rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Analiza technologiczności rozwiązań projektowych obiektów budowlanych o konstrukcji stalowej

Celem artykułu jest wskazanie możliwości oceny jakości rozwiązań konstrukcyjno-
materiałowych poprzez analizę ich technologiczności, formułowanej też jako
jakość technologiczna. Pojęcie technologiczności obiektu budowlanego zdefiniowano
jako przystosowanie zastosowanych rozwiązań do łatwego i uzasadnionego
ekonomicznie wykonania, zapewniającego spełnienie wymagań stawianych obiektowi
w całym cyklu jego życia. Cykl życia obiektu budowlanego rozpoczyna artykułowanie
potrzeb budowlanych, następnie pojawia się koncepcja i studium wykonalności
przedsięwzięcia, po czym występuje projektowanie obiektu i procesów
wykonawczych. Kolejne fazy cyklu życia obiektu to realizacja procesów logistycznych
i budowlanych, które kończy oddanie do użytkowania. Dalej rozpoczyna
się eksploatacja zakończona likwidacją. Podjęto próbę specyfikacji kryteriów
oceny jakości technologicznej obiektów wznoszonych w konstrukcji stalowej
z uwzględnieniem poszczególnych faz cyklu istnienia obiektów. Dociekania przeprowadzono
na podstawie dostępnej literatury oraz praktycznych doświadczeń autorów
opracowania. Wskazano potrzebę rozważań konstrukcyjno-materiałowych
i metody wznoszenia obiektu jako grupy kryteriów ogólnych. Podkreślono, niezauważaną
dotychczas, konieczność uwzględnienia w ocenie technologiczności
perspektywy podmiotowej. Wynika to ze specyficznych wymagań stawianych
obiektom budowlanym przez poszczególnych interesariuszy budowlanych projektów
inwestycyjnych. Z uwagi na fakt, że procesy kształtowania obiektu w fazie
programowej, projektowej i realizacyjnej są związane z procesami eksploatacyjnymi
i fazą likwidacyjną, podkreślono, że każdy z interesariuszy winien postrzegać
wszystkie etapy cyklu życia obiektu.

Czasopismo: Czasopismo Inżynierii Lądowej, Środowiska i Architektury
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Energooszczędne systemy oświetlenia obiektów architektonicznych w aspekcie zagrożenia środowiska naturalnego

Współczesny rozwój technologii oświetlania obszarów miejskich pozwala na zaprojektowanie percepcji architektury zarówno w skali urbanistycznej jak i poszczególnych obiektów. Niestety rzadko wykorzystuje się wiedzę i potencjał specjalistów w tej niedocenianej dziedzinie projektowania a może nawet twórczości. Brak dostosowania rodzaju, mocy i kierunku strumienia światła powoduje zarówno oślepienie użytkowników przestrzeni miejskiej jak i powstanie stref niedoświetlonych, czyli niebezpiecznych w aspekcie społecznym. Artykuł stanowi „głos w dyskusji” nad potrzebą intensyfikacji wprowadzenia do zagadnień planowania przestrzennego problematyki związanej z oświetleniem budynków, zabytków, ulic i innych elementów przestrzeni miejskiej, zwracając równocześnie uwagę na istotę problematyki zanieczyszczenia środowiska światłem sztucznym.

Czasopismo: Czasopismo Inżynierii Lądowej, Środowiska i Architektury
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Praktyczne zastosowanie nowoczesnych technologii podczas procesu rewitalizacji wielkopłytowej tkanki miejskiej, na przykładzie Osiedla Piastowskiego w Poznaniu

tereny między poszczególnymi jednostkami mieszkalnymi zostają uzupełniane
o elementy nowoczesnej architektury. Proces ten ma negatywny wpływ na wizerunek
tych struktur. Program rewitalizacji wielkopłytowej tkanki miejskiej należy
poprzedzić szeregiem konsultacji społecznych uzupełnionych o możliwości zastosowania
nowoczesnych technologii. Podobne inicjatywy są powszechnie realizowane
za naszą zachodnią granicą. Realizacja proponowanych założeń powinna nastąpić
w pełnej zgodzie z zasadami zrównoważonego rozwoju. Zmiana myślenia
o modułowych przestrzeniach jest kluczowym krokiem w kierunku wdrożenia powyższych
idei w opracowywanych projektach. Relikt przeszłości, jakim jest budynek
z wielkiej płyty, może stać się czymś więcej niż tylko tymczasowym miejscem
pobytu. Modułowa architektura XX wieku przejawia w swojej prostocie wiele interesujących
rozwiązań, które w ówczesnych czasach były wręcz nowatorskie.
Niestety na przestrzeni lat jej wizerunek uległ znaczącej degradacji. Wprowadzenie
nowoczesnych technologii do obiektów może stać się szansą dla poszczególnych
obszarów, bądź jednostek na rozwój. Zwiększenie funkcjonalności, naprawa
wizerunku, a także rozwój aspektów ekologicznych uważa się powszechnie za niezbędne
wytyczne, służące opracowaniu rzetelnego procesu rewitalizacyjnego. Proponowane
założenia poprawią nie tylko sylwetkę przestrzenną, lecz przyczynią się
również do rozwiązania wielu problemów socjologicznych.

Czasopismo: Czasopismo Inżynierii Lądowej, Środowiska i Architektury
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Problemy jakości środowiska mieszkaniowego użytkowników centrów miast na przykładzie Rzeszowa

Rozwijające się miasta z historycznymi centrami borykają się z wieloma problemami
wywołanymi przez zagęszczenie zabudowy i ruchu ulicznego w śródmieściach.
Koncentracja urbanizacji w powiązaniu z ograniczoną dostępną przestrzenią,
brak terenów zielonych stwarzają nowe problemy z jakością środowiska życia
osób tam mieszkających. Zanieczyszczenie powietrza, zanieczyszczenie światłem,
podwyższony hałas i natężenie ruchu mają wpływ zarówno na stan zdrowia mieszkańców
jak i degradację tkanki kulturowej. Analiza stanu na przykładzie Rzeszowa
posłużyła jako punkt wyjścia do prezentacji dostępnych rozwiązań technicznych
i możliwości ich integracji w skali kamienicy i kwartału zabudowy ścisłego
centrum miasta. Ze względu na swój wartościowy charakter kulturowy ingerencja
w formę architektoniczną i estetykę chronionych obiektów musi iść w zgodzie
z akceptowalnym kanonem działań konserwatorskich z uwzględnieniem współczesnych
trendów światowych. Połączenie różnych dostępnych technologii, odpowiedzialnych
za wycinkową neutralizację problemów umożliwi opracowanie zbiorczego
systemu możliwego do aplikacji w budynkach istniejących. System podwójnych
fasad wspomoże wentylację i ograniczy hałas ulicy, szklarnie strychowe z filtrami
PM2.5 oczyszczą i nawilżą powietrze oraz poprawia osłonę termiczną budynku.
Otwarcie budynków na dziedzińce pozwoli przywrócić ich pierwotny charakter
oraz umożliwi integrację mieszkańców oraz realizację celów społecznych.
Proponowane rozwiązania zapewniają ponadto minimalną ingerencję w tkankę
obiektu, wobec czego możliwe są do stosowania również w budynkach podlegających
ochronie, zapewniając dostęp oryginalnych elementów formy architektonicznej
oraz wpisanie się w historyczną bryłę obiektu.

Czasopismo: Czasopismo Inżynierii Lądowej, Środowiska i Architektury
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Dekompozycja wielokrotna jako metoda dokładnego wyznaczania niezawodności systemów złożonych

Współcześnie wszystkie systemy inżynierskie należy projektować z uwzględnieniem
konieczności równoczesnego spełnienia kryteriów technicznych, ekonomicznych
i niezawodnościowych. Kryteria te, zwłaszcza kryteria niezawodnościowe,
powinny być również spełnione dla systemów już istniejących i działających. Podstawowe
kryterium może odnosić się do niezawodności systemu K. Wielkość
K jest interpretowana jako prawdopodobieństwo, że w dowolnej chwili czasu w
tzw. normalnym okresie eksploatacji system będzie sprawny i będzie w zadowalający
sposób wypełniać swoje zadania. Znajomość wartości miary K często stanowi
podstawę podejmowania istotnych, bo strategicznych decyzji dotyczących konieczności
modernizacji systemu. Miarę niezawodności K można wyznaczać za
pomocą różnych metod. Najprostszą z nich jest dokładna metoda wzorów analitycznych,
którą można stosować dla systemów o mieszanej strukturze niezawodnościowej.
W praktyce inżynierskiej mogą jednak występować przypadki, gdy system
nie ma takiej struktury. Nie można wówczas skonstruować prawidłowego
schematu niezawodnościowego systemu, a to oznacza, że nie można w ten najprostszy,
tradycyjny sposób, wyznaczyć dokładnej wartości niezawodności systemu
K. Pozostałe metody, czyli metody przeglądu zupełnego i częściowego, na
ogół są niepraktyczne. Dla większych systemów pierwsza z nich jest zbyt praco- i
czasochłonna. Druga, choć jest metodą przybliżoną, umożliwiającą sterowaniem
dokładnością obliczeń, powoduje że uzyskanie zadowalająco małego błędu również
znacząco zwiększa jej pracochłonność. Jednak w wielu sytuacjach można
ominąć tę trudność. Wystarczy zastosować proces dekompozycji systemu, jedno lub
wielokrotny, a później wzór na prawdopodobieństwo zupełne. Takie postępowanie
pozwoli, najczęściej niewielkim nakładem pracy, uzyskać dokładny wynik
miary niezawodności systemu K. W artykule przedstawiono metodykę wyznaczania
K przy zastosowaniu procesu dekompozycji wielostopniowej.

Czasopismo: Czasopismo Inżynierii Lądowej, Środowiska i Architektury
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Możliwości prowadzenia selektywnej zbiórki odpadów komunalnych przy częściowo niepewnej sytuacji rynkowej - aplikacja metod obliczeniowych

System segregacji odpadów „u źródła” jest początkowym elementem kompleksowego
rozwiązania gospodarki odpadami w regionie. Pomimo prostoty rozwiązań
technicznych i technologicznych systemu segregacji jego efektywność ekonomiczna
i ekologiczna jest zależna od wielu aspektów i parametrów wewnętrznych (poziom
i możliwości recyklingu i przetworzenia), jak i uwarunkowań zewnętrznych
(warunki rynkowe, współpraca z recyklerami, popyt na produkty z odpadów).
Proces decyzyjny we wszystkich dziedzinach wiąże się z ryzykiem podjęcia nieoptymalnych
decyzji, a w przypadku gospodarowania odpadami ich skutkiem mogą
być: straty finansowe, nieosiągnięcie wymaganych poziomów odzysku lub recyklingu,
szkody środowiskowe, brak akceptacji społecznej.
Celem artykułu jest przedstawienie metodyki podejmowania decyzji i wyboru wariantu
segregacji w gospodarstwach domowych, przy częściowo niepewnej sytuacji
rynkowej, a co za tym idzie przy istnieniu niepewności co do możliwości przekazania
odzyskanych frakcji surowców wtórnych do przetwarzania i recyklingu
odzyskanych frakcji.
Ze względu na obszerność tematu, artykuł podzielono na dwie integralne części.
Część I artykułu stanowi opis uwarunkowań prawnych i możliwości technicznych
rozwiązania selektywnej zbiórki odpadów, jako jednego z elementów kompleksowego
systemu gospodarki odpadami. Analiza ta będzie stanowić bazę do podjęcia decyzji
w zakresie wprowadzenia rozwiązań technicznych segregacji „u źródła”. Część II
artykułu wskazuje kolejne kroki, oparte na odpowiednich metodach matematycznych,
które są konieczne do rozwiązania problemu wyznaczenia najkorzystniejszego
rozwiązania segregacji odpadów i pozyskiwania z nich frakcji użytkowych.

Czasopismo: Czasopismo Inżynierii Lądowej, Środowiska i Architektury
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Popiół z termicznego przekształcania komunalnych osadów ściekowych jako składnik zawiesin twardniejących

W roku 2015 wytworzono 568,0 tys. ton s.m. komunalnych osadów ściekowych.
Jest to pochodna rozwoju cywilizacyjnego Polski i budowy nowoczesnych oczyszczalni
ścieków. Zaostrzające się przepisy oraz założone, strategiczne cele gospodarki
ściekowej determinują rozwój nowoczesnych metod utylizacji osadów ściekowych:
technik termicznych. W wyniku takich działań ilość powstałych lotnych
popiołów po spaleniu komunalnych osadów ściekowych znacząco rośnie. Specyficzne
właściwości powstającego popiołu nie pozwalają na wykorzystaniu go
w powszechnie rozumianym przemyśle budowlanym. Trwają intensywne prace
nad możliwością bezpiecznego dla środowiska zagospodarowania tego typu odpadu.
Artykuł prezentuje możliwości zastosowania popiołu z termicznego przekształcania
komunalnych osadów ściekowych (TPKOŚ) jako dodatku do zawiesin
twardniejących stosowanych podczas realizacji przesłon przeciwfiltracyjnych
w obiektach hydrotechnicznych / ochrony środowiska. Przedstawiono proces
TPKOŚ, podstawowe właściwości fizyczne oraz chemiczne powstającego popiołu
i skonfrontowano je z obowiązującymi wymaganiami dla dodatków do betonu.
Zaprezentowano wyniki badań podstawowych parametrów technologicznych zawiesin
twardniejących z dodatkiem lotnego popiołu z TPKOŚ, tj. gęstość, lepkość,
odstój dobowy wody, wytrzymałość strukturalną. Ponadto przedstawiono wyniki
parametrów użytkowych zawiesin po stwardnieniu tj. gęstość, przepuszczalność
hydrauliczną, wytrzymałość na ściskanie. Na tej podstawie przeanalizowano przydatność
projektowanych zawiesin twardniejących do realizacji przesłon przeciwfiltracyjnych
w wałach przeciwpowodziowych.

Czasopismo: Czasopismo Inżynierii Lądowej, Środowiska i Architektury
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Komentarz do zasad obliczania płyt na przebicie w strefie słupów narożnych według Eurokodu 2

W artykule omówiono zasady obliczania na przebicie płyt w strefie słupów narożnych.
Omówiono cztery metody określania naprężeń stycznych, wynikających
z działania momentu niezrównoważonego, przekazywanego z płyty na słup. Przedstawiono
przykład liczbowy ilustrujący różnice w rozkładzie naprężeń stycznych na
długości obwodu kontrolnego w zależności od zastosowanej procedury obliczeniowej.
Dokonano porównania wyników obliczeń z rezultatami badań eksperymentalnych.
Pokazano, iż w większości przypadków stosowanie zasad Eurokodu 2 prowadzi
do wyników po stronie bezpiecznej, aczkolwiek rzeczywiste nośności zostały
w wielu przypadkach znacznie niedoszacowane – w szczególności dotyczyło to obliczeń
metodą ogólną. Najlepszą zgodność, przy zarazem satysfakcjonującym poziomie
bezpieczeństwa obliczeń, uzyskano w przypadku zastosowania metody zredukowanych
obwodów kontrolnych. Na podstawie przeprowadzonych analiz zalecono
ponadto ograniczenie wartości współczynnika k, uwzględniającego udział mechanizmu
przebicia w przekazywaniu momentu niezrównoważonego z płyty na słup.

Czasopismo: Czasopismo Inżynierii Lądowej, Środowiska i Architektury
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Wyznaczenie zależności między efektywnością działania a sprawnością mechaniczną mechanizmu różnicowego

Pojazdy samochodowe o napędzie na wszystkie koła ze stałym lub chwilowym podziałem momentu obrotowego charakteryzują się lepszą zdolnością do poruszania się w trudnym terenie czy też w różnorodnych warunkach drogowych z powodu podziału siły napędowej na przednią i tylną oś napędową. Polepszenie właściwości trakcyjnych pojazdów samochodowych od lat jest przedmiotem badań i rozważań w branży motoryzacyjnej, nie tylko z uwagi na większe możliwości samochodów, ale przede wszystkim z powodu zwiększenia bezpieczeństwa. Moment obrotowy przeniesiony przez mechanizm różnicowy na oś napędową, której koła znajdą się na nawierzchni o mniejszym współczynniku przyczepności, może być przyczyną utraty kontroli nad pojazdem. Szczególnie przy dużych prędkościach.  Przedmiotem pracy są badania wpływu sprawności centralnego mechanizmu różnicowego na dystrybucję momentu obrotowego poszczególnych osi napędowych. Badania przeprowadzone zostały na międzyosiowym mechanizmie różnicowym stosowanym w skrzynce rozdzielczej 6-cio biegowej manualnej skrzyni biegów.  Na podstawie dokonanej analizy wyników badań przedstawiono wpływ wielkości luzu pomiędzy czopem satelitów a średnicą otworów pod czopy satelitów w obudowie mechanizmu na wartość wyjściowego momentu obrotowego z mechanizmu różnicowego, a tym samym na jego sprawność oraz wykazano brak jednoznacznej, liniowej zależności pomiędzy sprawnością mechaniczną, a wartością wskaźnika dystrybucji momentu obrotowego.

Czasopismo: Czasopismo Inżynierii Lądowej, Środowiska i Architektury
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Preliminaria nad stanem badań praktyki konserwatorskiej w Rzeszowie

W niniejszym artykule poruszono problematykę konserwacji obiektów zabytkowych
w zakresie przeciwdziałania negatywnym skutkom transportu wody wewnątrz
muru. Często spotykanym zjawiskiem jest niszczenie przegród zewnętrznych
w strefie przyziemnej oraz w wyższych partiach. Najpowszechniejszą przyczyną
degradacji są nieprawidłowe rozwiązania w zakresie odtworzenia izolacji
pionowej i poziomej muru oraz wykonania wadliwych tynków renowacyjnych,
pomalowanych farbami o niskiej dyfuzji wody. W związku z tym zwrócono uwagę
na przyjęte rozwiązania systemowe, a także na metodykę wykonania prac związanych
z konserwacją. Pierwszym obiektem, którego stan istniejący został przebadany
jest Klasztor O.O. Bernardynów w Rzeszowie. Obiekt mimo niedawnych (okres
10 lat) prac związanych z odtworzeniem izolacji oraz tynków renowacyjnych wykazuje
duży stopień degradacji spowodowanej transportem wody wewnątrz struktury
muru. Kolejnym obiektem referencyjnym jest Kościół WNMP na osiedlu Zalesie
w Rzeszowie. Ocena stanu istniejącego poddała pod wątpliwość istnienie
oraz jakość wykonanej izolacji przegród. Jako ostatnia zestawiona została kamienica
nr 2 zlokalizowana przy ul. płk. Leopolda Lisa-Kuli w Rzeszowie. Istniejący
stan kamienicy podobnie jak w przypadku poprzednich obiektów wskazuje na wadliwe
rozwiązania systemowe. Mając na względzie fakt, iż wskazane obiekty są
jedynie odsetkiem wyłonionym z większego spektrum zastanowić należy się nad
myślą z preambuły Karty Krakowskiej 2000, przypominającej o obowiązku pielęgnacji
dziedzictwa kulturowego. Przykrym jest zjawisko polegające na złudnej redukcji
kosztów związanych z naprawą starego budownictwa. Dodatkowo należy
podkreślić, iż rażące braki w dokumentacji dotyczą nawet obiektów o wysokiej
wartości architektoniczno-kulturowej.

Czasopismo: Czasopismo Inżynierii Lądowej, Środowiska i Architektury
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Wpływ aspektów funkcjonalnych, ekonomicznych i psychologicznych na okno muzealne w zabytkowym budynku poprzemysłowym

Projektowanie, budowa i organizacja muzeum w zabytkowych budynkach poprzemysłowych
to proces wielowątkowy i skomplikowany. Wymaga też szerokiego
kompromisu pomiędzy pragnieniem zachowania historycznej przestrzeni
w możliwie niezmienionej formie a chęcią zapewnienia optymalnych warunków
samej ekspozycji i ją oglądającym. Jeden z takich dylematów dotyczy problematyki
związanej z oknami. Oprócz czynników prawnych równie ważne są aspekty
użyteczności, ekonomii i zagadnienia psychologii percepcji ekspozycji, i dlatego to
na nich skupi się ten artykuł. Przedstawione zostaną w nim najważniejsze zagadnienia
usprawniające zarówno proces budowlany, jak i późniejsze wieloaspektowe
funkcjonowanie muzeum. Zagadnienie to zostanie omówione na przykładzie wybranych
polskich muzeów, które w latach 2004-2015 powstały w budynkach poprzemysłowych.

Czasopismo: Czasopismo Inżynierii Lądowej, Środowiska i Architektury
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Eksperymentalna analiza modalna dźwigara kompozytowego FRP z kompozytową płytą pomostową

Celem przeprowadzonych badań było ustalenie parametrów dynamicznych dźwigara
kompozytowego z kompozytową płytą pomostową, tj. ustalenie częstotliwości
drgań rezonansowych, postaci drgań i współczynników tłumienia. Zastosowana
eksperymentalna analiza modalna polegała na pomiarze siły wymuszającej oraz rejestracji
odpowiedzi konstrukcji w postaci sygnałów przyśpieszeń w wybranych
punktach. Posłużono się metodą SIMO (single input – multiple output), tj. wzbudzenie
drgań w jednym punkcie, z jednoczesnym pomiarem przyspieszeń w wielu
punktach. W badaniach zastosowano wymuszenie harmoniczne zrealizowane za
pomocą wzbudnika modalnego.

Czasopismo: Czasopismo Inżynierii Lądowej, Środowiska i Architektury
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Zagrożenia biologiczne docieplanych ścian zewnętrznych budynków mieszkalnych

Ściana zewnętrzna budynków mieszkalnych oprócz funkcji konstrukcyjnej wydzielenia
przestrzeni bytowania człowieka pełni również istotną funkcję ochronną
dla środowiska wewnętrznego. We współczesnym, energooszczędnym budownictwie
właśnie ta rola ściany stała się zagadnieniem bardzo istotnym. Przyczyną
istotnych zmian w technologii wykonywania ścian stał się obecnie wymóg oszczędzania
energii. Nie należy jednak zapominać, że podstawową funkcją tych konstrukcji
powinno być dostosowywanie warunków środowiska geograficznego do
potrzeb środowiskowych, klimatycznych i zdrowotnych, człowieka. Z uwagi na
wymóg energooszczędności istniejące budynki mieszkalne poddawane są w ostatnich
latach modernizacji termicznej poprzez docieplanie ich ścian zewnętrznych.
Obserwacja modernizowanych obiektów ukazuje, że zastosowane w tym procesie
technologie budowlane są bardziej podatne na rozwój korozji biologicznej niż miało
to miejsce w tzw. tradycyjnym budownictwie. Celem pracy jest podniesienie
problemu wyraźnie zwiększonego zakresu zagrożeń biologicznych w tych rozwiązaniach.
Zjawisko to jest niezwykle niekorzystne i to nie tylko w zakresie trwałości
materialnej struktury budowlanej i walorów estetycznych tej architektury.
Szczególnie istotny jest zakres zagrożeń tego zjawiska w kontekście profilaktyki
prozdrowotnej i postępu wiedzy medycznej na temat wpływu czynników mikrobiologicznych
środowiska wewnętrznego pomieszczeń mieszkalnych na zdrowie
człowieka. Pierwotnie technologie docieplania ścian zewnętrznych w systemie
tzw. ścian dwuwarstwowych dopuszczone zostało jedynie w procesie modernizowania
istniejących obiektów. Obecnie technologie tego typu są powszechnie stosowane
także w nowoprojektowanych budynkach mieszkalnych. Rozwój zagrożeń
biologicznych pojawiający się na modernizowanych obiektach już w krótkim czasie
po dociepleniu skłania do analizy przyczyn tego zjawiska. Konieczne staje się
określenie wymogów jakie powinny spełniać technologie budowlane stosowane
w konstrukcji energooszczędnych ścian zewnętrznych w celu ochrony środowiska
zbudowanego przed rozwojem zagrożeń biologicznych.

Czasopismo: Czasopismo Inżynierii Lądowej, Środowiska i Architektury
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Numeryczna ocena nośności i sztywności króćców w doczołowych połączeniach rur prostokątnych

W pracy przedstawiono metodykę modelowania oraz rezultaty analiz numerycznych
nośności i sztywności króćca teowego (T) oraz króćca podwójnie teowego
(Π). Króciec teowy (T) jest elementem składowym styków doczołowych kształtowników
o przekroju poprzecznym otwartym (IPE lub HEB), króciec podwójnie
teowy (Π) jest zaś fragmentem styku doczołowego rur o przekroju prostokątnym.
Zastosowanie metody składnikowej do określania nośności i sztywności połączeń
doczołowych z rur prostokątnych wymaga numerycznego i/lub doświadczalnego
zbadania zachowania króćców podwójnie teowych (Π) i stwierdzenia na ile odbiega
ono od dobrze znanego zachowania króćców teowych (T). Rezultaty symulacji
zachowania się obu typów króćców skonfrontowano ze sobą. Przeprowadzono
analizę parametryczną z uwzględnieniem zmiany grubości blachy czołowej oraz
szerokości rozstawu ścianek rury. Wynikiem analiz jest określenie nośności
i sztywności oraz występujących form zniszczenia. Porównano je z rezultatami
analitycznego określenia tych parametrów przy użyciu metody składnikowej
(w ujęciu PN-EN 1993-1-8) i za pomocą innych dostępnych metod obliczeniowych.
Przeprowadzone analizy wskazują na możliwość stosowania metody składnikowej
w połączeniach doczołowych rur, lecz niezbędne jest jej odpowiednie dostosowanie
do takiego podejścia.

Czasopismo: Czasopismo Inżynierii Lądowej, Środowiska i Architektury
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka