rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Wplyw mikronawadniania i nawozenia mineralnego na zawartosc azotanow [V] w wybranych roslinach warzywnych

W pracy przedstawiono rezultaty trzyletnich badań z nawadnianiem i nawożeniem mineralnym NPK pomidora gruntowego i fasoli karłowej. Dotyczyły one między innymi oddziaływania wymienionych zabiegów na plonowanie oraz zawartość azotu i azotanów(V) w liściach, owocach oraz glebie. W wyniku przeprowadzonej analizy stwierdzono, że zarówno plon nasion fasoli, jak i owoców pomidora wzrastał szczególnie wyraźnie na obiektach nawadnianych i nawożonych. Zaobserwowano również obniżenie koncentracji azotu ogólnego i jego formy azotanowej w częściach nadziemnych oraz nasionach fasoli i owocach pomidora pod wpływem nawadniania, natomiast wzrost pod wpływem zwiększonych dawek nawożenia NPK. Zmiany w glebie zarówno w uprawie fasoli, jak i pomidora dotyczyły głównie obniżenia pH oraz formy azotanowej pod wpływem nawadniania. Nawożenie spowodowało wzrost koncentracji azotu ogólnego oraz jego mineralnych form zarówno w warstwie wierzchniej, jak i głębszej.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Rozwój polskiego kwiaciarstwa w minionym 15-leciu

W ostatnich 15 latach nastąpił wyraźny wzrost produkcji roślin ozdobnych, któremu towarzyszyły zmiany strukturalne oraz asortymentowe w poszczególnych grupach roślin. Polska jest dziś w Europie liczącym się producentem szkółkarskich roślin ozdobnych (4393 ha), cebul kwiatowych (1600 ha) i sadzonek in vitro (70 min sztuk). Wzrasta również eksport tych produktów. Kwiaty cięte i rośliny doniczkowe uprawiane są na około 810 ha z przeznaczeniem głównie na rynek krajowy. Polscy producenci dostosowali się do nowych warunków gospodarki wolnorynkowej, szybko reagują na zmiany popytu, oferują produkty coraz wyższej jakości. Ale dalszy rozwój tego sektora, przy bardzo rozdrobnionej produkcji, zależy od poprawy organizacji rynku zbytu. Ze względu na ogromne znaczenie ekonomiczne kwiaciarstwa (19% udziału w towarowej produkcji roślinnej i tylko 0,04% udziału w powierzchni uprawnej), wymaga ono większego zainteresowania i wsparcia ze strony władz rządowych.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Eksperymentalna weryfikacja zaleznosci do wyznaczania minimalnej predkosci fluidyzacji

W pracy dokonano eksperymentalnej weryfikacji zależności do obliczania minimalnej prędkości fluidyzacji nasion. Stwierdzono dobrą zgodność eksperymentalnie wyznaczonych wartości i wyników obliczeń według równań pochodzących z równania Ergun’a.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wplyw nawodnien podsiakowych na plonowanie lak w malej dolinie rzecznej

Regulowanie odpływu wody w ciągu całego roku i wykonywanie nawodnień podsiąkiem stałym w okresie wegetacyjnym w małej dolinie rzecznej istotnie zwiększa plonowanie roślinności łąkowej w roku bardzo suchym i w średnio suchym. Nawodnienie sprzyja utrzymywaniu się wysokowartościowych zbiorowisk trawiastych, a brak nawodnienia wywołuje tworzenie się małowartościowych zbiorowisk trawiasto-ziołowych.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wpływ przewodu nasiennego i prędkości roboczej siewnika na równomierność wysiewu nasion pszenżyta

W pracy przedstawiono wyniki badań dotyczące wpływu typu i kąta odchylenia od pionu przewodu nasiennego oraz prędkości siewu na równomierność wysiewu nasion pszenżyta ozimego odmiany Atletico siewnikiem rzędowym „Poznaniak 6” SO43/ /3C-1 z grawitacyjnym transportem nasion, wyposażonym w zespoły wysiewające typu kołeczkowego. Badania polowe przeprowadzono w 2012 roku w gospodarstwie rolnym położonym w północnej części województwa mazowieckiego na glebie kompleksu pszennego słabego. W badaniach zastosowano agregat uprawowo-siewny składający się z mechanicznego siewnika uniwersalnego i biernego zespołu uprawowego AS30 ﬁrmy AGRO-MASZ. Średnie wartości wskaźnika podłużnej nierównomierności wysiewu, uzyskane dla trzech typów przewodów nasiennych: spiralnego, teleskopowego i elastycznego gładkiego, przy stałej ilości wysiewu 184 kg·ha⁻¹ – wynikającej z obsady nasion 390 szt.·m⁻², stałej szerokości międzyrzędzi (10 cm) oraz prędkości siewu zmienianej w zakresie 4–12 km·h⁻¹ wyniosły odpowiednio 0,61, 0,59 i 0,57. Analiza wariancji (klasyﬁkacji potrójnej z interakcją) uzyskanych wyników nie wykazała istotnego wpływu (α = 0,05) zmiennych niezależnych na wartość wskaźnika podłużnej nierównomierności wysiewu nasion.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wpływ wieloletniego zróżnicowanego nawożenia mineralnego na zawartość związków próchnicznych w glebach łąkowych

Na podstawie materiałów uzyskanych w 2 statycznych doświadczeniach nawozowych określono wpływ 20-letniego (1969 - 1988) zróżnicowanego nawożenia mineralnego na zawartość i skład frakcyjny związków próchnicznych dwóch gleb łąkowych, o zróżnicowanych właściwościach fizyko-chemicznych. Doświadczenie I prowadzono na kwaśnej glebie brunatnej (Eutric Cambisol) o składzie granulometrycznym piasku gliniastego lekkiego, a doświadczenie II - na madzie pyłowej oglejonej (Eutric Fluvisol), o składzie pyłu ilastego. Stosowano 3 poziomy nawożenia N, P i K w formie saletry amonowej, superfosfatu pojedynczego lub potrójnego i soli potasowej. W glebach pobranych z 0 - 10 cm i 11 - 20 cm warstwy oznaczono zawartość C ogólnego metodą Tiurina oraz skład frakcyjny próchnicy metodą Kononowej i Bielczikowej. Długotrwałe zróżnicowane nawożenie zwiększyło (o 10 - 20%) zawartość C ogólnego gleby (0 - 10 cm warstwa) tylko w obiektach z najwyższą dawką azotu (średnio rocznie 309 kg w dośw. I i 369 kg N·ha⁻¹ w dośw. II), niezależnie od poziomu nawożenia fosforem i potasem (tab. 2 i 3). Nawożenie azotem oddziaływało również na skład frakcyjny związków organicznych gleby. Zwiększało ono udział kwasów huminowych i zwłaszcza wartość C kw. huminowych:C kw. fulwowych. Pod wpływem najwyższej dawki azotu wartość C kw. huminowych:C kw. fulwowych wzrosła w 0 - 10 cm warstwy gleby lekkiej z 0,46 w kontroli do 0,74 w obiekcie N₃P₁K₁ i 0,93 w obiekcie N₃P₃K₃ i w glebie ciężkiej odpowiednio z 0,82 do 1,11 i 0,96.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Zawartosc boru, miedzi i cynku w weglach brunatnych i ich popiolach

Zawartość B, Cu, Zn w badanych próbkach węgli i popiołów oznaczono metodą ICP-AES na spektrometrze firmy Perkin Elmer Optima 3200RL. W węglu brunatnym średnia zawartość boru wynosiła 73,6 mg·kg⁻¹ przy najwyższej zawartości 109,5 mg·kg⁻¹ w węglu z Sieniawy, a najniższej 36,3 mg·kg⁻¹ w węglu brunatnym pochodzącym z Kopalni Węgla Brunatnego w Bełchatowie. W popiołach z węgla brunatnego średnia zawartość boru wynosiła 306,9 mg·kg⁻¹. Najwyższą zawartość 757,0 mg·kg⁻¹ oznaczono w popiele z Adamowa, a najniższą 44,3 mg·kg⁻¹ w popiele uzyskanym po spaleniu węgla brunatnego z KWB w Turawie. Zawartość średnia miedzi w węglu brunatnym wynosiła 8,7 mg·kg⁻¹. Najwyższą 13,0 mg·kg⁻¹ oznaczono w węglu z Bełchatowa, a najniższą 5,4 mg·kg⁻¹ w węglu z Konina. W popiołach z węgla brunatnego średnia zawartość miedzi wynosiła 26,6 mg·kg⁻¹. Najwyższe ilości (31,8 mg·kg⁻¹) oznaczono w popiele z Adamowa, a najniższe (24,4 mg·kg⁻¹) w popiele z Turawa. Średnia zawartość cynku w węglu brunatnym wynosiła 20,1 mg·kg⁻¹, przy największej zawartości 56,2 mg·kg⁻¹ w węglu z Sieniawy, a najniżej 6,3 mg·kg⁻¹ w węglu z Konina. W popiołach średnia zawartość cynku wynosiła 51,7 mg·kg⁻¹, przy najwyższej 103,6 mg·kg⁻¹ dla popiołu z Bełchatowa i najniższej 17,9 mg·kg⁻¹ dla popiołu z Adamowa. Wyniki te wskazują, że węgle brunatne i ich popioły mogą być dobrym źródłem mikroelementów w nawożeniu roślin.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Perspektywy mechanizacji polskiego rolnictwa

Studia prowadzone w IBMER wskazują na wielokierunkowe przemiany jakie zachodzą w organizacji i mechanizacji produkcji rolniczej. Przedstawiono niektóre wyniki, stwierdzenia i wnioski z badania i kształtowania polskiego modelu techniki rolniczej w okresie dostosowywania gospodarki do wymogów Unii Europejskiej.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wplyw zlewni rolniczo-lesnej na funkcjonowanie systemu rzeczno-jeziornego na przykladzie strugi Wolki

W wyniku badań przeprowadzonych w latach 1998 - 2000 w zlewni pojeziernej o użytkowaniu rolniczo-leśnym stwierdzono, iż zbiorniki które są włączone w obieg poziomy wody (przepływowe) mają wpływ nie tylko na obieg wody, ale i substancji w niej zawartych. Wody krążące w systemie rzeka-jezioro są wrażliwe na dodatkową dostawę substancji ze zlewni użytkowanej rolniczo. Zbiorniki przepływowe odgrywają znaczącą rolę w regulacji odpływu rzecznego substancji biogennych. Porównanie składu chemicznego wód dopływających i odpływających z wybranych jezior wykazało, iż modyfikują one właściwości fizykochemiczne wód rzecznych. Oddziaływanie jezior uzależnione jest od cech morfometrycznych danego jeziora i położenia jego niecki względem nie tylko zlewni, ale także przepływającego przez niego cieku. Jeziora płytkie, zagrożone nadmierną dostawą materii ze zlewni bezpośredniej, przyjmując zbyt duże obciążenie jednostkowe składników mogą ulegać procesom degradacyjnym wód, co prowadzi w kierunku stopniowej samolikwidacji zbiorników.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Czestosc wystepowania okreslonych sytuacji odczuwalnosci termicznej w rejonie Olsztyna w latach 1998-2000

W pracy przedstawiono częstość występowania określonych sytuacji odczuwalności termicznej w rejonie Olsztyna w latach 1998 - 2000 wyznaczonych na podstawie wartości temperatury efektywnej i normalnej temperatury efektywnej. W większości przypadków w rejonie Olsztyna odczucia termiczne oscylowały wokół oceny: bardzo zimno i zimno. Najwięcej tego typu sytuacji występowało I w godzinach porannych (pomiar o godz. 6.00) i w okresie zimowym. Zaskakująco mała była liczebność sytuacji określanych jako orzeźwiające lub komfortowe. Zauważono również brak przypadków z odczuciem gorąca i niewielką ilość dni ciepłych. Kryterium uciążliwości meteorotropowej wyodrębniło jedynie 9% dni w analizowanym trzyleciu.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wpływ niektórych substancji chemicznych na wybrane wlaściwości tworzywa sporządzonego ze skrobi i polimerów syntetycznych

W pracy określono wpływ mocnych kwasów oraz mocnych zasad, a także popularnych środków chemii gospodarczej na niektóre właściwości tworzywa opakowaniowego uzyskanego ze skrobi oraz polimerów syntetycznych. Tworzywo sporządzono ze skrobi ziemniaczanej, którą łączono z polimerami syntetycznymi kopolimerem etylenu z kwasem akrylowym oraz polietylenem. Z tak uzyskanego tworzywa formowano folię metodą walcowania i prasowania, którą następnie poddano działaniu wybranych substancji chemicznych. Stwierdzono, że agresywne substancje chemiczne jakimi są stężone kwasy oraz zasady powodują niewielki ubytek masy uzyskanego tworzywa. Poddanie go działaniu środków chemii gospodarczej nie powodowało obniżenia jego masy oraz nie obniżało jego właściwości wytrzymałościowych. Wyjątkiem był wybielacz Clorox, który zarówno zmniejszał wytrzymałość tworzywa, jak i powodował obniżenie jego masy.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Zmiany cech jakościowych bulw ziemniaka wynikające z czynników glebowych

W pracy określono wpływ typu gleby, na której uprawiano ziemniaki, na cechy jakościowe bulw. Do badań wzięto trzy odmiany ziemniaka (Baszta, Irga, Salto), które uprawiano na trzech różnych glebach (rędzina w okolicach Krakowa, koło Nowej Huty - czarnoziem zdegradowany i koło Nowego Sącza - gleba brunatna). Badano następujące cechy jakościowe bulw ziemniaka:
- wysokość plonu oraz jego strukturę, - współczynniki kształtu bulw, - skład chemiczny (sucha masa, skrobia, białko, azotany), - wady zewnętrzne (dzieciuchowatość, pęknięcia fizjologiczne, butelkowatość), - wady wewnętrzne (pustowatość serc, rdzawa plamistość miąższu, ciemnienie pouszkodzeniowe), - wskaźnik mechanicznych uszkodzeń bulw „W”. Uzyskane wyniki pozwoliły na sformułowanie następujących wniosków. Ziemniaki uprawiane na rędzinie charakteryzowały się mniejszym udziałem bulw dzieciuchowatych i z mniejszą liczbą pęknięć fizjologicznych, bulwami mniejszymi o kształcie zbliżonym do okrągłego, o niższej zawartości białka i azotanów, o wyższym udziale bulw zazielenionych i w większym procencie bulwami porażonymi rizoktoniozą. Ziemniaki uprawiane na czarnoziemie zdegradowanym charakteryzowały się wyższą zawartością bulw dzieciuchowatych, z pustowatością serc oraz rdzawą plamistością miąższu, w większym stopniu uszkodzonych mechanicznie, o wyższej zawartości badanych składników chemicznych, o wyższym udziale bulw dużych i wyższym plonie jednostkowym. Ziemniaki uprawiane na glebie brunatnej charakteryzowały się wyższym udziałem bulw średniej wielkości o kształcie wydłużonym, butelkowatym, w większym stopniu porażonych parchem zwykłym, o niższej zawartości skrobi, niższym plonie, o małym porażeniu rizoktoniozą i mniej podatnych na uszkodzenia mechaniczne.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wpływ NaCl na wzrost siewek żyta odmiany Wibro

Zbadano wpływ zasolenia na kiełkowanie ziarniaków i wzrost siewek żyta odmiany Wibro. Kulturę roślin prowadzono na pożywce Hoaglanda, zawierającej NaCl w stężeniach 0, 25, 50, 75, 100 i 150 mmol·dm⁻³. Chlorek sodu w stężeniu 25 mmol·dm⁻³ stymulował kiełkowanie ziarniaków żyta. NaCl w stężeniach większych obniżał kiełkowanie ziarniaków oraz akumulację biomasy. Także natężenie fotosyntezy i intensywność transpiracji liści siewek żyta były niższe wraz ze wzrostem stężenia NaCl w pożywce.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Zawartość ogólnych i łatwoekstahowalnych glomalin oraz białek glebowych spokrewnionych z glomalinami w różnych typach gleb Polski spod upraw żyta i pszenicy

Grzyby endomykoryzowe są obligatoryjnie związane z roślinami, a poprzez wytwarzanie glomalin wpływają na poprawę środowiska wzrostu dla swoich gospodarzy. Właściwości glomalin, takie jak nierozpuszczalność, kleistość i hydrofobowość, mogą inicjować i chronić powstające agregaty glebowe. Białka te występują powszechnie w glebach różnych stref klimatycznych i stanowią magazyn węgla, którego źródłem jest atmosferyczny CO₂. Celem pracy było określenie zawartości glikoprotein (glomalin ogólnych TG, łatwoekstrahowalnych EEG oraz białek glebowych spokrewnionych z glomalinami GRSP) w próbkach różnych gleb Polski pobranych spod upraw roślin zbożowych. Próbki gleb przechowywano w stanie powietrzno-suchym, a następnie oznaczono w nich skład granulometryczny, zawartość węgla i azotu ogólnego oraz pojemność wodną. Równolegle w próbkach glebowych określono zawartość glomalin (TG, EEG, GRSP). Wyekstrahowane białka oznaczono metodą Bradford. W badanym materiale glebowym stwierdzono obecność zarówno glomalin ogólnych, łatwoekstrahowalnych, jak i białek glebowych spokrewnionych z glomalinami. Obecność glomalin zależna była zarówno od rodzaju gleb oraz rodzaju uprawianej rośliny zbożowej.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Zawartosc chlorofilu a i jego feopochodnych jako element monitoringu rzek

Przedstawiono wyniki pomiarów zawartości chlorofilu a (Chl a) i feofity- ny a (Feo a) w glonach planktonowych trzech rzek województwa zachodniopomorskiego: Odry, Iny i Regi, z trzech lat. Zawartości Chl a w cyklu roku charakteryzowały się dużą zmiennością, roczny współczynnik zmienności wahał się w granicach od 73-143%. W sezonie wegetacyjnym glonów kontrolne pomiary zawartości Chl a powinny odbywać się w maju, ponieważ w tym miesiącu zawartości Chl a charakteryzowały się stosunkowo małą zmiennością i wysokimi wartościami zbliżonymi do średnich rocznych zawartości Chl a. Stosunek zawartości Feo a : Chl a, traktowany jako wskaźnik fizjologicznego stanu fitoplanktonu zmieniał się w przedziale 0,06-2,13.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Nawożenie mineralne a stan zaopatrzenia zbóż ozimych w mangan i żelazo

Doświadczenie prowadzono w warunkach hali wegetacyjnej w dwu sezonach wegetacyjnych. Rośliny pszenżyta, pszenicy i żyta rosły w wazonach Mitscherlicha wypełnionych 7 kg mieszaniny gleby i piasku. Zastosowano dwa poziomy nawożenia NPK oraz jednakowe dla całego doświadczenia nawożenie magnezem i mikroelementami. W czasie wegetacji dokonano 11 zbiorów roślin. Najwyższe zawartości manganu i żelaza stwierdzono w korzeniach i organach części nadziemnej roślin młodych. W ciągu całej wegetacji najzasobniejsze w mangan i żelazo były blaszki liściowe a w roślinach dojrzałych wysoką ich zawartością wyróżniały się ziarniaki. Najwięcej obu składników miały rośliny żyta a najmniej pszenicy. Wyższe nawożenie mineralne wpłynęło na wzrost koncentracji mikroelementów, zwłaszcza w organach części nadziemnej roślin. Na ogół ilości mikroelementów pobrane przez rośliny żyta były większe od ilości pobranych przez pszenżyto i pszenicę, niezależnie od poziomu nawożenia. W ciągu całego okresu wegetacji znaczną część pobranego manganu a zwłaszcza żelaza gromadziły korzenie.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wplyw dodatkow do podlozy na plonowanie zimowki aksamitnotrzonowej Flammulin velutipes [Curtis: Fries] Singer

Badano plonowanie dwóch odmian zimówki aksamitnotrzonowej na podłożach z trocin sosnowych i bukowych wzbogaconych wzrastającymi dawkami otrąb i plew pszennych, tj: 0, 5, 10, 15, 20, 25, 30% w stosunku do suchej masy trocin. Uprawę prowadzono w butelkach polipropylenowych o pojemności 1 dm³. Każda butelka zawierała 500 gramów sterylizowanego podłoża. Stwierdzono, że dodatek do podłoży otrąb i plew powodował wzrost plonu owocników zimówki. Większy przyrost plonu uzyskano w przypadku zastosowania otrąb aniżeli plew. Największą zwyżkę plonu uzyskano na podłożach z dodatkiem 25 i 30% dla plew lub otrąb. Pomiędzy tymi ilościami dodatków nie stwierdzono statystycznie istotnych różnic. Rodzaj podłoża oraz odmiana miały wpływ na wysokość plonu zimówki. Wyższe plony uzyskano na podłożach z trocin bukowych w stosunku do podłoży z trocin sosnowych. Wyższe plony uzyskiwano z odmiany F1 w stosunku do odmiany F4.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Rozwój i funkcjonowanie lessowej skarpy uprawowej w okresie zwiększonej częstości wysokich opadów

Rozwój procesów erozyjnych na lessowej skarpie uprawowej koło Garbowa na Wyżynie Lubelskiej obserwowano w obfitujących w opady ulewne latach 1995-2001. Badana skarpa powstała przy dnie doliny nieckowatej w miejscu, gdzie biegnąca prawie równolegle do jej osi miedza, podcina garb na zboczu. Analiza profilu glebowego dowodzi, że utworzenie skarpy spowodowała głównie erozja pod miedzą, uwarunkowana jej położeniem. W okresie badań kilkakrotnie, z 2-2,5 cm przed 1995 r., do 8-10 cm, zwiększyło się średnie roczne tempo erozji pod skarpą, powodując jej wzrost z 1,7-1,8 m do 2,4 m. Uniemożliwia to akumulację w dnie doliny i powoduje „ściąganie” pod miedzę jej osi, co zagraża stabilności skarpy.
Skarpa ulega również bezpośredniej degradacji poprzez rozcinanie i sufozję. Wynika to z możliwości koncentracji nad nią wody w bruzdach i zagłębieniach, szczególnie w uprawach okopowych oraz zbożach jarych. Przed degradacją nie chroni skarpy również obsianie pola trawą, gdyż intensywna infiltracja wywołuje ruchy masowe. Procesy grawitacyjne są szczególnie aktywne poniżej pola trawy, zasianej na gruncie wcześniej naruszonym przez sufozję. W takich warunkach, najwłaściwsze wydają się uprawy, zapewniające jednocześnie umiarkowaną infiltrację oraz powierzchniowe, rozproszone odprowadzanie nadmiaru wody, jak np. oziminy (zwłaszcza żyto) i rośliny motylkowe (zwłaszcza koniczyna).

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Rola herbicydow Izoturon 500 SC i Segal 65 WG w ksztaltowaniu aktywnosci katalazy oraz peroksydazy w glebie i roslinach pszenicy jarej

Określono oddziaływanie herbicydów Izoturon 500 SC (s.a. izoproturon) i Segal 65 WG (s.a. metrybuzyna i amidosulfuron) na aktywność katalazy i peroksydazy w glebie i roślinach pszenicy jarej oraz oceniono zależności pomiędzy zawartością substancji aktywnych badanych preparatów a aktywnością tych enzymów. Doświadczenie przeprowadzono jako doświadczenie wazonowe z pszenicą jarą odmiany Koksa, stosując doglebowo Izoturon 500 SC w dawkach: zalecanej przez producenta, pięciokrotnie i dwudziestopięciokrotnie większej. W fazie trzech liści pszenicy (21 dzień doświadczenia), dzień przed pierwszym pomiarem, wykonano dodatkowo oprysk Segalem 65 WG w takich samych dawkach, w jakich użyto Izoturonu 500 SC. Aktywność katalazy i peroksydazy oznaczano w próbkach glebowych i roślinnych w kolejnych fazach rozwojowych pszenicy: trzech liści, strzelania w źdźbło, kwitnienia i dojrzałości mlecznej. Aktywność katalazy w glebie po zastosowaniu Izoturonu 500 SC oraz Izoturonu 500 SC w większości przypadków nie uległa dużym zmianom, podczas gdy aktywność peroksydazy była wyraźnie niższa niż w glebie kontrolnej. Po zastosowaniu zarówno samego Izoturonu 500 SC, jak i Izoturonu 500 SC z Segalem 65 WG stwierdzono natomiast stymulację aktywności katalazy roślinnej. W większości przypadków aktywność badanych enzymów była wyższa po zastosowaniu Izoturonu 500 SC wraz z Segalem 65 WG niż po zastosowaniu samego Izoturonu 500 SC. Obliczone współczynniki korelacji wykazały istotną ujemną zależność pomiędzy aktywnością peroksydazy glebowej a zawartością w glebie metrybuzyny i amidosulfuronu, a także pomiędzy aktywnością katalazy w glebie a zawartością w niej izoproturonu oraz pomiędzy aktywnością katalazy w roślinach pszenicy a zawartością w nich metrybuzyny.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wplyw punktowych zrodel zanieczyszczen na stezenie form azotu w wodach studziennych

Określono wpływ punktowych źródeł zanieczyszczeń na obciążenie wód studziennych azotem. Wody pobrano dwukrotnie jesienią i wiosną z 13 wytypowanych ujęć własnych na terenie wsi: Radzieje, Dłużec i Solanka województwa warmińsko-mazurskiego. Znamienny wpływ na zanieczyszczenie wód miała odległość pryzm obornikowych oraz głębokość studni. We wszystkich analizowanych wodach stwierdzono przewagę organicznej formy azotu nad mineralną. Dziewięć z trzynastu studni charakteryzowało się podwyższonymi wartościami oznaczonych form biogenu: NO₃⁻, NH₄⁺, NO₂⁻. Ponadto wykazano wyraźną sezonowość zmian stężeń oznaczonych parametrów. Wyższe wartości stwierdzono w wodach pozyskanych wiosną w porównaniu do wód poboru jesiennego. Istotny wpływ na jakość wód badanych ujęć miał stan techniczny studni oraz sposób gospodarowania w obrębie zagrody.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo