rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Wpływ działalności antropogenicznej na obecną strukturę genetyczną populacji drzew leśnych

Działalność człowieka od zawsze miała wpływ na skład gatunkowy i strukturę genetyczną gatunków tworzących ekosystem leśny. Wyniki badań DNA potwierdzają wpływ obecnej i przeszłej gospodarki leśnej na obecny poziom zmienności genetycznej populacji drzew leśnych. Analiza molekularna pozwala określić pokrewieństwo genetyczne gatunków drzew leśnych, umożliwia badanie przepływu genów między pokoleniami, oraz odzwierciedla historię polodowcowej migracji gatunków z refugiów południowej Europy do Polski. Dzięki markerom DNA można precyzyjnie odróżnić mieszańce gatunkowe np. modrzewia japońskiego i europejskiego. Porównanie profili DNA kradzionego drzewa z pniakiem pozostawionym w lesie, dostarcza mocnych dowodów w sprawach dotyczących nielegalnego handlu drewnem. Genetyczna transformacja genomu drzew pozwala uzyskać drewno o zmienionej strukturze lignin, oraz zwiększoną asymilację CO2 w liściach. Modyfikacje genetyczne zmierzają też w kierunku wzmocnionej odporności hodowanych gatunków drzew na patogeny grzybowe lub szkodniki owadzie oraz na środki ochrony roślin na plantacjach drzew szybkorosnących GMO.

Czasopismo: Studia Ecologiae et Bioethicae
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: filozofia, nauki o ziemi i środowisku
Znaczenie humanistyki dla kształtowania realistycznych relacji człowieka do przyrody

Wraz z narastaniem kryzysu ekologicznego mamy do czynienia z coraz to lepszym jego rozpoznaniem. O ile początkowo analizą przyczyn i skutków kryzysu oraz wypracowywaniem strategii jego przezwyciężania zajmowali się reprezentanci nauk przyrodniczych i technicznych, o tyle obecnie dołączyli do nich humaniści, artyści, ludzie kultury i przywódcy religijni. Włączenie się humanistów pozwoliło na lepsze rozpoznanie natury kryzysu ekologicznego, a co za tym idzie – na wypracowanie bardziej adekwatnej strategii jego przezwyciężenia. Na szczególną uwagę zasługuje wkład światowych religii w kształtowanie realistycznej relacji człowieka do przyrody. Artykuł ten ukazuje postępującą humanizację refleksji ekologicznej i przywołuje przykłady zaangażowania przedstawicieli różnych tradycji religijnych na rzecz ochrony lasów.

Czasopismo: Studia Ecologiae et Bioethicae
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: filozofia, nauki o ziemi i środowisku
Postawy społeczne wobec deforestacji lasów tropikalnych

Artykuł prezentuje wyniki badań nad postawami człowieka wobec zjawiska niszczenia lasów tropikalnych. Pomiaru empirycznego dokonano w latach 2014-2015 na reprezentatywnej, liczącej 1000 osób, próbie mieszkańców województwa kujawsko-pomorskiego. Ankietowani zostali poproszeni o ustosunkowanie się do czterech stwierdzeń, które w swej treści wyrażają zgodę lub brak zgody na wyrąb lasów tropikalnych. Pod względem aksjologicznym i normatywnym stwierdzenia te zostały dopasowane do przyjętego w etyce środowiskowej podziału na stanowiska antropocentryczne i biocentryczne. Uzyskane wyniki wskazują, że zdecydowana większość respondentów odrzuca antropocentryzm indywidualistyczny, zgodnie z którym wycinka lasów tropikalnych może być uzasadniona dobrem i interesem poszczególnych jednostek. Jednocześnie wyrażają oni wysoką aprobatę dla stanowisk biocentrycznych, których treść zawiera sprzeciw wobec destrukcyjnej ingerencji człowieka w funkcjonowanie tropikalnej puszczy. Niemniej jednak, większość osób badanych dopuszcza możliwość wyrębu lasu tropikalnego jedynie wówczas, jeśli służy to dobru całego społeczeństwa i przyszłych pokoleń.

Czasopismo: Studia Ecologiae et Bioethicae
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: filozofia, nauki o ziemi i środowisku
Las w ujęciu systemowym. Słabe i mocne strony

W artykule przedstawiono przykładowe metody opisu zagadnień objętych zarówno systemem „leśnym”, jak i jego podsystemami. Ma to na celu doprecyzowanie sposobu budowania systemowego obrazu lasu i jego podsystemów. Zestawione będą mocne i słabe strony takiego ujęcia oraz możliwości ich uwzględnienia w profilowaniu relacji człowiek – las. Zwrócona będzie uwaga na poszerzanie interpretacji ujęcia systemowego i wynikające z tego konsekwencje. Powyższe, wraz z analizą konsekwencji, stanowi centralny punkt i zasadniczy cel artykułu. Tak zarysowana perspektywa systemowa może być spożytkowana, na przykład, w edukacji środowiskowej. W jej ramach, może wspomagać opis czy objaśnianie mechanizmów lub zjawisk występujących w ramach systemu „las”. Poza tym, może stanowić podstawę, w oparciu o którą będą wypracowane „narzędzia systemowe”, wykorzystywane następnie przy kształtowaniu postaw i działań człowieka względem lasu, będzie się przekładać na stan relacji pomiędzy człowiekiem a lasem. Może to znaleźć odzwierciedlenie w, szeroko rozumianym, procesie decyzyjnym poprzedzającym działania podejmowane w zakresie gospodarowania przez człowieka systemem leśnym.

Czasopismo: Studia Ecologiae et Bioethicae
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: filozofia, nauki o ziemi i środowisku
Koncepcja usieciowienia jako etyczny klucz interpretacyjny zasady zrównoważonego rozwoju

Celem opracowania jest przedstawienie wypracowanej na gruncie chrześcijańskiej etyki społecznej koncepcji usieciowienia (Retinität), która stała się kluczem interpretacyjnym zasady zrównoważonego rozwoju. Artykuł prezentuje usieciowienie w ujęciu monachijskiego etyka społecznego Markusa Vogta uznającego tę koncepcję w chrześcijańskiej etyce społecznej za fundamentalną strategię działania na rzecz ochrony środowiska przyrodniczego. Koncepcja Retinität stała się jednym z uwarunkowań zasady zrównoważonego rozwoju wyłonionej na gruncie katolickiej nauki społecznej w wyniku analizy systemu zasad etyczno-społecznych sformułowanego przez przedstawiciela Lubelskiej Szkoły Katolickiej Nauki Społecznej Władysława Piwowarskiego.

Czasopismo: Studia Ecologiae et Bioethicae
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: filozofia, nauki o ziemi i środowisku
Właściwe rozumienie człowieka podstawą zrównoważonego rozwoju – antropologia encykliki Laudato Si’

Fundamentalną przyczyną współczesnego kryzysu ekologicznego jest sposób, w jaki ludzkość rozumie swoje miejsce w świecie i relacje do niego. Od początku nowożytności zdaje się tu panować „antropocentryzm” dający człowiekowi prawo do nieograniczonego zaspokajania swych potrzeb kosztem środowiska. Koncepcja ta, wzmocniona nowożytnymi poglądami na rolę nauki, wolność jednostki i prawa ekonomii, pozwoliła uzasadnić rabunkową gospodarkę prowadzącą do zniszczenia nie tylko środowiska naturalnego, lecz także środowiska społecznego człowieka, wielu pozbawiając dostępu do podstawowych środków potrzebnych do życia. Papież Franciszek w encyklice Laudato si’ nie nawołuje jednak do porzucenia antropocentryzmu jako takiego: obecny w kulturze Zachodu nazywa „wypaczonym” i wzywa do powrotu do jego właściwego, biblijnego rozumienia. W nim człowiek, podobny do Boga, ma na Jego wzór opiekować i troszczyć się o całe stworzenie.

Czasopismo: Studia Ecologiae et Bioethicae
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: filozofia, nauki o ziemi i środowisku
Outdoor education wzmocnieniem realizacji zrównoważonego rozwoju

Wadą edukacji w dzisiejszej szkole jest przekaz słowny oraz badania i eksperymenty w murach szkolnych. Uczniowie mają mało okazji do badania i doświadczania rzeczywistości w naturalnych warunkach. Czynny udział uczniów uaktywnia, zaciekawia i daje poczucie sprawstwa. Wspólne planowanie ekspedycji, wycieczek i gier terenowych jest czynnikiem kształtującym więzi i zaufanie w grupie. Zajęcia w plenerze pozwalają na odkrycie zainteresowań i talentów. Pedagogika Outdoor education (OE) staje się coraz bardziej popularna, w Polsce przyjmuje różne nazwy: edukacja na świeżym powietrzu, edukacja poza klasą, edukacja plenerowa, zajęcia terenowe, pedagogika przygody. Podczas zajęć terenowych dzieci zdobywają zarówno wiedzę, jak i umiejętności. Podstawą są zespołowe działania, w tym gry zespołowe w plenerze. Wykorzystywane są naturalne przeszkody, a środowisko naturalne to bogactwo pomocy dydaktycznych. Nauka w terenie przez doświadczanie rzeczywistości pozwala w szczególny sposób zrozumieć prawa rządzące naturą, które jednoznacznie generują podejście rozwoju zrównoważonego w życiu człowieka. Niestety studenci nie są przygotowani do podejmowania zadań w terenie. Jako młodzi nauczyciele, rzadko organizują wycieczki i traktują je jako rekreację i przerwę w nauce. Świadomość nauczycieli związana z nowymi nurtami w pedagogice, w tym Outdoor education, jest coraz większa, niestety wraz nią nie zmieniły się kompetencje związane z prowadzeniem zajęć w plenerze. W artykule zostaną zaprezentowane wyniki badań przeprowadzonych wśród studentów pedagogiki wczesnoszkolnej i przedszkolnej realizujących kształcenie w Białymstoku i Łodzi. Celem badań było zgromadzenie informacji na temat wiedzy studentów o OE i ich oczekiwaniach w tym zakresie w kontekście kształtowania i podwyższania jakości kształcenia.

Czasopismo: Studia Ecologiae et Bioethicae
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: filozofia, nauki o ziemi i środowisku
Rozwój zrównoważony, postwzrost, dobre życie (Buen Vivir). Głosy z Ameryki Łacińskiej i Hiszpanii

Pierwsza część tekstu dotyczy z jednej strony krytycznych ujęć „rozwoju”, z drugiej zaś niespójności i sprzeczności w oficjalnych, instytucjonalnych konceptualizacjach rozwoju zrównoważonego, na które wskazują liczni przedstawiciele nurtów krytycznych. Druga część poświęcona jest próbom wpisywania „zrównoważenia/trwałości” (sustainability) w dyskurs krytyczny. Zasadniczą tezą jest wskazanie różnic między wizją „miękkiego zrównoważenia” mieszczącą się w oficjalnym nurcie i wizjami zrównoważenia „twardego” i „bardzo twardego” wpisanymi w nurty krytyczne, w tym radykalne ujęcia biocentryczne i dekolonialne. Tezę towarzyszącą stanowi stwierdzenie o znaczeniu kontekstów, w jakich powstają i funkcjonują wymienione powyżej dyskursy krytyczne ze wskazaniem na latynoamerykańskie przykłady inicjatyw transformacyjnych.

Czasopismo: Studia Ecologiae et Bioethicae
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: filozofia, nauki o ziemi i środowisku
Mądrość jako (z)dewaluowana wartość rozwoju zrównoważonego

Celem tekstu jest przypomnienie kategorii mądrości jako podstawowego gwaranta rozwoju. Wartość mądrości rzadko pojawia się we współczesnym dyskursie; rzadko pojawia się w kontekście rozwoju czy to w znaczeniu osobistym, społecznym, czy tym bardziej gospodarczym. Przyzwyczailiśmy się bowiem do operowania językiem korzyści, zysków i efektów. Mądrość zaś nie wydaje się nam przydatna, nie jest rozwojowa, a poza tym wymaga tracenia czasu na myślenie. Tymczasem istnieje przecież, jak twierdzi Hannah Arendt, związek pomiędzy złem a brakiem myślenia. Skoro chcemy równoważyć rozwój tak, by nie zaprzepaszczał szans przyszłych pokoleń, to może warto przypomnieć, że mądrość jest gwarantem dobrego działania w wymiarze woli. To właśnie mądrość determinuje tę wolę.

Czasopismo: Studia Ecologiae et Bioethicae
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: filozofia, nauki o ziemi i środowisku
Filozofia zrównoważonego rozwoju a realizacja jej postulatów w praktyce

Pogłębiający się globalny kryzys ekologiczny prowokuje do postawienia pytania o praktyczną skuteczność postulatów formułowanych na gruncie filozofii zrównoważonego rozwoju. Podejmując próbę odpowiedzi na to pytanie, wyszedłem z założenia, że filozofia zrównoważonego rozwoju jest filozofią polityczną, która w sferze życia społeczno-gospodarczego funkcjonuje jako modna/obowiązująca ideologia, aprobowana i postulowana przez dominujące dziś w świecie siły polityczne i wielki biznes. Konfrontując, w skali zglobalizowanej ludzkości, głoszone hasła i deklaracje z praktyką polityczną i funkcjonowaniem światowej gospodarki, doszedłem do wniosku, że dotychczasowe działania zmierzające do realizacji idei zrównoważonego rozwoju w niewielkim tylko stopniu przyczyniły się do zmniejszenia zagrożeń globalną katastrofą ekologiczną. De facto stanowią one swoistą „zasłonę dymną” dla biznesu i polityków, którzy w realnych działaniach kontynuują dotychczasowy, nakierowany na ciągły wzrost konsumpcji i PKB kierunek rozwoju cywilizacyjnego. Ukazuje to, że filozofia zrównoważonego rozwoju jest już praktycznie nieskuteczna, nie jest dziś w stanie teoretycznie sprostać wyzwaniom, przed jakimi staje ludzkość w XXI w.

Czasopismo: Studia Ecologiae et Bioethicae
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: filozofia, nauki o ziemi i środowisku
O relacji człowiek-przestrzeń-natura-sztuka, czyli pedagogika przeżyć i arteterapia jako źródło inspiracji dla zrównoważonego rozwoju

Celem artykułu jest ukazanie relacji człowieka z przyrodą, które są kluczowe dla powstania i rozwoju pedagogiki przeżyć oraz pedagogiki ekologicznej. Kształtowanie edukacji ekologicznej dla zrównoważonego rozwoju jest jednym ze współczesnych wyzwań polskiej edukacji. Autorka artykułu ukazuje również arteterapię jako dziedzinę mającą wiele związków z przyrodą i środowiskiem naturalnym, będącą niejako swoistą nicią porozumienia łączącą współczesnego człowieka ze światem natury.

Czasopismo: Studia Ecologiae et Bioethicae
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: filozofia, nauki o ziemi i środowisku
Zgoda domniemana a cele transplantacji

Autor w swoim artykule zwraca uwagę na problem zgody domniemanej, i szerzej prawo do samostanowienia sięgającego poza granice życia człowieka, w kontekście celów transplantacji. Podstawowy akt prawny zawierający uregulowania dotyczące transplantacji, a mianowicie Ustawa z dnia 01.05.2005 r. o pobieraniu, przechowywaniu i przeszczepianiu komórek, tkanek i narządów (Dz. U. z 2005 r. Nr 169, poz. 1411), wylicza cztery cele, dla których mogą być pobierane komórki, tkanki i narządy ze zwłok ludzkich: diagnostyczny, terapeutyczny, naukowy i dydaktyczny. Zgodnie z art. 5 ust. 1 „pobrania komórek, tkanek lub narządów ze zwłok ludzkich w celu ich przeszczepienia można dokonać, jeżeli osoba zmarła nie wyraziła za życia sprzeciwu”. Zapis ten jest przykładem tzw. zgody domniemanej, na podstawie której przyjmuje się, iż dany człowiek za życia wyraził się aprobująco o możliwości ofiarowania swoich organów, a więc faktycznie nie złożył odpowiedniego sprzeciwu, podważającego domniemanie zgody. Sformułowanie „w celu ich przeszczepienia” wyraźnie wskazuje, że instytucja sprzeciwu ma zastosowanie jedynie w przypadku pobierania tkanek, komórek i narządów w celach leczniczych. Dawca nie ma jednak prawa do wyrażania ewentualnego sprzeciwu wobec pozostałych celów: diagnostycznego, naukowego i dydaktycznego. W celu rozwiązania swoistego impasu prawnego proponuje się rozszerzenie zakresu zgody domniemanej.

Czasopismo: Studia Ecologiae et Bioethicae
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: filozofia, nauki o ziemi i środowisku
Dzieci trojga rodziców: przegląd stanowisk etycznych wobec technik „mitochondrial replacement”

Artykuł prezentuje debatę etyczną, jaka odbyła się w Wielkiej Brytanii przed wprowadzeniem do praktyki klinicznej w 2015 roku nowych metod sztucznego rozrodu człowieka: technik „mitochondrial replacement” nazywanych również „mitochondrial donation”. Rozpoczyna się od prezentacji stanu prawnego w Wielkiej Brytanii, gdzie po raz pierwszy na świecie ustawodawca dopuścił modyfikowanie dziedzictwa genetycznego ludzi w procesie zapłodnienia „in vitro” w zakresie genomu mitochondrialnego. Druga część artykułu wyjaśnia aspekty medyczne. Przedstawione zostały konieczne zagadnienia z cytofizjologii komórki ludzkiej, patofizjologia, epidemiologia i symptomatologia chorób mitochondrialnych oraz opis technik „mitochondrial replacement”. Trzecia część poświęcona jest zagadnieniom filozoficznym. Omawiam w niej naturalistyczny, transhumanistyczny i personalistyczny sposób wartościowania przedmiotowych technik, rekonstruując antropologiczne podstawy takich ocen. Materiał egzemplifikujący wymienione stanowiska pochodzi z opinii przesłanych w ramach konsultacji do Nuffield Council on Bioethics.

Czasopismo: Studia Ecologiae et Bioethicae
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: filozofia, nauki o ziemi i środowisku
Aspekty etyczno-prawne legalizacji marihuany i innych narkotyków miękkich

Głównym celem artykułu jest prezentacja najważniejszych aspektów etycznych i prawnych legalizacji marihuany i innych narkotyków miękkich. Spór o legalizację dostępu do narkotyków jest przejawem rewolucji moralnej, która dokonuje się obecnie w wymiarze globalnym. W ostatnim dziesięcioleciu nastąpiło w wielu krajach silne przesunięcie nastrojów opinii publicznej na korzyść reformy polityki narkotykowej. Argumenty związane z zakazem dostępu do narkotyków i reformą polityki narkotykowej są obecnie przedmiotem poważnych kontrowersji. Problem prawnego dostępu do narkotyków stanowi bardzo złożoną kwestię interdyscyplinarną, która wymaga rzetelnej diagnozy z pogranicza etyki, medycyny, filozofii prawa, socjologii i filozofii politycznej. Etyczna ocena stosowania narkotyków i ich dystrybucji powinna zawsze poprzedzać przyjęcie określonych rozwiązań o charakterze prawnym.

Czasopismo: Studia Ecologiae et Bioethicae
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: filozofia, nauki o ziemi i środowisku
Działalność i postulaty organizacji Catholic Concern for Animals

Celem niniejszego artykułu jest przedstawienie działalności stowarzyszenia Catholic Concern for Animals założonej w 1929 r. Jest ono jedną z nielicznych organizacji działających na rzecz ochrony zwierząt, które inspirują się nauczaniem Kościoła katolickiego. Jej członkowie podejmują wielopłaszczyznową działalność, która obejmuje akcje edukacyjne i protestacyjne. Istotna jest także praca wydawnicza. Stowarzyszenie od 1937 r. wydaje kwartalnik „The Ark”, w którym informuje czytelników o swoim bieżącym funkcjonowaniu oraz publikuje artykuły na temat zwierząt i ich dobrostanu. W 2015 r. liderzy organizacji skierowali do papieża Franciszka apel o dokonanie zmian w Katechizmie Kościoła Katolickiego, podkreślając służebną rolę człowieka wobec świata przyrody i postulując znaczne ograniczenie prowadzenia doświadczeń na zwierzętach. Wydaje się, że część z tych żądań idzie zdecydowanie za daleko i jest nie do pogodzenia z integralną wizją człowieka i świata głoszoną przez Kościół.

Czasopismo: Studia Ecologiae et Bioethicae
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: filozofia, nauki o ziemi i środowisku
Tikkun Olam. Judaistyczna wizja „naprawy świata” i jej ekologiczne eksplikacje

W żydowskiej teologii i filozofii problem natury wydaje się być ukryty, natura znajduje się niejako w cieniu człowieka. Jednak fakt degradacji środowiska naturalnego posiada niewątpliwie ogromny wpływ na ludzkość. Stąd zagadnienie ekologii i środowiska naturalnego są tematami coraz częściej pojawiającymi się również w myśli żydowskiej. Judaistyczna wizja ochrony środowiska bardzo często wiązana jest z konceptem Tikkun Olam co oznacza naprawę świata lub „odrestaurowanie” świata. Biblijne korzenie Tikkun Olam zachęcają nas do zbadania znaczenia środowiska naturalnego i człowieka w nim. Pojęcie Tikkun Olam zobowiązuje nas do nieustannej działalności wobec natury, którą powinniśmy poprawiać i otaczać ochroną. Przesłanie biblijne i jej transcendentne źródło mogą być znacznie silniejsze niż prawo ludzkie. Dlatego wizja judaistyczna ekologii może być również ciekawą propozycją w podejściu do opieki nad środowiskiem.

Czasopismo: Studia Ecologiae et Bioethicae
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: filozofia, nauki o ziemi i środowisku
Edwarda Goldsmitha krytyka nowożytnego paradygmatu postępu naukowo-technicznego

Etyka środowiskowa znajduje wielu zwolenników wśród filozofujących przyrodników. Interesujący głos w tym temacie zabiera Edward Goldsmith, który na bazie Hipotezy Gai Jamesa Lovelocka zbudował etykę biosferyczną. Goldsmith krytycznie odnosi się do paradygmatu nowożytnego przyrodoznawstwa, uznając go za błędny oraz kryzysotwórczy w relacji ludzkości z całą ekosferą. Za paradygmatem tym stoi określone rozumienie postępu ludzkości oraz konkretne założenia ontologiczne, aksjologiczne i etyczne (np. darwinizm społeczny, utylitaryzm etyczny). Goldsmith nazywa etykę stojącą za tymi przekonaniami etyką technosferyczną, poddaje krytyce jej założenia i przeciwstawia jej etykę biosferyczną. Jego zdaniem, etyka sprzyjająca realizacji celów Gai była obecna w pierwotnych społecznościach ludzkich. Wymagała ona od człowieka utrzymywania porządku kosmicznego, a zarazem dobrostanu jednostki i całej społeczności, poprzez podążanie właściwą Drogą, tzn. przestrzeganie określonych obowiązków oraz zachowań, szczególnie w obszarze rytuałów i życia religijnego. Dlatego, jak przekonuje Goldsmith, skutecznie chronić porządek ekosfery można wyłącznie w sposób religijny. Nie ma, jego zdaniem, bardziej niemoralnego przedsięwzięcia niż postęp, który wiedzie systematycznie do zastąpienia biosfery przez technosferę. Rozwój oparty o technikę prowadzi w sposób nieunikniony do destrukcji. Jeśli chcemy przetrwać jako gatunek – musimy powrócić do etyki biosferycznej.

Czasopismo: Studia Ecologiae et Bioethicae
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: filozofia, nauki o ziemi i środowisku
Czy żywność ekologiczna rzeczywiście jest najlepsza?

W świetle wzrastającej świadomości o zanieczyszczeniu środowiska i w konsekwencji jego niekorzystnego wpływu na codzienne życia człowieka pojawiła się moda na poszukiwanie żywności o jak najlepszej jakości. Dlatego ważne jest, aby wiedza konsumentów na temat produkcji żywności była jak najlepsza. Żywność konwencjonalna powszechnie uważana jest za mniej wartościową lub wręcz niebezpieczną ze względu na obecność rożnych substancji chemicznych. Z kolei żywność ekologiczna traktowana jest jako ta zdrowsza i bardziej wartościowa. Natomiast z licznych badań naukowych wynika, że nie ma znaczących różnic między żywnością ekologiczną i konwencjonalną, zarówno pod względem obecności zanieczyszczeń jak i wartości odżywczych.

Czasopismo: Studia Ecologiae et Bioethicae
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: filozofia, nauki o ziemi i środowisku
Analiza antropologiczna materiału kostnego podjętego w czasie badań ratowniczych na Placu Słowiańskim w Krakowie (sezon 2017)

Celem pracy było oszacowanie najmniejszej możliwej liczby pochowanych (MNI) w analizowanym ossuarium podjętym w czasie prac ratowniczych na krakowskim Placu Słowiańskim. Prócz tego podjęto próbę określenia profilu biologicznego zmarłych oraz próbę ustalenia, z którego z przykościelnych cmentarzy zlokalizowanych przy Placu Słowiańskim mogły one pochodzić. MNI zostało ustalone w oparciu o zachowane kości skroniowe strony prawej i wyniosło 51. Najliczniej reprezentowanymi w badanym materiale kośćmi były kości czaszki i większe kości szkieletu postkranialnego. Zauważono także zdecydowanie mniejszy udział kości dziecięcych. Obie te obserwacje wskakują na selekcję kości jakiej dokonywano w czasie przenosin szkieletów grobów pierwotnych do grobu wtórnego. Wyniki badań nie pozwoliły na jednoznaczne wskazanie pochodzenia szczątków, choć bardziej prawdopodobnym jest, iż ossuarium powstało na skutek przenosin ciał z cmentarza przy kościele św. Krzyża.

Czasopismo: Studia Ecologiae et Bioethicae
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: filozofia, nauki o ziemi i środowisku