rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Gaszenie procesów spalania katalizatora metaloorganicznego przy użyciu ziemi okrzemkowej – diatomitu

Cel: Celem przeprowadzonych badań było znalezienie odpowiedniego środka gaśniczego i opracowanie skutecznego sposobu gaszenia łatwo zapalającego się i trudnego do ugaszenia, palącego się katalizatora metaloorganicznego. Problem powstał na jednej z wyższych uczelni warszawskich gdzie opracowano ten, konkretny katalizator. Bez opisanego sposobu gaszenia, opracowany katalizator nie mógł zostać dopuszczony do produkcji przemysłowej i do stosowania. Tradycyjnie środki gaśnicze nie były skuteczne i dlatego uczelnia zwróciła się o rozwiązanie problemu do stosownej jednostki naukowo-badawczej. W artykule opisano sposób przeprowadzonego eksperymentu badawczego i efekt końcowy w postaci skutecznego sposobu gaszenia.
Metody: Badania testowe przeprowadzono gasząc dostarczony przez uczelnię katalizator. Gaszono takimi środkami gaśniczymi jak: proszki gaśnicze typu „ABC” „BC, „M” i dwutlenek węgla. Zastosowano też do gaszenia materiały niekonwencjonalne takie jak piasek czy ziemię okrzemkową. Z powodów oczywistych nie stosowano pian gaśniczych i wody, gdyż woda powoduje gwałtowny samozapłon katalizatora. Dla celów poznawczych zastosowano halony.
Wyniki badań: W wyniku przeprowadzonych badań stwierdzono, że tradycyjne środki gaśnicze nie gaszą przedmiotowego katalizatora. Dwutlenek węgla tłumi płomień, jednak nie gasi testowego pożaru. Piasek nie gasi a palący się katalizator wypala do końca. Proszki gaśnicze i halony wzmagały płomienie.
Wnioski: Skutecznym środkiem gaśniczym okazał się diatomit, który wchłaniał palący się katalizator i trwale gasił testowy pożar. Inne środki gaśnicze nie likwidowały pożarów tego typu cieczy palnych. Jest to zarazem kolejny opisany sposób gaszenia pożarów po: inhibicji [1], schładzaniu strefy opalania i materiałów palących się, rozcieńczanie strefy spalania, gaszenia gazami obojętnymi, parą wodną, izolowania np. pianą gaśniczą materiałów palnych od strefy spalania [2] i gaszenia przy pomocy fal akustycznych o określonych parametrach technicznych [3], [4], [5].

Czasopismo: Bezpieczeństwo i Technika Pożarnicza
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Certyfikacja usług z zakresu ochrony przeciwpożarowej

Autor artykułu przedstawia system certyfikacji dobrowolnej firm prowadzących usługi w zakresie ochrony przeciwpożarowej. Przedstawiono również zakres dokumentów zawierających wymagania dla firm prowadzących usługi jak również dla jednostek certyfikujących prowadzących ocenę tych firm.

Czasopismo: Bezpieczeństwo i Technika Pożarnicza
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Ratownictwo wysokościowe z użyciem śmigłowców – potrzeba chwili

Niniejszy artykuł prezentuje główne zadania projektu badawczo rozwojowego realizowanego przez CNBOP wspólnie z Instytutem Lotnictwa pt. „Określenie granicznych warunków użytkowania śmigłowców w systemie z operacji z wysokich budynków”. W artykule opisano problemy do rozwiązania związane z ratownictwem wysokościowym z użyciem śmigłowców.

Czasopismo: Bezpieczeństwo i Technika Pożarnicza
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Perspektywy rozwoju systemów zwiększających bezpieczeństwo ekologiczne

W artykule przedstawiono główne kierunki działań mających na celu ochronę środowiska naturalnego przed skutkami rozwoju gospodarczego i naturalnymi zagrożeniami, Omówiono podstawowe międzynarodowe standardy wspierające wprowadzenie i stosowanie prośrodowiskowych technologii. Przedstawiono, w oparciu o analizę światowych i unijnych trendów, podstawowe systemy ukierunkowane na zwiększenie bezpieczeństwa ekologicznego. Szczegółowo omówiono systemy monitorowania zagrożeń ekologicznych w odniesieniu do wód powierzchniowych i gruntowych oraz atmosfery, z uwzględnieniem systemów zdalnego nadzorowania nad ich zanieczyszczeniem. Przedstawiono technologie i systemy przeciwdziałania powstawaniu niebezpiecznych odpadów obejmujące m.in. strategię Czystszej Produkcji, ekoprojektowanie i analizę cyklu życia produktów. Dokonano analizy systemów unieszkodliwiania niebezpiecznych odpadów opartych na procesach chemicznych, biologicznych i fizycznych. Szczególny nacisk położono na termiczne metody przetwarzania niebezpiecznych odpadów.

Czasopismo: Bezpieczeństwo i Technika Pożarnicza
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Ochrona ludności w Unii Europejskiej podstawy prawne, sposób funkcjonowania oraz wybrane formy współpracy na poziomie unijnym

Artykuł opisuje podstawy prawne oraz sposób funkcjonowania europejskiej ochrony ludności. Omówione w nim zostały najważniejsze akty prawne konstytuujące europejski system ochrony ludności, który podzielić można na trzy główne fazy: zapobiegania, przygotowania oraz reagowania. Szczególną uwagę w tej publikacji poświęcono podstawom prawnym i sposobie funkcjonowania Wspólnotowego Mechanizmu Ochrony Ludności oraz Instrumentu Finansowego Ochrony Ludności, będących podstawowymi narzędziami koordynacji oraz finansowania działań ratowniczych podejmowanych przez poszczególne państwa uczestniczące w europejskim systemie ochrony ludności, ale także samodzielnym i samowystarczalnym zespołom wykorzystywanym w działaniach ratowniczych tzw. modułom ochrony ludności. Warto nadmienić że Mechanizm może być aktywowany w sytuacjach zagrożeń (powodzie, trzęsienia ziemi, awarie techniczne itp.), a jego aktywacja jest następstwem apelu o pomoc państwa poszkodowanego. Mechanizm istnieje od dziecięciu lat i aktualnie trwają prace nad stworzeniem nowej podstawy prawnej dla jego funkcjonowania, która ma powstać z połączenia legislacji dot. Wspólnotowego Mechanizmu Ochrony Ludności z Instrumentem Finansowym Ochrony Ludności. W części poświęconej Instrumentowi Finansowemu Ochrony Ludności wskazano cele, na które mogą być przeznaczane środki z Instrumentu, ze szczególnym uwzględnieniem problematyki współfinansowania kosztów transportu lotniczego. W artykule uwzględniono również problematykę tzw. wsparcia kraju-gospodarza (Host Nation Support - HNS), która odnosi się do obowiązków, jakie powinny być wypełniane przez państwo przyjmujące na swoim terytorium pomoc udzielaną w ramach Wspólnotowego Mechanizmu Ochrony Ludności. Wskazano także formy współpracy na forum Unii Europejskiej, które służą wymianie doświadczeń oraz doskonaleniu europejskiego systemu ochrony ludności. Mimo intensywnego współdziałania na poziomie unijnym, ochrona ludności nadal pozostaje obszarem, za który odpowiedzialność ponoszą państwa członkowskie na poziomie narodowym.

Czasopismo: Bezpieczeństwo i Technika Pożarnicza
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Od kontroli wewnętrznej do zarządczej. Analiza organizacyjno-prawnych aspektów kontroli w jednostkach sektora finansów publicznych

Kontrola jest niezbędnym elementem procesu zarządzania. Występuje zatem zarówno w zarządzaniu całą gospodarką narodową, jej poszczególnymi dziedzinami oraz jednostkami organizacyjnymi, a wśród nich jednostkami sektora finansów publicznych. W sektorze publicznym celem kontroli jest badanie zgodności postępowania z obowiązującymi aktami prawa, a także badanie efektywności i ocena faktycznych realizacji procesów zachodzących w jednostkach tego sektora, stąd obowiązkiem prowadzenia kontroli zostały objęte wszystkie jednostki sektora finansów publicznych. Zadaniem kontroli w tym obszarze jest wykrywanie zjawisk negatywnych w działalności przede wszystkim jednostek budżetowych , ustalanie ich przyczyn, rozmiarów i skutków, wskazanie osób odpowiedzialnych za wystąpienie odchyleń. Ważnym zadaniem jest również określenie możliwości, trybów i sposobów usunięcia negatywnych zjawisk oraz stworzenie procedur zapobiegających ich powstawaniu w przyszłości. Współcześnie, miejsce dotychczasowej kontroli finansowej zajęła kontrola zarządcza. Ma ona charakter kontroli wewnętrznej, chociaż należy nie tylko do kierownika jednostki sektora finansów publicznych, lecz także do ministra kierującego danym działem administracji rządowej oraz do wójta, burmistrza, prezydenta miasta, przewodniczącego zarządu jednostki samorządu terytorialnego. Wzrost znaczenia kontroli zarządczej łączy się z menadżerskim podejściem do finansów publicznych, zwłaszcza pod względem zachowania dostatecznej efektywności wydatkowania środków publicznych. Tym samym, kontrola zarządcza jest związana bezpośrednio z zarządzaniem i stanowi jedną z jego funkcji (obok planowania, organizowania i kierowania). Działania te w sferze jednostek sektora finansów publicznych przyjęto określać jako zarządzanie operacyjne lub administrowanie.

Czasopismo: Bezpieczeństwo i Technika Pożarnicza
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Terroryzm niekonwencjonalny jako potencjalne zagrożenie dla Polski

Cel: Celem artykułu jest przedstawienie terroryzmu niekonwencjonalnego jako potencjalnego zagrożenia dla Polski. W artykule przeanalizowano możliwości pozyskania broni masowego rażenia oraz przeprowadzenie ataku z jej użyciem na terenie kraju. Analizie poddano również system przeciwdziałania zagrożeniom terrorystycznym w kraju.
Wprowadzenie: Zaangażowanie Polski w walkę z międzynarodowym terroryzmem niesie za sobą zagrożenie związane z przeprowadzeniem odwetowego ataku terrorystycznego. Polska jest adresatem wielu gróźb ze strony terrorystów i wielokrotnie była wymieniona jako miejsce potencjalnego ataku w odwecie za wspieranie interwencji w Iraku i w Afganistanie oraz koalicji walczącej z dżihadystycznym ugrupowaniem – Islamskim Państwem Iraku i Lewantu (ISIS lub ISIL) [6]. Wydarzenia z ostatnich lat udowodniły, że terroryści są nieprzewidywalni, bezwzględni i chcą za wszelką cenę osiągnąć swoje cele. Aby wyrządzić jak największe zniszczenia i wywołać niespotykaną do tej pory panikę i strach, są w stanie użyć każdej dostępnej broni, w tym broni masowego rażenia (BMR). W marcu 2016 roku podczas Szczytu Bezpieczeństwa Nuklearnego w Waszyngtonie eksperci ds. bezpieczeństwa nuklearnego ostrzegali, że każdy kraj jest zagrożony terroryzmem nuklearnym, i że nie ma barier, których terroryści nie są w stanie pokonać, aby zdobyć materiał nuklearny lub radioaktywny. W związku z powyższym warto analizować zagrożenia, jakie mogą być związane z przeprowadzeniem zamachu terrorystycznego z wykorzystaniem BMR, a także jaki jest stan systemu przeciwdziałania terroryzmowi i jego zwalczania w Polsce.
Metodologia: W artykule zastosowano teoretyczne metody badawcze, takie jak analiza i synteza, porównanie, analogia i uogólnienie oraz indukcja i dedukcja. Analizie, porównaniu i dedukcji poddana została literatura polska i międzynarodowa z zakresu terroryzmu, broni masowego rażenia oraz akty normatywne dotyczące przeciwdziałaniu zagrożeniom terrorystycznym w Polsce. Dopełnieniem były synteza, uogólnienie oraz wnioskowanie indukcyjne, które pozwoliło na przedstawienie ogólnych tez oraz szczegółowych twierdzeń omawianych w niniejszym artykule.
Wnioski: W pracy udowodniono, że pomimo istnienia zagrożeń związanych z przeprowadzeniem zamachów terrorystycznych, Polska posiada odpowiednie służby i instytucje do przeciwdziałania temu zjawisku. Wskazane byłoby jednak, aby zadania i kompetencje w tym zakresie zostały określone bardziej precyzyjnie.

Czasopismo: Bezpieczeństwo i Technika Pożarnicza
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Wymagania i rozwiązania techniczne systemów pionowych przegród przeszklonych o określonej klasie odporności ogniowej

Cel: Przedstawienie wiedzy dotyczącej rozwiązań konstrukcyjno-materiałowych stosowanych w systemach pionowych przegród przeszklonych o określonej klasie odporności ogniowej w celu osiągnięcia odpowiednich właściwości ogniowych. Omówienie wymagań polskiego prawa budowlanego stawianych pionowym elementom przeszklonym, ze szczególnym uwzględnieniem zapisów kontrowersyjnych.
Wprowadzenie: Na przestrzeni ostatnich lat w nowoczesnej architekturze, a w szczególności w budynkach biurowych, usługowych oraz użyteczności publicznej, dominującą rolę ogrywają przegrody wykorzystujące szkło jako główny materiał składowy. Zarówno w przypadku fasad budynków, jak i przestrzeni wewnętrznych powszechność przeszkleń jest wręcz uderzająca. Z uwagi na bezpieczeństwo użytkowania w świetle polskiego prawa budowlanego w wielu przypadkach systemy pionowych przegród przeszklonych powinny posiadać określoną klasę odporności ogniowej. Poziom wymaganego bezpieczeństwa dla danego obiektu zależny jest od wielu czynników, takich jak przewidywany sposób jego użytkowania, wysokość czy też liczba kondygnacji. W zależności do klasy odporności pożarowej budynku wymagania w zakresie odporności ogniowej pionowych elementów przeszklonych określone są poprzez wyznaczenie minimalnych klas odporności ogniowej EI i E. W niniejszym artykule przedstawiono aspekty związane z odpornością ogniową pionowych nienośnych szklanych przegród, do których zaliczyć można ściany osłonowe i działowe, jak również drzwi stanowiące zamknięcia otworów wewnętrznych i zewnętrznych ścian budynku.
Metodologia: W pracy przedstawione zostały wyniki analizy literatury tematu oraz badań w zakresie odporności ogniowej oraz dymoszczelności przeszklonych ścian działowych, osłonowych i drzwi wykonanych zgodnie z europejskimi normami badawczymi (EN 1363-1, EN 1363-2, EN 1364-1, EN 1364-3, EN 1634-1, EN 1634-3) w Zakładzie Badań Ogniowych Instytutu Techniki Budowlanej.
Wnioski: Nawet niewielka zmiana w konstrukcji pionowej przegrody przeszklonej może w znaczący sposób zmienić jej odporność ogniową. Wzajemny wpływ poszczególnych modyfikacji na zachowanie elementu w przypadku pożaru jest często niemożliwy do przewidzenia. Rzeczywistą klasę odporności ogniowej danej przegrody można określić wyłącznie na podstawie wyników prawidłowo przeprowadzonych badań, zaś rzetelność otrzymanych wyników gwarantuje jedynie korzystanie z akredytowanych laboratoriów.

Czasopismo: Bezpieczeństwo i Technika Pożarnicza
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Andragogika w służbie bezpieczeństwa państwa

Cel: Celem artykułu jest przedstawienie współczesnego postrzegania andragogiki i jej znaczenia w procesie harmonijnego
rozwoju człowieka oraz próba znalezienia odpowiedzi na pytania o skuteczność procesu edukacyjnego – jakie stosować
zasady kształcenia i metody nauczania, które zapewnią osiągnięcie sukcesu pedagogicznego przez dorosłych.
Wprowadzenie: Zapewnienie swoim obywatelom podstawowych warunków ochrony przed realnymi i potencjalnymi
zagrożeniami związanymi z występowaniem klęsk żywiołowych oraz innych niebezpieczeństw powodowanych siłami
natury lub działalnością człowieka, a także wynikających z działań zbrojnych jest jedną z kluczowych funkcji współczesnego
państwa. Zagwarantowanie bezpieczeństwa człowiekowi na poziomie lokalnym, państwowym i międzynarodowym
staje się kluczowym wyzwaniem filozoficznym i edukacyjnym w XXI wieku. Wyzwania, przed którymi stanął świat,
dotykają wszystkich dziedzin życia, w tym także edukacji. W artykule ukazano istotę i zastosowanie andragogiki jako
nauki pedagogicznej, zajmującej się badaniem zagadnień kształcenia, samokształcenia i wychowywania dorosłych, zajmującej
się człowiekiem dorosłym, pragnącym sprostać nowym wymaganiom w warunkach coraz szybciej zmieniającej
się rzeczywistości.
Metodologia: Na podstawie literatury przedmiotu opisano w artykule zasady i metody kształcenia, rozumiane jako naukowo
opracowane sposoby przekazywania wiedzy uczestnikom szkolenia w celu wyposażenia ich w wiadomości, umiejętności
i nawyki. Przedstawiono zalety stosowania metod problemowych z uwagi na to, że wymagają od uczestnika aktywności
i zaangażowania, pozwalając jednocześnie na zdobywanie dodatkowych umiejętności, takich jak skuteczne komunikowanie
się, współpraca w grupie, podejmowanie decyzji, rozwiązywanie konfliktów. W artykule przedstawiono także style uczenia
się dorosłych: akomodacyjny, dywergencyjny, konwergencyjny i asymilacyjny.
Wnioski: Znajomość podstaw andragogiki jest niezwykle istotna w procesie szkolenia osób odpowiedzialnych za bezpieczeństwo
państwa, wykonywanie zadań obronnych, przygotowanie elementów systemu obronnego państwa do działania
podczas podwyższonej gotowości obronnej w czasie pokoju i podczas wojny. Profesjonalne i skuteczne działanie człowieka
zależy od posiadanych przez niego różnorodnych kompetencji (wiedzy, umiejętności, postaw), które powinny mieć charakter
dynamiczny, a więc być ciągle rozwijane i doskonalone.

Czasopismo: Bezpieczeństwo i Technika Pożarnicza
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Wpływ dodatku melaminy i krzemionki w dogarbowaniu skór na palność i wybrane właściwości skór naturalnych

Cel: Określenie wpływu dodatku melaminy i krzemionki w procesie dogarbowania na wybrane właściwości skór ze szczególnym uwzględnieniem palności.
Artykuł przedstawia wyniki prac związanych z obróbką skór na etapie dogarbowania. W dogarbowaniu zastosowano różne ilości krzemionki i melaminy
w celu uzyskania wyższej odporności skór na palność.
Metody: W pracy wykonano badania eksperymentalne, które obejmowały dogarbowanie skór naturalnych oraz badania wybranych właściwości skór
otrzymanych w wyniku tego procesu. Dogarbowanie wykonano w skali laboratoryjnej. Badania skór obejmowały parametry związane z komfortem
użytkowania wyrobów skórzanych takich jak miękkość i przepuszczalność pary wodnej. W zakresie palności badania przeprowadzono za pomocą
specjalnie opracowanych metod. Wykonano także badania odporności skór na palenie w warunkach ograniczonego dostępu tlenu. Ponadto określono
odporność hydrotermiczną otrzymanych skór.
Wyniki: Skład kompozycji dogarbowującej i rezultaty badań właściwości skóry posłużyły za bazę do optymalizacji oraz określenia wpływu dodatków
melaminy i krzemionki na badane właściwości skóry. Rezultaty badań właściwości dogarbowanych skór wskazują na istnienie zależności między ilością
dodatków w dogarbowaniu a palnością skóry.
Wnioski: Na podstawie przeprowadzonych badań stwierdzono, że:
1. Wzrost ilości użytej melaminy i krzemionki w składzie kompozycji powoduje wzrost odporności próbek skóry na przepalenie, przy czym dominujący
jest wpływ melaminy.
2. Dogarbowanie zarówno z dodatkami (krzemionka i melamina), jak i bez dodatków nieznacznie tylko obniża przepuszczalność pary wodnej dla wszystkich badanych wariantów. Dogarbowanie prowadzi do wzrostu temperatury skurczu o max. 4°C.
3. Wyniki optymalizacji wskazują, że kompromisowe optimum przy założonych właściwościach skóry utrzymuje się przy dodatku melaminy i krzemionki
w kompozycji dogarbowującej na poziomie 0,06–0,5% dla krzemionki i 0,35–0,65% dla melaminy w warunkach przeprowadzonych badań.

Czasopismo: Bezpieczeństwo i Technika Pożarnicza
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Zgony i hospitalizacje z powodu zatrucia tlenkiem węgla w Polsce

Cel: Opis ilościowy skutków zdrowotnych zatruć tlenkiem węgla w Polsce, ich rozkładu terytorialnego i zmian w czasie, oraz ich związku z wybranymi wskaźnikami warunków mieszkaniowych i klimatycznych. Projekt i metody: Analiza opisowa oparta na danych z rejestracji zgonów prowadzonej przez Główny Urząd Statystyczny w latach 2000-2011 oraz na danych z Ogólnopolskiego Badania Chorobowości Szpitalnej Ogólnej prowadzonego przez Narodowy Instytut Zdrowia Publicznego – Państwowy Zakład Higieny w latach 2005-2011. Wyniki: W latach 2000-2011 rocznie rejestrowano w całej Polsce między 331 a 418 zgonów spowodowanych zatruciem gazami. Obserwowano nieznaczny spadek współczynników zgonów w okresie objętym analizą, jednak umieralność w Polsce była wyższa niż w większości krajów Europy, dla których dostępne były dane. Umieralność różniła się ponad dwukrotnie między województwami. W latach 2005-2011 przyjmowano do szpitali między 2557 a 5026 pacjentów zatrutych tlenkiem węgla rocznie. Średnie miesięczne liczby hospitalizacji w miesiącach zimowych (listopad-marzec) były 4-7 razy większe niż w pozostałych miesiącach (kwiecień-październik). Miesięczna częstość hospitalizacji była wyrażnie skorelowana z temperaturą powietrza i jej wzrost ze spadającą temperaturą zaznaczał się szczególnie wyraźnie przy średnich temperaturach miesięcznych poniżej 10ºC. Obserwowano ponad pięciokrotną różnicę częstości hospitalizacji między województwami, jednak związek tej zmienności z wojewódzkimi wskaźnikami umieralności spowodowanej zatruciami CO, jak również wojewódzkimi wskaźnikami warunków mieszkaniowych był słaby. Narażenie na dym, ogień i płomienie było przyczyną 6% hospitalizacji osób zatrutych CO. Wnioski: Częstość zatruć tlenkiem węgla w Polsce jest większa niż w większości krajów Europy. Można przypuszczać, że zatrucia te są najczęściej spowodowane ulatnianiem się tlenku węgla z niesprawnych urządzeń domowych i niedostateczną wentylacją. Koszt zdrowotny zatruć CO w Polsce jest istotny i wyraża się tysiącami osób tracącymi zdrowie i życie na skutek dobrze znanej, i teoretycznie możliwej do uniknięcia, trucizny.

Czasopismo: Bezpieczeństwo i Technika Pożarnicza
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
System zarządzania bezpieczeństwem publicznym w ujęciu teorii złożoności. Opracowanie modelowe

Cel: Jako cel niniejszej publikacji przyjęto zdefiniowanie systemu zarządzania bezpieczeństwem publicznym (SZBP) i opracowanie
jego modelu w ujęciu teorii złożoności.
Metody: Cel publikacji został osiągnięty na podstawie badań przeprowadzonych w ramach projektu naukowego pt. „Koordynacja,
komunikowanie i zaufanie jako czynniki skutecznej współpracy międzyorganizacyjnej w systemie zarządzania
bezpieczeństwem publicznym” sfinansowanego ze środków Narodowego Centrum Nauki przyznanych na podstawie decyzji
numer DEC-2012/07/D/HS4/00537. Przeprowdzono w tym celu badania desk research literatury polskiej i zagranicznej,
a także 15 wywiadów swobodnych z pracownikami policji, straży pożarnej oraz stacji ratownictwa medycznego.
Wyniki: W wyniku przeprowadzonych badań i analiz został rozpoznany i opisany przebieg działań realizowanych w procesie
zarządzania bezpieczeństwem publicznym. Zidentyfikowano również grupy podmiotów realizujących działania w tym procesie,
a także scharakteryzowano jednostki odpowiedzialne za prowadzenie przedsięwzięć. Na podstawie teorii złożoności został
opracowany model SZBP. Został on następnie scharakteryzowany za pomocą cech złożonych systemów adaptacyjnych (CAS).
Wnioski: W ramach zrealizowanych badań zidentyfikowano obszar badawczy współczesnego zarządzania bezpieczeństwem
publicznym. Zdefiniowano również SZBP jako dynamiczny układ nieskończonej liczby jednostek, którego celem jest zapewnienie
bezpiecznych warunków funkcjonowania wszystkim podmiotom na danym obszarze administracyjnym przy
wykorzystaniu posiadanych zasobów i w ramach obowiązujących reguł formalnych i nieformalnych relacji, charakteryzujący
się niepowtarzalnością i zmiennością działań oraz ciągłym dostosowywaniem się do aktualnych warunków i pojawiających
się potrzeb. W systemie tym kompetencje poszczególnych jednostek uzupełniają się, a podejmowanie przedsięwzięć wynika
z uwarunkowań prawno-organizacyjnych, sytuacyjnych, a także codziennej praktyki służącej wzmocnieniu formalnych
i nieformalnych relacji i zachowań poszczególnych jednostek. Dalsze pogłębione badania wymagają zidentyfikowania
i poddania analizie czynników wpływających na skuteczność przedsięwzięć realizowanych w SZBP.

Czasopismo: Bezpieczeństwo i Technika Pożarnicza
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport