rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Siły operacji specjalnych (Wojska Specjalne) w konﬂ iktach hybrydowych

Przejęcie Krymu przez Rosję w 2014 r. i konflikt zbrojny na wschodzie Ukrainy, w których to wydarzeniach istotną rolę odegrały rosyjskie formacje specjalnego przeznaczenia, upowszechniły termin wojna hybrydowa. Stąd też pojawiła się rosnąca liczba definicji wojny, konfliktu i zagrożeń hybrydowych, jednocześnie w dyskusji naukowej i publicznej stawiane jest pytanie – dlaczego państwa rozwinięte okazały się wrażliwe na nieregularną formę walki zbrojnej, stosowaną przez przeciwnika nieprzestrzegającego reguł prawa międzynarodowego lub szukającego nisz nieobjętych prawem międzynarodowym. Tymczasem poszukiwanie definicji wojny hybrydowej jest poszukiwaniem odpowiedzi na pytanie jak sytuacja międzynarodowa po zimnej wojnie, nowe technologie, asymetria świata, komercjalizacja i globalizacja wpływają na sposób i proporcje wykorzystania metod oraz środków prowadzenia walki. Siły operacji specjalnych są przygotowane do przeciwdziałania takim zagrożeniom. W spektrum ich operacji mieści się nie tylko wojna niekonwencjonalna, ale też rodzaje działań, definiowane jako kontrterroryzm i działania przeciwpowstańcze, które w pewnym zakresie mogą być odpowiedzią na zagrożenia hybrydowe. Równocześnie Wojska Specjalne są istotnym elementem strategii sojuszniczych, jak też narzędziem w ramach operacji ekspedycyjnych. Otwartą i odrębną kwestią, która wymaga poddania eksploracji, jest rola Wojsk Specjalnych w ramach narodowych i samodzielnych działań obronnych, w tym formy współdziałania z obroną terytorialną.

Czasopismo: Bezpieczeństwo. Teoria i Praktyka
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji, nauki o zarządzaniu i jakości
Obrona terytorialna i wojska obrony terytorialnej w myśli politycznej Polski współczesnej

Problematyka obrony terytorialnej (OT) należała do priorytetowych zadań polityki bezpieczeństwa
narodowego Polski w czasie poprzedzającym wejście do struktur Organizacji Traktatu Północnoatlantyckiego, czyli do 1999 roku, ale też w okresie umacniania obronności państwa w XXI wieku. Znalazła odzwierciedlenie w myśli politycznej i jej poszczególnych nurtach ideowych. Umowne pojmowanie tytułowej „współczesności” ukonkretniły cezury czasowe przyjęte w treści artykułu. Początek dał rok 1989, a więc rozpoczęcie procesu
przemian ustrojowych w Polsce, końcową datą był rok 2015, gdy wraz z powstaniem rządu koalicyjnego na czele z partią Prawo i Sprawiedliwość ukształtowała się nowa jakość polityczna. Pod względem podmiotowym wyróżnić można było myśl polityczną wytwarzaną przez ugrupowania (podmiotowość strukturalna) oraz przez ideologów (podmiotowość personalna) z uwzględnieniem kanałów jej transmisji (media ogólnoinformacyjne,
publicyści polityczni). Natomiast pod względem ideowym ujawniała się gotowość do tworzenia wizji OT w środowiskach konserwatywnych, liberalnych, ludowych, nacjonalistycznych, narodowo-katolickich, socjaldemokratycznych, socjalistycznych. W artykule zmierzano do udzielenia odpowiedzi na trzy pytania badawcze. Po pierwsze, zwrócono uwagę na sposoby umotywowania idei obrony terytorialnej w myśli politycznej. Po drugie, w sferze zainteresowań znalazły się kwestie istnienia historycznych wzorców OT i ich implikacji w czasach współczesnych. Po trzecie, podjęta została sprawa trybu artykulacji OT w następstwie wdrożenia odpowiedniej procedury definicyjnej. Odpowiedzi na dwa pierwsze pytania pozwoliły na wskazanie wspólnoty poglądów różnych podmiotów myśli politycznej. Uzasadnienia dla OT miały generalny charakter ze względu na sytuację obronną Polski zdeterminowaną przez geopolitykę. Ogół podmiotów myśli politycznej wykazywał świadomość zagrożenia bezpieczeństwa narodu i państwa. Trauma przeżyć powstańczych, wojennych, okupacyjnych w XX wieku skłaniała do gruntowania form samoobrony. Natomiast kwestie definicyjne wywoływały rozbieżności w odniesieniu do nazewnictwa, ideałów i wartości, symboli i rytuałów politycznych oraz zadań przynależnych OT. Na poziomie abstrakcji występowały uniwersalne refleksje patriotyczne, humanitarne, ogólnoludzkie, dopełniane przez myśl prawicową o odniesienia do narodu, rodziny, wierzenia religijnego. Na poziomie praktyki autorzy myśli politycznej wypowiadali się w sprawie konkretnych kwestii strategiczno-operacyjnych, taktycznych, organizacyjnych. Niezależnie od podziałów ideowych zwracano uwagę na znaczenie OT przy ochronie ludzi i ich dobytku materialnego w warunkach skrajnych (klęska żywiołowa, katastrofa techniczna, wojna).

Czasopismo: Bezpieczeństwo. Teoria i Praktyka
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji, nauki o zarządzaniu i jakości
Kontrwywiad wojskowy oraz taktyczny wywiad osobowy – kluczowe elementy ochrony wojsk przed zamachami terrorystycznymi

Celem przedmiotowego artykułu jest ukazanie roli kontrwywiadu wojskowego oraz taktycznego wywiadu osobowego jako kluczowych elementów zapewniających bezpieczeństwo Sił Zbrojnych. Główny nacisk artykułu położony jest na działania wojskowych służb specjalnych których celem jest przeciwdziałanie zamachom terrorystycznym skierowanym przeciwko jednostkom wojskowym podczas ich udziału w operacjach międzynarodowych. Niniejsze opracowanie zostało przygotowane na podstawie dostępnych regulacji oraz materiałów z przedmiotowego zakresu które obwiązują w Siłach Zbrojnych Stanów Zjednoczonych. Istotą artykułu jest przybliżenie czytelnikowi roli oraz zadań wojskowych służb specjalnych, w szczególności zaś komórki Połączonego Sztabu ds. Kontrwywiadu oraz Taktycznego Wywiadu Osobowego” która funkcjonuje m.in. w międzynarodowych operacjach militarnych prowadzonych przez NATO oraz Unię Europejską. Przedmiotowy artykuł ukazuje podstawowe podobieństwa i różnice pomiędzy specyfiką działań komórek kontrwywiadu a wywiadu, również funkcjonujących w ramach Połączonego Sztabu ds. Kontrwywiadu oraz Taktycznego Wywiadu Osobowego”. Autor artykułu obrazuje rozważania teoretyczne przykładami operacji kontrwywiadu oraz wywiadu wojskowego prowadzonymi w ramach współczesnych operacji militarnych na Bałkanach. Artykuł analizuje – w kontekście działalności służb wywiadu oraz kontrwywiadu wybrane ataki terrorystyczne na cele militarne – koszary marines w Bejrucie oraz Arabii Saudyjskiej podczas prowadzenia działań operacyjnych na arenie międzynarodowej. Treść rozważań artykułu uzupełniają osobiste uwagi autora, który pracował na stanowisku Szefa Połączonego Sztabu ds. Kontrwywiadu oraz Taktycznego Wywiadu Osobowego jednej z organizacji międzynarodowych podczas prowadzenia operacji militarnej pod jej egidą.

Czasopismo: Bezpieczeństwo. Teoria i Praktyka
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji, nauki o zarządzaniu i jakości
Proces przygotowań dowództwa Komponentu Wojsk Specjalnych do pełnienia dyżuru w Siłach Odpowiedzi NATO – perspektywa Centrum Szkolenia Sił Połączonych (JFTC) NATO

Centrum Szkolenia Sił Połączonych (JFTC) NATO w Bydgoszczy jest jednym z dwóch ośrodków szkoleniowych NATO. Misją JFTC jest prowadzenie szkoleń i ćwiczeń dla dowództw szczebla taktycznego (włączając dowództwa komponentów i dowództwa rodzajów sił zbrojnych), w celu przygotowania ich do udziału w sojuszniczych operacjach połączonych (wielokomponentowych), również w roli dowództw Połączonych Sił Zadaniowych w operacjach połączonych mniejszej skali. Między rokiem 2012 a 2014 JFTC intensywnie współpracowało z polskim Dowództwem Komponentu Wojsk Specjalnych (DKWS), angażując się (w różnej skali) w czterech ćwiczeniach DKWS oraz szeregu szkoleń, konferencji i seminariów, mających na celu przygotowanie DKWS do roli rdzenia (państwa ramowego21) sojuszniczego Dowództwa Komponentu Operacji Specjalnych. Niniejszy artykuł jest próbą podsumowania współpracy między JFTC i DKWS, opisania przebiegu ćwiczeń, w których organizację oraz przeprowadzenie angażowało się JFTC, a także jego personel. Podejmuje również próbę analizy procesu przygotowania DKWS do jego zaszczytnej roli podczas dyżuru w Siłach Odpowiedzi NATO w 2015 r. oraz najważniejszych – w ocenie autora – wniosków wynikających z przedsięwzięć zakończonych ostatecznie certyfikacją sojuszniczą DKWS do roli Dowództwa Komponentu Operacji Specjalnych w Siłach Odpowiedzi NATO. Ze względu na zajmowane przez autora w JFTC stanowisko służbowe i związaną z tym rolę, jaką pełnił podczas ćwiczeń i przedsięwzięć z nimi związanych, znaczącą część artykułu poświęcono omówieniu ich aspektów prawnych.

Czasopismo: Bezpieczeństwo. Teoria i Praktyka
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji, nauki o zarządzaniu i jakości
Federalna Służba Bezpieczeństwa w walce z terroryzmem w Rosji

W artykule przedstawiono najważniejsze zagadnienia i problemy dotyczące organizacji działalności antyterrorystycznej Federalnej Służby Bezpieczeństwa Federacji Rosyjskiej. W szczególności uwzględniono kompetencje FSB, strukturę Centrum Specjalnego Przeznaczenia FSB i rolę FSB w działalności Narodowego Komitetu Antyterrorystycznego. W syntetyczny sposób scharakteryzowano akty prawne regulujące walkę z terroryzmem w Rosji, w tym kluczową ustawę O przeciwdziałaniu terroryzmowi z 2006 r. Krótko opisano najważniejsze zamachy terrorystyczne w Rosji w ostatnich latach. W podsumowaniu przywołano dane statystyczne. Tekst zamykają autorskie wnioski na temat budowania sprawnego systemu antyterrorystycznego.

Czasopismo: Bezpieczeństwo. Teoria i Praktyka
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji, nauki o zarządzaniu i jakości
Boko Haram – od lokalnej sekty do międzynarodowej organizacji terrorystycznej?

Boko Haram to salaficka sekta dżihadystów, powstała około 2002 r. w północno-wschodniej Nigerii. Od 2010 r. dynamicznie rozwija nie tylko działalność misyjną, ale i przeprowadza brutalne zamachy na nigeryjskich chrześcijan i władze. Boko Haram często określa się mianem „afrykańskich (nigeryjskich) talibów”, ponieważ jej członkowie żądają proklamowania szariatu w całym kraju i kontestują wszystko, co wiąże się z zachodnią kulturą (np. model ustroju, nauczania, teoria Darwina). Sekta zyskuje coraz większą popularność wśród ubogich muzułmanów rozczarowanych biedą i nieudolnymi rządami. Coraz częściej także spekuluje się, że Boko Haram stwarza poważne zagrożenie nie tylko dla bezpieczeństwa lokalnego, ale i międzynarodowego, zwłaszcza gdy potwierdzenie znajdą powiązania sekty z aparatem państwowym, przestępczością zorganizowaną, ale również Al-Kaidą i Al-Shabaab.

Czasopismo: Bezpieczeństwo. Teoria i Praktyka
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji, nauki o zarządzaniu i jakości
Komponent obrony terytorialnej (powszechnej) w potencjałach militarnych innych państw. Ujęcie ilościowo-organizacyjne

Współczesny świat niebezpiecznie ewoluuje. Zapewnienie bezpieczeństwa, w tym szczególnie bezpieczeństwa narodowego i bezpieczeństwa państwa, wymaga obligatoryjnego czerpania ze wszystkich zdolności, będących w posiadaniu narodu. Interesującym procesem jest projektowanie systemu obronnego, szczególnie kiedy architekci dbają o potencjał, który jest przygotowany na każdą ewentualność, mianowicie konieczność zaangażowania własnych sił operacyjnych w działania na rzecz bezpieczeństwa międzynarodowego, jak również o akcje mające na celu zachowanie zdolności obronnych na własnym terytorium. Tę wartość znają dojrzałe kultury strategiczne. Obok, troski o modernizację technologiczną, kultywują również obronny esprit de corps i narodowy etos.

Czasopismo: Bezpieczeństwo. Teoria i Praktyka
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji, nauki o zarządzaniu i jakości
Przeciwdziałanie przestępczości na rynku ubezpieczeń ogniowych

Artykuł zawiera charakterystykę pojęcia przestępstwa ubezpieczeniowego oraz jego rodzaje: umyślne spowodowanie i upozorowanie zdarzenia ubezpieczeniowego, ze szczególnym uwzględnieniem podpaleń. Opisano w nim etapowość procesu uzyskiwania nienależnego odszkodowania za przestępstwo związane z podpaleniem. Wskazano znaczny udział podpaleń w ogólnej liczbie pożarów, posłużono się danymi statystycznymi na temat przyczyn pożarów w Polsce w ostatnich 5 latach. Omówione zostały czynności zarządcze oraz środki zapobiegania przestępczości ubezpieczeniowej, z podziałem na środki ekonomiczne i prawne. Opisane zostały ponadto możliwości przeciwdziałania podpaleniom, jako głównej przyczyny szkód w ubezpieczeniach ogniowych.

Czasopismo: Bezpieczeństwo. Teoria i Praktyka
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji, nauki o zarządzaniu i jakości
Zapewnienie bezpieczeństwa w związku z meczami piłki nożnej o charakterze międzynarodowym – europejskie standardy prawne

Autorzy rozpatrują zagadnienia europejskich rozwiązań prawnych odnoszących się do zapewnienia bezpieczeństwa podczas imprez sportowych o charakterze ponadnarodowym, uwzględniając ogólne uregulowania prawne Unii Europejskiej oraz Układu z Schengen. Z punktu widzenia tytułowej problematyki autorzy szczegółowo odnoszą się do instrumentu prawnego UE, jakim jest Wspólne działanie z dnia 26 maja 1997 roku przyjęte przez Radę na podstawie art. K.3 Traktatu o Unii Europejskiej, dotyczące współpracy w zakresie porządku publicznego i bezpieczeństwa, oraz Konwencji z 1985 roku zawierającej uregulowania dotyczące bezpośrednio imprez sportowych.

Czasopismo: Bezpieczeństwo. Teoria i Praktyka
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji, nauki o zarządzaniu i jakości
Relacje cywilno-wojskowe w służbie polskich kontyngentów podczas operacji pokojowych

W artykule poruszono doświadczenia współpracy cywilno-wojskowej zdobyte przez polskich żołnierzy w operacjach pokojowych W okresie zimnej wojny miały one charakter sporadyczny i nie stanowiły głównego nurtu prowadzonych działań. Kuriozalnym przypadkiem była działalność Polskiej Lotniczej Eskadry Pomocy Etiopii w latach osiemdziesiątych XX wieku. Była to pierwsza akcja humanitarna prowadzona za granicą przez Wojsko Polskie i, jak się okazało, jedna z nielicznych. Dopiero w kolejnej dekadzie Wojsko Polskie zaczęło korzystać z doktryn wypracowanych przez państwa-członków Sojuszu Północnoatlantyckiego, w tym zebranych przez amerykańskie jednostki Civil Affairs (USCA). Stały się one bazą do wypracowania poglądów i procedur w siłach zbrojnych państw NATO realizowanych przez jednostki CIMIC – odpowiedzialne za rozwijanie współpracy cywilno-wojskowej. Polacy po raz pierwszy zetknęli się z tym rodzajem operacji w ramach Nordycko-Polskiej Brygady sił IFOR, później SFOR w Bośni oraz KFOR w Kosowie. Na nieporównanie większą skalę Polacy realizowali zadania CIMIC podczas operacji „Iraqi Freedom”, a później w siłach ISAF w Afganistanie. Okazało się szybko, że waga współpracy ze środowiskiem cywilnym rośnie, a obok CIMIC tej działalności przystąpiły inne wyspecjalizowane struktury, m.in. prowadzenia operacji psychologicznych – PSYOPS, operacji informacyjnych – INFO OPS czy współpracy z mediami.

Czasopismo: Bezpieczeństwo. Teoria i Praktyka
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji, nauki o zarządzaniu i jakości
Fake news – niebezpieczeństwo w mediach

Z rozwojem mediów związane są zagrożenia dotyczące bezpieczeństwa przekazywanych informacji. Dziś fake news to przeinaczenia, nieprawdziwości czy nadinterpretacje. Na podstawie błędnych informacji wprowadzanych do obiegu wzrosła cała branża portali dezinformacyjnych. Przekazywanie fałszywych informacji może wynikać ze zdarzeń o charakterze przypadkowym, jak i z celowego działania ludzi.

Czasopismo: Bezpieczeństwo. Teoria i Praktyka
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji, nauki o zarządzaniu i jakości
Kanadyjscy Rangersi jako formacja obrony terytorialnej

Tematem artykułu jest formacja Canadian Rangers, która od lat 70. jest ochotniczą formację rezerwy w siłach zbrojnych Kanady, pełniącą funkcję obrony terytorialnej w trudno dostępnych regionach kraju. Kanada uważa posiadanie Arktyki za jeden z najważniejszych kierunków swej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa. W politycznej retoryce szermuje się pojęciem obrony kanadyjskiej suwerenności i zbrojnej obecności na dalekiej Północy. Zadania te wypełnia pięciotysięczna jednostka Rangersów, w pełni przygotowana i wyposażona do bezustannej służby patrolowej. Warunki przyrodnicze, rozległość terytorium Kanady i jej słabe zaludnienie powodują, że rola armii jest znacząca i o wiele większa w zakresie reagowania kryzysowego niż w innych krajach NATO. Stąd też duże znaczenie formacji Rangersów zdolnych do prowadzenia operacji poszukiwawczych i ratunkowych.

Czasopismo: Bezpieczeństwo. Teoria i Praktyka
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji, nauki o zarządzaniu i jakości
Przysposobienie wojskowe jako element systemu bezpieczeństwa II RP (1920–1926)

Powstały na początku drugiej dekady XX wieku system przysposobienia wojskowego stał się podstawą, a poglądy uczestniczących w tym dziele wojskowych, pedagogów i teoretyków WF inspiracją do dalszego rozwoju przysposobienia wojskowego. Obok tego działania podejmowane w tej sferze przyczyniły się do zmiany mentalności społeczeństwa, które zmęczone długotrwałymi działaniami wojennymi nie było skłonne popierać powstające koncepcje „narodu pod bronią”, a które jednak ten program zaakceptowało. Przysposobienie wojskowe w istotny sposób wpłynęło na postawy pokolenia wychowującego się i wchodzącego w dorosłe życie w okresie międzywojennym. Jest to wyraźnie widoczne w jego udziale w wojnie obronnej 1939 r., a następnie w tworzeniu polskiego państwa podziemnego w okresie okupacji. Przysposobienie wojskowe realizowane w Polsce w okresie międzywojennym jest przykładem właściwie rozumianego przygotowania społeczeństwa na wypadek zagrożenia wojennego stanowiącego element systemu bezpieczeństwa II RP.

Czasopismo: Bezpieczeństwo. Teoria i Praktyka
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji, nauki o zarządzaniu i jakości
Korpus Bezpieczeństwa Wewnętrznego

Integralną częścią organów bezpieczeństwa i porządku publicznego PRL, przeznaczoną do „ochrony władzy ludowej przed atakiem rodzimej reakcji oraz zwalczania podziemia zbrojnego”, był Korpus Bezpieczeństwa Wewnętrznego (KBW), powołany w połowie lat 40. XX w. Do końca 1965 r. uległ on rozwiązaniu, a byłe jego jednostki przemianowano na jednostki Wojsk Obrony Wewnętrznej i podporządkowano Ministerstwu Obrony Narodowej. Artykuł koncentruje się na strukturze, dowództwie oraz zadaniach realizowanych przez KBW w najważniejszych okresach jego działalności.

Czasopismo: Bezpieczeństwo. Teoria i Praktyka
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji, nauki o zarządzaniu i jakości
Zarządzanie bezpieczeństwem w erze cyfrowej

Era cyfrowa, przez przyspieszenie wymiany informacji i zmianę formy obiegu dokumentów, stworzyła nowe wejścia do przedsiębiorstw i urzędów. Już nie oszklone frontowe drzwi, lecz internetowe łącza prowadzą w głąb organizacji. Pracowników ochrony zastąpiły komputerowe systemy zabezpieczenia informacji, programy antywirusowe i firewalle. Światłowodami można dotrzeć znacznie dalej, przeniknąć w struktury organizacji nieporównanie głębiej i wyrządzić szkody wielokrotnie większe od tych, które mogli poczynić „klasyczni” złoczyńcy. Zagrożeń jest tak wiele, że nie sposób ich wszystkich wymienić, a codziennie powstają nowe formy ataku i nieznane wcześniej sposoby wyłudzeń informacji i pieniędzy. Początkowo tworzono zbiory zasad, z którymi zaznajamiano pracowników. Dotyczyły one ochrony  kopii i plików  poufnych, sposobów tworzenia haseł dostępu, postępowania z informacjami. W stosunkowo krótkim czasie okazało się jednak, że ochrona przed cyberprzestępczością domaga się systemowego potraktowania. Pojawiło się pojęcie zarządzania bezpieczeństwem w erze cyfrowej – zagadnienie to jest usystematyzowane i skoncentrowane na jasno wyodrębnionych obszarach. Obejmuje: zarządzanie danymi, zarządzanie procesem przepływu informacji, zautomatyzowane procesy decyzyjne, zarządzanie infrastrukturą, inteligentne interfejsy, zarządzanie zewnętrznym „ekosystemem” informatycznym i zarządzanie umiejętnościami pracowników oraz kulturą organizacyjną. Koncentracja na tych obszarach na pewno nie wyeliminuje zagrożeń, lecz znacząco poprawi bezpieczeństwo, od którego często zależy dalsze trwanie organizacji.

Czasopismo: Bezpieczeństwo. Teoria i Praktyka
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji, nauki o zarządzaniu i jakości
Skala zjawiska przemocy w rodzinie na terenie działania Komendy Powiatowej Policji w Działdowie

Niniejsza publikacja jest próbą oceny zjawiska przemocy w rodzinie na terenie powiatu działdowskiego. Szczegółowej analizie poddano zarówno interwencje domowe, jak i interwencje domowe dotyczące przemocy w rodzinie, płeć ofiar i sprawców przemocy w rodzinie. Z przeprowadzonych badań wynika, że ofiarami przemocy w rodzinie są przede wszystkich kobiety i małoletni do 13. roku życia, mężczyźni zaś należą do rzadkości. Z kolei w grupie sprawców przemocy zdecydowanie więcej jest mężczyzn niż kobiet. Przyczyn przemocy w rodzinie należy upatrywać głównie w alkoholu, pod którego wpływem sprawcy są skłonniejsi stosować przemoc wobec swoich najbliższych. Ofiary przemocy w rodzinie głównie w instytucjach samorządowych (gminne komisje ds. profilaktyki i rozwiązywania problemów alkoholowych) szukają pomocy zarówno dla siebie, jak i swoich sprawców, próbując w ten sposób przeciwdziałać, dopiero w następnej kolejności, chcąc poprawić swoją sytuację materialną, zwracają się o pomoc do gminnych ośrodków pomocy społecznej.

Czasopismo: Bezpieczeństwo. Teoria i Praktyka
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji, nauki o zarządzaniu i jakości
Metafizyka i polityka. Andrzej Strug o charyzmie i micie Józefa Piłsudskiego

O legendzie Józefa Piłsudskiego napisano wiele. Czyniono to już za jego życia, czynią to współcześni, wciąż usiłując zgłębić to, co tak konsekwentnie wymyka się nauce; charyzmę i osobowość przywódcy. Michał Sokolnicki określał te przymioty w taki sposób: „Szła od mówcy i stopniowo zaczęła się udzielać słuchaczom jakaś niepojęta fascynacja psychiczna”, „urok jego postaci i myśli”. W burzliwym roku odzyskania niepodległości 1918 ukazała się Chimera, powieść Andrzeja Struga, w której przedstawiał przeobrażenie dokonujące się w duszy, działacza socjalistycznego, załamanego upadkiem rewolucji i rozłamem partyjnym, a ożywającym dla nowych idei niepodległościowych. Katalizatorem tej wewnętrznej metamorfozy był osobisty kontakt z Józefem Piłsudskim i jego wpływ na całe przyszłe życie i przekonania głównego bohatera Przecława Borszowskiego. W tej historii kryje się osobiste doświadczenie i przeżycie Struga, ale też i innych późniejszych piłsudczyków, którzy przeszli drogę od sceptycyzmu do apologii względem wodza. Artykuł przytacza też wypowiedzi i źródła, mówiące o wierze samego Piłsudskiego w powodzenie własnych przedsięwzięć politycznych, oraz pracy i licznych zabiegach, jakie musiał wykonać ugruntowując się w tym przekonaniu. W źródłach tych Piłsudski występuje jako człowiek głęboko przeświadczony o swojej wielkości, głęboko wierzący w swoją misję dziejową i wiarę tę usiłujący wszczepić innym.

Czasopismo: Bezpieczeństwo. Teoria i Praktyka
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji, nauki o zarządzaniu i jakości