rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Kompozycje urbanistyczne w krajobrazach miast Górnego Śląska - problemy i potencjał

W XIX wieku rozwój procesu industrializacji przyczynił się do trwałych
i nieodwracalnych przemian w krajobrazach miast. Nowe kompozycje przestrzenne
pojawiały się wraz z budową kolejnych fabryk i zakładów przemysłowych oraz
zespołów zabudowy robotniczej. Do wielowątkowego rozwoju miast przyczyniła
się także urbanistyka okresu modernizmu, w tym XX-wieczne plany regulacji. Integralnym
elementem tych założeń były obiekty architektoniczne oraz parki i tereny
zieleni komponowanej. Interesującym zagadnieniem były także wielkie koncepcje
urbanistyczne (m. in. koncepcja trójmiasta Bytom-Zabrze-Gliwice), mające
wpłynąć na poprawę funkcjonalności oraz wzrost wartości artystycznej obszaru.
Celem rozważań jest analiza i charakterystyka typów kompozycji urbanistycznych,
powstających w krajobrazach miast Górnego Śląska już od końca XVIII wieku.
W zakres analiz włączono założenia o różnej skali i sposobie funkcjonowania, takie
jak zespoły zabudowy przemysłowej, osiedla robotnicze oraz XX-wieczne
kompozycje urbanistyczne, powstające na terenach śródmiejskich. Współcześnie
obszary te, pomimo odmiennej funkcji, są ściśle ze sobą powiązane i wpływają na
charakterystyczne poczucie tożsamości i ducha miejsca (geniusloci). W toku rozważań
określono uwarunkowania powstania poszczególnych układów urbanistycznych
oraz ich współczesny stan zachowania. Zwrócono uwagę na kontekst krajobrazowy
tych obszarów, oraz pojawiające się problemy. Podkreślono także ich
wartość artystyczną oraz potencjał i znaczenie dla współczesnego rozwoju miast.

Czasopismo: Czasopismo Inżynierii Lądowej, Środowiska i Architektury
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Wpływ wielkości geometrycznych na częstotliwości drgań własnych kompozytowego dyfuzora laminatowego

Przedmiotem niniejszej pracy jest analiza modalna kompozytowego dyfuzora laminatowego.
Konstrukcje tego typu wykorzystuje się w przemysłowej technologii
chłodzenia wody. Wewnątrz dyfuzora wiruje śmigło wytwarzając sztuczny ciąg
powietrza. Z uwagi na łatwość wykonania, odporność chemiczną oraz trwałość dyfuzory
produkuje się jako samonośne powłoki kompozytowe, najczęściej na bazie
poliestrów zbrojonych włóknami szklanymi (FRP). Istotnym problemem projektowania
dyfuzorów jest ograniczenie amplitud drgań wywoływanych wirującymi
bryłami ciśnienia generowanymi przez poruszające się końcówki łopat wirnika.
Jednym ze sposobów ograniczenia amplitud drgań jest odpowiednie dostrojenie
częstotliwości i postaci drgań własnych powłoki dyfuzora względem częstotliwości
wymuszenia. Celem niniejszej pracy jest określenie wpływu wybranych parametrów
geometrycznych (kształtu) na częstotliwości drgań własnych powłoki dyfuzora.
Zbudowano parametryczny model MES. Zastosowano trzy- i czterowęzłowe
elementy powłoki kompozytowej; odtworzono układ warstw kompozytu,
a także złożony kształt powłoki zewnętrznej wraz z usztywnieniami. W pracy
przedstawiono wybrane wyniki obliczeń, zestawiono parametry determinujące częstotliwości
i postacie drgań własnych oraz sformułowano wnioski. Otrzymane rezultaty
można wykorzystać w projektowaniu przedmiotowych konstrukcji.

Czasopismo: Czasopismo Inżynierii Lądowej, Środowiska i Architektury
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Audyt energetyczny budynku według obowiązujących przepisów

Audyt energetyczny to „opracowanie określające zakres oraz parametry techniczne
i ekonomiczne przedsięwzięcia termomodernizacyjnego, ze wskazaniem rozwiązania
optymalnego, w szczególności z punktu widzenia kosztów realizacji tego
przedsięwzięcia oraz oszczędności energii, stanowiące jednocześnie założenia do
projektu budowlanego”. W nawiązaniu do tej definicji, zaczerpniętej z Ustawy
o wspieraniu termomodernizacji i remontów, w pracy omówiono szczegółową zawartość
audytu energetycznego budynku, wykonanego według aktualnie obowiązujących
przepisów. Wymagana zawartość audytu energetycznego oraz procedury
jego wykonania znajdują się w Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia
17 marca 2009r. w sprawie szczegółowego zakresu i form audytu energetycznego
oraz części audytu remontowego, wzorów kart audytów, a także algorytmu oceny
opłacalności przedsięwzięcia termomodernizacyjnego. W artykule przedstawiono
etapy wykonania takiego opracowania. Szczególny nacisk położono na znaczenie
poprawnie przeprowadzonej inwentaryzacji.
W artykule wskazano również na zmiany w obowiązującym prawie, a szczególnie
na dynamicznie zmieniające się przepisy, dotyczące izolacyjności przegród. Zwrócono
uwagę na stosowanie Polskich Norm, które oficjalnie są wycofane z użycia.
Dotyczy to szczególnie wartości temperatur obliczeniowych: zewnętrznej oraz
wewnętrznej. W publikacji zamieszczono także kilka uwag praktycznych, pozwalających
na poprawne opracowanie audytu energetycznego. Podkreślono także, że
audyt energetyczny nie jest charakterystyką energetyczną budynku ani jego świadectwem
charakterystyki energetycznej. Aktualnie oba te dokumenty opracowywane
są zgodnie z Ustawą o charakterystyce energetycznej budynków.

Czasopismo: Czasopismo Inżynierii Lądowej, Środowiska i Architektury
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Klimatyzacja z wykorzystaniem sorpcyjno-wyparnych systemów chłodzenia

Sorpcyjno-wyparne systemy chłodzenia DEC (ang. desiccant evaporation cooling)
stanowią alternatywę dla klasycznych systemów klimatyzacji wykorzystujących
sprężarkowe urządzenia chłodnicze. Stosowanie systemów DEC pozwala na obniżenie
zużycia energii elektrycznej przez systemy klimatyzacyjne nie pogorszając przy
tym jakości powietrza dostarczanego do pomieszczeń. Nie wykorzystują przy tym
„freonowych” czynników chłodniczych, dzięki czemu nie mają negatywnego wpływu
na środowisko. W technologii DEC powietrze chłodzone jest poprzez odparowanie
wody, aby zwiększyć efekt chłodzenia powietrze wstępnie jest osuszone przy zastosowaniu
stałych, bądź ciekłych sorbentów. Do regeneracji sorbentów, wymagają
dostarczenia ciepła o temperaturze w zakresie 50 – 100˚C. Ze względu na możliwość
wykorzystania odpadowych i odnawialnych źródeł ciepła technologia DEC stanowi
interesujące rozwiązanie. W artykule opisano zasadę działania systemu DEC, oraz
przedstawiono wyniki obliczeń dla systemu pracującego w warunkach letnich
w klimacie umiarkowanym. Obliczenia wykonane zostały przy założeniu temperatury
powietrza zewnętrznego równej 27°C, wilgotność względną przyjmowano
z przedziału 45 – 80% zmieniając tę wartość co 5%. Do analizy przyjęto stałe zyski
ciepła jawnego i utajonego wewnątrz przestrzeni klimatyzowanej, które wynoszą odpowiednio
15 kW i 3 kW. Strumień powietrza wentylacyjnego przyjęto na poziomie
1000 __⁄ℎ. Wyniki obliczeń pokazują, że w zakresie wilgotności względnej powietrza
zewnętrznego poniżej 60 % systemy DEC są w stanie zapewnić odpowiednią jakość
powietrza wentylacyjnego, oraz odebrać zyski ciepła i wilgoci z pomieszczeń
klimatyzowanych. Wybrany sorbent, do regeneracji wymaga dostarczenia strumienia
ciepła o temperaturze około 70°C, w ilości trzykrotnie większej w stosunku do strumienia
ciepła jaki jest do odebrania z pomieszczeń.

Czasopismo: Czasopismo Inżynierii Lądowej, Środowiska i Architektury
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Wpływ współczynnika kształtu A/V na wielkość strat ciepła w budynku w świetle rosnących wymogów dotyczących izolacyjności termicznej przegród budowlanych

Celem niniejszego artykułu było określenie jaki faktyczny wpływ na wielkość sezonowych
strat ciepła przez obudowę termiczną budynku miało kiedyś i może mieć obecnie
zachowanie zwartej bryły budynku. W artykule przybliżono pojęcia izolacyjności termicznej
i współczynnika przenikania ciepła przegród budowlanych. Przedstawiono tu
także krajowe wymogi dotyczące izolacyjności termicznej przegród budowlanych, jakie
obowiązywały w minionych dekadach, jakie obowiązują obecnie i te, które będą
stawiane wobec przegród budowlanych w najbliższych latach. Wyjaśniono także, czym
dla budynku jest współczynnik kształtu A/V i powód, dla którego kształt bryły budynku
może wpływać na jego charakterystykę energetyczną.
Zaprezentowano wnioski sformułowane przez innych autorów, których prace dotyczą
optymalizacji kształtu bryły budynku pod względem cieplnym. Przytoczono również
krytyczne opinie dotyczące wpływu takiej optymalizacji kształtu na atrakcyjność architektury
obiektów budowlanych. Metodę badawczą oparto na obliczeniach sezonowych
strat ciepła w budynkach o różnych stosunkach powierzchni przegród zewnętrznych do
kubatury budynku A/V.
Obliczenia przeprowadzono dla 27 modeli budynków o identycznej powierzchni wewnętrznej
i kubaturze wewnętrznej, lecz różniących się proporcjami wymiarów i liczbą
kondygnacji. W obliczeniach wzięto pod uwagę dziewięć zestawów wartości współczynników
przenikania ciepła przegród zewnętrznych, odpowiadających dawnym, aktualnym
i przyszłym wymogom krajowym. Różnice w wartościach sezonowych strat
ciepła uzyskane dla każdego z zestawów zinterpretowano jako potencjalne oszczędności
energetyczne, wynikające z zachowania zwartej bryły budynku i ograniczenia wartości
współczynnika kształtu A/V. Wyniki zestawiono i na ich podstawie sformułowano
stosowne wnioski.

Czasopismo: Czasopismo Inżynierii Lądowej, Środowiska i Architektury
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Ocena możliwości wyznaczania izoterm sorpcji dynamiczną metodą DVS - na przykładzie betonu komórkowego klasy 700

Artykuł prezentuje ocenę porównawczą dynamicznej metody wyznaczania izoterm
sorpcji (DVS) oraz tradycyjnej metody pomiarowej (TM). Problem omówiono na
przykładzie betonu o gęstości 700 kg/m3, przedstawiając uzyskane dla tego materiału
wyniki badań. Wyznaczono izotermy sorpcji metodą tradycyjną z zastosowaniem
nasyconych wodnych roztworów soli oraz metodą zautomatyzowaną z wykorzystaniem
urządzenia generującego wilgotność. Porównując czas trwania i nakład
pracy przy realizacji obydwu eksperymentów stwierdza się występowanie znaczących
różnic. Wyznaczenie izoterm sorpcji metodą tradycyjną trwało 10 miesięcy
i było poprzedzone intensywną pracą związaną z przygotowaniem eksperymentu.
Natomiast pomiar urządzeniem DVS dla 1 próbki trwał około 1 doby i nie wymagał
specjalnego przygotowania próbek oraz wykonywania roztworów. Czas tego
typu pomiarów został skrócony z wielu miesięcy do kilkudziesięciu godzin. Wyniki
zebrane obydwiema metodami odznaczają się bardzo dobrą zgodnością w zakresie
wilgotności względnych powietrza od 0% do 7585%. Natomiast w zakresie
wysokich wilgotności od 7585% do 98% zdiagnozowano występowanie znaczących
różnic w przebiegach izoterm sorpcji wyznaczonych przy pomocy obydwu
metod. Zrealizowane dwa bloki eksperymentalne pozwalają stwierdzić, że
w przypadku testowanego betonu komórkowego, szybka metoda pomiarowa DVS
może być stosowana do diagnostyki wilgotnościowej oraz wyznaczania izoterm
sorpcji w szerokim zakresie wilgotności, z wyłączeniem jednak zakresu ponadkrytycznego.

Czasopismo: Czasopismo Inżynierii Lądowej, Środowiska i Architektury
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Możliwość wykorzystania danych o awariach sieci wodociągowej w procesie planowania jej remontu

W badaniach prowadzonych nad niezawodnością i bezpieczeństwem funkcjonowania
systemów wodociągowych, podstawą wszelkich badań i analiz stanowią dane
eksploatacyjne dotyczące sieci wodociągowej, opracowane na bazie dzienników
i protokołów awarii prowadzonych w każdym przedsiębiorstwie wodociągowym.
Systematycznie prowadzone badania awaryjności obejmujące swoim zakresem
analizę przyczyn, skutków, rodzaju awarii oraz ich liczby, pozwalają osobom decyzyjnym
w przedsiębiorstwie podjąć odpowiednie działania odnośnie planowania
remontów na sieci oraz zarządzania pracą brygad remontowych. W pracy zaprezentowano
analizę awaryjności wybranej sieci wodociągowej województwa podkarpackiego.
Wyszczególniono przyczyny awarii oraz ich sezonowość. Wyniki
analiz oparto o dane eksploatacyjne z kilku ostatnich lat. Dodatkowo przedstawiono
możliwość wykorzystania danych o awariach w procesie planowania remontów
przewodów wodociągowych. W tym celu zaprezentowano możliwości stosowania
mapy numerycznej oraz bazy danych GIS.

Czasopismo: Czasopismo Inżynierii Lądowej, Środowiska i Architektury
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Heppenheim jako modelowy przykład dobrze wykorzystanego potencjału kulturowego małego miasta

Heppenheim położone jest w Hesji na terenie zachodnich Niemiec. Jest to niewielki
ośrodek, który obecnie liczy 25 tysięcy mieszkańców. Miasto ma jednak bogatą
i barwną historię oraz cenny zasób kulturowy, który jest odpowiednio chroniony,
a przede wszystkim właściwie eksponowany i wykorzystany. Prawa miejskie
Heppenheim otrzymało na początku XIV wieku, ale ośrodek powstał znacznie
wcześniej. Pierwsza wzmianka o jego istnieniu pochodzi już z wieku VIII. W mieście
znajduje się m.in. średniowieczny, pięcioboczny rynek z odrestaurowanymi,
XVII-wiecznymi szachulcowymi domami, barokowy ratusz, kościół parafialny pw.
św. Piotra, XIII-wieczny zamek Starkenburg, budynek sądu Elektoratu Moguncji
z XIV wieku oraz niezliczona rzesza XVI, XVII i XVIII-wiecznych domów, charakterystycznych
dla małomiasteczkowej architektury niemieckiej, wzniesionych
wzdłuż wąskich, malowniczych ulic historycznego centrum miasta. Ze względu na
perfekcyjnie przeprowadzoną rewaloryzacje, udostępnienie i upowszechnienie zabytkowych
obiektów i przestrzeni mieszkańcom oraz przyjezdnym Heppenheim
może stanowić cenny wzór dla innych miast zabytkowych. Obecnie, wiele małych
ośrodków na terenie Polski, które mogą poszczycić się cennym zasobem kulturowym
boryka się z problemami gospodarczymi i brakiem miejsc pracy, co w konsekwencji
prowadzi do zastoju i braku perspektyw na dalszy rozwój. Sposobem na
progres gospodarczy oraz rozkwit takich miast może być turystyka kulturowa, tak
dobrze rozwinięta w miastach niemieckich, czego przykładem jest właśnie
Heppenheim.

Czasopismo: Czasopismo Inżynierii Lądowej, Środowiska i Architektury
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Konstrukcje urbanistyczne miast przyszłości. Uwagi do dyskusji nad wizją rozwoju Rzeszowa

Artykuł dotyczy roli modelowania w planowaniu przestrzennym miast, które rozwijają
swój potencjał metropolitalny i aspirują do miana miasta przyszłości. Zakładając,
że budowa miasta przyszłości wymaga zmian o charakterze modelowym –
zwłaszcza w relacjach: transport i użytkowanie terenu – zarysowano koncepcję modelu,
który byłby narzędziem planistycznym odpowiadającym takiemu celowi.
W tej części publikacji wykorzystano rezultaty projektu badawczego opracowanego,
w latach 2016-17, przez zespół architektów, urbanistów i inżynierów transportu
z Politechniki Krakowskiej. Projekt dotyczył modelowej interpretacji konstrukcyjnych,
morfologicznych i funkcjonalnych atrybutów przestrzennej struktury Krakowa.
W artykule akcent położono na konstrukcyjne aspekty tej interpretacji. Stąd
kluczowa rola takich pojęć jak: zintegrowanie (connectivity), „konstrukcja urbanistyczna”,
sieć przestrzeni publicznych i „strategiczne wiązania” (strategic connectors).
To ostatnie pojęcie oznacza miejskie korytarze wiążące główne klastry miejsc
węzłowych a zarazem kierunki wzdłuż których należałoby skupiać strategiczne projekty
miejskie celem uzyskania efektu synergii. Aczkolwiek model opracowano dla
Krakowa, wskazano też na możliwości jego zastosowania w przypadku Rzeszowa.
Zwrócono tu uwagę na potrzebę wzmocnienia „strategicznych wiązań” integrujących
śródmiejskie węzły miejskości z innymi, kluczowymi elementami przestrzennej
struktury metropolitalnej. Podkreślono strukturotwórczą rolę węzłów i korytarzy
miejskości o różnych cechach morfologicznych i funkcjonalnych. Mowa tu również
o konstrukcyjnych powiązaniach takich obszarów strategicznych jak: historyczne
centrum, rejon głównego dworca kolejowego, rejon portu lotniczego, a także potencjalne
obszary rewitalizacji terenów poprzemysłowych. W tym sensie kreowanie
nowej wizji rozwoju Rzeszowa jako miasta przyszłości wiązałoby się z tworzeniem
synergicznych relacji między konstrukcyjnymi, funkcjonalnymi i morfologicznymi
warstwami modelu planistycznego. Zakłada się, że prezentowy model mógłby być
podstawą badań porównawczych nad zmianami struktury przestrzennej takich miast
jak: Kraków, Lublin, Rzeszów.

Czasopismo: Czasopismo Inżynierii Lądowej, Środowiska i Architektury
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Wyniki badań przeprowadzonych na wybranych planach łemkowskich chyż

Artykuł stanowi kontynuację poprzedniej części, w której zostało omówione łemkowskie
budownictwo ludowe [1,5,8,9,11]. W tej części artykułu opisane zostały
wyniki badań przeprowadzonych na wybranych planach łemkowskich chyż. Jako
przykłady wybrano obiekty pochodzące z dwóch historycznych, łemkowskich
miejscowości- Komańczy i Bartnego. Badania przeprowadzono na chałupach pochodzących
z końca XIX i początku XX wieku. Porównano w ten sposób rozplanowanie
i gabaryty chałup reprezentujących Łemkowszczyznę wschodnią i środkową
[2-4,6,7,10]. Przeanalizowanie lokalnych odmian chyż pozwoliło wysunąć
wnioski dotyczące rozplanowania pomieszczeń mieszkalnych i gospodarczych,
a szczególnie ich usytuowania ze względów funkcjonalnych. Porównano szerokości
i długości budynków, a także proporcje dachu do wysokości całego budynku.
Znaczna część budynków udokumentowanych w latach sześćdziesiątych i siedemdziesiątych
XX wieku jest już nieistniejąca. Zachowane do czasów obecnych chałupy,
zazwyczaj są mocno przebudowane lub niszczeją, popadając w ruinę.

Czasopismo: Czasopismo Inżynierii Lądowej, Środowiska i Architektury
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Wskaźniki pochodzenia i kierunków przemian materii organicznej w osadach dennych zbiorników wodnych

W osadach dennych zbiorników wodnych gromadzi się materia organiczna pochodzenia
autochtonicznego i allochtonicznego. Pochodzenie materii organicznej
można opisać za pomocą wskaźników, do których należą: skład izotopowy węgla
δ13C i azotu δ15N, iloraz C:N, biomarkery lipidowe oraz pigmenty roślinne. Izotopy
węgla i azotu występują powszechnie w środowisku w dużych ilościach. Stężenia
mierzonych izotopów można opisać za pomocą delty (δ), wyrażanej w promilach
[‰]. Materia organiczna pochodzenia lądowego jest zubożona w izotop
13C w porównaniu do materii organicznej pochodzenia autochtonicznego. Wskaźnik
δ13C ulega zmianie podczas sedymentacji, mineralizacji oraz transformacji
materii organicznej w środowisku wodnym. Natomiast wartość δ15N zmienia się
w zależności od przebiegu procesów denitryfikacji i odgazowania amoniaku. Materia
organiczna jest również zróżnicowana pod względem stosunku C:N, gdzie
dla autochtonicznej materii organicznej osiąga wartości mniejsze w porównaniu
do materii pochodzenia allochtonicznego. Z kolei biomarkery lipidowe stanowią
ważną grupę związków uznawanych za substancje wskaźnikowe, gdyż nie ulegają
przeobrażeniom na przestrzeni lat. Stąd też wykorzystuje się je w badaniach ekologicznych
i paleoekologicznych. Podobne właściwości wykazuje kolejna grupa
biomarkerów, do której należą pigmenty roślinne. Dzielą się na trzy rodzaje: chlorofile,
karotenoidy i fikobiliny. Analiza zawartości i składu materii organicznej
w osadach dennych zbiorników wodnych za pomocą wskaźników jest skuteczną
metodą pozwalającą na ocenę pochodzenia materii organicznej oraz produktywności
biologicznej akwenów. Na podstawie wielkości rozkładu i stopnia zachowania
wskaźników w osadach można wyznaczyć warunki środowiskowe panujące
w zbiornikach wodnych w przeszłości. W artykule scharakteryzowano poszczególne
wskaźniki pochodzenia materii organicznej i możliwości interpretacji w badaniach
zbiorników wodnych.

Czasopismo: Czasopismo Inżynierii Lądowej, Środowiska i Architektury
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Wpływ podwyższonej temperatury na skuteczność wzmocnienia belek żelbetowych taśmami typu CFRP i SRP

Klejenie zewnętrznych nakładek kompozytowych zbrojonych włóknami wysokiej
wytrzymałości powoli staje się najpopularniejszą metodą wzmacniania konstrukcji
żelbetowych. Zdarza się, że tego typu wzmocnienia mogą być bezpośrednio poddane
nasłonecznieniu i tym samym zagrożone nadmiernym nagrzaniem. Badania prowadzone
przez autora artkułu pokazały, że nawet w umiarkowanej strefie geograficznej,
w której znajduje się Polska, temperatura kleju pod cienkim laminatem może osiągnąć
65°C, czyli temperaturę o 20°C wyższą niż temperatura zeszklenia najpopularniejszych
na rynku klejów opartych na żywicy epoksydowej. W artykule przedstawiono
wyniki badań laboratoryjnych belek żelbetowych podgrzanych od strony
wzmocnienia promieniowaniem podczerwonym. Program badań objął grupę trzynastu
belek żelbetowych w skali rzeczywistej. Sześć z nich zostało wzmocnionych taśmą
CFRP, kolejnych sześć z taśmą SRP. Belki podgrzewano za pomocą liniowych
promienników podczerwieni do mierzonej w warstwie adhezyjnej temperatury od
20°C do 80°C. Po jej osiągnięciu belki obciążano do zniszczenia w teście czteropunktowego
zginania. Zauważalny spadek nośności obserwowano już dla temperatury
50°C. Nie stosowano mechanicznego kotwienia, dlatego przyczyną uszkodzenia
we wszystkich przypadkach była delaminacja, zazwyczaj w warstwie kleju. Belki
wzmocnione taśmą CFRP niszczyły się gwałtownie, bez szczególnych symptomów
dźwiękowych towarzszących delaminacji. Ich nośność w temperaturach powyżej
65°C była bliska nośności nie wzmocnionej belki referencyjnej. Nieco korzystniej
zachowywały się belki wzmocnione taśmą SRP, głównie dzięki większej szerokości
i tym samym niższym naprężeniem w warstwie kleju.

Czasopismo: Czasopismo Inżynierii Lądowej, Środowiska i Architektury
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Wybrane sposoby wykorzystania zużytych opon samochodowych w budownictwie komunikacyjnym

W referacie wskazano sposoby wykorzystania zużytych opon dla recyklingu oraz zastosowanie
ich w budownictwie komunikacyjnym jako materiału tłumiącego, materiału
filtracyjnego (drenaże odporne na przemarzanie), lekkich wypełniaczy (odciążenie),
stabilizacji zboczy. Omówiono uwarunkowania prawne w Polsce i Unii Europejskiej
dla recyklingu opon. Użycie materiałów gumowych pochodzących ze zużytych opon
samochodowych zmniejszy wykorzystanie deficytowych kruszyw naturalnych oraz
może być dobrą alternatywą dla kosztownych sposobów wzmacniania gruntu w przypadkach
budowy obiektów infrastruktury komunikacyjnej na słabonośnym podłożu.
Istotną kwestia jest również to, że sektor recyklingu przesuwa się w kierunku bardziej
zrównoważonego przetwarzania opon. Paliwo pochodzące z opon to szybkie rozwiązanie
dużego problemu, tym nie mniej tracony jest bezpowrotnie materiał gumowy
o unikalnych właściwościach mechanicznych. W referacie ponadto zestawiono projekty
europejskie dotyczące rozwoju alternatywnego wykorzystania zużytych opon.

Czasopismo: Czasopismo Inżynierii Lądowej, Środowiska i Architektury
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka