rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Przydatność oznaczania suchej masy ciała za pomocą bioimpedancji elektrycznej u dializowanych dzieci i młodych dorosłych

WSTĘP: Do określenia tzw. suchej masy ciała zastosowano metodę bioimpedancji elektrycznej (BIA). Głównym celem pracy była ocena przydatności oznaczania suchej masy ciała za pomocą bioimpedancji elektrycznej u przewlekle dializowanych dzieci i młodych dorosłych, w tym w szczególności w odniesieniu do wybranych wykładników biochemicznych i parametrów układu sercowo-naczyniowego. Dodatkowo w tej grupie pacjentów, przy użyciu BIA, analizowano stan odżywienia. MATERIAŁ I METODY: Badaniem objęto 17 dzieci i młodych dorosłych w wieku od 6 do 24 lat (średnio 15 ± 3,5 roku), leczonych przewlekle hemodializą lub dializą otrzewnową. Oceniono wartości ciśnienia tętniczego, badania biochemiczne, parametry sercowe i wyniki z bioimpedancji w badaniu wyjściowym i po 2 miesiącach, po modyfikacji leczenia dializacyjnego w oparciu o parametry BIA. WYNIKI: Badane parametry ciśnienia tętniczego (skurczowe, rozkurczowe, średnie, tętna) było istotnie niższe podczas drugiego badania w porównaniu z wartościami wyjściowymi. Stężenie hemoglobiny było istotnie wyższe po 2 miesiącach obserwacji. W badaniu echokardiograficznym wykazano istotny wzrost frakcji wyrzutowej lewej komory, przy niezmienionych parametrach anatomicznych serca. Oceniane wskaźniki odżywienia – tkanki beztłuszczowej (LTI) i tłuszczowej (FTI) – nie uległy zmianie. Wykazano dodatnią korelację LTI z ciśnieniem tętniczym i niektórymi para-metrami z badania echokardiograficznego. WNIOSKI: Bioimpedancja elektryczna, jako prosta do przeprowadzenia i nieinwazyjna metoda, może być przydatna do precyzyjnego wyznaczania tzw. suchej masy ciała u dializowanych dzieci i młodych dorosłych. Adekwatne odwodnienie pacjentów pozwala na normalizację ciśnienia tętniczego krwi, co wiąże się z poprawą funkcji i prawdopodobnie stanu anatomicznego mięśnia sercowego. BIA pozwala także na dokładniejszą ocenę stanu odżywienia dializowanych chorych i wcześniejsze wykrycie niedożywienia, co w przypadku populacji pediatrycznej ma znaczenie rokownicze.

Czasopismo: Annales Academiae Medicae Silesiensis
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki farmaceutyczne, nauki medyczne
Pieniądz i mechanizmy wymiany na Bliskim Wschodzie. Kilka wstępnych uwag

Rola i zastosowanie metali, a zwłaszcza srebra wraz z możliwością przyjęcia standaryzowanych jego fragmentów jako przedmonetarnej formy pieniądza w procesach wymiany na Bliskim Wschodzie, jest częścią dyskutowanych kwestii dotyczących pytania o istnienie gospodarki rynkowej w tym regionie. Wydaje się, że srebro niekiedy było użytkowane jako środek wymiany, wartość odniesienia względem innych dóbr czy tezauryzowane. Procesy te były jednak ściśle zależne od kontekstu interakcji, wymiany. Preferencja dla użytkowania srebra mogła rozprzestrzenić się na większe obszary we wschodniej części basenu Morza Śródziemnego. Jednak srebro na Bliskim Wschodzie nigdy nie zostało zamienione w monety, było ważone podczas każdej transakcji. Ta zmienność cech srebra sprawia, że analiza kontekstu użycia metalu jest tu konieczna i kluczowa, ale czasami znalezienie owego kontekstu może być niemożliwe.

Czasopismo: Acta Archaeologica Lodziensia
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: archeologia
Fundacje świątyń Ex Manubiis w obrębie Cyrku Flaminiusza

Wykorzystanie łupów na działalność budowlaną miało w Rzymie długą tradycję, sięgającą czasów etruskich królów, którzy w ten sposób sfinansowali część prac nad świątynią Jowisza Kapitolińskiego. Niniejszy artykuł skupia się na historii dziewięciu przybytków, które miedzy III a I w. p.n.e. zostały ufundowane przez zwycięskich wodzów ex manubiis w obrębie Cyrku Flaminiusza. Miejsce to wybierane było nieprzypadkowo, gdyż wielu antycznych pisarzy uważało je za jedną z najpiękniejszych części Rzymie, gdzie m.in. przebiegała trasa triumfalna. Cyrk był ponadto otwartym placem otoczonym z każdej niemal strony świątyniami i portykami, w których wnętrzach eksponowano zdobycz wojenną, podkreślającą splendor rzymskiego oręża.

Czasopismo: Acta Archaeologica Lodziensia
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: archeologia
Lwowskie znaki pieniężne w okresie okupacji rosyjskiej w czasie I Wojny Światowej

W artykule opisano obieg pieniężny i jego cechy na terenie miasta Lwowa okupowanego przez wojska rosyjskie w czasie I wojny światowej. Zwrócono uwagę na problem wprowadzenia rubli rosyjskich do obiegu pieniądza na okupowanych terenach Galicji (cesarstwa austro-węgierskiego). Należy zauważyć, że jednoczesna obecność w obiegu pieniędzy dwóch imperiów, przy braku monet, znacznie utrudniała rozmaitego rodzaju rozliczenia. Taka sytuacja spowodowała konieczność wydania bonów miejskich. Biorąc pod uwagę problemy „kryzysu pieniężnego”, rosyjskie władze okupacyjne zdecydowały się na wniosek władz miasta Lwowa na wydanie lwowskich bonów o nominale 1 korony (emisja – wrzesień 1914 r.). Na podstawie dokumentów archiwalnych zrekonstruowano proces rozwiązania problemu produkcji lwowskich bonów przez rosyjskie władze okupacyjne.

Czasopismo: Acta Archaeologica Lodziensia
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: archeologia
Gdzie ukrywano monety we wczesnośredniowiecznym Kaliszu i jego okolicach

Celem artykułu jest przedstawienie miejsc, w których ukryto wczesnośredniowieczne monety na terenie Kalisza i okolic (Kalisz-Szałe, Kalisz-Zawodzie, Kalisz-Rajsków, Jastrzębniki i Kalisz Dobrzec). Dotychczasowe badania Małgorzaty i Mirosława Andrałojciów, Patrycji Silskiej i Piotra Szyngiery, dotyczące kontekstu archeologicznego deponowanych w X, XI i początkach XII wieku zespołów srebrnych wykazały, że depozyty z Wielkopolski ukrywane były przede wszystkim poza terenami zamieszkałymi: osadami i grodami. Większość analizowanych znalezisk pochodzi z dużych osad, funkcjonujących również w okresie późnego średniowiecza i czasów nowożytnych, a tylko monety z Kalisza-Szałe ukryto na terenie krótko istniejącej osady W studium przeanalizowano pięć zespołów, których miejsca odkrycia są znane. pod kątem lokalizacji na tle ówczesnego osadnictwa. Jedynie zespół z Kalisza-Dobrzeca został zdeponowany na peryferiach dawnej wsi. Zespoły ukryto na osadach leżących na ważnych szlakach handlowych łączących Kalisz ze wschodem i północą.

Czasopismo: Acta Archaeologica Lodziensia
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: archeologia
Przemiany w kulturze muzycznej Sumatry Zachodniej na przykładzie wykorzystania fletu saluang darek

Saluang darek jest uznawany za jeden z najstarszych i autochtonicznych instrumentów wykorzystywanych w muzyce przez ludzi Minangkabau. Jego nazwa pochodzi od regionu Darek zwanego też Luhak Nan Tigo i stanowiącego kolebkę kultury Minangkabau. Saluang darek jest instrumentem o prostej konstrukcji – bambusowej rury otwartej na obu końcach, posiadającej cztery otwory palcowe. Taka budowa wymaga jednak stosowania specyficznej i trudnej techniki gry. Jego dźwięk jest bardzo charakterystyczny i stanowi współcześnie jeden z elementów używanych do budowania poczucia tożsamości etnicznej wśród ludzi Mianankgabau. Tradycyjnie stosowano saluang jako instrument akompaniujący do rzewnych, nostalgicznych pieśni oraz jako medium do kontaktu z duchami. W latach 70. wraz ze wzrostem popularności muzyki rozrywkowej narodził się gatunek saluang dangdut, w którym radosnym melodiom granym na flecie towarzyszą bębny i śpiew. Gatunek ten ewoluował do bardzo popularnego dziś Pop-Minang. W artykule przedstawione zostaną współczesne pola eksploatacji fletu saluang darek oraz wpływ obcych kultur i massmediów na wykonywaną na nim muzykę.

Czasopismo: Investigationes Linguisticae
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: językoznawstwo
Odrodzenie naukowej współpracy polsko-indonezyjskiej po normalizacji stosunków dwustronnych pomiędzy Polską a Indonezją

Praca opisuje jak wyglądały kontakty dydaktyczno-naukowe polsko-indonezyjskie w ujęciu diachronicznym oraz współczesnym. Metodą badawczą zastosowaną podczas prac nad niniejszą publikacją były głównie wywiady z byłymi i obecnymi stypendystami obu rządów oraz badania bibliograficzne. Po normalizacji stosunków dwustronnych w 1992r .liczba Indonezyjczyków studiujących w Polsce wzrasta z roku na rok, czego dowodem jest również utworzenie polskiego oddziału Stowarzyszenia Studentów Indonezyjskich (Persatuan Pelajar Indonesia Polandia). Polacy to z kolei obecnie jedna z najliczniejszych grup uczestniczących w indonezyjskim programie stypendialnym Darmasiswa. Niestety brak jest wiarygodnych danych liczbowych na temat współpracy naukowej polsko-indonezyjskiej przed rokiem 1992 dlatego zagadnienie wymaga dalszych badań z uwzględnieniem szerszego spektrum źródeł indonezyjskich.

Czasopismo: Investigationes Linguisticae
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: językoznawstwo
Prajurit1 kraton Yogyakarta – (nie)istniejąca armia pałacu sułtana w Yogyakarcie

Tekst dotyczy narodzin, formowania się oraz stopniowej redukcji armii sułtana Yogyakarty. Jej historia umożliwia prześledzenie dziejów kratonu w Yogyakarcie, od jego wyodrębnienia się w 1755 r., do czasów współczesnych, z nowej perspektywy. Szczególna uwaga poświęcona została wpływom kolonialnej zależności na liczebność i losy brygad stanowiących tę armię.

Czasopismo: Investigationes Linguisticae
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: językoznawstwo
Wpływ religii i tradycji na konflikt na Molukach w latach 1999-2002

Niniejszy artykuł dotyczy wpływu religii i tradycji na konflikt, który miał miejsce na indonezyjskich Molukach w latach 1999-2002. Silne wpływy Holendrów w okresie kolonialnym sprawiły, że na wyspach utrzymała się chrześcijańska większość, co stanowiło wyjątek w zdominowanym przez muzułmanów państwie. Moluki wydawały się idealnym przykładem obszaru, gdzie panuje tolerancja i dialog między różnymi wyznaniami, aż do wybuchu konfliktu etnoreligijnego na przełomie XX i XXI wieku. W artykule zostanie omówiona geneza starć między muzułmanami a chrześcijanami oraz wykorzystanie zapomnianego prawa zwyczajowego i religii do procesu pokojowego.

Czasopismo: Investigationes Linguisticae
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: językoznawstwo
Współczesny rozwój konfucjanizmu na Bali w kontekście historycznym, politycznym i kulturowym

Od 2006 roku, po prawie trzech dekadach przerwy, konfucjanizm znalazł się ponownie wśród religii oficjalnie uznawanych przez państwo indonezyjskie. Zmiana ta postrzegana jest jako istotny krok w odchodzeniu od polityki dyskryminującej osoby pochodzenia chińskiego. Posługując się przykładem balijskim, artykuł omawia współczesny rozwój konfucjanizmu w Indonezji w kontekście praktyk religijnych i kultury mniejszości chińskiej, ideologii państwowej i prawa, polityki religijnej i etnicznej

Czasopismo: Investigationes Linguisticae
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: językoznawstwo
Dziedzictwo zrytualizowanej przemocy na Sumbie Zachodniej

Niniejszy artykuł analizuje przejawy dziedzictwa zrytualizowanej przemocy w rejonie Sumby Zachodniej w Indonezji na przykładzie jego dwóch tradycyjnych emblematów tradycyjnego noża parang oraz rytualnego turnieju wojny Pasola, które są charakterystyczne dla tej części wyspy. Autorka opisuje korzenie historyczne tego fenomenu, analizując jego różne funkcje kulturowe oraz przyczyn jego trwałej obecności we współczesnej przestrzeni społecznej Sumby Zachodniej.

Czasopismo: Investigationes Linguisticae
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: językoznawstwo
Wrodzona biegunka chlorowa pierwotnie traktowana jako zespół Barttera – opis przypadku

Wrodzona biegunka chlorowa (CCD – congenital chloride diarrhea) to rzadka choroba o dziedziczeniu autosomalnym recesywnym. Jej podłożem są mutacje genu SLC26A3 kodującego wymiennik jonów Cl-/HCO3-, umiejscowiony w szczytowej błonie nabłonka jelita krętego i okrężnicy. Skutkiem jest upośledzona absorpcja chlorków i sekrecja wodorowęglanów, co manifestuje się wodnistą biegunką o wysokiej zawartości jonów chlorkowych. Typowo choroba objawia się już prenatalnie pod postacią wielowodzia, obecności rozdętych pętli jelitowych płodu i często skutkuje porodem przedwczesnym. Od urodzenia obserwuje się wodnistą biegunkę, nawracające wymioty, opóźniony rozwój fizyczny, a w badaniach laboratoryjnych hipochloremiczną alkalozę metaboliczną, hipokaliemię i hiponatremię. Przedstawiamy przypadek obecnie 8-letniej dziewczynki, z biegunką chlorową traktowaną do 5 r.ż. jako zespół Barttera. Nieprawidłowe rozpoznanie wynikało z klinicznych i biochemicznych podobieństw obu jednostek chorobowych i późnym, związanym z używaniem pampersów, rozpoznaniem przewlekłej biegunki. Ostatecznym potwierdzeniem CCD było badanie genetyczne, które ujawniło obecność mutacji genu SLC26A3 (p.IIe(TCA)657dup). Zastosowanie celowanego leczenia pozwoliło na znaczące złagodzenie skutków choroby i umożliwiło prawidłowy rozwój dziecka. Przedstawiony przypadek wskazuje na potencjalne trudności związane z diagnostyką różnicową zespołu Barttera i jest dowodem na korzyści płynące z dostępu do badań molekularnych.

Czasopismo: Annales Academiae Medicae Silesiensis
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki farmaceutyczne, nauki medyczne
Analiza przyczyn zgonów w ciągu pierwszego roku życia wcześniaków i dzieci urodzonych o czasie w materiale sekcyjnym Katedry i Zakładu Patomorfologii w Zabrzu w latach 2010–2015

WSTĘP: Pomimo wysokich standardów opieki nad kobietą ciężarną i noworodkiem, pierwsze tygodnie po porodzie stanowią szczególny okres życia o podwyższonym ryzyku zgonu. Przeprowadzenie analizy zgonów może zrodzić cenne sugestie, służące zarówno ginekologom, jak i neonatologom, pozwalające zmniejszyć umieralność w obu grupach. CEL:Celem pracy była analiza przyczyn zgonów wcześniaków i noworodków urodzonych o czasie w latach 2010– –2015. MATERIAŁ I METODY: Dane opracowano na podstawie protokołów sekcyjnych z lat 2010–2015 zgromadzonych w Katedrze i Zakładzie Patomorfologii SUM w Zabrzu. Przeanalizowano 103 protokoły sekcyjne. Uzyskane informacje zebrano w programie Microsoft Office Excel 2010. Analizę statystyczną przeprowadzono z wykorzystaniem programu StatSoft, Inc. Statistica version 12.0. WYNIKI: Okres noworodkowy obarczony jest wysoką śmiertelnością. W tym czasie zmarła większość poddanych badniu dzieci, w tym aż 55 wcześniaków (75%) i 24 dzieci urodzonych o czasie (80%). Choroby układu oddechowego występowały znamiennie częściej w grupie wcześniaków niż u dzieci urodzonych o czasie (42% i 17%; p = 0,0094). Odmienną tendencję stwierdzono w przypadku wad wrodzonych, które zdecydowanie częściej pojawiały się u dzieci urodzonych o czasie (p = 0,0012). Odnotowano je u 50% noworodków, podczas gdy w grupie wcześniaków wystąpiły jedynie u 18% badanych. WNIOSKI: Główną przyczyną śmierci wcześniaków była niewydolność wielonarządowa, która wystąpiła u 38% badanej grupy. Wśród noworodków urodzonych o czasie zasadniczą przyczyną zgonu było nagłe zatrzymanie krążenia.

Czasopismo: Annales Academiae Medicae Silesiensis
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki farmaceutyczne, nauki medyczne
Polsko-estońsko-angielski elektroniczny słownik tematyczny

PROJEKT BADAWCZY: Polsko-estońsko-angielski elektroniczny słownik tematyczny Uniwersytet im. A. Mickiewicza w Poznaniu Kierownik projektu: prof. dr hab. Jerzy Bańczerowski KBN: 1 H01D 038 26

Czasopismo: Investigationes Linguisticae
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: językoznawstwo
Zespół nerczycowy w przebiegu zespołu Schimke – opis przypadku

Zespół Schimke (SIOD – Schimke immunoosseous dysplasia) jest bardzo rzadkim, genetycznie uwarunkowanym schorzeniem, rozwijającym się w związku z mutacjami genu SMARCAL1. Charakteryzuje się wielonarządowymi zmianami, do których należą postępująca nefropatia, zaburzenia immunologiczne, hematologiczne, nieprawidłowości kostne oraz dysmorfia twarzy i zmiany skórne. W pracy przedstawiono przypadek chłopca z SIOD z początkowo skąpoobjawowym pozanerkowym fenotypem. U pacjenta w 3 r.ż. rozpoznano białkomocz z towarzyszącym nadciśnieniem tętniczym, w wieku 6 lat nastąpiła progresja nefropatii do pierwotnie steroidoopornego zespołu nerczycowego. Biopsja nerki wykazała zmianę minimalną, a terapia cysklosporyną A doprowadziła do remisji po 5 tygodniach leczenia. Podczas 6-letniej obserwacji nie występowały nawroty zespołu nerczycowego, obserwowane były natomiast epizody subnerczycowego białkomoczu przy prawidłowej funkcji nerek. Objawy pozanerkowe obejmowały opóźnione wzrastanie wewnątrzmaciczne, od 3 r.ż. leukopenię, natomiast niskorosłość, wyraźne cechy dysmorfii i ciemne plamki na skórze, charakterystyczne dla SIOD, obserwowano dopiero w kolejnych latach choroby. Wówczas ujawniono również typową dla tego zespołu dysplazję kręgowo-nasadową. Przeprowadzona diagnostyka genetyczna wykazała mutację genu SMARCAL1. Podsumowując, nefropatia w przebiegu zespołu Schimke może początkowo występować jako dominujący objaw choroby. Może rozwijać się jako zespół nerczycowy na podłożu zmiany minimalnej i ulegać remisji w wyniku leczenia cyklosporyną A przy zachowaniu prawidłowej funkcji nerek w kilkuletnim okresie obserwacji.

Czasopismo: Annales Academiae Medicae Silesiensis
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki farmaceutyczne, nauki medyczne
Rozpoznanie zespołu Alporta i nefropatii cienkich błon podstawnych w wieku dziecięcym

WSTĘP: Zespół Alporta (ZA) i choroba cienkich błon podstawnych (TBMN), jako genetycznie uwarunkowane glomerulopatie, są w wieku dziecięcym trudne do różnicowania i brak jest czynników prognostycznych odległych powikłań. Celem opracowania była analiza porównawcza przebiegu klinicznego i zmian histopatologicznych w biopsji nerki u dzieci z rozpoznanym ZA lub TBMN. MATERIAŁ I METODY: Grupę badaną stanowiło 53 dzieci (27 dziewczynek) w wieku 9,5 roku, leczonych w Uniwersyteckim Szpitalu Dziecięcym w Krakowie w latach 1988–2015 z powodu ZA (n = 25) lub TBMN (n = 28). Wynik biopsji nerki skorelowano w grupach z danymi klinicznymi z wykorzystaniem Statistica12(StatSoft). WYNIKI: Krwinkomocz rozpoznano u dzieci w wieku od 1 do 17 lat (mediana 6 lat), białkomocz u 14 dzieci z ZA (56%). Czas obserwacji przed wykonaniem biopsji był istotnie dłuższy w TBMN: 38 vs. 11 miesięcy w ZA (p = 0,01). U 11(39%) pacjentów z TBMN stwierdzono w biopsji przyrost mezangium. W ZA u 4(16%) pacjentów nie wykazano zmian morfologicznych. W analizie regresji wieloczynnikowej najsilniejszym parametrem patomorfologicznym, warunkującym występowanie białkomoczu, była nieregularna grubość błon podstawnych (R2 = 0,56, p = 0,011). W leczeniu stosowano ACEI u 14 dzieci z białkomoczem, prednizon u 8, cyklosporynę A u 8, pulsy methylprednizolonu u 2. U dwóch chłopców rozwinęła się schyłkowa niewydolność nerek przed 18 r.ż. U 2 pacjentów z rozpoznaniem wstępnym TBMN wystąpił w dalszym przebiegu choroby białkomocz. WNIOSKI: U dzieci z ZA i TBMN czynnikami złej prognozy są białkomocz z nieregularnością błon podstawnych kłębuszka. Obecność izolowanego krwinkomoczu i ścieńczenia błon podstawnych nie wyklucza złego rokowania. Wczesne wykonywanie biopsji nerki u młodych pacjentów z izolowanym krwinkomoczem nie jest miarodajne. Rekomenduje się zatem wprowadzenie do diagnostyki badań genetycznych umożliwiających wczesne rozpoznanie.

Czasopismo: Annales Academiae Medicae Silesiensis
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki farmaceutyczne, nauki medyczne
Czy istnieje związek pomiędzy polimorfizmami genu receptora witaminy D [rs731236, rs1544410 i rs7975232] a nadwagą

WSTĘP: Wśród najczęstszych przyczyn nadwagi i otyłości brzusznej wymienia się czynniki środowiskowe oraz genetyczne. Wśród czynników genetycznych biorących udział w patogenezie otyłości brzusznej w różnych popula-cjach opisywano wiele polimorfizmów genów, w tym polimorfizmy genu receptora witaminy D (VDR). CEL: Celem przeprowadzonego badania było znalezienie zależności pomiędzy wybranymi polimorfizmami genu VDR [rs731236, rs1544410 i rs7975232] a występowaniem nadwagi i otyłości brzusznej wśród kolejnych osób zgłaszających się do zakładu podstawowej opieki zdrowotnej. MATERIAŁ I METODY: Badaniem objęto 495 kolejnych pacjentów. U badanych określono występujące zaburzenia gospodarki lipidowej, węglowodanowej oraz ciśnienia tętniczego, a także polimorfizmy genu VDR [rs731236, rs1544410 i rs7975232]. WYNIKI: Po przeprowadzeniu badania stwierdzono: 1) u > 60% osób, kolejno zgłaszających się do lekarza POZ, stwierdza się nadwagę lub otyłość; 2) nadwadzie i otyłości brzusznej towarzyszą rozwijające się zaburzenia metaboliczne; 3) u badanych brak znamiennych statystycznie zależności pomiędzy badanymi polimorfizmami VDR a obec-nością nadwagi i otyłości brzusznej; 4) znamienna statystycznie zależność pomiędzy obecnością allelu G polimor-fizmu rs731236 genu VDR a nadwagą/otyłością brzuszną sugerować może znaczenie tego polimorfizmu w patoge-nezie nadwagi/otyłości brzusznej. WNIOSKI: Znaczenie badanych polimorfizmów genu VDR [rs731236, rs1544410 i rs7975232] w patogenezie rozwoju nadwagi/otyłości brzusznej w badanej przez nas grupie osób jest niewielkie. Podobnie jak niewielkie znaczenie wydaje się mieć obecność allelu G polimorfizmu rs731236 genu VDR w patogenezie nadwagi/otyłości brzusznej.

Czasopismo: Annales Academiae Medicae Silesiensis
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki farmaceutyczne, nauki medyczne
Kamica układu moczowego u dzieci hospitalizowanych na oddziale nefrologii – doświadczenia jednego ośrodka

WSTĘP: Aktualnie nie posiadamy wiarygodnych danych dotyczących epidemiologii kamicy układu moczowego w populacji dzieci i młodzieży w Polsce. Wydaje się, że staje się ona chorobą cywilizacyjną i jest coraz częściej rozpoznawana w populacji pediatrycznej. Przyczyn tego zjawiska doszukuje się w zmieniających się nawykach żywieniowych, braku aktywności fizycznej, epidemii otyłości a nawet globalnym ociepleniu klimatu. MATERIAŁ I METODY: Artykuł przedstawia wyniki retrospektywnej analizy grupy dzieci hospitalizowanych z powodu kamicy układu moczowego oraz metabolicznej predyspozycji do tworzenia się złogów w układzie moczowym, przeprowadzonej w latach 2010–2013 na Oddziale Nefrologii Dzieci Samodzielnego Publicznego Szpitala Klinicznego nr 1 w Zabrzu. Oceny dokonano pod kątem częstości występowania poszczególnych metabolicznych czynników ryzyka oraz ich związku z obrazem ultrasonograficznym. WYNIKI I WNIOSKI: Grupa dzieci z podejrzeniem kamicy dróg moczowych lub stanu metabolicznej predyspozycji do rozwoju kamicy charakteryzuje się dużą różnorodnością zaburzeń biochemicznych sprzyjających krystalizacji złogów w drogach moczowych. Zaskakujące jest spostrzeżenie o braku powiązań pomiędzy nasileniem zmian o charakterze kamicy w badaniu ultrasonograficznym a zaburzeniami biochemicznymi potencjalnie predysponującymi do tworzenia się złogów. Obraz wapnicy nerek w badaniu ultrasonograficznym wykazuje natomiast wyraźny związek z hiperkalciurią. Pierwotne zaburzenie funkcji przytarczyc oraz przedawkowanie witaminy D rzadko stanowią wyjaśnienie przyczyny kamicy układu moczowego.

Czasopismo: Annales Academiae Medicae Silesiensis
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki farmaceutyczne, nauki medyczne