rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Refleksje nad możliwością podjęcia zatrudnienia przez osobę ubezwłasnowolnioną

Zapewnienie rzeczywistego dostępu do zatrudnienia osobom ubezwłasnowolnionym jest podstawowym warunkiem, by mogły one żyć i pracować w społeczeństwie jak równoprawni obywatele. O ile z przepisów Kodeksu pracy wprost wynika, że ubezwłasnowolnienie częściowe nie stanowi przeszkody w podjęciu zatrudnienia (por. art. 22 § 2 k.p.), o tyle niejasna w tym zakresie wydaje się obowiązująca w Polsce regulacja dotycząca osób ubezwłasnowolnionych całkowicie. Można oczywiście podawać w wątpliwość, czy osoba ubezwłasnowolniona całkowicie jest w stanie podjąć zatrudnienie i wykonywać powierzone jej obowiązki służbowe. Z uwagi jednak na szerokie możliwości i różnorodność pojawiających się obecnie form zatrudnienia oraz działania społeczności międzynarodowej mające na celu aktywizację zawodową osób niepełnosprawnych, kategorycznie negatywna odpowiedź na pytanie dotyczące możliwości podjęcia zatrudnienia przez osobę ubezwłasnowolnioną całkowicie nie wydaje się uzasadniona, tym bardziej że Polska podpisała i ratyfikowała Konwencję ONZ o prawach osób niepełnosprawnych.
         

Czasopismo: Ruch Prawniczy, Ekonomiczny i Socjologiczny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki prawne, nauki socjologiczne
Przerwanie biegu przedawnienia roszczeń przez wszczęcie mediacji

Artykuł dotyczy kwestii przerwania biegu przedawnienia roszczeń przez wszczęcie mediacji. W artykule poddano analizie ten przypadek, przedstawiając go najpierw w kontekście pozostałych przewidzianych w Kodeksie cywilnym przyczyn przerwania biegu przedawnienia, które budzą liczne kontrowersje, i na tym tle pokazano, że wątpliwości interpretacyjne powstają także w odniesieniu do tej przyczyny przerwania biegu przedawnienia, zwłaszcza jeśli chodzi o mediację inicjowaną przez stronę. Wynikają one przede wszystkim z tego, że choć zgodnie z art. 1836 § 1 k.p.c. wszczęcie mediacji następuje z chwilą doręczenia przez stronę mediatorowi wniosku o przeprowadzenie mediacji (z dołączonym dowodem doręczenia jego odpisu drugiej stronie), to jednak nie uregulowano prawnie sytuacji, gdy wniosek taki zawierał będzie braki formalne (a poglądy doktryny co do tego, czy możliwe jest ich uzupełnienie i wszczęcie wówczas mediacji, a co za tym idzie – przerwanie biegu przedawnienia, są diametralnie zróżnicowane). Ponadto źródłem wspomnianych wątpliwości jest też art. 1836 § 2 k.p.c., w którym ustawodawca przewidział cały szereg przypadków, w jakich pomimo prawidłowego doręczenia wspomnianego wyżej wniosku nie będzie dochodzić do wszczęcia mediacji. W artykule poddano je dokładnej analizie, ze szczególnym uwzględnieniem wpływu takich sytuacji na przerwanie biegu przedawnienia roszczeń (w tym oceniając zasadność tych rozwiązań prawnych oraz odnosząc się do poglądów doktryny i zgłaszając uwagi de lege ferenda). Podniesiono także kwestie wiążące się z przedawnieniem w przypadku, w którym to sąd kieruje strony do mediacji.

Czasopismo: Ruch Prawniczy, Ekonomiczny i Socjologiczny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki prawne, nauki socjologiczne
Umorzenie postępowania karnego według art. 62a ustawy z 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii

Autorki, na tle rozwoju rozwiązań prawnych stosowanych wobec sprawców przestępstw "drobnego posiadania" substancji zabronionych, dokonały obszernej analizy nowej instytucji z art. 62a u.p.n. Regulacja ta zakłada możliwość umorzenia postępowania wobec wspomnianej kategorii sprawców. Omawiając tę konstrukcję normatywną, autorki wskazały jednocześnie obszary, które są wadliwe i stąd wymagają pilnej interwencji ustawodawcy.

Czasopismo: Ruch Prawniczy, Ekonomiczny i Socjologiczny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki prawne, nauki socjologiczne
Ocenny charakter znamion przestępstw narkotykowych

Artykuł porusza problematykę ocennych i nieostrych znamion używanych w opisach różnych typów czynów zabronionych w kontekście gwarancyjnej funkcji prawa karnego i zasady nullum crimen sine lege certa. Analiza charakteru tych znamion została przeprowadzona w oparciu o przepisy ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii pod kątem dopuszczalnej rozpiętości tzw. pasa nieostrości i luzu decyzyjnego pozostawionego organom stosującym prawo. Wyniki tej analizy wskazują, że niejednokrotnie posłużenie się przez ustawodawcę znamionami ocennymi nadwyręża zasadę nullum crimen sine lege certa. W artykule poruszona została również kwestia możliwości udowodnienia w procesie karnym realizacji przez sprawcę poszczególnych znamion czynu zabronionego oraz problematyka zasady subiektywizmu prawa karnego na tle znamion ocennych. W konkluzji autorka proponuje możliwe rozwiązania problemu znamion ocennych użytych w przepisach ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii.

Czasopismo: Ruch Prawniczy, Ekonomiczny i Socjologiczny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki prawne, nauki socjologiczne
Karnoprawna ochrona podejmowania działalności finansowej

Przedmiotem artykułu jest próba rekonstrukcji aktualnego ustawowego modelu kryminalizacji naruszenia reglamentacji w zakresie podejmowania działalności w ramach polskiego rynku finansowego. Chodzi o model konstruowany w perspektywie deskryptywnej jako model „odwzorowanie”, przeciwstawiany w teorii prawa kategorii modelu „wzoru”, właściwego dla modeli konstruowanych w perspektywie normatywnej. Analizie poddane zostaną wyłącznie te regulacje karne rynku finansowego, które dotyczą reglamentacji podejmowania działalności w tym obszarze. W konsekwencji bezpośredni przedmiot rozważań stanowić będą przepisy zawarte w ustawach regulujących funkcjonowanie sektorów bankowego, kapitałowego, ubezpieczeniowego i emerytalnego. Przeprowadzona analiza ma na celu udzielenie odpowiedzi na pytania o granice i zakres kryminalizacji bezprawnego podejmowania działalności na rynku finansowym, typowość stosowanych technik ustawodawstwa karnego oraz modelu karania w tym zakresie.

Czasopismo: Ruch Prawniczy, Ekonomiczny i Socjologiczny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki prawne, nauki socjologiczne
OCHRONA PRAW OSÓB STARSZYCH W DZIAŁALNOŚCI RZECZNIKA PRAW OBYWATELSKICH JAKO KRAJOWEJ INSTYTUCJI OCHRONY PRAW CZŁOWIEKA

Artykuł przedstawia i analizuje problematykę ochrony praw osób starszych w działalności współczesnych krajowych instytucji praw człowieka, ze szczególnym uwzględnieniem aktywności polskiego Rzecznika Praw Obywatelskich. Analiza ta obejmuje zarówno działalność krajowych instytucji o charakterze wyspecjalizowanym (ombudsmanów), jak i innych typów tych instytucji. Ocena ich aktywności w świetle standardów międzynarodowych (określanych zarówno przez wiążące instrumenty prawnomiędzynarodowe, jak i przez miękkie prawo) prowadzi do wniosku, że na skutek tendencji i prognoz demograficznych zapewnienie przestrzegania praw osób w zaawansowanym wieku staje się jednym z głównych priorytetów. Krajowe instytucje, kontrolując i monitorując w różnym zakresie działania organów władzy publicznej, mogą inspirować kształtowanie odpowiedniej polityki oraz przyjmowanie rozwiązań prawnych służących zwalczaniu dyskryminacji oraz wykluczenia społecznego i prawnego osób starszych. Działania takie powinny być jednak planowane i przeprowadzane kompleksowo, biorąc pod uwagę społeczeństwo jako całość. Ocenia się bowiem, że jedynie państwa, które pojmują i rozwiązują problem starzenia się społeczeństw w taki holistyczny sposób, mają wszelkie szanse na przezwyciężenie zagrożeń w przeciwieństwie do państw, które za jedyny ratunek przed rosnącą liczbą osób starszych uważają podnoszenie wieku emerytalnego bądź podatków. W artykule przedstawiono szczegółowo innowacyjne działania polskiego Rzecznika Praw Obywatelskich na rzecz przestrzegania praw osób starszych, doceniane w międzynarodowym gronie ombudsmanów. Aktywność tę ukazano na przykładach wykorzystania dostępnych środków prawnych, prowadzonych badań społecznych i wydawanych regularnie rekomendacjach. Przyczyniają się one do opracowania i wdrożenia polskiej strategii działań wobec starzenia się.

Czasopismo: Ruch Prawniczy, Ekonomiczny i Socjologiczny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki prawne, nauki socjologiczne
„Domniemanie winy” w prawie karnym materialnym a procesowe domniemanie niewinności

Przedmiotem opracowania jest „domniemanie winy” w prawie karnym. Termin „wina” w prawie karnym materialnym ma odmienne znaczenie niż w prawie procesowym. Jednakże domniemanie prawnokarnej winy nie może prowadzić do naruszenia zasady domniemania niewinności ‒ musi ono być konstruowane jako domniemanie faktyczne spełniające wymogi określone w art. 7 k.p.k., czyli jako dowód pośredni. Dlatego także brak podstaw do twierdzenia, że w prawie karnym ustanowiono zasadę domniemania winy. Negatywne ujęcie przesłanki zawinienia odzwierciedla przekonanie ustawodawcy o generalnej zdolności człowieka do autodetermiancji swojego zachowania. Stąd można więc mówić jedynie o domniemaniu, założeniu, przyjętym przez ustawodawcę, które wyjaśnia sposób skonstruowania przepisu.

Czasopismo: Ruch Prawniczy, Ekonomiczny i Socjologiczny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki prawne, nauki socjologiczne
DZIADKOWIE–WNUKI. OSOBISTA WIĘŹ PRAWNORODZINNA I RELACJA PRAWNOSPADKOWA

Artykuł prezentuje sytuację rodziny międzypokoleniowej i instrumenty prawne, które poszczególnym członkom rodziny, w tym w szczególności dziadkom i wnukom, zapewnić mogą poczucie przynależności do wspólnoty rodzinnej. Przedmiotem rozważań jest kwestia obowiązku wzajemnego szacunku między członkami rodziny, następnie problem kontaktów realizowany niezależnie od władzy rodzicielskiej i wreszcie kwestia uprawnienia do dziedziczenia w ramach relacji dziadkowie–wnuki.

Czasopismo: Ruch Prawniczy, Ekonomiczny i Socjologiczny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki prawne, nauki socjologiczne
Obrona konieczna a przestępstwo bójki

Jedną z najbardziej kontrowersyjnych kwestii na gruncie instytucji obrony koniecznej jest to, czy uczestnik bójki może powołać się na ten kontratyp. Przed przystąpieniem do szczegółowej analizy tego zagadnienia autorka scharakteryzowała zarówno instytucję obrony koniecznej, jak i przestępstwo bójki. Z uwagi na to, że problematyka ta nie jest w pełni wyjaśniona, co pociąga za sobą liczne spory i kontrowersje, celem niniejszego artykułu było wskazanie podstawowych problemów, które dotyczą tej kwestii, zaprezentowanie poglądów doktryny polskiego prawa karnego, wybranych rozstrzygnięć sądów i próba wyrażenia opinii, czy uczestnik bójki może powoływać się na działanie w obronie koniecznej. Konstatacją wynikającą z podjętych rozważań pozostaje twierdzenie, że możliwe jest wskazanie pewnych sytuacji, w których można będzie uznać, że osoba biorąca udział w bójce działa w obronie koniecznej.

Czasopismo: Ruch Prawniczy, Ekonomiczny i Socjologiczny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki prawne, nauki socjologiczne
Ryzyko gwaranta w świetle projektu nowelizacji ustawy Prawo zamówień publicznych

Niniejszy artykuł poświęcony został tematyce ryzyka gwaranta związanego z postępowaniem o udzielenie zamówienia publicznego. Szczególną uwagę zwraca się w nim na rolę gwarancji we wspomnianym procesie oraz na zagrożenia związane z ich sprzedażą. Celem artykułu było ukazanie zmian w kwestii ekspozycji na ryzyko gwaranta w związku z nowelizacją Prawa zamówień publicznych. Artykuł składa się zasadniczo z trzech części, tj.: wstępnej, w której przedstawiono rodzaje gwarancji występujące w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego; drugiej ‒ dotyczącej szczegółów projektu ustawy oraz trzeciej ‒ opisującej zmiany ryzyka gwaranta w nowej rzeczywistości prawnej.

Czasopismo: Ruch Prawniczy, Ekonomiczny i Socjologiczny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki prawne, nauki socjologiczne
Patent europejski o jednolitym skutku – konstrukcja prawna i treść

Celem artykułu jest przedstawienie regulacji prawnych zmierzających do utworzenia jednolitej ochrony patentowej, przewidzianych w rozporządzeniu Rady i Parlamentu Europejskiego nr 1257/2012 wprowadzającym wzmocnioną współpracę w dziedzinie tworzenia jednolitego systemu ochrony patentowej oraz w rozporządzeniu Rady nr 1260/2012 wprowadzającym wzmocnioną współpracę w dziedzinie tworzenia jednolitego systemu ochrony patentowej w odniesieniu do mających zastosowanie ustaleń dotyczących tłumaczeń. Ze względu na ścisłe powiązanie obu rozporządzeń z umową międzynarodową mającą utworzyć nowy system rozstrzygania sporów patentowych analizie została poddana również wspomniana umowa międzynarodowa, tj. Porozumienie w sprawie Jednolitego Sądu Patentowego. Po zwięzłym przedstawieniu obecnego stanu ochrony patentowej w państwach członkowskich Unii Europejskiej, wynikającej z patentów europejskich i patentów krajowych, autorka analizuje 1) konstrukcję prawną patentu europejskiego o jednolitym skutku, przyjętą w rozporządzeniu nr 1257/2012; 2) treść praw przyznanych patentem europejskim o jednolitym skutku, na którą składają się: prawo zakazania bezpośredniego korzystania z wynalazku oraz prawo zakazania pośredniego korzystania z wynalazku. Ostatnia część tej analizy obejmuje ograniczenia skutków patentu. Jak podkreśla autorka, przepisy regulujące treść patentu i jego ograniczenia dotyczyć będą nie tylko patentów europejskich o jednolitym skutku, lecz także „klasycznych” patentów europejskich. Autorka formułuje krytyczną ocenę wymienionych aktów prawnych. Jeśli Polska ratyfikuje Porozumienie o Jednolitym Sądzie Patentowym, patenty europejskie o jednolitym skutku będą obowiązywać w naszym kraju, co będzie miało wysoce niekorzystne konsekwencje prawne i gospodarcze, zwłaszcza dla małych i średnich przedsiębiorstw. Wysoce negatywne konsekwencje wynikać będą również z faktu przekazania przez Polskę jurysdykcji w sprawach patentowych na rzecz sądu międzynarodowego, którym będzie Jednolity Sąd Patentowy. Dopuszczalność przekazania kompetencji w tej dziedzinie budzi poważne zastrzeżenia co do zgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej.

Czasopismo: Ruch Prawniczy, Ekonomiczny i Socjologiczny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki prawne, nauki socjologiczne
Bezpieczeństwo zbiorowe a suwerenność państw

Przedmiotem niniejszych rozważań, dotyczących współczesnych stosunków międzynarodowych są z jednej strony suwerenność, a z drugiej – bezpieczeństwo międzynarodowe oraz analiza związku pomiędzy systemem bezpieczeństwa zbiorowego a suwerennością państw w kontekście utrzymania trwałego pokoju i stabilności na świecie. Państwa są tradycyjnie przywiązane do idei suwerenności, jednakże do najbardziej charakterystycznych cech stosunków międzynarodowych naszych czasów należy narastanie różnego rodzaju zagrożenia, zarówno ze strony państwa (np. Iran, Korea Północna), jak i ze strony innych podmiotów (np. Al-Kaida). Bezpieczeństwo i suwerenność to dwa podstawowe pojęcia w literaturze i doktrynie prawnomiędzynarodowej. Dzieje się tak z dwóch powodów: po pierwsze – głównymi aktorami w stosunkach międzynarodowych są państwa, będące suwerennymi podmiotami, a stosunki czy też współpraca między nimi oparte są w zasadzie na poszanowaniu owej suwerenności; po drugie – kwestia bezpieczeństwa jest podstawowym zagadnieniem i warunkiem niezbędnym do wykonywania w pełni suwerennych praw tychże państw oraz zapewnienia współpracy międzynarodowej i rozwoju społeczno-gospodarczego. W artykule tym poruszono również problem konieczności instytucjonalizacji legalnego użycia siły, zarówno w organizacjach ogólnoświatowych, jak i na gruncie struktur regionalnych organizacji międzynarodowych, aby szybko i skutecznie zarządzać sytuacjami i konfliktami zagrażającymi pokojowi i bezpieczeństwu międzynarodowemu. W artykule zwrócono również szczególną uwagę na rolę i miejsce organizacji międzynarodowych w procesie utrzymania pokoju i bezpieczeństwa międzynarodowego, zarówno na poziomie ogólnoświatowym, jak i regionalnym.

Czasopismo: Ruch Prawniczy, Ekonomiczny i Socjologiczny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki prawne, nauki socjologiczne
Podstawy traktatowe wolności żeeglugi na rzekach międzynarodowych z perspektywy międzynarodowego prawa zasobów wodnych

Celem artykułu jest zaprezentowanie problematyki wolności żeglugi na rzekach międzynarodowych w świetle prawa i praktyki międzynarodowej. Autor analizuje postanowienia najważniejszych umów międzynarodowych, które określały zakres i zasady korzystania z tej wolności. Na tej podstawie formułuje konkluzję, że umowy te nie formułowały powszechnej wolności żeglugi na rzekach międzynarodowych, jak również tezę, że takiej powszechnej wolności żeglugi nie gwarantowała żadna norma prawa zwyczajowego. Problematykę tę autor prezentuje z perspektywy współczesnego międzynarodowego prawa zasobów wodnych, które bardzo wyraźnie powiązane jest z międzynarodowym prawem środowiska. Regulacje tego prawa, a zwłaszcza Konwencja o prawie nieżeglugowego użytkowania międzynarodowych cieków wodnych z 1997 r., nie przewidują powszechnej wolności żeglugi na transgranicznych ciekach wodnych. Podobne konstrukcje znajdujemy w pracach Komisji Prawa Międzynarodowego (reguły helsińskie i reguły berlińskie).

Czasopismo: Ruch Prawniczy, Ekonomiczny i Socjologiczny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki prawne, nauki socjologiczne
Odmowa przyjęcia na pokład statku powietrznego według przepisów rozporządzenia (WE) nr 261 2004

Artykuł dotyczy problematyki odmowy przyjęcia pasażera na pokład samolotu oraz tzw. overbookingu, czyli niewpuszczenia pasażera na pokład, gdy do odprawy zgłasza się większa liczba pasażerów niż liczba miejsc w samolocie. Kwestię tę omówiono na podstawie dwóch rozbieżnych wyroków: wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 11 lipca 2007 r. oraz wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (trzecia izba) z 4 października 2012 r. w sprawie C-321/11 Germán Rodríguez Cachafeiro, María de los Reyes Martínez-Reboredo Varela-Villamor/Iberia, Líneas Aéreas de España SA, wydanych na podstawie rozporządzenia (WE) nr 261/2004 z 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w wypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie nr 295/91.

Czasopismo: Ruch Prawniczy, Ekonomiczny i Socjologiczny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki prawne, nauki socjologiczne
Wokół reformy studiów prawniczych

Artykuł prezentuje argumenty w toczącej się dziś dyskusji nad programem studiów prawniczych. Spierają się zwolennicy utrzymania istniejącej grupy przedmiotów ogólnych i teoretycznych. Ich przeciwnicy opowiadają się za zwiększeniem praktycznego charakteru studiów i zmniejszenia listy przedmiotów ogólnych.

Czasopismo: Ruch Prawniczy, Ekonomiczny i Socjologiczny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki prawne, nauki socjologiczne
Kontekst reformy studiów prawniczych

W dyskusji o reformie studiów prawniczych od dziesięcioleci tkwimy w sporze między praktycznością a akademickością: o parytety między przedmiotami dogmatycznymi a ogólnohistorycznymi. Autor podnosi, że właściwy sens praktyczności leży gdzie indziej. Chodzi o to, w jakim stopniu studia prawnicze kształtują umiejętność prawniczego myślenia, to jest samodzielnego, racjonalnego rozwiązywania konfliktów. Na tej podstawie autor pyta, jak angielskie doświadczenia trzyletnich studiów prawniczych i ich krytyka w Niemczech mogą wzbogacić polską dyskusję na temat wprowadzania procesu bolońskiego na wydziałach prawa. Główne płynące z takich rozważań inspiracje to: ograniczenie masowości studiów prawniczych przez wprowadzenie testu predyspozycji dla kandydatów; ograniczenie liczby przedmiotów obowiązkowych i głębsze połączenie nauki prawa współczesnego z ekonomicznym, kulturowym i historycznym wyjaśnieniem jego zasad i typowych konfliktów. Studia prawnicze powinny pozostać jednolite i trwać dłuższej niż trzy lata. Natomiast społeczne i finansowe skutki odejścia od masowości studiów prawniczych wydziały prawa mogą łagodzić ofertą dwustopniowych studiów bogatych w prawnicze treści, np. studiów prawno-ekonomicznych lub prawno-filologicznych.

Czasopismo: Ruch Prawniczy, Ekonomiczny i Socjologiczny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki prawne, nauki socjologiczne
Patriotyzm konsumencki: próba spojrzenia socjologicznego

Artykuł opisuje zjawisko patriotyzmu konsumenckiego i stanowi próbę połączenia go z konstruktami „starego”, tradycyjnego oraz „nowego” patriotyzmu. Pokazuje, że patriotyzm konsumencki może być analizowany z obydwu tych perspektyw. Opisuje również, jak lokalni przedsiębiorcy wykorzystują patriotyczne nastawienie konsumentów w swoich kampaniach marketingowych.

Czasopismo: Ruch Prawniczy, Ekonomiczny i Socjologiczny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki prawne, nauki socjologiczne
Bitcoin – wirtualny eksperyment czy waluta przyszłości?

Niniejszy artykuł ma na celu przybliżenie istoty bitcoin oraz jest próbą odpowiedzi na pytanie, jaką rolę elektroniczna moneta odegra na globalnym rynku finansowym w przyszłości. W pierwszej kolejności w artykule przedstawiono dwa sposoby definiowania bitcoin oraz mechanizm emisji tej monety i obrotu w Internecie. Na tej podstawie wyodrębniono zalety i wady elektronicznej monety w kolejności ich ważności. Następnie zaprezentowano dotychczasową genezę rynku bitcoin, co pozwoliło na zidentyfikowanie i uszeregowanie determinant jego rozwoju. Wśród nich za najistotniejsze uznano ograniczoną podaż bitcoin i rosnący nań popyt, pogłębianie się globalnego kryzysu zadłużeniowego, stopniowe wprowadzanie przejrzystych regulacji prawnych, utrzymanie wiarygodności dotyczącej emisji monet oraz rosnącą akceptację tej formy płatności przez użytkowników Internetu. Na koniec rozważań o bitcoin przedstawiono możliwe zastrzeżenia zgłaszane przez biernych obserwatorów rynku, które wciąż pozostają bez jednoznacznej odpowiedzi. W podsumowaniu przyjęto stanowisko pośrednie, nadające bitcoin status nowatorskiego wynalazku, który dzięki swojej hybrydowej naturze może być pierwszym krokiem do pieniądza przyszłości.

Czasopismo: Ruch Prawniczy, Ekonomiczny i Socjologiczny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki prawne, nauki socjologiczne
Zasada parytetu płci na stanowiskach kierowniczych

Celem opracowania jest odpowiedź na pytanie, dlaczego potrzebna jest unijna dyrektywa o kwotach ze względu na płeć w radach nadzorczych spółek giełdowych zatrudniających 250 lub więcej osób. W pierwszej części przedstawiono aktualne dane obrazujące udział kobiet wśród kierowników różnych szczebli. W analizie zostały wykorzystane m.in. wyniki najnowszych badań przeprowadzonych w administracji rządowej oraz w przedsiębiorstwie Lasy Państwowe w 2012 r. Wskazują one, że kobiety stanowią 20% kadry na stanowiskach najwyższego szczebla w administracji rządowej – wśród ministrów, wiceministrów, ambasadorów, dyrektorów generalnych, podczas gdy ich zatrudnienie w administracji centralnej jest na poziomie 62%. W wypadku przedsiębiorstwa Lasy Państwowe reprezentacja kobiet na najwyższych stanowiskach kierowniczych wynosi 7%, podczas gdy ich udział w zatrudnieniu – 24%. Kobiety mają mniejsze szanse na objęcie stanowiska kierowniczego niż mężczyźni, w tym w szczególności najwyższego szczebla. Wyniki przywołanych badań oraz analiza sytuacji w największych spółkach notowanych na giełdach w krajach unijnych stanowią istotny argument za wprowadzeniem parytetu lub kwoty na stanowiskach najwyższego szczebla w administracji centralnej, przedsiębiorstwach z udziałem skarbu państwa oraz spółkach publicznych.

Czasopismo: Ruch Prawniczy, Ekonomiczny i Socjologiczny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki prawne, nauki socjologiczne