rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Wpływ zabiegów przyspieszających dojrzewanie owoców na kwitnienie i owocowanie pomidora drobnoowocowego

Badania przeprowadzono w latach 2001 2003 w Zakładzie Doświadczalnym
Akademii Rolniczej w Szczecinie. Badano wpływ cięcia gron i stosowania preparatu
Ethrel na kwitnienie i przyspieszenie dojrzewania owoców pomidora drobnoowocowe-
go. W doświadczeniu badano następujące czynniki: metody przyspieszenia dojrzewa-
nia owoców pomidora (cięcie gron, preparat Ethrel, cięcie gron + preparat Ethrel) oraz
odmiany pomidora (‘Cheresita F1’, ‘Favorita F1’). Stosowane metody nie miały wpływu
na liczbę kwiatów i zawiązków pomidora drobnoowocowego. Cięcie gron zwiększyło
odsetek zawiązanych owoców w stosunku do liczby kwiatów. Zastosowanie Ethrelu
oraz cięcie gron i jednoczesne traktowanie ich Ethrelem istotnie zwiększyło plon wcze-
sny owoców pomidora. Preparat Ethrel oraz zabieg cięcia gron wpłynęły na przyspie-
szenie zbioru pomidora drobnoowocowego o 12 dni. Odmiana ‘Cheresita F1’ tworzyła
większą liczbę kwiatów, zawiązków i owoców niż ‘Favorita F1’.

Czasopismo: Acta Agrobotanica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Badania nad mozliwoscia wykorzystania wybranych roslin z rodziny Brassicaceae w ochronie ogorka przed zgorzela siewek powodowana przez Rhizoctonia solani Kuhn i Fusarium culmorum [W.G. Smith] Sacc.

Celem pracy było określenie przydatności suszonych liści kapusty włoskiej, kapusty czerwonej, jarmużu oraz chrzanu w ochronie ogórka przed zgorzelą siewek, powodowaną przez grzyby Rhizoctonia solani i Fusarium culmorum. W doświadczeniach laboratoryjnych patogeny hodowano na PDA z dodatkiem 3g·100 cm⁻³ liści oraz w atmosferze zawierającej lotne związki wydzielające się z materiału roślinnego.
Dodatek liści chrzanu do PDA powodował pełną inhibicję rozwoju Rh. solani. Pozostałe rośliny również charakteryzowały się wysoką aktywnością fungistatczną (% zahamowania wzrostu ok. 85%). F. culmorum był mniej wrażliwy. Najsilniejsze działanie obserwowano na pożywce z liśćmi chrzanu (65%), najsłabsze w kombinacji z liśćmi jarmużu (38,9%). Podobne prawidłowości obserwowano w przypadku badania aktywności fumigacyjnej.
Skuteczność suszonych liści w ochronie ogórków przed zgorzelą siewek potwierdzono w doświadczeniu szklarniowym. Wprowadzenie ich do inokulowanej R. solani gleby w dawce 2g·100 cm⁻³ istotnie zwiększało wschody ogórków w porównaniu z kontrolą. W doświadczeniu z F. culmorum istotne działanie obserwowano tylko w kombinacjach z chrzanem i kapustą czerwoną.

Czasopismo: Acta Agrobotanica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Aktywnosc antygrzybowa [Gaeumannomyces graminis var. tritici] roznych glikozydow kwasu medikagenowego

Różne koncentracje kwasu medikagenowego (KM) oraz pięciu glikozydów tego kwasu wyodrębnionych z lucerny siewnej (Medicago sativa) dodawano do pożywki agarowej (corn meal agar, CMA) zaszczepionej kulturą Gaeumannomyces graminis var. tritici (Ggt). Po różnych okresach inkubacji mierzono promień kolonii badanego grzyba i wyliczano % zahamowania jego wzrostu w stosunku do kontroli (CMA z dodatkiem rozpuszczalnika testowanych związków). Spośród analizowanych związków tylko monoglukozyd KM (3-O-β -D -glukopiranozyd KM) istotnie hamował wzrost Ggt w zakresie użytych koncentracji. Związek ten w stężeniu 50 µM spowodował zupełne zahamowanie rozwoju badanego grzyba, a po przełożeniu inokulum na pożywkę czystą, grzyb ten nie był zdolny do ponownego wzrostu. Wskazuje to, że w powyższej koncentracji monoglukozyd KM wykazuje efekt grzybobójczy w stosunku do Ggt.

Czasopismo: Acta Agrobotanica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wplyw temperatury i okresu inkubacji na tworzenie toksycznych metabolitow przez Alternaria radicina i A. alternata

Zbadano tworzenie toksycznych metabolitów przez Alternaria radicina i A. alternata w ziarnie ryżu i krążkach marchwi w temperaturze 1, 10ºC i 20ºC. Inkubacja w ziarnie ryżu trwała 21 i 35 dni, a w plastrach marchwi 14 i 21 dni. Określono także akumulację tych toksyn w inokulowanych przechowywanych korzeniach i suszu marchwi. Grzyb A. radicina tworzył radicininę (RAD) i epi-radicinol (epi-ROH), natomiast A. alternata – kwas tenuazonowy (TeA), altertoksynę I (ATX I), alternariol (AOH) i eter metylowy alternariolu (AME). Choć w temperaturze 1ºC obydwa gatunki tworzyły toksyny w ziarnie ryżu, to w plastrach marchwi ich nie wykryto. W korzeniach przechowywanych przez 24 tygodnie następowała akumulacja epi-ROH. Stężenie RAD i epi-ROH w suszu zmniejszało się. Korzenie były wolne od toksyn tworzonych przez A. alternata, natomiast w suszu przechowywanym przez 32 i 48 tygodni wykryto śladowe ilości AOH.

Czasopismo: Acta Agrobotanica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Kwitnienie i owocowanie Lycopersicon esculentum Mill. i Cucumis sativus L. rosnących w środowisku skażonym niklem w obecności substratu jonitowego BIONA 312

Podjęte badania miały na celu sprawdzenie możliwości ograniczenia niekorzystnego wpływu niklu na proces kwitnienia i owocowania pomidora gruntowego (Lycopersicon esculentum Mill.) drobnoowocowego odmiany 'Koralik' i ogórka gruntowego (Cucumis sativus L.) odmiany 'Hermes F1' przez wprowadzenie do skażonego podłoża substratu jonitowego BIONA 312, charakteryzującego się właściwościami sorpcyjnymi, a równocześnie zawierającego podstawowe składniki pokarmowe. W eksperymencie zastosowano 2 poziomy niklu aplikowanego w formie NiSO4·7H2O 40 lub 100 mg Ni·kg1 podłoża i 2 dawki  substratu jonitowego BIONA  312 20 lub
50 g·kg 1 podłoża stanowiące odpowiednio 2 lub 5% masy podłoża. Jako podłoże
zastosowano glebę ogrodową zmieszaną z piaskiem w stosunku 2:1. Nikiel w sposób
wyrażny determinował termin kwitnienia i owocowania eksperymentalnych roślin.
Zastosowany w dawce 40 mg·kg 1 podłoża Ni wpłynął na wcześniejsze zakwitanie
i zawiązywanie owoców pomidora oraz istotny spadek liczby kwiatów żeñskich ogór-
ka. Póżne i ograniczone kwitnienie roślin pomidora rosnących w podłożu zawierają-
cym 100 mg Ni·kg 1 sprawiło, że zawiązywane owoce do koñca trwania doświadcze-
nia nie osiągały dojrzałości konsumpcyjnej, natomiast u roślin ogórka w tych warun-
kach zaznaczył się całkowity brak kwiatów żeñskich i męskich, a w rezultacie brak
było plonu owoców. Dodatek substratu jonitowego BIONA 312 do skażonego niklem
podłoża ograniczał niekorzystny wpływ tego metalu ciężkiego na obydwa ekspery-
mentalne gatunki roślin istotnie zwiększając liczbę kwiatów i owoców, przy czym
niezależnie od gatunku rośliny i zastosowanego poziomu polutanta, skuteczniejsza
w łagodzeniu toksycznego wpływu niklu okazała się 5% dawka substratu jonitowe-
go. Również rośliny pomidora rosnące w obecności 40 mg Ni·kg 1 podłoża, po zasto-
sowaniu 2 lub 5% dawki jonitu, szybciej i obficiej zakwitały, a owoce wcześniej
dojrzewały niż w podłożu z samym niklem czy też w warunkach kontrolnych.

Czasopismo: Acta Agrobotanica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wpływ terminów i sposobów okulizacji na jakość okulantów i wydajność szkółki wiśni odmiany 'Łutówka'

Badania dotyczące wpływu terminów i metod okulizacji na wzrost okulantów
wiśni przeprowadzono w latach 1997-2000 w Stacji Doświadczalnej Felin Akademii
Rolniczej w Lublinie. Obiekt badañ stanowiły okulanty wiśni otrzymane w wyniku
okulizacji siewek antypki i czereśni ptasiej, sposobem na przystawkę 15 lipca oraz
w literę „T” 15 lipca i 1 września. Zastosowane terminy i metody okulizacji nie wpły-
wały istotnie w ciągu trzech lat badañ na przyjmowanie się oczek oraz na jakość
drzewek wiśni. Okulizacja czereśni ptasiej 15 lipca na przystawkę okazała się naj-
efektywniejszym sposobem oczkowania tej siewki. Opóżniona okulizacja - 1 wrze-
śnia tylko w przypadku antypki nie zmieniała istotnie „wydajności szkółki”. Naj-
większą liczbę okulantów w przeliczeniu na powierzchnie 1ha, średnio około 33 tys.
drzewek otrzymywano z okulizacji antypki 1 września na przystawkę oraz w literę „T”.

Czasopismo: Acta Agrobotanica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Zmiany ultrastrukturalne i cytochemiczne w liściach pelargonii (Pelargonium sp.) spowodowane żerowaniem mszycy pelargoniowej (Acyrthosiphon pelargonii (Kalt.)

Porażenie przez mszycę pelargoniową Acyrthosiphon pelargonii (Kalt) było przyczyną podwyższenia ilości związków fenolowych w liściach pelargonii blusz-
czolistnej (Pelargoniom hederifolium hort.).Wiele depozytów fenolowych było ulo-
kowane w wakuolach, w przestrzeniach między membraną plazmatyczną a ścianą
komórkową, a także w przestrzeniach międzykomórkowych. Na terenie cytoplazmy
obserwowano uszkodzenia w obrębie tonoplastu i liczne pęcherzykowate depozyty
w pobliżu membrany plazmatycznej. Wzrastała ilość endoplazmatycznego retikulum
i struktur myelinowych, a także mitochondriów, których kristy były wydłużone
i powiększone. Tak, więc, w roślinach zasiedlonych przez mszyce obserwowano za-
równo wzrost aktywności organelli komórkowych oraz oddzielanie się uszkodzo-
nych przestrzeni w postaci degradacji membrany plazmatycznej.

Czasopismo: Acta Agrobotanica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Biologia kwitnienia i wydajność cukrowa kwiatów dwóch odmian Lonicera kamtschatica (Sevast.) Pojark

Badania dotyczące kwitnienia i nektarowania kwiatów dwóch odmian sucho-drzewu kamczackiego (Lonicera kamtschatica (Sevast.) Pojark.) przeprowadzono  w Gospodarstwie Doświadczalnym Felin AR w Lublinie w latach 2004–2005. Kwitnie-nie krzewów suchodrzewu kamczackiego w warunkach Polski południowo-wschodniej w obu latach przypadało w okresie od trzeciej dekady kwietnia do połowy maja. Przedsłupne kwiaty przy suchej i słonecznej pogodzie żyją od 4 do 5 dni. Średnia masa  cukrów wydzielana przez 10 kwiatów w ciągu całego życia wahała się od 28,31 mg do  17,77 mg.  Wydajność  cukrowa  z  1  ha  plantacji  suchodrzewu  kamczackiego  w zależności od odmiany wynosiła średnio od 44,08 do 67,81 kg cukrów. Kwiaty Lonicera kamtschatica były  źródłem  pożytku  nektarowego  dla  pszczoły  miodnej i trzmieli.

Czasopismo: Acta Agrobotanica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Charakterystyka izolatow Phoma strasseri nie notowanego w Polsce patogenu miety pieprzowej [Mentha piperita L.]

Badano występowanie i elementy morfologii izolatów Phoma strasseri, gatunku nie notowanego dotychczas w Polsce. Kultury grzyba izolowano z łodyg i rozłogów 2-letnich roślin mięty pieprzowej wykazujących objawy nekrozy i rozmiękczenia tkanek. Za uznaniem tego grzyba za P. strasseri przemawiały morfologia konidiów, piknidiów, charakter wzrostu kolonii oraz cechy biochemiczne przebadanych izolatów.

Czasopismo: Acta Agrobotanica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Pylenie i cechy pyłku dwóch gatunków kamasji (Camassia Lindl.) (Hyacinthaceae)

Badania prowadzono w latach 1999-2001 na terenie Ogrodu Botanicznego
UMCS w Lublinie. Kwitnienie badanych gatunków kamasji (Camassia cusickii S.Wats. i 
Camassia leichtlinii (Bak.) S. Wats.) trwało od 10 maja do 5 czerwca.
W ciągu dnia wszystkie kwiaty rozkwitały jednocześnie, około godziny 17 i żyły
niecałą dobę. Z rozkwitaniem kwiatów skorelowany był ich oblot przez zbieraczki
pszczoły miodnej. Z 10 kwiatów badanych gatunków uzyskano od 10,6 mg (C.leichtlinii) do 12,7 mg (C.cusickii) pyłku, którego żywotność wynosiła od 58% do 92%.
Ziarna pyłku kamasji są spłaszczone i zwężone, a długość osi równikowej, będącej
największym wymiarem ziarn w przypadku obydwu gatunków, wynosiła 57,7 μm.

Czasopismo: Acta Agrobotanica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Zawartość i skład ginsenozydów w różnych organach żeń-szenia pięciolistnego (Panax quinquefolium L.)

Badania wykazały, że zawartość ginsenozydów w korzeniach żeń-szenia ame-
rykańskiego mieści się w granicach od 6,5% do 12,5% i rośnie wraz z rozwojem
rośliny, osiągając wartość najwyższą w IV roku wegetacji żeńszenia. W liściach za-
wartość ginsenozydów waha się w granicach od 24,8% do 37,5%, natomiast w ≥ody-
gach i owocach jest kilkakrotnie mniejsza i zawiera sięw granicach od 3,3% do 5,6%.
Największą zawartością ginsenozydów charakteryzują się 4-letnie organy nadziemne
żeńszenia amerykańskiego. Z przeprowadzonych badań wynika, że polski żeń-szeń
do celów leczniczych powinno się zbierać począwszy od czwartego roku wegetacji
roślin. W wyniku analizy TLC w korzeniach zidentyfikowano 6 ginsenozydów: Rb1,
Re, Rc, Rd, Rg1i Rg2, w liściach 7 związków: Rb1, Rb2, Rc, Re, Rd, Rg1 i Rg2;
w przypadku łodyg zidentyfikowano 6 związków: Rb1, Rc, Re, Rd, Rg1 i Rg2, natomiast w owocach 5 związków: Rb2, Re, Rd, Rg1 i Rg2. Przeprowadzone badania jakościowe ginsenozydów występujących w częściach podziemnych i nadziemnych Panax quinquefolium nie wykaza≥y obecności w żadnym z badanych organów żeńszenia pięciolistnego ginsenozydu Rf.

Czasopismo: Acta Agrobotanica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Pyłek bylicy (Artemisia L.) w aeroplanktonie Lublina, 2001–2005

Przebieg sezonów pyłkowych Artemisia rejestrowano w Lublinie w ciągu pięciu lat: 2001-2005. Do badañ zastosowano metodę wolumetryczną przy użyciu aparatu VPPS 2000 Lanzoni. Długość sezonu określono metodą 98%. Analizowano wpływ kilku czynników meteorologicznych na rozpoczęcie i przebieg sezonu pyłkowego.
Stwierdzono, że w badanym pięcioleciu sezon pyłkowy bylicy (mugwort) rozpoczy-
nał się w drugiej lub trzeciej dekadzie lipca i trwał 59-90 dni. Maksymalne koncentra-
cje zawarte w przedziale 103-221 ziaren pyłku w 1 m3 powietrza notowano między
2 a 9 sierpnia. Sumy roczne ziaren pyłku bylicy wahały się od 1496 do 2532. Wyka-
zano istotną dodatnią korelację między stężeniem pyłku Artemisia i temperaturą po-
wietrza oraz ujemną między stężeniem pyłku i wilgotnością względną powietrza oraz
zachmurzeniem. Stwierdzono również istotny wpływ temperatury na rozpoczęcie
sezonu pyłkowego Artemisia.

Czasopismo: Acta Agrobotanica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Ksztaltowanie sie zbiorowiska grzybow izolowanych z nasion lubinu zoltego [Lupinus luteus L.] pod wplywem okresu przechowywania

Przedmiotem badań były nasiona dwóch odmian łubinu żółtego (Juno i Amulet) uprawianych w roku 1999 w dwóch płodozmianach z jego 20% i 33% udziałem. W laboratorium określono skład ilościowy zbiorowisk grzybów zasiedlających nasiona po 0,5-, 1,5- i 2,5-rocznym okresie przechowywania.
Z nasion łubinu otrzymano ogółem 1077 kolonii grzybów. Do najliczniej izolowanych należały grzyby z rodzaju Penicillium - 29,3%, Alternaria alternata - 26,7 % i Rhizopus nigricans - 12,7% ogółu wyosobnień. Wśród grzybów patogenicznych dla łubinu dominował gatunek Colletotrichum gloeosporioides - 16,3%.
Uprawa łubinu z jego 20% udziałem w płodozmianie ograniczała liczebność kolonii grzybów zasiedlających nasiona, w tym także patogenicznego gatunku C. gloeosporioides. Proces odkażania nasion zmniejszył ogólną liczbę kolonii grzybów izolowanych z nasion obydwu odmian, w tym głównie z rodzaju Penicillium oraz gatunku Rhizopus nigricans. Większą liczebność izolatów C. gleosporioides stwierdzono w kombinacji z nasionami odkażanymi. Odmiana Amulet charakteryzowała się bogatszym pod względem ilościowym zbiorowiskiem grzybów w porównaniu z odmianą Juno. Czas przechowywania miał wpływ na liczebność i skład gatunkowy grzybów izolowanych z nasion łubinu żółtego. Wraz z wydłużaniem się okresu przechowywania wzrastała liczebność grzybów z rodzaju Penicillium i Rhizopus, natomiast zdecydowanie malała grzyba C. gloeosporioides.

Czasopismo: Acta Agrobotanica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Porazenie podstawy zdzbla pszenicy ozimej przez Fusarium spp. - przyczyny i skutki

Celem pracy bylo określenie wpływu warunków pogody oraz stopnia zachwaszczenia łanu na występowanie fuzaryjnej zgorzeli podstawy źdźbła kilku odmian pszenicy ozimej oraz na ich plonowanie.
Materiał badawczy stanowiły odmiany: Kobra, Korweta, Mikon i Zyta w latach 2000-2002. W czasie wegetacji roślin (faza krzewienia) stosowano Apyros 75 WG + Atpolan, Affinity 50,75 WG oraz Attribut 70 WG.
Stwierdzono, że występowanie fuzaryjnej zgorzeli podstawy źdźbeł zależało głównie od warunków pogody. Odchwaszczenie herbicydami poprawiło zdecydowanie stan fitosanitarny roślin. Sprawcą zgorzeli podstawy źdźbła pszenicy ozimej były grzyby z rodzaju Fusarium a zwłaszcza gatunek F culmorum. Obniżenie plonów pszenicy ozimej zależało od warunków pogody, zachwaszczenia oraz od występowania fuzaryjnej zgorzeli podstawy źdźbła.

Czasopismo: Acta Agrobotanica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wpływ fluropirimidolu na cechy morfologiczne, kwitnienie i wartość dekoracyjną pelargonii rabatowej Pelargonium hortorum 'Omega'

W uprawie  Pelargonium hortorum 'Omega' w latach 2003-2004 stosowano do skarlania roślin fluropirimidol w stężeniu 7,5 i 15 mg·dm3. Pelargonie opryskiwano jednokrotnie i dwukrotnie; po raz pierwszy 2 tygodnie po posadzeniu ukorzenionych sadzonek, po raz drugi 2 tygodnie póżniej. Fluropirimidol stosowany w stężeniu 15 mg·dm3 stymulował przyrost liczby liści i intensyfikował ich barwę, ale spowodował nadmierne ograniczenie wysokości i średnicy roślin oraz skrócenie szypuł kwiatostanowych, obniżając wartość dekoracyjną pelargonii. Retardant w stężeniu 7,5 mg·dm3 wpływał słabiej na cechy morfologiczne pelargonii, ale rośliny obficie kwitły i charakteryzowały się proporcjonalną budowę, zwartym pokrojem oraz wysoką wartością dekoracyjną.

Czasopismo: Acta Agrobotanica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Zróżnicowanie i rozmieszczenie Spergulo-Veronicetum dillenii (Wójcik 1965) Warcholińska 1981 w Polsce

W prezentowanej pracy przedstawiono charakterystykę zespołu Spergulo-Veronicetum dillenii, 
występującego na terenie Polski. Zgromadzony materiał z literatury oraz aktualne wyniki badañ własnych posłużyły do analizy jego zróżnicowania i rozmieszczenia. Przedmiotem analizy było w szczególności: bogactwo gatunkowe, struktura, charakter fitosocjologiczny, warunki siedliskowe i rozmieszczenie. Florystyczna odrębność Spergulo-Veronicetum dillenii nie budzi wątpliwości. Zbiorowiska zaliczane do tego zespołu odznaczają się swoistą kombinacją gatunków, wśród których ważną diagnostycznie grupę stanowią gatunki charakterystyczne i wyróżniające, a mianowicie: 
Spergula morisonii, Veronica dillenii, Teesdalea nudicaulis. Analizowany zespół buduje od 16 do 38 gatunków roślin naczyniowych. Liczba gatunków wyróżnionych niższych jednostek w obrębie 
Spergulo-Veronicetum dillenii, np. na terenie Wzniesieñ Łódzkich, jest również różna i wynosi dla:
postaci typowej 21 gatunków, postaci z Flago minima 18 gatunków oraz postaci z Corynephorus canescens 14 gatunków. Zbiorowiska zaliczane do Spergulo-Veronicetum dillenii
są zwykle 1-2 warstwowe. Warstwa dolna jest dobrze rozwinięta.Wyróżnione postacie, a także warianty (typowy i z Spergula arvensis) podane z obszaru Wyżyny Wieluñskiej oraz Wyżyny Częstochowskiej, są wyrazem zmienności lokalno-siedliskowej Spergulo-Veronicetum dillenii
. Zasadniczymi czynnikami powodującymi lokalne zróżnicowanie tego zespołu są warunki troficzne i antropopresja. W zależności od przyjętego systemu klasyfikacyjnego zespół Spergulo-Veronicetum dillenii bywał dotąd zaliczany do trzech klas: Rudero (Ruderali) Secalietea, Secalietea 
i Stellarietea mediae. Analiza składu gatunkowego oraz warunków siedliskowych wskazuje, że fito-
cenozy Spergulo-Veronicetum dillenii przywiązane są przede wszystkim do siedlisk po zbiorowiskach suboceanicznego boru świeżego Leucobryo-Pinetum oraz w mniejszym stopniu do siedlisk po zbiorowiskach subkontynentalnego boru świeżego Peucedano-Pinetum. Największe zagęszczenie stanowisk znajduje się na siedliskach Leucobryo-Pinetum w centralnej części Nizin środkowopolskich (ryc. 1). Brak stanowisk tego zespołu na terenie wielu mezoregionów Polski wskazuje na potrzebę jego dalszych badañ.

Czasopismo: Acta Agrobotanica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wystepowanie chorob przechowalniczych na jablkach odmian parchoodpornych

W latach 2001-2005 badano występowanie chorób przechowalniczych na jabłkach siedmiu parchoodpornych odmian: Freedom, Rajka, Topaz, Rubinola, Enterprise, Goldstar, GoldRush. Owoce przechowywano w chłodni zwykłej w temperaturze 2°C przez 4 i 6 miesięcy. Najczęściej występującą chorobą była gorzka zgnilizna jabłek (Pezicula spp.). Najbardziej podatne na tę chorobę były jabłka odmian Topaz, Freedom i Goldstar, a najmniej - Rubinola, Enterprise i Rajka. Inne choroby przechowalnicze - szara pleśń jabłek (Botrytis cinerea), mokra zgnilizna (Penicillium expansim) i brunatna zgnilizna (Monilinia fructigena) występowały w małym nasileniu i nie stwierdzono istotnych różnic w podatności odmian na te choroby. Spośród chorób fizjologicznych wystąpiły: gorzka plamistość podskórna na owocach odmian Rajka i Goldstar oraz oparzelizna powierzchniowa na owocach odmiany Freedom.

Czasopismo: Acta Agrobotanica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Zmiany stężenia pyłku traw w atmosferze Poznania

Celem badań było określenie stężenia w okresie wegetacji pyłku traw w atmos-
ferze Poznania na tle zawartości pyłku alergogennego innych roślin oraz grzybów
pleśniowych.Badania przeprowadzono w 1997 roku. Do oceny stężenia ziaren pyłku i za-
rodników grzybów pleśniowych w atmosferze wykorzystano metodę objętościową.
W tym celu na dachu 8-piętrowego budynku Collegium Maximum Akademii Rolni-
czej w Poznaniu zainstalowano aparat Burkarda (Seven-Day Recording Volumetric
Spore Trap). Ciągła, przez 24 godziny na dobę, praca aparatu umożliwiła monitoring
dobowego stężenia pyłku alergennego w czasokresie prowadzenia badań. Taśma była
przyklejana na szkiełko mikroskopowe i oceniana w mikroskopie świetlnym. Ilość
ziaren pyłku i zarodników pleśni w poszczególnych odcinkach (2 mm na godzinę)
taśmy umożliwiło określenie ich stężenia w odniesieniu do 1 m3 powietrza. Badania
mikroskopowe prowadzono co 24 godziny pobierając materiał analityczny z aparatu
o godz. 10.00. Spośród wielu wiatropylnych taksonów roślin, gatunki z rodziny traw ze wzglę-
du na długi okres pylenia i znaczenie kliniczne odgrywają istotną rolę w strukturze
pyłku alergogennego w atmosferze Poznania. Największe nasilenie pylenia traw od-
notowano w okresie od końca maja do końca pierwszej dekady lipca. W kolejnych
dniach stężenie pyłku traw w powietrzu gwałtownie spadło i utrzymywało się na
niskim poziomie, nie przekraczającym 7,5 ziaren pyłku w przeliczeniu na 1 m3
powietrza w ciągu doby. Największą koncentrację ziaren pyłku traw stwierdzono 29. czerw-
ca na poziomie 360,4 szt · m3. W ujęciu analizy dobowego stężenia pyłku traw
w powietrzu największe wartości w czasie dni bez opadów deszczu odnotowano po-
między godziną 9.00 a 11.00, natomiast najmniejsze w nocy.

Czasopismo: Acta Agrobotanica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Zbiorowiska roślinne pól uprawnych Podlaskiego Przełomu Bugu. Cz. I. Zespoły zbożowe

W pracy przedstawiono charakterystykę zbiorowisk wykształcających się w uprawach zbóż na terenie Podlaskiego Przełomu Bugu, regionu typowo rolniczego, częściowo położonego na terenie Parku Krajobrazowego „Podlaski Przełom Bugu”. Ekstensywne rolnictwo, duża zmienność glebowa i mikroklimatyczna sprzyjały wykształcaniu się na tym obszarze bogatych, zróżnicowanych florystycznie agrofitocenoz. Stwierdzono występowanie 3 zespołów należących do związku Aperion spicae-venti. Najbardziej rozpowszechnionym i wewnętrznie zróżnicowanym zespołem był Vicietum tetraspermae, w obrębie którego wyróżniono 4 podzespoły: Vicietum tetraspermae scleranthetosum, Vicietum tetraspermae myosotidetosum, Vicietum tetraspermae typicum, Vicietum tetraspermae consolidetosum oraz 18 niższych rangą jednostek syntaksonomicznych. Rzadko na badanym terenie notowano płaty Papaveretum argemones, które różnicowały się na 3 podzespoły: Papaveretum argemones scleranthetosum, Papaveretum argemones typicum, Papaveretum argemones consolidetosum. W środkowej części Podlaskiego Przełomu Bugu występowały pojedyncze płaty Arnoserido-Scleranthetum.

Czasopismo: Acta Agrobotanica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo