rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Chirurgia ratująca w drugim nowotworze złośliwym krtaniowej części gardła po radioterapii i możliwości rekonstrukcji drogi pokarmowej - opis trzech przypadków i przegląd literatury

U chorych z rozpoznanym rakiem w rejonie głowy i szyi istnieje duże ryzyko wystąpienia drugiego ogniska nowotworu sięgające 25% w obserwacji odległej i 4% w skali roku. U większości pacjentów w leczeniu pierwotnego nowotworu wykorzystana jest metoda radioterapii jako leczenie radykalne lub uzupełniające zabieg chirurgiczny. W przypadku drugiego ogniska raka możliwość powtórnego zastosowania radioterapii w dawkach terapeutycznych na ten sam obszar jest ograniczona. Leczeniem z wyboru pozostaje chirurgiczna resekcja, zwana ratującą (salvage surgery). W pracy przedstawiono opis trzech pacjentów, z drugim ogniskiem nowotworu w obrębie krtaniowej i/lub ustnej części gardła, u których uprzednio w okresie 10-25 lat zastosowano leczenie radioterapią odpowiednio z powodu raka migdałka podniebiennego oraz raka krtani. U wszystkich chorych wykonano chirurgię ratującą z zastosowaniem różnych metod rekonstrukcji drogi pokarmowej. U pierwszej chorej wykonano całkowitą faryngektomię z zachowaniem krtani oraz operację węzłów chłonnych szyi obustronnie, do rekonstrukcji gardła wykorzystano płat skórny z przedramienia. U drugiej pacjentki, ze względu na szerzenie się nacieku raka okołogłośniowo, przeprowadzono całkowitą laryngofaryngektomię z selektywnym usunięciem układu chłonnego szyi obustronnie i również zastosowano płat skórny z przedramienia do odtworzenia drogi pokarmowej. U trzeciego chorego, który miał przed 14 laty laryngektomię całkowitą i uzupełniającą radioterapię, wykonano przeszczep autogenny jelita cienkiego w celu odtworzenia ciągłości przewodu pokarmowego na szyi. Chirurgiczne leczenie drugiego ogniska raka w rejonie głowy i szyi po uprzedniej radioterapii jest istotnym wyzwaniem z uwagi na konieczność rozległej resekcji w tkankach zmienionych po napromienianiu, konieczność doboru optymalnych technik rekonstrukcyjnych oraz trudne do przewidzenia wyniki funkcjonalne tych operacji.

Czasopismo: Polski Przegląd Otorynolaryngologiczny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Orchidea – studium o posthumanistycznej (inter)płciowości i seksualności

Autorka analizuje autobiograficzny film Orchids. My Intersex Adventure australijskiej reżyserki, która urodziła się jako osoba interpłciowa. Tekst rozpoczyna wyjaśnieniem symboliki orchidei, która pojawia się zarówno w tytule, jak i w wielu ujęciach filmu Phoebe Hart. Film i teksty krytyczne Hart przedstawiono jako przykład dynamicznie rozwijającej się koncepcji posthumanistycznej płciowości/seksualności (posthuman sexuality). Proces realizacji tego dokumentalnego filmu ujęto jako podróż autoterapeutyczną.

Czasopismo: Autobiografia Literatura Kultura Media
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: literaturoznawstwo
Przypadek boreliozy powikłany rozwojem głuchoty neurosensorycznej

Wprowadzenie. Borelioza z Lyme (BL) to krętkowica endemiczna przenoszona za pośrednictwem kleszczy, mająca często przewlekły i nawrotowy przebieg z wielonarządowymi porażeniami oraz charakteryzująca się powstaniem w miejscu ukłucia kleszcza rumienia wędrującego. Trwałe żerowanie patogena sprzyja rozwojowi choroby i powstaniu poważnych powikłań układu nerwowego, serca, układu ruchu. Wśród nieczęstych i szczególnie niebezpiecznych powikłań BL zdarzają się porażenia narządu słuchu z pojawieniem się głuchoty neurosensorycznej ‒ utraty słuchu rozwijającej się w ciągu 24 godzin wskutek naruszenia funkcji ucha wewnętrznego czy nerwu słuchowego. Wśród licznych powodów rozwoju głuchoty neurosensorycznej choroby infekcyjne wynoszą 12,8‒13%. Najczęściej chodzi o chorobę wywołaną B. burgdorferi. Cel. Przebadanie klinicznego przypadku boreliozy z Lyme powikłanego rozwojem głuchoty neurosensorycznej. Materiały i metody. Analiza danych badań kliniczno-laboratoryjnych i instrumentalnych chorego na boreliozę z Lyme powikłaną głuchotą neurosensoryczną, który znajdował się na leczeniu w Lwowskim Obwodowym Infekcyjnym Szpitalu Klinicznym (LOISK). Wyniki. Opisano kliniczny przypadek boreliozy z Lyme powikłany głuchotą neurosensoryczną, która powstała w 15. dniu pojawienia się u chorego rumienia wędrującego. Poprzez przeznaczone leczenie etiotropowe (Ceftriakson 2,0 g/dobę w ciągu 28 dni) nie udało się przywrócić słuchu u chorego, co prawdopodobnie jest spowodowane zbyt późnym zwróceniem się o pomoc lekarską. Wniosek. Głuchota neurosensoryczna jest jednym z rzadkich, ale bardzo poważnych zaburzeń analizatora słuchowego przy BL. Polepszenie słuchu po terapii antybiotykowej jest możliwe w poszczególnych przypadkach w razie wczesnego leczenia.

Czasopismo: Polski Przegląd Otorynolaryngologiczny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Ciało obce przełyku (ość) penetrujące do tkanek miękkich szyi – opis przypadku

Wstęp: Pacjenci z ciałami obcymi górnych dróg pokarmowych, często spotykani w codziennej praktyce otorynolaryngologicznej, nierzadko wywołują znaczne trudności diagnostyczne i lecznicze. Opis przypadku: Prezentujemy przypadek ciała obcego przełyku u 56-letniej kobiety, która po spożyciu ryby (dorsza atlantyckiego) miała utrzymujące się uczucie przeszkody w gardle. Chora w pierwszym okresie zbagatelizowała objawy dysfagii i nie podjęła leczenia. W wykonanym po tygodniu badaniu TK szyi uwidoczniono ość ryby (wym. 20 x 1,5 mm) w tkankach miękkich szyi po stronie lewej. Kilkukrotne endoskopowe próby usunięcia ciała obcego zakończyły się niepowodzeniem. Pomimo leczenia antybiotykami i w związku z przemieszczeniem się ciała obcego w głąb tkanek miękkich szyi, powstania ropnia okołoprzełykowego i bliskiego sąsiedztwa tętnicy szyjnej wspólnej i żyły szyjnej wewnętrznej, podjęto decyzję o usunięciu ości z dostępu zewnętrznego. Usunięto pomyślnie ciało obce bez następstw związanych z uszkodzeniem przełyku. Wnioski: Ciała obce dróg pokarmowych niosą za sobą ryzyko wystąpienia wielu zagrażających życiu powikłań. Podstawowym sposobem leczenia jest usunięcie ciała obcego przełyku drogą endoskopową oraz antybiotykoterapia. Przy ciałach obcych penetrujących do tkanek miękkich szyi metodą z wyboru jest usunięcie ciała obcego z dostępu zewnętrznego.

Czasopismo: Polski Przegląd Otorynolaryngologiczny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Zapalenie błony śluzowej nosa i zatok przynosowych

Zapalenie zatok przynosowych jest powszechnym schorzeniem obejmującym górne drogi oddechowe. Patomechanizm i przebieg zapalenia zatok jest złożony, zależny od czynników etiologicznych, długości trwania procesu chorobowego, anomalii anatomicznych i dodatkowych schorzeń nasilających stan zapalny błony śluzowej nosa i zatok przynosowych. Złotym standardem diagnostyki obrazowej jest tomografia komputerowa zatok (TK), wykonywana w szczególnych przypadkach. Pomocniczym badaniem jest rezonans magnetyczny służący do obrazowania tkanek miękkich przy podejrzeniu procesu nowotworowego. Leczenie pacjentów z zapaleniem zatok jest bardzo złożone i długotrwałe, związane między innymi ze stosowaniem kortykosteroidów donosowych lub ogólnoustrojowych, irygacją solą fizjologiczną, ewentualnie antybiotykoterapią, lekami antyhistaminowymi lub suplementami ziołowymi. Leczenie dobierane jest indywidualnie do stanu pacjenta i fenotypu zapalenia zatok, a w szczególnych przypadkach podejmowana jest interwencja chirurgiczna. Nieustannie trwają prace nad badaniami genetycznymi, molekularnymi oraz immunologicznymi, celem poszukiwania nowych i skutecznych metod leczenia zapalenia zatok przynosowych.

Czasopismo: Polski Przegląd Otorynolaryngologiczny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Oponiak imitujący schwannoma nerwu przedsionkowo-ślimakowego – opis przypadku

Oponiaki to jedne z najczęstszych nowotworów wewnątrzczaszkowych głównie lokalizujące się w przestrzeni nadnamiotowej. Ich lokalizacja w tylnym dole czaszki jest zjawiskiem niespotykanym, ale nawet wtedy poprawne postawienie diagnozy ułatwiają charakterystyczne cechy napotkane podczas analizy badań obrazowych. W niniejszej pracy autorzy prezentują przypadek chorego z oponiakiem przewodu słuchowego wewnętrznego przypominającym schwannoma nerwu przedsionkowo-ślimakowego o typowej lokalizacji, a także wywołującym typowe objawy, takie jak asymetryczne pogorszenie słuchu, szumy uszne i zaburzenia równowagi. Ponadto w artykule przedyskutowany zostaje rozwój i diagnostyka oponiaka, a także możliwość jego leczenia w kontekście tak osobliwej lokalizacji.

Czasopismo: Polski Przegląd Otorynolaryngologiczny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Ostre zapalenie wyrostka sutkowatego u dzieci

Cel: Celem pracy była analiza retrospektywna dokumentacji chorych leczonych z powodu ostrego zapalenia wyrostka sutkowatego (OZWS) w Klinice Otolaryngologii Dziecięcej w Białymstoku, jak również dostępnego piśmiennictwa na ten temat, w celu określenia optymalnych zasad postępowania w OZWS. Materiał i metody: Analiza retrospektywna 40 pacjentów leczonych z powodu OZWS w latach 2001–2017. Kryteria włączenia pacjentów przyjęto za Anthonsenem i wsp.[15]. Wyniki: Średni wiek badanych wynosił 46 miesięcy, 37% dzieci miało mniej niż 2 lata, 2/3 przypadków nie było poprzedzonych wcześniejszymi epizodami OMA, a 69% pacjentów otrzymywało antybiotyk przed przyjęciem do szpitala. W badaniach laboratoryjnych u 95% dzieci stwierdzono podwyższone wykładniki stanu zapalnego (CRP, leukocytoza), ich wartość była wyższa wśród chorych zakwalifikowanych do leczenia operacyjnego. Wskazaniami do tomografii komputerowej (TK) był brak poprawy po leczeniu zachowawczym przez 48 godzin lub objawy obecności ropnia podokostnowego. Badanie to wykonano u 35% chorych; 24 małych pacjentów (60%) leczono wyłącznie zachowawczo: myringotomią bez/z założeniem drenu wentylacyjnego oraz antybiotykoterapię dożylną. Najczęściej stosowanym antybiotykiem był ceftriakson – otrzymało go 75% dzieci. Szesnastu pacjentów (40%) wymagało wykonania mastoidektomii, w jednym przypadku obustronnie. Najczęstszym wskazaniem (30%) do mastoidektomii była obecność ropnia podokostnowego. Wnioski: W niepowikłanych przypadkach OZWS TK nie musi być wykonywana rutynowo, należy wykonać myringotomię z lub bez założenia drenów wentylacyjnych i rozpocząć empiryczną antybiotykoterapię dożylną. W przypadku obecności ropnia podokostnowego wskazane jest wykonanie TK z kontrastem i mastoidektomią. Przy braku poprawy lub pogorszeniu stanu pacjenta po 48 godzinach leczenia zachowawczego należy wykonać TK z kontrastem i na jej podstawie podjąć decyzję o mastoidektomii.

Czasopismo: Polski Przegląd Otorynolaryngologiczny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Udział lekarza specjalisty w procedurze orzekania o potrzebie kształcenia specjalnego z uwagi na niesłyszenie/słabosłyszenie

W artykule omówiono procedurę orzekania o potrzebie kształcenia specjalnego dla uczniów z uszkodzonym słuchem na podstawie obowiązujących aktualnie przepisów prawa oświatowego. Ostatni materiał, który ukazał się na powyższy temat, został zamieszczony w piśmiennictwie audiologicznym w publikacji pod redakcją Antoniego Pruszewicza i Andrzeja Obrębowskiego [17]. Celem artykułu jest aktualizacja danych, dotyczących kwalifikacji dzieci z zaburzeniami słuchu do grupy uczniów niepełnosprawnych (szerzej: ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi) oraz określenie roli lekarza specjalisty – audiologa, laryngologa, otolaryngologa – w orzecznictwie dla potrzeb edukacji.

Czasopismo: Polski Przegląd Otorynolaryngologiczny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Rzadkie przypadki złośliwej przemiany gruczolaka wielopostaciowego ślinianek w raka mioepitelialnego - opis dwóch przypadków

Gruczolak wielopostaciowy jest najczęściej rozpoznawanym łagodnym nowotworem ślinianek. U większości chorych resekcja chirurgiczna guza wraz otaczającym miąższem ślinianki pozwala na całkowite wyleczenie. Pewien odsetek przypadków stanowi nawracający gruczolak wielopostaciowy. Złośliwa przemiana gruczolaka wielopostaciowego w raka jest wyjątkowo rzadka. W pracy przedstawiono dwie chore, u których pierwotnie rozpoznany gruczolak wielopostaciowy uległ złośliwej transformacji do wieloogniskowego raka mioepitelialnego. W obu przypadkach zastosowano leczenie chirurgiczne oraz uzupełniającą radioterapię.

Czasopismo: Polski Przegląd Otorynolaryngologiczny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Napięcia autobiograficzne

Artykuł stanowi omówienie książki Artura Hellicha Gry z autobiografią: przemilczenia, intelektualizacje, parodie, która dotyczy różnorodnych strategii przetwarzania paradygmatu gatunkowego autobiografii. Hellich analizuje odmiany gier z tradycyjnym modelem wyznania, reprezentowane przede wszystkim przez pisarzy żydowskiego pochodzenia, zwłaszcza Polaków publikujących w okresie PRL. Materiał badawczy obejmuje utwory Kazimierza Brandysa, Stanisława Lema, Romana Zimanda, Artura Sandauera, Philipa Rotha, Paula Karla Feyerabenda oraz Michała Głowińskiego. Artykuł ukazuje naczelną w Grach z autobiografią kategorię konwencji na tle przekształceń teorii literatury XX wieku. Wyeksponowane zostały te praktyki literaturoznawcze, które podejmują próby definiowania intymistyki jako zjawiska ponadgatunkowego.

Czasopismo: Autobiografia Literatura Kultura Media
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: literaturoznawstwo
Rytm choroby, rytm umierania. Dzienniki z lat osiemdziesiątych Teodora Parnickiego

Lakoniczne Dzienniki z lat osiemdziesiątych Teodora Parnickiego, wypełnione buchalteryjnymi notkami o postępach pisarskich i chorobach, kryją w sobie znacznie więcej, niż się na pozór wydaje. Jeśli zwrócimy uwagę na to, co przemilcza ich autor, ukaże nam się bardzo ciekawy obraz ostatniej dekady PRL. Z kolei namysł nad tekstem, jego rytmem i budową zapisków odsłoni przed nami narrację maladyczną i senilną. Ostatnie roczniki, w których rozpada się schemat notek, ich tematyka, i pojawia się specyficzna arytmia, to właśnie symptomy rozpadającej się narracji zamierającego podmiotu.

Czasopismo: Autobiografia Literatura Kultura Media
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: literaturoznawstwo
Zastosowanie akustycznych ocznych przedsionkowych potencjałów wywołanych (AC-oVEMP) w diagnostyce zawrotów głowy

Test przedsionkowych miogennych potencjałów wywołanych z zastosowaniem bodźca akustycznego (AC-VEMP) jest jednym z oceniających funkcjonowanie równowagi. Oczne przedsionkowe miogenne potencjały wywołane (AC-oVEMP) są badaniem przedsionkowych potencjałów wywołanych z mięśni gałkoruchowych, głównie skośnych dolnych (położonych najbardziej powierzchownie), a impulsy są przewodzone przez górną gałąź nerwu przedsionkowego i pochodzą z plamki łagiewki. Mimo że test oVEMP jest dość nowy, stał się niezwykle powszechny i stanowi narzędzie wykorzystywane w diagnostyce otologicznej i neurotologicznej. Chociaż powstaje coraz więcej artykułów na jego temat, wciąż trwają dyskusje nad metodologią i interpretacją wyników. W niniejszej pracy przedstawione zostaną zagadnienia związane z badaniem AC-oVEMP, tj. metodologia wykonania i interpretacja wyników oraz możliwości zastosowania w diagnostyce zawrotów głowy.

Czasopismo: Polski Przegląd Otorynolaryngologiczny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Heterotopowa tkanka neurogenna – Studium przypadku 2,5 miesięcznego chłopca

Heterotopowa tkanka neurogenna w obrębie struktur nosa jest rzadką wadą wrodzoną, która powstaje podczas rozwoju embriologicznego. Zmiana ta stanowi część większej grupy chorób wrodzonych guzów linii środkowej nosa, które występują z częstotliwością raz na 20 000–40 000 żywych urodzeń. Histologicznie heterotopowa tkanka neurogenna jest skupiskiem tkanki glejowej, która nie wykazuje potencjału złośliwego. Można wyróżnić trzy podstawowe typy w zależności od lokalizacji zmiany: 60% to zmiany zewnątrznosowe, 30% wewnątrznosowe, a tylko 10% łączy cechy obu typów i lokalizuje się zarówno podskórnie, jak i w jamie nosa. Prawidłowa diagnoza jest dość trudna ze względu na rzadkie występowanie. Przedstawiamy przypadek 2,5 miesięcznego chłopca, który został przyjęty do Oddziału Otolaryngologii Dziecięcej w celu diagnostyki i leczenia guza deformującego grzbiet nosa. Wstępna diagnostyka różnicowa obejmowała przepuklinę mózgową, hetertropową tkankę neurogenną (tzw. glejak nosa), naczyniaka, torbiel grzbietu nosa, mięśniakomięsaka prążkowanokomórkowego, torbiel przewodu łzowego. Wykonano badanie endoskopowe, obrazowanie radiologiczne (CT, MRI) i histologiczną ocenę zmiany. W oparciu o wyniki badań diagnostycznych i obraz kliniczny u pacjenta zdiagnozowano heterotopową tkankę neurogenną w obrębie nosa (postać mieszana). Resekcję zmiany przeprowadzono za pomocą podwójnego dostępu, zewnętrznego i endoskopowego. Wyniki leczenia chirurgicznego są zadowalające, kontrola endoskopowa nie wykazała obecności guza resztkowego.

Czasopismo: Polski Przegląd Otorynolaryngologiczny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Prześwietlanie Dzienników w Gombrowicz, este hombre me causa problemas Juana Carlosa Gómeza

Celem niniejszego artykułu jest omówienie eseju Gómeza pt. Milonga dla Gombrowicza, w którym autor punktem wyjścia do refleksji czyni Dzienniki. Perspektywa biograficzna, Gómez był bowiem jednym z najbliższych argentyńskich przyjaciół polskiego pisarza, pozwoliła spojrzeć na omawiany tekst jako na upublicznioną, choć intymną historię ich wzajemnej relacji. Z przeprowadzonej analizy wynika, że twórczość autora Ferdydurke była dla Gómeza metaforycznym powrotem do rozmów przerwanych wyjazdem pisarza, pretekstem do zaprezentowania swoich filozoficznych poglądów, a nade wszystko przekonania czytelników do tego, że to właśnie on jest jedynym „spadkobiercą tronu” po Gombrowiczu.

Czasopismo: Autobiografia Literatura Kultura Media
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: literaturoznawstwo
Archiwum procesu twórczego – podejście genetyczne w badaniach dzieł sztuki

W niniejszym artykule została szkicowo przedstawiona polska recepcja dokonań francuskiej szkoły krytyki genetycznej. Zwrócono uwagę na przydatność tej metodologii w badaniach nad archiwami artystów, w tym nad rzucającym światło na proces twórczy piśmiennictwem autobiograficznym. W kolejnej części artykułu zreferowano rozwijające się aktualnie we Francji podejścia wykorzystujące metody krytyki genetycznej w badaniach nad archiwami tworzenia.

Czasopismo: Autobiografia Literatura Kultura Media
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: literaturoznawstwo
Psychoanaliza i autobiografia – trzy hasła do słownika terminów autobiograficznych

Artykuł przedstawia trzy główne rodzaje związków psychoanalizy i autobiografii. Psychoanaliza zdefiniowana zostaje jako praktyka autobiograficzna, która stała się nauką. Autobiografia to także najważniejsza psychoanalityczna technika terapeutyczna. W świetle teorii Freuda można ją również rozumieć w kategoriach wspomnienia pokrywczego.

Czasopismo: Autobiografia Literatura Kultura Media
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: literaturoznawstwo
Schwannoma nerwu twarzowego w odcinku pozaczaszkowym – opis przypadku

Schwannoma (nerwiaki osłonkowe) to łagodne, dobrze odgraniczone guzy powstające z komórek Schwanna, tworzących osłonki mielinowe nerwów obwodowych, czaszkowych lub korzeni nerwów rdzeniowych. 25–45% z nich lokalizuje się w obrębie głowy i szyi, głównie w przestrzeni przygardłowej. Lokalizacja wewnątrzprzyusznicza jest rzadko spotykana. Etiologia nowotworu nie jest znana. Diagnostyka przedoperacyjna zarówno radiologiczna, jak i cytologiczna jest trudna i często nie daje prawidłowego rozpoznania. Radiologicznie zwykle podejrzewany jest gruczolak wielopostaciowy, a materiał z biopsji cienkoigłowej nie jest diagnostyczny. Leczenie z wyboru to chirurgiczne usunięcie zmiany z próbą zachowania funkcji nerwu twarzowego.

Czasopismo: Polski Przegląd Otorynolaryngologiczny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Zespół Lyell’a jako czynnik ryzyka pointubacyjnego zwężenia i zarośnięcia światła krtani

Toksyczna Nekroliza Naskórka (TEN), inaczej zespół Lyell’a, jest zagrażającą życiu chorobą skóry i błon śluzowych, często rozwijającą się po ekspozycji na niektóre leki. Objawia się ostrą reakcją nadwrażliwości z nekrolizą naskórka i błon śluzowych w ponad 30% [1]. Ma ona charakter samoograniczający, cechuje się potencjalną nawrotowością, ze śmiertelnością sięgającą 20–66% [2]. Z. Lyella występuje bardzo rzadko, u ok. 1–2 osób na milion na rok [3]. TEN częściej występuje u kobiet. Pojawia się w różnym wieku, szczególnie wśród starszych pacjentów między pięćdziesiątym a siedemdziesiątym rokiem życia. Śmierć jest spowodowana infekcją lub niewydolnością oddechową, która wywołana zostaje zapaleniem płuc lub zniszczeniem błony śluzowej dróg oddechowych [4]. Zwężenie okolicy podgłośniowej krtani jest najczęstszą zmianą występującą w drogach oddechowych, wymagającą tracheotomii u dzieci [5]. Okolica podgłośniowa krtani jest najwęższym odcinkiem górnych dróg oddechowych u dzieci [5]. Szacuje się, że większość przypadków zwężenia okolicy podgłośniowej rozwija się jako skutek uszkodzeń spowodowanych długoterminową intubacją. Tylko 5% zwężeń okolicy podgłośniowej jest wrodzonych [6]. W aktualnej literaturze medycznej nie odnaleziono przypadku całkowitego zniesienia drożności krtani i tchawicy, związanego z zespołem Lyell’a. Samo zastosowanie rurki intubacyjnej może być natomiast przyczyną zwężeń na poziomie krtani u ok. mniej niż 1% pacjentów. Wydaje się, iż nekroliza błony śluzowej tchawicy w wyniku TEN, spotęgowana wielodniową intubacją, doprowadziły do poważnego powikłania w postaci zamknięcia światła tchawicy, zwężenia głośni i okolicy podgłośniowej oraz zmian obrzękowych w obrębie dystalnych dróg oddechowych u 2-letniego pacjenta leczonego w Klinice Otolaryngologii Dziecięcej.

Czasopismo: Polski Przegląd Otorynolaryngologiczny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Tularemia węzłowa szyi u 18-letniej pacjentki

Tularemia jest rzadką chorobą odzwierzęcą, spowodowaną tlenową, Gram-ujemną pałeczką Francisella tularensis. Do zakażenia człowieka najczęściej dochodzi przypadkowo: drogą przezskórną, przez błony śluzowe, drogą wziewną lub pokarmową. Głównym rezerwuarem pałeczek tularemii są: zające, króliki, myszy i wiewiórki, ulegające zakażeniu po ukłuciu przez zakażone owady (kleszcze, muchy, komary) oraz przez kontakt z zanieczyszczoną glebą lub wodą [1–6]. Wyróżnia się kilka postaci klinicznych tularemii. Manifestacja kliniczna i obraz radiologiczny nie dają jednoznacznego rozpoznania, dlatego niezbędna jest diagnostyka serologiczna i/lub molekularna. Leczenie opiera się na rzadko stosowanych empirycznie antybiotykach (streptomycyna, gentamycyna). Celem niniejszej pracy jest przedstawienie trudności diagnostyczno-terapeutycznych tularemii na przykładzie przebiegu choroby i leczenia młodej pacjentki z limphadenopatią szyjną.

Czasopismo: Polski Przegląd Otorynolaryngologiczny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Guz krtani pochodzenia neurogennego – opis przypadku i przegląd piśmiennictwa

Nerwiaki osłonkowe stanowią rzadką grupę nowotworów niezłośliwych, które rozwijają się w obrębie nerwów obwodowych. 0,1–1,5% tych guzów zlokalizowanych jest w krtani. Powodują one: stopniowe narastanie chrypki, trudności z połykaniem i duszność. Leczenie polega na chirurgicznej resekcji guza technikami otwartymi lub endoskopowymi. Kwalifikacja do zastosowania konkretnej techniki chirurgicznej zależy od dokładnej lokalizacji zmiany, a także jej wielkości obserwowanej w badaniu klinicznym oraz badaniach obrazowych i manifestacji klinicznej.

Czasopismo: Polski Przegląd Otorynolaryngologiczny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne