rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Druga część Through the Looking Glass… III na klawesyn Pawła Szymańskiego. Intertekstualna gra i forma muzyczna. Teoretyczne podstawy modelu

Na podstawie pewnej grupy przeanalizowanych utworów Pawła Szymańskiego autorka
stwierdza, że charakterystyczna dla tego kompozytora intertekstualność ściśle wiąże się z problemem
formy muzycznej i aby móc formułować sensowne wnioski na temat jednego z tych dwóch
problemów, należy posiadać wiedzę o drugim. Aby udowodnić swoją hipotezę, bierze na warsztat
drugą część Through the Looking Glass… III na klawesyn. Najpierw odkrywa przed czytelnikami
strukturę wyjściową utworu, jaką jest progresja melodyczna w stylu barokowym, potem formułuje
prawdopodobny sposób transformacji tej struktury, by na końcu ujawnić, że tekst właściwy jest
od początku do końca intertekstualną grą między barokowymi a nowoczesnymi znaczeniami muzycznymi.
Tak skonstruowany technicznie utwór autorka widzi jako formę pięciofazową, w której
kolejne fazy różnią się między sobą stopniem nawiązania do struktury wyjściowej. Fazy pierwsza,
trzecia i piąta są krótkie i znacznie zbliżone do odpowiednich fragmentów struktury wyjściowej,
natomiast fazy druga i czwarta — bardzo rozbudowane, przy czym druga — jest regularna i o średnim
stopniu barokowości, natomiast czwarta — nieregularna i o wysokim stopniu nowoczesności.

Czasopismo: Aspekty Muzyki
Dziedziny: nauki humanistyczne, sztuka
Dyscypliny: nauki o sztuce, sztuki muzyczne
Polifonia łuków jako technika organizowania czasoprzestrzeni w Sesto na fortepian solo Hanny Kulenty

Filozofia muzyki Hanny Kulenty, koncentrująca się na zagadnieniach odczuwania czasu
w muzyce, w twórczości kompozytorskiej znalazła wyraz w technikach kompozytorskich pozwalających
jej kształtować czasoprzestrzeń dzieła muzycznego. Inspirowana muzyką Andriessena idea
organizowania „wielkich czasów” w muzyce opiera się na wielości w jedności. Tworzy ona typ polifonii
formy konstytuującej się poprzez nakładanie różnorakich łuków energetycznych. Polifonia
formy ujawnia się również w sposobie konstruowania i funkcjonowania pojedynczego łuku, który
po wyodrębnianiu z konstrukcji zachowuje muzyczną autonomię. Techniką, od której rozpoczynają
się poszukiwania twórcze kompozytorki, jest „polifonia łuków”. Istota tej techniki oraz sposób
funkcjonowania w muzyce omawiane są w artykule na przykładzie Sesto na fortepian solo skomponowanym
w roku 1985. Muzyczny sens przebiegu dramaturgicznego Sesto wyjaśniany jest również
za pomocą kategorii modalnych Algirdasa Greimasa (struktury aktoralne, aktanty, temporalizacja,
spacjalizacja) oraz Eero Tarastiego („wola”, „przymus”, „bycie”, „czynienie”).

Czasopismo: Aspekty Muzyki
Dziedziny: nauki humanistyczne, sztuka
Dyscypliny: nauki o sztuce, sztuki muzyczne
Four Movements for Two Pianos (2008) Philipa Glassa. Uwagi na temat formy

Four Movements for Two Pianos Philipa Glassa jest kompozycją, której wiele cech pozwala
zaszeregować ją do nurtu w muzyce przełomu XX i XXI wieku określanego jako „neoromantyzm”
lub „nowy romantyzm”. W utworze tym elementem pierwszoplanowym staje się melodyka,
zaś harmonika oparta jest na trójdźwiękach i czterodźwiękach. Dominującą fakturą jest homofonia,
w zakresie artykulacji często wprowadzana jest gra legato. Zaakcentowanie w tytule czterech
części wchodzących w skład utworu wskazuje na analogie z czteroczęściowym schematem cyklu
sonatowego. Część pierwsza odzwierciedla elementy formy allegra sonatowego, o czym świadczy
tempo szybkie, wystąpienie dwóch przeciwstawnych tematów i ich przetwarzanie oraz wprowadzenie
krótkiej repryzy, a także stosowanie nieregularnych struktur okresowych. Część druga,
utrzymana w tempie umiarkowanie wolnym, ma budowę odcinkową; zaznaczają się w niej cechy
ronda. Część trzecia utrzymana jest w formie odcinkowej. W jej warstwie wyrazowej kompozytor
nawiązał do tradycji gatunku scherza. Finał (Movement 4) kompozytor ujął w formę wariacji
z dwoma tematami. W Four Movements for Two Pianos kompozytor nawiązuje także do tradycji
romantycznych utworów cyklicznych poprzez dążenie do ujednolicenia materiału tematycznego.
O oryginalności ustanowionego przez Philipa Glassa idiomu postminimalistycznej sonaty świadczy
nowatorskie kształtowanie struktur tematycznych, łączące struktury ewolucyjne, nawiązujące
do tradycji sonaty klasyczno-romantycznej, z procedurami repetycyjnymi o proweniencji minimalistycznej
oraz zestawianie minimalistycznej faktury fortepianowej z fakturą wirtuozowską.
O postminimalistycznym obliczu utworu Four Movements for Two Pianos zadecydowało przede
wszystkim wprowadzenie techniki repetytywnej oraz oryginalne zestawianie jej z techniką przetworzeniową
i wariacyjną. W sposobie kształtowania formy — odwołaniem do dawnego modelu
formalnego i wypełnianiem go nowoczesnym językiem dźwiękowym nawiązał Glass do idiomu
neoklasycznej sonaty.

Czasopismo: Aspekty Muzyki
Dziedziny: nauki humanistyczne, sztuka
Dyscypliny: nauki o sztuce, sztuki muzyczne
Koncepcja rozwoju audiacji w świetle teorii umysłu

Zdolność obserwowania zachowań i formułowania wniosków na temat niewidocznych stanów
psychicznych, będących ich przyczyną, kształtuje się automatycznie. W pełni rozwinięta teoria
umysłu powstaje u dzieci przed ukończeniem 4 roku życia. W odniesieniu do procesu uczenia
się muzyki poprzez audiację mówimy o intencjonalności, ponieważ rozwój muzyczny jest zorientowany
na cel i charakteryzuje się świadomym działaniem. Potrzebna jest umiejętność rozumienia
przekazywanych komunikatów oraz dostrzegania reakcji osób, które te informacje odebrały.
Ani sam rozum, ani same emocje nie są wystarczające do podjęcia decyzji, ponieważ rozum opracowuje
listę możliwości, ale wyboru dokonują emocje. Realizując koncepcję rozwoju audiacji,
dowiadujemy się, jak planować poszczególne działania, by wymiana muzycznych „myśli” poszerzała
i przyspieszała rozwój muzykalności. Ludzkie emocje i odczucia związane z muzyką zmieniają
się pod wpływem myślenia (audiacji), co osiągamy między innymi dzięki reinterpretacji, która
polega na nowym odczytaniu i dokonaniu ponownej oceny utworów. Na proces odbioru muzyki
i przetwarzania dźwięków może wpływać także tłumienie, czyli celowe nieokazywanie emocji,
które wymaga ciągłego monitorowania własnej ekspresji. Poprzez ujmowanie zdarzeń muzycznych
z różnych perspektyw sięgamy po brzmienia poznane w przeszłości, łączymy je z tymi, których
słuchamy teraz, oraz przewidujemy, co może w muzyce nastąpić. Audiacja sprawia, że nasze
symulacje zarówno brzmień, jak i emocji są wyraziste i złożone.

Czasopismo: Aspekty Muzyki
Dziedziny: nauki humanistyczne, sztuka
Dyscypliny: nauki o sztuce, sztuki muzyczne
Twórczość w muzycznej edukacji wczesnoszkolnej

Mimo iż twórczość sama w sobie może być traktowana jako pożądana społecznie cecha jednostki
funkcjonującej w ponowoczesnym świecie i z tego samego powodu stymulowana, rozwijana
— to warto także zwrócić uwagę na jej związki z innymi aspektami rozwoju dziecka, w tym
z różnorodnymi wewnętrznymi uwarunkowaniami szkolnego funkcjonowania ucznia. Wychodząc
od ustaleń terminologicznych (pojęcia: kreatywność, twórczość, innowacyjność) i opierając swoje
przemyślenia na teorii everyday creativity, autorka omawia specyfikę twórczości dziecka w wieku
wczesnoszkolnym i rolę tego okresu dla rozwoju kompetencji kreatywnych jednostki. Twórczość,
w kontekście aktywności muzycznej dziecka, ma swoją odrębną specyfikę (tę odrębność należy
zauważyć także w porównaniu do innych dziedzin sztuki) i rozpatrywana jest z reguły w wymiarze
czysto atrybutywnym. Konsekwencją takiego podejścia jest przypisanie szczególnej roli wytworowi,
produktowi, słowem — namacalnemu i obserwowalnemu efektowi muzycznej aktywności.
Jednak, odwołując się do tradycji dokonań myślicieli łączonych z psychologią humanistyczną
(zwłaszcza Abrahama Maslowa, Carla Rogersa i Ericha Fromma), autorka uznaje, iż — także w obszarze
aktywności muzycznej człowieka — zasadne jest mówienie o twórczości w innych aspektach,
zwłaszcza o twórczym myśleniu, działaniu, twórczych operacjach umysłowych, twórczym
potencjale. W tym kontekście omówione są przykłady możliwości tego rodzaju działań w procesie
wczesnoszkolnej edukacji muzycznej, będące fragmentem badań własnych.

Czasopismo: Aspekty Muzyki
Dziedziny: nauki humanistyczne, sztuka
Dyscypliny: nauki o sztuce, sztuki muzyczne
Audiacyjny model wczesnej edukacji muzycznej

W pierwszej części artykułu zaprezentowane zostały teoretyczne podstawy audiacyjnego
modelu wczesnej edukacji muzycznej, oparte na koncepcji uczenia się muzyki Edwina E. Gordona.
Kolejna część ogniskuje się na głównych założeniach i celach realizowanej w ramach modelu
wczesnej edukacji muzycznej. Należą do nich cele związane z rozwijaniem audiacji, która warunkuje
słuchanie, śpiewanie, grę na instrumentach oraz tworzenie muzyki ze zrozumieniem, a także
jej docenianie i ocenianie, w sposób zgodny z subiektywnym poczuciem estetyki. Inne istotne
cele łączą się m.in. z nauczaniem uwzględniającym indywidualne potrzeby i różnice w strukturze
uzdolnienia muzycznego dzieci oraz z sekwencyjnym sposobem nauczania-uczenia się muzyki.
W pozostałych częściach artykułu skupiono się na kompetencjach nauczycieli oraz pomiarze zdolności
i osiągnięć muzycznych uczniów testami Gordona, jak również na efektywności oddziaływań
podejmowanych w ramach modelu wczesnej edukacji muzycznej, weryfikowanych w badaniach
eksperymentalnych, które zrealizowane zostały m.in. wśród dzieci sześcioletnich w przedszkolu
oraz pierwszych trzech klasach szkoły podstawowej.

Czasopismo: Aspekty Muzyki
Dziedziny: nauki humanistyczne, sztuka
Dyscypliny: nauki o sztuce, sztuki muzyczne
Między awangardą a tradycją — fortepian w repertuarze koncertów z cyklu „Śląska Trybuna Kompozytorów” w latach 1973–1977

Fortepian przez kilka wieków uznawany był za najbardziej uniwersalny instrument. W drugiej
połowie XX wieku jego rola uległa transformacji. Z instrumentu melodyczno-wirtuozowskiego
został zredukowany do pozycji jednego z wielu generatorów brzmień, a także poddawany różnorodnym
eksperymentom. Nastąpił proces eksploatacji jego dynamicznych, artykulacyjnych i kolorystycznych
możliwości.
W twórczości XX-wiecznych kompozytorów związanych z Górnym Śląskiem muzyka fortepianowa
stanowiła znaczący, choć nie pierwszoplanowy nurt. Na przestrzeni lat powstawało wiele
zróżnicowanych stylistycznie dzieł, zarówno solowych, kameralnych, jak i z fortepianem w funkcji
dopełniającej rozbudowaną tkankę orkiestrową. Szczególnie interesujące utwory powstawały
w latach 60. i 70., a więc w czasie intensywnej asymilacji awangardowych prądów muzyki europejskiej.
Wiele z tych utworów prezentowanych było na koncertach z cyklu „Śląska Trybuna
Kompozytorów” — forum organizowanym w Katowicach od 1973 roku.
W niniejszym artykule przedstawione zostały kompozycje: Mutanza per pianoforte (1968)
Witolda Szalonka, Capriccio-Fantasia nr 2 na dwa fortepiany (1975) Jana Wincentego Hawela,
Musica per Ensemble MW2 na flet, wiolonczelę i jeden lub dwa fortepiany (1970) Edwarda Bogusławskiego,
Inspiracje na głos żeński, perkusję, fortepian i dwie taśmy magnetofonowe (1972)
Ernesta Małka, Mała sonata na fortepian (1975) Bolesława Woytowicza oraz Tema con variazioni
na fortepian (1965) Władysławy Markiewiczówny. Kompozycje te ukazują różnorodne postawy
twórcze wobec możliwości fortepianu. Są to utwory reprezentujące nurt neoklasyczny, jak i dzieła
wykorzystujące preparację instrumentu, efekty sonorystyczne, a także aleatoryczną koncepcję
montażu oraz elementy grafiki muzycznej.

Czasopismo: Aspekty Muzyki
Dziedziny: nauki humanistyczne, sztuka
Dyscypliny: nauki o sztuce, sztuki muzyczne
The Piano Dance Pawła Kwapińskiego: nowe drogi czy synteza muzyki fortepianowej?

Artykuł jest poświęcony utworowi The Piano Dance Pawła Kwapińskiego (ur. 1988), absolwenta
kompozycji w gdańskiej Akademii Muzycznej (klasa prof. Andrzeja Dziadka) i UMFC (klasa
prof. Pawła Łukaszewskiego) oraz Podyplomowych Studiów Kompozycji (UMFC) w klasie
prof. Mariana Borkowskiego. Za utwór ten otrzymał specjalne wyróżnienie na konkursie kompozytorskim
w Wiedniu (2014). Dzieło składa się z 11 sekcji, następujących attacca. W niektórych
kompozytor dopuścił możliwość wyboru kolejności mniejszych fragmentów przez wykonawcę.
Utwór ma przebieg jednokierunkowy, lecz w niektórych sekcjach istnieje możliwość poliwersyjnego
wykonania według określonych przez kompozytora sugestii. Dzieło nawiązuje do dwudziestowiecznych
środków techniki kompozytorskiej, takich jak aleatoryzm, sonoryzm, dwunastodźwiękowość
i atonalność, jednakże nie są one traktowane przez kompozytora w sposób dogmatyczny.
Wykorzystuje on ich elementy do wykreowania własnego języka muzycznego. Kompozycja prezentuje
wysoki stopień trudności wykonawczych, inicjuje nowe możliwości brzmienia fortepianu
po okresie postmodernistycznym.

Czasopismo: Aspekty Muzyki
Dziedziny: nauki humanistyczne, sztuka
Dyscypliny: nauki o sztuce, sztuki muzyczne
Pedagogika muzyki w kręgu zainteresowania nauczycieli muzyki. Wybrane rekomendacje dla wczesnej edukacji

Teoretycy edukacji muzycznej zgodnie twierdzą, że powodzenie w nauce muzyki w znacznym
stopniu zależy od jakości oddziaływania edukacyjnego na wczesnych etapach kształcenia.
Wczesna edukacja muzyczna jest więc tym etapem, w którym diagnoza naturalnego potencjału
rozwojowego oraz kształtowanie kompetencji i umiejętności muzycznych są szczególnie ważne
(pod względem profesjonalizacji działań oraz ich ewaluacji). Tekst podejmuje ważne dla pedagogów
problemy dotyczące dyscyplinaryzacji wiedzy o wczesnej edukacji muzycznej oraz jakości
wspierania społecznej praktyki edukacyjnej w tym zakresie. Nawiązuje się przy tym do współczesnej
teorii uczenia się muzyki E.E. Gordona i jej głównej kategorii pojęciowej — audiacji. W takim
konstrukcie teoretycznym przyjęte zdefiniowania pozwalają kreślić rekomendacje do ogólnej
refleksji nad optymalizacją teorii i praktyki wczesnej edukacji muzycznej. Refleksja ta wpisuje się
w namysł współczesnej pedagogiki i dąży do próby ewaluacji podstawowych jakości pedagogiki
muzyki (choćby w aspekcie tworzenia wiedzy empiryczno-prakseologicznej).

Czasopismo: Aspekty Muzyki
Dziedziny: nauki humanistyczne, sztuka
Dyscypliny: nauki o sztuce, sztuki muzyczne
Muzyka i muzykoterapia a zdrowie i rozwój dzieci

W edukacji nastawionej na rozwój dzieci istotne znaczenie ma nie tylko rozwój intelektualny,
ale także fizyczny i społeczny. Artykuł wskazuje na biopsychospołeczne uwarunkowania rozwoju
i zdrowia dzieci, bowiem w szerokim ujęciu zdrowie to poczucie dobrostanu fizycznego, psychicznego
i społecznego. W tym kontekście zastanawiające jest, czy muzyka może pozytywnie oddziaływać
na zdrowie poprzez wymienione obszary.
W artykule zaprezentowano przegląd badań polskich i światowych dokumentujących korzystny
wpływ muzyki na sferę biologiczną, psychiczną i społeczną człowieka. Badania wprowadzają
czytelnika w zagadnienie oddziaływania muzyki na osoby zdrowe, ale także na pacjentów z różnorodnymi
chorobami somatycznymi i psychicznymi.
Tę wszechstronną rolę muzyki wykorzystuje muzykoterapia, która kładzie nacisk nie tylko
na terapię zaburzeń, ale również na rozwój. Terapia muzyką dzieci z różnorodnymi zaburzeniami
prowadzona może być tylko przez odpowiednio przygotowanego specjalistę. Jednakże muzykoterapię
można również stosować w celu szeroko rozumianego rozwoju różnorodnych umiejętności
poznawczych, emocjonalnych czy społecznych. Przedstawiono zatem możliwości zastosowania
przez nauczyciela muzyki wybranych elementów muzykoterapii nastawionej na rozwój osobisty
dzieci ze szczególnym uwypukleniem celów prowadzonych działań.

Czasopismo: Aspekty Muzyki
Dziedziny: nauki humanistyczne, sztuka
Dyscypliny: nauki o sztuce, sztuki muzyczne
World music jako element międzykulturowej edukacji muzycznej — na przykładzie Przedszkola Artystyczno-Teatralnego „Dorotka” w Olsztynie

Artykuł stanowi próbę przyjrzenia się wybranym aspektom edukacyjnego wykorzystania
gatunku world music w Przedszkolu Artystyczno-Teatralnym „Dorotka” w Olsztynie jako elementu
międzykulturowej edukacji muzycznej. Wgląd w badane zagadnienie umożliwiły wywiady
przeprowadzone z 6 pracującymi tam nauczycielkami. Postawione problemy badawcze dotyczą:
kryteriów doboru utworów z obszaru world music, jej walorów edukacyjnych oraz celów edukacji
międzykulturowej, które są lub mogą być realizowane poprzez wykorzystanie muzyki świata
w przedszkolu. Interpretatywne analizy wypowiedzi respondentek ujawniły, że dobór repertuaru
z obszaru world music jest uwarunkowany pozytywnymi reakcjami dzieci, ich możliwościami rozwojowymi,
preferencjami muzycznymi nauczycielek, dzieci i otoczenia, a także sugestiami obecnych
w placówce wolontariuszy. Obecność muzyki świata podczas zabaw lub na zajęciach muzyczno-
ruchowych wzmacnia motywację do nauki i wywołuje spontaniczne reakcje ruchowe i wokalne
u przedszkolaków. W opiniach nauczycielek wartości world music można podzielić na muzyczne
(np. walory brzmieniowe, egzotyczne instrumentarium), poznawcze (uwrażliwienie na specyfikę
danej kultury muzycznej), społeczno-kulturowe (np. pozytywne nastawienie do otoczenia), ogólnorozwojowe
(np. zdolności manualne, ekspresja emocji) oraz relaksacyjno-terapeutyczne (np.
wyciszenie). Wykorzystanie world music w przedszkolu wpisuje się w zakres celów edukacji międzykulturowej:
w sferze świadomości (np. poznawanie i zrozumienie różnic kulturowych oraz muzyki
jako wspólnej wartości), umiejętności (zwłaszcza komunikacyjnych) oraz postaw (otwartość,
tolerancja, interakcyjność).

Czasopismo: Aspekty Muzyki
Dziedziny: nauki humanistyczne, sztuka
Dyscypliny: nauki o sztuce, sztuki muzyczne
Kryzys nowej umowy społecznej. Polityczno-kulturowe uwarunkowania narodzin polskiego ruchu punk

Artykuł przedstawia początki polskiego ruchu punk na tle specyficznej sytuacji społeczno – politycznej, którą można określić mianem „kryzysu nowej umowy społecznej”. Tekst próbuje odpowiedzieć, w jaki sposób permanentny kryzys, w jakim znajdowała się Polska na przełomie lat 70. i 80. XX w., wpłynął na rozwój nowej kontrkultury. Prezentuje kluczowe zespoły pierwszej fali polskiego punk rocka oraz sylwetki głównych uczestników zjawiska wraz z ich profilem socjologicznym. Ponadto artykuł podejmuje kwestię stosunku polskiego ruchu punkowego do władzy ludowej oraz opozycji politycznej.

Czasopismo: Kwartalnik Naukowy OAP UW "e-Politikon"
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o komunikacji społecznej i mediach, nauki o polityce i administracji
Polska polityka klimatyczna – analiza czynników politycznych, społecznych i ekonomicznych

Artykuł przedstawia polityczne uwarunkowania polityki klimatycznej państw, które są punktem wyjścia do analizy czynników wpływających na polską politykę klimatyczną. Punktem odniesienia dla polskiego stanowiska są ramy wyznaczone przez Unię Europejską oraz negocjacje międzynarodowe. Za główne uwarunkowania polskiego stanowiska autorka przyjęła charakter systemu politycznego (brak jego konsolidacji, brak strategii długookresowych wśród partii politycznych), debatę publiczną o niskim stopniu zaawansowania, ograniczoną rolę partii i organizacji pozarządowych o programie środowiskowym oraz brak gotowości do rezygnacji z modelu wysokoemisyjnej gospodarki.

Czasopismo: Kwartalnik Naukowy OAP UW "e-Politikon"
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o komunikacji społecznej i mediach, nauki o polityce i administracji
Dziennikarz – reporter, moderator czy ekspert? Analiza wybranych programów ekonomicznych: Kapitalny program (TVP Info) oraz Biznes dla ludzi (TVN24 BIS)

Jedną z istotnych ról pełnionych przez media i dziennikarzy jest informowanie i  edukowanie społeczeństwa. Niedostateczny poziom wiedzy ekonomicznej polskiego społeczeństwa sprawia, że należy zastanowić się nad rolą, jaką w tym zakresie mogą pełnić media. Analiza jakościowa polegająca na porównaniu treści programów ekonomicznych (TVN24 BiS – Biznes dla ludzi i TVP Info
 – Kapitalny program) oraz roli (ekspert, drogowskaz i tłumacz, selekcjoner i  upowszechniacz), jaką pełnią w nich dziennikarze, jest wstępem do zakrojonych na szersza skalę badań ilościowych.

Czasopismo: Kwartalnik Naukowy OAP UW "e-Politikon"
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o komunikacji społecznej i mediach, nauki o polityce i administracji
Strategiczne niedomagania polskiej polityki energetycznej – studium przypadku

3 lipca br. posłanka A. Grodzka złożyła do Ministerstwa Gospodarki interpelację
 w sprawie prognozowanych kosztów inwestycyjnych budowy elektrowni w Polsce.
 W poniższym artykule przedstawiono analizę odpowiedzi ministerstwa w szerokim kontekście polityki energetycznej, zarówno krajowej, jak i międzynarodowej. Analiza ta pozwoliła na zidentyfikowanie szeregu słabości polskiej polityki energetycznej. Do najważniejszych z nich należą: brak polskich opracowań dotyczących kosztów wytwarzania energii elektrycznej w warunkach krajowych, nieuwzględnianie międzynarodowych trendów i mechanizmów zmian uwarunkowań polityki energetycznej, w tym rozwoju kosztów, technologii oraz nauki, oraz nieuwzględnianie subwencji pośrednich i kosztów zewnętrznych wytwarzania energii elektrycznej.

Czasopismo: Kwartalnik Naukowy OAP UW "e-Politikon"
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o komunikacji społecznej i mediach, nauki o polityce i administracji
Politologia jako wieloparadygmatyczna struktura wiedzy

Artykuł stanowi podsumowanie refleksji autora dotyczących aktualnego stanu badań politologów nad życiem politycznym społeczeństwa. Prowadzone są one w ramach kilku głównych paradygmatów badań, zaadresowanych do poszczególnych aspektów polityki. W artykule postawiono tezę, że współczesna politologia może się rozwijać jako struktura (czyli całość złożona z niejednorodnych elementów) wiedzy, gromadzonej przez poszczególne subdyscypliny politologiczne, a także pozostałe dyscypliny nauk społecznych. Ciągła debata nad prawomocnością formułowanych tez w obrębie jednych paradygmatów (i ocenianych z perspektywy pozostałych) pozwala stworzyć bogatszy, choć niejednorodny, obraz życia politycznego danego społeczeństwa oraz współżycia narodów. Strategia autarkiczna odcinałaby refleksję politologiczną od inspiracji teoretycznej i heurystycznej ze strony socjologii jako ogólnej teorii społeczeństwa, a także ekonomii, dostarczającej danych empirycznych o związkach państwa z biznesem oraz o dystrybucji bogactwa społecznego.

Czasopismo: Kwartalnik Naukowy OAP UW "e-Politikon"
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o komunikacji społecznej i mediach, nauki o polityce i administracji
Polityka państwa wobec sektora społecznego w ujęciu historycznym

Cezurą czasową w rozwoju i funkcjonowaniu wolontariatu w Polsce jest moment uch-walenia Ustawy z 24 kwietnia 2003 roku o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (Dz.U. 2003 Nr 96, poz. 873 z póź. zm.), kiedy to z aktywności nieformalnej wolontariat stał się działalnością formalną prawnie uregulowaną. Przyjęta w ustawie definicja wolontariusza budziła wśród ekspertów wątpliwości, które przepisy – prawa pracy czy prawa cywilnego – mają zastosowanie do podejmowanej dobrowolnie aktywności, dlatego przy okazji innych prac prowadzonych nad ustawą pojawiła się konieczność jej doprecyzowania.

Czasopismo: Kwartalnik Naukowy OAP UW "e-Politikon"
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o komunikacji społecznej i mediach, nauki o polityce i administracji
Dziennikarze i promocja idei. Jak wiedza i osobiste przekonania dziennikarzy wpływają na rekonstruowany w mediach obraz rzeczywistości politycznej i społecznej

Dziennikarze rekonstruują w przekazie swoich mediów rzeczywistość politycz-ną i  społeczną. Ich wiedza i osobiste przekonania nie są dla jakości tego obrazu obojętne. Na podstawie wyników studiów empirycznych, dotyczących przeka-zu mediów w Polsce i Niemczech, w artykule prowadzone są rozważania na temat tego, co w przypadku współczesnych mediów dominuje bardziej – ich zdolność do współtworzenia uczestniczącej, dyskursywnej sfery publicznej czy logika ich działania, w dłuższej perspektywie czasowej powodująca zniechęce-nie polityką?

Czasopismo: Kwartalnik Naukowy OAP UW "e-Politikon"
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o komunikacji społecznej i mediach, nauki o polityce i administracji