rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Stereotyp mężczyzny jako ofiary przemocy - percepcja studentów

Zmiany zachodzące we współczesnym świecie mają znaczący wpływ na postrzeganie szeregu zjawisk społecznych, które bada pedagogika społeczna. Jednym z nich jest przemoc w związkach partnerskich, z którym związany jest stereotyp mężczyzny jako głównego sprawcy przemocy. Funkcjonujące w świadomości naszej społeczności stereotypy są często niezgodne z rzeczywistością. Większość ludzi jednak posiada przeświadczenie, że są one prawdziwe i niezmienne. Owe przekonanie doprowadziło do wyłącznej identyfikacji kobiety z ofiarą, a mężczyzny ze sprawcą przemocy. Większość społeczeństwa nie ma świadomości występowania syndromu maltretowanego męża. Celem artykułu jest analiza zjawiska przemocy kobiet wobec mężczyzn w percepcji młodzieży akademickiej. Analizy badań zaprezentowane w artykule koncentrują się na założeniu zmiany stereotypu mężczyzny jako sprawcy przemocy.

Czasopismo: Kultura i Edukacja
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne, pedagogika
Pasja żeglarstwa jako element transferu międzypokoleniowego

Artykuł podejmuje tematykę żeglarstwa jako pasji będącej elementem transferu międzypokoleniowego. Prezentowane wyniki wywiadów przeprowadzonych wśród osób biorących udział w pełnomorskich rejsach wskazują, że niezależnie od tego, czy przejęli pasję od swoich rodziców, dziadków, osób bliskich, czy też sami podjęli decyzję o rozpoczęciu przygody z żeglowaniem, żeglarstwo jest przez nich uznawane za warte dalszego popularyzowania, głównie ze względu na walory wychowawcze oraz możliwość spędzenia czasu z bliskimi w przyjemny, ale i rozwijający sposób. Ponadto deklarują swoje wsparcie dla innych, szczególnie młodszych członków rodziny w kwestii nauki żeglowania.

Czasopismo: Kultura i Edukacja
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii, nauki socjologiczne, pedagogika
Dynamika rozwoju działalności kobiecych grup artystycznych. Raport z badań jakościowych

Przedmiotem artykułu jest działalność żeńskich grup artystycznych, w szczególności ich rozwój i dynamika, ujęte w formie wyraźnie zarysowujących się etapów. Analiza działalności takich grup, których liczba wzrasta wraz ze zmianami pozycji kobiet w społeczeństwie i pełnym dopuszczeniem ich do aktywności w sztuce, wpisuje się w badanie środowiskowego aspektu twórczości. Dla potrzeb artykułu przeprowadzono badania jakościowe techniką wywiadów swobodnych z przedstawicielkami czterech grup artystycznych reprezentujących sztuki plastyczne, działających w Łodzi. Badane reprezentują różne pokolenia. Celem badań była rekonstrukcja doświadczeń i znaczeń, jakie profesjonalne artystki przypisują funkcjonowaniu w takich grupach. Na podstawie wypowiedzi 18 kobiet, reprezentujących różne dziedziny sztuk wizualnych (i dodatkowo na podstawie analizy dokumentów zastanych), możliwe okazało się dostrzeżenie prawidłowości rozwojowych kobiecych grup artystycznych. Na tej podstawie wyróżniono etapy w wieloletniej działalności grup oraz cechującą je dominantę aktywności artystek. Określone etapy zarysowują się także w realizacji pojedynczego zadania artystycznego, np. wystawy.

Czasopismo: Kultura i Edukacja
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii, nauki socjologiczne, pedagogika
„Konserwatyzm - otwartość na zmiany” jako wymiar wartości różnicujący postawy wobec kultury i tradycji narodowych - raport z badań

W niniejszym badaniu dokonano diagnozy postaw wobec kultury i tradycji narodowych. Założono, że są one uzależnione od systemu wartości, jego zróżnicowania w wymiarze „konserwatyzm - otwartość na doświadczenie”. Badaniami objęto 368 studentów. Rozważania teoretyczne przeprowadzono na gruncie koncepcji Schwartza i wykorzystano stworzony przez tego autora Portretowy Kwestionariusz Wartości (PVQ). W diagnozie postaw posłużono się zestawem opozycyjnych przekonań na temat roli kultury i tradycji narodowych (Reykowski). Uzyskane wyniki badań potwierdziły jedną z hipotez: studenci opowiadający się za kulturowym otwarciem na Zachód cenili wyżej typy wartości wchodzące w skład „otwartości na zmiany”, tj. „kierowanie sobą w myśleniu”, „kierowanie sobą w działaniu” i „stymulacja”. Nie została potwierdzona natomiast hipoteza druga, zgodnie z którą docenienie własnego dorobku kulturowego wiąże się z akceptacją wartości „konserwatyzm”. Różnice istotne statystycznie stwierdzono w przypadku jednego konserwatywnego typu wartości, tj. „pokora”, i to tylko w jednej postawie.

Czasopismo: Kultura i Edukacja
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii, nauki socjologiczne, pedagogika
Zaburzenia osobowości jako przyczyna niezdolności konsensualnej do zawarcia małżeństwa kanonicznego

Opracowanie obejmuje analizę opinii psychologicznych wyjętych ze spraw dotyczących nieważności małżeństwa, które były procedowane i wyrokowane w Sądzie Biskupim Diecezji Toruńskiej. Przedstawia założenia teoretyczne, które mają charakter prawny odnoszący się do zaburzeń osobowości w psychologicznym wymiarze w odniesieniu do wyrażenia ważnej zgody na małżeństwo. Część teoretyczna pracy odwołuje się do instytucji zgody małżeńskiej, która jest przyczyną sprawczą małżeństwa, i ukazuje jej nieważność w aspekcie podmiotowym i przedmiotowym w oparciu o zaburzenia osobowości. W części badawczej dokonana analiza przedstawia zaburzenia osobowości powodujące nieważność małżeństw z rozróżnieniem na etiologię poszczególnych zaburzeń oraz obszar dysfunkcyjności wykazany przez powołanych biegłych sądowych w zakresie realizacji życia małżeńskiego i rodzinnego.

REFERENCES:

Czasopismo: Kultura i Edukacja
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii, prawo kanoniczne, psychologia
Rodzinno-środowiskowe uwarunkowania wyników nauki

Najważniejszym czynnikiem warunkującym osiągnięcia szkolne jest status ekonomiczno-społeczny rodziny, z której pochodzi uczeń. Zostało to wielokrotnie potwierdzone badaniami polskimi i międzynarodowymi, aczkolwiek status społeczno-ekonomiczny był określany za pomocą różnych wyznaczników. Zgodnie z teorią kapitału kulturowego P. Bordieu to rodzina wyposaża dziecko w składające się nań różnorodne kompetencje językowe i kulturowe, które w procesie edukacji na różnych szczeblach mogą być rozwijane. O efektach nauki (w postaci ocen i wyników egzaminów) decydują jednak nie tylko elementy rodzinno-środowiskowe, ale także sama organizacja szkoły. Ważną rolę odgrywa też osoba nauczyciela, jego kompetencje metodyczne i merytoryczne, a także umiejętność rozpoznania potencjału ucznia i jego cech warunkujących osiągane wyniki.

Czasopismo: Kultura i Edukacja
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne, pedagogika
Edukacja i inne procesy wspierające kształtowanie kompetencji międzykulturowych - ujęcie teoretyczne i praktyczne

W niniejszym artykule, przez pryzmat szeroko rozumianej edukacji, podejmujemy próbę analizy jednego z niezwykle istotnych i potrzebnych współczesności zagadnień, jakimi są kompetencje międzykulturowe. Zakładamy, że w procesie ich kształtowania, poza doborem realizowanych treści, niezwykle istotne są same metody pracy. Powyższą tezę popieramy przykładem projektu „Kochana nasza klaso” realizowanego przez Dariusza Szada-Borzyszkowskiego w Zakładzie Karnym w Białymstoku. Takie działania mogą stanowić interesującą ofertę skierowaną do uczestników przedsięwzięć międzykulturowych opierających się na edukacji, angażujących w elementy wychowawcze i socjalizacyjne. Są też niezwykle skuteczne w działalności resocjalizacyjnej.

Czasopismo: Kultura i Edukacja
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii, nauki socjologiczne, pedagogika
Pedagogika przygody – uczenie się bycia razem, uczenie się wspólnego działania

Zgodnie z wytycznymi UE współczesne kształcenie powinno koncentrować się na umiejętności uczenia się. Przewiduje się, że większość profesji, które znane są dziś - za kilkanaście lat zniknie, a w ich miejsce pojawią się nowe. Rynek pracy będzie wymagał umiejętności współpracy w zespole, kreatywnego myślenia, rozwiązywania problemów. Za tymi wszystkimi zmianami i wymaganiami nie nadąża formalny system edukacji. Od kilkunastu lat w Polsce poszerza się ruch działań związanych z pedagogiką przygody: powstają organizacje działające w tym nurcie, nawiązują ze sobą współpracę, wchodzą w struktury międzynarodowe, rozbudowuje się sieć leśnych przedszkoli. Samo pojęcie „pedagogiki przygody” jest znane na razie wąskiemu gronu edukatorów i animatorów. Założenia kojarzone są z harcerstwem - choć nie powinny być z nim utożsamiane. Pedagogika przygody to działania z obszaru przede wszystkim edukacji pozaformalnej, ale wzorem Słowenii czy Wielkiej Brytanii próbuje również w Polsce wkraczać do szkół. Z powodzeniem sprawdza się w działaniach socjoterapeutycznych, coraz częściej włączana jest w działania przez organizacje harcerskie i firmy. 1 Ewa Palamer-Kabacińska, Wydział Pedagogiczny, Uniwersytet Warszawski, Polska, e-mail: e.palamer@uw.edu.pl, ORCID ID: https://orcid.org/0000-0002-6251-0941. Czym zatem jest pedagogika przygody? Czy i dlaczego warto w nią inwestować? Jakie są jej założenia? Jakich kompetencji i umiejętności uczy? W niniejszym artykule zostanie podjęta próba odpowiedzi na te pytania w nawiązaniu do badań własnych przeprowadzonych w ramach programów przygodowych realizowanych w latach 2015.

Czasopismo: Kultura i Edukacja
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii, nauki socjologiczne, pedagogika
Wykorzystanie portfolio w procesie kształcenia nauczycieli: rys historyczny oraz podsumowanie doświadczeń

Celem niniejszego artykułu jest przypomnienie koncepcji portfolio w kształceniu nauczycieli oraz spojrzenie na możliwości użycia tego narzędzia w polskich realiach. W pierwszej części przedstawiono historię i stan wiedzy na ten temat w innych krajach, a w drugiej zaprezentowano doświadczenia zaadaptowania portfolio nauczycielskiego do potrzeb przygotowania nauczycieli języka angielskiego w programie Graduate Programme of Teaching English to Young Learners na Uniwersytecie Warszawskim.

Czasopismo: Kultura i Edukacja
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne, pedagogika
Janusowe oblicze natury. Od Nordic Noir do serialu Kruk. Szepty słychać po zmroku

Autor artykułu zwraca uwagę na coraz większą popularność „seriali nowej generacji” w Polsce. Skupia się przede wszystkim na analizie serialu Kruk. Szepty słychać po zmroku, którego akcja ma miejsce na Podlasiu. Analizuje tę produkcję pod kątem tego, jak ukazywana jest w niej natura i jaką pełni rolę względem głównego bohatera oraz głównego wątku narracji. Autor w swoich analizach wychodzi od metafory rzymskiego bóstwa - Janusa, a także odwołuje się do estetyki Nordic Noir, która miała znaczący wpływ na rozwój polskiego serialu kryminalnego. Prowadzone analizy pokazują, że o ile przesłanie skandynawskich seriali często związane było z krytyką społeczną, o tyle narracje, których miejsca akcji umieszczone są na polskiej prowincji (bardzo ważna rola natury), częściej mają wymiar metafizyczny, ekologiczny czy mitologiczny.

Czasopismo: Kultura i Edukacja
Dziedziny: nauki humanistyczne, sztuka
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii, sztuki filmowe i teatralne
Problem wielokulturowości i kryzysu migracyjnego we współczesnym kinie europejskim

Celem rozważań zawartych w artykule jest próba znalezienia odpowiedzi na pytanie, czy i jak filmy poruszające problematykę wielokulturowości mogą służyć edukacji i komunikacji międzykulturowej, wychowaniu ku tolerancji, zapobieganiu rasizmowi, uprzedzeniom i negatywnym stereotypom? Współczesne kino coraz częściej konfrontuje widza z ideą wielokulturowości oraz skłania do namysłu nad wzajemną akceptacją i tolerancją kulturowego zróżnicowania. Ukazywanie mniejszości etnicznych i rasowych w filmach łączy się z refleksją nad ruchami migracyjnymi oraz problemami wielokulturowych społeczeństw. Zgodnie z przyjętym założeniem filmy o tej tematyce mogą wspomagać proces komunikacji i edukacji międzykulturowej.

Czasopismo: Kultura i Edukacja
Dziedziny: nauki humanistyczne, sztuka
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii, sztuki filmowe i teatralne
Formy niewerbalne w produkcjach filmowych w perspektywie wybranych koncepcji komunikowania społecznego

Tak zwane nowe media redefiniują relacje społeczne w mikro- i makrowymiarze. Użytkownik mediów sprzed pięciu czy sześciu dekad i użytkownik współczesny to dwa różne podmioty. W ciąg pół wieku zmieniły się funkcje poszczególnych mediów, ich rola w społeczeństwie, a tym samym wzorce percepcji użytkowników. Odbiorca z początku XXI wieku jest zupełnie inaczej wyposażony antropologicznie niż jego medialny antenat w latach 60. minionego stulecia. Niemniej rzecz pozostaje bez istotnych zmian, zarówno w świecie realnym, jak i kreowanym przez media. W obu mamy do czynienia z uprzywilejowaną pozycją wzroku i słuchu, zaś smak, węch i dotyk pozostają na obrzeżach uwagi, chociaż odpowiadające im wrażenia też są powszechne. W artykule skupiam uwagę przede wszystkim na zmyśle węchu, ale też ściśle z nim powiązanym zmyśle smaku. Zapach jako zbyt ulotny i nieokreślony, niedający się mierzyć w takim stopniu jak dźwięk czy obraz, ustępuje pola zmysłom bardziej trwałym i jednoznacznym. Obecność zapachu w produkcjach filmowych należy uznać za skrajnie marginalną, co związane jest, jak sądzę, głównie z możliwościami technologicznymi, czy też raczej z ich brakiem w tym zakresie. Stawiam w tekście tezę, iż pewne filmy winno oglądać się nosem i kubkami smakowymi, przez co stają się one źródłem poznawczego pogubienia, bowiem ich istotne cechy są poza zasięgiem zmysłowym odbiorcy. W trakcie analizy filmowych przykładów nabieram przekonania, iż filmowy realizm (ale nie tylko realizm) wymaga polisensoryczności, w przeciwnym razie mamy do czynienia z epistemiczną schizofrenią. Powyższy namysł został podjęty w kontekście dwóch teorii komunikowania społecznego: klasycznej propozycji M. McLuchana oraz kognitywnej teorii filmu.

Czasopismo: Kultura i Edukacja
Dziedziny: nauki humanistyczne, sztuka
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii, sztuki filmowe i teatralne
Północna grupa gwar białoruskich jako przykład związków z sąsiednimi grupami etnicznymi i językami

W artykule omówiona została północna grupa gwar północno-wschod¬niego dialektu języka białoruskiego, która należy do najsłabiej zbadanych tak pod względem struktury, jak i samej genezy. Charakteryzuje się przede wszystkim szere¬giem cech leksykalnych i leksykalno-semantycznych, typowych nie tylko dla tego obszaru Białorusi, ale łączących ją z gwarami rosyjskimi a także dialektami języków bałtyckich. Cechy te formowały się w różnych okresach historycznych – do najstarszych (z czasów sprzed piśmiennictwa) należą m. in. tzw. cokan’e oraz zachowanie sufiksu -dl- tworzącego nazwy przyrządów gospodarczych, synkretyzm końcówek rzeczowników odnosi się zapewne do okresu ogólnoruskiego, a z kolei zaimki íchny, jéjny a także formy czasowników jadzióm i dadzióm są no-wotworami językowymi z okresu formowania się dialektów białoruskich.

Czasopismo: Acta Albaruthenica
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: językoznawstwo
Straż wybrzeża (Kustbevakningen) Królestwa Szwecji organizacja — wyposażenie — rola w systemie bezpieczeństwa państwa

Szwedzka Straż Wybrzeża (Kustbevakningen) jest wyspecjalizowaną morską agendą państwową. Odgrywa ona istotną rolę w systemie bezpieczeństwa narodowego Szwecji, będąc organizacją wiodącą w obszarze bezpieczeństwa morskiego. Obecnie, wobec postępującego komplikowania się relacji międzynarodowych, uzyskiwania nowego, niekiedy bardzo poważnego, znaczenia przez podmioty niepaństwowe (od radykalnych obrońców praw zwierząt po ugrupowania terrorystyczne) oraz możliwości instrumentalnego posługiwania się tego rodzaju „bytami” przez państwa, należy dokonać redefi - nicji środków, którymi można zwalczać rozmaitego rodzaju wyzwania niemilitarne. Nie zawsze rozwiązaniem optymalnym jest użycie w tym celu sił zbrojnych. Istotną rolę w przypadku Bałtyku odgrywa też wzrost skali i poziomu zagrożeń wynikających z wielkości przecinających ten akwen strumieni transportowych, w skład których wchodzą również statki transportujące ładunki niebezpieczne oraz przewożące znaczną liczbę pasażerów. Jest to kolejne wyzwanie, z którym zmierzyć muszą się państwa nadbrzeżne. W artykule omówiono organizację, wyposażenie i zadania Straży Wybrzeża Szwecji, będącej przykładem nowoczesnej służby państwowej, która — choć nieuzbrojona — realizuje bardzo szerokie spectrum zadań związanych z bezpieczeństwem oraz eliminacją zagrożeń na morzu.

Czasopismo: Przegląd Policyjny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki prawne
Transpozycja dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie zwalczania terroryzmu do polskiego systemu prawnego

Artykuł poświęcony jest problematyce dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie zwalczania terroryzmu z 15 marca 2017 r. i jej transpozycji do polskiego systemu prawnego. Po wyjaśnieniu kwestii formalnych dotyczących zastąpienia przez dyrektywę obowiązującej dotychczas decyzji ramowej Rady w sprawie zwalczania terroryzmu, autor analizuje zakres przedmiotowy dyrektywy i wskazuje na jej miejsce w systemie prawnym Unii Europejskiej w kontekście zwalczania terroryzmu. Na tym tle autor prezentuje elementy polskiego systemu prawnego, wskazując regulacje pozwalające uznać, że Rzeczpospolita Polska dokonała transpozycji omawianej dyrektywy uznając, że kluczowe miejsce zajmują w nim trzy regulacje: kodeks karny, kodeks postepowania karnego i ustawa o działaniach antyterrorystycznych. We wnioskach autor, formułując uwagi de lege ferenda, zgłasza postulat uzupełnienia regulacji dotyczących jurysdykcji o kwestie związane z możliwością karania osób — obywateli RP i cudzoziemców — w związku ze zjawiskiem „turystyki terrorystycznej”.

Czasopismo: Przegląd Policyjny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki prawne
Przestępstwa nadużycia władzy i korupcji w prawie karnym Federacji Rosyjskiej

Zasadniczym celem artykułu jest przedstawienie przestępstw związanych z nadużyciem władzy przez urzędników oraz z korupcją urzędniczą zawartych w rozdziale 30 kodeksu karnego Federacji Rosyjskiej zatytułowanym — „Przestępstwa przeciwko władzy państwowej, interesom służby państwowej i służby w organach samorządu terytorialnego”. W artykule przeanalizowano trzy artykuły rosyjskiego kodeksu karnego odnoszące się do przestępstw związanych z korupcją urzędniczą — mianowicie art. 285 „Nadużycie władzy”, art. 290 „Przyjęcie łapówki” oraz art. 291 „Wręczenie łapówki”. W opracowaniu przeanalizowane także skalę i dynamikę wymienionych przestępstw dzięki wykorzystaniu materiałów zgromadzonych przez Prokuraturę Generalną Federacji Rosyjskiej w latach 2009–2017 w odniesieniu do poszczególnych podmiotów Federacji Rosyjskiej, w których popełnionych zostało najwięcej przestępstw związanych z nadużyciem władzy, przyjęciem łapówki oraz wręczeniem łapówki.

Czasopismo: Przegląd Policyjny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki prawne
Działalność niepodległościowa funkcjonariuszy policji państwowej

Podstawowym zadaniem powstałej w 1919 r. Policji Państwowej jako organu wykonawczego władz państwowych i samorządowych była ochrona bezpieczeństwa, spokoju i porządku publicznego. Sytuacja polityczna, jaka wytworzyła się na początku XX w., spowodowała, że funkcjonariusze tej formacji nie tylko zapewniali bezpieczeństwo wewnętrzne, lecz także brali czynny udział w obronie zagrożonej niepodległości. Dzięki ich postawom, m.in. w listopadzie 1918 r. oraz podczas wojny polsko-bolszewickiej, społeczeństwo postrzegało polskich policjantów jako patriotów.

Czasopismo: Przegląd Policyjny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki prawne
Znaczenie kultury bezpieczeństwa w ruchu drogowym

Problematyka bezpieczeństwa na drogach jest zagadnieniem, w zakresie którego poziom postępu w kraju jest ciągle zbyt mały. Wieloaspektowy charakter zjawiska powstawania wypadków drogowych skłania do przemyśleń i analiz dotyczących kulturowych uwarunkowań tej sytuacji. Znaczenie kultury bezpieczeństwa ruchu drogowego uwzględniającej elementy kultury mentalnej i duchowej, włącznie z postawami, zachowaniami, działaniami i współdziałaniami podmiotów oraz elementami kultury organizacyjnej biorącej pod uwagę zasady i normy, a także kultury materialnej dotyczącej m.in. infrastruktury, może odgrywać w tym zakresie niebagatelną rolę, o czym traktuje niniejszy artykuł.

Czasopismo: Przegląd Policyjny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki prawne
Kształtowanie modelu postępowania przygotowawczego

W artykule poruszono kwestię modelu postępowania przygotowawczego postrzeganego z perspektywy jego celów rozpatrywanych przez pryzmat modyfi kacji treści zawierających się w art. 297 k.p.k. Zmiana w obszarze tej regulacji może doprowadzić do ewolucji w obszarze całego procesu karnego. Rozważania nad problematyką zmiany dotychczasowego kształtu postępowania przygotowawczego, jego funkcji i charakteru oraz stosunku do postępowania sądowego, znajdują swe ważkie uzasadnienie. Łączą się one przede wszystkim z faktem, że jego wyniki decydują w znacznej mierze o powodzeniu lub niepowodzeniu całego procesu. W obszarze szeroko pojętej problematyki wiążącej się z postępowaniem przygotowawczym od wielu lat wysuwane są postulaty de lege ferenda mające na uwadze jego przemodelowanie. Podstawowe założenia dla modelowego obszaru postępowania przygotowawczego powinny koncentrować się na ograniczonym jego zakresie oraz redukcji bezpośredniego wykorzystania na rozprawie głównej dowodów utrwalonych w jego toku. Aktualny cel postępowania przygotowawczego, jakim jest zebranie i utrwalenie materiału dowodowego na użytek przyszłej rozprawy, posiada ustawowy wymiar i jest wyrazem kontynuowania od dawna funkcjonującego modelu, którego jak dotychczas nie dało się zmienić. Stanowisko doktryny zgodne jest co do konieczności zawężenia zakresu postępowania przygotowawczego, ponieważ jego ramy wyrażające się obowiązkiem utrwalenia dowodów w zakresie niezbędnym dla rozstrzygnięcia sprawy przez sąd, w rzeczywistości tworzą reprodukcję dowodową obszaru rozprawy głównej.

Czasopismo: Przegląd Policyjny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki prawne
Doskonalenie kwalifikacji biegłego sądowego z zakresu czynności operacyjno-rozpoznawczych w świetle obowiązujących przepisów

Biegły sądowy z zakresu czynności operacyjnych Policji dysponuje wiadomościami specjalnymi z obszaru praktycznych działań związanych z pracą operacyjną. Jego zadaniem jest udzielenie pomocy sądowi w ocenie sytuacji z zakresu wiedzy specjalistycznej, która nie jest wskazana w normach prawnych, a wynika z praktycznej strony stosowania czynności operacyjno-rozpoznawczych, wypracowanej taktyki, procedur, zasad itd., mających olbrzymi związek ze stosowaniem norm prawa. Zmieniająca się struktura przestępczości i metody popełniania przestępstw powodują ewoluowanie stosowanych w praktyce metod czynności operacyjno-rozpoznawczych wykorzystywanych w ich rozpoznawaniu i wykrywaniu. Implikuje to konieczność podnoszenia i uaktualniania jego wiedzy nie tylko od momentu wydania postanowienia o powołaniu go jako biegłego, ale w sposób nieprzerwany. Musi przy tym mieć możliwość wymiany poglądów i doświadczeń z innymi praktykami ze swojej dziedziny wiedzy, co wiąże się z koniecznością legitymowania się poświadczeniem bezpieczeństwa, o którym mowa w ustawie z 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych. Brak takiego poświadczenia bezpieczeństwa nie tylko utrudnia uaktualnianie jego wiedzy specjalistycznej, ale może również stwarzać pewne zagrożenia.

Czasopismo: Przegląd Policyjny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki prawne