rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Technologie siebie. Jak współczesne praktyki medialne wpływają na codzienne działania użytkowników?

Artykuł dotyczy współczesnej adaptacji pojęcia „technologie siebie”. Pochodząca z lat 80. XX w. teoria technologii siebie Michela Foucaulta znajduje zastosowanie w aktualnych praktykach medialnych oraz działaniach codziennych, jednak ze względu na skokowy rozwój technologiczny, jaki nastąpił przez te 30 lat, klasyfikacja pojęcia wymaga rewizji. Jest to warunek konieczny zwłaszcza na rodzimym gruncie badań w obszarze nauk humanistycznych, ponieważ do tej pory w Polsce ukazało się niewiele badań i publikacji dotyczących praktyk technologii siebie. Wykazane przesłanki oraz podjęte w tym materiale kroki ewidentnie wskazują na potrzebę poczynionych eksploracji. Autorka artykułu zajmuje się eksploracją tematu technologii siebie wielowymiarowo. Rdzeniem rozważań jest geneza terminologiczna i semantyczna w kontekście kultury cyfrowej. Tworzy on ważną oś rozpatrywania zagadnienia technologii siebie, które przedstawione zostało zarówno jako zabieg cyfrowy, jak i mentalny wymiar jednostki, kształtującej własne self. Wśród indywidualnych wyborów, trendów i dążenia do doskonałości, decyzja o doborze strategii kulturowej nie należy do łatwych. Dodatkowo self i jego zagadkowe, nieprzetłumaczalne znaczenie także ma wymiar analogowy i cyfrowy. W celu weryfikacji przełożenia założeń teoretycznych, autorka posiłkuje się wynikami prowadzonych badań, które wskazują na powinowactwo motywacji codziennych aktywności z cechami warunkującymi technologie siebie. Prezentowane wyniki wstępnego ilościowego badania ankietowego  wyznaczają kierunki dalszych poszukiwań, ale potwierdzają także zasadność analizy genetycznej i wielowiekowych wpływów na wytwarzanie się self.

Czasopismo: Państwo i Społeczeństwo
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji, pedagogika, psychologia
Ocena stopnia przestrzegania zaleceń terapeutycznych wśród uczestników Uniwersytetu Niegasnącej Młodości i szkoleń dla pacjentów i ich rodzin

Niestosowanie się do zaleceń dotyczących farmakoterapii i trybu życia – to świadome nieprzestrzeganie zaleceń zespołu terapeutycznego (całkowite lub częściowe, stałe lub okresowe). Zjawisko to stwarza wiele niebezpieczeństw, szczególnie w leczeniu chorób przewlekłych. Właściwe leczenie chorób cywilizacyjnych wymaga również przestrzegania zaleceń dotyczących stylu życia. Celem badania była ocena stopnia przestrzegania zaleceń terapeutycznych wśród uczestników Uniwersytetu Niegasnącej Młodości i szkoleń dla pacjentów i ich rodzin. Badania przeprowadzono wśród 66 uczestników Uniwersytetu Niegasnącej Młodości i szkoleń dla pacjentów i ich rodzin w Krakowskim Szpitalu Specjalistycznym im. Jana Pawła II. Do ich przeprowadzenia wykorzystano Zmodyfikowaną Skalę Morisky’ego oraz pytania własnego autorstwa dotyczące stylu życia, przyczyn nieprzestrzegania zaleceń oraz metod poprawiających przestrzeganie zaleceń. Badaną grupę stanowiło 14 mężczyzn i 52 kobiet. Badani ocenili stopień przestrzegania zaleceń średnio na poziomie 7,78. 66,66% zapominało przyjąć leki, 51,51% nie przestrzegało godzin przyjmowania leków, 28,71% pomijało dawkę leku, jeżeli czuli się dobrze, a 31,81% kiedy czuli się źle. 66,66% zostało poinformowanych o działaniu leków; 81,81% nie zapominało o przedłużeniu recepty na leki. BMI badanej grupy wyniosło średnio 26,24. 50% przynajmniej raz w tygodniu uprawia aktywność fizyczną. Wśród przyczyn nieprzestrzegania zaleceń najczęściej wskazywano utrudniony kontakt z lekarzem, obawę o niepożądane działanie leku, obawę o interakcje z innymi lekami. Do przestrzegania zaleceń badaną grupę skłoniłyby: szkolenia dla pacjentów, osobiste przekonania, tańsze leki. W badanej grupie stwierdzono niski poziom motywacji (zapominanie, nieprzestrzeganie godzin, przerywanie leczenia) przy jednocześnie dużej wiedzy. Istnieje zatem potrzeba zmiany zachowań przez szkolenia dla pacjentów za zakresu przestrzegania zaleceń terapeutycznych.

Czasopismo: Państwo i Społeczeństwo
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji, pedagogika, psychologia
Dialog Renzo Piano z Louisem Kahnem: Kimbell Art Museum w Fort Worth

Budynek Kimbell Art Museum w Fort Worth w Teksasie został zaprojektowany w latach 1965–1970 przez Louisa Kahna. Uznaje się go za arcydzieło, w którym w wyjątkowy sposób udało się zespolić architekturę budynku muzealnego z umieszczoną w nim kolekcją dzieł sztuki. Spoiwem łączącym architekturę i zbiory sztuki jest światło. W 2013 roku obok budynku Kahna, na kształt jego lustrzanego odbicia, wzniesiono ogrodowy pawilon autorstwa Renzo Piano. Te dwie budowle prowadzą ze sobą fenomenalny dialog: architektura Kahna pełni tutaj rolę klasycznego standardu, linii melodycznej, wokół której Piano, niczym pianista jazzowy, buduje swoją lekką, swingującą frazę.

Czasopismo: Państwo i Społeczeństwo
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji, pedagogika, psychologia
Poziom wiedzy studentek kierunku pielęgniarstwo na temat czynników ryzyka i profilaktyki raka piersi.

Wprowadzenie: Rak piersi jest najczęściej występującym nowotworem złośliwym u kobiet. Wiedza na temat choroby i regularne badania profilaktyczne są najistotniejszym czynnikiem zmniejszającym ryzyko jej rozwoju. Celem pracy była ocena poziomu wiedzy studentek kierunku pielęgniarstwo na temat czynników ryzyka, objawów klinicznych raka piersi i zasad profilaktyki choroby oraz postaw wobec badań profilaktycznych w zależności od etapu edukacji. Materiał i metody: Badanie ankietowe przeprowadzono wśród studentek pierwszego (n = 30), drugiego (n = 20) i trzeciego roku (n = 31) kierunku pielęgniarstwo na studiach pierwszego stopnia. Narzędziem badawczym był autorski kwestionariusz ankiety. Analizę statystyczną przeprowadzono za pomocą testów: Shapiro-Wilka, Kruskala-Wallisa, porównań wielokrotnych, Chi2, Fishera, korelacji rang Spearmana. Przyjęto kryterium znamienności statystycznej p < 0, 05. Wyniki: Studentki trzeciego roku udzieliły istotnie więcej poprawnych odpowiedzi z zakresu wiedzy na temat raka piersi niż pierwszego roku (Me 17 vs 14), a zależność pomiędzy poziomem wiedzy i wiekiem badanych była przeciętna (r = 0,41; p < 0,05). Częściej też wykonywały samobadanie piersi niż studentki drugiego i pierwszego roku (55% vs 15% i 55% vs 30%). W przeciągu ostatniego roku zaledwie 32% ogółu ankietowanych miało wykonane badanie piersi przez lekarza, a 26% deklarowało, że kiedykolwiek miało wykonane ultrasonografię lub mammografię piersi. Najczęstszym źródłem informacji (44%) na temat profilaktyki raka piersi były broszury, prasa, ulotki oraz informacje ze studiów. Wnioski: Poziom wiedzy studentek kierunku pielęgniarstwo na temat profilaktyki raka piersi, czynników ryzyka i objawów klinicznych zależy od wieku badanych oraz etapu kształcenia i jest nadal niewystarczający. Studentki pomimo świadomości, że wczesne wykrycie nowotworu piersi zwiększa skuteczność leczenia, wykonują badania profilaktyczne niesystematycznie.

Czasopismo: Państwo i Społeczeństwo
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji, pedagogika, psychologia
Zdarzenia niepożądane w ratownictwie medycznym

Wprowadzenie: Zdarzenia niepożądane są z uwagi na złożoność procesu udzielania
świadczeń zdrowotnych nieuniknionym elementem na różnych jego etapach. Obowiązkiem
podmiotów prowadzących działalność leczniczą i osób tymi podmiotami zarządzających,
a także personelu medycznego jest podejmowanie działań mających na celu
zidentyfi kowanie i wyeliminowanie przyczyn danego zdarzenia niepożądanego, tak aby
uniknąć podobnych sytuacji w przyszłości.
Materiał i metody: W pracy przedstawiono problematykę występowania zdarzeń niepożądanych
w ratownictwie medycznym w Polsce, analizę występującego w nim ryzyka
oraz dokonano identyfi kacji najczęściej występujących zdarzeń niepożądanych. Badanie
zostało przeprowadzone metodą sondażu diagnostycznego; grupę badawczą stanowiło
180 czynnych zawodowo ratowników medycznych.
Wyniki: W badaniu własnym wykazano, iż najczęściej występującymi zdarzeniami niepożądanymi
są: zbyt długi czas dojazdu zespołu ratownictwa medycznego do pacjenta
oraz nieprawidłowa decyzja co do miejsca transportu pacjenta. Według zdecydowanej
większości ankietowanych zdarzenia niepożądane występowały w ich praktyce zawodowej
rzadziej niż 5 razy miesięcznie. Najczęstszą przyczyną ich powstawania jest przemęczenie
ratowników medycznych oraz stres.
Wnioski: Zdarzania niepożądane są istotnym problemem systemu ratownictwa medycznego
i wymagają stałego monitorowania, raportowania oraz działań edukacyjnych w celu
zapobiegania im w przyszłości.

Czasopismo: Państwo i Społeczeństwo
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji, pedagogika, psychologia
Wybrane problemy globalnej profiaktyki jodowej

Niedobór jodu wpływa negatywnie na rozwój psychiczny i fizyczny organizmu człowieka i dotyka obecnie około 29,8% dzieci w wieku szkolnym. Starania Międzynarodowej Komisji ds. Kontroli Zaburzeń z Niedoboru Jodu (International Council for Control of Iodine Deficiency Disorders – ICCIDD) oraz współpracujących organizacji o zasięgu państwowym, prowadzących profilaktykę jodową, doprowadziły do znacznej poprawy w zakresie spożycia jodu. W 2003 r. w 54 z grupy 126 badanych państw, stwierdzono umiarkowany lub łagodny niedobór jodu, natomiast w 2011 r. tylko 32 (ze 148) badane państwa zakwalifikowano jako obszary niedoborowe. Obecnie główny problem profilaktyki jodowej stanowi zapewnienie właściwego zaopatrzenia w jod w obliczu działań wynikających z rekomendacji WHO w zakresie ograniczenia dobowego spożycia soli do 5 g. Biofortyfikacja powszechnie spożywanych jarzyn wydaje się skuteczną przeciwwagą dla ograniczenia spożycia soli. Ze względu na poważne konsekwencje niedoboru jodu u kobiet w ciąży i dzieci, grupy te wymagają szczególnych działań profilaktycznych. Stały monitoring profilaktyki jodowej gwarantuje utrzymanie adekwatnego spożycia jodu w populacji.

Czasopismo: Państwo i Społeczeństwo
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji, pedagogika, psychologia
Ożywiając zapomniane postacie humanistyki. Społeczny wymiar edukacji medialnej na przykładzie projektu „Jestem człowiekiem – mam prawo..."

Artykuł prezentuje autorski projekt animacji poklatkowej „Jestem człowiekiem – mam prawo…”, realizowany w dwóch gdyńskich liceach ogólnokształcących. Inicjatywa wpisuje się w tworzenie herstory – dziejowej narracji przedstawiającej historię dwóch utalentowanych, ale zapomnianych w Polsce artystek – Zofi i Stryjeńskiej i Tekli Bądrzewskiej-Baranowskiej. Artykuł uwydatnia potrzebę poruszania ważnych problemów społecznych, w tym problemu praw człowieka i równouprawnienia płci. Rozważania prowadzone są w oparciu o projekt pedagogii oporu Henry’ego Giroux. Poszczególne postulaty modelu edukacyjnego zestawione zostają z głównymi założeniami projektu. Najważniejszy element wspólny, tj. samookreślenie wobec społecznych wyzwań ponowoczesności, zostaje uwydatniony jako pierwszy i zarazem konieczny warunek świadomego wzmacniania podmiotowości zagubionej w fikcyjnym świecie konsumpcyjnych przyjemności. Podkreślone zostaje znaczenie wykorzystana techniki animacji poklatkowej do przedstawienia świata bohaterek.
Film animowany jako językowe medium narracji umożliwia „namacalne” odkrycie tego, w jaki sposób powstaje postać, wspiera proces utożsamienia się z bohaterkami i pozwala na współtworzenie części ich świata.

Czasopismo: Państwo i Społeczeństwo
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji, pedagogika, psychologia
Olbrzymia torbiel krezki jelita cienkiego. Opis przypadku

Naczyniaki limfatyczne są bardzo rzadkimi guzami krezki jelita cienkiego. Zazwyczaj
lokalizują się w okolicy głowy oraz szyi i diagnozowane są głównie u pacjentów pediatrycznych.
Zmiany te rozpoznawane u dorosłych są wyjątkową rzadkością. Prezentowany
przypadek dotyczy 46-letniego pacjenta operowanego w 2012 r. na Oddziale Chirurgii
Ogólnej i Małoinwazyjnej Szpitala Zakonu Bonifratrów w Krakowie. Chory zgłaszał
trwające od około 3 lat wzdęcia brzucha z okresowymi nudnościami. W badaniu przedmiotowym brzucha stwierdzono w podbrzuszu nieruchomy opór o średnicy ok. 10 cm.
Ultrasonografi a oraz tomografi a komputerowa jamy brzusznej wykazały obecność płynowej
zmiany torbielowatej w podbrzuszu o wymiarach 117 x 58 x 159 mm. W takcie laparoskopii
oraz późniejszej laparotomii stwierdzono torbiel krezki jelita cienkiego wypełniającą
podbrzusze środkowe oraz lewe. Zmianę wypreparowano oraz wycięto – materiał
wysłano do badania histopatologicznego. Torbiel zawierała ok. 700 ml białego płynu.
Po uzyskaniu wyniku badania histopatologicznego powzięto, po ponownym kontakcie z patomorfologiem, podejrzenie naczyniaka limfatycznego. Pacjent po okresie rekonwalescencji
po zabiegu operacyjnym został pouczony o konieczności okresowej kontroli
z uwagi na możliwość nawrotów. Powyższy przypadek potwierdza przypadkowość
i trudność rozpoznania naczyniaka limfatycznego. Dodatkowo – jak pokazują pojedyncze
przypadki opisywane w piśmiennictwie polskim oraz światowym – niezwykła rzadkość
tego schorzenia utrudnia właściwe postępowanie diagnostyczne.

Czasopismo: Państwo i Społeczeństwo
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji, pedagogika, psychologia
Struktura retoryczna i cechy lingwistyczne Wstępu w medycznych artykułach naukowych w języku angielskim

Wprowadzenie: niniejsza praca przedstawia strukturę Wstępu w medycznych artykułach naukowych w języku angielskim pod kątem ich organizacji retorycznej i cech lingwistycznych. Materiał i metody: struktura tekstów poddana została analizie w dwóch grupach (korpusach) artykułów: napisanych przez (1) native speakerów języka angielskiego i (2) non-native speakerów, tj. autorów polskich, z zastosowaniem modelu odniesienia CARS (Create a Research Space) proponowanego przez Swalsa (2004). Analiza cech lingwistycznych objęła typowe dla Wstępu elementy gramatyczne i leksykalne. Wyniki: zastosowanie standardowego modelu odniesienia pokazało, iż Wstęp w artykułach napisanych przez polskich autorów odbiega w znacznym stopniu od wzoru podanego we wspomnianym modelu, natomiast w artykułach autorów angloamerykańskich ma on strukturę retoryczną, odpowiadającą obowiązującym standardom, wymaganą przez wydawców prestiżowych pism naukowych. Wnioski: dokonana analiza pozwala stwierdzić, iż skonwencjonalizowane cechy Wstępu obowiązujące w angloamerykańskiej kulturze akademickiej oraz wymogi wydawców czasopism naukowych zmuszają autorów do pisania dobrze przygotowanych pod względem retorycznym i poprawnych językowo artykułów. Przedstawiony model CARS może być bardzo przydatny w pisaniu artykułów naukowych w języku angielskim.

Czasopismo: Państwo i Społeczeństwo
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji, pedagogika, psychologia
Jakość życia i akceptacja choroby wśród pacjentów z przetrwałym migotaniem przedsionków

Wprowadzenie: Przetrwałe migotanie przedsionków jest chorobą przewlekłą, której nawrotowość jest niezwykle uciążliwa, a objawy somatyczne wywołują niejednokrotnie uczucie lęku. Do metod jej leczenia, obok farmakoterapii, należy kardiowersja elektryczna, która polega na analgosedacji i próbie przywrócenia prawidłowego rytmu zatokowego z wykorzystaniem prądu elektrycznego. Cel pracy: Celem pracy była ocena jakości życia i stopnia akceptacji choroby wśród osób z przetrwałym migotaniem przedsionków oraz analiza zależności pomiędzy obiema zmiennymi. Materiał i metody: Badania przeprowadzono metodą sondażu diagnostycznego i metody szacowania z wykorzystaniem techniki ankiety (własny kwestionariusz) wraz z dwiema wystandaryzowanymi skalami samooceny, w grupie 50 chorych z rozpoznaniem przetrwałego migotania przedsionków. O włączeniu do grupy badanej decydowało rozpoznanie kliniczne oraz przebyty zabieg kardiowersji elektrycznej. Wyniki: Ogólna jakość życia badanych pacjentów była zadowalająca, choć problemy ﬁ zyczne w zakresie realizacji aktywności codziennej i pracy zawodowej obniżały jej globalną samoocenę. Respondenci wskazywali dobrą jakość życia w zakresie funkcjonowania społecznego i samopoczucia. Chorobę najlepiej akceptowały osoby w średnim wieku, tj. 41–59 lat. Wyższy poziom akceptacji towarzyszył lepszej samoocenie jakości życia w jej badanych aspektach, z wyjątkiem zdrowia ogólnego

Czasopismo: Państwo i Społeczeństwo
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji, pedagogika, psychologia
Lekarski obowiązek a samostanowienie pacjenta

W ustawodawstwie polskim oraz w deontologii lekarskiej jeszcze na początku XX wieku nie było mowy o jakiejkolwiek autonomii woli pacjenta co do przebiegu leczenia. Jednak wraz z upływem lat, a przede wszystkim znacznego wzrostu świadomości pacjentów, charakter świadczeń zdrowotnych uległ zmianie. Pacjent mógł w coraz większym stopniu decydować o tym, czy poddać się konkretnemu zabiegowi czy też nie. Istnieje jednak szereg pytań o to, jak daleko sięga taka autonomia, granica swobody decydowania pacjentów o swoim życiu, na przykład w kontekście religijnym czy światopoglądowym. Należy pamiętać, że samostanowienie pacjenta nie zawsze będzie respektowane w świetle prawa. Dotyczy to między innymi takich zabiegów, jak aborcja (z pewnymi wyjątkami) czy eutanazja, które są przez polskie prawo zakazane. Z jednej strony przedkłada się ochronę życia ludzkiego nad wolę pacjenta. Z drugiej strony lekarz, który podjąłby się czynności medycznych bez zgody pacjenta, nie naruszyłby jego życia lub zdrowia gdyż byłoby to działanie w obronie tych dóbr, ale naruszyłby wolność pacjenta, prawo do decydowania o stanie własnej osoby i własnym losie.

Czasopismo: Państwo i Społeczeństwo
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji, pedagogika, psychologia
Zróżnicowanie kondycji finansowej korporacji w Europie Wschodniej w czasie spowolnienia gospodarczego

W niniejszym artykule zbadano zróżnicowanie kondycji finansowej największych firm Europy Środkowo-Wschodniej, opracowanych w raportach firmy Deloitte dla lat 2008–2012. Liczbę firm, ich przychody ze sprzedaży i zysk netto zagregowano do kraju, w którym znajduje się siedziba zarządu. Wykazano, że globalne spowolnienie gospodarcze generalnie nie wpłynęło negatywnie na kondycje badanych firm, aczkolwiek występuje silne regionalne zróżnicowanie. Wyższą dynamiką parametrów finansowych cechowały się kraje położone w północnej części Europy Środkowo-
-Wschodniej, gdzie najwyższe przychody ze sprzedaży i zyski netto generują korporacje polskie i czeskie. Największa gospodarka, mierzona poziomem PKB, niekoniecznie sprzyja wysokim wynikom przeliczonym na jedną korporację. Przykładem tego może być Polska, gdzie mimo dużej ilości siedzib zarządów, najwyższych w regionie przychodów ze sprzedaży i zysków netto, nie wpływa to pozytywnie na średnie wyniki finansowe poszczególnych firm. Z kolei firmy ulokowane w krajach o mniejszych gospodarkach cechują się lepszymi wynikami finansowymi, co zauważono w Czechach, Słowacji, na Węgrzech i Ukrainie.

Czasopismo: Państwo i Społeczeństwo
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji, pedagogika, psychologia
Dialog człowieka z architekturą

Badanie ma charakter rozważań nad dialogiem, rodzącym się między człowiekiem a architekturą w jej doświadczeniu percepcyjnym. Odniesiono się do pojęcia dialogu jako interpersonalnej rozmowy – wymiany myśli, której towarzyszy komunikacja niewerbalna – i zauważono, że w świetle tego pojęcia przedmiot badania obejmuje wewnętrzny dialog człowieka z samym sobą i z autorem architektury poprzez jej medium oraz niewerbalny dialog ciała człowieka z ciałem architektury na płaszczyźnie fizykalnej materii. Celem rozważania jest szczegółowa analiza dialogu człowieka z architekturą, zwłaszcza jego roli w doświadczeniu percepcyjnym architektury. Odniesiono się do definicji atmosfery architektury i uznano, że w dialogu z architekturą człowiek odbiera jej atmosferę, której nadaje miarę i sens. Jednocześnie człowiek dialoguje z myślą architekta – autora percypowanego dzieła, z którym znajomość, pośrednia lub bezpośrednia, obejmująca rzeczywistą rozmowę za pomocą słów, tekstów czy komunikacji niewerbalnej, ma istotny wpływ na badanie. Przykłady omawianego dialogu wskazano w historii i współczesności, od l’architecture parlante Claude’a Nicolasa Ledoux do myślenia/obmyślania architektury, zapisanego przez Petera Zumthora. We wnioskach wskazano konkretne efekty dialogowania z architekturą i jego korzyści dla doświadczenia percepcyjnego samej architektury.

Czasopismo: Państwo i Społeczeństwo
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji, pedagogika, psychologia
Współczesna architektura chińska Drugiej Fali – Modernizm Udomowiony

Artykuł przedstawia dwa pokolenia chińskich architektów (architekci tzw. Pierwszej i Drugiej Fali), działających w okresie post-Mao, czyli od czasu wprowadzenia reform Deng Xiaopinga. Zasadniczym celem artykułu jest przedstawienie prac architektów Drugiej Fali i próba ich charakterystyki. Przykłady ilustrujące artykuł to realizacje takich biur jak: META-Project (Wang Shuo), TAOA (Tao Lei), ZAO/standardarchitecture (Zhang Ke), Zhao Yang Architects oraz DnA_Design and Architecture (Xu Tian an). Wybrane realizacje są z pewnością inspirującym przykładem eksperymentalnej chińskiej architektury ostatnich lat – architektury krytycznej, która w reakcji na błędy poprzednich lat, związane z ekstensywną modernizacją miast, starała się odbudować relację z utraconą tradycją, kierować swoją uwagę na człowieka, świadomego swojego miejsca we współczesnym świecie, jak również swojego dziedzictwa. Artykuł został opracowany na podstawie materiałów źródłowych pozyskanych bezpośrednio z biur architektonicznych w ramach pracy autora nad wystawą Współczesna Architektura Chin. Modernizm udomowiony, której autor był pomysłodawcą i, wraz z prof. Wang Lu (Tsinghua Univ, Pekin), współkuratorem. Wystawa została zaprezentowana w Muzeum Manggha, jej otwarcie towarzyszyło Biennale Architektury w Krakowie w roku 2017.

Czasopismo: Państwo i Społeczeństwo
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji, pedagogika, psychologia
Postrzeganie prasy samorządowej przez środowisko dziennikarskie. Kontrowersje wokół wydawania periodyków przez jednostki samorządu terytorialnego

Prasa samorządowa na trwałe wpisała się w polski krajobraz medialny. Wydawanie gazet bezpośrednio przez administrację terenową lub na jej zlecenie spotyka się jednak z krytyką. Podstawowym zarzutem jest nieuczciwa konkurencja wobec czasopism prywatnych. Zdaniem niektórych regionalnych izb obrachunkowych, nadzorujących jednostki samorządu terytorialnego, publikowanie płatnych reklam przez prasę samorządową jest łamaniem dyscypliny finansów publicznych. W opinii innych izb – to niezbywalne prawo prasy, także samorządowej. Na podstawie przeprowadzonych badań można stwierdzić, że sami dziennikarze mediów komercyjnych w większości uważają,
że prasa samorządowa powinna być wydawana. Na celowość jej edycji wskazują też studenci dziennikarstwa i komunikacji społecznej, dostrzegając przy tym – podobnie jak dziennikarze – słabe strony prasy samorządowej, czyli np. przypadki nadmiernego akcentowania komunikacji perswazyjnej czy braku profesjonalizmu zespołów redakcyjnych. Ogólna ocena prasy samorządowej
formułowana przez środowisko dziennikarskie jest pozytywna – przy świadomości, że prasa taka w obowiązującym stanie prawnym nie wypełnia funkcji kontrolnej wobec samorządów.

Czasopismo: Państwo i Społeczeństwo
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji, pedagogika, psychologia