rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Patogeneza reumatoidalnego zapalenia stawów w badaniach radiologicznych. Część II: Badania obrazowe w reumatoidalnym zapaleniu stawów

Wczesne rozpoznanie reumatoidalnego zapalenia stawów i wczesne wdrożenie leczenia
zapobiega u większości pacjentów destrukcji stawów i niepełnosprawności.
Tradycyjne zdjęcie radiologiczne nie uwidacznia wczesnych zmian zapalnych, zaś
zmiany zaawansowane, m.in. nadżerki, są widoczne dopiero wówczas, gdy dojdzie
do zniszczenia 20–30% masy kostnej. Jak wykazały badania ultrasonograficzne i rezonans
magnetyczny, u 10–26% pacjentów nadżerki pojawiają się już w pierwszych
3 miesiącach od wystąpienia objawów, a u 75% pacjentów są widoczne w pierwszych
2 latach trwania choroby. Oba te badania w sposób jakościowy, półilościowy i ilościowy
umożliwiają monitorowanie unaczynienia błony maziowej, a rezonans dodatkowo
ocenę szpiku kostnego w trakcie leczenia. Rozwój ultrasonograficznych badań dopplerowskich
i dynamicznych badań rezonansu wnosi istotny element w poznawanie patogenezy
RZS, między innymi związku między zapaleniem błony maziowej i obrzękiem
szpiku a tworzeniem się nadżerek. Badanie ultrasonograficzne wykonane na wysokiej
klasy aparacie z głowicą o wysokiej częstotliwości wykazuje doskonałą rozdzielczość
przestrzenną, obrazując tkanki miękkie oraz powierzchnie kostne. Zmiany widoczne
w ultrasonografii nie są jednak swoiste wyłącznie dla reumatoidalnego zapalenia
stawów i występują w innych chorobach reumatycznych. Należą do nich: patologie
błony maziowej, wysięk, zmiany w ścięgnach, zmiany chrzęstno‑kostne,
patologie przyczepów ścięgien i więzadeł (entezopatie). O ile metody jakościowe w badaniu
ultrasonograficznym i rezonansie magnetycznym są wystarczające do rozpoznania
choroby, o tyle skale półilościowe i ilościowe służą do monitorowania jej przebiegu,
w tym skuteczności leczenia zachowawczego i kwalifikacji do synowektomii radioizotopowej
czy chirurgicznej i oceny ich skuteczności.

Czasopismo: Journal of Ultrasonography
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: nauki medyczne, inżynieria biomedyczna
Analiza wzrokowego potencjału wywołanego u pacjentów z klinicznie izolowanym zespołem demielinizacyjnym

Wstęp i cel pracy: Badanie wzrokowego potencjału wywołanego (WPW) stanowi istotny element diagnostyczny stwardnienia rozsianego. Jest niezwykle przydatne w wykrywaniu niemych klinicznie ognisk demielinizacyjnych drogi wzrokowej. Celem pracy była ocena WPW u pacjentów z klinicznie izolowanym zespołem demielinizacyjnym (clinically isolated syndrome, CIS). Materiał i metody: Materiał kliniczny stanowiło 77 pacjentów w wieku od 17 do 54 lat, u których postawiono diagnozę CIS. Badanie WPW przeprowadzono, stosując stymulację siatkówki naprzemienną zmianą wzorca szachownicy oraz fleszem tego wzorca. Wyniki: Wartości średnie latencji P100 zarówno w badaniu fleszem, jak i naprzemiennym wzorcem szachownicy mieściły się w normie. Nieprawidłowy wynik WPW uzyskano łącznie u 24 pacjentów. Wartości P100 przekroczyły normę w 21 przypadkach (27,27%) w badaniu z użyciem wzorca szachownicy (u 6 chorych obuocznie) i w 12 (15,58%) w badaniu fleszem (obuocznie w 5 przypadkach). Omówienie: W materiale własnym stwierdzono obecność nieprawidłowych WPW łącznie u 24 chorych, co stanowi 31% badanych osób (w tym u 10 osób z przebytym pozagałkowym zapaleniem nerwu wzrokowego). Nasze wyniki potwierdzają wcześniejsze badania dotyczące częstości występowania nieprawidłowych wartości WPW we wczesnym stadium stwardnienia rozsianego. Dalsze obserwacje pozwolą określić przydatność badania WPW w identyfikacji pacjentów ze zwiększonym ryzykiem rozwoju klinicznie pewnego stwardnienia rozsianego.

Czasopismo: Aktualności Neurologiczne
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki farmaceutyczne, inżynieria biomedyczna
Mechanizmy działania cytostatyków stosowanych w neurologii

Celem niniejszej pracy jest przedstawienie molekularnych mechanizmów działania cytostatyków stosowanych w próbach terapii niektórych chorób neurologicznych, głównie stwardnienia rozsianego (SM). Od wielu lat w terapii tego schorzenia próbuje się wykorzystywać takie cytostatyki, jak mitoksantron, cyklofosfamid, metotreksat i kladrybina. W chwili obecnej jedynym lekiem z tej grupy zatwierdzonym przez FDA do leczenia postępującego SM jest mitoksantron. Pozostałe cytostatyki wciąż poddawane są badaniom, a główny problem we wprowadzeniu ich do terapii neurologicznej stanowią liczne efekty uboczne. Leki te wykorzystywane są głównie w onkologii i hematologii, gdzie stosowanie tego typu leków jest bardziej uzasadnione. W chwili obecnej prowadzone są liczne badania zmierzające do lepszego poznania mechanizmów działania cytostatyków na poziomach komórkowym i subkomórkowym. Przyjmuje się, że mitoksantron indukuje apoptozę, co zmniejsza pulę komórek zapalnych zdolnych do wywoływania demielinizacji w obrębie ośrodkowego układu nerwowego (OUN). Na poziomie molekularnym mechanizm jego działania polega na uszkodzeniu genomu tych komórek poprzez hamowanie aktywności topoizomerazy II (TOPII) lub bezpośrednie wbudowywanie się w strukturę ich DNA. Cyklofosfamid jest cytostatykiem działającym w głównej mierze na komórki dzielące się, w których alkiluje on DNA, co indukuje zaburzenia replikacji oraz apoptozę tych komórek. Działanie lecznicze metotreksatu wynika ze zdolności do hamowania aktywności reduktazy dehydrofolianowej. W ten sposób zaburzony zostaje metabolizm zasad azotowych prowadzący do zaburzeń replikacji i bloku fazy S cyklu komórkowego leukocytów. Kladrybina działa jako antagonista procesu transkrypcji. Dokładne poznanie mechanizmów działania prezentowanych leków może doprowadzić do zmniejszenia nasilenia ich efektów ubocznych oraz do zwiększenia ich potencjału leczniczego, również w terapii neurologicznej.

Czasopismo: Aktualności Neurologiczne
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki farmaceutyczne, inżynieria biomedyczna
Zastosowanie ultrasonografii w ocenie obrąbka stawu ramiennego. Część II: Przykłady patologii obrąbka

Uszkodzenia obrąbka stawu ramiennego mają najczęściej charakter pourazowy. Zdecydowana
większość uszkodzeń dotyczy przedniej części obrąbka, co wynika ze znacznie
częstszego występowania przedniego zwichnięcia stawu ramiennego niż zwichnięcia
tylnego. Inną podgrupę patologii stanowią uszkodzenia obrąbka w części górnej, niezwiązane
bezpośrednio z niestabilnością. Występują także zmiany zwyrodnieniowe obrąbka
oraz torbiele okołoobrąbkowe. Kluczowe znaczenie dla podjęcia decyzji o leczeniu
operacyjnym ma diagnostyka obrazowa, oparta, poza właściwie wykonanym badaniem
rentgenowskim, przede wszystkim na artrografii rezonansu magnetycznego lub tomografii
komputerowej. Autorzy, bazując na własnych doświadczeniach, proponują wykorzystanie
badania ultrasonograficznego do oceny uszkodzeń obrąbka stawu ramiennego. Do
objawów świadczących o patologii obrąbka stawowego, których poszukuje się w badaniu
ultrasonograficznym, należą: trwałe przemieszczenie obrąbka na zewnętrzny obrys panewki
stawowej, niestabilność obrąbka w ocenie dynamicznej, brak echa obrąbka w anatomicznej
pozycji, obecność hipoechogenicznej strefy u podstawy obrąbka o szerokości
>2 mm, szczątkowy bądź obrzęknięty obrąbek oraz obecność torbieli okołoobrąbkowych.
Najczęstszym obrazem spotykanym w badaniu ultrasonograficznym jest przemieszczenie
obrąbka stawowego w części przednio-dolnej na zewnętrzny zarys panewki stawowej,
związane z przebytym przednim zwichnięciem stawu ramiennego. Drugim istotnym objawem
świadczącym o uszkodzeniu jest niestabilność obrąbka stwierdzana w badaniu
dynamicznym. Objawem zmian zwyrodnieniowych obrąbka jest jego zmniejszenie lub
obrzęk. Artykuł przedstawia wybrane przykłady patologii obrąbka stawu ramiennego
widocznych w badaniach ultrasonograficznych.

Czasopismo: Journal of Ultrasonography
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: nauki medyczne, inżynieria biomedyczna
Występowanie osteoporozy w chorobach neurologicznych

Osteoporoza jest uogólnioną chorobą szkieletu charakteryzującą się niską masą kostną oraz upośledzeniem mikroarchitektury, które prowadzi do obniżenia wytrzymałości mechanicznej tkanki kostnej, a w konsekwencji do zwiększenia podatności na złamania. Jest chorobą występującą u znacznej liczby osób w Polsce. Dawniej traktowana była jako schorzenie osób starych, obecnie wiadomo, że może pojawiać się w każdym wieku. Przyczyn występowania osteoporozy jest wiele, poczynając od czynników genetycznych, poprzez środowiskowe, aż do dietetycznych i farmakologicznych. Należy pamiętać, że również wiele chorób powoduje zmniejszenie gęstości mineralnej kości, co w konsekwencji doprowadza do rozwoju osteopenii lub osteoporozy. Spośród schorzeń neurologicznych na szczególną uwagę zasługują te, które przebiegają z długotrwałym unieruchomieniem, takie jak udary mózgu czy urazy rdzenia, jak również te, w których stosowana jest specyficzna farmakoterapia, wpływająca negatywnie na metabolizm kostny. Przykładem może być leczenie padaczki czy stwardnienia rozsianego. W wielu schorzeniach neurologicznych osteoporoza stanowi duże zagrożenie, należy więc być świadomym tego faktu i wnikliwie zapoznać się z metodami diagnostycznymi umożliwiającymi ocenę metabolizmu kostnego, aby w przyszłości uchronić pacjentów przed dodatkowymi schorzeniami. Wiedząc, jak ogromny wpływ na metabolizm kostny ma stosowana na co dzień farmakoterapia, możemy wcześnie rozpocząć diagnostykę i zastosować odpowiednią profilaktykę.

Czasopismo: Aktualności Neurologiczne
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki farmaceutyczne, inżynieria biomedyczna
Ciąża heterotopowa. Opis przypadku

Ciąża heterotopowa jest to współistnienie żywej lub obumarłej, pojedynczej lub mnogiej
ciąży wewnątrzmacicznej oraz pozamacicznej umiejscowionej w jajowodzie, jajniku,
rogu macicy, szyjce macicy lub w jamie otrzewnowej. Sytuacja taka występuje
dość rzadko (1:30 000 ciąż). Jednak w ostatnich latach w związku z rozwojem i rozpowszechnieniem
technik wspomaganego rozrodu częstość występowania ciąż heterotopowych
wzrosła do 1:100 ciąż. Celem pracy jest przedstawienie przypadku rozpoznania
współistnienia ciąży wewnątrzmacicznej oraz pozamacicznej we wczesnym
okresie jej trwania. Przypadek dotyczy 25‑letniej pacjentki w ciąży drugiej, mniej więcej
w 6. tygodniu, u której nie stwierdzono czynników ryzyka wystąpienia ciąży heterotopowej.
Po kilkudniowej obserwacji w Klinice u pacjentki rozpoznano obecność
żywej ciąży wewnątrzmacicznej oraz współistniejącej ciąży pozamacicznej umiejscowionej
w prawym jajowodzie. Wykonano laparoskopowe usunięcie jajowodu prawego.
Po operacji kobieta z zachowaną żywą ciążą wewnątrzmaciczną została wypisana
z Kliniki. Dalszy przebieg ciąży wewnątrzmacicznej był prawidłowy. Pacjentka urodziła
w terminie porodu. Przedstawiony przypadek wskazuje na istotne znaczenie
prawidłowo i dokładnie przeprowadzonego badania ultrasonograficznego. Ponadto
jest przestrogą dla lekarzy wykonujących to badanie we wczesnych tygodniach ciąży
– uwidocznienie w badaniu ultrasonograficznym prawidłowej ciąży wewnątrzmacicznej
nie zwalnia badającego od dokładnego zobrazowania okolicy przydatków.
Wczesne rozpoznanie tej patologii dzięki dokładnemu badaniu ultrasonograficznemu
zmniejsza ryzyko wystąpienia powikłań, jak również śmiertelność kobiet.

Czasopismo: Journal of Ultrasonography
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: nauki medyczne, inżynieria biomedyczna
Mnogie angiomyolipomata nerki. Opis przypadku

Przedstawiono przypadek 76‑letniej kobiety z mnogimi guzami angiomyolipoma w jednej
nerce. Chora nie miała żadnych objawów ze strony układu moczowego, zmiany
w nerce uwidoczniono w czasie badania USG wykonanego z powodu podejrzenia
kamicy żółciowej. Angiomyolipoma należy do łagodnych guzów z grupy hamartoma,
a jego wzrost łączony jest z czynnością hormonalną organizmu. Mnogie angiomyolipomata
nerki, bardzo rzadko występujące, związane są zazwyczaj z zespołem stwardnienia
guzowatego (choroba Bourneville’a‑Pringle’a). Istotą choroby jest występowanie
mnogich guzów hamartoma w obrębie skóry, mózgowia, nerek, serca, kości, płuc
i oczu. Małe angiomyolipomata nerek nie dają objawów i są zazwyczaj wykrywane
w badaniach obrazowych przypadkowo, duże mogą być przyczyną istotnych dolegliwości.
Do ciężkich, zagrażających życiu powikłań angiomyolipoma nerki należą krwawienia
z guza. Ryzyko krwawienia zależy od średnicy guza i zwiększa się znacząco
w guzach o średnicy powyżej 4 cm. Tomografia komputerowa jest metodą obrazową
zalecaną do oceny ryzyka powikłań krwotocznych w angiomyolipoma. Częstość badań
kontrolnych zależy od średnicy guza – przy guzach o średnicy poniżej 4 cm badanie
wykonuje się raz w roku, przy guzach o średnicy powyżej 4 cm – co 6 miesięcy.
W leczeniu powikłań krwotocznych angiomyolipoma stosuje się leczenie chirurgiczne
(częściowe lub radykalne usunięcie nerki) lub embolizację naczyń nerkowych. Arteriografia
tętnicy nerkowej i embolizacja pozwalają na uniknięcie zabiegu chirurgicznego.

Czasopismo: Journal of Ultrasonography
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: nauki medyczne, inżynieria biomedyczna
Izolowana gruźlica węzłów chłonnych w ultrasonografii. Opis przypadku

Przedstawiamy rzadki przypadek izolowanej gruźlicy węzłów chłonnych pachy.
Sześćdziesięciosześcioletnia pacjentka została przyjęta celem diagnostyki niebolesnego
guza lewej pachy. W podstawowych badaniach laboratoryjnych i w radiogramie
klatki piersiowej nie stwierdzono odchyleń od normy. W badaniu ultrasonograficznym
uwidoczniono litą zmianę o wymiarach 1,8×1 cm, o nieregularnym obrysie,
z przylegającymi owalnymi hipoechogenicznymi węzłami chłonnymi. Rozpoznanie
gruźlicy zostało ustalone na podstawie badania histopatologicznego wyciętego guza.
W ostatnich latach odnotowuje się wzrost liczby zachorowań na pozapłucną postać
gruźlicy. Gruźlica pozapłucna może wystąpić praktycznie w każdym narządzie, jednak
najczęściej dotyczy opłucnej. Gruźlica węzłów chłonnych jest drugą co do częstości
występowania postacią gruźlicy pozapłucnej. Większość przypadków gruźlicy
węzłów chłonnych dotyczy zajęcia powierzchownych węzłów chłonnych. W badaniu
ultrasonograficznym stwierdzany jest pakiet nieprawidłowych, powiększonych i hipoechogenicznych
węzłów chłonnych. W 1/3 przypadków część środkowa węzłów jest
hiperechogeniczna, co wskazuje na serowacenie. Węzły chłonne mają tendencję do
tworzenia konglomeratów o zatartych granicach. Taki właśnie obraz węzłów chłonnych
zaobserwowaliśmy u przedstawianej przez nas pacjentki. Obraz ten może stanowić
wskazówkę diagnostyczną. W diagnostyce różnicowej należy jednak brać pod
uwagę wiele innych jednostek chorobowych, między innymi: sarkoidozę, chłoniaki,
zakażenia grzybicze, przerzuty nowotworowe, przy czym te ostatnie mają najbardziej
zbliżony obraz do węzłów chłonnych gruźliczych. Gruźlica powinna być uwzględniana
w diagnostyce różnicowej nietypowych tworów guzowatych.

Czasopismo: Journal of Ultrasonography
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: nauki medyczne, inżynieria biomedyczna
Ocena neuropsychologiczna wczesnych i odległych wyników leczenia operacyjnego chorych z krwawieniem z tętniaków tętnicy łączącej przedniej i tętnicy łączącej tylnej

Wstęp: Celem pracy było określenie rodzaju, nasilenia i dynamiki zaburzeń neuropsychologicznych u chorych po operacji tętniaka wewnątrzczaszkowego. Dokonano również analizy czynników wpływających na stan neuropsychologiczny pacjentów ze szczególnym uwzględnieniem wartości rokowniczej skali Hunta i Hessa. Materiał i metody: Do badania zakwalifikowano 82 pacjentów z krwawieniem podpajęczynówkowym (ang. subarachnoid haemmorhage, SAH), z pojedynczym tętniakiem umiejscowionym na tętnicy łączącej przedniej lub tylnej. Bezpośrednio przed zabiegiem pacjentów przypisano do grup I-III wg Hunta i Hessa, a ich stan neurologiczny przy wypisie określono jako dobry (GOS 4-5). Chorych dwukrotnie badano za pomocą skali Wechslera - mniej więcej trzy tygodnie i pół roku od operacji tętniaka. Wyniki: W zakresie wszystkich funkcji neuropsychologicznych badanych skalą Wechslera odnotowano obniżenie wyników w porównaniu z przeciętnymi w populacji, szczególnie wyraźne u pacjentów z III grupy wg Hunta i Hessa. W obydwu porównywanych grupach zaobserwowano też wyraźną dynamikę zmian stwierdzonych w badaniu neuropsychologicznym w ciągu pół roku od zabiegu, szczególnie w zakresie testów niewerbalnych. Wnioski: Wartość rokownicza skali Hunta i Hessa okazała się zadowalająca w odniesieniu do zaburzeń neuropsychologicznych. Pacjenci z niższym indeksem klasyfikacji Hunta i Hessa osiągali lepsze wyniki w testach neuropsychologicznych. Jedynie w przypadku czynnika podatności na dystrakcję uzyskano wyniki poniżej przeciętnej zarówno we wczesnym, jak i odległym badaniu w obydwu porównywanych grupach.

Czasopismo: Aktualności Neurologiczne
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki farmaceutyczne, inżynieria biomedyczna
Anatomia prawidłowa i ultrasonograficzna wybranych nerwów obwodowych. Część I: Sonohistologia oraz ogólne zasady badania na przykładzie nerwu pośrodkowego

Ultrasonografia jest uznaną metodą obrazowania nerwów obwodowych, stanowiącą
uzupełnienie badania klinicznego, elektromiografii oraz badania metodą rezonansu
magnetycznego. Pozwala na rozpoznanie neuropatii na tle zespołów uciskowych, zmian
pourazowych nerwów, zmian nowotworowych i zapalnych nerwów oraz na ocenę powikłań
pooperacyjnych. W niektórych sytuacjach staje się metodą z wyboru. Coraz częściej
jest wykorzystywana w anestezjologii celem prowadzenia znieczuleń regionalnych.
Podobnie jak w przypadku innych rodzajów badań ultrasonograficznych, diagnostyka
nerwów obwodowych ma nieinwazyjny charakter, jest dobrze tolerowana przez pacjentów
i względnie tania. W artykule przedstawiono budowę histologiczną nerwów obwodowych
w korelacji z obrazem ultrasonograficznym oraz technikę badania na przykładzie
nerwu pośrodkowego, załączając szereg schematów i zdjęć ultrasonograficznych. Opisano
sposób interpretacji kształtu, echogeniczności, grubości, unaczynienia nerwu, a także
jego stosunku do otaczających tkanek. Wyjaśniono „technikę windy”, polegającą na odnalezieniu
nerwu w charakterystycznym punkcie anatomicznym i śledzeniu go w kierunku
obwodowym bądź dogłowowym. Zwrócono uwagę na niekwestionowane zalety badania
ultrasonograficznego i tym samym jego przewagę nad innymi metodami diagnostycznymi,
jakimi są badanie dynamiczne i możliwość jednoczasowej konfrontacji dolegliwości
pacjenta z obrazem ultrasonograficznym. Przedstawiono szczegółową anatomię prawidłową
i ultrasonograficzną nerwu pośrodkowego. Opisano przebieg nerwu, jego podziały
i charakterystyczne punkty referencyjne, ułatwiające jego odnalezienie i identyfikację,
a następnie śledzenie wspomnianą „techniką windy”. Artykuł otwiera cykl prac dotyczących
anatomii, techniki badania oraz patologii nerwów obwodowych.

Czasopismo: Journal of Ultrasonography
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: nauki medyczne, inżynieria biomedyczna
Zastosowanie komórek macierzystych w leczeniu pacjentów z chorobą Parkinsona

W ostatnim czasie dokonał się istotny postęp w terapii komórkowej choroby Parkinsona. W niniejszym artykule przedstawiono strategie dotyczące terapii komórkowej, opisano wyniki prób klinicznych, przedstawiono także doświadczenia autora w przygotowaniu komórek dla osób z chorobą Parkinsona oraz uwypuklono niebezpieczeństwa, jakie mogą wynikać ze stosowania terapii komórkowej. Zaprezentowano takie strategie terapii komórkowej, jak: strategia fizjologiczna, strategia fizjologiczno-biotechnologiczna i strategia biotechnologiczna. W ramach strategii fizjologicznej ujęto zastosowanie neuralnych komórek macierzystych i koncepcję Ratajczaka. Plastyczność (transróżnicowanie) jest rozpatrywana jako podstawa strategii fizjologiczno-biotechnologicznej. Strategia biotechnologiczna to klonowanie i reprogramowanie. W artykule zaprezentowano także opinie autorytetów na temat skuteczności terapii komórkowej w leczeniu pacjentów z chorobą Parkinsona oraz krótko opisano próby kliniczne, którymi niezależnie od siebie kierowali: Hauser, Hegel, Brundin, Freed i Olanow. Przedstawiono również implikacje ich dokonań badawczych dla przyszłych prób wykorzystania komórek macierzystych w terapii osób z chorobą Parkinsona, jak również wyniki badań nad zwierzętami z eksperymentalnie wywołanym parkinsonizmem. Autor prezentuje ponadto wyniki własnych doświadczeń w przygotowywaniu komórek potencjalnie użytecznych w leczeniu pacjentów z chorobą Parkinsona oraz omawia istotne zagrożenia związane ze stosowaniem terapii komórkowej (takie jak choroba nowotworowa). Terapia komórkowa rozwija się, jednak w odczuciu autora niniejszego artykułu nie ma pewności, czy będzie ona naprawdę skuteczną.

Czasopismo: Aktualności Neurologiczne
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki farmaceutyczne, inżynieria biomedyczna
Zespół połowiczego zaniedbywania jamy ustnej

Wstęp i cel pracy: Zespół połowiczego zaniedbywania jest zespołem zaburzeń behawioralnych występujących u osób z uszkodzeniem (najczęściej naczyniopochodnym) prawej półkuli mózgu. Celem naszej pracy było ustalenie, czy u pacjentów z udarem prawej półkuli mózgu, oprócz innych cech zespołu połowiczego zaniedbywania, występują objawy zaniedbywania połowiczego jamy ustnej. Material i metody: Badaniem objęto grupę 20 osób (12 kobiet i 8 mężczyzn) w wieku 51-78 lat po przebytym udarze prawej półkuli mózgu. Grupę kontrolną stanowiło 20 pacjentów dobranych pod względem wieku i płci po przebytym udarze niedokrwiennym dotyczącym lewej półkuli mózgu, bez zaburzeń mowy uniemożliwiających kontakt słowny oraz wykonanie przewidzianych protokołem badania testów. Wykluczeni z badania byli chorzy z mnogimi epizodami udarowymi, z cechami zespołu rzekomoopuszkowego, apraksją jamy ustnej, upośledzeniem umysłowym, cechami otępienia oraz znacznym niedowładem dotyczącym nerwu twarzowego. Wszyscy pacjenci zostali poddani badaniu po ostrej fazie udaru. Oceniono stopień deficytu ruchowego przy użyciu Skali Udarów Narodowego Instytutu Zdrowia (NIH Stroke Scale). Oceny przestrzennego zaniedbywania połowiczego dokonano, używając testów wzrokowych i ruchowych oraz testów na percepcję (czytanie i pisanie oraz test obrazu ciała). Anozognozję oceniano za pomocą specjalnie dobranej baterii testów. Oceniając zaniedbywanie jamy ustnej, wykonano: badanie narządów żucia i połykania z oceną wygaszania, badanie smaku, ocenę zdolności połykania ze zwróceniem uwagi na wyciekanie śliny, krztuszenie się, zaleganie śliny i pokarmu w jamie ustnej. Wyniki: Zaniedbywanie połowicze jamy ustnej występowało zazwyczaj z innymi symptomami zespołu zaniedbywania, jako wynik uszkodzenia prawej półkuli mózgu. Objawy kliniczne wynikające z tego zaburzenia widoczne były pod postacią zaburzeń połykania (zaleganie pokarmu, obecność resztek pokarmowych w lewej połowie jamy ustnej, ślinienie z lewego kącika ust oraz krztuszenie się), lewostronnych zaburzeń smaku i czucia. Były one w okresie początkowym nieprawidłowo rozpoznawane. Wniosek: Zaniedbywanie jamy ustnej jest częstym zjawiskiem u chorych z innymi cechami zespołu połowiczego zaniedbywania. Właściwa rehabilitacja może istotnie zmniejszyć liczbę powikłań i przyczynić się do poprawy zaniedbywanych funkcji.

Czasopismo: Aktualności Neurologiczne
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki farmaceutyczne, inżynieria biomedyczna