rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Zastosowanie pasz rzepakowych w żywieniu królików i ich wpływ na jakość mięsa

Celem podjętych badań było określenie możliwości wykorzystania makuchu rzepakowego,
śruty poekstrakcyjnej rzepakowej oraz oleju rzepakowego w żywieniu królików. Badano
wpływ zastosowanych dodatków paszowych na jakość pozyskiwanego mięsa. Makuch i poekstrakcyjna
śruta rzepakowa są bardzo dobrymi paszami białkowymi wykorzystywanymi
w żywieniu przeżuwaczy, w tym bydła opasowego i owiec. Z powodzeniem stosowane są również
w żywieniu drobiu, brak natomiast prac nad wykorzystaniem ich w żywieniu królików.
Uzyskane wyniki badań pozwalają na stwierdzenie, że wprowadzenie do paszy dla królików
dodatku makuchu, śruty poekstrakcyjnej i oleju rzepakowego nie miało negatywnego
wpływu na pozyskiwane od królików mięso. Za najkorzystniejsze zmiany z punktu widzenia
dietetyki człowieka należy uznać obniżenie stosunku PUFA n-6 do PUFA n-3 przy 5% dodatku
śruty lub makuchu rzepakowego oraz istotne zmniejszenie ilości cholesterolu przy 5%
dodatku makuchu lub 3% dodatku oleju rzepakowego.

Czasopismo: Roczniki Naukowe Polskiego Towarzystwa Zootechnicznego
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: zootechnika i rybactwo
Wpływ typu zachowania samic lisa polarnego (Vulpes lagopus) na wyniki użytkowości reprodukcyjnej

Celem badań było określenie wpływu typu zachowań samic lisa polarnego, określonego na
podstawie testu empatycznego i pokarmowego, na wyniki ich użytkowania reprodukcyjnego.
Badaniem objęto samice lisów polarnych utrzymywane w towarowej fermie zwierząt futerkowych
zlokalizowanej w zachodniej części województwa wielkopolskiego. W latach 2002-
-2008 przeprowadzono ocenę samic stada podstawowego na podstawie typu reakcji behawioralnej
(test empatyczny, test pokarmowy). Do oceny stopnia zrównoważenia i ufności lisów
polarnych, dla każdego osobnika uczestniczącego w danym typie testu wyliczono podstawowy
indeks testu (IT) oraz indeks behawioralny (IB). Oszacowano współczynniki odziedziczalności
i powtarzalności zachowania ufnego określonego na podstawie IT oraz IB. Badania
własne potwierdzają pogląd, że samice o łagodnym – ufnym typie zachowania, określonym
zarówno w teście empatycznym, jak i pokarmowym, charakteryzowały się lepszymi wskaźnikami
użytkowości reprodukcyjnej. Uzyskane wartości współczynników odziedziczalności
(test empatyczny – 0,10, test pokarmowy – 0,23) i powtarzalności (test empatyczny – 0,12, test
pokarmowy – 0,26) były niskie.

Czasopismo: Roczniki Naukowe Polskiego Towarzystwa Zootechnicznego
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: zootechnika i rybactwo
Cechy fizykochemiczne mięsa indyczek rzeźnych utrzymywanych systemem ekstensywnym

Celem pracy była ocena wpływu ekstensywnego utrzymania i żywienia na cechy fizykochemiczne
mięśni piersiowych i udowych indyczek rzeźnych. Doświadczeniem objęto 200 indyczek
dwóch typów mieszańców: BUT 9 i BIG 6. Do 6. tygodnia życia indyczki utrzymywano
razem w warunkach chowu intensywnego, następnie ptaki każdego typu podzielono losowo
na grupy: kontrolną (K) i ekstensywną (E). Ptaki z grup E przeniesiono na fermę wyposażoną
w budynki otwarte z możliwością korzystania z trawiastego wybiegu. Wszystkie indyczki
do 6. tygodnia odchowu otrzymywały mieszanki pełnoporcjowe dostosowane składem do ich
wieku. Indyczki z grupy E od 7. tygodnia życia oprócz mieszanek otrzymywały dziennie 0,1
kg/szt. zielonki z pokrzyw, koniczyny i lucerny, a od 13. tyg. dodatkowo po 0,1 kg/szt. ziemniaków
parowanych. Odchów ptaków trwał 16 tygodni. W trakcie uboju pobierano próby
mięśni piersiowych i udowych. Ocena jakości mięsa obejmowała pomiar pH po 6 i 24 godzinach,
pomiar przewodności elektrycznej mięsa po 24 i 48 godzinach od uboju, określenie
zdolności utrzymywania wody własnej, wielkości wycieku naturalnego oraz termicznego.
Oznaczono również parametry barwy (L*, a*, b*) i kruchość mięsa. Statystycznie istotną
interakcję systemu utrzymania oraz typu użytkowego indyczek potwierdzono dla jasności
mięśni piersiowych, a także dla pH po 6 godzinach od uboju, parametrów barwnych L* i b*
oraz wycieku termicznego w mięśniu udowym. Na większość cech fizykochemicznych miał
wpływ system utrzymania i żywienia indyczek. Mięso ptaków z chowu ekstensywnego odznaczało
się nieco wyższym pH, mniejszą wodochłonnością i większym wyciekiem termicznym.
Było także istotnie ciemniejsze i mniej kruche w stosunku do mięsa ptaków utrzymywanych
intensywnie. Nie odnotowano wystąpienia wad mięsa, stwierdzono natomiast znaczną zmienność
osobniczą badanych cech jakości mięsa.

Czasopismo: Roczniki Naukowe Polskiego Towarzystwa Zootechnicznego
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: zootechnika i rybactwo
Jakość nasienia knurów ras wbp, pbz, duroc i pietrain w poszczególnych miesiącach roku

Materiał stanowiły dane dotyczące 29 578 ejakulatów pobranych od 250 knurów czystorasowych,
w tym 46 knurów rasy wbp, 163 knurów rasy pbz, 15 knurów rasy duroc i 26 knurów
rasy pietrain, użytkowanych w latach 1993-2007 w Stacji Unasieniania Loch w Teodorowie.
Ejakulaty pobierano metodą manualną w odstępach co 4-5 dni. Każdy ejakulat poddano ocenie,
ustalając następujące cechy fizyczne: objętość ejakulatu, koncentrację plemników, odsetek
plemników o ruchu postępowym, ogólną liczbę plemników w ejakulacie i liczbę dawek
inseminacyjnych uzyskanych z jednego ejakulatu. Zebrane dane pogrupowano według kryterium
pory roku pobrania nasienia, wyszczególniając 12 podgrup obejmujących ejakulaty
pobierane w poszczególnych miesiącach roku. Wykazano, że najkorzystniejsze cechy fizyczne
miały ejakulaty pobierane w okresie jesienno-zimowym. Otrzymane w tym czasie ejakulaty
charakteryzowały się największą objętością i największą liczbą plemników. Otrzymywano z
nich najwięcej dawek inseminacyjnych. U knurów rasy duroc stwierdzono inny niż u knurów
pozostałych badanych ras przebieg sezonowych zmian cech fizycznych ejakulatu. Ejakulaty
knurów rasy duroc miały najmniejszą objętość, ale największą koncentrację plemników.

Czasopismo: Roczniki Naukowe Polskiego Towarzystwa Zootechnicznego
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: zootechnika i rybactwo
Wpływ wybranych czynników na kondycję wysokowydajnych krów rasy montbeliarde

W analizie wykorzystano 4863 oceny kondycji krów rasy montbeliarde utrzymywanych w gospodarstwie
MONTAGRO Sp. z o.o. W 2011 roku stado liczyło 248 krów o przeciętnej wydajności
jednostkowej 9782 kg mleka. Kondycję krów oceniano raz w miesiącu (od IX 2009
do XI 2011 roku) w 5-punktowej skali z dokładnością do 0,25 pkt. Stwierdzono, że na kondycję
krów oraz frekwencję różnych ocen istotnie wpływała kolejna laktacja, sezon wycielenia i
sezon badań, dobowa wydajność FPCM, okres po wycieleniu oraz poziom mocznika w mleku.
Najwyższe średnie oceny stwierdzono w II-III laktacji, u krów wycielonych jesienią oraz
charakteryzujących się najniższą dobową wydajnością. Przy najwyższym poziomie mocznika
(>300 mg/l) oraz w trzech pierwszych miesiącach po wycieleniu rezerwy energetyczne krów
montbeliarde oceniono najniżej. Przeprowadzone badania wskazują, że pomimo stosowanego
w stadzie systemu żywienia TMR, nie wszystkie krowy charakteryzowały się optymalną kondycją.
Stwierdzono bowiem zwiększanie się frekwencji ocen wskazujących na zatuczenie krów w
kolejnych laktacjach i okresach po wycieleniu oraz przy zmniejszającej się wydajności mleka i
malejącym poziomie mocznika w mleku. Uzyskane wyniki mogą być wykorzystane w praktyce
w zarządzaniu stadem, zwłaszcza optymalizacji żywienia w oborach wolnostanowiskowych,
m.in. przy kierowaniu krów do poszczególnych grup technologicznych (żywieniowych).

Czasopismo: Roczniki Naukowe Polskiego Towarzystwa Zootechnicznego
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: zootechnika i rybactwo
Wpływ wypasu lokalnych ras bydła na różnorodność biologiczną łąk i pastwisk Polesia Lubelskiego

Celem badań było określenie wpływu wypasu rodzimych ras bydła na różnorodność biologiczną
flory i fauny pastwiskowej. Badania przeprowadzono na dwóch powierzchniach próbnych:
WY – powierzchnia o wielkości 3 ha z wypasem bydła rasy białogrzbietej i polskiej
czarno-białej, NW – powierzchnia niewypasana o wielkości 3,5 ha. Wybrane do badań działki
zlokalizowane były obok siebie w otulinie (tuż przy granicy) Poleskiego Parku Narodowego.
Wypas prowadzono zgodnie z wymogami pakietu 5.1 programu rolnośrodowiskowego,
przy obsadzie nieprzekraczającej 1 DJP/1 ha TUZ, od 1 maja do 15 października 2012 r.
Ocenę florystyczną przeprowadzono dwukrotnie w ciągu okresu wegetacyjnego na dwóch
reprezentatywnych, jednorodnych płatach roślinności o powierzchni 25 m2, na podstawie
spisów florystycznych. W ocenie płatów uwzględniono: bogactwo gatunkowe, frekwencję,
udział form życiowych oraz przynależność syntaksonomiczną. Liczenie ptaków polegało na
przemieszczaniu się po powierzchni próbnej i liczeniu wszystkich widzianych lub słyszanych
ptaków. Podstawą do zakwalifikowania do gatunków lęgowych było 3-4-krotne stwierdzenie
śpiewającego lub odzywającego się głosem godowym ptaka, obserwacja osobników zaniepokojonych,
ptaków z pokarmem lub budujących gniazdo. Notowano także gatunki ptaków
nielęgowych, które wykorzystywały wypasany lub niewypasany fragment środowiska, a także
obecność bydła do zdobywania pożywienia. Przeprowadzone wstępne badania wskazują,
że wypas rodzimych ras bydła tylko w nieznacznym stopniu zmniejsza bioróżnorodność flory
pastwiskowej, umożliwia jednak zachowanie gatunków cennych, np. Dianthus superbus. Wykazano,
że odpowiednio prowadzony wypas stwarza dogodne warunki dla ptaków łąkowo-
-pastwiskowych oraz zwiększa bioróżnorodność ich siedlisk.

Czasopismo: Roczniki Naukowe Polskiego Towarzystwa Zootechnicznego
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: zootechnika i rybactwo
Znaczenie bydła w gospodarstwach agroturystycznych

Badaniami objęto 69 gospodarstw agroturystycznych w kraju. Od sierpnia do października
2010 roku przy pomocy ankiet zabrano informacje charakteryzujące te gospodarstwa
oraz prowadzoną w nich produkcję bydlęcą. Stwierdzono, że w 40% gospodarstw agroturystycznych
stosowano wolnostanowiskowy system utrzymania bydła, a w 46% obór krowy
dojono ręcznie. W 86% gospodarstw agroturystycznych utrzymujących bydło turyści chętnie
spożywali mleko po doju, mleko zsiadłe preferowano w 56% gospodarstwach, w 72%
konsumowano twaróg, natomiast śmietanę tylko w 37% gospodarstw. Goście przebywający
w gospodarstwach agroturystycznych chętniej spożywali potrawy z wieprzowiny i z drobiu,
niż z wołowiny. Wykazano, że turyści chętnie fotografowali bydło, lubili je obserwować, angażowali
się w produkcję wyrobów własnych z mleka, ponadto uważali, że bydło korzystnie
wpływa na krajobraz.

Czasopismo: Roczniki Naukowe Polskiego Towarzystwa Zootechnicznego
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: zootechnika i rybactwo
Analiza struktury genetycznej populacji owczarków podhalańskich z terenu województwa śląskiego

Celem pracy było przeanalizowanie struktury genetycznej populacji owczarków podhalańskich
z terenu województwa śląskiego, zarejestrowanych w Oddziałach Związku Kynologicznego
w Polsce w Katowicach, Bytomiu i Będzinie. Materiał stanowiły czteropokoleniowe
rodowody 31 owczarków podhalańskich (11 psów i 20 suk) urodzonych w latach 1995-2010.
Oszacowano współczynniki inbredu i spokrewnienia oraz efektywną liczbę założycieli i efektywną
liczbę przodków, które posłużyły do oceny stanu zmienności genetycznej populacji.
Średni współczynnik inbredu dla całej badanej populacji wynosił 4,4%, zaś średni współczynnik
spokrewnienia był równy 11,5%. Efektywna liczba założycieli oraz efektywna liczba
przodków wynosiła odpowiednio 28 oraz 14 i była stosunkowo wysoka zarówno w porównaniu
do liczebności badanej populacji, jak i do wyników uzyskanych dla psów różnych ras
przez innych autorów. Ze względu jednak na małą liczebność tej populacji, będącej tylko
częścią również niezbyt licznej populacji krajowej, należałoby unikać kojarzenia w pokrewieństwie,
które zwiększałoby zinbredowanie kolejnych pokoleń owczarków.

Czasopismo: Roczniki Naukowe Polskiego Towarzystwa Zootechnicznego
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: zootechnika i rybactwo
Szacowanie dobowej wydajności mleka krów na podstawie porannych lub wieczornych udojów

Celem pracy było porównanie kilku metod szacowania dobowej wydajności mleka na podstawie jednego udoju: porannego lub wieczornego, krów ocenianych metodą AT4. Materiał stanowiły dane z robotów udojowych udostępnione przez Polską Federację Hodowców Bydła i Producentów Mleka (PFHBiPM). Wybrano 43 309 udojów wykonanych między 5. a 305. dniem doju dla krów z jednym lub dwoma udojami w ciągu doby. Odstęp między danym dojem a poprzednim podzielono na klasy (MIC), a laktacje podzielono na 10 miesięcznych faz. Wydajności dobowe szacowano na podstawie równań regresji liniowej. Porównano 3 równania: w obrębie laktacji pierwszych i pozostałych (wariant 1, modele 1-3) lub łącznie dla wszystkich laktacji (wariant 2, modele 4-6). Współczynniki dla modelu 1. wyznaczono w obrębie pory doju, klasy MIC i fazy laktacji. Współczynniki modelu 2. obliczono w obrębie pory doju, a odstęp między danym dojem i poprzednim uwzględniono jako dodatkową współzmienną. Współczynniki dla modelu 3. wyznaczono w obrębie pory doju, klasy MIC, a fazę laktacji zastąpiono regresją na dzień doju. Rekomendowany do wdrożenia jest model 1., który stanowi prosty model regresji, łatwy do implementacji w praktyce. Wyznaczenie współczynników w obrębie laktacji podzielonych na pierwsze i pozostałe pozwoli na dokładniejsze szacowanie wydajności dobowej.

Czasopismo: Roczniki Naukowe Polskiego Towarzystwa Zootechnicznego
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: zootechnika i rybactwo
Obserwacje zachowania warchlaków żywionych do woli

Żywienie ad libitum zmniejsza rywalizację o miejsce przy korycie i umożliwia wszystkim
warchlakom w kojcu pobranie dowolnej ilości paszy. Jednak w takiej technologii chowu
również obserwuje się zróżnicowanie tempa wzrostu poszczególnych osobników. Dla prześledzenia
czynników decydujących o sposobie pobierania paszy przez poszczególne osobniki
podjęto całodobowe obserwacje zachowania przy karmniku 40 warchlaków. Okazało się, że
czas przebywania warchlaków przy autokarmniku oraz krotność podejść były skorelowane
z miejscem zajmowanym w hierarchii stadnej (osobniki dominujące w porównaniu z marginesowymi
znacznie dłużej przebywały i częściej podchodziły do miejsca pobierania paszy).
Zróżnicowanie parametrów behawioru żywieniowego w zależności od płci było niewielkie

Czasopismo: Roczniki Naukowe Polskiego Towarzystwa Zootechnicznego
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: zootechnika i rybactwo
Wpływ kraju pochodzenia na produkcyjność krów i relacje pomiędzy zawartością tłuszczu i białka w mleku

Porównano wydajność i skład mleka oraz relacje między zawartością tłuszczu i białka w
mleku w trzech laktacjach krów holsztyńsko-fryzyjskich wyhodowanych w Polsce i importowanych
z Holandii, Niemiec i Francji. Zwierzęta utrzymywano w latach 2006-2011 w
jednym stadzie, w województwie lubelskim. Na podstawie przeprowadzonych analiz stwierdzono,
że krowy rasy holsztyńsko-fryzyjskiej odmiany czarno-białej importowane z Francji
i Holandii, i utrzymywane w jednym stadzie w tych samych warunkach utrzymania i żywienia,
przewyższały zdecydowanie zwierzęta krajowe tej rasy pod względem wydajności
mleka (o 25-30%) oraz cechowały się mniejszą różnicą między zawartością tłuszczu i białka
w mleku (RTB) i korzystniejszym stosunkiem białka do tłuszczu (SBT) w trzech kolejnych
laktacjach.

Czasopismo: Roczniki Naukowe Polskiego Towarzystwa Zootechnicznego
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: zootechnika i rybactwo
Wpływ rasy i płci na teksturę mięsa królików

Celem pracy było określenie wpływu rasy i płci na teksturę mięsa króliczego. Materiał badawczy stanowiły króliki rasy belgijski olbrzym szary (n=30; 18♂, 12♀), kalifornijski czarny (n=26; 18♂, 8♀), nowozelandzki biały (n=19; 12♂, 7♀), popielniański biały (n=64; 31♂, 33♀) oraz termondzki biały (n=39; 17♂, 22♀). Zwierzęta ubijano w 12. tygodniu życia. Po 24-godzinnym dojrzewaniu mięsa w warunkach chłodniczych pobierano do badań próbki mięśnia najdłuższego lędźwi (m. longissimus lumborum). Pomiar siły cięcia i profilowej analizy tekstury (TPA) wykonano za pomocą teksturometru TA.XTplus (Stable Micro Systems). Mierzono takie parametry, jak: siła cięcia (kg), twardość (kg), sprężystość, spójność, żujność (kg). Wszystkie parametry tekstury mięsa oraz siły cięcia obliczono automatycznie, przy pomocy programu Exponent for Windows ver. 6.1.10.0 (Stable Micro Systems). Na podstawie przeprowadzonej analizy wykazano, że rasa ma istotny wpływ jedynie na twardość mięsa. Mięso królików termondzkich białych było najtwardsze (12,06 kg), natomiast najmniejszą twardością charakteryzowało się mięso belgijskich olbrzymów szarych (8,87 kg). Płeć nie różnicowała parametrów tekstury mięsa.

Czasopismo: Roczniki Naukowe Polskiego Towarzystwa Zootechnicznego
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: zootechnika i rybactwo
Skład chemiczny oraz profil kwasów tłuszczowych mięsa indyczek rzeźnych utrzymywanych systemem ekstensywnym

Celem pracy była ocena wpływu ekstensywnego systemu utrzymania i żywienia na skład
chemiczny oraz profil kwasów tłuszczowych mięśni piersiowych i udowych indyczek rzeźnych.
Doświadczeniem objęto 200 indyczek dwóch typów mieszańców: BUT 9 i BIG 6. Do 6.
tygodnia życia indyczki utrzymywano razem w warunkach chowu intensywnego, następnie
ptaki każdego typu podzielono losowo na 2 grupy: kontrolną (K) i ekstensywną (E). Ptaki z
grup E przeniesiono na fermę wyposażoną w budynki otwarte z możliwością korzystania z
trawiastego wybiegu. Wszystkie indyczki do 6. tyg. odchowu otrzymywały mieszanki pełnoporcjowe,
dostosowane składem do ich wieku. Indyczki z grup E od 7. tyg. życia oprócz mieszanek
otrzymywały dodatkowo codziennie zielonkę z pokrzyw, koniczyny i lucerny w ilości
0,1 kg/szt., a od 13. tyg. także 0,1 kg/szt. ziemniaków parowanych. Odchów ptaków trwał
16 tygodni. W trakcie uboju pobierano próby mięśni piersiowych i udowych. Oznaczono
podstawowy skład chemiczny mięsa oraz profil kwasów tłuszczowych w obu mięśniach. Statystycznie
istotną interakcję pomiędzy systemem chowu ptaków a typem mieszańca wykazano
dla zawartości suchej masy oraz tłuszczu w mięśniu piersiowym, oraz dla suchej masy,
tłuszczu i zawartości białka w mięśniu udowym. Sam typ mieszańca nie wpływał na skład
chemiczny mięśni, ale zawartość suchej masy i tłuszczu pozostawała pod wpływem sposobu
utrzymania indyczek. Interakcja między czynnikami doświadczalnymi istotnie wpłynęła
na większość elementów profilu kwasów tłuszczowych w obu badanych mięśniach. Istotnie
większa zawartość kwasów z grupy n-3 oraz wyższa wartość indeksu PI (Peroxidizability
Index) w mięsie ptaków doświadczalnych mogą świadczyć o większej wartość prozdrowotnej
mięsa pozyskanego od tych ptaków.

Czasopismo: Roczniki Naukowe Polskiego Towarzystwa Zootechnicznego
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: zootechnika i rybactwo
Przydatność kryteriów diagnozujących klasy jakości mięsa wieprzowego do szacowania cech przydatności kulinarnej mięsa

Celem badań było określenie przydatności kryteriów (pH, R1, EC) diagnozujących podstawowe klasy jakości mięsa wieprzowego (RFN, PSE, DFD, AM) do szacowania podstawowych cech przydatności kulinarnej mięsa. Badania przeprowadzono w sezonie wiosenno-jesiennym na 320 tucznikach pogłowia masowego. Zapewniono jednakowe warunki odchowu, obrotu przedubojowego i uboju zwierząt oraz postępowania poubojowego z tuszami. Analizowany materiał badawczy był wyrównany w zakresie masy tuszy ciepłej (87,09 ±4,05 kg) i procentowej zawartości mięsa w tuszy (56,68 ±3,01%). Udowodnione statystycznie istotne korelacje podstawowych kryteriów jakości mięsa wieprzowego z wybranymi (istotnymi z punktu widzenia konsumenta) cechami decydującymi o jego wartości kulinarnej, potwierdzają ich przydatność do szacowania podstawowych cech przydatności kulinarnej. Dla bardziej precyzyjnego wnioskowania dotyczącego przydatności podstawowych kryteriów diagnozujących klasy jakości mięsa wieprzowego (pH1, pH24, pH48, R1, EC2, EC24) do szacowania cech przydatności kulinarnej mięsa wieprzowego należałoby zastosować do wyliczeń statystycznych analizę kanoniczną, umożliwiającą określenie powiązań dwóch zbiorów zmiennych: objaśnianych (charakteryzujących przydatność kulinarną) i objaśniających (stanowiących podstawowe kryteria diagnozowania jakości mięsa).

Czasopismo: Roczniki Naukowe Polskiego Towarzystwa Zootechnicznego
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: zootechnika i rybactwo
Zmiany właściwości fizykochemicznych mięśni szkieletowych czterech kategorii bydła rzeźnego w okresie 12-dniowego dojrzewania próżniowego

Celem pracy było określenie wpływu czasu dojrzewania (w okresie 12-dniowego przechowywania próżniowego) oraz kategorii bydła (cielęta mleczne n=20, cielęta ciężkie n=20, młode bydło rzeźne n=71 i krowy n=10) na właściwości fizykochemiczne dwóch mięśni szkieletowych. W mięśniu najdłuższym grzbietu z odcinka lędźwiowego (ML) i półścięgnistym (ST) oznaczono pH, przewodność elektryczną właściwą (EC), wskaźnik TBARS, barwę (wg CIE L*a*b*) oraz wodochłonność. Wykazano istotny wpływ kategorii bydła na wszystkie oceniane właściwości fizykochemiczne mięśni ML i ST (z wyjątkiem EC w ST). Spośród ocenianych kategorii najwyższą jasnością (najwyższa wartość L*) oraz najniższym udziałem barwy czerwonej (a*) i żółtej (b* w mięśniu ST) odznaczało się mięso cieląt mlecznych. Najwyższy wyciek naturalny stwierdzono w mięśniach ML i ST cieląt ciężkich, natomiast najniższy u cieląt mlecznych. Mięsień ML cieląt ciężkich odznaczał się również najwyższym wyciekiem termicznym. Najniższą stabilność oksydacyjną tłuszczu śródmięśniowego (wyższa wartość TBARS) oznaczono w mięsie młodego bydła rzeźnego i krów. W mięśniach wszystkich ocenianych kategorii bydła obserwowano prawidłowy przebieg przemian poubojowych w czasie 12-dniowego dojrzewania próżniowego. Wraz postępującym dojrzewaniem mięso stawało się jaśniejsze (wyższa wartość L*), bardziej czerwone (wyższa wartość a*) i żółte (wyższa wartość b*). W okresie 12-dniowego przechowywania chłodniczego obserwowano wzrost wycieku naturalnego i termicznego oraz spadek wycieku wody wolnej (mierzonej metodą Graua-Hamma).

Czasopismo: Roczniki Naukowe Polskiego Towarzystwa Zootechnicznego
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: zootechnika i rybactwo
Wpływ przedłużenia laktacji na poziom i przyczyny brakowania krów

Celem badań była analiza wpływu przedłużenia laktacji krów na poziom brakowania, z
uwzględnieniem przyczyn według SYMLEK. Analizowano użytkowość mleczną i przyczyny
brakowania 22 906 krów czarno-białych doskonalonych rasą holsztyńsko-fryzyjską, należących
do populacji aktywnej na Pomorzu i Kujawach, które wycieliły się po raz pierwszy w
2000 i 2001 roku i były użytkowane lub wybrakowane do 2008 roku. Przedłużenie laktacji
ponad 305-dniowy standard skutkowało: 2-krotnym wzrostem udziału krów wybrakowanych
z powodu jałowości i chorób układu rozrodczego, 3-krotnym spadkiem udziału krów
wybrakowanych z powodu chorób wymienia, tendencją do spadku udziału krów sprzedanych
do dalszego chowu, wybrakowanych z powodu niskiej mleczności, chorób i starości.

Czasopismo: Roczniki Naukowe Polskiego Towarzystwa Zootechnicznego
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: zootechnika i rybactwo