rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Gorczyce jako rośliny wielofunkcyjne

Scharakteryzowano możliwości wykorzystania gorczycy białej, czarnej i sarepskiej, wynikające zwłaszcza z obecności glukozynolanów i zawartości kwasu erukowego. Opisano prozdrowotne i antyodżywcze właściwości glukozynolanów. Obok tradycyjnych zastosowań nasion w medycynie i żywieniu, przedstawiono znaczenie gorczyc jako surowca dla przemysłu spożywczego, paszowego, chemicznego, kosmetycznego, farmaceutycznego i energetycznego, a także jako pożytku pszczelego i paszy zielonej, a oleju jako środka smarnego. Wskazano pozytywne aspekty oddziaływania na środowisko rolnicze gorczyc białej i sarepskiej, uprawianych w międzyplonie. Podkreślono ich rolę w ochronie gleby przed erozją i ograniczeniu migracji składników biogennych, jako źródła materii organicznej. Wskazano na ich fitosanitarne funkcje w stosunku do niektórych chorób, szkodników i chwastów.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wpływ zmianowania, sposobu uprawy roli i herbicydów na bioróżnorodność zbiorowisk chwastów

Spojrzenie na chwasty jako element przyczyniający się do zwiększenia bioróżnorodności
w agrocenozach skłoniło do podjęcia badań, których celem było określenie
wpływu wybranych czynników agrotechnicznych: zmianowania, sposobu uprawy roli
i zastosowanych herbicydów na rozmaitość gatunkową zbiorowisk chwastów. Badaniami
objęto pszenicę ozimą i jęczmień jary uprawiane w 5 płodozmianach zbożowych różniących
się doborem roślin regenerujących oraz sposobem uprawy roli. Jako parametry oceniające
rozmaitość gatunkową agrofitocenoz przyjęto: liczbę gatunków w fazie krzewienia
i w pełni wegetacji, wskaźnik różnorodności Shannona (H) oraz wskaźnik dominacji
Simpsona (C). Wpływ zmianowania na różnorodność gatunkową chwastów okazuje się
nieistotny, szczególnie w okresie pełni wegetacji, natomiast głęboszowanie obniża gatunkową
różnorodność zbiorowiska chwastów w uprawach obu badanych gatunków. Stosowanie
herbicydów redukuje ilość chwastów, ale nie ich różnorodność.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Reakcja odmian kostrzewy łąkowej (Festuca pratensis Huds.) i tymotki łąkowej (Phleum pratense L.) uprawianych na glebie organicznej na niedobór wody

Dwie serie doświadczeń wazonowych przeprowadzono w 2004 roku w szklarni Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego w Olsztynie. Badano odmiany kostrzewy łąkowej (Skra, Skawa) i tymotki łąkowej (Kaba, Karta) przy dwóch poziomach wilgotności gleby: 80% ppw (wilgotność optymalna) i 40% ppw (stres wodny). Wilgotność gleby różnicowano po wschodach roślin. Odpowiednią wilgotność utrzymywano przez codzienne uzupełnianie ubytków wody do określonej masy wazonu z glebą. Do doświadczenia użyto wazonów typu Kick-Braukmanna, napełnionych 8 kg gleby torfowo- -murszowej, zawierającej 29,7% substancji organicznej. Zawartość składników przyswajalnych w 1 kg gleby przedstawiała się następująco: 320 mg P, 540 mg K i 300 mg Mg oraz 5 mg Cu, 28,6 mg Zn, 88,6 mg Mn i 1126 mg Fe. Odczyn gleby w 1 mol KCl·dm-3 wynosił 4,9. W okresie wegetacji mierzono intensywność fotosyntezy za pomocą urządzenia Li-Cor 6400 oraz indeks zieloności liści – chlorofilometrem SPAD-502 firmy Minolta. Rośliny ścinano trzykrotnie. Stwierdzono, że deficyt wodny spowodował zmniejszenie fotosyntezy średnio o 44%, przy czym największą reakcję na niedobór wody wykazywała kostrzewa łąkowa odmiany Skawa (zmniejszenie fotosyntezy o około 47%). U wszystkich odmian w warunkach niedoboru wody nastąpił wzrost wartości SPAD. Więcej chlorofilu, średnio o około 14 jednostek SPAD, zawierały odmiany kostrzewy łąkowej niż tymotki łąkowej. Obniżenie wilgotności gleby z 80 do 40% spowodowało spadek plonu suchej masy. Największym ograniczeniem plonowania odznaczała się odmiana Karta, zaś najmniejszym – Skawa. Wszystkie odmiany uprawiane w warunkach glebowego deficytu wody zawierały więcej białka ogólnego i wapnia oraz mniej włókna surowego i fosforu niż rośliny pochodzące z obiektów kontrolnych. Najbardziej odporna na niedobór wody w glebie była odmiana kostrzewy łąkowej Skawa, która mimo znacznego ograniczenia intensywności fotosyntezy w niewielkim stopniu ograniczała plonowanie.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wpływ dawki azotu na cechy jakościowe zielonki z roślin niemotylkowatych uprawianych w międzyplonie ścierniskowym

Badania polowe wykonano w latach 2002-2004 w Stacji Badawczej w Mochełku, należącej do Uniwersytetu Technologiczno-Przyrodniczego (53o13’ N; 17o51’ E), na glebie kompleksu żytniego bardzo dobrego. Celem badań było określenie wpływu nawożenia azotem roślin niemotylkowatych uprawianych w międzyplonie ścierniskowym na cechy jakościowe zielonej masy, decydujące o jej przydatności do żywienia bydła. Nawożenie azotowe powodowało zwiększenie zawartości N-NO3 w suchej masie nadziemnej facelii błękitnej, słonecznika zwyczajnego i rzodkwi oleistej, jednak nawet po zastosowaniu 90 kg·ha-1 N nie zostało przekroczone jego dopuszczalne stężenie w paszy dla bydła. Zwiększanie dawki azotu nie powodowało istotnych zmian zawartości włókna surowego, potasu, wapnia i magnezu w suchej masie nadziemnej roślin. Badane rośliny zawierały odpowiednią dla paszowego wykorzystania ilość włókna surowego, fosforu, wapnia i magnezu w suchej masie nadziemnej, ale zbyt wysoką koncentrację potasu.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Bioróżnorodność chwastów w trzech odmianach jęczmienia jarego uprawianych w siedmioletniej monokulturze i zmianowaniu

Badania prowadzono w latach 1996-2001 w warunkach gleb lessowych
środkowej Lubelszczyzny. Eksperyment założono metodą bloków losowanych w trzech
powtórzeniach. Zachwaszczenie jęczmienia jarego określano przed zbiorem rośliny metodą
botaniczno-wagową. Dowiedziono, że siedmioletnia monokultura jęczmienia jarego
istotnie zwiększała liczbę i powietrznie suchą masę chwastów w stosunku do płodozmianu.
Odmiany jęczmienia nie miały wpływu na zróżnicowanie zachwaszczenia. Na poletkach
występowały głównie gatunki krótkotrwałe, występujące w IV i V stopniu stałości
fitosocjologicznej. Monokulturowa uprawa jęczmienia jarego powodowała zwiększone
występowanie większości gatunków chwastów, a zwłaszcza Matricaria maritima ssp.
inodora, Echinochloa crus-galli, Stellaria media, Viola arvensis, Chenopodium album,
Chamomilla recutita, Galinsoga parviflora, Galeopsis tetrahit i Agropyron repens.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Reakcja odmian grochu siewnego (Pisum sativum L.) na różne metody zwalczania chwastów

W trzyletnim doświadczeniu polowym, przeprowadzonym w latach 2001-2003, oceniano wpływ odmian i metod walki z chwastami na stopień zachwaszczenia grochu siewnego (Pisum sativum L.) oraz na jego plonowanie. Badania przeprowadzono z zastosowaniem nisko-, średnio- i wysokonakładowego sposobu uprawy, w tym z mechaniczną i chemiczną metodą odchwaszczania. W doświadczeniu oceniano cztery odmiany grochu siewnego – dwie jadalne, ogólnoużytkowe: Rola i Agra oraz dwie pastewne: Sokolik i Wiato. Analizując poziom zachwaszczenia i sposoby walki z chwastami oraz konkurencyjność odmian wobec chwastów stwierdzono, iż stopień zachwaszczenia miał a priori istotny wpływ na elementy plonu (obsadę, liczbę strąków na roślinie, masę nasion w strąku i MTN), a także na wielkość plonu każdej z badanych odmian. Negatywne oddziaływanie zachwaszczenia uwidoczniło się we wszystkich latach badań, lecz szczególnie w drugim roku, kiedy wystąpiły najmniej korzystne warunki pogodowe w ciągu całego okresu wegetacyjnego. Dotyczyło to w szczególności roślin uprawianych metodą niskonakładową, w ramach której stosowano mechaniczną ochronę przeciwko chwastom. Natomiast zastosowanie chemicznej metody walki z chwastami pozwoliło zredukować ich występowanie i siłę konkurencji w stosunku do roślin wszystkich odmian uprawianych wysokonakładowym sposobem, nawet w najmniej korzystnych warunkach pogodowych panujących podczas okresu wegetacyjnego. Analiza reakcji odmian na stopień zachwaszczenia wykazała, iż odmianą najbardziej konkurencyjną w stosunku do chwastów – szczególnie w niekorzystnych warunkach pogodowych – była odmiana Rola.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wpływ węgli brunatnych, osadów ściekowych oraz ich mieszanin i obornika na zawartość kadmu i ołowiu w podłożu glebowym i życicy wielokwiatowej (Lolium multiflorum Lam.)

W latach 1998-2000 przeprowadzono doświadczenie wazonowe, którego celem było określenie wpływu węgli brunatnych, osadów ściekowych oraz ich mieszanin i obornika na zawartość Cd i Pb w podłożu glebowym i życicy wielokwiatowej odmiany Kroto. W doświadczeniu wykorzystano piasek gliniasty lekki (jako podłoże), węgiel brunatny odmiany ziemistej z Kopalni Węgla Brunatnego w Sieniawie i Koninie, osady ściekowe z oczyszczalni w Siedlcach, Łukowie i z Drosedu oraz obornik mieszany. W każdym roku badań zbierano po cztery pokosy trawy. Całkowitą zawartość Cd i Pb w podłożu glebowym i suchej masie trawy oznaczono metodą ICP-AES, po uprzedniej mineralizacji „na sucho” badanych prób. Średnia zawartość kadmu i ołowiu w podłożu glebowym przed rozpoczęciem doświadczenia wynosiła odpowiednio 0,44 i 8,42 mg·kg-1, natomiast po zakończeniu badań 0,33 i 7,09 mg·kg-1 s.m. W suchej masie życicy wielokwiatowej oznaczono średnio od 0,27 do 0,33 mg·kg-1 s.m. kadmu i od 3,33 do 5,14 mg·kg-1 s.m. ołowiu.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wpływ zróżnicowanych dawek nawozów azotowych na skład chemiczny pokrzywy zwyczajnej (Urtica dioica L.) zbieranej w trzech fazach rozwojowych. Cz. I. Zawartość składników organicznych

W 3-letnich badaniach polowych oceniano wpływ zróżnicowanych dawek nawozów azotowych (0, 75, 150, 225 i 300 kg·ha-1 N) na zawartość białka właściwego i ogółem oraz włókna surowego w roślinach pokrzywy zbieranej w trzech fazach rozwojowych: przed pąkowaniem (fazę tę nazwano umownie wegetatywną), w pełni pąkowania i w pełni kwitnienia. Uzyskane wyniki wskazują, iż wraz ze zwiększaniem dawek nawozów azotowych wzrasta zawartość białka, zwłaszcza w roślinach zbieranych w fazie wegetatywnej. W kolejnych fazach rozwojowych notuje się wzrost zawartości włókna, a spadek białka. Liście w porównaniu z łodygami zawierają znacznie więcej białka, zaś mniej włókna.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Plonowanie mieszanek w warunkach górskich w zależności od udziału komponentów

Celem badań było porównanie plonowania oraz efektywności ekonomicznej
siewów czystych i mieszanek. Jednoczynnikowe doświadczenie polowe przeprowadzone
w latach 1996-2002 w Górskiej Stacji Doświadczalnej w Czyrnej koło Krynicy (Beskid Niski).
Porównywano siewy czyste (4 gatunki) i 5 mieszanek. W siewach czystych i w mieszankach
uprawiano owies oplewiony ‘Dukat’, pszenżyto jare ‘Migo’, jęczmień jary ‘Rodos’
oraz wykę jarą ‘Kwarta’. W wyniku badań stwierdzono, że spośród siewów czystych
i mieszanych największy średni plon ziarna wydała mieszanka jęczmienia jarego z pszenżytem
jarym. Korzystniejsze warunki dla plonowania pszenżyta jarego w mieszankach stwarzało
partnerstwo jęczmienia jarego aniżeli owsa. Dla jęczmienia jarego korzystniejsze
w mieszankach było sąsiedztwo owsa niż pszenżyta jarego, zaś wyka jara była korzystniejszym
partnerem dla owsa niż jęczmień jary oraz pszenżyto jare. Najbardziej efektywny ekonomicznie
był siew czysty jęczmienia jarego. Wartości współczynnika efektywności ekonomicznej
wyliczone dla pozostałych siewów czystych i mieszanych były mniejsze i przedstawiały
się następująco (w kolejności malejącej): mieszanka jęczmienia jarego z pszenżytem
jarym, siew czysty pszenżyta jarego, mieszanka owsa z jęczmieniem jarym.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Efekty przedsiewnej stymulacji nasion lucerny światłem lasera w roku siewu i latach pełnego użytkowania

W latach 2002-2004 przeprowadzono doświadczenie polowe metodą bloków losowanych z laserową stymulacją nasion lucerny siewnej (odmiany Legend) oraz lucerny mieszańcowej (odmiany Radius). Stosowano dwie dawki gęstości powierzchniowej mocy wiązki rozbieżnej światła lasera: 3 i 6 mW·cm-2 (oznaczone jako R3 i R6). Ich efekt porównano z obiektem kontrolnym, nie napromieniowanym (0), oznaczonym jako R0. Naświetlanie nasion stosowano 1-, 3- i 5-krotnie, bezpośrednio przed wysiewem. Największe plony zielonej i suchej masy lucerny w roku siewu (2002) otrzymano w obiekcie R3x5 (odpowiednio 27,8 i 6,62 t·ha-1) i R6x5 (27,2 i 6,41 t·ha-1). Naświetlanie zwiększyło istotnie obsadę pędów na m2, a zmniejszyło masę pojedynczego pędu. W latach pełnego użytkowania (2003-2004), w obiektach R6x5, R6x1, R6x3 i R3x3 naświetlanie nasion istotnie zwiększało obsadę pędów lucerny na m2, a w R6x3 i R6x5 plony zielonej i suchej masy w stosunku do kontroli. Poza tym stymulacja nasion laserem w dawce R6x1, R6x3 i R6x5 zwiększała udział pierwszego pokosu (o 4,6-5,5%) w plonie rocznym, a zmniejszała głównie trzeciego i czwartego pokosu w porównaniu z obiektem kontrolnym.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wpływ wieloletniego zróżnicowanego nawożenia na zachwaszczenie jęczmienia jarego i pszenicy ozimej w zmianowaniu

Celem badań przeprowadzonych w latach 1994-1998 było określenie wpływu wieloletniego nawożenia słomą + NPK, wyłącznie NPK, wyłącznie obornikiem, obornikiem wraz z: PK, NK, NP, NPK, NPK + Ca oraz braku nawożenia na zachwaszczenie zbóż uprawianych w zmianowaniu. Ocenę zachwaszczenia wykonano w statycznym doświadczeniu nawozowym założonym w 1948 roku w Mochełku koło Bydgoszczy, na glebie płowej typowej, klasy bonitacyjnej IVa, kompleksu żytniego bardzo dobrego. Dominującymi chwastami w jęczmieniu jarym były sporek polny Spergula arvensis i komosa biała Chenopodium album, a w pszenicy ozimej – fiołek polny Viola arvensis oraz miotła zbożowa Apera spica-venti. Najmniejszą ilość powietrznie suchej masy chwastów w jęczmieniu jarym stwierdzono pod wpływem wieloletniego nawożenia obornikiem z NPK + Ca oraz w kombinacji bez nawożenia. W pszenicy ozimej małe zachwaszczenie wystąpiło także w przypadku nawożenia wyłącznie obornikiem oraz obornikiem + PK.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Ocena efektywności energetycznej dwupolowych członów zmianowania ugór – pszenica ozima

Celem pracy była ocena efektywności energetycznej dwupolowych członów zmianowania ugór – pszenica ozima. Ocenę przeprowadzono w oparciu o wyniki doświadczenia polowego zrealizowanego w latach 2003-2006 w Zakładzie Doświadczalno- -Produkcyjnym Bałcyny, należącym do Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego. Przedplonem dla pszenicy ozimej były: ugór czarny, ugór herbicydowy i trzy warianty ugoru zielonego z gorczycą białą, koniczyną perską i życicą westerwoldzką. Stwierdzono, że najwyższe nakłady energetyczne poniesiono na utrzymanie ugoru czarnego, a najniższe – ugoru herbicydowego. Z porównywanych dwupolowych członów zmianowania najwyższym wskaźnikiem efektywności energetycznej (8,2) charakteryzował się układ: koniczyna perska – pszenica ozima, przy jednocześnie najmniejszych nakładach energii na produkcję 1 jednostki zbożowej (JZ). Najniższy wskaźnik efektywności energetycznej (5,4) zanotowano w członie zmianowania: życica westerwoldzka – pszenica ozima.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Fitotoksyczność wybranych herbicydów dla kilku odmian kukurydzy cukrowej

W latach 2004-2006 oceniano reakcję 10 odmian kukurydzy cukrowej – Candle, Challenger, Comanche, Dickson, GSS 5022, GSS 9377, Jubilee, Shaker, Shimmer i Sweet Trophy na herbicydy Milagro 040 SC, Maister 310 WG, Mustang 306 SE, Titus 25 WG, Dual 960 EC i Chwastox Turbo DF, stosowane w fazie 3-4 liści kukurydzy. Nie wszystkie badane herbicydy były selektywne w stosunku do badanych odmian. Szczególnie mało selektywny był herbicyd Titus 25 WG. Dwie odmiany Candle i Sweet Trophy okazały się odporne na stosowane herbicydy. Najmniej odpornymi na działanie herbicydów okazały się odmiany: GSS 5022 i GSS 9377. Najwyższy plon kolb stwierdzono po zastosowaniu herbicydu Maister 310 WG z adiuwantem Actirob 842 EC. Najniższy plon kolb uzyskano po zastosowaniu herbicydów Dual 960 EC i Chwastox Turbo DF.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Sposoby uprawy roli a bioróżnorodność zbiorowisk chwastów w monokulturze pszenicy ozimej

W pracy przedstawiono reakcję chwastów na uproszczenia w uprawie roli
oraz charakter zmian zachodzących w ich zbiorowisku. Opracowanie oparto na rezultatach
ścisłych badań polowych wykonanych w latach 1997/98-1999/2000, których czynnikami
były różne sposoby uprawy roli (tradycyjny (A) i trzy uproszczone: B) ograniczony
do talerzowania, C) do kultywatorowania, D) ograniczony do siewu bezpośredniego) oraz
dwa sposoby ochrony przed chwastami (tylko bronowanie broną zębową lub bronowanie
+ herbicydy), stosowane w pszenicy ozimej uprawianej w trzyletniej monokulturze.
W ocenie zbiorowisk posługiwano się następującymi wskaźnikami: obfitości flory segetalnej
(Ra), ogólnej bioróżnorodności (Shannona H’) i dominacji (C). Zbiorowiska chwastów
nie ulegały istotnej modyfikacji pod wpływem metod uprawy roli, ale różnicowały
się w zależności od sposobu odchwaszczania oraz lat badań. W miarę upływu czasu
w warunkach każdego sposobu uprawy wzrastał w nich wskaźnik dominacji i obniżał się
wskaźnik ogólnej różnorodności. Trzon zachwaszczenia łanu pszenicy ozimej tworzyło
tylko 6-7 gatunków chwastów, które stanowiły ponad 4/5 wartości wskaźnika obfitości
(Ra); najważniejszym dominantem była miotła zbożowa (Apera spica-venti).

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Reakcja grochu siewnego na uprawę w narastającej monokulturze

W pracy przedstawiono wyniki 6-letnich badań, uzyskane w doświadczeniu płodozmianowym, zlokalizowanym na glebie płowej kompleksu pszennego dobrego i żytniego bardzo dobrego. Oceniano plonowanie dwóch odmian grochu siewnego Ergo i Agat, uprawianych w płodozmianie 6-polowym oraz w narastającej 1-6-letniej monokulturze, stosując trzy warianty jego ochrony. Plon nasion grochu w płodozmianie wyniósł średnio 3,99 t·ha-1, zaś w uprawie po sobie był niższy o 47%. W monokulturze nastąpiło zmniejszenie obsady roślin o 12,1%, liczby strąków o 44,2%, a liczby i masy nasion odpowiednio o 48,9 i 21,9%. Odmiany reagowały na zbliżonym poziomie zarówno na rodzaj następstwa (płodozmian, monokultura), jak i na poziom zabiegów plonochronnych (herbicydy, fungicydy). Stosowanie herbicydów i fungicydów w płodozmianie nie jest uzasadnione, natomiast w monokulturze przyczynia się do wzrostu plonu nasion.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wpływ nawożenia słomą, międzyplonów ścierniskowych i zróżnicowanej uprawy roli na niektóre właściwości gleby w ogniwie pszenica ozima – jęczmień jary

Celem badań przeprowadzonych w latach 1999-2002 na glebie kompleksu
żytniego dobrego było określenie wpływu nawożenia słomą, uprawy międzyplonów ścierniskowych
i sposobu umieszczenia biomasy roślinnej w glebie przez zróżnicowaną uprawę roli
na niektóre właściwości warstwy ornej w ogniwie zmianowania pszenica ozima – jęczmień
jary. Nawożenie słomą spowodowało zmniejszenie zawartości azotu mineralnego
w glebie jesienią. Pod wpływem spłycenia pożniwnej i rezygnacji z przedzimowej uprawy
roli zmniejszyła się wilgotność, wzrosła zwięzłość gleby i zwiększyło się zachwaszczenie
rośliny następczej. Uprawa międzyplonów ograniczała na ogół zachwaszczenie i ilość azotu
mineralnego w glebie, ale zwłaszcza przy niedoborze opadów może zwiększać zwięzłość
gleby i zmniejszać jej wilgotność. Możliwość uprawy żyta ozimego w międzyplonie ścierniskowym,
w warunkach rezygnacji z przedzimowej uprawy roli, jest ograniczona, prowadzi
bowiem wiosną do niekorzystnych zmian właściwości warstwy ornej gleby.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wpływ zróżnicowanej ochrony roślin na skład chemiczny nasion rzepaku jarego

W latach 1999-2001 przeprowadzono ścisłe doświadczenie polowe, którego
celem było określenie wpływu zróżnicowanej ochrony rzepaku przed szkodnikami, chorobami
i chwastami na jakość nasion. Oznaczono zawartość tłuszczu surowego, białka
ogólnego i glukozynolanów oraz wyliczono plon tłuszczu i białka. Stwierdzono, że brak
ochrony przed szkodnikami w całym cyklu badań wpływał na obniżenie zawartości tłuszczu
o 1,8-2,8 punktu procentowego w porównaniu z obiektami, w których taką ochronę
stosowano. Zawartość pozostałych składników nasion nie była modyfikowana stosowanymi
środkami ochrony roślin. Nasiona polskiej odmiany mieszańcowej złożonej Margo
charakteryzowały się lepszą jakością w porównaniu z odmianą populacyjną Star, ze
względu na istotnie niższy poziom glukozynolanów i większą zawartość białka.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
„Drewno – materiał XXI wieku”. Jubileuszowa XXV Międzynarodowa Konferencja Naukowa

Konferencja „Drewno – materiał XXI wieku”, która odbyła się w 2011 roku, była
XXV jubileuszową konferencją poświęconą idei wskazywania nowych kierunków
wykorzystania drewna – uniwersalnego materiału o wyjątkowych właściwościach.
W konferencjach wzięło udział wielu gości z zagranicy, będących przedstawicielami
znaczących w środowisku jednostek naukowych.

Czasopismo: Drewno. Prace Naukowe. Doniesienia. Komunikaty
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: nauki leśne
Współspalanie węgla kamiennego i odpadów drzewnych na urządzeniach energetycznych małej mocy

Celem pracy było poznanie wpływu właściwości materiałów drzewnych zanieczyszczonych
chemicznie na przebieg podstawowych parametrów procesu ich
współspalania z węglem kamiennym w urządzeniu kotłowym małej mocy. Dla
realizacji założonego celu przygotowano mieszanki paliwowe z trocin tartacznych,
poużytkowych odpadów drzewnych i węgla kamiennego. W pracy dokonano oceny
przygotowanych stałych paliw wtórnych oraz przeprowadzono próby ich spalania
na laboratoryjnej instalacji grzewczej małej mocy. Pozytywne wyniki badań dają
nadzieję na zastąpienie dotychczas stosowanych paliw drzewnych pochodzenia
leśnego stałymi paliwami wtórnymi wytwarzanymi z odpadów drzewnych.

Czasopismo: Drewno. Prace Naukowe. Doniesienia. Komunikaty
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: nauki leśne
Analiza ekonomiczna produkcji warstw licowych podłóg klejonych warstwowo

W artykule przedstawiono wyniki analiz wydajności liniowej, a także struktury kosztów produkcji, za pomocą cienkich pił na pilarce ramowej wielopiłowej i taśmowej, dębowych elementów licowych podłóg klejonych warstwowo. Stwierdzono,
że przy przecinaniu deszczułek o grubości 4 mm o szerokości mniejszej od + -180 mm bardziej wydajna jest pilarka ramowa wielopiłowa, zaś w pozostałych przypadkach widać przewagę wydajności pilarki taśmowej. W obu technologiach przecinania struktury kosztów całkowitych są podobne, a koszty surowca mają udziały największe, przekraczające 80% i różnią się od struktury kosztów typowego tartaku europejskiego.

Czasopismo: Drewno. Prace Naukowe. Doniesienia. Komunikaty
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: nauki leśne