rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Motywy wyboru zawodu a pełnienie roli nauczyciela

Celem opracowania jest ukazanie standardu pełnienia roli nauczyciela i motywów wyboru zawodu wśród nauczycieli oraz przedstawienie ewentualnych zależności między tymi zmiennymi. Przystępując do badań, założono, że pozytywne motywy wyboru zawodu będą sprzyjać heurystycznemu standardowi pełnienia roli nauczyciela. Nauczyciele świadomi swoich zawodowych wyborów (wybory pozytywne) będą przejawiać wyższy standard pełnienia roli nauczyciela (nastawienie na emancypację, umiejętności radzenia sobie w sytuacjach sprzeczności, ambiwalencji) w porównaniu z nauczycielami, którzy swój zawód wybrali z przyczyn negatywnych, neutralnych czy ambiwalentnych. 
Badania, z wykorzystaniem sondażu diagnostycznego, objęły 225 losowo dobranych nauczycieli pracujących w szkołach różnych typów, na wsi i w różnej wielkości miastach na terenie Małopolski. 
Na podstawie wyników badań można stwierdzić, że nauczyciele generalnie prezentują adaptacyjny (przedmiotowy) standard funkcjonowania w zawodzie (pełnienia roli nauczyciela) i większość z nich dokonała wyboru studiów pedagogicznych z przyczyn, które w aspekcie motywacji do przyszłej pracy można uznać za pozytywne. Wyniki prezentowanych badań pokazują też, że standard pełnienia roli nauczyciela nie jest powiązany z motywami wyboru zawodu. Prawdopodobnie określone (pozytywne, negatywne, neutralne czy ambiwalentne) motywy i wyobrażenia o przyszłym zawodzie, które towarzyszą kandydatom na nauczycieli w decyzjach dotyczących wyboru zawodu, nie przesądzają o jakości pełnienia roli zawodowej: dominacji w niej heurystycznych czy też adaptacyjnych zachowań i działań.

Czasopismo: Teraźniejszość – Człowiek – Edukacja
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Tworzenie środowiska sprzyjającego uczeniu się – analiza wybranych czynników

W artykule poruszono kwestię konieczności zmiany modelu uczenia się. W odwołaniu do współczesnych modeli edukacji wskazano czynniki sprzyjające i hamujące proces uczenia się. W opracowaniu skupiono się na poszukiwaniu obszarów sensytywnych oraz wskazano kierunki i sposoby działania umożliwiające nowe, adekwatne funkcjonowanie organizacji skoncentrowanych na uczeniu się. Rozwiązanie przedstawiono w systemowym przejęciu przez ponowoczesne instytucje odpowiedzialności za powszechny, skoncentrowany na rozwoju system edukacji. Wnioski przeprowadzonego wywodu koncentrują się wokół samego ujęcia uczenia się, treści tego, co ma być uczone, a także czynników hamujących oraz wspierających wdrażanie zmian.

Czasopismo: Teraźniejszość – Człowiek – Edukacja
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Problemy z „nadwyżką wiedzy” w diagnozie prowadzonej z bliskiej perspektywy

W wielu koncepcjach nauczycielskiego profesjonalizmu podkreśla się rolę kompetencji diagnostycznych w odpowiedzialnym projektowaniu procesu kształcenia. Jednocześnie diagnozowanie prowadzone z bliskiej perspektywy poznawczej nieuchronnie obarczone jest nie tylko subiektywizmem, ale też schematycznością oraz pewną niestabilnością indywidualnych sądów nauczyciela. Przyjmuje się, że podniesieniu trafności edukacyjnego badania diagnostycznego służy zastosowanie metodologicznej triangulacji, która umożliwia uzyskanie swoistej „nadwyżki wiedzy”, pozwalającej nadać zgromadzonym wynikom sens wykraczający poza doraźne decyzje dydaktyczne. 
W niniejszym tekście analizuję różne aspekty nieformalnych diagnoz, w których zastosowano strategię triangulacji, ujawniając problemy stojące na drodze do zgromadzenia w nich wiedzy o większym potencjale niż prosta suma różnych danych uzyskanych różnymi metodami. Wśród nich najbardziej znaczące są różne rodzaje redukcji o złożonej etiologii, które prowadzą do uzyskania nieproblematycznego i spójnego obrazu codzienności edukacyjnej. Z analiz wynika też, że o możliwości osiągnięcia lub tylko poszukiwania „nadwyżki wiedzy” decyduje osobiste zainteresowanie diagnosty światem szkoły, zaliczane przez psychologów do poznawczych mechanizmów motywacyjnych. 
Podjęte przeze mnie rozważania obejmują metodologiczny, pragmatyczny i refleksyjny wymiar diagnozowania edukacyjnego, dlatego z jednej strony ujawniają rolę ciekawości diagnosty oraz teorii pedagogicznej w poznawaniu i intepretowaniu sytuacji szkolnych, a z drugiej – dostarczają empirycznych danych do namysłu nad sformułowaną przez M. Czerepaniak-Walczak koncepcją praktyki typu praxis w kształceniu nauczycieli.

Czasopismo: Teraźniejszość – Człowiek – Edukacja
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Nauczyciel w ideologiach – o nadziejach, iluzjach i unieważnianiu idei podwójnego agenta

Punktem wyjścia tekstu jest przekonanie o możliwości ulokowania nauczyciela na pozycji agenta dwóch przeciwstawnych ideologii. Z jednej strony jest on bowiem spostrzegany jako przedstawiciel ideologii konserwatywnych, który ma za zadanie reprodukować zastaną strukturę społeczną; z drugiej zaś – jako przedstawiciel ideologii liberalnych, który powinien poszerzać jednostkowe szanse rozwojowe. Ten sposób myślenia o nauczycielu jest zakorzeniony w oświeceniowej idei racjonalnego uzgodnienia, przeniesionej na grunt subiektywnych rozstrzygnięć, legitymizowanej założeniem o dystansie racjonalnego umysłu w stosunku do położenia społecznego. Założenie to zostało poddane krytyce, w efekcie której edukacja odsłoniła swój immanentnie konserwatywny charakter. Nie unieważniło jednak sporu o proporcje między celami kolektywnymi i indywidualnymi w edukacji. 
Dopiero w kontekście narastającej hegemonii ideologii rynkowych ów spór okazuje się coraz bardziej bezprzedmiotowy, ponieważ w forsowanym przez nie nowym modelu podmiotowości rynkowej cele indywidualne zostały utożsamione z celami kolektywnymi (struktury rynkowej). Dzięki temu możliwe stało się konstruowanie jednostki doskonale dopasowanej do wolnego rynku, przy równoczesnym ukrywaniu tych działań za fasadą emancypacyjnej retoryki.

Czasopismo: Teraźniejszość – Człowiek – Edukacja
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Od demaskacji ku budowaniu. Po-krytyczna perspektywa badań pedagogicznych

Zasadniczym celem niniejszego artykułu jest problematyzacja krytycznego paradygmatu nauk społecznych i humanistycznych, w tym krytycznego paradygmatu uprawiania badań edukacyjnych, który – jak sądzę – przeżywa istotny szeroko komentowany na świecie kryzys. Następnie chciałbym wskazać rysującą się możliwość po-krytycznego ujmowania humanistyki, w tym badań społecznych i edukacyjnych.

Czasopismo: Teraźniejszość – Człowiek – Edukacja
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Nowe media i edukacja szkolna – wprowadzenie do projektu

Nowe media zmieniają określający nas paradygmat kulturowy. Wynika stąd konieczność refleksji nad organizacją, formami i treściami masowej edukacji, które nie przystają do nowej sytuacji kulturowej. Właściwości nowych mediów określają na nowo zarówno sposób percepcji, jak i – co pokazują badania neurobiologów – rozumienia, przyswajania wiedzy, wykorzystywania zmysłów w postrzeganiu itd. Takiej zmianie powinna towarzyszyć redefinicja kształcenia obejmująca nie tylko nowe treści czy wykorzystująca nowe technologie, ale przede wszystkim odpowiadająca w swojej konstrukcji właściwościom nowego odbiorcy kształtowanego przez nowe media. Artykuł stanowi próbę wyznaczenia horyzontów i kierunków rozwoju edukacji humanistycznej odpowiednio do rozpoznań wskazujących wciąż pogłębiającą się przepaść między otaczającą nas rzeczywistością kulturową a edukacją oferowaną przez szkołę publiczną, co w ewidentny sposób rzutuje na horyzontalnie i wertykalnie pojmowane relacje międzyludzkie.

Czasopismo: Teraźniejszość – Człowiek – Edukacja
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne
Dzieci w kulturze mobilnej. Partycypacja, uczenie się i emancypacja pokolenia „cyfrowych tubylców”

Kontakt dzieci i młodzieży ze współczesnymi technologiami wywiera wyraźny wpływ na kierunek rozwoju społeczeństwa. Autorzy poddają dyskusji pojęcia wprowadzone przez M. Prensky’ego: cyfrowych tubylców i cyfrowych imigrantów, w celu identyfikacji i opisania luki w sposobach korzystania z technologii i Internetu przez dwa pokolenia. Autorzy analizują wzorce uczenia się, poznawania i działania dzieci w kulturze cyfrowej. Proponują pojęcie „cyfrowych uchodźców” jako nowej metafory istotnie zmieniającej sposób myślenia o współczesnej technologii i jej społeczno-kulturowej roli.

Czasopismo: Teraźniejszość – Człowiek – Edukacja
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne
Rola architektury w tworzeniu aktywnego środowiska edukacji

Zagadnienia poruszane w artykule dotyczą styku pedagogiki, architektury i psychologii środowiskowej: teoretycznej i praktycznej podstawy procesu nauczania, fizycznego wymiaru tego procesu oraz ich wzajemnych relacji i zakresu oddziaływania. W artykule stawiana jest teza ogólna, że w obrębie edukacji równolegle do zmian programowych i metod nauczania powinno następować dostosowanie fizycznego środowiska edukacji. Tezie takiej podporządkowane są trzy tezy pomocnicze. Głoszą one, że: a) architektura obiektów oświatowych na przestrzeni lat, uległa nieznacznej ewolucji i często nie odpowiada współczesnym potrzebom edukacyjnym; b) możliwe jest budowanie środowiska edukacyjnego na podstawie koncepcji determinizmu architektonicznego; c) świadomie projektowana architektura może czynnie uczestniczyć w procesie kształcenia, tworząc aktywne środowisko edukacji.

Czasopismo: Teraźniejszość – Człowiek – Edukacja
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Nauczyciel administracyjnie ukierunkowany – obszary podporządkowania i lęku

W opinii teoretyków edukacji na jej teren wprowadzane są elementy partykularnie konstruowanej gospodarki rynkowej. Dąży się do podnoszenia efektywności kształcenia przy wykorzystaniu zabiegów charakterystycznych dla sfery biznesu. W wyniku tego pojawia się w szkole nadmierna koncentracja na realizacji odgórnie narzuconych dyrektyw i ciągle zmieniających się przepisów. Wielu nauczycieli, ulegając wpływom i naciskom zewnętrznym, obiera administracyjne ukierunkowanie swej pracy, co objawia się przywiązywaniem dużej wagi do bezwzględnego realizowania tego, co nakazane i podlegające ciągłej kontroli. Jednym ze skrupulatnie realizowanych wymogów jest dbałość o to, by uczniowie osiągali wysokie wyniki w testach zewnętrznych. Przekonuje to, jak ważna stała się dla ich praktyki zawodowej standaryzacja pomiaru osiągnięć nauczania i uczenia się uczniów, przy równoczesnej marginalizacji istotnych i bezspornie pożądanych komponentów edukacyjnych, takich jak indywidualizacja, podmiotowość itd. Tekst prezentuje niewielki obszar prowadzonych przeze mnie analiz wywiadów swobodnych z nauczycielami opisującymi to, czego doświadczają w swej codzienności zawodowej.

Czasopismo: Teraźniejszość – Człowiek – Edukacja
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Dyskurs podręcznikowy i dziecięcy z perspektywy krytyczno-emancypacyjnej

W tekście podejmę próbę zrekonstruowania znaczeń wpisanych w dyskurs podręcznikowy i dziecięcy z perspektywy krytyczno-emancypacyjnej. W tym celu posłużę się kategorią dominacji, która umożliwia wskazanie zawartych w podręczniku znaczeń i wartości, narzuconych bądź wyretuszowanych, ustalonych z pominięciem rzeczywistego kontekstu, w jakim uczeń wzrasta, oraz kategorię wyzwolenia, która uprawniając praktykowanie otwartości poznawczej, wprowadza wyłom w tradycyjnym myśleniu o wielowymiarowym dyskursie dziecięcym. Wnioski z badań pozwalają zdystansować się wobec tego, co w danej sferze formatywnej oferuje zinstytucjonalizowana edukacja, i upomnieć się o edukację krytyczną, którą pojmuję za M. Malewskim nie jako grę o wiedzę, kompetencje czy władzę, ale raczej jako grę o lepsze, bardziej świadome i podmiotowe bycie w świecie (Malewski 2010, s. 38).

Czasopismo: Teraźniejszość – Człowiek – Edukacja
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
(Nie)normatywność rytuałów oporu w szkole

W artykule skupiam się na zagadnieniu normatywności rytuałów oporu w szkole. Próbuję rozpatrzyć to zagadnienie z punktu widzenia dwóch kultur, które ścierają się w przestrzeni szkoły, a mianowicie kultury dominującej (kultury szkoły) i podporządkowanej (kultury ulicy). Rytuały oporu posiadają zróżnicowaną normatywność, w zależności od tego, czy są narzędziami podtrzymywania hegemonii szkolnej, czy prowadzić mają do zmiany obowiązującego porządku. W artykule również omawiam typologię rytuałów oporu uczniów, która powstała w wyniku zestawienie koncepcji róży emancypacyjnej zaproponowanej przez M. Czerepaniak-Walczak i wyróżnionych przez P. McLarena grup rytuałów istniejących w codzienności szkolnej.

Czasopismo: Teraźniejszość – Człowiek – Edukacja
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
O potrzebie pedagogiki radykalnej solidarności – zaproszenie do dyskusji

W artykule rozwijamy tezę dotyczącą potrzeby takiego słownika, który pozwoli wyzwolić pokłady energii i wyobraźni zdolne dać skuteczny odpór procesom urynkowienia edukacji. Uważamy, że w polskich warunkach emancypacyjny potencjał można odnaleźć w kategorii solidarności. Rozwijając rozumienie solidarności, zarysowujemy pole teoretyczne, które określamy mianem pedagogiki radykalnej solidarności.

Czasopismo: Teraźniejszość – Człowiek – Edukacja
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Pedagogika radykalna Paulo Freire wobec różnic społecznych: rzecz o edukacji ludowej

Głównym celem artykułu jest rekonstrukcja koncepcji edukacji ludowej Paulo Freire, rozwijana przez badaczy i pedagogów związanych z Instytutem Paulo Freire w Sao Paulo. Problematyczna jest jednak kwestia różnic między warunkami w Brazylii a w Polsce. Obydwa kraje były zaangażowane w proces demokratyzacji, jednak z perspektywy gospodarczej Brazylia należy do krajów rozwijających się, podczas gdy Polska – do rozwiniętych. Co więcej, nierówności społeczne w Polsce wzrosły w trakcie ponownego wprowadzania kapitalizmu, równolegle z demokratyzacją życia, a z kolei Brazylia zmniejszyła skale nierówności społecznych w ostatnim piętnastoleciu. Właśnie to jest powodem rekonstruowania pojęcia edukacji ludowej wraz z jej staroświecką wiarą w ideę postępu, obecna w paradygmacie edukacji politycznej Freire – wiara w emancypację, która zniknęła w postpolitycznej Europie.

Czasopismo: Teraźniejszość – Człowiek – Edukacja
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Wpływ zmiennego stosunku popiołu lotnego krzemionkowego do granulowanego żużla wielkopiecowego na właściwości cementu

Celem badań było ustalenie optymalnego stosunku krzemionkowego popiołu lotnego do granulowanego żużla wielkopiecowego w składzie cementu o niskiej zawartości klinkieru portlandzkiego. Niniejsza praca stanowi pierwszy etap badań określający możliwości zastosowania cementów wieloskładnikowych w zaprawach budowlanych w tym zapraw specjalnych. Zastosowane w badaniach dodatki główne w postaci mielonego granulowanego żużla wielkopiecowego oraz popiołu lotnego krzemionkowego charakteryzowały się zbliżonym składem ziarnowym wynoszącym poniżej 40 μm. Wprowadzono je do zapraw jako zamiennik cementu portlandzkiego w ilości 50 oraz 70% oraz ich mieszanin w ilościach nieprzekraczających 70%. W części eksperymentalnej scharakteryzowano główne składniki: cementu CEM I, krzemionkowego popiołu lotnego, mielonego granulowanego żużla wielkopiecowego pod względem fizyko-chemicznym. Wytworzono 7 cementów, które stanowiły podstawę do wykonania badań fizycznych cementów obejmujących właściwości wytrzymałościowe. Najbardziej optymalne wyniki uzyskano w przypadku mieszanek, gdzie cement CEM I zastąpiono granulowanym żużlem wielkopiecowym na poziomie 50 i 70 % oraz w przypadku cementów trójskładnikowych przy cemencie zawierającym mieszaninę 20% popiołu i 50% żużla.

Czasopismo: Budownictwo, Technologie, Architektura
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
Neomarksizm jako fundament radykalnej teorii edukacji (część I) (Lata 1970–1980: aplikacja pojęć reprodukcji, hegemonii i ideologii w socjologii edukacji – rys historyczny)

Artykuł ten opowiada intelektualną historię neomarksizmu w teorii i filozofii edukacji. Neomarksizm przedstawiany jest tu jako fundament tzw. radykalnej teorii edukacji, na której gruncie wyrasta dyskurs pedagogiki krytycznej H. A. Giroux. Główną tezą artykułu jest twierdzenie, iż tzw. radykalne myślenie o krytycznej misji pedagogiki oraz o funkcjach i perspektywach zmiany systemu oświaty, przypisywane nieraz automatycznie uczniom P. Freirego, takim jak H. Giroux, P. McLaren, I. Shor, J. Kincheloe, D. Macedo i innym, nie wzięło się w ich kręgu znikąd. To pokolenie pedagogów rozpoczynające swoje kariery naukowe na początku lat 80., wychowywało się na lekturach wcześniejszych co najmniej o jedną dekadę, które posługiwały się Marksowskim pojęciem reprodukcji w celu zakwestionowania założenia, że szkoła funkcjonuje jako instytucja „równych szans” dla wszystkich i służy rozwojowi demokratycznego i egalitarnego porządku społecznego. Śledząc aplikacje idei Marksa i ich neomarksistowskich rozwinięć na przestrzeni dekady 1970–1980 w teorii i socjologii edukacji, esej ten – w prezentowanej tu, pierwszej jego części – zmierza do wyjaśnienia problemu postępującej radykalizacji teorii edukacyjnej jeszcze przed interwencjami H. Giroux, opracowującemu swoją wizję pedagogiki i filozofii edukacji w oparciu o dziedzictwo neomarksizmu, lecz także w krytycznym z nim dialogu.

Czasopismo: Teraźniejszość – Człowiek – Edukacja
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Zastosowanie i projektowanie porowatego betonu wodoprzepuszczalnego

W artykule przedstawiono możliwości i zalety zastosowania betonu wodoprzepuszczalnego jako komunikacyjnych nawierzchni przepuszczalnych, podbudów drogowych czy też wodoprzepuszczalnych konstrukcji oporowych. Wskazano wymagane ich właściwości w celu zapewnienia prawidłowej pracy jako warstw odwadniających lub ochronnych konstrukcji, przy jednoczesnym spełnieniu kryteriów nośności i trwałości. Stały się one podstawą do zaproponowanej procedury projektowania betonu, wyznaczającej obszar dopuszczalnego uziarnienia możliwego do zastosowania kruszywa oraz stopnia wypełnienia go zaczynem.

Czasopismo: Budownictwo, Technologie, Architektura
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
Cyborgizacja–emancypacja? Kulturowe wyobrażenia techniki i postępu w czasach posthumanizmu

W artykule została poddana analizie idea cyborgizacji w perspektywie społecznej, z punktu widzenia społecznej wyobraźni oraz z punktu widzenia edukacyjnych projektów. Ukazane zostały konteksty zaistnienia idei cyborgizacji i naświetlone typy refleksji konstytuujące współczesne dyskursy technologiczne i ich wpływ na życie społeczne i edukację. Najważniejszą częścią tekstu jest ukazanie potencjalnego wpływu nowoczesnych technologii na edukację oraz zarysowanie problemu emancypacji osób uczących się.

Czasopismo: Teraźniejszość – Człowiek – Edukacja
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne
Model kontinuum środowiska edukacyjnego nauczycieli (chmura – silos)

Artykuł przedstawia wielowymiarowy model kontinuum środowiska edukacyjnego nauczycieli w ponowoczesnym świecie, implikowany gwałtownym rozwojem ICT (Information and Communication Technology). Zaprojektowana koncepcja jest efektem analizy literatury uzupełnionej wynikami badań empirycznych − diagnostyczno-korelacyjnych, o charakterze ilościowo-jakościowym, ustalających kompetencje informacyjne 1160 nauczycieli w zakresie wykorzystywania metod i narzędzi ICT. Wyznaczono wartości brzegowe tego modelu (pojęcia-konstrukty „chmura” i „silos”) oraz ich desygnaty dla sześciu warstw obejmujących: technologię, społeczeństwo, ekonomię, wiedzę, kulturę, filozofię (epistemologię, aksjologię). Podjęto próbę dookreślenia środowiska edukacyjnego działalności nauczycieli w dobie technologicznych i cywilizacyjnych przemian.

Czasopismo: Teraźniejszość – Człowiek – Edukacja
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Droga do integracji społecznej jako zadanie dla edukacji

Prezentowany artykuł dotyka problemów funkcjonowania w nowoczesnym społeczeństwie grup i osób uznanych za „inne”. Dotyczy to osób zagrożonych marginalizacją i wykluczeniem społecznym. W artykule przedstawiono wewnętrzne i związane z własnymi doświadczeniami uwarunkowania akulturacji w społeczeństwie. Zarówno rozważania teoretyczne, jak i wnioski oparto na koncepcji M. Benetta (1986), która wskazuje kluczowe procesy i definiuje umiejętności konieczne do akulturacji. Materiał badawczy zebrano w ramach realizacji projektu Upowszechnianie Aktywnej Integracji poprzez Powiatowe Centra Pomocy Rodzinie1. Grupa badanych to 481 osób. Właściwa grupa badana (N = 321) była beneficjentami projektu, a 160 osób stanowiło grupę kontrolną. Badano różnice między grupami przed projektem oraz zmian w wyniku przeprowadzonego programu w zakresie wiedzy o sobie i wiedzy społecznej. Rezultaty badań wykazały różnice między grupami oraz efekty treningu w zakresie samooceny, poczuci kontroli oraz oceny znaczenia wydarzeń. Wnioski i rekomendacje wytyczają etapy oddziaływań, które pomogą doprowadzić osoby z grup egzystujących „obok” do „w”. Rezultaty wskazują na konieczność angażowania różnych form oddziaływania, które umożliwią rozwój tożsamości zarówno osoby, jak i grupy oraz takich, które rozwijają umiejętności, które umożliwią funkcjonowanie w grupie większości.

Czasopismo: Teraźniejszość – Człowiek – Edukacja
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Analityczne i numeryczne obliczenia maksymalnego momentu przenoszonego przez połączenie wciskowe

Artykuł przedstawia możliwości wyznaczenia maksymalnego momentu przenoszonego przez połączenie wciskowe dwóch koncentrycznych tulei o jednakowej długości, wykonanych z różnych materiałów. Analityczne rozwiązanie zagadnienia zostało zaimplementowane w arkuszu kalkulacyjnym celem weryfikacji wyników, wykonanych następnie obliczeń numerycznych z wykorzystaniem Metody Elementów Skończonych w systemie ANSYS 2021 R2. Obliczenia numeryczne wykonane na prostym modelu, miały na celu rozpoznanie możliwości systemowych w tym zakresie i wdrożenie metodologii w trudniejszych zagadnieniach kontaktowych.

Czasopismo: Maszyny Elektryczne: zeszyty problemowe
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: automatyka, elektronika i elektrotechnika, inżynieria mechaniczna
Badania off-line izolatora przepustowego transformatora WN

W artykule przedstawiono schemat zastępczy izolatora i program badań off-line napięciem stałym, to jest: 1) załączenie napięcia stałego o wartości Up i pomiar prądu ustalonego I60; 2) odłączenie napięcia Up i zwarcie układu izolacyjnego na czas tz; 3) rozwarcie układu izolacyjnego i pomiar przebiegu napięcia uod (t) do wartości maksymalnej Uod max. Parametrami diagnostycznymi są: napięcie - Up, rezystancja - R60, czas zwarcia - tz, napięcie - Uod max i stała czasowa τod. Parametry te, wyznaczone dla izolatora nowego i zapisane w jego metryczce, stanowią fingerprint.

Czasopismo: Maszyny Elektryczne: zeszyty problemowe
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: automatyka, elektronika i elektrotechnika, inżynieria mechaniczna