rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Zmiany organizacyjno-finansowe w pracy personelu medycznego podstawowej opieki zdrowotnej w okresie pandemii COVID-19 w Polsce

W związku z wybuchem pandemii COVID-19 cele systemu ochrony zdrowia musiały zostać dostosowane do zmieniającego się otoczenia, aby zrealizować potrzeby zdrowotne pacjentów i wypełnić oczekiwania personelu medycznego dotyczące zapewnienia bezpiecznych warunków pracy w zaistniałej sytuacji kryzysowej. Zmiany działalności personelu medycznego, które wynikają przede wszystkim ze zmian organizacyjno-finansowych, dotyczą systemów ochrony zdrowia na całym świecie i wpływają na funkcjonowanie wszystkich form opieki zdrowotnej. Celem tego artykułu jest wskazanie zmian organizacyjnych i finansowych wynikających z wprowadzonych od ogłoszenia przez WHO pandemii do 8 maja 2021 r. aktów prawnych i zaleceń wpływających na warunki pracy personelu medycznego podstawowej opieki zdrowotnej (POZ) w Polsce. Przegląd wprowadzonych działań w zakresie zapewnienia stabilności funkcjonowania POZ w warunkach pandemii pozwala stwierdzić, że sytuacja zagrożenia zdrowia publicznego ujawniła znaczną potrzebę wprowadzenia zmian organizacyjno-finansowych. Skutkiem zmian wynikających z legislacji oraz dobrych praktyk o istocie medycznej, organizacyjnej i finansowej są modyfikacje systemu ochrony zdrowia w Polsce, które mogą w nim pozostać. Warto jednak podkreślić, że jednym z istotnych wyzwań w zakresie przyszłych reakcji systemu ochrony zdrowia, w tym POZ, na stany zagrożenia zdrowia publicznego jest zachowanie spójności zmian organizacyjnych i finansowych wpływających na płynność oraz skuteczność działań podejmowanych przez personel POZ, a więc również na warunki jego pracy. Punktem wyjścia projektowania takich zmian powinna być analiza rozwiązań wprowadzonych od początku pandemii w Polsce. Można do nich zaliczyć nowe wymagania o charakterze organizacyjnym (warunki lokalowe, organizacja i stanowiska pracy, przepływ informacji czy sposób zaopatrzenia pacjenta) i zmiany finansowe (mobilizację dodatkowych zasobów finansowych w różnych formach). W artykule przedstawiono wiele pytań badawczych, które są warte rozważenia przy ustalaniu problemów i priorytetów w przyszłości, ponieważ zaistniałe zmiany i wnioski sformułowane na podstawie ich analizy mogą przyczynić się do wprowadzenia stałych modyfikacji funkcjonowania POZ w Polsce i ułatwić jej ewentualne dostosowanie do stanów ryzyka zdrowotnego. Med. Pr. 2021;72(5):591–604

Czasopismo: Medycyna Pracy
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Koszt fizjologiczny noszenia masek ochronnych – narracyjny przegląd literatury

Ze względu na kontrowersje związane z koniecznością noszenia masek ochronnych i negatywne odczucia użytkowników podjęto próbę analizy dostępnych badań naukowych na temat fizjologicznych konsekwencji noszenia różnego rodzaju masek. W przeglądzie literatury uwzględniono publikacje dostępne w bazie bibliograficznej PubMed, opisujące dolegliwości i skargi użytkowników masek (m.in. poczucie dyskomfortu, zmęczenie, bóle głowy), zróżnicowane reakcje fizjologiczne zależne od rodzaju maski (maski chirurgiczne, z wentylem wydechowym, z nawiewem powietrza itp.), a także oddziaływanie składu powietrza, temperatury oraz wilgotności w przestrzeni pod maską. Omówiono wpływ korzystania z maski na zdolność do wysiłku fizycznego (wysiłek maksymalny, umiarkowany) i umysłowego. Przedyskutowano konsekwencje noszenia masek przez osoby w odmiennym stanie fizjologicznym (ciężarne). Wysunięto także propozycje organizacji pracy w celu zminimalizowania negatywnych skutków dla osób noszących maski. Analiza przedstawionych badań wskazuje, że maski – niezależnie od typu – mogą w różnym stopniu nasilać reakcje organizmu, zwiększając koszt fizjologiczny jego funkcjonowania i pogarszając zdolność do wykonywania wysiłku zarówno fizycznego, jak i umysłowego. Ponadto mogą one przyczyniać się m.in. do częstszego występowania bólów głowy, objawów zmęczenia czy subiektywnego poczucia dyskomfortu. Mimo tych niekorzystnych skutków używanie masek jest istotne przy ochronie przed czynnikami szkodliwymi w środowisku pracy i komunalnym, a w okresie panującej obecnie pandemii wirusa SARS-CoV-2 staje się koniecznością. Dyskomfort związany z noszeniem maski można zmniejszyć poprzez stosowanie odpowiednich przerw. Należy podkreślić, że rytm pracy i przerw w noszeniu maski powinien uwzględniać indywidualne ograniczenia pracownika. Med. Pr. 2021;72(5):569–589

Czasopismo: Medycyna Pracy
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Zasady bezpieczeństwa przy udzielaniu świadczeń stomatologicznych w trakcie pandemii COVID-19

Szerząca się pandemia COVID-19, choroby wywołanej przez SARS-CoV-2, spowodowała diametralne zmiany w funkcjonowaniu placówek ochrony zdrowia, co wpłynęło także w znacznym stopniu na pracę lekarzy dentystów. Ze względu na wysoką zakaźność i przede wszystkim kropelkową drogę przenoszenia się SARS-CoV-2 pacjenci, tak jak personel gabinetów stomatologicznych, są szczególnie narażeni na zakażenie koronawirusem. W celu ograniczenia ryzyka rozprzestrzeniania się COVID-19 wiele towarzystw medycznych wydało rekomendacje na temat postępowania przy udzielaniu świadczeń zdrowotnych w pandemii. Niniejszy artykuł w głównej mierze został opracowany na podstawie zaleceń polskiego Ministerstwa Zdrowia, ponieważ według rekomendacji Światowej Organizacji Zdrowia przestrzeganie lokalnych zaktualizowanych wytycznych jest najistotniejsze. Nie ma możliwości przygotowania jednolitych wskazówek dla wszystkich lekarzy dentystów na świecie, ponieważ pandemia rozwija się w różnych krajach w innym tempie i każde państwo wymaga wytycznych dostosowanych do aktualnej sytuacji epidemiologicznej. Publikację dodatkowo uzupełniono przeglądem piśmiennictwa zagranicznego oraz wytycznymi proponowanymi przez poszczególne towarzystwa stomatologiczne. W artykule przedstawiono rekomendacje dotyczące funkcjonowania gabinetów stomatologicznych, wykonywania procedur stomatologicznych oraz zalecanych środków ochrony osobistej. Podkreślono nadrzędną zasadę, aby w pierwszej kolejności zarówno lekarze, jak i lekarze dentyści dbali o swoje zdrowie po to, żeby pomagać innym. Med. Pr. 2021;72(5):561–568

Czasopismo: Medycyna Pracy
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Choroby zawodowe oraz choroby niezawodowe związane z pracą w prawie wspólnotowym i wybranych krajach Unii Europejskiej – ujęcie porównawcze

Nieujęte w wykazach chorób zawodowych pozostałe choroby związane z pracą stały się istotnym zjawiskiem społecznym, generującym rosnące koszty po stronie rządów państw członkowskich Unii Europejskiej (UE) i działających na ich terenach pracodawców. Konsekwencje zdrowotne i wynikające z nich roszczenia, będące pochodnymi uszczerbku na zdrowiu związanego z pracą zawodową, wskazują na potrzebę wprowadzenia zmian w legislacji, która w Polsce obecnie ogranicza się przede wszystkim do zapewniania ochrony i profilaktyki jedynie w zakresie ugruntowanych już chorób zawodowych. W przeglądzie piśmiennictwa posłużono się metodą formalno-dogmatyczną polegającą na analizie obowiązującego stanu prawnego i wydanego na jego podstawie orzecznictwa. Sytuację prawną w Polsce zestawiono z 3 państwami UE wybranymi ze względu na specyfikę posiadanych uregulowań dotyczących chorób zawodowych i chorób związanych z pracą (Niemcy, Finlandia, Irlandia). Przedstawiono argumenty wskazujące na celowość zmiany polskiego modelu rozpatrywania spraw dotyczących chorób zawodowych i niezawodowych związanych z pracą w kierunku modelu fińskiego lub niemieckiego. Obecny stan prawny w Polsce zmusza osoby, które cierpią z powodu chorób związanych z wykonywaną przez nich pracą, a nieumieszczonych w wykazie chorób zawodowych, do korzystania ze środków ochrony prawnej opartych na zasadach ogólnych prawa cywilnego, co skutkuje koniecznością wykazania nie tylko adekwatnego związku przyczynowego między rodzajem lub sposobem wykonywanej pracy a chorobą, ale również zawinienia po stronie pracodawcy. Stawia to taką osobę w znacznie gorszej pozycji prawnej niż tę, która dochodzi roszczeń z tytułu choroby zawodowej. Model obowiązujący w prawie Republiki Federalnej Niemiec pozwala na wykluczenie części problemów, które mogą wystąpić na gruncie przytoczonych różnic w uregulowaniu chorób zawodowych i chorób związanych z pracą, a model fiński, koncentrujący się na rzeczywistej przyczynowości, a nie czysto legalnym definiowaniu choroby zawodowej jako takiej, pozwala na praktycznie całkowite ich wyeliminowanie. Med. Pr. 2021;72(5):549–560

Czasopismo: Medycyna Pracy
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Badania prawidłowego umieszczania wkładek przeciwhałasowych w przewodzie słuchowym z użyciem przenośnego urządzenia

WstępCelem badań było przeprowadzenie oceny poprawności umieszczania wkładek przeciwhałasowych w przewodzie słuchowym przez osoby dysponujące różną wiedzą w tym zakresie. Stosowanie ochronników słuchu prowadzi do obniżenia ryzyka uszkodzenia słuchu, co wpisuje się w zagadnienia inżynierii środowiska.Materiał i metodyPrzeprowadzono pomiary tłumienia dźwięku wkładek przeciwhałasowych z udziałem 21 osób bez doświadczenia w ich stosowaniu. Pomiary powtórzono po zapoznaniu się badanych z instrukcją użytkowania wkładek, a następnie po przeszkoleniu w ich poprawnym umieszczaniu w przewodzie słuchowym. Badania przeprowadzono za pomocą nowo opracowanego przenośnego urządzenia służącego do szybkiego pomiaru tłumienia dźwięku.WynikiZapoznanie się badanych z instrukcją użytkownika spowodowało, że wartość tłumienia dźwięku była większa o 6,7 dB i 3,3 dB, odpowiednio, dla częstotliwości 250 Hz i 4000 Hz w stosunku do pomiaru, podczas którego wkładki były umieszczane w przewodzie słuchowym bez jakichkolwiek wskazówek. Jeszcze większy wzrost tłumienia (odpowiednio, 9,2 dB i 5,4 dB) zaobserwowano, gdy badani przeszli szkolenie z poprawnego umieszczania wkładek. W większości przypadków zmiany tłumienia dźwięku w wyniku udzielania badanym wskazówek były istotne statystycznie.WnioskiOsoby niemające żadnego doświadczenia w stosowaniu wkładek przeciwhałasowych mają znaczny problem z ich poprawnym umieszczaniem. Zapoznanie się z instrukcją użytkownika także tego nie gwarantuje. Dopiero szkolenie polegające na dokładnym pokazaniu, jak poprawnie umieszcza się wkładki, powoduje, że w większości przypadków badani potrafią zrobić. Med. Pr. 2021;72(5):521–528

Czasopismo: Medycyna Pracy
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Wybrane wymiary osobowości a wypalenie zawodowe w grupie strażaków zawodowych i ochotników

WstępCelem badań było ustalenie roli i związków pomiędzy wybranymi wymiarami osobowości a wypaleniem zawodowym wśród strażaków zawodowych i ochotników. Pracując w ryzykownych warunkach, są oni narażeni nie tylko na utratę zdrowia, ale także życia. Z takimi warunkami pracy może być związane wypalenie zawodowe, polegające na wyczerpaniu psychicznym pracownika.Materiał i metodyGrupę badaną stanowiło 164 mężczyzn, w tym 76 strażaków ochotników Ochotniczej Straży Pożarnej (OSP) w wieku 19–61 lat (M = 32,49, SD = 9,21) oraz 88 strażaków zawodowych Państwowej Straży Pożarnej (PSP) w wieku 20–49 lat (M = 33,85, SD = 10,05). W badaniach wykorzystano: <i>Kwestionariusz wypalenia zawodowego Maslach</i>, <i>Listę przymiotnikową</i> Gougha i Heilburna wraz z <i>Modelem osobowościowo-aksjologicznym</i> (MOA) (kompetencje, relacje, autonomia) Mróz.WynikiUzyskane wyniki wskazują na różnice między badanymi grupami strażaków w wymiarach osobowości (m.in. Ord: t = –2,739, p = 0,006; Mls: t = –2,159, p = 0,032; kompetencje: t = –2,390, p = 0,017). Badania umożliwiły również ocenę związków korelacyjnych wypalenia zawodowego. Największy związek z wypaleniem zawodowym w grupie strażaków ochotników wykazuje potrzeba akceptacji (Suc) i całkowite wypalenie zawodowe, a największy związek z wypaleniem zawodowym w grupie strażaków zawodowych wykazuje wymiar kompetencji z modelu MOA.WnioskiWyniki przeprowadzonych badań należy odnieść do aspektu poznawczego (zastosowanie nowego modelu MOA w tej grupie zawodowej) oraz zwrócenia uwagi na różnice osobowościowe między grupami strażaków OSP i PSP. Uzyskane wyniki mają również wartość aplikacyjną w kontekście efektywniejszej pracy psychologów z tą grupą zawodową. Med. Pr. 2021;72(5):509–519

Czasopismo: Medycyna Pracy
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Narażenie pracowników jednostek wojskowych na czynniki kancerogenne w środowisku pracy w latach 2018–2019

WstępCelem niniejszej pracy było przeprowadzenie analizy danych dotyczących narażenia pracowników jednostek wojskowych na substancje chemiczne, promieniowanie jonizujące i procesy technologiczne o działaniu kancerogennym.Materiał i metodySzczegółowej analizie poddano raporty zebrane z Wojskowych Ośrodków Medycyny Prewencyjnej dotyczące czynników rakotwórczych oraz narażenia pracowników w jednostkach i instytucjach wojskowych.WynikiLiczba pracowników narażonych na działanie czynników o właściwościach kancerogennych w omawianym czasie wzrosła. W 2019 r. liczba osób narażonych w miejscu pracy na chemiczne substancje rakotwórcze lub mutagenne wynosiła 4058, promieniowanie jonizujące – 1015, procesy technologiczne o działaniu rakotwórczym lub mutagennym – 12, natomiast w roku 2018 – odpowiednio: 3224, 1289 i 8. W jednostkach wojskowych najbardziej rozpowszechnionymi czynnikami chemicznymi, na które występowało narażenie z punktu widzenia bezpieczeństwa i higieny pracy, były mieszaniny ciekłych węglowodorów stosowane jako paliwo do napędu pojazdów i urządzeń wyposażonych w silniki spalinowe. W jednostkach wojskowych ukierunkowanych na świadczenie usług medycznych najczęściej występowało narażenie na promieniowanie rentgenowskie (diagnostyka obrazowa) i formaldehyd (patomorfologia).WnioskiZebrane dane prezentują różne podejście jednostek w zakresie raportowania i oceny narażenia zawodowego. Poznanie długotrwałych skutków zdrowotnych wymaga przeprowadzenia dokładniejszych badań. Med. Pr. 2021;72(5):501–508

Czasopismo: Medycyna Pracy
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Problemy alkoholowe w okresie starości w kontekście braku poczucia sensu życia

Problematyka artykułu zogniskowana jest wokół problemów alkoholowych doświadczanych przez seniorów. Zostały one omówione na tle szkicu charakterystyki tej fazy życia, wpisanych w nią strat i kurczących się możliwości oraz w kontekście chwiejnego w tym okresie poczucia sensu życia, sprzyjających powstawaniu i nasilaniu się problemów alkoholowych seniorów.

Czasopismo: Resocjalizacja Polska
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne
Znaczenie diagnozy prognostycznej w resocjalizacja nieletnich sprawców przestępstw seksualnych

Artykuł ma charakter przeglądowy. Zaprezentowane i omówione zostały zagadnienia związane z diagnozą prognostyczną w resocjalizacji nieletnich sprawców przestępstw. Skoncentrowano się na takich zagadnieniach, jak: istota diagnozy prognostycznej, charakterystyka nieletnich sprawców przemocy seksualnej, uwarunkowania powrotu do przestępczości nieletnich sprawców, specyfika szacowania powrotności do przestępstwa seksualnego nieletnich oraz resocjalizacja nieletnich w kontekście diagnozy prognostycznej.  Przyjęcie takiej konstrukcji rozważań pozwala na analizę wczesnych predyktorów przestępczości seksualnej nieletnich a tym samym zidentyfikowanie ścieżek rozwojowych o odrębnych czynnikach przyczynowych. Podejście takie ma istotne znaczenie teoretyczne i aplikacyjne albowiem daje szansę na rozróżnienie przyczyn od konsekwencji, a tym samym zrozumienie procesów rozwojowych w kontekście normatywnym i nienormatywnym. Z kolei w aspekcie diagnostycznym i interwencyjnym pozwoliłoby na uwspólnienie tych czynności i dopasowanie ich do okresu rozwojowego.

Czasopismo: Resocjalizacja Polska
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne
Kultura prawna w dobie pandemii COVID-19

Podjęta w tekście problematyka wynika z najnowszych doświadczeń świata wynikających z pandemii wirusa SARS-CoV-2, a która stała się zwierciadłem życia indywidualnego i społecznego. Badania sondażowe oraz naukowe opracowania monitorujące postawy wobec wprowadzanych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem epidemii w Polsce, wskazują na ich wybiórcze przestrzeganie lub nawet nieprzestrzeganie. A tylko ich wspólne respektowanie daje szansę na obniżenie zachorowalności i śmiertelności. Szukając narzędzi do budowania prospołecznych, wspólnotowych działań, szczególną uwagę zwracamy na konieczność budowania kultury prawnej w polskim społeczeństwie. Opieramy się na analizie literatury z zakresu prawa i socjologii prawa oraz na przykładowych wynikach badań własnych dotyczących praktyk rodzinnych podczas pandemii COVID-19. Rozpoznanie postrzegania zagrożenia epidemicznego przez rodziców, stosowanie się przez nich do zaleceń i nakazów oraz ich stosunek wobec nich wprost lub przez pośrednie – codzienne praktyki, jest stałym elementem rodzicielskiego oddziaływania, budowania prawnej świadomości i szeroko traktowanej kultury prawnej przez nich i ich dzieci.

Czasopismo: Resocjalizacja Polska
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne
Reintegracja społeczna młodzieży w warunkach współczesnego państwa a prawa człowieka. Wybrane przykłady i wnioski

W artykule przedstawione zostały nowe podejścia do reintegracji społecznej młodzieży które cechuje bardziej przyjazne  dla młodzieży rozwiązanie  jakim jest propozycja sformułowana w dokumencie pt:” Manuel d’introduction pour la prévention de la récidive et la réinsertion sociale des délinquants”, którego polski odpowiednik to „Zapobieganie recydywie a reintegracja społeczna”, odnosząca się do przykładów młodzieży i nieletnich we współczesnej Francji i powiązania jej z  prawami człowieka. Innowacyjne  podejście zapobiegania recydywie a reintegracja społeczna  jest ukierunkowane na po pierwsze zapewnieniu pomocy skazanej młodzieży  oraz objęcie ich specjalnym nadzorem aby nauczyć skazanego życia bez agresji i przemocy i uniemożliwić uniknięcia ewentualnego powrotu do zachowań o charakterze przestępczym. 

Czasopismo: Resocjalizacja Polska
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Pragmatyczna teoria komunikacji w profilaktyce zaburzeń zachowania i relacji społecznych

Celem niniejszego artykułu jest omówienie pragmatycznej teorii komunikacji Paula Watzlawicka i współpracowników - badaczy z Palo Alto jako jednej z koncepcji przydatnych w działaniach edukacyjnych i profilaktycznych służących zapobieganiu zaburzeniom zachowania i relacji społecznych. Autorka przedstawia podstawowe założenia koncepcji, omawia je oraz podejmuje próbę interpretacji pięciu aksjonamtów komunikacji sięgając po wybrane przykłady ilustrujące każdy z nich. W końcowej części formułuje pytania wyprowadzone z założeń koncepcji, które mogą być przydatne dla osób pracujących z dziećmi i młodzieżą z grupy ryzyka zaburzeń zachowania i zaburzeń relacji społecznych. Pytania mają inspirować do refleksji nad obserwowanymi zachowaniami komunikacyjnymi dzieci i młodzieży oraz własnym sposobem komunikowania pedagogów pracujących z osobami z grupy ryzyka. W ten sposób podejmuje próbę ukazania użyteczności tej koncepcji dla praktyki edukacyjnej.

Czasopismo: Resocjalizacja Polska
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne
Alkoholicy wysokofunkcjonujący – trudności diagnostyczne, charakterystyka i modele leczenia

Artykuł prezentuje trudności diagnostyczne związane z nietypowym przebiegiem problemowego picia alkoholu wśród osób wysokofunkcjonujuących (HFA - ang. High Functioning Alcoholics), które nie spełniają często przez kilkanaście lat kryteriów diagnostycznych klasyfikacji DSM-V(Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders), choć cierpią z powodu symptomów nadmiernego picia. Korzystając z koncepcji Sarah Alen Benton wskazuje na typologię cech charakterystycznych dla tej grupy osób oraz czynniki ryzyka picia problemowego, uwidaczniających się w poszczególnych okresach życia, umożliwiające wczesną identyfikację symptomów rozwoju uzależnienia. Wskazuje przy tym na zmianę paradygmatów medycznych w podejściu do picia problemowego: z paradygmatu abstytencji zakładającego nieuleczalność choroby alkoholowej opierającej terapię na dożywotnim zaprzestaniu picia alkohol inspirowanym modelem ruchu Anonimowych Alkoholików, na  paradygmat redukcji szkód  ukazujący progresywny i przewlekły charakter wspomnianej choroby opierający terapię na naucę picia kontrolowanego. W podejściu terapeutycznym proponowanym pijącym problemowo osobom wysokofunkcjonującym stosowane są oba podejścia.
 

Czasopismo: Resocjalizacja Polska
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne
Podejście salutogeniczne w resocjalizacji. Przegląd koncepcji

Podejście salutogeniczne jest jednym z wiodących sposobów myślenia o resocjalizacji.  Kładzie nacisk na podmiotowość osób uczestniczących w procesie resocjalizacji. Nadrzędnym celem interwencji resocjalizacyjnych jest wspomaganie zmian jakie w sposób naturalny dokonują się w życiu jednostki, koncentrując się na posiadanych przez nią potencjałach. Podejście to znajduje odzwierciedlenie w różnych koncepcjach teoretycznych popartych praktyką jak i postulowanych kierunkach interwencji resocjalizacyjnych. Jest to podejście znane także w polskiej myśli resocjalizacyjnej. Celem niniejszego teoretycznego opracowania było omówienie najważniejszych koncepcji resocjalizacji odwołujących się do tej właśnie perspektywy. Zaprezentowane zostały najbardziej znane i poparte badaniami koncepcje: twórczej resocjalizacji, wieloczynnikowego modelu gotowości sprawców oraz model dobrego życia. Wspomniane koncepcje dają możliwość niekonwencjonalnego traktowania oddziaływań resocjalizacyjnych, indywidualnego podejścia do każdej osoby wymagającej interwencji resocjalizacyjnych lub terapeutycznych i mogą być inspiracją przy projektowaniu oddziaływań wobec najtrudniejszych kategorii sprawców przestępstw.

Czasopismo: Resocjalizacja Polska
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne
Agresja i przemoc szkolna doświadczana przez uczniów i uczennice z lekką niepełnosprawnością intelektualną w trzech formach kształcenia. Studium różnicy płci.

Agresja i przemoc szkolna na stałe wpisuje się w przestrzeń każdej szkoły. Doświadczanie tego zjawiska wpływa negatywnie na rozwój każdego człowieka. Częstość podlegania jemu zależy od wielu czynników między innymi płci czy pełnosprawności. Wśród dzieci najbardziej narażonych na wiktymizację rówieśniczą są uczniowie i uczennice z lekką niepełnosprawnością intelektualną, które z uwagi na swoje deficyty rozwojowe częściej stają się jej ofiarami. Przeprowadzone badania stanowią próbę odpowiedzi  na pytanie: czy istnieją różnice w poziomie doświadczania różnych typów agresji i przemocy szkolnej pomiędzy dziewczynkami i chłopcami z lekką  niepełnosprawnością intelektualną uczęszczającym do czwartej, piątej klasy szkoły specjalnej, szkoły ogólnodostępnej i klasy integracyjnej? Uzyskane wyniki badań skłaniają do dyskusji na ile wpływ na doświadczanie agresji i przemocy szkolnej u uczniów i uczennic z lekką  niepełnosprawnością intelektualną uczących się w różnych formach organizacji kształcenia ma „efekt płci”, a na ile „efekt niepełnosprawności”? Prezentowane wyniki będą stanowiły podstawę do podjęcia  dyskusji na temat jawnych i ukrytych mechanizmów reprodukcji różnicy rodzajowej w instytucjach edukacyjnych.

Czasopismo: Resocjalizacja Polska
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika