rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Obraz rodziny Feliksa Nowowiejskiego. Aspekty patriotyczne, religijne, ludowe

Sejm RP ogłosił Feliksa Nowowiejskiego patronem roku 2016. W uzasadnieniu podano, że Nowowiejski zawsze stał po stronie polskości i polskiej kultury. Moim zamierzeniem badawczym jest przedstawienie obrazu rodziny F. Nowowiejskiego oraz pokazanie jej znaczenia dla rozwoju jednostki i współczesnego społeczeństwa. Rozważania dotyczące rodziny odwołują się do jej trzech generalnych wymiarów. Pierwszy dotyczy wychowania w duchu patriotycznym, ważnym dla kształtowania tożsamości narodowej i związku z małą ojczyzną. Drugi odnosi się do przemyśleń związanych z wychowaniem religijnym, w którym rodzina ma znaczenie,  i nie sposób tego przecenić. Trzeci obejmuje problemy w zakresie czerpania z zasobów kultury ludowej, stanowiących również nasze dziedzictwo. Te wymiary zajmowały ważne miejsce w życiu i twórczości F. Nowowiejskiego.F. Nowowiejski wywodził się z bardzo licznej rodziny (14 dzieci), sam miał czterech synów i jedną córkę. Rodzina F. Nowowiejskiego, pochodząca z Warmii, doświadczyła germanizacji prowadzącej do wyniszczenia Polski i polskiej kultury. Pomimo terroru nie poddała się i wychowała swoje dzieci w duchu patriotycznym. Fundamentem tożsamości warmińskiej było połączenie polskości i katolicyzmu, co stanowiło wynik antykatolickiej i antypolskiej polityki Otto von Bismarcka. F. Nowowiejski był świadkiem odzyskania przez Polskę niepodległości w 1918 i 1945 r., a także plebiscytu na Warmii i Mazurach w 1920 r. Przegrany plebiscyt unicestwił nadzieje mieszkańców Warmii na ponowną przynależność do państwa polskiego. Wydarzenia te niewątpliwie ukształtowały polskość F. Nowowiejskiego.

Czasopismo: Prima Educatione
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Dar kreatywności – wykorzystanie pedagogiki F. Froebla w edukacji małego dziecka

Kreatywność odgrywa bardzo dużą rolę w naszym życiu, pomaga bowiem rozwiązywać problemy oraz pozwala na myślenie otwarte, abstrakcyjne, dywergencyjne. Ponadto sprawia, że stajemy się bardziej pewni siebie. Dlatego tak ważne jest, by uczyć jej już we wczesnym dzieciństwie. Myślenie kreatywne jest dziś potrzebną umiejętnością. Pedagogika F. Froebla stanowi doskonałe rozwiązanie, gdyż wskazuje, dlaczego i jak być kreatywnym nauczycielem oraz jak wychować kreatywne dzieci w przedszkolach i szkołach.

Czasopismo: Prima Educatione
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Wartości pedagogiki J.J. Rousseau w kontekście kluczowych umiejętności współczesnej edukacji

W opracowaniu podjęto próbę przeprowadzenia krytycznej analizy pedagogicznej myśli J.J. Rousseau zawartej w jego osiemnastowiecznej publikacji pt. Emil, czyli o wychowaniu. Przegląd cytatów, wskazówek, sugestii i założeń edukacyjnych został dokonany w zestawieniu z głównymi kierunkami kształcenia w XXI w. i najbardziej pożądanymi kompetencjami, dającymi młodemu pokoleniu dobry start do życia w globalnym świecie. Kompetencje te, znane jako 4C, obejmują: 1) myślenie krytyczne i rozwiązywanie problemów, 2) komunikację, 3) współpracę oraz 4) kreatywność i innowacyjność. Rezultaty analizy wskazują na inspiracyjną kompatybilność dwóch z nich z poglądami J.J. Rousseau, tj. myślenia krytycznego oraz kreatywności i innowacyjności. Dwie pozostałe umiejętności (tj. komunikacja i współpraca) nie były przez myśliciela doceniane. Niektóre pozostałe jego idee edukacyjne były kontrowersyjne, jak np. nauka czytania nie wcześniej niż w wieku 12 lat czy zniechęcanie przed zbyt wczesną nauką języka obcego.

Czasopismo: Prima Educatione
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Rola nauczyciela edukacji wczesnoszkolnej w rozwijaniu inteligencji emocjonalnej uczniów

Rozważania zamieszczone w artykule dotyczą roli nauczyciela edukacji wczesnoszkolnej w rozwijaniu inteligencji emocjonalnej uczniów. Według D. Golemana inteligencja emocjonalna to m.in. zdolność do rozpoznawania własnych uczuć oraz umiejętność kierowania nimi. Obecnie praca nad kierowaniem własnymi emocjami stanowi jedno z największych wyzwań dla nauczyciela, co uzasadnia podjęcie tego tematu.

Czasopismo: Prima Educatione
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Strategie uczenia się języka obcego dzieci w wieku przedszkolnym. Na przykładzie Przedszkola Niepublicznego „Jagódki” w Zambrowie

Celem artykułu jest ukazanie zasadności oraz podstaw nauczania języka obcego dzieci w wieku przedszkolnym. Opisano podstawy rozwoju dzieci, które powinny być szczególnie uwzględniane w procesie nabywania umiejętności posługiwania się językiem obcym, oraz wybrane metody nauczania języka obcego, Total Physical Response i The Silent Way. Przedstawiono wybrane założenia innowacyjnych strategii nauczania języka obcego w dwujęzycznym przedszkolu niepublicznym. Opisano także istotę nauczania sytuacyjnego oraz zalety współpracy dzieci z native speakerem.

Czasopismo: Prima Educatione
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Idea zrównoważonego rozwoju w edukacji dziecka

Zagadnienie idei zrównoważonego rozwoju niezbyt często pojawia się w rozważaniach na temat modernizacji szkoły czy możliwości zmiany modelu i kultury edukacji dziecka w Polsce. Zazwyczaj tę ideę łączymy z edukacją ekologiczną lub edukacją środowiskową. Tymczasem okazuje się, że sięgnięcie do nowego narzędzia myślenia o zmianach w edukacji dzieci, jakim jest idea zrównoważonego rozwoju, otwiera nowe możliwości poszukiwań. Autorka artykułu proponuje odczytanie pedagogicznych wymiarów tej idei i wykorzystanie pojawiających się wartości do przebudowy myślenia o edukacji wczesnoszkolnej oraz znalezienie nowych rozwiązań praktycznych konstruowania środowiska uczenia się. Inspiracją do tych poszukiwań była realizacja projektu „Edukacja Środowiskowa dla Zrównoważonego Rozwoju w Kształceniu Nauczycieli”, realizowanego przez zespół projektowy Akademii Pedagogiki Specjalnej im. M. Grzegorzewskiej w Warszawie i Uniwersytetu Agder w Kristiansand. Słowa kluczowe: idea zrównoważonego rozwoju; nowe paradygmaty edukacji; wartości wczesnej edukacji; norweskie inspiracje zmian

Czasopismo: Prima Educatione
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Umiejętności i wartości w zawodzie nauczyciela

W artykule poruszono aktualny problem dotyczący wartości i umiejętności nauczyciela. Nadają one tej profesji wartościowego wymiaru i sensu. Poprowadzone zostały wybrane rozważania wobec złożonych i ważnych wieloznacznych zagadnień. Uwzględniono okoliczności formowania wielu umiejętności, które są i powinny być wsparte u nauczyciela wartościami. Modelują one wzory i sposoby postępowania nauczyciela, odznaczającego się indywidualnym garniturem przymiotów niezbędnych w zawodowym funkcjonowaniu.

Czasopismo: Prima Educatione
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Edukacja ku mądrości w doradztwie edukacyjno-zawodowym

Celem artykułu jest zaprezentowanie aplikacyjnej roli psychologii mądrości w doradztwie edukacyjno-zawodowym rozumianym jako proces przygotowywania uczniów do świadomego podejmowania decyzji życiowych. Autor, wychodząc od analizy koncepcji mądrości jako równowagi R. Sternberga i funkcji wartości w zapewnianiu dobrostanu podmiotowi, nakreśla wspólną płaszczyznę nauczania mądrościowego i działań doradczych, tj. pracę w obszarze krystalizacji preferencji wartości. Następnie dokonuje przeglądu wybranych strategii praktycznego wdrażania edukacji ku mądrości do orientacji i doradztwa zawodowego, wskazując na ich mocne strony oraz związane z nimi ryzyka.

Czasopismo: Prima Educatione
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Dwugłos o prozie fantastycznej dla młodych odbiorców. Recenzja książki Weroniki Kosteckiej i Macieja Skowery pt. "W kręgu baśni i fantastyki. Studia o literaturze dziecięcej i młodzieżowe"

Reviw of book:Weronika Kostecka, Maciej Skowera, W kręgu baśni i fantastyki. Studia o literaturze dziecięcej i młodzieżowej, Wydawnictwo SBP, Warszawa 2017, ss. 256.

Czasopismo: Literatura Ludowa
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: literaturoznawstwo
„Mężnych mężczyzn czeka długie życie…” – dyskurs maskulinistyczny a współczesna proza ukraińska

Reviw of book:Mateusz Świetlicki, Kiedy chłopcy zostają mężczyznami? Męskość jako projekt w prozie Serhija Żadana, Wydawnictwo Uniwersytetu Wrocławskiego, Wrocław 2016, ss. 180.

Czasopismo: Literatura Ludowa
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: literaturoznawstwo
Powrót Bogini? Przykłady funkcjonowania postaci Magma Mater w polskiej literaturze popularnej

Artykuł „Powrót Bogini? Magna Mater w polskiej literaturze popularnej” podzielony jest na dwie części. W pierwszej części autorka przywołuje rozważania zwolenników i przeciwników teorii Wielkiej Bogini Matki. Według wielu historyków religii i antropologów kultury kult żeńskiego bóstwa, łączony z matriarchatem jako systemem społecznym był powszechny w okresie neolitu. Koncepcję Bogini, kojarzoną z pokojową wizją Starej Europy, popularyzowali m.in.: Margaret Murray, Robert Graves, Marija Gimbutas. Psychologicznym kontekstem do jej przyjęcia stały się natomiast prace Carla Gustava Junga  (archetyp Wielkiej Matki). Mimo istnienia przeciwników religii Magna Mater (w Polsce są to np. Aleksander Brückner i Maciej Szymkiewicz), idea ta, spopularyzowana przez ruchy feministyczne, stała się częścią wyobraźni symbolicznej, kształtującej współczesną kulturę popularną.W drugiej części artykułu autorka przedstawia funkcjonowanie postaci Bogini we współczesnej polskiej literaturze (głównie literaturze popularnej). Analizuje twórczość Olgi Tokarczuk, Barbary Srebro, Magdaleny Kubasiewicz, Piotra Patykiewicza, Andrzeja Sapkowskiego, Anny Brzezińskiej. W ich utworach Magna Mater traci swe sakralne znaczenie. O ile Tokarczuk rekonstruuje psychologiczny sens postaci Bogini, o tyle inni autorzy, np. Brzezińska, sprowadzają ją do poziomu „pustego znaku”. 

Czasopismo: Literatura Ludowa
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: literaturoznawstwo
Językowo-kulturowy obraz czasu

Review:Joanna Szadura, Czas jako kategoria językowo-kulturowa w polszczyźnie. Wydawnictwo Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej, Lublin 2017.

Czasopismo: Literatura Ludowa
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: literaturoznawstwo
Wizerunki świętych kobiet w wybranych utworach hagiograficznych dla dzieci i młodzieży po 1989 roku

 Prototypem dla zaprezentowanych wzorców świętych kobiet we współczesnych utworach hagiograficznych dla dzieci staje się Matka Boska, jako matka Jezusa i ucieleśnienie bezgranicznej miłości, dobroci i wierności. Te wartości stanowią rdzeń wszystkich portretów świętych kobiet, bez względu na przyjęte podziały i ich różne drogi dochodzenia do świętości. Odnajdziemy je u oblubienic i mistyczek, u dziewic i męczennic, nauczycielek i wychowawczyń, matek i żon. I to one obok poświęcenia, miłosierdzia oraz umiejętności wpatrywania się w Boga i słuchania Go decydują o spójności portretu świętej kobiety. Służba człowiekowi oznaczała służbę Bogu, wyjście poza własny egoizm, doczesny hedonizm, materializm. Duchowość przyszłych świętych kształtowała religijna atmosfera domu rodzinnego, osobista wrażliwość, a następnie lektura. Łączyła je jeszcze uroda, delikatność, wątłe zdrowie, pogodne usposobienie, uśmiech okazywany ludziom. Niektóre można traktować jako znaki szczególne, pojawiające się we wczesnym dzieciństwie, które już wtedy sugerowały ich odmienność podobnie jak otrzymane dary, np. bilokacji czy otaczająca je światłość i blask. Wizerunki świętych i błogosławionych we współczesnych utworach hagiograficznych dla młodego czytelnika pozostają w zgodzie z poetyką, ale też zmuszają do refleksji nad świadomością celów, przezwyciężaniem słabości i siłą miłości.

Czasopismo: Literatura Ludowa
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: literaturoznawstwo
Dziewica w potrzasku, seksualna niewolnica i demon w ludzkiej skórze. Mechanizmy kreowania kobiety w roli obiektu erotycznego na przykładzie Achai Andrzeja Ziemiańskiego

W artykule przedstawiona została analiza sposobów kreacji kobiecości w powieści Achaja Andrzeja Ziemiańskiego. Główną bohaterką utworu jest tytułowa Achaja, księżniczka fikcyjnego królestwa Troy, zdegradowana w wyniku intryg macochy i zmuszona do życia w warunkach, do jakich nie była nigdy przygotowywana. Mimo że Achaja kreowana jest na silną bohaterkę, radzącą sobie ze wszelkimi przeciwnościami, można zauważyć, iż w gruncie rzeczy zostaje pozbawiona możliwości decydowania o sobie. Artykuł przedstawia trzy stereotypowe figury kobiecości, które w kolejnych etapach rozwoju fabularnych zdarzeń realizuje protagonistka powieści: niewinności uciśnionej, seksualnej niewolnicy oraz femme fatale. Analiza ukazuje, że bohaterkę określa przede wszystkim jej atrakcyjność seksualna i protagonistka jest kreowana jako obiekt erotyczny.

Czasopismo: Literatura Ludowa
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: literaturoznawstwo
Fonetyczne wykładniki stylizacji gwarowej "Historii filozofii po góralsku" Józefa Tischnera

Artykuł przedstawia cechy językowe Historii filozofii po góralsku Józefa Tischnera. Gawędy mają pisownię uogólnioną, literacką, mimo to zapis rejestruje wiele cech gwary podhalańskiej, której autor był czynnym użytkownikiem. W analizie uwzględniono zawarte w tekście gwarowe wykładniki fonetyczne. Niektóre cechy realizowane są przez autora z pełną konsekwencją, inne – jedynie częściowo. Analiza prowadziła do refleksji nad charakterem językowym gawęd. Przyjęto, że tekst nie może być uznawany za transkrypcję, a tym bardziej zapis fonetyczny, tłumaczenie czy przekształcenie na góralski. Gwara, jako odmiana języka mówionego, może się przejawiać w formie pisanej, choć rzutuje to na strukturę wypowiedzi.

Czasopismo: Literatura Ludowa
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: literaturoznawstwo
„Miotełki” z melodramy "Chłop Milionowy" jako warszawski fenomen społeczno-kulturowy

Celem artykułu jest zwrócenie uwagi na zjawisko społeczne, jakim była popularność „Miotełek” w Warszawie przełomu lat 20. i 30. XIX wieku. Mianem „Miotełki” określano wówczas wywodzące się z niezwykle popularnej melodramy Chłop Milionowy piosenki, których pierwszym wykonawcą był popularny wówczas aktor Teatru Narodowego – Jan Nowakowski. Tekst przedstawia proces wzrostu popularności „Miotełek” oraz ukazuje je jako szeroko zakrojony fenomen społeczny, który zasięgiem obejmował szerokie kręgi mieszkańców Warszawy. Piosenki te szybko popularyzowały się, stając się lubianymi utworami goszczącymi szeroko na łamach prasy, na salonach, ale też i na ustach wielu prostych ludzi z nieelitarnych warstw społecznych. Ich żywotność dotrwała do czasów powstania listopadowego, gdy, wbrew swojej pierwotnej, lekkiej i ironicznej, formie oraz tematyce poruszającej sprawy życia codziennego, stały się narzędziem propagowania nastrojów patriotycznych. Ów fakt interpretowany jest jako podobny zjawiskom współczesnej kultury popularnej, nie tylko ze względu na relatywnie szeroką recepcję, ale też na własną twórczość fanów „Miotełek”, przypominającą współczesną kulturę fanowską. Uwaga została zwrócona także na treści, które przedstawiały owe piosenki, a które stanowiły w znacznej mierze o ich sukcesie, takie jak głęboki szacunek dla instytucji rodziny, zgodnego życia czy afirmacja podziałów społecznych.

Czasopismo: Literatura Ludowa
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: literaturoznawstwo
Placentofagia: moda, mit czy terapia?

W artykule opisane jest zjawisko placentofagii, coraz bardziej popularne we współczesności, zwłaszcza w krajach Zachodu, gdzie organ ten po porodzie kobieta może wziąć do domu (w Polsce jest to zabronione). W pierwszej części tekstu uwaga jest skupiona na genezie oraz przyczynach popularności placentofagii obecnie, wskazaniu powodów, dla których ludzie decydują się jeść część własnego ciała, przytaczane są opinie poświadczające pozytywne skutki tego procederu oraz wyniki badań medycznych obalające większość z nich. Druga część artykułu poświęcona jest rozważaniom na temat praktyk związanych z traktowaniem łożyska w kulturach tradycyjnych, powodach, dla których dawniej jedzenie tego organu musiało być surowo zabronione, poszukiwaniu odpowiedzi na pytanie, co mogło doprowadzić do tak daleko idących zmian w stosunku do zjawiska placentofagii.

Czasopismo: Literatura Ludowa
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: literaturoznawstwo
Fanfikcja po rosyjsku – w kręgu polskich inspiracji

Celem niniejszego artykułu jest zaprezentowanie sposobów recepcji polskiej klasyki literackiej przez przeciętnego odbiorcę polskiej kultury w ramach rosyjskojęzycznego środowiska fanfikowego. Ukazane zostały specyficzne cechy współczesnej rosyjskojęzycznej fanfikcji, będącej syntezą dwóch tradycji fan fiction – zachodniej i rosyjskiej. Dodatkowo artykuł jest próbą zapoznania polskiego odbiorcy z tradycją rosyjską, która powstawała niezależnie od zachodniej.

Czasopismo: Literatura Ludowa
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: literaturoznawstwo
Cmentarz. Antropologiczna lektura przestrzeni i pamięci na przykładzie wiejskiego cmentarza w Złotym Potoku

Z kulturowego punktu widzenia przestrzeń cmentarza jest tworem niedokończonym, jako konstrukt materialny i niematerialny jest nieustannie „przeobrażany”. Funkcjonuje jako palimpsest – czas uzgadnia i kreuje jego przestrzeń, nadpisuje nowe znaczenia i tożsamości. Aby go odczytać prawidłowo należy znać język, jakim został napisany i poddać go kilku lekturom, gdyż pierwsza lektura „jawnie dostrzegalnych, widomych i celowo eksponowanych” (J. Kolbuszewski) obiektów i znaków cmentarza nie pozwala badaczowi dogłębnie re-konstruować jego przestrzeń. Za przykład posłuży mi wiejski cmentarz leżący na Jurze Krakowsko-Częstochowskiej (wieś Złoty Potok, gmina Janów, powiat częstochowski). 

Czasopismo: Literatura Ludowa
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: literaturoznawstwo
Franciszkańska "mistyka natury" w poezji Tadeusza Micińskiego

W dotychczasowych badaniach nad twórczością Tadeusza Micińskiego inspiracja duchowością świętego Franciszka była jedynie wzmiankowana, mimo że wycisnęła piętno na wielu utworach poety. Najbardziej charakterystyczną cechą mistyki franciszkańskiej jest odnajdywanie śladów Boga poprzez kontemplację natury. Podobny sposób spojrzenia na rzeczywistość niematerialną jest również obecny w poezji młodopolskiego artysty.  Poeta stroni od potocznego wyobrażenia o Asyżaninie, przywołuje przede wszystkim jego głębokie przeżycia duchowe, stygmatyzację. Nawiązaniom do świętego Poverello zawsze towarzyszą obrazy zaczerpnięte z natury. W utworach Micińskiego przyroda może prowadzić do poznania Stwórcy, lecz może także budzić zwątpienie i grozę istnienia. Obserwacja zjawisk przyrody zawsze wiąże się jednak z przeczuciem ukrytej za nimi transcendencji. Chociaż wątki franciszkańskie są u Micińskiego z pozoru mniej widoczne niż w liryce Leopolda i Ludwika Marii Staffów czy Jana Kasprowicza, nie można ich uznać za sporadyczne. Autor Nietoty w swojej recepcji postaci Biedaczyny z Asyżu szczególnie zaakcentował jego mistycyzm, czyli to, co w tej duchowości najgłębsze, a zarazem najtrudniejsze. Dlatego ujęcie Micińskiego należy uznać za wyjątkowe. Nauka Franciszka trwale wpisała się w jego światopogląd, współegzystując z innymi, często przeciwstawnymi wpływami. 

Czasopismo: Literatura Ludowa
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: literaturoznawstwo
Karnawalizacja grozy w folklorze dziecięcym

Artykuł zatytułowany "Karnawalizacja grozy w folklorze dziecięcym" porusza temat kreacyjnego języka dzieci w wieku przedszkolnym i wczesnym wieku szkolnym, w którym jako dominanty kompozycyjne pojawiają się absurd, groteska, aluzyjność, turpizm, makabra, niestosowność, obscena, skatologiczny żart, infantylizacje, profanacje, hiperbole oraz ludyczne puenty. Szczegółowej analizie poddany zostaje folklor dziecięcy, czyli spontaniczna, wierszowana aktywność słowna dzieci towarzysząca zabawie. Tego rodzaju improwizowane mikroformy wierszowane wpisane są w kulturę dziecięcą i powstają w grupie rówieśniczej poza oficjalną  kulturą językową jako słowny akt buntu dzieci wobec narzucania im przez dorosłych języka sformalizowanego, instrumentalnego, ukierunkowanego na odwzorowanie rzeczywistości. Dzieci mają satysfakcję z łamania tabu językowych i wprowadzania w konsternację starszych od siebie. W wierszach tych obserwować można typowy dla struktury karnawału gest, jakim jest wzniesienie na piedestał najsłabszego w hierarchii społecznej – w zabawie – dziecka, które eksponuje poprzez język karnawałową wizję świata. Analiza obejmuje obecne w obiegu ustnym dzieci wiersze i krótkie formy prozatorskie obrazujące grozę skarnawalizowaną. Karnawałowe ujęcie grozy przez dzieci jest przejawem obalania monolityczności strachu, egzorcyzmowania lęku poprzez śmiech, neutralizowania go i nadawania „strachom” po bachtinowsku rozumianej „gęby”, innymi słowy budowania ludycznej i groteskowej wersji świata – na opak.

Czasopismo: Literatura Ludowa
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: literaturoznawstwo
Chwiejnym krokiem w stronę kultury chłopskiej

Recenzja:Iwański, P. (2016). Czy kultura lu-dowa/wiejska/chłopska to temat wart jeszcze rozmowy? Busko Zdrój: Wydawnictwo Eu-dajmonia-Zdrój, ss. 114.

Czasopismo: Literatura Ludowa
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: literaturoznawstwo
Braciszek i siostrzyczka. O „tajnym pakcie” między rodzeństwem na przykładzie wybranych baśni

W tekście podjęto temat związków między rodzeństwem na przykładzie wybranych baśni ludowych. Autorkę interesują więzi między siostrą a bratem/braćmi pokazane na przykładach bohaterów baśni. Materiał egzemplifikacyjny stanowią wybrane baśnie ludowe ze zbioru braci J. i W. Grimm w tłumaczeniu M. Tarnowskiego. Autorka zakłada, że między bohaterami baśni - siostrą i bratem/braćmi pojawia się specyficzna więź, którą nazywa „tajnym układem”. Przywołuje konteksty psychoanalityczne (B. Bettelheim, C. P. Estés, P. Péju, J. Willi, S. Capodeci) i stara się wykazać, że zachowania rodzeństwa względem siebie są spowodowane „tajnym układem”, czymś w rodzaju „koluzji”. Szczególne znaczenie ma tu pozycja siostry, która ratuje brata lub braci z opresji oraz zjawisko współdziałania postaci w sytuacji zagrożenia.

Czasopismo: Literatura Ludowa
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: literaturoznawstwo
Recenzja leksykonu "Powieści graficzne"

Recenzja:Powieści graficzne. Leksykon (2015). S. J. Konefał (red.).Warszawa: Timof i cisi wspólnicy , ss. 544.

Czasopismo: Literatura Ludowa
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: literaturoznawstwo
„Jelenie na rykowisku”: o demonach sztuki i granicach sztuki popularnej

W artykule zastanawiam się nad rolą popularnych przedstawień artystycznych, odnosząc się przede wszystkim do doskonale znanego, choć niecieszącego się dobrą sławą motywu „jeleni na rykowisku”. Wychodząc od schematu „sztuka – kultura, zaproponowanego przez Jamesa Clifforda”, próbuję argumentować na rzecz przemieszczeń i kulturowych kontekstualizacji obrazów, które nie dają się łatwo zaklasyfikować jako zła sztuka lub kicz. W konsekwencji poprzez analizę znaczeń tego rodzaju przedstawień próbuję pokazać, w jaki sposób są one osadzone zarówno w obszarze tzw. sztuki wysokiej (modernistycznej), jak i w obszarze kultury popularnej, utożsamianej ciągle jeszcze z kulturą niską – i co z tego wieloznacznego uwikłania wynika.

Czasopismo: Literatura Ludowa
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: literaturoznawstwo
Internet w badaniach folklorystycznych

Rewievs:Violetta Krawczyk-Wasilewska, E-folklor w dobie kultury digitalnej. Szkice i studia z przedmową Andy'ego Rossa, Wydawnictwo Uniwersytetu Łódzkiego, Łódź 2016

Czasopismo: Literatura Ludowa
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: literaturoznawstwo