rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Praktyka przekładu w dydaktyce gramatyki języka polskiego jako obcego w grupach ukraińskich (wschodniosłowiańskich)

W tekście rozważa się zarówno teoretyczne ustalenia dotyczące techniki przekładu dydaktycznego w nauczaniu języków obcych, jak i praktykę translacyjną uczących się języka polskiego jako obcego studentów z pierwszymi językami wschodniosłowiańskimi. Specyfika grup wschodniosłowiańskich zasadza się na problemach z poprawnościową realizacją komunikatów w polszczyźnie. Duży udział gramatycznych błędów interlingwalnych skłania do stosowania w tych grupach tłumaczeń w obu kierunkach, na poziomie zarówno wyrazu, zdania, jak i tekstu. Ćwiczenia translacyjne nadają się do walki z błędami międzyjęzykowymi poprzez obserwację kontrastów i zbieżności form i struktur J1 i J2, znajdowanie źródeł błędów, motywowanie do dalszego doskonalenia językowego. W artykule przedstawia się przykłady ćwiczeń translacyjnych: wprowadzających, utrwalających oraz sprawdzających.

Czasopismo: Roczniki Humanistyczne
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii
Tłumaczenie dydaktyczne jako narzędzie wspomagające w nauczaniu gramatyki niderlandzkiej na przykładzie imperatywu

Celem artykułu jest pokazanie korzyści płynących z tłumaczenia dydaktycznego jako wspomagającego proces dydaktyczny przy prezentacji i utrwalaniu dość prostych formalnie, ale kłopotliwych ze względu na zróżnicowanie pragmatyczne i różnice kulturowe form imperatywu w językach polskim i niderlandzkim. Translacja dydaktyczna wypowiedzeń z rozkaźnikiem ma uświadomić studentom nieprzystawalność struktury w J1 i J2, zwrócić uwagę na rozkaźnik i jego funkcje w obu językach oraz uwrażliwić na charakter grzecznościowy języka niderlandzkiego, który „nie lubi” imperatywu i zastępuje te formy łagodniejszymi strukturami, m.in. koniunktiwem, trybem warunkowym czy strukturą z czasownikiem willen. Celowane tłumaczenie dydaktyczne rozwija u studentów umiejętność mediacji, pozwala uchronić przed złamaniem kodu grzeczności językowej w J2 oraz wyposaża w narzędzia translatorskie przed zajęciami z tłumaczenia specjalistycznego.

Czasopismo: Roczniki Humanistyczne
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii
Sprawność czytania w praktyce nauczania języka polskiego jako obcego (na przykładzie języka biznesowego)

W artykule została poruszona kwestia rozwijania sprawności czytania w materiałach do nauczania polskiego języka biznesowego. Przeprowadzone analizy bardzo wyraźnie pokazują, że teksty zawarte w podręcznikach stanowią głównie bazę do nauczania gramatyki. Ponadto brakuje koncentracji na sprawności czytania jako umiejętności językowej samej w sobie. Nauczaniu języków specjalistycznych przyświeca idea podejścia komunikacyjnego (tę tendencję można dostrzec w nowszych podręcznikach do nauki języka biznesowego). Prowadzi to do konkluzji, że w praktyce glottodydaktycznej nauczanie języka biznesu nie różni się znacząco od nauczania języka ogólnego, w obu przypadkach stosowane są te same metody dydaktyczne.

Czasopismo: Roczniki Humanistyczne
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii
Tłumaczenie pisemne na język polski: O spójności tekstu docelowego

Celem niniejszego artykułu jest przede wszystkim pokazanie problemów z zakresu poprawnego tworzenia spójnego tekstu tłumaczenia w języku polskim, z jakimi borykają się studenci polonofoni, a także zwrócenie uwagi na konieczność rozwijania tej kompetencji w toku studiów. Praktyka tłumaczeniowa pokazuje, że wysoka kompetencja w języku ojczystym (jako docelowym), polegająca na znajomości reguł tworzenia spójnego tekstu, z uwzględnieniem niuansów składniowych, leksykalnych (semantycznych) i stylistycznych, jest warunkiem sine qua non odniesienia zawodowego sukcesu. Podstawą przedstawionych w artykule analiz jest korpus prac tłumaczeniowych studentów polonofonów odbywających studia magisterskie na kierunku filologia romańska.

Czasopismo: Roczniki Humanistyczne
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii
Transpozycja nazw własnych z punktu widzenia dydaktyki przekładu (w polsko-rosyjskiej parze językowej)

W artykule przedstawiono problematykę transpozycji nazw własnych w parze języków polski–rosyjski. Zagadnienie to – do którego analizy wykorzystano metodę przypadków – rozpatrzono z punktu widzenia dydaktyki przekładu. Ze względu na potrzebę indywidualnego podejścia do każdej nazwy własnej zaproponowano odpowiednie przygotowanie zajęć. Pomogą one studentom przećwiczyć różne sytuacje tłumaczeniowe i zobaczyć ten sam onim z kilku perspektyw, a w konsekwencji – w kilku różnych wariantach docelowych, zależnych od kontekstu. W artykule odwołano się zarówno do tłumaczenia specjalistycznego (w tym poświadczonego), jak i literackiego.

Czasopismo: Roczniki Humanistyczne
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii
Gatunek filmowy jako obiekt przekładu – implikacje dydaktyczne

Punktem wyjścia w niniejszych badaniach jest hipoteza, że przekład filmowy jest wewnętrznie zróżnicowany nie tylko poprzez stosowane techniki (wersja lektorska, dubbing, napisy), ale także poprzez konkretny gatunek filmowy, analogicznie do istniejących typologii przekładu tekstu werbalnego (tj. literackiego, użytkowego, specjalistycznego). Przekład zatem różnych gatunków filmowych wymaga od tłumacza filmowego odrębnego podejścia do danego gatunku, odmiennego sposobu strategicznego myślenia, wnikliwej analizy materiału filmowego, uważnego spojrzenia na słowo, obraz i dźwięk w przekładzie jako komponenty estetyki i budulce schematów fabularnych filmu. Tak postawiona hipoteza wyznaczyła następujące zadania w kontekście dydaktyki przekładu filmowego: 1) ustalenie najważniejszych cech gatunkowych filmu, będących podstawą tzw. inwariantu intersemiotycznego, który powinien być odtworzony w przekładzie, 2) analizę istniejących rozwiązań translatorskich, zogniskowanej na zachowaniu takiego inwariantu z wykorzystaniem techniki wersji lektorskiej, 3) propozycję zastosowań wytycznych gatunkowych w akademickiej dydaktyce przekładu filmowego.

Czasopismo: Roczniki Humanistyczne
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii
Nauczanie języków obcych w Polsce w kontekście nierówności edukacyjnych

Wyniki licznych badań dotyczących nierówności edukacyjnych wskazują, że na osiągnięcia szkolne dzieci wpływa m.in. status społeczno-ekonomiczny ich rodzin. Również w zakresie języka obcego dzieci z rodzin bardziej uprzywilejowanych osiągają generalnie lepsze wyniki niż ich rówieśnicy z rodzin gorzej sytuowanych. Wyniki Badania uczenia się i nauczania języków obcych pokazują, że różnice w statusie społeczno-ekonomicznym wyjaśniają 21% wariancji wyników testów kompetencji językowych.
Niniejszy artykuł daje wgląd w aktualny stan badań, a także przedstawia wyniki badań autorki, dotyczących statusowych uwarunkowań osiągnięć szkolnych w zakresie języka obcego ocenianych z perspektywy nauczyciela polskiej szkoły średniej.

Czasopismo: Roczniki Humanistyczne
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii
Narzędzia cyfrowe w dydaktyce przekładu: Zasoby leksykalne oraz narzędzia korpusowe do edycji tekstu

Niniejszy artykuł stanowi przegląd zasobów leksykalnych oraz narzędzi korpusowych przydatnych do oceny, edycji oraz weryfikacji przetłumaczonych tekstów. Dodatkowo zawiera opis badania pilotażowego, którego celem było opisanie zachowania studentów w sytuacji, gdy należy ocenić oraz dokonać modyfikacji leksykalno-stylistycznej wyrażenia metaforycznego przetłumaczonego maszynowo. Analizie poddano jedynie to, jakich narzędzi oraz zasobów studenci używali i na jakim etapie zadania. Ćwiczenie zostało wykonane w ramach zajęć na studiach magisterskich, kierunek: przekładoznawstwo – technologie tłumaczeniowe.

Czasopismo: Roczniki Humanistyczne
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii
Wykorzystanie nowoczesnych technologii w promowaniu samodzielności studentów. Na przykładzie nauczania formalnych zasad sporządzania tłumaczeń poświadczonych zawartych w Kodeksie Zawodowym Tłumacza Przysięgłego

W artykule została podjęta kwestia zasadności nauczania formalnych zasad sporządzania tłumaczeń poświadczonych na zajęciach translatorycznych. Z wykorzystaniem metody porównawczej zostały przeanalizowane przepisy prawne dotyczące wykonywania zawodu tłumacza przysięgłego w Polsce oraz sposobu przeprowadzania egzaminu na tłumacza przysięgłego, a także dokumenty branżowe dotyczące sporządzania tłumaczeń poświadczonych. Analiza jednoznacznie uwidoczniła, że znajomość formalnych zasad sporządzania tłumaczeń poświadczonych jest kluczowa w kontekście przystępowania do egzaminu na tłumacza przysięgłego oraz sporządzania tłumaczeń poświadczonych w ramach własnej praktyki tłumaczeniowej. Ponadto autorka ilustruje sposób nauczania formalnych zasad sporządzania tłumaczeń poświadczonych zawartych w Kodeksie zawodowym tłumacza przysięgłego z wykorzystaniem nowoczesnych narzędzi edukacyjnych, takich jak Quizlet i Socrative, co stanowi alternatywę dla tzw. uczenia się na pamięć. Autorka dowodzi, że odpowiednie wykorzystanie narzędzi edukacyjnych na zajęciach translatorycznych może stanowić wsparcie procesu nauczania na uczelniach wyższych i czynić go bardziej atrakcyjnym dla uczących się.

Czasopismo: Roczniki Humanistyczne
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii
Uwarunkowania budowy i rozwoju bazy morskiej Chińskiej Republiki Ludowej w Dżibuti

Przedmiotem artykułu są uwarunkowania budowy i rozwoju bazy morskiej Chińskiej Republiki Ludowej w Dżibuti. Składa się on ze wstępu, trzech części i zakończenia. We wstępie omówione zostały założenia metodyczne artykułu. W pierwszej części przedstawiono powody lokalizacji pierwszej zagranicznej bazy morskiej Chin w Dżibuti. Druga część została poświęcona kwestiom budowy i rozwoju bazy. W trzeciej części przeanalizowano konsekwencje umiejscowienia chińskiej bazy w Dżibuti dla strategicznej rywalizacji między panstwami. Badania uwzględniają zarówno perspektywę lokalną, regionalną, jak i globalną. W zakończeniu zamieszczono najważniejsze wnioski i podsumowania oraz perspektywy rozwoju bazy w Dżibuti i dalszych działań ChRL w zakresie morskiej ekspansji.

Czasopismo: Roczniki Humanistyczne
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii
System władzy w ChRL w okresie reform: Ewolucja, wyzwania, sprzeczności. Część I: lata 1978-2002

Autor artykułu analizuje główne cechy systemu politycznego Chińskiej Republiki Ludowej oraz zmiany w strukturze władzy Komunistycznej Partii Chin od czasu wprowadzenia reform i polityki otwarcia. Rozpatruje kluczowe elementy procesu decyzyjnego, instytucje, model zarządzania i przywództwo ChRL w czasach Deng Xiaopinga, Jiang Zemina, Hu Jintao i Xi Jinpinga. Od początku lat 80. chiński system polityczny przeszedł transformację od rządów jednego człowieka do „przywództwa kolektywnego”, stojąc przed różnymi wyzwaniami w zarządzaniu krajem i podtrzymywaniu procesu reform. Pogłębienie reform gospodarczych, które rozpoczęło się w latach 90., wymagało znacznego podniesienia zdolności państwa do sprawowania rządów i przyjęcia bardziej elastycznego podejścia do przewodniej ideologii partii. W rezultacie najwyższe chińskie organy decyzyjne zaczęły ewoluować w profesjonalne „rady nadzorcze”, wspierane przez wysoko wykształcone kadry, ekspertów i zespoły ekspertów. Koniec zasady „silnej ręki” Deng Xiaopinga doprowadził jednak do powstania wielu frakcji i grup interesów wewnatrz partii, z których każda ma odmienne poglądy na temat sposobu i zakresu, w jakim takie reformy należy przeprowadzić. W ciągu ostatnich dwóch dekad ta frakcja wywarła negatywny wpływ na transformację gospodarczą i społeczną Chin, a także zapoczątkowała proces wewnętrznego rozkładu partii. W obliczu rosnącej liczby wyzwań związanych z rozwojem Chin i braku politycznej jedności w Komunistycznej Partii Chin przywódcy starali się zmienić porządek struktury władzy i usprawnić proces reform. Mimo że udało mu się skonsolidować władzę polityczną i częściowo wyeliminować niektóre z najpoważniejszych problemów, takich jak korupcja, niezadowolenie wewnątrz partii przeważyło i wzrosło, co doprowadziło do widocznego spadku tempa reform w ciągu ostatnich kilku lat, a także do wzrostu liczby głosów domagających się gruntownej zmiany w systemie politycznym. Artykuł kończy się uwagami dotyczącymi dalszej ewolucji systemu politycznego w ChRL i możliwych zmian w kierownictwie partii.

Czasopismo: Roczniki Humanistyczne
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii
„Elegia o rzece” (Heshang) – spór o symbole, interpretację przeszłości i wizję przyszłości Chin

Serial telewizyjny „Elegia o rzece” (Heshang 河殇) z 1989 r. w reżyserii Xia Juna, wyprodukowany z inspiracji środowisk uczestniczących w debacie kulturowej (wenhua re 文化热) lat 80. XX wieku, to jeden z najważniejszych tekstów kultury należącym do dyskursu tożsamościowego, w którym podjęto temat sporu cywilizacyjnego między Chinami i światem zachodnim. W dwóch okresach otwarcia Chin na świat, kontekstualizujących zjawisko współczesnego nacjonalizmu kulturowego (Zhongguowenhua minzuzhuyi 中国文化民族主义) odbywała się ważna debata naukowa i społeczna na temat wyboru przyszłej drogi rozwoju Chin. Zarówno w latach 20., jak i 80. XX wieku ten spór ten dotyczył oceny przeszłości oraz fundamentalnej dychotomii między tradycją i nowoczesnością, najogólniej reprezentowanej przez konserwatystów (neotradycjonalistów) i zwolenników okcydentalizacji. „Elegia o rzece” niejako syntezuje dyskusję chińskich elit intelektualnych na ten temat. W wielopoziomowej narracji, zbudowanej z głównej opowieści, materiałów dokumentalnych, wywiadów, dyskusji oraz licznych cytatów, emblematy kulturowe Chin (np. smok) i wyraziste metafory pełnią funkcję nici przewodnej splatającej całość przekazu. Jego emocjonalny odbiór wzmacnia wprowadzenie modelu polaryzującego kolor i symbole kardynalne Chin. Na dwóch biegunach znajduje się m.in. Żółta Rzeka, uosabiająca zacofaną cywilizację feudalnych Chin, i błękitny ocean, reprezentujący nowoczesny, przemysłowy Zachód oraz Wielki Mur i Jedwabny Szlak – symbole izolacji i otwarcia.
Analiza filmu pokazuje, że pierwotny cel służący wzmocnieniu obozu reformatorskiego nie został osiągnięty. Emisja filmu skończyła się zajadłą kampanią polityczną, natomiast sami twórcy, zamiast deklarowanej aprobaty dla projektu oświeceniowego, odsłonili przywiązanie do idei wielkich Chin.

Czasopismo: Roczniki Humanistyczne
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii
Refleksje chińskich matek nad systemem wartości i wzorców społecznych zawartych w bajkach: Kulturowa analiza narracyjna

W artykule zostaje podjęta próba odkrycia kulturowo określonych i indywidualnych punktów widzenia dotyczących edukacji dzieci w Chinach. Artykuł opiera się na badaniach przeprowadzonych Pekinie. Osobami badanymi były matki, które zostały poproszone o zaprezentowanie w formule narracyjnej swoich poglądów na temat oglądanych i czytanych przez ich dzieci baśni i bajek. Rozmówczynie były proszone również o ocenę w różnych aspektach przekazu, treści, wartości, ideałów i postaw przekazywanych przez bajki chińskie i zachodnie. Jednocześnie opowiadały, jak oglądane i czytane treści oraz formy przekazu wpisują się w ich oczekiwania, strategie związane z wychowaniem dzieci. Otrzymany dzięki temu bogaty materiał do analizy kulturowej pozwolił Autorom zestawić listę bajek chińskich oraz zachodnich oglądanych przez dzieci chińskie, dowiedzieć się, jakie wartości i postawy w opinii matek przekazują wymieniane bajki, a następnie, zobaczyć, jak matki porównują zachodnie i chińskie bajki w odniesieniu do tych postaw i wartości, które chcą zaszczepiać swoim dzieciom. W analizie eksploracyjnej i kategorialnej udało się wyróżnić główne kategorie, na które rozmówczynie zwracają uwagę, oraz ukazać wymiary kulturowe, w jakich matki zestawiają i porównują przekaz zawarty w bajkach chińskich i zachodnich.

Czasopismo: Roczniki Humanistyczne
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii
Współczesna polityka Chin wobec religii

Ostatnie czterdzieści lat reform i otwarcia w Chinach przyniosło wiele zmian i poprawek w polityce państwa chińskiego wobec religii. Została ona włączona do ogólnej polityki państwa i uznana za ważną część pracy partii. Podstawą teoretyczną państwowej polityki religijnej jest „Teoria religii o cechach chińskich”. W 2015 r. Xi Jinping po raz pierwszy stwierdził potrzebę „uporczywości w sinizacji religii”. Jego rozumienie „sinizacji” dotyczyło nie tylko religii obcych, takich jak islam czy chrześcijaństwo, ale także rdzennego daoizmu, co oznacza, że we współczesnym oficjalnym języku ChRL termin „sinizacja religii” ma nowe znaczenie, różni się od bardziej tradycyjnego rozumienia tego słowa. W rzeczywistości został przetłumaczony na publikacje w języku angielskim jako „chińskie wyznanie religii”; jeszcze bardziej stosownym tłumaczeniem byłaby jednak „ChRLizacja religii”, ponieważ „sinizacja” oznacza przede wszystkim posłuszeństwo zasadom KPCh i „dostosowanie się do potrzeb społeczeństwa socjalistycznego”. W tym artykule zarysowano ewolucję teorii religii z chińskimi cechami, tak jak jest ona rozumiana i prezentowana w oficjalnych publikacjach, oraz spróbowano przeanalizować zakres założonej „sinizacji religii” we współczesnych Chinach.

Czasopismo: Roczniki Humanistyczne
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii
Wymiar kulturowy w przekładach tekstów użytkowych

Odnotowany w ostatnich kilku dziesięcioleciach i szeroko omawiany „zwrot kulturowy” w humanistyce nie ominął też badań przekładoznawczych. Ma on jednak zastosowanie przeważnie do przekładów literackich. W artykule ukazano i omówiono wymiar kulturowy obecny w przekładach tekstów innych niż literackie: kulturoznawczych, prasowych, religijnych, naukowych, dyplomatycznych, filmowych, przewodników turystycznych. Zwrócono uwagę zarówno na sposoby konstruowania tych przekładów (zadanie tłumacza), jak i na właściwości ich odbioru. Szczególne przydatnymi narzędziami opisu dla wyodrębnienia i badania wymiarów kulturowych w przekładach zarówno tekstów nieliterackich, jak i literackich są: pojęcie językowego obrazu świata oraz koncepcja tekstów precedensowych, których zastosowanie pozwala na ujawnienie wymiarów kulturowych w przekładach użytkowych. Materiał ilustracyjny oparto na doświadczeniu cyklu wydawniczego „Przekład – Język – Kultura” (Wydawnictwo UMCS, 2002-2018).

Czasopismo: Roczniki Humanistyczne
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii
Z trzydziestoletniej historii Instytutu Filologii Słowiańskiej w Katolickim Uniwersytecie Lubelskim Jana Pawła II

Jest to okolicznościowy, z okazji jubileuszu 30-lecia, opis Instytutu Filologii Słowiańskiej KUL, dalece niepełny, uproszczony i nader subiektywny, dany jednak przez osobę, która miała zaszczyt uczestniczyć w dziele powstawania i w historii tegoż instytutu, organizowanego w całości według własnej koncepcji dydaktycznej i badawczej przez prof. Ryszarda Łużnego, i w pewien sposób miała szansę pomagać przy uruchamianiu placówki. Obecnie – po niegdysiejszej ewolucji tego ośrodka dydaktyczno-naukowego – nastąpiła inwolucja, a raczej zmiany w jego pierwotnej wersji organizacyjnej i programowej. Utworzona w roku akademickim 2017/ 2018 „Lingwistyka stosowana” to zupełnie inny, autonomiczny byt dydaktyczny, któremu należy życzyć pomyślnego rozwoju i otwarcia nowej pozytywnej karty w historii dydaktyki i badań naukowych. Autorka zwraca uwagę na kilka istotnych znakowych kwestii w opisie 30-letniej historii Instytutu Filologii Słowiańskiej oraz na główne kierunki uprawianych w nim badań.

Czasopismo: Roczniki Humanistyczne
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii
Stosunki polsko-ukraińskie w powieści Stulecie Jakuba Wołodymyra Łysa

Wołodymyr Łys to jeden z najpoczytniejszych i najbardziej rozpoznawalnych współczesnych pisarzy ukraińskich, który w zasadzie już od dawna ugruntował swoją pozycję na arenie literackiej. Napisał wiele powieści, prawdziwą jednak popularność przyniósł mu utwór Stulecie Jakuba, który doczekał się kilku wznowień, a nawet ekranizacji telewizyjnej. Autor porusza w nim wiele ważkich tematów, jak chociażby kwestie tożsamości narodowej, skomplikowanej historii ukraińskiej, pamięci itd., celem niniejszego artykułu jest jednak spojrzenie na wspomniane dzieło przez pryzmat stosunków i wątków polsko-ukraińskich.
Na kartach analizowanej powieści przewija się sto lat historii Ukrainy, w którą uwikłany jest także jej bohater – Jakiw Mech. Historię swego życia opowiada z perspektywy przeżytych niemal stu lat, na których przestrzeni był obywatelem Rosji, Polski, Niemiec, Związku Sowieckiego i wreszcie wolnej Ukrainy. Akcja powieści rozgrywa się na terenie należącego przed wojną do II Rzeczypospolitej Polesia, gdzie bohater ma wiele okazji do wchodzenia w interakcje w Polakami. Na początku są to doświadczenia niezbyt pozytywne (spotkanie ze zubożałym szlachcicem-„panem”), kiedy jednak Jakub trafia do wojska polskiego, udaje mu się nawiązać bardzo dobre relacje z polskimi dowódcami, a nawet ożenić się z polską szlachcianką.
Niezwykle poruszającym momentem analizowanego utworu jest próba odniesienia się do tragicznych wydarzeń wołyńskich z 1943 r. Autor pisze o tych wydarzeniach z wielkim wyczuciem, nie wdając się w dywagacje o szukaniu winnych. Stwierdza, że każda śmierć jest wielką tragedią, a oba narody wiele podówczas wycierpiały.
Wbrew licznym, nierzadko krzywdzącym stereotypom, a także różnym ocenom minionych wydarzeń, dokonywanym przez historyków oraz polityków z Polski i Ukrainy, Łys zauważa, że nie wszystko w relacjach między tymi Polakami i Ukraińcami było złe, że jedni i drudzy potrafili żyć obok siebie, tworząc wspólną historię. I choć w kontaktach polsko-ukraińskich czasem pojawiała się nierówność, zazdrość, protekcjonalizm, a czasem nawet pewna doza pogardy, to – jak przekonuje ukraiński pisarz – więcej te dwa narody łączy, niż dzieli.

Czasopismo: Roczniki Humanistyczne
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii
Sposoby objaśniania proroctw biblijnych w Strasznej książce o. Adama Szustaka

Podstawą materiałową niniejszego szkicu są opublikowane w pozycji Straszna książka teksty rekolekcji internetowych o. Adama Szustaka. Rekolekcjonista prezentował proroctwa starotestamentowe i Apokalipsę św. Jana. Autorka artykułu analizuje sposoby eksplikowania trudnych treści proroctw: konstrukcję tekstu, znaczenie słów i pojęć semickich, symbolikę, obrazowanie. Zwraca uwagę na osobiste wartościowanie tekstu i sposoby jego aktualizacji w perswazyjnych wypowiedziach rekolekcjonisty.

Czasopismo: Roczniki Humanistyczne
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii
Wybrane problemy wczesnej komunikacji pastoralnej ks. Karola Wojtyły na przykładzie cyklu wykładów Rozważania o istocie człowieka

Tematyka artykułu dotyczy wczesnej komunikacji pastoralnej ks. Karola Wojtyły. Przedmiotem badań jest cykl wykładów filozoficzno-teologicznych „Rozważania o istocie człowieka”, które ks. Wojtyła wygłosił w 1949 roku w parafii św. Floriana w Krakowie. Tematycznie i metodologicznie wywody wpisują się w paradygmat nauk o komunikacji społecznej. W procesie badawczym komunikowanych treści zastosowano metodę analizy lingwistycznej oraz metodę analizy retorycznej. Celem opracowania jest ukazanie walorów retorycznych oraz cech perswazyjnych w komunikowaniu ks. Wojtyły.

Czasopismo: Roczniki Humanistyczne
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii