająca emisja gazów cieplarnianych zmuszają do poszukiwania alternatywnych zasobów energetycznych. Zgodnie z założeniami Dyrektywy 2009/28/WE, Polska jako kraj członkowski Unii Europejskiej, zobligowana jest to zwiększenia udziału odnawialnych źródeł energii w finalnym jej zużyciu do 15% w 2020 r. Największy udział zarówno w europejskim, jak i polskim bilansie energii odnawialnej ma biomasa stała. Z powyższych względów coraz większego znaczenia nabierają uprawy roślin energetycznych. Wieloletnie trawy z rodzaju Miscanthus postrzegane są jako potencjalny surowiec do produkcji biomasy. W artykule przedstawione zostały zagadnienia związane z historią sprowadzenia miskanta olbrzymiego do Europy i Polski, charakterystyką dostępnej puli genetycznej, a także doświadczeniami z zakresu uprawy i hodowli wraz z cechami wymagającymi ulepszenia.

Czasopismo: Biuletyn Instytutu Hodowli i Aklimatyzacji Roślin
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Bilans azotu, fosforu i potasu w systemie produkcji ekologicznej na glebie lekkiej

Celem badań było określenie bilansu azotu, fosforu i potasu w poszczególnych członach płodozmianu ekologicznego na glebie lekkiej. Zmianowanie obejmowało następujące gatunki roślin rolniczych: ziemniak, gryka, łubin żółty + owies, żyto, owies. Oprócz gatunków głównych uprawiano 2 gatunki roślin międzyplonowych na przyoranie: peluszkę i seradelę. Dodatkowo przed uprawą ziemniaka stosowano obornik w dawce 25 t·ha-1 i pod owies 0,5 dawki obornika, czyli 12,5 t·ha-1. Obliczenia oparto o rzeczywiste dane uzyskanych plonów i zawartości składników w plonach. Bilans NPK sporządzono metodą ,,na powierzchni pola”. W płodozmianie uzyskano dodatnie saldo bilansu azotu (+39,5 kg N·ha-1· rok-1) i potasu (+19,6 kg K·ha-1·rok-1) oraz nieznacznie ujemne saldo fosforu (-1,5 kg P·ha-1·rok-1).

Czasopismo: Biuletyn Instytutu Hodowli i Aklimatyzacji Roślin
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Ocena przydatności wybranych gatunków jarych roślin oleistych do uprawy na rekultywowanym gruncie wapna poflotacyjnego

Badano możliwość uprawy jarych roślin oleistych na rekultywowanym gruncie wapna poflotacyjnego użyźnionego osadami ściekowymi pokrywającymi tereny poeksploatacyjne Kopalni Siarki „Jeziórko”. Oceniano 5 gatunków roślin oleistych: rzepak jary odm. Heros, gorczycę białą odm. Borowska, len zwyczajny oleisty odm. Oliwin, Szafir i Jantarol, słonecznik zwyczajny oleisty odm. Wielkopolski i Lech oraz lniankę siewną jarą odm. Borowska. Obydwie odmiany słonecznika najlepiej ze wszystkich badanych gatunków i odmian rozwijały się na bezglebowym złożu wapna poflotacyjnego i dzięki silnemu systemowi korzeniowemu były odporne na suszę i zaskorupianie gruntu. Wszystkie odmiany lnu również bardzo dobrze rozwijały się na tym podłożu, corocznie wykazywały bardzo dobre wschody, tworzyły zwarty wyrównany łan mało podatny na wyleganie i zadowalająco plonowały. Z roślin kapustowatych (Brassicaeae) najbardziej przydatny do rekultywacji tych gruntów okazał się rzepak jary ze względu na bardzo dobre i wyrównane wschody, małą skłonność do wylegania, wysoką bujność roślin i znaczny plon nasion. Gorczyca biała i lnianka siewna wykazały nieco mniejszą przydatność do rekultywacji tych terenów a pod względem ocenianych cech rozwijały się podobnie. Osady ściekowe wraz z porastającą roślinnością wpływały na gromadzenie materii organicznej, składników pokarmowych w gruncie, zwiększając jego wodochłonność i obniżając odczyn. Osadowe użyźnienie bezglebowego złoża wapna poflotacyjnego wpłynęło różnicująco na zawartość metali ciężkich w zrekultywowanym gruncie i wyrosłych na nim roślinach.

Czasopismo: Biuletyn Instytutu Hodowli i Aklimatyzacji Roślin
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Poszukiwanie źródeł odporności kukurydzy na fuzariozę kolb i zgorzel podstawy łodyg metodą rodowodową

Fuzarioza kolb kukurydzy oraz zgorzel podstawy łodygi należą do chorób kukurydzy, które mają wpływ nie tylko na plon uzyskiwanego ziarna lub zielonej masy, lecz w sposób istotny warunkują jego jakość. Hodowla i wykorzystanie w uprawie odmian odpornych są powszechnie uznane za najbardziej opłacalną i przyjazną środowisku metodę ochrony roślin, a do hodowli odpornościowej potrzebne są źródła odporności. Dlatego celem realizowanych prac było określenie skuteczności metody rodowodowej w poszukiwaniu nowych źródeł odporności kukurydzy na fuzariozę kolb i zgorzel podstawy łodygi jednocześnie w obrębie pul genowych o typie ziarna szklistym, zębokształtnym i pośrednim. Badania prowadzono w cyklu trzyletnim. Materiał roślinny stanowiły sześćdziesiąt trzy populacje pokolenia F2 uzyskane na bazie krzyżowań odległych genetycznie linii wsobnych. Odporność najwcześniej kwitnących i zapylanych wsobnie roślin na fuzariozę kolb oceniano po zakażeniu sztucznym izolatami Fusarium graminearum. Odporność na zgorzel podstawy łodygi oceniano przy infekcji naturalnej. Analizując stopień odporności badanych populacji na fuzariozę kolb w obrębie materiału wyjściowego (pokolenie S1) oraz materiału uzyskanego po trzech cyklach selekcji (pokolenie S3) stwierdzono, że w obrębie form o ziarnie szklistym udział pojedynków o podwyższonej odporności był średnio wyższy o ok. 30%. Jednak dalsze badania w tym kierunku są potrzebne ze względu na fakt, że specyfika okrywy owocowo-nasiennej tych form istotnie wpływa na objawy fenotypowe stopnia porażenia. W obrębie populacji o ziarnie zębokształtnym udział genotypów o podwyższonej odporności na fuzariozę kolb był średnio od 10 do 15% wyższy w stosunku do materiałów wyjściowych. Duży postęp biologiczny uzyskano również dla zgorzeli podstawy łodygi. Materiały pokolenia S3 były średnio o 10 dni wcześniejsze w stosunku do form wyjściowych. Stwierdzono dodatnią współzależność pomiędzy wczesnością a odpornością na fuzariozę kolb.

Czasopismo: Biuletyn Instytutu Hodowli i Aklimatyzacji Roślin
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Charakterystyka reologiczna modelowych emulsji typu o/w stabilizowanych maltodekstrynami ziemniaczanymi

Emulsje typu o/w są zdyspergowanymi układami złożonymi z fazy olejowej rozproszonej w fazie wodnej. Układy dyspersyjne mają tendencję do ulegania termodynamicznej destabilizacji. Aby przeciwdziałać temu niekorzystnemu zjawisku stosuje się w tego typu układach jako fazę rozproszoną roztwory hydrokoloidów takich jak maltodekstryny. Substancje te nie tylko wpływają na stabilność układów, ale także na ich właściwości reologiczne. Celem pracy była analiza wybranych właściwości reologicznych modelowych emulsji typu o/w, w których fazę rozproszoną stanowiły roztwory maltodekstryn ziemniaczanych o trzech stopniach scukrzenia oraz w różnych stężeniach. Emulsje z dodatkiem roztworu maltodekstryny zostały przygotowane na drodze homogenizacji. Analizy reologiczne obejmowały pomiar właściwości lepkosprężystych emulsji oraz wyznaczenie krzywych lepkości przy użyciu reometru oscylacyjnego. Na podstawie przeprowadzonych badań stwierdzono istotny wpływ stopnia scukrzenia maltodekstryn oraz ich stężenia na lepkość pozorną i właściwości lepkosprężyste modelowych emulsji typu o/w na bazie maltodekstryn ziemniaczanych. Lepkość pozorna badanych emulsji malała w miarę wzrostu stopnia scukrzenia maltodekstryn zastosowanych do stabilizacji układu. Przy czym w obszarze tego samego stopnia scukrzenia maltodekstryn wartość lepkości pozornej układu wzrastała w miarę zwiększania stężenia hydrolizatu w roztworze tworzącym fazę wodną układu. Analizowane układy emulsyjne w zależności od stopnia scukrzenia maltodekstryny zastosowanej do ich stabilizacji, zachowywały się jak ciała sprężystolepkie z dominacją cech sprężystych w przypadku zastosowania maltodekstryny o DE 6, lub jak układy lepkosprężyste z dominującym udziałem cech lepkich w przypadku gdy zastosowano maltodekstryny o stopniu scukrzenia 11 lub 16.

Czasopismo: Biuletyn Instytutu Hodowli i Aklimatyzacji Roślin
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Badanie wpływu uprawy gorczycy białej na zagęszczenie populacji mątwika ziemniaczanego (Globodera rostochiensis) w glebie

W pracy przedstawiono wyniki badań doświadczenia polowego, przeprowadzonego w latach 2007−2011 w Bydgoszczy w celu określenia wpływu dziesięciu odmian gorczycy białej, uprawianych w międzyplonie ścierniskowym, na zmiany w populacji mątwika ziemniaczanego (Globodera rostochiensis) w glebie. Doświadczenia założono metodą losowanych bloków w czterech powtórzeniach. Analiza prób gleby pobranych przed siewem gorczyc i po ich zbiorze wykazała ok. 30%–50% spadek liczebności populacji mątwika ziemniaczanego, w następstwie uprawy badanych odmian gorczycy białej.

Czasopismo: Biuletyn Instytutu Hodowli i Aklimatyzacji Roślin
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Ocena przydatności wiechliny niskiej (Poa supina Schrad.) do obsiewu trawników zacienionych

Badania realizowane w latach 2002–2008 objęły 6 odmian w obrębie 6 gatunków traw gazonowych: wiechlinę niską odmianę Supranova, życicę trwałą odmianę Stadion, kostrzewę czerwoną kępową odmianę Nimba, wiechlinę łąkową odmianę Conni, kostrzewę trzcinową odmianę Asterix oraz śmiałka darniowego formę Brok. W warunkach naturalnego cienia drzew określano podstawowe parametry jakości trawnikowej. Uzyskane wyniki wskazują na przydatność wiechliny niskiej do obsiewu nawierzchni naturalnie zacienionych, np. w parkach. Odmiana Supranova tego gatunku (w porównaniu do innych badanych gatunków) wyróżniała się dobrą jakością trawnikową w okresie zimowym oraz bardzo wolnym odrostem po skoszeniu. Cechami niekorzystnymi tej odmiany były podatność na suszę oraz jasny kolor liści.

Czasopismo: Biuletyn Instytutu Hodowli i Aklimatyzacji Roślin
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Ocena przydatności różnych form wierzby (Salix sp.) do rekultywacji terenów poeksploatacyjnych kopalni siarki

Badano przydatność wybranych gatunków i mieszańców wierzby do rekultywacji biologicznej terenów poeksploatacyjnych Kopalni Siarki „Jeziórko”, pokrytych wapnem poflotacyjnym i użyźnionych osadami ścieków komunalnych. Stwierdzono, że w stosunku do posadzonych, najwięcej przetrwało roślin wierzby wiciowej, wierzby IBL-3 i wierzby wawrzynkowej, mniej osobników wierzby trójpręcikowej, IBL-8 i wierzby Smitha, a najmniej wierzby IBL-7, wierzby sadłowickiej, wierzby Lipińskiego i wierzby ostrolistnej. Najbujniejszym wzrostem charakteryzowały się wierzby: wawrzynkowa, Lipińskiego, IBL-8 i trójpręcikowa. Oceniając przeżywalność i wzrost jako cechy określające przydatność do rekultywacji bezglebowego wapiennego podłoża, najbardziej wskazana na te tereny wydaje się wierzba wiciowa, następnie wierzba wawrzynkowa, wierzba trójpręcikowa i wierzba IBL-8. Wprowadzenie wierzb jako roślin rekultywacyjnych korzystnie wpłynęło na kształtowanie się chemicznych właściwości wapna poflotacyjnego.

Czasopismo: Biuletyn Instytutu Hodowli i Aklimatyzacji Roślin
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Męska płodność pszenżyta ozimego w zależności od rodzaju cytoplazmy i formy ojcowskiej

W latach 2008–2012 otrzymano i oceniono pod względem męskiej płodności cztery grupy mieszańców pszenżyta ozimego: 16 mieszańców F1 pochodzących z krzyżowania 8 męskosterylnych linii z cytoplazmą T. timopheevi z 2 odmianami, 36 mieszańców F1 z krzyżowania 4 linii, każda w innej cytoplazmie (T. timopheevi, Pampa, Ae. sharonensis i Ae. ventricosa) z 9 odmianami, 21 mieszańców (pokolenia F1–BC4) 7 linii w trzech cytoplazmach (T. timopheevi, Pampa, Ae. sharonensis) oraz 55 mieszańców F1–BC3 w cytoplazmie Ae. ovata. Mieszańce wykazywały różny stopień męskiej płodności. Indeks restoracji wynosił od 0 do 100% w zależności od linii matecznej, rodzaju cytoplazmy i genotypu ojcowskiego. W każdej grupie mieszańców z cytoplazmą T. timopheevi, Pampa, Ae. sharonensis i Ae. ventricosa występowała interakcja matki  ojcowie. Wszystkie mieszańce z cytoplazmą Ae. ovata były męskosterylne. Otrzymany materiał umożliwia wytworzenie odrębnych od cms-T. timopheevi systemów cytoplazmatyczno-genowej męskiej sterylności z udziałem cytoplazm Ae. sharonensis i Pampa.

Czasopismo: Biuletyn Instytutu Hodowli i Aklimatyzacji Roślin
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wirulencja populacji Puccinia striiformis sprawcy rdzy żółtej na pszenżycie w Polsce

Rdza żółta powodowana przez grzyb Puccinia striiformis f. sp. (Westend) w ostatnich latach w coraz większym nasileniu występuje na zasiewach pszenżyta. W latach 2009 – 2011 przeprowadzono prace nad patogenicznością P. striiformis wobec linii pszenicy ze znanymi genami Yr, odmian pszenżyta i odmiany żyta Dańkowskie Złote. Określono częstość wirulencji 45 izolatów zebranych głównie w północno-zachodniej części Polski. W badanej populacji P. striiformis nie notowano izolatów zdolnych do porażenia linii z genami: Yr3+, Yr4+, Yr15 oraz kombinacji genów Yr5+Yr15, Yr7+Yr9. Niski poziom wirulencji, 6–25% obserwowano w stosunku do linii z genami: Yr1, Yr3, Yr5, Yr6, Yr9, Yr10, Yr17, Yr18, Yr24, Yr26, Yr27, Yr28, Yr32, YrSp oraz kombinacji genów: YrPr1+YrPr2, Yr2+Yr6+Yr25, Yr9+Yr27. W przypadku odmian pszenżyta zaobserwowano wysoki poziom wirulencji wobec: Dinaro, Grenado, Lamberto, Pizarro, Woltario i Marko. Nie notowano wirulentnych izolatów wobec odmian: Borwo, Pigmej i Zorro. Zauważono, że izolaty P. striiformis pochodzące z pszenżyta były wirulentne wobec odmiany żyta Dańkowskie Złote.

Czasopismo: Biuletyn Instytutu Hodowli i Aklimatyzacji Roślin
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wpływ siły ściskania bulw ziemniaka w czasie przechowywania na wielkość strat przechowalniczych

Celem doświadczenia była ocena strat przechowalniczych i przyrostu nekroz pouszkodzeniowych na przechowywanych bulwach poddanych sile ściskania. Przed przechowywaniem bulwy 3 odmian: Flaming. Elanda, Almera zostały umieszczone w rurach o średnicy 6 cm i wysokości 60 cm w następujących kombinacjach: uszkodzone bez zabliźnień — bez ściskania; uszkodzone bez zabliźnień — siła ściskania 60 N; uszkodzenia zabliźnione — siła ściskania 60 N. Rury umieszczono w komorze przechowalni, w temperaturze 8°C. Po 6 miesiącach przechowywania oceniane były: powierzchnia uszkodzeń ciśnieniowych, ubytki naturalne, długość i liczba kiełków, wielkość uszkodzeń zewnętrznych i wewnętrznych. Uszkodzenia ciśnieniowe obserwowane były na bulwach wszystkich badanych odmian. Średnia powierzchnia odcisku wynosiła 382 mm2. Wpływ na wielkość uszkodzeń ciśnieniowych miały warunki termiczno-wilgotnościowe występujące podczas wegetacji. Wielkość uszkodzeń ciśnieniowych powstałych na bulwach istotnie różniła się między badanymi odmianami. Sposób zabliźniania bulw nie miał wpływu na wielkość uszkodzeń ciśnieniowych. Nekrozy na bulwie, powstałe po uszkodzeniach zewnętrznych i wewnętrznych powiększyły się na wszystkich odmianach po przechowywaniu. Powierzchnia nekroz istotnie różniła się między odmianami — u odmiany Almera wynosiła 31,8 mm2, a u odmiany Flaming 73,4 mm2. Uszkodzenia w postaci zmiażdżenia miąższu spowodowały przyrost grubości nekroz po przechowywaniu od 1,2 mm w odmianie Almera i do 4,1 mm w odmianie Flaming. Na grubość nekrozy nie miała wpływu siła ściskania bulw, a tylko sposób zabliźniania skaleczeń. Poziom ubytków naturalnych był wyższy w ziemniakach nie ściskanych, które nie przeszły okresu gojenia bulw. Siła ściskania bulw wpływała na przebieg kiełkowania podczas przechowywania. Po przechowywaniu większą ilość kiełków zaobserwowano w ziemniakach ściskanych nie zabliźnionych niż ściskanych ale zabliźnionych.

Czasopismo: Biuletyn Instytutu Hodowli i Aklimatyzacji Roślin
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Reakcja na nawożenie mineralne azotem trzech nowych odmian ziemniaka jadalnego w latach 2010–2012

Celem doświadczeń było określenie wymagań nawozowych oraz wpływu zróżnicowanego poziomu nawożenia azotem na plon bulw, zawartość skrobi, azotanów i suchej masy w bulwach w odniesieniu do trzech odmian ziemniaka: Ametyst, Jutrzenka i Tetyda. Badania przeprowadzono na glebie lekkiej, na której przyorano słomę i poplon z gorczycy białej. W badaniach stosowano zróżnicowane nawożenie mineralne azotem: 0, 50, 100, 150 i 200 kg N·ha-1 oraz jednakową dawkę fosforu — 17,5 kg P·ha-1 i potasu — 108 kg K·ha-1, wynikającą z zasobności gleby w te składniki. Dla odmian ustalono maksymalne dawki azotu i określono ich efektywność. Wykazano, że odmiany Ametyst i Jutrzenka charakteryzowały się średnimi wymaganiami odnośnie dawki azotu, natomiast odmiana Tetyda małymi. Efektywność agronomiczna dawki azotu zbliżona była dla odmian Ametyst i Jutrzenka (138 i 139 kg bulw na 1 kg N) i większa dla odmiany Tetyda (156 kg bulw na 1 kg N). Analizowane czynniki: przebieg pogody (opady, temperatura powietrza) w okresie wegetacji roślin; poziom nawożenia mineralnego azotem oraz właściwości genetyczne odmian miały istotny wpływ na zawartość wybranych elementów składu chemicznego bulw.

Czasopismo: Biuletyn Instytutu Hodowli i Aklimatyzacji Roślin
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Ocena zróżnicowania wybranych cech odmian gazonowych kostrzewy czerwonej i wiechliny łąkowej

Dane doświadczalne pozyskano z doświadczenia polowego przeprowadzonego w latach 2009–2010 w IHAR Radzików. Celem doświadczenia była wielocechowa ocena 7 rodów i odmian kostrzewy czerwonej i 5 wiechliny łąkowej pod względem wybranych cech użytkowych ważnych w produkcji nasiennej. Wykonane wielowymiarowe analizy statystyczne, hierarchiczna analiza skupień oraz analiza składowych głównych (PCA), pozwoliły wydzielić i scharakteryzować grupy rodów i odmian podobnych pod względem badanych cech. Cechami w bardzo dużym stopniu wpływającymi na wielocechowe zróżnicowanie badanych genotypów były cechy skorelowane z pierwszą składową główną, tj. zadarnieniem i porażeniem przez helmintosporiozę. Były to cechy silnie skorelowane z aspektem ogólnym wyglądu trawnika.

Czasopismo: Biuletyn Instytutu Hodowli i Aklimatyzacji Roślin
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Rozwój bakteriozy pierścieniowej ziemniaka w bulwach odmiany Drop, zachodzący w okresie przechowywania

Badania przeprowadzono w latach 2007–2009 na mikropoletkach i w przechowalni doświadczalnej IHAR — PIB Oddział w Jadwisinie. Celem badań była ocena rozwoju bakteriozy pierścieniowej w bulwach potomnych ziemniaka odmiany Drop, po sześciomiesięcznym okresie przechowywania. Przed sadzeniem sadzeniaki inokulowano zawiesiną bakteryjną Cms o dwóch gęstościach: 106jtk/ml i 108jtk/ml. Bulwy potomne oceniano pod względem wystąpienia objawów bakteriozy pierścieniowej na ich przekroju oraz poddano analizie laboratoryjnej testem IF w celu stwierdzenia bezobjawowej postaci choroby. Bulwy potomne z objawami porażenia przez Cms stanowiły łącznie 1,9% bulw poddanych ocenie makroskopowej. Wyższy udział bulw z objawami porażenia stwierdzono w bulwach ocenianych po okresie przechowywania, pochodzących od sadzeniaków inokulowanych zawiesiną bakteryjną Cms o gęstości 108jtk/ml. Udział prób z wykrytą obecnością komórek Cms, na podstawie obserwacji testu IF wzrósł po okresie przechowywania o 9%. Obserwowano różnice w nasileniu porażenia latentnego bulw badanych po zbiorze i po przechowywaniu. Silniej porażone przez Cms były bulwy po okresie przechowywania. Stwierdzono wyższy stopień porażenia latentnego bulw potomnych, pochodzących od sadzeniaków inokulowanych zawiesiną bakteryjną o większym zagęszczeniu komórek Cms, tj. 108jtk/ml, zarówno w próbach badanych bezpośrednio po zbiorze jak i po okresie przechowywania.

Czasopismo: Biuletyn Instytutu Hodowli i Aklimatyzacji Roślin
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo