rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Współudział w samobójstwie (kwestia dobra prawnego)

W artykule poruszono zagadnienie uzasadnienia kryminalizacji współudziału w targnięciu się przez inną osobę na własne życie w kontekście ochrony dobra prawnego, jakim jest życie człowieka. Rozważono, pod jakimi warunkami uzasadnione może być funkcjonowanie przepisu przewidującego karalność za współudział w czynie, którego dysponent zrzeka się ochrony własnego dobra prawnego. Stwierdzono, że osoba dopuszczająca się zamachu samobójczego nie atakuje dobra chronionego prawem, gdyż nie należy mówić o życiu człowieka jako dobru prawnym w relacji danej osoby do jej własnego życia. Życie człowieka pozostaje jednak dobrem prawnym w relacjach erga omnes, niezależnie od tego, czy mowa o człowieku dążącym do unicestwienia swojego własnego życia. Przyjęto w rezultacie, że kryminalizacja przestępstwa opisanego w art. 151 k.k. nie może być kwestionowana z odwołaniem się do argumentacji bazującej na dobru prawnym.

Czasopismo: Acta Iuris Stetinensis
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
Profilaktyka zachowań suicydalnych u dzieci i młodzieży szkolnej

Celem artykułu jest próba pokazania szerokiego i zróżnicowanego znaczenia profilaktyki zachowań suicydalnych. Bazując na literaturze przedmiotu, ukazano rangę profilaktyki i stosowania jej założeń na różnych poziomach. Zwrócono uwagę na problem zachowań suicydalnych u coraz młodszych uczniów. Wskazano grupy czynników mających wpływ na zachowania samobójcze ze szczególnym uwzględnieniem rodziny, szkoły, czynników biopsychospołecznych czy uzależnień. Wykazano rolę różnych grup w procesie zapobiegania zachowaniom samobójczym. Przedstawiono propozycję koniecznych działań w celu zmniejszenia niepożądanych reakcji młodych ludzi na sytuacje trudne. Główną tezą pracy jest ukazanie istotnej roli profilaktyki zachowań suicydalnych w procesie zapobiegania i minimalizowania tego typu zachowań. Do tego celu wykorzystano metodę badania dokumentów. Na podstawie kwerendy literatury przedmiotu, selekcji materiału, analizy raportów i statystyk, zarówno krajowych, jak i międzynarodowych, starano się przybliżyć omawiany w artykule problem.

Czasopismo: Acta Iuris Stetinensis
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne, pedagogika
Kilka uwag o relacji prawa karnego i moralności wokół problematyki samobójstwa

Artykuł stanowi studium z filozofii prawa karnego, w którym podjęto refleksję nad wybranymi problemami wynikającymi z relacji między normami prawa karnego a normami moralnymi, pojawiającymi się przy analizie problematyki samobójstwa. W opracowaniu posłużono się głównie metodą myślenia teoretycznego i analizy dogmatycznej. Autor podjął próbę ukazania znaczenia problematyki moralnej w prawie karnym, pierwotnie omawiając związane z nią zagadnienia w kontekście problematyki samobójstwa, by następnie zauważyć ich uniwersalny charakter w prawie karnym, a także w prawie in genere. Okazuje się, że z wąskiej problematyki samobójstwa można wyprowadzić wiele znaczących wniosków ogólnych (zarówno z zakresu filozofii, jak i dogmatyki prawa karnego) dotyczących relacji prawa karnego i moralności, co jednocześnie pozwala na sformułowanie katalogu dezyderatów dogmatycznoprawnych dotyczących tworzenia i stosowania prawa karnego.

Czasopismo: Acta Iuris Stetinensis
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
Przesłanki przypisania odpowiedzialności karnej za śmierć człowieka w przypadku doprowadzenia go do targnięcia się na własne życie

Głównym problemem badawczym będącym przedmiotem analizy w ramach niniejszego opracowania są przesłanki przypisania skutku w postaci śmierci człowieka w sytuacji, gdy do zgonu dochodzi niejako „rękoma” pokrzywdzonego. W ramach opracowania wskazano poszczególne okoliczności, które różnicują sytuację wypełnienia przez sprawcę znamion z art. 151 k.k. od sytuacji, gdy jest on współsprawcą skutku w postaci śmierci drugiego współsprawcy, oraz od sytuacji, gdy sprawca jest wyłącznie odpowiedzialny za skutek w postaci śmierci człowieka. Atypowość trzeciej z wyróżnionych sytuacji polega na tym, że pokrzywdzony jest sprawcą pośrednim skutku w postaci swojej śmierci, którego odpowiedzialność za ten skutek zostaje wyłączona na różnych szczeblach pięcioelementowej struktury przestępstwa. W ramach tak wyznaczonego pola badawczego został również opisany problem ustalenia okoliczności wskazujących na stopień wpływu zachowania się sprawcy na zaistnienie zachowania autodestrukcyjnego po stronie suicydanta.

Czasopismo: Acta Iuris Stetinensis
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
Brainjacking. Aspekty karnoprawne

Wraz z rozwojem technologii można zaobserwować pojawienie się nowych zagrożeń dla bezpieczeństwa społeczeństwa i jednostek. Jednym z nich jest brainjacking, rozumiany jako nieuprawniony dostęp do implantów mózgu. Takie działanie mogłoby być (np. poprzez zmianę parametrów jak częstotliwość czy napięcie na elektrodach) wykorzystywane do wywoływania uczucia dyskomfortu czy nawet poważnych urazów. Celem artykułu było przedstawienie zachowania mogącego wchodzić w zakres pojęciowy brainjackingu, a także typów czynów zabronionych, (art. 269a k.k., art. 156 k.k., art. 157 k.k., art. 160 k.k., 190a § 1 k.k.3), których ustawowe znamiona mogą zostać przez nie wypełnione. Ponadto wskazano możliwe zbiegi przepisów. W artykule zastosowano głównie metodę formalno-dogmatyczną.

Czasopismo: Acta Iuris Stetinensis
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
Usługa pobrania i przechowywania komórek macierzystych a zwolnienie z VAT – glosa do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 marca 2018 roku, I FSK 750/16

StreszczenieZdrowie obywateli UE niewątpliwie należy do grupy priorytetów polityczno-społecznych. Stąd też dla rozwoju profilaktyki, z punktu widzenia jej innowacyjności i zasięgu oddziaływania, niezbędne jest stworzenie preferencyjnych ram prawno-organizacyjnych (w tym także w zakresie kształtu preferencji podatkowych). Metody profilaktyki takie jak magazynowanie (bankowanie) komórek macierzystych, czy to z krwi pępowinowej noworodków, czy krwi obwodowej osób dorosłych, to pożądane narzędzie, dające możliwość zapobiegania różnego rodzaju chorobom, które są trudne do wykrycia w ramach tradycyjnych metod diagnostycznych. Intensyfikacji aktywności profilaktycznej miało służyć wprowadzenie w ustawie o VAT zwolnienia z opodatkowania w przypadku wykonywania przez podmiot leczniczy działalności profilaktycznej. Na tle orzecznictwa sądów krajowych, w szczególności glosowanego wyroku NSA z 15 marca 2018 roku, I FSK 750/16, ujawniły się jednak liczne niejasności, a w konsekwencji rozbieżności, które w rzeczywistości mogą stanowić realną barierę w progresie innowacyjnych metod profilaktycznych. Celem niniejszego opracowania było zaproponowanie nowej, szerszej ścieżki analizy podejmowanego zagadnienia i sformułowanie postulatów de lege ferenda co do możliwych kierunków działań legislacyjnych. Podzielono stanowisko sądu dotyczące konieczności stosowania wykładni zawężającej w zakresie zwolnień podatkowych. Jednakże na poziomie dalszej argumentacji przedstawionej w glosowanym wyroku wykazano jej powierzchowność i wewnętrzną sprzeczność. Zaznaczono, że kierowanie się wykładnią prounijną nie może oznaczać przekraczania granic normatywnych przepisów krajowych (w tym zamiany kryterium celowości w przesłankach zwolnienia podatkowego na badanie ścisłego związku przyczynowo-skutkowego). Wykazano negatywny wpływ braku zdefiniowania w ustawie takich terminów, jak „opieka medyczna” czy „profilaktyka”. Jako postulat de lege ferenda zasugerowano bądź sprecyzowanie tych pojęć w ustawie podatkowej, bądź zawarcie stosownych odesłań do regulacji o charakterze lex specialis. Niezależnie od powyższego niezbędne byłoby również podjęcie działań legislacyjnych, dzięki którym zostaną usunięte nieprawidłowości w określaniu relacji międzypojęciowych (np. rozłączność „profilaktyki” i działań polegających na „zachowaniu zdrowia”). Autorka w prowadzonych badaniach posłużyła się metodą dogmatyczną, która umożliwiła wnikliwą analizę normatywną podejmowanych zagadnień.

Czasopismo: Acta Iuris Stetinensis
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
Konrad Burdziak, Samobójstwo w prawie polskim, Wolters Kluwer, Warszawa 2019

Od wieków samobójstwo jest przedmiotem ożywionej dyskusji. Pozostaje w kręgu zainteresowania m.in. filozofów, socjologów, psychologów, kulturoznawców, a także prawników. Nie da się ukryć, że były – i wciąż są prowadzone – rozważania na temat prawa człowieka do targnięcia się na własne życie. Nastawienie społeczeństwa do tego czynu czy kontekst religijny oraz kulturowy dawały wyraz w jego penalizacji lub jej braku. Samobójca podlegał ocenie moralnej i prawnej. Przez jednych był stygmatyzowany i uznawany za grzesznika, dla innych jawił się jako bohater, często odbierający sobie życie w imię ważnej idei. Wielowymiarowość i złożoność zjawiska powoduje, że dziś trudno dokonać jednej, ogólnej oceny. Należy jednak stwierdzić, że tak naprawdę żadna grupa społeczna, a także systemy prawne nie pozostają obojętne wobec samobójstwa.

Czasopismo: Acta Iuris Stetinensis
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
Mariusz Nawrocki, Odpowiedzialność dyscyplinarna komornika sądowego, Currenda, Sopot 2020

Zagadnienie odpowiedzialności dyscyplinarnej w zawodach prawniczych od lat cieszy się dużym zainteresowaniem badaczy prawa. W ostatnim dziesięcioleciu powstało kilka prac monograficznych i liczne opracowania artykułowe tyczące się tej kwestii, niemniej jednak całościowe ujęcie odpowiedzialności dyscyplinarnej komorników sądowych nie zostało dotąd kompleksowo opisane. Z tej perspektywy recenzowana rozprawa może być uznana za twórczo uzupełniającą tę lukę. Jest to opracowanie naukowe, rzetelnie kreślące pojawiające się w doktrynie kontrowersje, a jednocześnie pozostaje ono silnie osadzone w aspekcie pragmatycznym, pełniąc funkcję swego rodzaju komentarza do regulacji prawnych statuujących podstawy odpowiedzialności dyscyplinarnej komorników sądowych. Wybór tematu opracowania i sposób jego ujęcia zasługuje zatem na pełną aprobatę.

Czasopismo: Acta Iuris Stetinensis
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
Mateusz Tomczyk, Karalne przywłaszczenie autorstwa, C.H.Beck, Warszawa 2020

Monografia autorstwa Mateusza Tomczyka to interesujące opracowanie, którego zawartość wykracza poza omówienie zagadnień związanych ściśle z treścią znamion tytułowego typu czynu zabronionego. Choć tytuł monografii sugeruje, że jest ona omówieniem zespołu znamion przestępstwa karalnego przywłaszczenia autorstwa, jej Autor za cel obrał sobie ustalenie, czy art. 115 ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 roku – o prawie autorskim i prawach pokrewnych2 dotknięty jest „wadą legislacyjną”. Wada legislacyjna polegać miałaby na „dywergencji pojęciowej tych samych określeń, lecz używanych w innych przepisach oraz w celu oddania różniących się zakresów kryminalizacji”3. Przy tak zakreślonej hipotezie większość wywodu Autor poświęcił rozważeniu językowej adekwatności znamienia czynności sprawczej tytułowego typu czynu zabronionego. W ten sposób książka, której tytuł sugerować może komentarzowe omówienie typu czynu zabronionego z art. 115 ust. 1 PrAut, zawiera wnikliwy wywód w przedmiocie wykładni znamienia „przywłaszcza”, ze szczególnym uwzględnieniem jego zastosowania w przywołanej typizacji. Rozważania posiadają też walor ogólny, odnosząc się do założeń związanych z językową racjonalnością prawodawcy w obszarze prawa karnego. Wskazują przy tym na znajomość „pierwotnych” unormowań cywilistycznych. Związane z ich treścią problemy Autor umiejętnie rozpatruje w kontekście karnoprawnym, co istotnie podnosi walor rozprawy. Nie mam wątpliwości, że książka M. Tomczyka to opracowanie wartościowe, zarówno w kontekście wykładni znamion typów czynów zabronionych z art. 115 ust. 1 PrAut oraz art. 284 § 1 k.k., jak i ogólnych problemów wykładni prawa karnego. Nie chcąc jednak uczynić recenzji książki wyłącznie formą pochwały jej Autora, poniżej zwrócę uwagę na zagadnienia dyskusyjne oraz takie, których dopracowanie – w mojej ocenie – podniosłoby wartość jego niewątpliwie udanego dzieła.

Czasopismo: Acta Iuris Stetinensis
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
Leczenie PTSD z wykorzystaniem MDMA jako sposób przeciwdziałania zjawisku samobójstwa (problemy de lege lata)

Przedmiotem pracy uczyniono problematykę leczenia PTSD z wykorzystaniem MDMA jako sposobu przeciwdziałania zjawisku samobójstwa. Rozważania w tym zakresie przeprowadzono na tle polskiego prawa. W pracy wykorzystano metodę dogmatycznoprawną. Zdecydowano się przy tym skorzystać z derywacyjnej koncepcji wykładni prawa autorstwa M. Zielińskiego. Autor pracy ustalił, że: 1) PTSD może stanowić źródło zagrożenia dla życia i zdrowia człowieka w postaci targnięcia się przezeń na własne życie; 2) PTSD może być skutecznie leczone z wykorzystaniem MDMA; 3) polskie prawo nie pozwala na wykorzystywanie MDMA w leczeniu PTSD; 4) polskie prawo przewiduje odpowiedzialność karną za posiadanie MDMA/ecstasy.

Czasopismo: Acta Iuris Stetinensis
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
Konstytucyjność zmian wprowadzonych ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zakresie merytorycznego orzekania przez sądy administracyjne

Ustawodawca w uzasadnieniu ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wskazał, że „blisko dziesięcioletnie funkcjonowanie sądownictwa administracyjnego pod rządami reformujących je ustaw z 2002 r., stosownie do wymogów Konstytucji RP z 1997 r., dowodzi zasadności przeprowadzonych reform. W szczególności stworzono łatwy dostęp obywateli do wymiaru sprawiedliwości, zapewniając jednocześnie dużą sprawność postępowania sądowoadministracyjnego. Tym niemniej zmieniające się uwarunkowania sądowej kontroli administracji publicznej (wyższe standardy gwarancji, wolności i praw obywatelskich z jednej strony, z drugiej zaś oczekiwania coraz większej sprawności ich osiągania) rodzą potrzebę modyfikacji przyjętych rozwiązań w tym zakresie”2. Racjonalny ustawodawca, na bieżąco analizując stan prawny oraz społeczne oczekiwania co do stosowania prawa przez sądy administracyjne, ale także biorąc pod uwagę wartości ważne ze względu na zapewnienie praworządności, jak skuteczność i sprawność kontroli sądowej, przyjął i rozpatrzył prace zainicjowane nad nowelizacją sądownictwa administracyjnego przez sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego3. Ustawą nowelizującą dokonano głębszej reformy systemu sądowej kontroli administracji publicznej. Na podstawie nowego art. 145a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi4 sąd będzie mógł zobowiązać organ do wydania w określonym terminie decyzji lub postanowienia, wskazując sposób załatwienia sprawy bądź jej rozstrzygnięcie, jeżeli jest to uzasadnione okolicznościami sprawy, a rozstrzygnięcie nie pozostawiono uznaniu organu. W przypadku niewydania decyzji lub postanowienia w określonym przez sąd terminie strona będzie mogła wnieść skargę, żądając wydania orzeczenia stwierdzającego istnienie albo nieistnienie uprawnienia lub obowiązku. W niniejszym artykule dokonano analizy konstytucyjnej metodą prawno-dogmatyczną nowelizacji art. 145a p.p.s.a – powierzenie sądom administracyjnym wypełniania funkcji merytorycznego orzekania w sferze wykonywania władzy publicznej. Ponadto poprzez metody prawno-historyczną i prawno-porównawczą podjęto próbę udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy zmiana ta budzi obawy w zakresie jej konstytucyjności, a także czy z uwagi na omawianą nowelizację sądy administracyjne uzyskały lub rozszerzyły model merytorycznego orzekania w sprawie administracyjnej, czy też załatwiają sprawę administracyjną.

Czasopismo: Acta Iuris Stetinensis
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
Działalność Rzecznika Praw Lekarza w okręgowej izbie lekarskiej w świetle przepisów prawa

Samorząd zawodowy lekarzy, dążąc do obrony indywidualnych i zbiorowych interesów lekarzy, na wzór Rzecznika Praw Pacjenta powołał Rzecznika Praw Lekarza. W ramach struktury każdej izby lekarskiej powoływane są osoby pełniące funkcję obrońcy lekarzy. W związku z brakiem ustawowych uregulowań funkcja ta do niedawna ograniczała się do organizowania porad prawnych czy występowania do organów izby o zajmowanie określonych stanowisk w kwestiach naruszania praw lekarzy. Celami niniejszego artykułu były analiza i ocena realnych kompetencji Rzecznika Praw Lekarza jako podmiotu powołanego na podstawie uchwały organu izby lekarskiej, a nie aktu normatywnego, wskazanie, czy taki podmiot jest faktycznie potrzebny w strukturze izb lekarskich, a także czy powinien zostać wprowadzony do struktur izb lekarskich, a w konsekwencji, czy wymaga regulacji ustawowej. Zastosowana metoda badawcza polegała na analizie obowiązującego stanu prawnego dotyczącego samorządu zawodowego oraz możliwości wykonywania przez niego zadań wskazanych przez ustawodawcę, a także zmierzała do sformułowania ewentualnych postulatów de lege ferenda.

Czasopismo: Acta Iuris Stetinensis
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
Problematyka stosowania wzorców umownych przy internetowych umowach bagatelnych w obrocie konsumenckim

W obecnych czasach wiele umów w drobnych, bieżących sprawach życia codziennego jest zawieranych przez konsumentów za pośrednictwem internetu. Bez wątpienia praktyka ta zintensyfikowała się na skutek pandemii COVID-19 i związanych z nią obostrzeń utrudniających czy też wykluczających możliwość dokonywania transakcji w sposób tradycyjny. Jednocześnie większość z tych umów zawieranych jest z wykorzystaniem wzorca umownego. Powoduje to konieczność ustalenia przesłanek związania konsumenta wzorcem oraz obowiązki, jakie leżą w tym zakresie po stronie przedsiębiorcy.W artykule tym podjęto próbę udowodnienia tezy, że złagodzony reżim prawny, który wiąże przy stosowaniu wzorca umownego przy umowach powszechnie zawieranych w drobnych, bieżących sprawach życia codziennego, ma zastosowanie także do umów zawieranych przez konsumentów w internecie. W tym celu dokonano sekwencyjnej analizy poszczególnych zagadnień odnoszących się do stawianej tezy. W pierwszej części przedstawiono pojęcie wzorca umownego (w tym w postaci elektronicznej – najistotniejszej z punktu widzenia wskazanej problematyki). Kolejne fragmenty dotyczą reżimów związania wzorcem oraz relacji zachodzących pomiędzy nimi w kontekście tematyki artykułu. Na koniec omówiona została problematyka umów bagatelnych, czyli zakresu zastosowania złagodzonego reżimu prawnego. Powyżej wskazana analiza ma – z istoty problemu – charakter dogmatycznoprawny, stąd autorzy posłużyli się taką też metodą badawczą.

Czasopismo: Acta Iuris Stetinensis
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
Ewolucja zasad odpowiedzialności członków organu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością za wyrządzoną spółce szkodę

W niniejszym artykule podjęto tematykę odpowiedzialności członków organów spółki z ograniczoną odpowiedzialnością za wyrządzoną jej szkodę. Instytucja odpowiedzialności jest jednym z instrumentów nadzoru korporacyjnego, który z jednej strony musi zabezpieczyć interes majątkowy spółki, z drugiej natomiast umożliwić funkcjonariuszom1 spółki swobodne podejmowanie decyzji, w szczególności tych obarczonych największym ryzykiem ekonomicznym. W tekście spróbowano kompleksowo przedstawić problem odpowiedzialności odszkodowawczej członków organów spółki jako odpowiedzialności o charakterze kontraktowym, posługując się metodą analizy i krytyki przepisów prawnych, tekstów przedstawicieli doktryny oraz orzeczeń sądowych. W szczególności podjęto temat wykładni obowiązku dołożenia należytej staranności, wynikającej z zawodowego charakteru działalności. W ramach pracy przedstawiono proces kształtowania się instytucji, rozbieżności pojawiające się w doktrynie oraz zmieniającą się linię orzeczniczą w ciągu lat obowiązywania regulacji. Dodatkowo w tekście zaprezentowano próbę wstępnej oceny skutków proponowanej nowelizacji art. 293 Kodeksu spółek handlowych w zakresie wprowadzenia zasady biznesowej oceny sytuacji. Autor wskazał w artykule, że proponowane zmiany w kontekście kształtowania się odpowiedzialności odszkodowawczej członków organów spółki nie będą miały znaczącego wpływu na orzecznictwo, z wyjątkiem możliwości jego ujednolicenia.

Czasopismo: Acta Iuris Stetinensis
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
Wyłączenie pracownika organu w niemieckim postępowaniu administracyjnym

Celem pracy była analiza prawnoporównawcza przyczyn, trybów i skutków wyłączenia pracownika organu od udziału w niemieckim postępowaniu administracyjnym, a także skutków naruszenia przepisów o wyłączeniu. Zastosowano metody prawnodogmatyczną (analizę przepisów prawnych regulujących tytułową problematykę) i prawnoporównawczą polegające w danym przypadku na porównaniu rozwiązań przyjętych w różnych kontekstach proceduralnych danej gałęzi prawa oraz w różnorodnych systemach prawnych. Wykorzystano też analizy orzecznictwa niemieckiego Federalnego Sądu Administracyjnego oraz adekwatnej literatury. Stwierdzono, że katalog osób bliskich pracownika organu, powodujących jego wyłączenie od udziału w postępowaniu, w którym są stronami, bardziej odpowiada powszechnym odczuciom niż katalog takich osób w polskim postępowaniu administracyjnym. Zagadnienie wyłączenia pracownika organu ze względu na bliskie relacje łączące go ze stroną postępowania ustawodawca niemiecki – w odróżnieniu od polskiego – uregulował w sposób zharmonizowany i spójny z innymi sytuacjami, w których kwestia kręgu osób najbliższych jest relewantna prawnie. Konsekwencje naruszenia przepisów o wyłączeniu pracownika organu są unormowane w sposób pośredni między dwoma skrajnymi rozwiązaniami, spotykanymi w porządkach prawnych lub praktyce sądowej krajów członkowskich Unii Europejskiej.

Czasopismo: Acta Iuris Stetinensis
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
Świadczenie pracy poza miejscem jej stałego wykonywania – uwagi na tle ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19

Celem niniejszego artykułu naukowego była eksploracja wątpliwości powstałych po przyjęciu przez prawodawcę nowej instytucji prawa pracy – polecenia wykonywania pracy poza miejscem jej stałego świadczenia – zawartej w ustawie z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19. Najpierw szczegółowej analizie poddano konstrukcję powyższego polecenia, następnie szczegółowo przeanalizowano wybrane zagadnienia problemowe, które ujawniły się w praktyce jej stosowania. Powyższy cel zrealizowano, posługując się wybranymi aktami normatywnymi oraz posiłkowo literaturą przedmiotu. W konkluzjach stwierdzono, że w związku z poleceniem pracy zdalnej na pracodawcach ciążą szczególne obowiązki w zakresie bezpieczeństwa i higieny pracy, które trzeba rozpatrywać z uwzględnieniem RODO. Zwrócono też uwagę na fakt, że krytycznym problemem w kontekście bhp i pracy zdalnej są wypadki przy pracy. Poruszono także kwestię zaburzeń w obszarze work-life balance. Wykazano również, że kwestią czasu jest zaimplementowanie do Kodeksu pracy instytucji polecenia wykonywania pracy poza miejscem jej stałego wykonywania.

Czasopismo: Acta Iuris Stetinensis
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne