rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Porównanie efektów produkcyjnych i przyrodniczych różnych systemów uprawy ziemniaka w oparciu o wyniki doświadczenia symulacyjnego: model Daisy

W artykule przedstawiono wyniki doświadczenia symulacyjnego z wykorzystaniem modelu Daisy (kalibracja „Potato Triada”), obejmującego uprawę ziemniaka w systemach: konwencjonalnym, proekologicznym oraz integrowanym w latach 2000- 2006. Badania wykazały, że obornik z właściwym nawadnianiem zapewnił uzyskiwanie najwyższych plonów bulw ziemniaka (około 55 t・ha-1 świeżej masy) zarówno w systemie konwencjonalnym, integrowanym, jak i proekologicznym. Zastosowane metody nawadniania (bilansowa i DSS) eliminowały stres wodny w okresie wegetacji ziemniaka poprzez aplikację sumarycznej dawki wody, wynoszącej około 110 mm. Nawadnianie zwiększało ewapotranspirację oraz liczbę dni stresu azotowego niezależnie od systemu uprawy ziemniaka. Najniższe wartości bilansu azotu obliczono dla systemu integrowanego: opcja dynamiczna 49 kg・ha-1 i statyczna 58 kg・ha-1. Najwięcej azotu w glebie (101 kg・ha-1) pozostało na kombinacji proekologicznej, bez nawadniania. Oszacowany przez Daisy (dla okresu wegetacji) wyciek azotu z gleby wynosił od 8 do 14 kg・ha-1. Model Daisy z kalibracją „Potato Triada” umożliwił symulację plonów ziemniaka ze względnym błędem standardowym wynoszącym 15,4%, dla konwencjonalnego systemu uprawy tej rośliny w Instytucie Hodowli i Aklimatyzacji Roślin w Jadwisinie.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Reakcja żyta i pszenżyta ozimego na uprawę po zbożach jarych i ugorze

W latach 2002-2005 w Mochełku koło Bydgoszczy przeprowadzono dwuczynnikowe doświadczenie polowe, którego celem było porównanie reakcji żyta i pszenżyta ozimego na uprawę po zbożach jarych: jęczmieniu, owsie, pszenicy, pszenżycie oraz ugorze. Eksperyment zlokalizowano na glebie płowej typowej, kompleksu żytniego dobrego, klasy bonitacyjnej IVa. Różnicę oddziaływania przedplonów na obydwa gatunki zbóż ozimych oceniono na podstawie istotności interakcyjnego oddziaływania stanowisk na strukturalne elementy plonowania i plon ziarna oraz zmienności tych cech pod wpływem przedplonów. Stwierdzono, że średnio w okresie badań reakcja zbóż ozimych na przedplon była podobna, a ich strukturalne elementy plonowania i plon ziarna nie zależały od stanowiska. Natomiast w poszczególnych latach zboża jare i ugór, stosowane jako przedplony, oddziaływały odmiennie na obsadę kłosów i plon ziarna żyta niż pszenżyta ozimego. W roku najbardziej korzystnym dla plonowania zbóż ozimych reakcja żyta i pszenżyta ozimego na zboża jare i ugór była jednakowa. W tych warunkach zboża ozime plonowały najlepiej w stanowisku po owsie.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Reakcja wybranych odmian kostrzewy lakowej i tymotki lakowej na stres wodny

W szklarniowym doświadczeniu wazonowym, przy dwóch poziomach wilgotności gleby: 70% ppw (wilgotność optymalna) i 35% ppw (stres wodny), badano odmiany kostrzewy łąkowej (Skawa, Skra) i tymotki łąkowej (Karta, Kaba). W okresie wegetacji dokonywano pomiarów intensywności fotosyntezy za pomocą urządzenia do pomiaru parametrów wymiany gazowej Li-Cor 6400 oraz zawartości chlorofilu za pomocą chlorofilometru SPAD-502 firmy Minolta. Rośliny ścinano trzykrotnie. Czynniki doświadczenia w istotny sposób wpływały na intensywność fotosyntezy, zawartość chlorofilu oraz plonowanie traw. Stres wodny spowodował osłabienie aktywności fotosyntetycznej badanych odmian. Większą intensywnością fotosyntetyczną charakteryzowały się odmiany kostrzewy łąkowej. Większe stężenie chlorofilu w blaszkach liściowych stwierdzono u roślin uprawianych w warunkach stresowych. Odmiany kostrzewy łąkowej zawierały więcej chlorofilu w blaszkach liściowych niż odmiany tymotki łąkowej. Obniżenie wilgotności gleby spowodowało istotny spadek plonowania. Spośród testowanych roślin ogólnie większy plon uzyskano z odmian tymotki łąkowej, szczególnie odmiany Kaba.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wpływ przedplonów na plon i jakość ziarna pszenicy ozimej

W latach 2003-2005 oceniano plonowanie i cechy jakościowe ziarna pszenicy ozimej odmiany Korweta. Odmiana ta najlepiej plonowała po grochu siewnym, niżej – o 10,1-10,7% – po ziemniaku i 1-krotnym wysiewie po sobie, zaś najniżej (o 19,3- 24,9%) po 2- i 3-krotnym wysiewie po sobie. Przedplony pszenicy różnicowały również cechy jakościowe ziarna. Największą ilość białka ogółem i glutenu mokrego oraz wartość wskaźnika sedymentacji Zeleny’ego stwierdzono po ziemniaku, pszenicy wysiewanej 3- rotnie po sobie i po grochu siewnym. Liczbę opadania, gęstość ziarna oraz wyrównanie różnicowały jedynie warunki pogodowe w analizowanych latach badań. Plon pszenicy był ujemne skorelowany z zawartością białka i glutenu w ziarnie oraz dodatnio z gęstością i wyrównaniem. Zawartość białka ogółem była dodatnio skorelowana z zawartością glutenu i wskaźnikiem sedymentacji Zeleny`ego.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Badania nad występowaniem i szkodliwością mszycy burakowej (Aphis fabae complex), zasiedlającej barszcz Sosnowskiego (Heracleum sosnowskyi Manden.)

W latach 1999-2002 w okolicach Bydgoszczy, w miejscowościach: Minikowo, Mochełek i Topolno przeprowadzono badania nad dynamiką występowania i szkodliwością mszycy burakowej (Aphis fabae complex) na barszczu Sosnowskiego (Heracleum sosnowskyi Manden.). Gatunek ten występował we wszystkich stanowiskach badawczych. Największe nasilenie mszyc w kwiatostanach obserwowano w roku 2002 w Minikowie i Mochełku. Na liściach najwięcej Aphis fabae stwierdzono w Mochełku w latach 2002 i 2000. Mszyce żerujące na liściach barszczu powodowały ich żółknięcie i sztywnienie. Silnie zasiedlone przez A. fabae baldaszki czerniały i zasychały. Rośliny silnie opanowane przez mszyce były niższe i wytwarzały baldachy o mniejszej średnicy.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wartość paszowa runi łąk Pienińskiego Parku Narodowego użytkowanych zgodnie z wymogami ochrony roślin

Zachowanie bioróżnorodności łąk jest możliwe pod warunkiem, że będą one użytkowane zgodnie z wymogami ochrony przyrody. Składa się na to późne koszenie oraz brak nawożenia lub niewielki jego poziom. W pracy przedstawiono ocenę wartości paszowej runi łąk pienińskich w ten sposób użytkowanych, którą przeprowadzono na podstawie analiz botaniczno-wagowych prób runi, po określeniu w nich zawartości głównych składników pokarmowych. Wyniki pozwoliły na stwierdzenie stosunkowo dobrej jakości paszy, wynikającej z dużego udziału ziół i motylkowatych, jednakże głównym czynnikiem ograniczającym wykorzystanie paszowe tego typu runi jest wysoka zawartość włókna. Ze względu na możliwość występowania w runi gatunków roślin trujących lub szkodliwych konieczna jest wnikliwa ocena jej składu botanicznego.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wpływ nawożenia na wybrane cechy jakościowe bulw ziemniaka odmiany Bila

Badania przeprowadzono w oparciu o wieloletnie statyczne doświadczenie polowe założone w 1979 roku w Stacji Badawczej Wydziału Rolniczego UTP w Wierzchucinku (woj. kujawsko-pomorskie), w trzyletnim uproszczonym zmianowaniu: ziemniak – żyto ozime – żyto ozime. Materiał badawczy stanowiły bulwy wczesnej, jadalnej odmiany ziemniaka Bila, uprawianej w pierwszym roku dziesiątej rotacji (2006 r.). Czynnikami doświadczenia było nawożenie organiczne (bez obornika i z obornikiem w ilości 30 t∙ha-1) i nawożenie azotem – cztery dawki (0, 60, 120, 180 kg∙ha-1). Celem badań było określenie wpływu nawożenia organicznego i mineralnego na wybrane cechy jakościowe bulw ziemniaka. Uzyskane wyniki wskazują na istotnie pozytywne działanie obornika i nawożenia azotem na zawartość suchej masy i skrobi, a negatywne na zawartość cukrów. Wzrastające dawki azotu obniżały zawartość witaminy C w bulwach, ale ziemniaki uprawiane na oborniku charakteryzowały się większą zawartością tego składnika.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Zastosowanie testu Cross Validation do weryfikacji modeli regresyjnych pogoda-plon na przykladzie pszenicy ozimej uprawianej w północno-wschodniej Polsce

Dane empiryczne wykorzystane w badaniach obejmują wyniki przeprowadzonych w latach 1971-1995 doświadczeń odmianowych z pszenicą ozimą wraz z obserwacjami meteorologicznymi z pobliskich stacji IMGW zlokalizowanych w regionie Polski północno- schodniej. W pracy analizowano związki pomiędzy plonowaniem pszenicy ozimej a zmiennymi meteorologicznymi (z uwzględnieniem liniowego trendu plonów) oraz zależności pomiędzy relatywnymi terminami pojawienia się pełni faz rozwojowych rośliny oraz liczbą dni trwania międzyfaz a warunkami termicznymi i opadowymi. Po określeniu miar dopasowania R2, R2 adj i błędu E każdy model regresji wielokrotnej poddano weryfikacji testem Cross Validation (CV) w wersji LOO w celu niezależnej oceny metody. Przeprowadzenie testu CV okazało się ostrym narzędziem selekcyjnym, gdyż wykazało, że należy zdyskwalifikować niemal połowę spośród weryfikowanych równań. Wśród udowodnionych relacji stwierdzono większą wyrazistość wpływu elementów meteorologicznych na rozwój roślin niż na ich plon.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Ostropest plamisty - uwagi o nazewnictwie, substancjach czynnych i rozwoju rośliny

W opracowaniach na temat ostropestu plamistego występuje szereg nieścisłości, które przede wszystkim dotyczą łacińskiej nazwy rośliny, składników sylimaryny, mylenia owoców z nasionami oraz używania określenia „bielmo”. W oparciu o naukową literaturę przedmiotu wskazano, że poprawną nazwą gatunkową jest Silybum marianum (L.) Gaertn., plonem ostropestu są owoce, a nasiona są bezbielmowe. Sylimaryna (kompleks flawonolignanów – sylibina, sylikrystyna i silidianina) skumulowana jest w owocni i łupinie nasiennej. W zależności od warunków wegetacji ostropest osiąga wysokość od około 0,7 do 1,7 m, a okres wegetacji na plantacjach surowcowych trwa 80-110 dni.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Możliwość redukcji dawek herbicydów Aminopielik Super 464 SL i Chisel 75 WG w odchwaszczaniu jęczmienia jarego

W latach 2000-2002 w Stacji Badawczej Mochełek koło Bydgoszczy na
glebie płowej właściwej, kompleksu żytniego dobrego, przeprowadzono badania nad redukcją
dawek herbicydów do odchwaszczania jęczmienia jarego. Zredukowane o 25,
a nawet 50% dawki herbicydów Aminopielik Super 464 SL i Chisel 75 WG z dodatkiem
adiuwantów okazały się wystarczające do kontrolowania zachwaszczenia jęczmienia jarego
i jego plonowania na poziomie zbliżonym do obiektów z dawkami zalecanymi przez
producentów tych preparatów.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wpływ intensywności nawożenia azotem na jakość ziarna i mąki odmian pszenicy ozimej

Materiał do badań stanowiły próby ziarna pszenicy ozimej pochodzące z 3- -letnich doświadczeń polowych przeprowadzonych w Rolniczym Zakładzie Doświadczalnym w Grabowie (51°21’ N; 21°40’ E), należącym do IUNG w Puławach, w latach 2003-2006. Określono wpływ 4 poziomów nawożenia azotem (90, 120, 150, 180 kg N·ha-1) 10 odmian pszenicy ozimej na cechy jakościowe ziarna i mąki. Nawożenie azotem miało niewielki wpływ na cechy fizyczne ziarna i liczbę opadania. Zwiększenie dawki azotu z 90 do 150 kg·ha-1 spowodowało istotny wzrost zawartości białka. Zawartość glutenu i wskaźnik sedymentacji mąki wzrastały po zastosowaniu 180 kg N·ha-1. Poprawę cech farinograficznych (rezystencji i rozmiękczenia ciasta oraz wartości walorymetrycznej) stwierdzono dopiero po zastosowaniu 150 kg N·ha-1. Dalsze zwiększenie dawki – do 180 kg N·ha-1 – pozostało bez wpływu na cechy farinograficzne. Wystąpiła istotna interakcja pomiędzy nawożeniem azotem a odmianami w przypadku sedymentacji mąki, rezystencji ciasta i wartości walorymetrycznej. Odmiany o najlepszej jakości znacznie silniej reagowały na nawożenie niż odmiany o gorszych parametrach jakościowych. U odmian typu paszowego (Symfonia i Kaja) brak było różnic w wartościach wyżej wymienionych cech niezależnie od zastosowanej dawki azotu.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wartość wybranych roślin motylkowatych uprawianych w międzyplonie ścierniskowym na glebie lekkiej. Cz.II. Skład chemiczny i akumulacja makroskładników

Badania polowe wykonano w latach 2002-2004 w Stacji Badawczej w Mochełku, należącej do Uniwersytetu Technologiczno- przyrodniczego w Bydgoszczy. Celem badań było określenie zawartości i akumulacji makroskładników w biomasie trzech gatunków roślin strączkowych: seradeli uprawnej, grochu siewnego i łubinu żółtego, uprawianych w międzyplonie ścierniskowym po jęczmieniu jarym, na glebie lekkiej. Badane rośliny gromadziły w biomasie znaczne ilości azotu (62,1-90,9 kg·ha-1) i potasu (66,2-85,4 kg·ha-1). Pozostałe składniki (P, Ca i Mg) były akumulowane w biomasie roślin motylkowatych w małych ilościach. Najbardziej wartościowy pod względem możliwości zagospodarowywania makroskładników w biomasie był łubin żółty, który zakumulował istotnie większą masę potasu, fosforu i magnezu niż seradela uprawna i groch siewny.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Zawartość i akumulacja makroskładników w biomasie roślin niemotylkowatych uprawianych w międzyplonie ścierniskowym

Celem przeprowadzonych badań było określenie akumulacji składników
nawozowych w biomasie roślin niemotylkowatych uprawianych w międzyplonie ścierniskowym.
Badania polowe wykonano w latach 1996-1998 w Stacji Badawczej Wydziału
Rolniczego ATR w Mochełku koło Bydgoszczy, na glebie kompleksu żytniego bardzo
dobrego. Przedmiotem badań było pięć gatunków roślin niemotylkowatych: gorczyca biała,
rzodkiew oleista, rzepak ozimy, słonecznik zwyczajny i facelia błękitna, uprawianych
w międzyplonie ścierniskowym po pszenicy ozimej. W badaniach stosowano trzy warianty
nawożenia roślin: gnojowicą bydlęcą, słomą pszenną z dodatkiem nawozów mineralnych
oraz wyłącznie nawozami mineralnymi. Badania wykazały duże zdolności roślin
niemotylkowatych do akumulacji makroskładników niewykorzystanych przez rośliny
uprawiane w przedplonie. Wszystkie badane rośliny zakumulowały w swojej biomasie
znacznie więcej azotu i potasu niż wniesiono w postaci nawozów. Zasadnicza masa pobranych
składników pokarmowych była gromadzona w biomasie nadziemnej roślin uprawianych
w międzyplonie ścierniskowym. Największymi zdolnościami akumulacji składników
mineralnych wykazała się rzodkiew oleista.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Plonowanie fasoli zwykłej (Phaseolus vulgaris L.) w zależności od intensywności technologii uprawy. Cz.II. Rolnicza i ekonomiczna ocena zastosowanych technologii

Największe bezwzględne i względne przyrosty plonów i wartości strukturalnych elementów plonowania stwierdzono po zwiększeniu intensywności uprawy fasoli z poziomu technologii ekstensywnej do integrowanej. Obsada strąków na 1 m2 miała największy udział w zwiększaniu plonu nasion fasoli w miarę intensyfikacji technologii uprawy. Wraz ze zwiększaniem dawek N i natężeniem innych zabiegów agrotechnicznych w miarę intensyfikacji technologii uprawy fasoli notowano zmniejszenieefektywności rolniczej i fizjologicznej N; wykorzystanie N z nawozów zastosowanych w uprawie fasoli na nasiona wynosiło 77%. Zwiększenie intensywności technologii uprawy fasoli powodowało też wzrost wartości jej plonu, kosztów bezpośrednich i nadwyżki bezpośredniej, wyrażonych w PLN. Największy przyrost nadwyżki bezpośredniej, wynoszący średnio dla odmian 64%, uzyskano po zwiększeniu intensywności uprawy fasoli z poziomu technologii ekstensywnej do integrowanej; dalsza intensyfikacja uprawy fasoli przyniosła znacznie mniejszy przyrost nadwyżki bezpośredniej. Analiza marginalna kosztów wskazuje na ekonomicznie uzasadnione zwiększanie zaangażowania przemysłowych środków produkcji do poziomu technologii umiarkowanie intensywnej.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Walory przyrodniczo-użytkowe łąk doliny Środkowej Mogilnicy

W dolinie Środkowej Mogilnicy oceniano walory przyrodnicze zbiorowisk łąkowych na podstawie liczby gatunków, wskaźnika różnorodności florystycznej Shannona-Wienera (H’) i metody waloryzacji Oświta oraz ich wartość gospodarczą i użytkową (LWU). Określono ponadto warunki siedliskowe wyróżnionych zbiorowisk: uwilgotnienie (F), odczyn gleby (R) oraz jej zasobność w azot (N), z zastosowaniem liczb wskaźnikowych Ellenberga. Walory przyrodnicze i użytkowe wyróżnionych zbiorowisk zależą od usytuowania w dolinie. Zbiorowiska położone najbliżej rzeki, zaklasyfikowane do klasy Phragmitetea, wykształcone są w formie typowej i przedstawiają duże oraz umiarkowanie duże walory przyrodnicze (od V do VII klasy waloryzacji), jednakże ich ruń ma najczęściej niską wartość użytkową (LWU od 1,63 do 6,90). Aktualnie użytkowane zbiorowiska klasy Molinio-Arrhenatheretea przedstawiają umiarkowane walory przyrodnicze (III i IV klasa waloryzacji). Z łąk tych uzyskuje się wysokie plony I pokosu (4,4 do 5,7 t s.m.· ha-1) o dobrej wartości użytkowej (LWU od 7,37 do 7,56).

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wpływ uproszczonej uprawy roli na plonowanie i zachwaszczenie kukurydzy oraz na wlaściwości gleby

Badania przeprowadzono w latach 1999-2002 w Stacji Badawczej Brody, należącej do Akademii Rolniczej w Poznaniu. Celem badań była ocena wpływu systemów uprawy roli (tradycyjnego, uproszczonego i siewu bezpośredniego) na plonowanie i zachwaszczenie kukurydzy oraz na fizykochemiczne właściwości gleby. Uprawa uproszczona i siew bezpośredni zmniejszyły liczbę i wysokość roślin oraz plon suchej masy kukurydzy w porównaniu z uprawą tradycyjną. Kilkuletnie stosowanie systemów uprawy uproszczonej spowodowało niekorzystne zmiany większości fizycznych właściwości gleby oraz zwiększyło zachwaszczenie kukurydzy. Zmiana systemu uprawy płużnej na uproszczoną lub siew bezpośredni przyczyniła się do akumulacji C, N, K i Mg w wierzchniej warstwy gleby.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Ocena efektywności adiuwantów olejowego i mineralnego w mieszaninach herbicydów Callisto 100 SC i Maister 310 WG stosowanych w ochronie kukurydzy

W doświadczeniu polowym prowadzonym w latach 2005-2007 w Zakładzie Dydaktyczno-Doświadczalnym w Brodach (52o26’ N; 16o18’ E), należącym do Uniwersytetu Przyrodniczego w Poznaniu, oceniano wpływ herbicydów Callisto 100 SC i Maister 310 WG stosowanych z adiuwantem olejowym (Actirob 842 EC) i mineralnym (RSM) na efektywność zwalczania chwastów i plon kolb kukurydzy odmiany Fido. Callisto 100 SC (mezotrion) i Maister 310 WG (foramsulfuron + jodosulfuron) stosowano w dawkach zalecanych, odpowiednio: 1,5 dm3·ha-1 i 150 g·ha-1 bez dodatku adiuwantów, a także w dawkach obniżonych do 0,75 i 0,50 dm3·ha-1 oraz 75 i 50 g·ha-1 z dodatkiem 1,5 dm3·ha-1 adiuwanta Actirob 842 EC (ester metylowy oleju rzepakowego) i nawozu mineralnego RSM (roztwór saletrzano-mocznikowy) w dawce 2, 4 i 8 dm3·ha-1. Skuteczność chwastobójczą stosowanych środków oznaczono na podstawie oceny zachwaszczenia. Herbicydy Callisto 100 SC i Maister 310 WG stosowane w dawkach zalecanych zwalczały Chenopodium album w ponad 90%, Echinochloa crus-galli w około 60%, chwasty ogółem odpowiednio w 89 i 93%. Skuteczność zwalczania chwastów mieszaninami herbicydów w dawkach obniżonych z dodatkiem adiuwanta olejowego i mineralnego (RSM) było zbliżone do skuteczności herbicydów aplikowanych w dawkach zalecanych. Plony kolb z obiektów opryskiwanych herbicydami kształtowały się na poziomie zbliżonym. Najniższe plony uzyskano na obiekcie kontrolnym (bez ochrony herbicydowej).

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Fitosanitarna ocena mieszanki zbożowo-strączkowej jako przedplonu dla jęczmienia jarego

W doświadczeniu polowym oceniano fitosanitarną wartość mieszanki złożonej
z jęczmienia jarego i grochu siewnego, stanowiącej przedplon dla jęczmienia jarego.
Wykazano, że na tle pozostałych przedplonów (ziemniaka, grochu siewnego i jęczmienia
jarego) mieszanka ograniczyła występowanie plamistości siatkowej (Helminthosporium
teres) na wysiewanym po niej jęczmieniu, stymulowała natomiast porażenie roślin
przez patogeny powodujące choroby podsuszkowe (Fusarium spp. i in.) oraz przez
mączniaka prawdziwego zbóż i traw (Erysiphe graminis). Zmniejszenie nasilenia plamistości
siatkowej (Helminthosporium teres) najwyraźniej uwidoczniło się w stosunku do
jęczmienia wysiewanego po sobie. Groch z kolei wpływał ograniczająco na zainfekowanie
podstawy źdźbła, głównie przez grzyby z rodzaju Fusarium. Ze względów fitosanitarnych
mieszanka jęczmienia jarego z grochem stanowiła lepszy przedplon dla jęczmienia
niż jęczmień w siewie czystym.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wpływ sposobów uprawy roli i doboru herbicydów na wartość konsumpcyjną bulw ziemniaka odmiany Wiking

Doświadczenie przeprowadzono w latach 2002-2004 w Rolniczej Stacji Doświadczalnej Zawady, na glebie wytworzonej z piasków gliniastych lekkich do mocnych, zaliczanej do kompleksu żytniego bardzo dobrego. Badanymi czynnikami były: dwa sposoby uprawy roli – tradycyjna i uproszczona oraz siedem sposobów odchwaszczania z udziałem herbicydów (Plateen 41,5 WG, Plateen 41,5 WG + Fusilade Forte 150 EC, Plateen 41,5 WG + Fusilade Forte 150 EC + Atpolan 80 EC, Barox 460 SL, Barox 460 SL + Fusilade Forte 150 EC, Barox 460 SL + Fusilade Forte 150 EC + Atpolan 80 EC). Materiał badawczy stanowiły bulwy ziemniaka jadalnego odmiany Wiking pochodzące z doświadczenia polowego założonego metodą losowanych podbloków w trzech powtórzeniach. Stosowanie mieszanki herbicydów Barox 460 SL + Fusilade Forte 150 EC przyczyniło się do wzrostu ciemnienia miąższu bulw ugotowanych po 2 godzinach. Sposoby uprawy roli nie miały wpływu na cechy kulinarne badanych bulw. Warunki pogodowe w okresie wegetacji istotnie różnicowały ciemnienie miąższu bulw surowych i ugotowanych – większe ciemnienie bulw stwierdzono w warunkach skrajnie suchych panujących w 2003 roku.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wplyw deszczowania i nawozenia mineralnego na plonowanie wybranych odmian pszenicy jarej i pszenzyta jarego uprawianych na glebie lekkiej. Cz. I. Plony ziarna

Podczas trzyletniego doświadczenia prowadzonego w latach 1996-98 na glebie lekkiej zbadano wpływ nawadniania i nawożenia mineralnego na wielkość plonów ziarna pszenicy jarej i pszenżyta jarego. Określono również produktywność 1 kg nawozów mineralnych oraz 1 mm deszczowania. Obserwacje klimatologiczne pochodziły z tej samej stacji doświadczalnej, w której były prowadzone badania. Uzupełniające nawadnianie zwiększyło plon ziarna pszenicy jarej o ponad 30% (1,31 t·ha-1), a pszenżyta o 23% (1,21 t·ha-1). Pod wpływem intensywnego nawożenia mineralnego plon ziarna pszenicy wzrósł średnio o 88% (2,89 t·ha-1), a pszenżyta o prawie 67% (2,77 t·ha-1) w porównaniu z obiektem kontrolnym. Produkcyjność 1 mm zastosowanej wody oraz nawożenia mineralnego była wyższa w przypadku pszenicy niż pszenżyta. Uproszczona analiza ekonomiczna wykazała, iż przyrost plonu ziarna pod wpływem deszczowania i nawożenia nie był w stanie zrekompensować wyższych kosztów uprawy przy aktualnych cenach zbóż.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo