rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Przydatność obornika do regeneracji gleb bardzo kwaśnych, ubogich w próchnicę oraz wyczerpanych ze składników pokarmowych. Część II. Plonowanie roślin i pobranie składników pokarmowych

Na Stacji Doświadczalnej Wydziału Rolnictwa i Biologii SGGW w Skierniewicach prowadzone są wieloletnie doświadczenia od 1923 r. Na 2 polach tych doświadczeń uprawia się rośliny w zmianowaniu dowolnym bez roślin motylkowych. Nawożenie mineralne stosuje się wg schematu: CaNPK, NPK, PK, NP i NK, przy czym azot stosuje się w formie siarczanu amonowego. Z tego powodu na obiektach niewapnowanych gleba jest bardzo kwaśna (pH około 3,5). Od 1923 r. do 1992 r. na obydwu polach stosowano wyłączne nawożenie mineralne. Od roku 1992 na jednym z tych pól rozpoczęto stosowanie obornika, który do roku 2004 zastosowano czterokrotnie w średniej dawce 30 t·ha⁻¹. Na drugim polu nadal stosuje się wyłączne nawożenie mineralne. Niniejsza praca obejmuje plony roślin od 1992 r. pobranie składników pokarmowych z plonami w latach 2000-2002 oraz korelacje pomiędzy plonami roślin a najważniejszymi właściwościami gleby w tych latach.
Spośród uprawianych roślin żyto najlepiej znosi silne zakwaszenie gleby, znacznie gorzej ziemniaki, a najgorzej - pszenżyto jare. Wpływ obornika na plonowanie roślin był tym większy im gleba była silniej zdegradowana - zakwaszona i wyczerpana ze składników pokarmowych. Na glebach bardzo kwaśnych i przy niskich plonach wykorzystanie N, P i K z nawozów mineralnych było znacznie mniejsze niż z obornika. Plony pszenżyta jarego i ziemniaka były najsilniej skorelowane z właściwościami gleb związanymi z jej zakwaszeniem, a plon żyta z zawartością próchnicy.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wpływ jakości wody i zawartości wapnia w podłożu na wzrost i mineralne odżywianie kalmii szerokolistnej (Kalmia latifolia L.) i wybranych odmian różanecznika (Rhododendron L.)

Porównano wrażliwości kalmii szerokolistnej (Kalmia latifolia L.) 'Kaleidoscope' oraz trzech odmian różanecznika (Rhododendron L.): 'Alfred' (Catawbiense - Hybridum), 'Goldkrone' (Wardii - Hybridum) i 'Percy Wiseman' (Yakushi- manum - Hybridum) na wysoką zawartość СаСО w podłożu i zróżnicowaną jakość wody do nawadniania. Badano wpływ dawki kredy (0, 3 i 15 g-dm³.) oraz jakości wody (woda deszczowa i wodociągowa) na wzrost, zawiązywanie pąków kwiatostanowych, zawartość chlorofilu i całkowitą zawartość makro- i mikroskładników w liściach. Twardość ogólna wody wodociągowej użytej w badaniach wynosiła 18,8, wody deszczowej 0,4°dH, a zawartość kwaśnych węglanów (HCO₃) odpowiednio 330 i 17 mg·dm³. Rośliny uprawiano przez 2 sezony wegetacyjne w podłożu torfowym.
Rodzaj użytej wody nie wpłynął w większym stopniu na wzrost i kwitnienie kalmii szerokolistnej jak również badanych odmian różanecznika, ale zawartość chlorofilu w liściach roślin nawadnianych wodą wodociągową była istotnie niższa (o 13-22%) niż u roślin nawadnianych wodą deszczową. Nawadnianie roślin wodą wodociągową utrudniało pobieranie fosforu i żelaza, szczególnie w przypadku różanecznika 'Alfred' i 'Goldkrone'.
Wrażliwość badanych roślin na wysoką zawartość kredy w podłożu była bardzo różna. Kalmia szerokolistna 'Kaleidoscope' i różanecznik 'Percy Wiseman' okazały się tolerancyjne, a różanecznik 'Alfred' i 'Goldkrone' wrażliwe na wysoką
zawartość СаСО₃. Wysokość kalmii i różanecznika 'Percy Wiseman' po dwóch latach uprawy w podłożu zawierającym 15 g·dm³ CaCO₃ była mniejsza zaledwie
0 18 i 17%, podczas gdy różaneczniki 'Alfred' i 'Goldkrone' były niższe odpowiednio o 53 i 46% od roślin uprawianych w podłożu bez dodatku kredy. Młode liście kalmii uprawianej w podłożu zawierającym СаСО₃ w dawce 15 g·dm³ były słabiej wybarwione, miały nieco mniejszą zawartość chlorofilu niż liście roślin uprawianych w podłożu bez kredy, ale nie występowały na nich objawy chlorozy, Z kolei silne objawy uszkodzeń i chlorozy liści obserwowano na najmłodszych liściach różanecznika 'Alfred' i 'Golodkrone'. Wysoka zawartość kredy w podłożu stymulowała pobieranie potasu i silnie hamowała pobieranie fosforu, magnezu oraz manganu u wszystkich badanych roślin. Całkowita zawartość żelaza w liściach w niewielkim stopniu była uzależniona od zawartości СаСО₃ w podłożu i nie była skorelowana z występowaniem chlorozy młodych liści.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wplyw roslin motylkowatych na wartosc pokarmowa kostrzewy trzcinowej Festuca arundinacea Schreb.

W warunkach polowych badano wpływ mieszanek motylkowo-trawiastych na wielkość plonu, udział roślin motylkowatych w mieszankach i zawartość N, P i Ca w odmianach trawy (Festuca arundinacea Schreb.) pochodzących z mieszanek.
Stwierdzono dodatnie działanie Trifolium pratense L. i Medicago media Pers. na wielkość plonu mieszanek (10,7-12,3 t/ha) i samych traw (5,5-7,5 t/ha) pochodzących z mieszanek.
Już w drugim roku zbioru pod wpływem Trifolium pratense L. zwiększyła się znacznie zawartość azotu w trawach, a fosforu w trzecim roku wegetacji. Dodatnie działanie Medicago media Pers. na zawartość azotu, fosforu i wapnia wzrastała w kolejnych latach wegetacji traw.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wykorzystanie podloza po uprawie twardziaka shiitake do uprawy boczniaka

Badano wzrost grzybni i plonowanie boczniaka na podłożu po uprawie shiitake. Przedmiotem badań były dwie odmiany boczniaka HK-35 i P-24. Stwierdzono, że podłoże do uprawy shiitake może być przydatne do uprawy boczniaka. Wzrost grzybni i plonowanie boczniaka zależały od odmiany. Podłoże pouprawowe nie miało wpływu na wzrost grzybni i plonowanie obydwu badanych odmian. Odmiana HK-35 charakteryzowała się wolniejszym wzrostem, ale dała wyższy plon ogólny i handlowy niż odmiana P-24.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wpływ nawożenia borem na plon nasion szarłatu (Amaranthus cruentus L.) i zawartość w nich związków azotu

W trzyletnim doświadczeniu polowym badano wpływ nawożenia borem na plon nasion szarłatu (Amaranthus cruentus L.) i zawartość w nich różnych związków azotu.
Stwierdzono, że dla uzyskania wysokiego poziomu plonu nasion szarłatu niezbędne było nawożenie tej rośliny doglebową dawką 2 kg B·ha⁻¹, ewentualnie dolistną dawką 0,2 kg B·ha⁻¹. Nawożenie borem wpłynęło jednak na istotne zmniejszenie nagromadzenia azotu białkowego w nasionach szarłatu.
Dolistne dokarmianie szarłatu dawką 0,2 kg B·ha⁻¹ było korzystne ze względu na jakość uzyskanego plonu nasion. Ten sposób nawożenia przyczynił się do zwiększenia zawartości białek budulcowych oraz lizyny, leucyny, metioniny i fenyloalaniny.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Zintegrowana uprawa gleby jako czynnik ograniczania erozji eolicznej

Erozja eoliczna jest istotnym czynnikiem procesu morfogenetycznego zachodzącego na nizinnych obszarach Europy Środkowej. Rozwija się szczególnie w warunkach intensywnie uprawianych gleb lekkich, o względnie niskiej wytrzymałości mechanicznej struktury agregatowej. Oprócz badań samego procesu w ośrodku poznańskim zajęto się także rolą uprawy mechanicznej w stymulacji de- flacji. Podjęto we współpracy z Ministerstwem Rolnictwa USA (USDA) badania metod uprawy gleb piaszczystych o wysokiej podatności eolicznej. Z analizy zastosowanych uproszczeń uprawowych wynika, że względnie najtrudniej wprowadzać takie zmiany na glebach polifrakcyjnych o niskiej porowatości naturalnej i niskiej wytrzymałości mechanicznej struktury agregatowej, do jakich zaliczają się pospolite w Polsce piaski gliniaste. Dobrym rozwiązaniem w tych warunkach okazała się tzw. zintegrowana uprawa gleby, polegająca na jednoczesnym wykonywaniu orki, uprawy popłużnej, siewu lub sadzenia i pozwalająca na uzyskanie względnie stabilnej eolicznie powierzchni pola.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wartosc pokarmowa pasz z uzytkow zielonych w roznych uwarunkowaniach ekologicznych

W pracy przedstawiono wartość pokarmową pasz z użytków zielonych w warunkach ekstensywnych i zrównoważonych form gospodarowania. Ograniczenia wynikające z potrzeb pokarmowych zwierząt wysokopro- dukcyjnych, powodują wykorzystanie mniej intensywnych systemów gospodarowania na łąkach i pastwiskach, w żywieniu zwierząt o niższym potencjale produkcyjnym, na przykład bydła mięsnego. W proekologicznych formach produkcji pasz na użytkach zielonych, większego znaczenia nabierają gatunki roślin drugorzędnych, wzbogacające bioróźnorodność runi i jej wartość pokarmową. Podkreślono wzrastające znaczenie roślin motylkowatych, zwłaszcza koniczyny białej, poprawiającej wartość paszy i równocześnie wiążącej azot atmosferyczny. Zdaniem autorów, w pełni ekologiczne, ekstensywne gospodarowanie na użytkach zielonych, jest trudne do przeprowadzenia, tak ze względów żywieniowych jak i ekonomicznych. Większą rolę mogą natomiast odgrywać systemy zrównoważone, które w przyszłości, winny być traktowane na równi z intensywnymi formami produkcji i wykorzystania pasz z łąk i pastwisk.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Siarka w glebach użytków zielonych powiatu dębickiego narażonych na zanieczyszczenia komunikacyjne

Siarka należy do pierwiastków szeroko rozpowszechnionych w przyrodzie i jest niezbędnym do życia składnikiem pokarmowym wszystkich żywych organizmów. Oprócz źródeł naturalnych, siarka dostaje się do gleby w postaci mokrego i suchego opadu związków tego pierwiastka. W ostatnich latach coraz więcej kontrowersji budzi problem nadmiarów i niedoborów siarki. Nadmierne zasiarczenie atmosfery prowadzi do nieuchronnej degradacji środowiska biologicznego. Jest ono spowodowane rozwojem przemysłu i motoryzacji, a także opalaniem mieszkań węglem.
W pracy określono zawartości siarki ogólnej w glebach użytków zielonych wzdłuż drogi krajowej Nr 4 w granicach powiatu dębickiego oraz jej zróżnicowanie w zależności od odległości od skraju drogi.
Próbki gleb - z dwóch poziomów profilu: 0-10 cm i 40-50 cm - pobrano w odległości od skraju szosy 5, 25, 50 i 100 m. Pobierano je z trwałych użytków zielonych. W materiale glebowym wykonano podstawowe analizy fizykochemiczne oraz oznaczono zawartość siarki ogólnej metodą ICP-AES.
Większość analizowanych gleb należała do utworów lekkich. Zawartości węgla organicznego w wierzchniej warstwie gleby mieściły się w granicach od 5,3-43,7 g·kg⁻¹ i były znacznie wyższe niż w głębszym poziomie, gdzie ilości te wahały się w zakresie od 0,6-7,8 g·kg⁻¹ suchej masy gleby. Odczyn gleb w obu poziomach mieścił się w przedziale od bardzo kwaśnych do lekko kwaśnych. Zawartość siarki ogółem w glebie była w warstwie 0-10 cm wyższa niż w poziomie 40-50 cm. Nie stwierdzono antropogenicznego zanieczyszczenia gleb siarką. W 83% przebadanych próbek stwierdzono średnią zawartość siarki ogółem, a tylko 1 w 17% wysoką zawartości tego pierwiastka.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Ocena przydatnosci wlokna lignocelulozowego jako podloza dla uprawy roslin

W poszukiwaniu materiału mogącego zastąpić deficytowy torf wysoki, w niemieckich instytutach naukowych (Weinhenstephan, Heidelberg, Hanower- Ahlem oraz w Instytucie Torfowym w Oldenburgu) opracowano technologią nowych podłoży organicznych na bazie włókien lignocelulozowych. Według informacji autorów, włókna lignocelulozowe stwarzają korzystne warunki wzrostu roślin i mogą zastąpić torf wysoki. Celem sprawdzenia tych informacji w warunkach polskich, w Akademii Rolniczej w Poznaniu przeprowadzono badania nad przydatnością polskiego włókna lignocelulozowego jako podłoża do produkcji rozsad kwiatów i warzyw. W badaniach laboratoryjnych przeprowadzono szczegółową analizę cech fizycznych i chemicznych włókna, a w doświadczeniach uprawowych porównano wzrost czterech gatunków rozsad roślin kwietnikowych i czterech gatunków warzywnych w podłożu o różnej zawartości włókna lignocelulozowego w substracie torfowym. Stwierdzono, że samo włókno lignocelulozowe bez dodatku torfu okazało się mało przydatne, natomiast dodatek 33% włókna do torfu nie obniżał wartości podłoża, co wskazuje na możliwość oszczędności w ilości stosowanego torfu do produkcji substratów.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wplyw poziomu ochrony oraz nawozenia azotem na zawartosc niektorych mikroelementow w ziarnie kilku odmian jeczmienia jarego

W latach 2001-2003 przeprowadzono badania z trzema odmianami jęczmienia jarego, w tym dwoma oplewionymi (Refren, Bryl) oraz jednej nieoplewionej (Rastik). Badano wpływ poziomu ochrony (podstawowy i pełny) oraz zróżnicowanego nawożenia azotem na zawartość cynku, miedzi, manganu i żelaza. Stwierdzono, że pełny poziom ochrony wpłynął istotnie na zawartość badanych mikroelementów. Zwiększone nawożenie azotem wpłynęło istotnie tylko na zawartość Zn i Fe. Między odmianami wystąpiło istotne zróżnicowanie zawartości Zn, Cu i Fe.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Organizacyjno-prawne uwarunkowania budowy wiejskich oczyszczalni sciekow

W pracy przedstawiono aktualne organizacyjno-prawne uwarunkowania budowy wiejskich oczyszczalni ścieków. Opisano proces budowy, od podjęcia pierwszej decyzji przez władze gminy, aż do jej zakończenia i rozpoczęcia eksploatacji. Przedstawiono koszt budowy i źródła finansowania inwestycji w poszczególnych latach budowy, gdzie udział środków własnych gminy wyniósł 28,81%, udział mieszkańców 2,88%, dotacja stanowiła 27,13% oraz pożyczka preferencyjna 41,18%. Całkowity koszt budowy oczyszczalni nie przekroczył 2,5 min PLN. Warunkiem koniecznym ubiegania się o dofinansowanie było przede wszystkim udokumentowane posiadanie środków własnych w wysokości około 50% kosztów inwestycji. Budowa oczyszczalni ścieków trwała od 1997 r. do 2000 r., a czas realizacji zależał od uzyskania decyzji administracyjnych, ale przede wszystkim od pozyskania środków finansowych pozabudżetowych.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Ekologizacja gospodarki lakowo-pastwiskowej

W pracy wykorzystano wyniki wieloletnich badań autora dotyczących nawożenia trwałych użytków zielonych. Wynika z nich, że dawki azotu mineralnego przekraczające 120 kg/ha powodują upraszczanie składu botanicznego, wyraźnie preferując rozwój traw nitrofilnych, co z punktu widzenia pokarmowego może być szkodliwe. Biorąc to pod uwagę autor proponuje zmniejszenie nawożenia azotem mineralnym do 120 kg N/ha i wprowadzenie nawożenia użytków zielonych stałymi nawozami gospodarskimi, przy zwróceniu większej uwagi na racjonalne użytkowanie runi.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Zawartość siarki ogółem i siarczanowej oraz aktywność arylosulfatazy w glebie po wieloletnim zróżnicowanym systemie uprawy

Celem pracy było poznanie wpływu monokultury (buraka cukrowego, peluszki, jęczmienia jarego, żyta ozimego, rzepaku ozimego i pszenicy ozimej) i zmianowania na zawartość S og. i Sₛₒ₄⁻² oraz aktywność arylosulfatazy w glebie płowej. Próbki gleby do badań pobrano w maju, czerwcu, sierpniu i wrześniu 2001 roku, czyli w trzecim roku po zakończeniu doświadczenia, każdorazowo z dwu głębokości poziomu Ap. Zawartość S og. mieściła się w przedziale 0,09-0,20 g·kg⁻². Siarka siarczanowa stanowiła ok. 10% siarki ogółem. Aktywność arylosulfatazy była wyższa w glebie z poletek, na których wcześniej uprawiano rośliny w zmianowaniu. Aktywność arylosulfatazy była skorelowana z zawartością siarki ogółem.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Granulacja dodatkow paszowych w ukladzie ciaglym

W pracy przedstawiono wyniki badań granulacji mieszanki paszowej „Polfamiks T”. Proces aglomeracji prowadzono w układzie ciągłym w granulatorze bębnowym o średnicy 0,30 m i długości 1,50 m, nachylonym do poziomu pod kątem 2,2°, przy zmiennych parametrach procesowo-aparaturowych: wilgotności granulowanego materiału, natężeniu dostarczania materiału do granulatora, stopniu wypełnienia bębna i jego prędkości obrotowej. Skład ziarnowy otrzymanego granulatu uzależniono od warunków prowadzenia procesu granulacji.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Retencja wody w glebie piaszczystej i gliniastej modyfikowanej dodatkiem sorbenta poliamidowego

Badano retencję wody w glebie gliniastej i piaszczystej modyfikowanej sorbentem poliamidowym. Wyznaczono charakterystyki: potencjał wody - wilgotność (krzywe pF) dla badanych gleb. Stwierdzono, że zawartość wody w glebach zwiększa się proporcjonalnie do wielkości dawki sorbenta w glebie, natomiast ilość sorbenta w niewielkim stoponiu wpływa na przebieg krzywych pF oraz na kształt i wielkość pętli histerezy. Zmiany te są bardziej widoczne dla gleby piaszczystej niż gliniastej.
Stwierdzono również, iż wielkość dawki sorbenta poliamidowego w zmienny sposób wpływa na zawartość w próbkach wody biologicznie użytecznej. Tylko dla gleby gliniastej widoczny jest wzrost jej zawartości. Zawartość wody trudno dostępnej oraz tzw. punkt więdnięcia wzrasta wraz z dodatkiem sorbenta poliamidowego.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Sekwencja gleb obnizen srodmorenowych w krajobrazie mlodoglacjalnym Pojezierza Mazurskiego

Pojezierze Mazurskie stanowi jednostkę geomorfologiczną reprezentującą krajobraz młodoglacjalny. Elementami składowymi tego krajobrazu są zarówno formy wypukłe jak i wklęsłe. Charakterystycznymi obiektami Pojezierza Mazurskiego są obniżenia śródmorenowe, reprezentowane głównie przez zagłębienia wytopiskowe zwane niekiedy oczkami. Na omawianym terenie występuje około 84 tys. oczek wodnych. W pracy przedstawiono analizę sekwencji gleb w oparciu o badania prowadzone w 5 obniżeniach śródmorenowych na obszarze Pojezierza Mazurskiego. Określono stratygrafię utworów. Górną warstwę reprezentowały torfy modyfikowane przez procesy deluwialne i murszenia. Pod nimi zalegała gytia detrytusowa, która przechodziła w gytię ilastą. Sekwencja gleb w Orzechowie i Studnicy przedstawiała się następująco: gleby deluwialne - gleby namurszowe - gleby torfowo-murszowe. Natomiast w Baranowie i Tomaszkowie I i II odnotowano brak gleb torfowo-murszowych.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Charakterystyka owoców pokolenia F2 mieszańców międzygatunkowych w obrębie rodzaju Capsicum

Wszystkie rośliny uprawne ewoluowały od swoich dzikich przodków na drodze procesu udomowienia, który w efekcie końcowym doprowadził także do utraty cech korzystnych z hodowlanego punktu widzenia i zawężenia istniejącej zmienności genetycznej. Najprostszym sposobem ponownego wprowadzenia utraconych właściwości jest krzyżowanie. Celem przedstawionych badań było określenie możliwości krzyżowania między gatunkami: Capsicum annuum L., Capsicum frutescens L., Capsicum chinense JACQ. i Capsicum baccatum L. var. pendulum oraz ocena otrzymanych mieszańców pokolenia F₂ pod względem cech owoców istotnych z gospodarczego punktu widzenia. Zakres zmienności obserwowany w pokoleniu F₂ przekraczał zmienność form rodzicielskich.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wzrost mlodych krzewow rozanecznikow rozmnozonych in vivo za pomoca sadzonek roznego typu oraz in vitro z eksplantantow merystematycznych

Doświadczenie wykonane w latach 1994-1996 miało na celu określenie jakości jednorocznych krzewów różaneczników rozmnożonych za pomocą sześciu typów sadzonek. Były to odmiany 'Cunningham's White', 'Album Novum', 'Lee's Dark Purple', 'Nova Zembla' i sadzonki:
I.  typowe pędowe, długości 8-15 cm z pięcioma-siedmioma liśćmi i z wegetatywnym pąkiem wierzchołkowym,
II.   typowe pędowe z wyłamanym wegetatywnym pąkiem wierzchołkowym,
III.   pędowe, długości 6,5-13,5 cm, uzyskane poprzez odcięcie wierzchołka długości 1-1,5 cm, z wegetatywnym pąkiem wierzchołkowym,
IV.   krótkie sadzonki wierzchołkowe, czyli odcinki pędu długości 1-1,5 cm z pąkiem wegetatywnym, odcięte od sadzonek typu III,
V.   jednowęzłowe, z 2,5 cm odcinkiem pędu, z jednym liściem i pąkiem pachwinowym,
VI.   liściowe z pąkiem pachwinowym, uzyskane poprzez odcięcie liści z pąkiem od pędu.
Odmiany 'Album Novum', 'Lee's Dark Purple' i 'Nova Zembla' rozmnożono także z eksplantatów merystematycznych w kulturach in vitro. Wzrost jednorocznych roślin uzyskanych z wymienionych typów sadzonek oraz pochodzących z kultur in vitro uprawianych w pojemnikach w nieogrzewanym tunelu foliowym oceniono na podstawie wysokości i średnicy roślin oraz sumy długości pędów w przeliczeniu na jedną roślinę.
Wzrost roślin w pierwszym roku uprawy był uzależniony od sposobu rozmnażania. Najlepszą jakość miały okazy otrzymane z sadzonek pędowych pierwszych trzech typów. Lepszą jakość miały krzewy odmian 'Lee's Dark Purple' i 'Cunningham's White' niż 'Album Novum' i 'Nova Zembla'.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wplyw wzrastajacych dawek azotu na plon i jakosc bialka ziarna trzech odmian jeczmienia ozimego

Na podstawie wyników trzyletniego doświadczenia polowego, w którym badano wpływ czterech poziomów nawożenia azotem (w kg N/ha: 0, 60, 120, 180) na plon i jakość białka trzech odmian jęczmienia ozimego (Goplański, Maron, Dura) stwierdzono, że nawożenie azotem powodowało istotny wzrost zawartości białka ogólnego w ziarnie u wszystkich odmian. Plon białka w całym zakresie badanych dawek na ogół również wzrastał, mimo że dla plonu ziarna optymalną dawką azotu było 120 kg N/ha. Wykazano, że rola nawożenia azotem w kształtowaniu wysokości plonu ziarna oraz zawartości w nim białka była porównywalna z rolą czynników pogodowych. Znaczenie odmiany było mniejsze. Nawożenie azotem w porównaniu z czynnikiem odmianowym wywierało znacznie większy wpływ również na kształtowanie się składu aminokwasowego białka. W miarę wzrostu dawek azotu, wartości wskaźnika aminokwasów egzogennych (EAA-Index) obniżały się, co było następstwem spadku zawartości większości aminokwasów egzogennych w białku ziarna.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wplyw nawozenia weglem brunatnym na wlasciwosci materii organicznej gleb

W doświadczeniach polowych przeprowadzonych na glebie płowej i brunatnej badano wpływ nawożenia preparatem otrzymanym z węgla brunatnego na właściwości substancji humusowych. Badano skład frakcyjny materii organicznej i skład pierwiastkowy kwasów huminowych. W wyseparowanych kwasach huminowych oznaczono właściwości spektrometryczne (UV-VIS, IR) oraz parametry termicznego rozkładu w derywatografie. Stwierdzono, że nawożenie gleb węglem brunatnym zwiększa ich właściwości sorpcyjne oraz zawartość węgla organicznego. W składzie frakcyjnym dominują frakcje kwasów huminowych oraz humin. Kwasy huminowe gleb nawożonych węglem brunatnym charakteryzują się wysokimi wartościami absorbancji, wyższymi niż gleb nienawożonych, oraz niższą masą cząsteczkową niż kwasy huminowe gleb płowej i brunatnej. Kwasy huminowe gleb nawożonych węglem brunatnym, w porównaniu z kwasami huminowymi gleb nienawożonych, charakteryzują się większą aromatycznością, większą zawartością grup karboksylowych i hydroksylowych, są bardziej odporne na rozkład termiczny.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo