rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Kulturowe cele rozwoju naukowego. Misja uniwersytetu w koncepcji José Ortegi y Gasseta

W artykule podjęta została istotna obecnie kwestia określenia roli i miejsca uniwersytetu we współczesnym świecie. Procesy globalizacyjne wymuszają daleko idące zmiany w instytucjach społecznych, nie są wolne od nich również uniwersytety, dlatego konieczne jest odczytanie na nowo misji uniwersytetu w kontekście obecnych przemian kulturowych. Inspiracją do prowadzonych analiz są założenia społecznej teorii wypracowanej przez jednego z najbardziej wszechstronnych myślicieli XX w. – José Ortegę y Gasseta. Wykorzystując metodę analityczno-syntetyczną, jak również częściowo historyczno-komparatywną, została ukazana aktualność głównych założeń sformułowanych przez Ortegę y Gasseta. Wśród nich najważniejsze miejsce zajmują postulaty dotyczące właściwego określenia misji uniwersytetu. Podstawową tezą jest rozróżnienie pomiędzy nauką a kulturą. O ile współczesna kultura bardzo mocno czerpie z nauki – głównie nauk technicznych i przyrodniczych – to jednak istotne jest rozróżnienie tych dwóch obszarów, przyznając priorytet kulturze. Z tego głównego założenia wypływa szereg logicznych konsekwencji związanych z koniecznymi zmianami profilu kształcenia uniwersyteckiego. Zdecydowanie większe znaczenie powinno mieć ogólne przygotowanie o profilu humanistycznym, które jest nie tylko wprowadzeniem w realia społeczne, ale i uwrażliwieniem na wartości wyższe. Kształcenie profesjonalistów – będących specjalistami wąskich dziedzin – nie może być pozbawione bowiem szerszego odniesienia do kontekstu kulturowego. Uniwersytet będzie właściwie realizował swoją misję, jeżeli oprócz przygotowania zawodowego będzie potrafił przygotować swoich absolwentów do życia w społeczeństwie.

Czasopismo: Kultura i Edukacja
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne
Edukacja międzykulturowa w przedszkolu – raport z badań nauczycieli

Autorka w artykule zwraca uwagę na włączanie treści z zakresu edukacji międzykulturowej do wychowania przedszkolnego oraz przywołuje, przynoszące pozytywne rezultaty, przykłady działań nauczycieli w tym zakresie. Formułuje i empirycznie weryfikuje tezę, że realizacja edukacji międzykulturowej w przedszkolu pozytywnie oddziałuje na rozwój kompetencji społecznych dzieci, poprawne stosunki z rówieśnikami, rozbudza u dziecka chęć poznawania siebie i Innych.

Czasopismo: Kultura i Edukacja
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne
Animacja społeczno-kulturalna w środowisku zróżnicowanym etnicznie i kulturowo

W artykule przedstawiono zagadnienie animacji jako pedagogicznej metody pracy środowiskowej w środowisku zróżnicowanym społecznie, kulturowo i regionalnie. Diagnoza środowiskowa pozwala identyfikować lokalne kapitały mogące stanowić oparcie dla grupy animatorów uczestniczących w projekcie społeczno-kulturalnym, którego celem była aktywizacja badanej społeczności lokalnej. W opracowaniu tym ukazana jest także rola instytucji kultury w regionie pogranicza kulturowego i etnicznego w odbiorze społecznym.

Czasopismo: Kultura i Edukacja
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne
Kompetencje społeczne i międzykulturowe nauczycieli i pedagogów w świetle badań własnych

Szkoła jest podstawową instytucją wprowadzającą w świat wartości obywatelskich oraz kształtującą postawy i zachowania prospołeczne. Prawidłowo ukształtowane kompetencje społeczne i międzykulturowe mają istotne znaczenie dla prawidłowego funkcjonowania w codziennym życiu, dlatego w procesie edukacji powinny być stale rozwijane i dotyczyć zarówno nauczycieli, jak i uczniów. Biorąc aktywny udział we wzajemnym procesie uczenia się poszczególne jednostki mogą stać się obywatelami świata o wysokich kompetencjach. Oprócz teoretycznych rozważań odnośnie do pożądanych kompetencji nauczycieli i pedagogów pracujących w wielokulturowej klasie w artykule zaprezentowano wypowiedzi przedstawicieli grona pedagogicznego pozwalające oszacować ich kompetencje społeczne i międzykulturowe oraz ich samoocenę w tym zakresie.

Czasopismo: Kultura i Edukacja
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne
Od zaangażowanego uczestnictwa do biernego krytykanctwa. Aktywność, oceny i opinie nauczycieli z pogranicza polsko-czeskiego

Realizowane na reprezentatywnej grupie Polaków cykliczne badania sondażowe wskazują na zmiany następujące w polskim społeczeństwie – zmienia się nastawienie Polaków do własnej aktywności nieprzynoszącej dochodów, ale mającej znaczenie ogólnospołeczne. Rosnące społeczne zaangażowanie jest bez wątpienia zjawiskiem pozytywnym. Zagadnieniem, które interesuje mnie od lat jest sprawa aktywności i zaangażowania nauczycieli – zwłaszcza mieszkających na pograniczu polsko-czeskim. Pogranicze to przestrzeń sprzyjająca wzmożonej aktywności i zaangażowaniu. Działania transgraniczne są w dużej mierze adresowane do szkół i nauczycieli, a współpraca rozwija się na badanym terenie południowego pogranicza bardzo intensywnie. Inspiracją do przeprowadzenia badań były realizowane wcześniej projekty adresowane do nauczycieli z obu stron granicy. Chciałam sprawdzić, czy poglądy reprezentowane przez nauczycieli zaangażowanych w projekty są zbliżone do tych podzielanych przez szerszą, reprezentatywną grupę osób pracujących w szkołach. W opracowaniu uzyskanych danych empirycznych zastosowane zostały metody statystyczne: testowanie statystycznej istotności różnic między zmiennymi wykonano za pomocą testu chi-kwadrat (χ2), a do zmierzenia siły związku między zmiennymi użyto współczynnika V Cramera (0 ≤ V ≤ 1). Interesowała mnie aktywność badanych nauczycieli w zakresie udziału w projektach transgranicznych oraz poszukiwania wiedzy o sąsiadach. Chciałam się również dowiedzieć, jak oceniają aktywność innych podmiotów – polityków różnych szczebli oraz stowarzyszeń i instytucji edukacyjnych, w sferze nawiązywania bliższych kontaktów między Polakami a Czechami. Analizy uzyskanych wyników badań w zakresie oceny działań podejmowanych przez różne podmioty pod kątem nawiązywania kontaktów transgranicznych wskazują na duży krytycyzm badanych. Warto przy tym zauważyć, że sami badani wykazują niewielkie zainteresowanie działaniami związanymi z nawiązywaniem kontaktów polsko-czeskich.

Czasopismo: Kultura i Edukacja
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne
Szkoła jako przestrzeń współpracy i otwartości wobec dziecka z rzadką chorobą genetyczną

Celem artykułu było przedstawienie głównych problemów związanych funkcjonowaniem dziecka z rzadką chorobą w szkole oraz pokazanie form wsparcia dziecku i jego rodzinie oferowanych przez szkołę. W tekście prezentuję wyniki badań przeprowadzonych metodą wywiadu narracyjnego wśród rodziców dzieci z rzadką chorobą genetyczną. Respondenci przedstawiają trudne wybory związane z wyborem szkoły oraz częstymi zmianami placówek edukacyjnych dla swoich dzieci. Ukazują także pozytywne przykłady wsparcia udzielanego dziecku choremu przez szkołę oraz wychowawców. Rodzice doceniają nawiązanie przez nauczycieli podmiotowej relacji z dzieckiem i z rodzicami, zapewnienie dziecku właściwej opieki podczas zajęć lekcyjnych, innowacyjność w nauczaniu oraz postawę otwartości, która jest przekazywana społeczności szkolnej.

Czasopismo: Kultura i Edukacja
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne
Edukacja wspierająca rozwój młodzieży i jej uwarunkowania – raport z badań na pograniczu południowym

Tekst ten włącza się w debatę nad zadaniami pedagogiki, edukacji na rzecz wspierania rozwoju młodzieży. Jego celem jest prezentacja wiedzy i doświadczeń badawczych nad zadaniami rozwojowymi i pograniczem oraz pobudzanie do dyskusji, której rezultatem może być bardziej świadome ujmowanie i wykorzystywanie tych kategorii w pedagogice. Autorka przedstawia raport z badań młodzieży na pograniczu południowym. Wyniki tych badań, w dwóch okresach pomiarowych, wskazały z jednej strony na względne podobieństwo zadań rozwojowych, konstruowania tożsamości młodzieży żyjącej na pograniczu południowym, z drugiej zaś – na różnice w poziomie ich wypełniania. Wypełnianie zadań rozwojowych, konstruowanie tożsamości młodzieży i ich uwarunkowania to ważny obszar pedagogiki. Pozwala na rozpoznanie rzeczywistych barier rozwoju indywidualnego w płaszczyźnie społecznej i kulturowej oraz skutecznych czy też nieskutecznych strategii ich przekraczania.

Czasopismo: Kultura i Edukacja
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne
Kultura szkoły stymulująca kształtowanie uczącej się wspólnoty

W artykule przedstawiono pojęcie wspólnoty jako kategorii socjologicznej, wskazano na różne sposoby jej definiowania, wyeksponowano znaczenie sentymentów, ładu moralnego, identyfikacji i styczności w jej rozumieniu. Określono wspólnotę uczącą się jako grupę ludzi stykających się ze sobą, mających poczucie więzi, świadomość własnej tożsamości i odrębności, a także doświadczających wzajemnego wsparcia, uznania i przynależności. Wskazano uwarunkowania procesu kształtowania się takiej wspólnoty w szkole i skoncentrowano się na czynnikach związanych ze szkołą. Podkreślono rolę nauczyciela w kreowaniu kultury szkoły sprzyjającej tworzeniu uczącej się wspólnoty. Wyeksponowano wiedzę i umiejętności nauczyciela, jego cechy osobowe i postawę wobec życia, a także motywację nauczyciela do ciągłego uczenia się, autorefleksję i autoewaluację codziennej praktyki. W wyniku analiz stwierdzono, że powstaniu wspólnoty uczącej się w szkole sprzyja kultura współpracy, dialogu i twórczości i jednocześnie taki typ kultury organizacyjnej może kształtować się pod wpływem uczącej się wspólnoty.

Czasopismo: Kultura i Edukacja
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne
Idea zrównoważonego rozwoju w kształceniu studentów kierunków nauczycielskich

Współczesna neoliberalna rzeczywistość o jednoznacznych regułach zachowań narzuca twardą grę społeczną. Jednocześnie powszechnie panujący mainstreamowy „nakaz” domagający się rozmywania międzyludzkich relacji, podważania znaczeń i aprobaty wszelkich postaw bez możliwości ich oceny, doprowadził do całkowitego rozchwiania człowieka i jego świata w wymiarze społecznym, kulturowym, przyrodniczym i polityczno-gospodarczym. Potrzeba powrotu do równowagi staje się coraz bardziej czytelna. Droga do życia zrównoważonego wymaga dobrze, powszechnie i odpowiedzialnie prowadzonej edukacji. Pierwszym poważnym projektem w tym kierunku była Dekada Edukacji na rzecz Zrównoważonego Rozwoju. Dziś podejmuje się aktywności w ramach Globalnego Programu Działań. Aby wielki plan wprowadzania w życie idei zrównoważonego rozwoju mógł być przeprowadzony, potrzebni są dobrze przygotowani nauczyciele. Ich kształcenie staje się wyzwaniem o wymiarze ogólnoświatowym. Niestety obowiązki i oczekiwania stawiane nauczycielom znacząco hamują proces zmiany. Diagnoza pedeutologicznych tendencji i problemów w skali globalnej jest ważnym elementem przygotowania się do pracy z polskimi nauczycielami. W artykule ukazano możliwe do zastosowania (wykorzystując obecną podstawę programową do szkół podstawowych i średnich) sposoby rozbudzania świadomości i wprowadzania młodych ludzi w zagadnienia zrównoważonego rozwoju. Jednym z nich jest narzędzie – Projekt X, dzięki któremu studenci Uniwersytetu Łódzkiego – przyszli nauczyciele – uczą się, jak myśleć w sposób zrównoważony oraz łączyć problematykę i treści z różnych przedmiotów szkolnych w jeden spójny i wychowawczo pożądany edukacyjny przekaz.

Czasopismo: Kultura i Edukacja
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne
Wielowymiarowe poczucie tożsamości społeczno-kulturowej. Idea i badanie. Perspektywa pedagogiczna

Artykuł dotyczy ważnego aspektu tożsamości społeczno-kulturowej, jakim jest autoidentyfikacja jednostki jako członka zbiorowości. Autor podkreśla konieczność łącznego analizowania czterech najważniejszych sfer makrokulturowej identyfikacji: euro_globalnej, narodowej, religijnej i regionalnej. Tekst zamyka metodologiczna propozycja diagnozy profilu identyfikacji społeczno-kulturowej jednostki.

Czasopismo: Kultura i Edukacja
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne
Komunikacja społeczna a standard wielokulturowości. Hybrydalne artefakty w kulturze

Komunikowanie się jako proces wymaga odwołania się do przestrzeni komunikacji społecznej, którą rozumiem jako założenia sensu symboli komunikacyjnych. Hybrydalność jako zjawisko w kulturze jest z jednej strony faktem społecznym, efektem procesów globalizacyjnych, z drugiej staje się wyzwaniem w procesie narracji edukacyjnej. Zachowanie ciągłości i spójności w kulturze w obliczu problemu hybrydalności i zbudowanie komunikacji zdolnej podjąć to wyzwanie wydaje się być ważnym namysłem także (a może przede wszystkim) w dziedzinie pedagogiki. Wielokulturowość jako idea, o ile miałaby stać się zasadą społeczną, wymaga debaty kompetentnych rozmówców. Stąd wynika potrzeba namysłu nad kompetencją komunikacyjną jednostek standardu wielokulturowości.

Czasopismo: Kultura i Edukacja
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne
Edukacja międzykulturowa w procesie wspierania rozwoju tożsamości w warunkach wielokulturowości

Autor przedstawia działania edukacji międzykulturowej wspierające rozwój tożsamości współczesnego człowieka funkcjonującego w warunkach wielokulturowości. Analizuje trzy zakresy działalności edukacji międzykulturowej. Pierwszy, związany z akceptacją i nadawaniem znaczenia kulturze odziedziczonej. Drugi, ukierunkowany na rozwój tożsamości indywidualnej, kształtujący poczucie wolności i odpowiedzialności za rozwój własny w procesie poznawania kultury własnej i innych kultur. Trzeci, dotyczący kształtowania postaw wobec reprezentantów innych kultur, świadomości wartości uniwersalnych oraz nabywania umiejętności dialogicznych wobec licznych ofert globalnego świata.

Czasopismo: Kultura i Edukacja
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne
Globalne pogranicza społeczno-kulturowe jako przestrzenie socjalizacji i wychowania

Istotnym aspektem procesów globalnych jest wyłanianie się i wzrost znaczenia nowego rodzaju pograniczy kulturowych, do których zaliczamy przede wszystkim cyberprzestrzeń oraz przestrzenie globalnego miasta. Stanowią one obszary, których mieszkańcy uczestniczą w złożonych układach społeczno-kulturowych nacechowanych wielością kontekstów i układów, migotliwością, hybrydyzacją i kreolizacją treści, jak również wielotorowością oddziaływań socjalizujących i wychowawczych. Wielość owych układów sprawia, że zmienia się znaczenie miejsca spostrzeganego już nie tyle jako przestrzeń fizyczna, lecz coraz częściej definiowanego w kategoriach symbolicznych odwołujących się do jego historii i tradycji. Sygnalizowane procesy mają duże znaczenie dla kształtowania się tożsamości osób żyjących w obszarach globalnego pogranicza, kreując zarówno człowieka pogranicza, jak też wykorzenionego kulturowo człowieka proteańskiego czy strybalizowanego człowieka szańca zamykającego się w granicach neoplemion. Zjawiska, o których mowa, stwarzają przy tym zarówno szanse, jak i zagrożenia wychowawcze, na które powinna odpowiedzieć współczesna edukacja.

Czasopismo: Kultura i Edukacja
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne
Kreowanie przestrzeni międzykulturowej na Wileńszczyźnie

Człowiek funkcjonuje w określonych przestrzeniach i miejscach dlań znaczących. Przestrzeń z jednej strony odzwierciedla sposób myślenia o świecie, a z drugiej strony jest emanacją życia społecznego wyrażającą się w jego organizacji, będąc jednocześnie środkiem reprodukcji stosunków społecznych. Jej użytkownikiem i kreatorem zarazem jest człowiek, wchodzący z nią w różnego typu relacje. Może ona przyjmować postać przestrzeni kulturowej, pojmowanej jako przestrzeń fizyczna będąca nośnikiem rzeczywistości kulturowej (zbioru znaczeń i znaków). Z tak pojętą przestrzenią kulturową wiąże się kategoria miejsca, które (jako miejsce znaczące wraz z jego historycznością i racjonalnością) odgrywa istotną rolę w procesie kształtowania się tożsamości jednostki. Kultura miejsca pełni przy tym funkcję jednoczącą, ukierunkowującą i standaryzującą relacje społeczne. W sytuacji jego wielokulturowego charakteru istotną staje się międzykulturowość, a w jej kontekście potencjał międzykulturowy jednostek kreujących przestrzeń międzykulturową w zróżnicowanym kulturowo środowisku lokalnym. Człowiek bowiem wchodzi w relacje z miejscem, a miejsce z człowiekiem, tworząc przestrzeń wzajemnego współbytu. Miejscem znaczącym dla swoich mieszkańców jest Wileńszczyzna, która stanowi swoistą wspólnotę kulturową ukonstytuowaną na styku kultur. Czynnikami ją warunkującymi są wspólne dziedzictwo kulturowe, lokalność, interakcyjność oraz swojskość. Towarzyszą im umiejętności rozpoznawania dziedzictwa kulturowego, inter-akcyjne oraz wielopoziomowego rozwoju. Poznanie i rozumienie uznać należy więc za istotne elementy budowy wspólnoty na styku kultur – międzykulturowej przestrzeni. Sprzyjać im winny działania podejmowane w środowisku lokalnym. Siłą nośną tych działań może być np. sztuka ludowa, folklor, spełniające funkcje kulturotwórczą, edukacyjną i wychowawczą.

Czasopismo: Kultura i Edukacja
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne
Singapur – azjatycki model wielokulturowości

Celem autora była próba znalezienia odpowiedzi na pytanie „Jakie działania podejmują władze w celu zarządzania wielokulturowością miasta-państwa położonego na skrzyżowaniu trzech stref kulturowych: chińskiej, indyjskiej i islamskiej i które wyróżnia się wyjątkową mozaiką religii, wyznań, wierzeń, światopoglądów, grup etnicznych i językowych? W jakim stopniu poczynania władz państwowych oddziałują na zachowania społeczne obywateli i ich mentalność?”. Autor, posługując się analizą dokumentów, zwłaszcza aktów prawnych, omawia kolejno: kwestie demograficzne, ze szczególnym uwzględnieniem polityki pozytywnej dyskryminacji wobec autochtonicznej ludności Singapuru – Malajów; pluralizm religijny i świeckość państwa promującego harmonię religijną; działalność organizacji pozarządowych na rzecz dialogu międzyreligijnego; przykłady reakcji społecznych i czynników oficjalnych na postawy i wypowiedzi zagrażające harmonii religijnej; politykę lingwistyczną określoną jako multilingwizm, ze zwróceniem uwagi na rolę języka singlish, który staje się atrybutem tożsamości singapurskiej; wartości, jakie szkoła wpaja uczniom, aby żyć wspólnie i budować społeczeństwo inkluzyjne. W konkluzji autor stwierdza, że wielokulturowość – w warunkach Singapuru – staje się zjawiskiem społecznie funkcjonalnym, przyczyniając się do budowania społeczeństwa inkluzyjnego, a tym samym do jego pomyślnego rozwoju, ekonomicznego, społecznego i kulturalnego. Wobec kryzysu idei wielokulturowości w Europie, autor zachęca badaczy do większego zainteresowania się pozytywnymi doświadczeniami krajów spoza zachodnioeuropejskich kręgów kulturowych.

Czasopismo: Kultura i Edukacja
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne
Wyobraźnia – kultura – życie

Recenzja książki: Antoni Czyż, "Rojny i gwarny blask kultury. Literacka ‘varietas’ i historyczne ‘multum’ tekstów", Warszawa, 2019

Czasopismo: Facta Ficta. Journal of Theory, Narrative & Media
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: literaturoznawstwo
Dlaczego oni są inni? Grupy etniczne białych Amerykanów

Książka ta poświęcona jest zróżnicowaniu społeczeństwa amerykańskiego; nie tyle wszystkim rodzajom jego zróżnicowania, ile przede wszystkim tym, które spowodowane zostały napływem w okresie między r. 1820 a 1920 europejskich grup etnicznych do USA. Etniczny i religijny pluralizm, będący skutkiem napływu tych grup imigrantów, nie stanowi o najistotniejszych podziałach amerykańskiego społeczeństwa. Z pewnością nie grozi rozpadem tego społeczeństwa, ale też - mimo że nie decyduje o podziałach najważniejszych - nie pozostaje faktem bez znaczenia. Wprost przeciwnie, pluralizm etniczny stanowi jeden z zasadniczych elementów życia miejskiego w Ameryce (zwłaszcza w środkowej części północnych oraz północno-wschodnich obszarów kraju). Nauki społeczne ignorowały ten rodzaj zróżnicowania przez ponad ćwierćwiecze, politycy zaś ignorowali go w ustalaniu polityki społecznej w latach sześćdziesiątych. W pewnym stopniu porażkę tej polityki należy odnieść do bezmiernej ignorancji w zakresie pluralizmu etnicznego zarówno u badaczy społecznych, jak też polityków. Ostatnio ponownie odkryli oni problem, ale perspektywy, z których chcieliby go rozpatrywać, mogą stan rzeczy jeszcze pogorszyć.

Czasopismo: Studia Polonijne
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii
Wykorzenienie i obawa

Artykuł niniejszy zajmuje się wykorzenieniem jako możliwym źródłem obaw u pierwszego pokolenia imigrantów. Aczkolwiek analiza ograniczona jest do grupy, którą najlepiej znam, do polskich emigrantów przybyłych do USA po II wojnie światowej. Mam jednak nadzieję, że analiza ta uczuli pracowników służby społecznej, zajmujących się zdrowiem
psychicznym, na postawy, obawy, priorytety i wartości, które są nie tylko kulturowymi cechami charakterystycznymi dla danej grupy narodowej, z której jakaś osoba pochodzi, lecz także wyłaniają się jako funkcja konfrontacji z nową kulturą i dążeniem do przystosowania się do tej nowej kultury. Takie cechy kulturowe — zmodyfikowane, osłabione lub zaostrzone przez szok przesiedlenia w inne środowisko, oderwania od kraju pochodzenia i wpływ nowego środowiska — stały się specyficzne dla tej grupy imigrantów. Skupię uwagę nie na dających się zauważyć cechach charakterystycznych etniczności, lecz na trudnych do uchwycenia czynnikach w procesie przystosowania, które mogą rozwinąć się w problemy emocjonalne, i jeśli będą nierozwiązane, mogą zagrażać zdrowiu psychicznemu osoby.

Czasopismo: Studia Polonijne
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii
Kwota wolna od podatku jako instrument realizacji zasady sprawiedliwości podatkowej

Przedmiotem opracowania jest analiza i ocena najnowszych zmian, jakie nastąpiły w konstrukcji podatku dochodowego od osób fizycznych, ze szczególnym uwzględnieniem kwoty wolnej od podatku. Głównym efektem tychże zmian jest podwyższenie minimum wolnego od podatku do poziomu minimum egzystencji oraz ustawowy obowiązek Ministra Finansów corocznej weryfikacji obu tych wielkości. Autorka pozytywnie ocenia wprowadzone zmiany, zauważając jednocześnie, iż powinny być traktowane jako wstęp do dyskusji nad nowym modelem opodatkowania osób fizycznych w Polsce.

Czasopismo: Krytyka Prawa. Niezależne Studia nad Prawem
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
Dobro wspólne: od filozoficznych podstaw do konstytucyjnej zasady. Część druga: Platońska wizja dobra wspólnego w aspekcie religijnym

Niniejszy artykuł jest próbą wyjaśnienia Platońskiej koncepcji dobra wspólnego jako teorii znacznie bardziej odpowiadającej dobru ogółu (jako takiemu), niż współczesne teorie, które stawiają człowieka na piedestale. Poprzez odniesienia do treści Praw oraz Państwa zostanie przedstawione, że Platon postrzegał swoją ideę w państwowotwórczy sposób. Jest to bardzo trafna interpretacja troski o dobro ogółu. W tekście została także wskazana rola pierwiastków religijnych w treści Platońskiej koncepcji.

Czasopismo: Krytyka Prawa. Niezależne Studia nad Prawem
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne