rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Porównanie wykluczenia cyfrowo-finansowego w Polsce i w Norwegii

Gwałtowny rozwój technologii, coraz większa popularność sieci Internet, łatwiejsza dostępność
urządzeń zdalnego dostępu do Internetu jak komputery, tablety, smartfony, a także ułatwiony
dostęp do szerokiej gamy informacji spowodował znaczne zróżnicowanie i przeobrażanie się społeczeństwa.
Obecnie możemy mówić o społeczeństwie informacyjnym, gdzie główną wartością
jest informacja i usługi z nią związane. Obserwuje się przenoszenie wielu tradycyjnych usług do
sieci Internet i rozwijanie już tam istniejących. Część społeczeństwa została pozbawiona z różnych
przyczyn możliwości pełnego uczestniczenia w wielu aspektach życia. Wyznacznikiem poziomu
rozwoju cywilizacji jest dostęp obywateli do nowoczesnych technologii i stopień ich użycia. Dla
części społeczeństwa zdobycie informacji jest szybkie, proste i niezależne od elementów takich jak
czas czy miejsce. Druga część społeczeństwa, w związku z brakiem takich możliwości, podlega wykluczeniu
cyfrowemu. Wykluczenie cyfrowe pociąga za sobą inny rodzaj wykluczenia dotyczącego
braku możliwości skorzystania z usług bankowych opartych na sieci Internet, czyli podlegają wykluczeniu
finansowemu. W pracy przeprowadzono analizę porównawczą Norwegii i Polski, odwołując się również do średniej dla Unii Europejskiej, pod kątem wykluczenia cyfrowo-finansowego,
możliwości dostępu do informacji dostarczanej za pośrednictwem sieci Internet i czynników kształtujących
i różnicujących te kraje, z uwzględnieniem aspektu bankowości internetowej, jako głównej
przyczyny wykluczenia finansowego. W pracy zwrócono również uwagę na aspekt związany z bezpieczeństwem
i stratami finansowymi, co może się przekładać na stopień wykluczenia finansowego.

Czasopismo: Nierówności Społeczne a Wzrost Gospodarczy
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki socjologiczne
Partnerstwo publiczno-prywatne jako forma finansowania działalności inwestycyjnej samorządów lokalnych

W opracowaniu podjęto problematykę wykorzystania partnerstwa publiczno-prywatnego w realizacji zadań publicznych. Celem artykułu jest określenie stanu rynku partnerstwa publiczno- -prywatnego w Polsce, w tym charakterystyka struktury przedmiotowej i przestrzennej polskich projektów oraz analiza rozwoju rynku PPP na przestrzeni lat 2009–2013. Do rozwoju partnerstwa publiczno-prywatnego w Polsce przyczyniło się uchwalenie nowych regulacji prawnych dotyczą-cych PPP. Skutkowało to liczbą 67 umów o partnerstwie publiczno-prywatnym zawartych latach 2009–2013. Słabością polskiego rynku PPP jest niska skuteczność ogłoszonych postępowań. Rynek PPP w Polsce odróżnia od rynku w Europie i na świecie struktura przedmiotowa i podmio-towa, a także niska wartość realizowanych projektów.
W Polsce istnieją w dalszym ciągu przeszkody, które utrudniają praktyczne wykorzystanie partnerstwa publiczno-prywatnego jako instrumentu realizacji zadań publicznych na szerszą niż dotychczas skalę, są to m.in.: problemy z finansowaniem, wysokie koszty przygotowania projek-tów, niedojrzałość instytucjonalna podmiotów publicznych, niedostateczny poziom wiedzy i do-świadczenia osób przygotowujących projekty, brak pozytywnych przykładów i wzorców dotyczą-cych stosowania PPP oraz krajowej strategii upowszechniania PPP, niepowodzenia tego typu projektów w przeszłości – znaczna liczba postępowań unieważnianych, a także bariery mentalne. Z uwagi na znaczny poziom skomplikowania, w projektach PPP nieodzowne staje się skorzystanie ze wsparcia zewnętrznych ekspertów, w szczególności w zakresie doradztwa finansowego, praw-nego i technicznego. Znacząca rola w upowszechnieniu formuły PPP spada na organy władzy centralnej, firmy doradcze oraz instytucje finansowe.

Czasopismo: Nierówności Społeczne a Wzrost Gospodarczy
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki socjologiczne
Edukacja formalna i pozaformalna w procesie kształtowania społeczeństwa wiedzy

Edukacja we współczesnym świecie stała się integralną częścią życia każdego obywatela. Całożyciowe uczenie się nie jest już dobrowolną aktywnością edukacyjną podejmowaną przez uprzywilejowaną część społeczeństwa, ale wręcz przymusem i koniecznością, niezbędną do wła-ściwego funkcjonowania w otaczającym świecie. W XXI wieku wiedza stała się czynnikiem warunkującym rozwój społeczno-gospodarczy. Proces rozprzestrzeniania się informacji jest niemalże nieograniczony. W każdym miejscu na świecie za pomocą Internetu posiadamy możliwość anali-zowania i interpretowania określonych danych. Nieco inaczej jest z kreowaniem nowej wiedzy. Jest to proces złożony, w przedsiębiorstwach pożądany, zależny nie tylko od wiedzy posiadanej przez daną grupę osób ale i od wymiany doświadczeń, poglądów, pomysłów, umiejętności wyko-rzystania potencjałów poszczególnych ludzi. Na procesy przekazywania wiedzy najważniejszy wpływ ma edukacja społeczeństwa. W systemie edukacji formalnej wypracowano określone schematy przekazywania wiedzy. Edukacja pozaformalna poprzez działania praktyczne uzupełnia edukację formalną i stanowi kompleksowe narzędzie kreujące społeczeństwo wiedzy. Edukacja pozaformalna w Polsce jest w początkowej fazie rozwoju, a jej wpływ na efekty nauczania nie jest doceniony. Celem artykułu jest analiza edukacji formalnej i pozaformalnej w aspekcie kształtowa-nia społeczeństwa wiedzy w Polsce oraz możliwości połączenia działań instytucji świadczących obie formy edukacji. Edukacja nieformalna to pewien kierunek rozwoju. Istnieje potrzeba jedno-myślności i spójności w zakresie przeprowadzanych działań edukacyjnych mających na celu pod-niesienie jakości i efektywności kształcenia.

Czasopismo: Nierówności Społeczne a Wzrost Gospodarczy
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki socjologiczne
Gospodarka wiedzy i innowacji kolejnym etapem przemian społeczno-gospodarczych. Przykład Polski

Nowoczesna i konkurencyjna gospodarka wymaga innowacji trafiających na rynek
i do konsumentów w postaci nowych produktów i usług. Zdolność do przekształcania wiedzy
w nowe produkty, usługi, technologie, rozwiązania organizacyjne decyduje o sukcesie rynkowym
osób, przedsiębiorstw i całych gospodarek. Wyzwaniem współczesności staje się intensyfikacja
mechanizmów transferu technologii i komercjalizacji wiedzy.
Przystąpienie Polski do UE stworzyło jakościowo nowe warunki jej rozwoju. Należy jednak
zdawać sobie sprawę z tego, że nie można budować przewag konkurencyjnych na taniej sile
roboczej, i emigracji wykształconych zasobów pracy. Polska pozostaje ciągle krajem, którego
wkład w globalny sektor nauki, badań i technologii jest znikomy. Stan ten należy uznać za najważniejsze
zagrożenie strategiczne XXI w., a brak zdecydowanych działań ze strony państwa,
struktur publicznych współpracujących z przedsiębiorstwami, instytucjami naukowymi i sektorem
społecznym, grozi „dryfem rozwojowym”, emigracją najzdolniejszych zasobów ludzkich, a w
konsekwencji – marginalizacją gospodarczą i polityczną. Polska powinna podjąć próbę przezwyciężenia
luki informacyjnej między nauką a biznesem oraz włączenia się w cywilizacyjną transformację,
opartą na innowacyjnych zdolnościach przekształcania wiedzy w nowe produkty, technologie
i usługi. Tylko taka strategia rozwoju Polski, która w wiedzy upatrywać będzie główną
przewagę konkurencyjną, stworzy szansę zrównoważonego rozwoju, którego beneficjentem będą
wszyscy obywatele. Tempo i trwałość procesu konwergencji Polski z najbardziej rozwiniętymi krajami
świata zależeć będzie od tego, czy i w jakim stopniu oparty on zostanie na kapitale intelektualnym. To
właśnie wiedza stanowić może główne źródło naszej konkurencyjności, pod warunkiem, że ile uda się
stworzyć sprzyjające warunki rozwoju i synergii systemów innowacji i edukacji.
W artykule przedstawiono czynniki pozytywnie i negatywnie oddziałujące na system transferu
technologii i komercjalizacji wiedzy w Polsce. Zaprezentowane zostały propozycje głównych
kierunków reform w polskim systemie edukacji i innowacji.
Tekst został opracowany na podstawie przeglądu literatury, programów, raportów,
aktów prawnych i dokumentów związanych z tematyką gospodarki wiedzy i innowacyjności.

Czasopismo: Nierówności Społeczne a Wzrost Gospodarczy
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki socjologiczne
Wybrane inicjatywy wspierające rozwój i ich koszty na przykładzie regionów gospodarki morskiej

Polityka regionalna stoi przed ogromnymi wyzwaniami, gdyż pogłębiają się różnice pomiędzy
regionami i wewnątrz regionów. Autorki uzasadniają ten stan pomiarami GUS i diagnozami rządowymi
wskazując na wybrane inicjatywy stanowiące szanse do wyrównania różnic i odwrócenia tendencji
degradacji w kierunku rozwoju regionów. Opracowanie główną uwagę skupia na gospodarce
morskiej, gdzie nastąpiły ogromne rozbieżności interpretacyjne pomiędzy perspektywami podejścia
do diagnozy gospodarki morskiej: teoretyczną, polityczną i praktyczną. Różnice powstają z przyczyn
metodycznych i założonych celów. W wyniku przeprowadzonej analizy wybranych inicjatyw
wspierających rozwój gospodarki morskiej podjęte zostały próby identyfikacji kosztów.

Czasopismo: Nierówności Społeczne a Wzrost Gospodarczy
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki socjologiczne
Administrowanie czy rozwój – 20 lat doświadczeń finansowania polskiego samorządu terytorialnego

Reforma samorządu terytorialnego od strony organizacyjnej została zakończona. Niemniej jednak proces decentralizacji nie. Samorząd terytorialny jest podmiotem sektora finansów publicznych odpowiedzialnym za realizację ustalonych zadań publicznych obejmującym około 30% wszystkich zadań. Mając to na uwadze jednostki samorządu terytorialnego powinny być wyposażone w środki finansowe umożliwiające wykonywanie tych zadań. Zakres samodzielności finansowej jednostek samorządu terytorialnego jest jednak zróżnicowany, w zależności od przyjętej ko ma ponosić odpowiedzialność za prowadzenie własnej polityki rozwoju. Nie sposób nie wskazać, że im większa samodzielność finansowa tym większe możliwości rozwoju. Celem artykułu jest odpowiedź na pytanie, czy występuje zagrożenie samodzielności finansowej jednostek samorządu terytorialnego.

Czasopismo: Nierówności Społeczne a Wzrost Gospodarczy
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki socjologiczne
Podażowe i popytowe źródła wzrostu gospodarczego w Polsce i największych krajach Unii Europejskiej w latach 2000–2018

Utrzymujące się prawie od dwóch dekad niskie tempo wzrostu gospodarczego w krajach wysoko
rozwiniętych powoduje, że autorzy badań naukowych coraz większą wagę przywiązują do
analizy źródeł wzrostu PKB w ujęciu podażowym i popytowym. Koncentrują uwagę na poznawaniu
przyczyn zróżnicowania krajów pod względem zdolności do wzrostu gospodarczego i na czynnikach
spowalniających aktywność gospodarczą oraz procesy konwergencji. Przedmiotem artykułu jest ocena wkładu do wzrostu gospodarczego w Polsce i największych krajach UE czynników podażowych
i popytowych w latach 2000–2018.
W długookresowej analizie zostały wyodrębnione trzy podokresy: 1) 2000–2007 (lata względnie
dobrej koniunktury gospodarczej, z wyjątkiem zjawisk recesyjnych – 2001–2003), 2) 2008–2013
(lata recesji i stagnacji gospodarczej) oraz 3) 2014–2018 (lata postkryzysowego ożywienia). Wkład do
wzrostu PKB czynników podażowych obejmuje: godziny pracy, jakość pracy, kapitał spoza sektora
ICT, kapitał w sektorze ICT i wzrost TFP. Czynniki popytowe ilustrują wkład konsumpcji prywatnej,
publicznej, inwestycji i eksportu netto. Krajami odniesienia dla Polski są: Francja, Hiszpania, Niemcy,
Wielka Brytania i Włochy. Z analizy wynika, że dynamika gospodarcza Polski w latach 2000–2017
była na tle badanych krajów wysoka, a jej źródła w ujęciu podażowym korzystnie oddziaływały na
wzrost wydajności pracy, ale przede wszystkim na TFP. Analiza struktury zagregowanego popytu
wskazuje na dominację w Polsce konsumpcji prywatnej w całym okresie badawczym, a wkład inwestycji
do wzrostu PKB pozostaje na niskim poziomie od prawie dwóch dekad.

Czasopismo: Nierówności Społeczne a Wzrost Gospodarczy
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki socjologiczne
Interakcje pomiędzy poziomem życia a innowacyjnością w aspekcie regionalnym

Niniejsze opracowanie jest próbą oceny poziomu innowacyjności oraz poziomu życia mieszkańców w poszczególnych województwach Polski w latach 2007 i 2016. Wykorzystano do tego celu taksonomiczną metodę wzorca rozwoju Hellwiga, która pozwoliła na ustalenie syntetycznych wskaźników, na podstawie których wskazano województwa o relatywnie najwyższych i najniższych poziomach analizowanych zjawisk, ustalono także grupy województw o zbliżonym poziomie życia i innowacyjności. Ponadto podjęto też próbę oceny wzajemnych powiazań obu rankingów województw.
Wartości cech diagnostycznych potrzebnych do przeprowadzenia stosownych obliczeń pochodzą z Banku Danych Lokalnych GUS.

Czasopismo: Nierówności Społeczne a Wzrost Gospodarczy
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki socjologiczne
Przekształcenia własnościowe polskiej gospodarki w latach 1990–2012

Przekształcenia społeczno-gospodarcze rozpoczęte na przełomie lat 1989/1990 obejmują m.in. zmianę struktury własnościowej polskiej gospodarki – zmniejszanie się roli sektora publicz-nego. Zmiany własnościowe polskiej gospodarki opierają się na dwóch podstawowych filarach – rozwoju prywatnej przedsiębiorczości (głównie małej i średniej) oraz na procesach prywatyzacyj-nych dotychczasowej własności publicznej.
Celem opracowania jest ocena przebiegu procesów prywatyzacyjnych w Polsce w latach 1990-2012. Analizą objęte zostały takie zagadnienia jak: liczba przedsiębiorstw poddanych po-szczególnych formom prywatyzacji, zróżnicowanie sektorowe i regionalne przekształceń własno-ściowych, przychody z prywatyzacji oraz mikroekonomiczna efektywność przekształceń (mierzo-na wskaźnikami rentowności). Badanie przeprowadzone zostało w oparciu o dane GUS i MSP dot. prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych.
Do końca roku 2012 różnym formom prywatyzacji poddanych zostało 7555 przedsiębiorstw państwowych (86,4% zarejestrowanych w REGON 30.06.1990 r.), a przychody z prywatyzacji wyniosły łącznie 143,7 mld zł (do 30.05.2014 r. – 148 mld zł). Pod koniec 2012 roku na rynku istniały 83 przedsiębiorstwa państwowe, w tym 26 aktywnych.
Najczęściej przedsiębiorstwa prywatyzowano bezpośrednio, jednak równie popularne były pozostałe ścieżki, w tym likwidacja z przyczyn ekonomicznych. Z mikroekonomicznego punktu widzenia najefektywniejsza była prywatyzacja pośrednia z udziałem inwestora krajowego oraz bezpośrednia przy udziale inwestora zagranicznego. Zdecydowanie najmniej efektywną metodą przekształceń własnościowych okazała się prywatyzacja masowa.
Doświadczenia 25 lat polskich przekształceń własnościowych potwierdzają słuszność wyko-rzystania zróżnicowanych ścieżek prywatyzacyjnych. Dokończenie prywatyzacji powinno być jednym z priorytetów obecnego rządu, gdyż własność prywatna lepiej sprzyja zwiększaniu efektywności ekonomicznej przedsiębiorstw. Należy jednak uwzględnić popełnione dotychczas błędy i zmodyfikować stosowane procedury.

Czasopismo: Nierówności Społeczne a Wzrost Gospodarczy
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki socjologiczne
Międzynarodowe organizacje gospodarcze wobec kryzysu finansowego – na przykładzie MFW

W ostatnich trzydziestu latach rośnie rola i znaczenie globalnych i regionalnych organizacji gospodarczych. Nadają one ton i kierunek nie tylko przemianom ekonomicznym, ale i politycz-nym, społecznym i kulturowym we współczesnym świecie. Wpływają na kondycję ekonomiczną państw i regionów. Przynależność do tych organizacji uwiarygodnia, nobilituje i włącza kraje do światowego systemu gospodarczego. Dla krajów biedniejszych lub pogrążonych w kryzysie wiąże się ona z możliwością uzyskania zwrotnej lub bezzwrotnej pomocy finansowej, uzależnionej jednak od spełnienia przez kredytobiorcę konkretnych warunków. Zakres warunkowości udzielanej pomocy systematycznie zwiększa się – np. w przypadku MFW od 2 do 3 warunków w latach osiem-dziesiątych, do co najmniej ponad dwudziestu na początku XXI wieku, co coraz częściej wywołuje zarzuty przekroczenia przez MFW statutowych kompetencji i ograniczania suwerenności gospodarczej państw. MFW określa się wręcz jako ponadnarodowy organ sprawujący bezpośrednią kontrolę nad budżetami i polityką gospodarczą krajów zadłużonych, zmuszający je, poprzez uzależnienie kredytowe, do określonych zachowań. W obliczu kryzysu finansowego zapoczątkowanego w 2007 r. coraz głośniej słychać krytyczne opinie na temat działalności międzynarodowych organizacji gospodarczych. Zarzu-ca się im, że są zdominowane przez najsilniejsze państwa i reprezentują interesy pochodzącego z nich kapitału. Oskarża się je o to, że nie tylko nie rozwiązują istniejących problemów gospodar-czych, ale wręcz generują nowe. Celem podjętych badań jest analiza działań wobec ostatniego kryzysu finansowego międzynarodowych organizacji gospodarczych na przykładzie MFW.

Czasopismo: Nierówności Społeczne a Wzrost Gospodarczy
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki socjologiczne
Ekonomiczny model Czasowych Reakcji na Wyzwania oraz kapitał intelektualny RGK jako akceleratory nowej ekonomii (analiza wybranych poglądów oraz wyniki badań empirycznych)

Nowa ekonomia preferuje kreatywne zachowania i innowacyjne rozwiązania. Jej aktualne instrumenty
ekonomiczne coraz częściej oparte są na innowacyjnym kapitale intelektualnym. Wówczas
zazwyczaj taki KI wspomaga spillovers i odpowiada za powstanie efektu akceleratora. Rezultat
tego efektu w przypadku poprawy goodwill’u pozwala na zarejestrowanie dodatkowego rezultatu
biznesowego. Zależny jest on głównie od charakteru nowoczesności inwestycji i kreatywności inteligentnych
pracowników (potencjał intelektualny pracy) w relacji do delty szybkości zmian PKB. Przeważnie
bowiem trwały kurs innowacyjnego wzrostu gospodarczego jest zazwyczaj finalnym rezultatem
określonego poziomu i jakości specjalistycznych narzędzi oraz rozwiązań np. RTE. Badania wskazują,
że zasadnicze zależności efektu akceleratora generowane są określonym poziomem nakładów
na nowoczesne projekty i finalnym rezultatem kreatywności personelu np. w RGK lub NTHills.

Czasopismo: Nierówności Społeczne a Wzrost Gospodarczy
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki socjologiczne
Społeczeństwo równości czy zniewolone danetyzacją?

W epoce społeczeństwa informacyjnego postęp techniczny stwarza możliwości gromadzenia,
przechowywania i analizowania dużych zbiorów danych (Big Data). Nie są one zbierane podczas
prowadzenia odrębnych badań naukowych, lecz za pośrednictwem narzędzi elektronicznych, często
poza świadomością ich dostarczycieli. W artykule dokonano charakterystyki nowej metodyki
w naukach społecznych w postaci Big Data, procesu danetyzacji polegającego na zbieraniu informacji
o wszystkim, nawet o czymś, co nie jest brane pod uwagę jako źródło danych. Podjęto
także zagadnienie konsekwencji tej wolności informacyjnej dla jednostki żyjącej w społeczeństwie
informacyjnym.

Czasopismo: Nierówności Społeczne a Wzrost Gospodarczy
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki socjologiczne
Bezpieczeństwo ekonomiczne państwa a rozwój gospodarki i społeczeństwa

Bezpieczeństwo ekonomiczne jest jednym z wymiarów bezpieczeństwa państwa i społeczeństwa.W artykule pojęcie bezpieczeństwa ekonomicznego odnoszone jest do ekonomicznych podstaw funkcjonowania państwa, gospodarki narodowej i społeczeństwa. Wybrane koncepcje bezpieczeństwa ekonomicznego pokazują główne kierunki myślenia o tym zagadnieniu w kontekście procesów rozwojowych. Celem artykułu jest wskazanie implikacji dla rozwoju społeczno-gospodarczego wynikających z zależności między bezpieczeństwem ekonomicznym państwa a jego
gospodarką i dobrobytem społeczeństwa. W artykule wychodzi się z założenia, że współcześnie definicje bezpieczeństwa ekonomicznego należy odnosić do możliwości i zagrożeń dla procesów rozwojowych. W tym kontekście wyeksponowano rangę czynników wewnętrznych w zapewnieniu tego bezpieczeństwa. Interdyscyplinarny charakter bezpieczeństwa ekonomicznego powoduje, że jest ono domeną oddziaływania wielu polityk sektorowych. Zasadnicza rola przypada tu jednak polityce makroekonomicznej i jej wybranym dziedzinom, gdyż mogą one stwarzać pozytywne impulsy dla zrównoważonego rozwoju społeczno-gospodarczego. Bezpieczeństwo ekonomiczne
powinno być utożsamiane nie tylko z niezakłóconym funkcjonowaniem gospodarek poprzez utrzymanie podstawowych wskaźników rozwojowych, ale i zapewnieniem równowagi społecznej. Tym samym – w takim ujęciu – łączy więc ono w sobie element ekonomiczny i socjologiczny. W artykule wskazano też na politologiczny wymiar bezpieczeństwa ekonomicznego, a uwzględniając ten szeroki kontekst odniesiono się do współczesnych, pożądanych trendów rozwojowych, a mianowicie zrównoważonego rozwoju państwa, gospodarki i społeczeństwa. W coraz większym stopniu zwraca się uwagę na możliwości rozwoju państwa poprzez tworzenie warunków do budowania jego potencjału
ekonomicznego na bazie rozwoju społeczeństwa.

Czasopismo: Nierówności Społeczne a Wzrost Gospodarczy
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki socjologiczne
Wykorzystanie funduszy UE w ramach perspektywy 2007–2013 a możliwości pozyskania środków w ramach perspektywy 2014–2020 na przykładzie wybranej gminy z województwa podkarpackiego

Celem artykułu jest przedstawienie i ocena wykorzystania funduszy unijnych w ramach perspektywy
finansowej 2007–2013 i możliwości aplikowania o środki w ramach perspektywy finansowej
2014–2020 przez jednostki samorządu terytorialnego, przedstawiono również przykład gminy
z województwa podkarpackiego, która aktywnie pozyskuje środki unijne. W artykule został zaprezentowany
stan wykorzystania funduszy unijnych w Polsce oraz osiągnięte podstawowe efekty rzeczowe
w ramach całego Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Podkarpackiego na
lata 2007–2013 przez jednostki samorządu terytorialnego. Pozwoliło to dokonać oceny zasadności
realizacji projektów. Jednocześnie przedstawiono możliwości pozyskania środków przez jednostki
samorządu terytorialnego w kontekście nowej perspektywy finansowej 2014–2020.
Od początku uruchomienia programów do dnia 29 maja 2016 r. złożono 302,4 tys. wniosków
poprawnych pod względem formalnym na łączną kwotę dofinansowania 616 mld zł. W tym samym
okresie podpisano z beneficjentami 106 361 umów o dofinansowanie na kwotę dofinansowania
w części UE 285,1 mld zł, co stanowi 100,7% alokacji na lata 2007–2013. Wartość wydatków
w części dofinansowania UE wynikająca ze złożonych wniosków o płatność wyniosła 283,1 mld
zł. Założone wskaźniki produktu i rezultatu w większości zostały osiągnięte.
W artykule zostały zestawione inwestycje zrealizowane przez gminę Kamień przy udziale dofinansowania
pochodzącego ze środków UE, jak również wspomniano o innych dotacjach, programach
i funduszach, z których skorzystała gmina. Zagregowane dane finansowe dotyczące zrealizowanych
inwestycji zostały zestawione z budżetem gminy.
W artykule wskazano również bariery związane z aplikowaniem o fundusze unijne. Jedną
z nich jest niewątpliwie ograniczony budżet każdej jednostki samorządu terytorialnego, ponieważ
wnioskodawca zobowiązany jest do współfinansowania inwestycji. Kolejną barierę stanowi obawa
potencjalnych beneficjentów, co do możliwości wypełnienia wszystkich obowiązków wynikających
z regulaminu konkretnego naboru wniosków i umowy o dofinansowanie.

Czasopismo: Nierówności Społeczne a Wzrost Gospodarczy
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki socjologiczne
Spółdzielcze formy gospodarowania na przykładzie rolniczych spółdzielni produkcyjnych

W publikacji scharakteryzowano spółdzielcze formy gospodarowania na przykładzie rolniczych
spółdzielni produkcyjnych. Jednocześnie zaprezentowano potrzebę rozwoju spółdzielczości
zwłaszcza rolniczej. Przedstawiono ideę i rolę rolniczych spółdzielni produkcyjnych (RSP) oraz
omówiono kierunki rozwoju działalności tych podmiotów w Polsce.

Czasopismo: Nierówności Społeczne a Wzrost Gospodarczy
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki socjologiczne