rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Wpływ obszarów użytkowanych rolniczo na właściwości fizykochemiczne wód płynących na przykładzie rzeki Rokietnica

Szczególne znaczenie w województwie podlaskim ma produkcja rolna. Prawie 20% powierzchni województwa stanowią użytki zielone związane z chowem bydła mlecznego i mięsnego. Duża obsada zwierząt w DJP⋅ha⁻¹ UR, stanowiąca niemal dwukrotność średniej krajowej, generuje znaczne ilości odchodów. Obornik i gnojowica są powszechnie i chętnie stosowane jako nawozy pod zasiewy i trwałe użytki zielone. Celem artykułu jest analiza wpływu rolniczego użytkowania obszaru na stan fizykochemiczny wód rzecznych. Zmiany wartości podstawowych parametrów chemicznych i fizycznych wód rzecznych położonych w zasięgu  odziaływania obszarów użytkowanych rolniczo przedstawiono na przykładzie rzeki Rokietnicy. Badania realizowano w ciągu trzech lat w siedmiu punktach pomiarowych w różnych sezonach, uwzględniając cykl prac rolniczych. Uzyskane wyniki badań wskazują, że istnieje powiązanie między sezonowością wykonywania prac polowych a zawartością związków azotu i fosforu w rzece. Spośród wszystkich badanych związków jedynie stężenia azotu azotanowego (V) mieszczą się w II klasie czystości wód. Pozostałe stężenia parametrów przekraczają II klasę czystości i są pozanormatywne.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wpływ wybranych czynników na dokładność oznaczenia parametrów termodynamicznych tłuszczu kakaowego przy użyciu różnicowej kalorymetrii skaningowej DSC

W pracy zbadano wpływ takich czynników, jak prędkość schładzania/ /ogrzewania oraz sposób kalibracji aparatu DSC na dokładność oznaczeń temperatury [°C], entalpii [J·g⁻¹] oraz wysokości pików (bezwzględna wartość maksymalna strumienia cieplnego) [W·g⁻¹] w procesie topnienia/krystalizacji tłuszczu kakaowego. Stosowano następujące prędkości: 1, 2, 5, 10, 20°C·min⁻¹. W wyniku przeprowadzonych badań zaobserwowano, że prędkość schładzania/ogrzewania ma istotny wpływ na temperaturę, entalpię oraz wysokości pików krystalizacji/topnienia. Im większa prędkość schładzania/ogrzewania, tym mniejsza temperatura i entalpia krystalizacji/topnienia. Największe różnice w wartościach temperatur, wynoszące ok. 9°C, stwierdzono pomiędzy wynikami uzyskanymi dla prędkości 1 i 20°C·min⁻¹ w procesie krystalizacji tłuszczu kakaowego. Z kolei wysokość pików wzrasta wraz ze wzrostem prędkości, co ma istotne znaczenie dla czułości metody, którą można zwiększyć przez zwiększenie prędkości dla przemian o niskiej entalpii czy próbek rozcieńczonych. Istotnym aspektem analitycznym jest także sposób kalibracji aparatury. Przeprowadzone doświadczenia wykazały, że stosując różne prędkości ogrzewania czy chłodzenia konieczna jest kalibracja dla danej prędkości. Największe różnice w oznaczeniu wartości temperatur przy zastosowaniu różnych procedur kalibracji, wynoszące 4°C, stwierdzono dla procesu krystalizacji przy prędkości 20°C·min⁻¹.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Porównanie zawartości wybranych metali ciężkich w darniowych i leśnych glebach górskich

Celem badań było określenie wpływu sposobu użytkowania gleby na zawartość Zn, Cu, Cd i Pb. Badania przeprowadzono na glebach leśnych i darniowych Karkonoskiego Parku Narodowego. Gleby zaliczone zostały do typu gleb brunatnych kwaśnych i bielic. Były to utwory o składzie piasków gliniastych mocnych pylastych i pyłów zwykłych. Wszystkie analizowane gleby cechowały się bardzo wysoką zawartością materii organicznej oraz bardzo niskim pH. W trakcie oznaczeń znaleziono mniejszą ilość mikroelementów w bielicach niż w glebach brunatnych kwaśnych. Wiązało się to z pokrywą roślinną, gdyż bielice częściej występowały pod lasem niż darnią. Zróżnicowanie spowodowane odmiennym użytkowaniem było dobrze widoczne w poziomach organicznych gleb brunatnych kwaśnych, które w glebach leśnych zawierały więcej Cu i Pb, a w glebach darniowych więcej Cd i Zn. Analizując zawartość oznaczanych pierwiastków w całych profilach bielic zauważono tendencję do wyższych zawartości Zn, Cu, Cd, i Pb w glebach leśnych niż darniowych.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Plonowanie wsiewki seradeli i kupkowki w zyto oraz jeczmien ozimy zbierany w roznych stadiach dojrzalosci

W doświadczeniu polowym przeprowadzonym w latach 1988-1991 na glebie kompleksu żytniego dobrego porównywano plonowanie wsiewek seradeli i kupkówki pospolitej w jęczmień ozimy zbierany w dojrzałości mleczno-woskowej oraz w jęczmień i żyto ozime zbierane w dojrzałości pełnej. Plony suchej masy i białka obu wsiewek były zbliżone, ale plon energii kupkówki był większy niż seradeli. Gatunki i terminy zbioru roślin okrywających nie miały znaczącego wpływu na plonowanie wsiewek. Najwyższy łączny plon białka uzyskano z jęczmienia z wsiewką seradeli zbieranego w obu porównywanych terminach. Łączny plon energii jęczmienia na zielonkę z wsiewką oraz żyta na ziarno z wsiewką był większy niż jęczmienia na ziarno z wsiewką.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Dynamika wydzielania Co2 z gleby w zaleznosci od nawozenia obornikiem i NPK oraz uprawianych roslin

W doświadczeniu polowym prowadzonym w latach 1986-92 na terenie RZD Bałcyny określono wpływ nawożenia mineralnego i obornikiem na intensywność wydzielania CO₂, z gleby.
Stwierdzono, że w okresie 14 tygodni wegetacji roślin intensywność wydzielania CO₂, w serii z obornikiem zwiększyła się o 18% w porównaniu do serii bez obornika. Najintensywniejsza dyfuzja CO₂, wystąpiła w drugiej połowie czerwca i pierwszej dekadzie lipca, co bardziej uwidoczniło się przy uprawie roślin zbożowych (kukurydzy i jęczmienia jarego) niż roślin okopowych (burak cukrowy). Wpływ temperatury powietrza był dodatni, a jej wzrost o 1 °C powodował przyrost wydzielania o 0.269g CO₂/dobę × m². Najwyższe korelacje dyfuzji CO₂ z opadami stwierdzono w latach suchych.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wplyw pochodzenia i terminu stosowania osadow sciekowych na plon wybranych roslin uprawnych na glebie sredniej

Na glebie średniej w zmianowaniu: kukurydza (zbierana na kiszonkę), jęczmień, koniczyna czerwona i pszenica ozima stosowano osady ściekowe z oczyszczalni ścieków w Siedlcach i Sokołowie Podlaskim jesienią i wiosną w dawkach zawierających 150 kg azotu/ha. Wartość nawozową osadów porównywano z obornikiem stosowanym w dawce zawierającej również 115 kg azotu/ha. Na tle osadów zastosowano serię nawożenia mineralnego NPK w ilości równoważnej potrzebom nawozowym roślin testowych. Sumaryczny plon roślin testowych wyrażony w jednostkach zbożowych uzyskany na osadach pościekowych był wyższy niż na oborniku oraz wyższy, gdy osady stosowano jesienią niż wiosną. Nawożenie NPK stosowane na tle osadów przyoranych wiosną zwiększało plon a jesienią obniżało plon omawianych roślin.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wirus Y ziemniaka może być przyczyną zewnętrznych wad bulw

Oceniono odporność i wrażliwość odmian ziemniaka uprawianych w Polsce na infekcję silnym szczepem wirusa Y ziemniaka (PVYNTN), który może wywoływać nekrotyczną chorobę bulw (PTNRD). Spośród 90 ocenionych odmian, 21 wykazało krańcową odporność, 14 odporność polową i 55 podatność na infekcję tym szczepem. Silne objawy nekrotycznej choroby bulw wykazały odmiany: Bard, Delikat, Denar, Ditta, Lord, Molli, Perkoz, Salto, Vineta, Wawrzyn i Zeus. Słabe objawy nekroz na bulwach wykazały odmiany: Andromeda, Augusta, Bryza, Clarissa, Cykada, Drop, Nora, Orlik, Zebra i Żagiel. Zwrócono uwagę na szczególną wrażliwość na PTNRD odmian uprawianych na przetwórstwo takich jak: Hermes, Erntestolz i Courlan, lub odmian uprawianych w Europie na rynek ziemniaków stołowych: Ditta, Monalisa, Nadine i Nicola.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wpływ naświetlania laserem na wartość siewną nasion marchwi

Wykorzystanie światła lasera jest jedną z metod stosowanych w celu poprawienia wartości siewnej nasion. W latach 1998 i 2000 nasiona marchwi odmiany 'Dolanka' poddano biostymulacji różnymi dawkami światła lasera, a następnie oceniano ich zdolność i dynamikę kiełkowania, wschody w polu oraz plon korzeni w czteropowtórzeniowym doświadczeniu.
W przypadku marchwi biostymulacja nasion okazała się nieskuteczna, gdyż nie stwierdzono różnic badanych parametrów między nasionami traktowanymi i kontrolnymi. Nie uzyskano również przyspieszenia wschodów siewek w polu. Plon ogólny i handlowy korzeni marchwi otrzymany z poletek obsianych nasionami kontrolnymi nie różnił się od plonu z poletek obsianych nasionami po laserowej biostymulacji.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wplyw terminow i dawek dolistnego dokarmiania mikroelementami [B, Mo] na plony nasion koniczyny czerwonej lakowej

Eksperyment połowy z nasienną koniczyną czerwoną (odmiana 'Dajana') realizowano na glebie kompleksu żytniego dobrego, metodą split-plot, w czterech powtórzeniach. Czynnikami pierwszego rzędu były terminy dokarmiania dolistnego mikroelementami (1 - na rośliny z pierwszego pokosu; 2 - na rośliny z drugiego pokosu), natomiast drugiego - dawki mikroelementów (0; 0,15 B; 0,008 Mo; 0,15 B + 0,008 Mo; 0,3 B; 0,016 Mo; 0,3 B + 0,016 Mo kg·ha⁻¹). Dokarmianie niskoprocentowym roztworem boru i molibdenu przeprowadzono, gdy liście z pierwszego bądź drugiego pokosu zakryły międzyrzędzia. Nasiona zbierano z drugiego pokosu w 1999, 2000 i 2001 roku. Istotnie większe plony nasion otrzymano stosując mikroelementy na rośliny z drugiego pokosu. Z zastosowanych dawek najodpowiedniejszą okazała się największa - 0,3 B + 0,016 Mo kg·ha⁻¹. Plony nasion na tym obiekcie istotnie przewyższały pozostałe, z wyjątkiem osiągniętych na kombinacji 0,15 B + 0,008 Mo kg·ha⁻¹. Mikroelementy istotnie zróżnicowały liczbę główek na 1 m² i liczbę nasion w główce. Oddzielnie stosowane B i Mo tylko przy zwiększonych dawkach powodowały istotny wzrost plonów nasion w stosunku do kontroli.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wplyw zabiegow agrotechnicznych na wschody i plonowanie warzyw korzeniowych

Doświadczenie połowę przeprowadzono w latach 1991-1994, z uprawą warzyw korzeniowych na glebie lessowej. Roślinami doświadczalnymi były: marchew odm. Perfekcja, pietruszka korzeniowa odm. Berlińska i burak ćwikłowy odm. Czerwona Kula. Badano wpływ zróżnicowanej wiosennej uprawy przedsiewnej (orka średnia, uprawa glebogryzarką, kultywatorowanie), dwóch terminów siewu (wcześniejszy i opóźniony o dwa tygodnie) i dwóch głębokości siewu (1 cm i 2 cm) na wschody i plon ogólny korzeni testowanych roślin. Wschody uprawianych roślin były modyfikowane warunkami pogodowymi i wykonanymi przed siewem nasion zabiegami agrotechnicznymi. Marchew wschodziła najlepiej w obiektach, w którym zastosowano wiosną orkę średnią. Pietruszka wykazywała lepsze wschody po kultywatorowaniu, natomiast buraki ćwikłowe po uprawie roli glebogryzarką. Korzystny wpływ na wschody marchwi i pietruszki miał także wcześniejszy termin siewu. Stwierdzono pozytywne oddziaływanie płytkiego siewu (1 cm) na wschody marchwi i buraka ćwikłowego. Plon ogólny korzeni badanych roślin istotnie zależał od warunków pogodowych. Pietruszka i buraki ćwikłowe najlepiej plonowały po orce wiosennej, natomiast marchew po uprawie roli glebogryzarką. Wczesny termin siewu, wykonany na głębokość 1 cm, spowodował zwyżkę plonu ogólnego korzeni marchwi i pietruszki. Wyższe plony korzeni buraków ćwikłowych uzyskano z siewów opóźnionych o 2 tygodnie i wykonanych na głębokość 2 cm.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wskaźniki stanu odżywienia łubinu wąskolistnego (Lupinus angustifolius L.) siarką w zależności od formy i dawki tego pierwiastka

Z uwagi na postępujący niedobór siarki w polskich glebach, podjęto badania, których celem była ocena wpływu nawożenia tym pierwiastkiem na wartość wskaźników stanu odżywienia (S-SO₄²⁻, Sog, S-SO₄²⁻: Sog i Nog:Sog) łubinu wąskolistnego odmiany Elf, oznaczonych w liściach na początku kwitnienia roślin. Badania nad łubinem przeprowadzono w warunkach gleby płowej właściwej o niskiej zasobności w siarkę. Czynnikami doświadczenia były: forma siarki (pierwiastkowa i jonowa) oraz jej dawka (0, 20, 40, 60 kg S·ha⁻¹). Badania wykazały, że na zawartość azotu w liściach łubinu oraz na wartości badanych wskaźników bardziej wpływała dawka siarki niż jej forma. Nawożenie siarką, bez względu na formę, powodowało rozszerzenie w porównaniu z obiektem kontrolnym ilościowej proporcji siarki siarczanowej (VI) do całkowitej w liściach łubinu, natomiast stosunek ogólnych zawartości azotu i siarki (N:S) dla kolejnych badanych dawek ulegał zawężeniu. Wartości N:S w warunkach nawożenia siarką były bardziej stabilne niż wartości pozostałych badanych wskaźników zaopatrzenia roślin w ten pierwiastek.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Metodyczne podejscie do koncepcji odbudowy terenow podmoklych w dolinie Smortawy

W artykule zaprezentowano metodyczne podejście do odbudowy terenów podmokłych, które zostało opracowane przez Institute for Inland Water Management and West Water Treatment RIZA. Przedstawiona metodyka została zaadoptowana do warunków polskich dla dolnego odcinka rzeki Smortawy. Dolny bieg rzeki Smortawy położony jest w pradolinie Odry wchodzący w skład projektowanego Parku Krajobrazowego „Dolina Odry II". Odcinek ten jest częściowo uregulowany z licznymi budowlami hydrotechnicznymi. Regulacja rzeki spowodowała przesuszenie terenów zalewowych. Dla badanego obszaru zidentyfikowano główne problemy oraz jego przyczyny, wartości ekologiczne i socjo-ekonomiczne oraz została przeprowadzona analiza użytkowników. Na podstawie zgromadzonych informacji sformułowano wizję i koncepcję odbudowy terenów podmokłych. Zaprezentowana metodyka pozwoli jasno oszacować wartości terenów podmokłych zgodnie z wymogami RDW oraz zapoznać się z interesami różnych użytkowników uczestniczących w odbudowie terenów podmokłych.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Uprawa ziemniaka w Polsce warunkujaca wlasciwa jakosc plonu

Produkcja ziemniaka w Polsce przez długie dziesięciolecia była jednym z ważniejszych kierunków w naszym rolnictwie.
Obecnie najważniejszym celem w produkcji ziemniaka jadalnego, przeznaczonego do przetwórstwa spożywczego i ziemniaka skrobiowego jest jakość bulw i uzyskanie optymalnego plonu. Wymagane cechy jakościowe kształtują głównie zabiegi agrotechniczne oraz wiedza i umiejętne jej wykorzystanie w warunkach danego gospodarstwa. Do ważnych czynników agrotechnicznych wpływających na wielkość i jakość plonu ziemniaka należą: uprawa roli, nawożenie organiczne i mineralne, zabiegi związane z sadzeniem obejmujące przygotowanie sadzeniaków, zaprawianie bulw, termin i gęstość sadzenia, rozstawa międzyrzędzi oraz ochrona roślin ziemniaka przed agrofagami, nawadnianie, przygotowanie plantacji do zbioru i zbiór. Zabiegi te powinny być starannie przeprowadzone i dostosowane do poszczególnych kierunków użytkowania ziemniaka.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wplyw deszczowania, technologii uprawy i nawozenia azotowego na jakosc ziemniakow odmiany Bila

W doświadczeniach przeprowadzonych w latach 2001-2004 badano wpływ deszczowania, technologii uprawy i nawożenia azotem na strukturę plonów, skład chemiczny i wartość konsumpcyjną bulw ziemniaków. Stwierdzono, że deszczowanie i zwiększanie dawek azotu zwiększyły w plonach udział bulw większych. Deszczowanie obniżyło zawartość suchej masy, skrobi i azotanów. Zwiększanie dawek azotu powodowało wzrost zawartości białka, azotu i azotanów oraz pogorszenie smaku ziemniaków i wzrost ciemnienia miąższu bulw surowych i ugotowanych.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Badania technologii zbioru siana w Gminie Tatrzanskiej

Praca zawiera wyniki badań technologii zbioru siana suszonego w polu na terenie Gminy Tatrzańskiej. Określono wydajność i wykorzystanie maszyn oraz wpływ wybranych czynników na te wydajności. Zbadano wielkość nakładów robocizny i energii na jednostkę powierzchni i tonę siana.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Oddziaływanie zanieczyszczeń emitowanych przez Zakłady Chemiczne "Wizów" S.A. na glebę i rosliny

Zakłady Chemiczne „Wizów” S. A. koło Bolesławca do roku 1990 emitowały do atmosfery duże ilości fluoru, dwutlenku siarki i pyłów. Było to przyczyną degradacji środowiska glebowego oraz uszkodzeń i zanieczyszczania pyłami roślin uprawianych w rejonie imisji. Emisja wywierała również niekorzystny wpływ na warunki życia mieszkańców. W roślinach stwierdzano podwyższone oraz nadmierne zawartości fluoru. Modernizacja Zakładów i usprawnienia techniczne oraz rekultywacja powierzchni hałdy fosfogipsu wpłynęły na znaczną poprawę stanu środowiska rolniczego oraz warunków życia mieszkańców w najbliższym sąsiedztwie.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wplyw procesu fermentacji metanowej oraz niejonowej substancji powierzchniowo czynnej na przemiany WWA w osadach sciekowych wstepnie termicznie kondycjonowanych

Prześledzono zmiany jakościowo-ilościowe WWA w osadach ściekowych przed i po procesie fermentacji metanowej. Badania wykonano w skali laboratoryjnej dla osadu surowego i osadu przefermentowanego z miejskiej oczyszczalni ścieków. Proces wydzielania WWA przeprowadzono metodą ekstrakcji rozpuszczalnikowej wspomaganą sonifikacją, a proces oczyszczania próbek metodą ekstrakcji do fazy stałej (SPE). Oznaczanie WWA w osadach ściekowych wykonano metodą GC-MS, w oparciu o 16 WWA wg listy ERA. Przeprowadzono proces fermentacji metanowej dla osadów z dodatkiem NSPC w stężeniu 10 mg·dm⁻³ oraz wzbogaconych zamiennie BaP i Bper w stężeniu 0,3 mg·dm⁻³. Na podstawie przeprowadzonych badań stwierdzono, że dodatek NSPC do osadów, przed procesem fermentacji metanowej, spowodował obniżenie stężenia 16 analizowanych WWA i WWA kancerogennych. Natomiast proces fermentacji metanowej we wszystkich badanych osadach, wpłynął na wzrost całkowitego stężenia WWA.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wpływ potasu i regulatorów wzrostu na jakość liści sałaty przechowywanej w temperaturze 5 stopni C

W przeprowadzonym doświadczeniu badano wpływ dawki potasu i regulatorów wzrostu na jakość liści sałaty przechowywanej przez 6 dni w temperaturze 5°C. Sałatą szklarniową odm. Ambra uprawiano metodą kultur wazonowych w mieszaninie ziemi ogrodniczej i piasku (5 : 1), w warunkach fitotronu, przez 6 tygodni. W żywieniu roślin zastosowano trzy rodzaje pożywki mineralnej różniącej się między sobą dawką potasu. Regulatory wzrostu - benzyloadeninę lub sperminę zastosowano dolistnie 2 dni przed zbiorem. Uzyskane wyniki wskazują, że jakość liści sałaty świeżej i przechowywanej zależała od dawki potasu, jak również od zastosowanych regulatorów wzrostu. Na ogół regulatory wzrostu wpływały na obniżenie zawartości azotanów i azotynów w przechowywanych liściach sałaty. Benzyloadenina i spermina obniżały zawartość sumy fenoli przy najniższym i najwyższym poziomie potasu - tylko w porównaniu do prób świeżych. W porównaniu do prób przechowywanych (K II) tylko przy K₂.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Natężenie erozji wodnej w małej zlewni rolniczej na Wyżynie Lubelskiej w latach 1999-2001

Badaniami objęto zlewnię o powierzchni 1,885 km², która leży w centralnej części Wyżyny Lubelskiej, w dorzeczu Żółkiewki i obejmuje grunty wsi Wielkopole. Podlega ona intensywnej erozji wodnej ze względu na jej bogatą rzeźbę, podatność na erozję gleb wytworzonych z lessu, warunki klimatyczne jak również użytkowanie terenu.
Rejestrację szkód erozyjnych wykonano zgodnie z metodyką stosowaną przez Mazura i Pałysa. Szkody erozyjne zestawiono w tabelach 1, 2 i 3 oraz na rysunku 1.
Ogółem w okresie objętym badaniami przemieszczeniu uległo 272,66 m³·km⁻². Średni roczny zmyw gleby w przeliczeniu na całą zlewnię wyniósł 0,091 mm, natomiast średnia roczna ilość gleby wyniesionej ze zlewni w stosunku do przemieszczonej w obrębie zlewni wyniosła około 42%.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wplyw nawozow organiczno-mineralnych na akumulacje metali ciezkich przez rosliny

W doświadczeniach wazonowych (prowadzonych na dwóch glebach - lekkiej i ciężkiej) badano oddziaływanie nawozów organiczno-mineralnych (Plonofoska W, Plonofoska J, Rekulter), na plonowanie oraz pobieranie metali ciężkich (Cd, Cu, Ni, Pb, Zn) przez 3 gatunki warzyw zależnie od zawartości tych metali w glebie. Na glebie z naturalną zawartością metali ciężkich badane nawozy działały równorzędnie na plony roślin w porównaniu z nawozami mineralnymi. Na glebie zanieczyszczonej metalami (3 mg Cd, 8 mg Ni, 10 mg Cu, 40 mg Zn i 60 mg Pb/kg) tylko Rekulter obniżał toksyczne działanie metali ciężkich, dając zdecydowanie wyższe plony, w porównaniu z innymi nawozami, zwłaszcza mineralnymi. Zawartość metali ciężkich w badanych warzywach (buraki ćwikłowe, kapusta biała, kukurydza cukrowa) była bardzo zróżnicowana zależnie od zawartości tych metali w glebie oraz gatunku (i części) roślin i rodzaju nawozów. Spośród porównywanych nawozów organiczno-mineralnych tylko Rekulter ograniczał zdecydowanie pobieranie badanych metali ciężkich przez rośliny. Średnia (z 4 doświadczeń) zawartość poszczególnych metali w obiekcie z tym nawozem, w stosunku do obiektu z NPK przyjętego za 100, wynosiła na glebie: a) z naturalną zawartością metali; kadmu - 55, miedzi - 86, niklu - 67, ołowiu - 107, cynku - 42, b) sztucznie zanieczyszczonej: odpowiednio 27 (Cd), 65 (Cu), 14 (Ni), 51 (Pb) i 22 (Zn). Pozostałe nawozy organiczno- mineralne (Plonofoska J i Plonofoska W) zmniejszały wyraźniej tylko na glebie nie zanieczyszczonej (o 10-25%) zawartość kadmu, niklu, cynku i miedzi. Nawożenie mineralne (NPK) nie oddziaływało w większym stopniu na zawartość badanych metali na glebie z naturalną ich zawartością, a podwyższało ich poziom (i toksyczność) na glebie zanieczyszczonej. Na podstawie otrzymanych wyników można sądzić, że badane nawozy organiczno-mineralne (zwłaszcza Rekulter), produkowane na bazie węgla brunatnego z dodatkiem produktów zasadowych, nadają się szczególnie na gleby zdegradowane metalami ciężkimi, zwłaszcza zakwaszone.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Badanie wspolczynnika przewodnosci cieplnej i dyfuzji ciepla wybranych warzyw metoda krotkich przedzialow temperaturowo-czasowych

W pracy przedstawiono wyniki pomiarów współczynnika przewodności cieplnej i dyfuzji ciepła w funkcji zawartości wody i gęstości usypnej. Do wyznaczania tych wielkości zastosowano metodę krótkich przedziałów temperaturowo-czasowych.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo