rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Przemiany przestrzeni w otoczeniu arterii komunikacyjnej na przykładzie ciągu ulicy Mogilskiej w Krakowie

Celem artykułu jest przedstawienie przemian przestrzeni w otoczeniu ciągu ulicy Mogilskiej w Krakowie. Arteria ta stanowi główny ciąg komunikacyjny łączący śródmieście Krakowa z Nową Hutą. Badania terenowe prowadzone przez autora obejmują ulicę Mogilską i Jana Pawła II. Od Ronda Mogilskiego, poprzez Rondo Czyżyńskie do Placu Centralnego im. Ronalda Reagana w Nowej Hucie. Otoczenie przedstawionej arterii komunikacyjnej zostało ukształtowane w różnych okresach, a jego struktura funkcjonalnoprzestrzenna stanowi interesujący przykład zróżnicowania formy oraz funkcji i jej wpływu na odbiór przestrzeni i charakter ulicy. Pomimo swojej kompozycyjnej roli w strukturze miasta łączącej dwie dzielnice Krakowa, dominująca jest przewaga czynnika komunikacji nad możliwościami stworzenia atrakcyjnej ulicy miejskiej, wyróżniającej się w przestrzeni miasta charakterem i jakością otoczenia. Przeprowadzone analizy użytkowania terenu, formy zabudowy oraz relacji kompozycyjnych wskazują na nie wykorzystanie potencjału tej arterii związanego przede wszystkim z jej unikalnym w skali miasta powiązaniu dwóch początkowo niezależnych zdefi niowanych zespołów urbanistycznych, historycznego Krakowa i Nowej Huty. Trzy główne przestrzenie Rondo Mogilskie, Rondo Czyżyńskie i Plac Centralny w analizowanym ciągu ulic, pomimo podejmowanych działań inwestycyjnych stanowią dominujące w przestrzeni arterii węzły komunikacyjne z ograniczeniem ruchu pieszego. Nie sprzyja to integracji przestrzeni, a powstające nowe obiekty pomimo nowoczesnej formy tylko lokalnie wpływają na podniesienie atrakcyjności otoczenia i jakości tkanki miejskiej. Podjęty temat wskazuje na znaczenie kształtowania otoczenia miejskiej arterii komunikacyjnej dla podniesienia jej atrakcyjności i możliwości identyfi kacji kompozycyjnej w przestrzeni. Istotnym elementem jest sama arteria jako ciąg komunikacyjny, jej szerokość, przebieg wraz z kształtem jej infrastruktury, ale także skala, forma i funkcja jej otoczenia. Racjonalne jego tworzenie w aspekcie kompozycyjnym i funkcjonalnym może budować w efekcie atrakcyjną przestrzeń miejską związaną z powiązaniami funkcjonalnymi, ale także ożywiać poszczególne fragmenty miasta oraz sprzyjać integracji otoczenia.

Czasopismo: Budownictwo i Architektura
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
Budżetowanie przedsięwzięć budowlanych z uwzględnieniem buforów czasu i kosztu

Zaproponowana w artykule metoda planowania kosztów realizacji przedsięwzięcia z uwzględnieniem kontyngencji wskazuje na możliwość zastosowania do tego celu buforów czasu. Wzbogacenie wykonywanych obliczeń na etapie planowania robót o wartość kontyngencji kosztów jest ważna z praktycznego punktu widzenia i wychodzi na przeciw oczekiwaniom inwestorów, nauczonych wieloma przykładami przekraczania planowanych kosztów inwestycji bez uwzględniania kosztów rezerwowych. Wykonanie obliczeń jest stosunkowo proste i wymaga głównie znajomości zaplanowanych kosztów poszczególnych zadań, nawet w formie deterministycznej. W artykule zaprezentowano założenia proponowanej metody oraz przedstawiono przykład obliczeniowy dotyczący realnego obiektu budowlanego. W zależności od danych, jakimi dysponuje planista, przedstawiono wyniki obliczeń wielkości kontyngencji kosztów całego przedsięwzięcia siedmioma wariantami obliczeniowymi. W zależności od zastosowanej metody wzrost kosztów całego przedsięwzięcia waha się w granicach 21 do 36% kosztów całego projektu. Najwyższe koszty kontyngencji uzyskano stosując wyniki analizy ryzyka (35-36%), pozostałe metody dały zbieżne wyniki w granicach 21 do 26% kosztów całego obiektu. Na zakończenie przedstawiono przebieg krzywej sumowej obrazującej narastanie kosztów w czasie planowanych robót.

Czasopismo: Budownictwo i Architektura
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
Z parteru miasta

Niniejszy artykuł został poświęcony kształtowaniu miejskich pieszych przestrzeni publicznych w nowych rewitalizowanych strukturach miejskich miast europejskich początkiem XXI wieku na przykładzie nowego rewitalizowanego centrum Bjørvika Barcode w Oslo. Powstają nowe przestrzenie publiczne kreujące nowy kontekst przestrzenny. Artykuł dotyczy także niektórych aspektów kreacji przestrzeni szczególnie z pozycji pieszych użytkowników „parteru” tych przestrzeni oraz ich percepcji związanej m. in. z kompozycją i estetyką architektury oraz stosunku do otoczenia i natury. Kreacja wnętrz miejskich przestrzeni posiada znaczący wpływ na kształtowanie otaczającej synergicznej architektury i synergicznych pieszych miejskich przestrzeni publicznych, a także tworzy nową tożsamość przestrzenną miejsca i architektury.

Czasopismo: Budownictwo i Architektura
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
Analiza deformacji układów węzłowych rusztowań budowlanych

W pracy przedstawiono tematykę związana z rusztowaniami budowlanymi i ich newralgicznym punktem jakim jest węzeł. Rusztowanie jest konstrukcją wielokrotnego użytku, które może podlegać różnorodnym formom obciążenia, w zależności od przeznaczenia. Połączenia elementów w rusztowania nie są połączeniami stałymi i jednoznacznymi. Wielootworowe rozety umożliwiają połączenie maksymalnie ośmiu elementów, które mogą podlegać dowolnym obciążeniom. Właściwe zaprojektowanie konstrukcji rusztowania wymaga wiedzy na temat sposobu uzyskiwania połączeń pomiędzy poszczególnymi elementami konstrukcji oraz zachowania połączenia pod wpływem obciążenia. Różnorodność obciążeń jak również forma węzła sprawia, iż właściwe określenie granicznych wartości obciążenia i dopuszczalnych odkształceń niezagrażających użytkowaniu konstrukcji wymaga prześledzenia form deformacji poszczególnych układów węzłowych. W pracy przeanalizowane zostaną węzły jednoelementowe poddane każdemu rodzajowi obciążenia (siła normalna, tnąca oraz moment zginający), co będzie stanowić podstawę do dalszych badań węzła z większą liczbą elementów. W pracy przedstawione zostaną autorskie rozwiązania umożliwiające obciążanie węzła na ogólnodostępnych maszynach wytrzymałościowych.

Czasopismo: Budownictwo i Architektura
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
Rewaloryzacja zabytkowego Gmachu Technologii Chemicznej w zespole Politechniki Warszawskiej

Gmach Technologii Chemicznej powstał w latach 30. XX wieku. Jest jednym z dwóch gmachów, autorstwa ówczesnego dziekana Wydziału Architektury – prof. Czesława Przybylskiego, wchodzących w skład zabytkowego zespołu Politechniki Warszawskiej. Gmach zaprojektowano z uwzględnieniem specyficznych rozwiązań funkcjonalnych i technologicznych, w oparciu o najnowsze wówczas wzorce europejskie i amerykańskie. W architektonicznej formie Przybylski nawiązał do geometrycznych nurtów awangardowych. W wieloczłonowej, kaskadowo spiętrzonej bryle wydobył elementy strukturalne, potraktowane w sposób rzeźbiarski, przy jednoczesnym zachowaniu jedności funkcji i formy. Całość wpisała się w bryłowo-fakturowy warszawski funkcjonalizm nurtu „szarej cegły”. Gmach uległ znacznym zniszczeniom w czasie Powstania Warszawskiego (zniszczenia stropów, wypalenie wnętrz). Powojenna odbudowa i modernizacje nastawione były na usprawnienie i intensyfikację funkcji utylitarnych, z pominięciem odtworzeń pierwotnych układów i historycznego wystroju. Ostatnie dekady przyniosły zmianę podejścia do zabytkowych gmachów Politechniki. Jest to doskonale widoczne m.in. na przykładzie gmachu Technologii Chemicznej, gdzie od kilku lat trwają prace remontowo-modernizacyjne, mające na celu przywrócenie świetności elewacjom i adaptację wnętrz na nowoczesne laboratoria. Istotnym elementem tych działań jest rewaloryzacja holu wejściowego i głównej auli wykładowej. Przeprowadzone prace wykonano w oparciu o badania historyczno-konserwatorskie. Dzięki zachowanemu oryginalnemu projektowi prof. Czesława Przybylskiego możliwa była przestrzenna rekonstrukcja audytorium i przywrócenie pierwotnego układu wnętrzom holu wejściowego. Użycie nowoczesnych rozwiązań technologicznych i materiałowych nadało wnętrzom współczesny charakter, bez znamion stylizacji, przy jednoczesnym odtworzeniu cech charakterystycznych projektu prof. Przybylskiego. Dobra współpraca pomiędzy administratorami gmachu, architektem, historykiem architektury i służbami konserwatorskimi zaowocowała dobrym efektem końcowym – przywróceniem wartości architektonicznych przy jednoczesnym podniesieniu walorów funkcjonalnych zabytkowemu gmachowi Technologii Chemicznej, wybitemu przedstawicielowi przedwojennego warszawskiego modernizmu.

Czasopismo: Budownictwo i Architektura
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
Technologia procesu przechowywania owoców, warzyw i ziemniaków a układy funkcjonalno-przestrzenne obiektów

Właściwe przechowywanie, pozwalające na zachowanie wartości odżywczych, walorów smakowych i estetycznego wyglądu produktów, możliwe jest jedynie w specjalnie do tego celu przygotowanych i wyposażonych obiektach. Szczególnie ważny jest mikroklimat wytworzony i utrzymywany w pomieszczeniach składowych (odpowiedni poziom temperatury, wilgotności względnej i cyrkulacji powietrza) także odpowiedni skład gazowy atmosfery. Przeprowadzona analiza ciągu technologicznego procesu przechowywania wyjaśnia w jaki sposób i jakimi środkami technicznymi powinna być realizowana produkcja w obiekcie przechowalniczym. W procesie sporządzania dokumentacji projektowej obiektu przechowalniczego, technologia pełni rolę wiodącą w stosunku do innych rozwiązywanych zagadnień. Z niej bowiem wynikają wnioski i wymagania, jakie powinny zostać spełnione by budynek technicznie i funkcjonalnie był przystosowany do przechowywania owoców, warzyw lub ziemniaków. Na ostateczne rozwiązanie technologicznego ciągu przechowywania wpływ wywiera zakres wstępnej i końcowej obróbki surowca. W obiektach przechowalniczych zauważa się wyraźne uzależnienie formy architektonicznej, rozwiązań konstrukcyjno-materiałowych i instalacyjnych od realizowanych w obiekcie procesów technologicznych.

Czasopismo: Budownictwo i Architektura
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
Wpływ uspokojenia ruchu na klimat akustyczny w otoczeniu ulic

W referacie przedstawiono sposoby poprawy bezpieczeństwa i jakości życia osób mieszkających w sąsiedztwie tras komunikacyjnych i użytkowników ruchu związane z zastosowaniem środków uspokojenia ruchu. Skupiono się na korzystnym wpływie zastosowania środków uspokojenia ruchu na stan klimatu akustycznego na terenach otaczających drogi. W referacie przedstawiono również charakterystykę wybranych oddziaływań ruchu drogowego na środowisko oraz informacje wprowadzające, które dotyczą uspokojenia ruchu jako sposobu na łagodzenie tych uciążliwości. Przeanalizowano również możliwości kształtowania klimatu akustycznego i łagodzenia uciążliwości transportu za pomocą różnych metod uspokojenia ruchu. Następnie, na przykładzie studium przypadku (droga wojewódzka nr 824 w Puławach), określono skuteczność konkretnych rozwiązań kompleksowego uspokojenia ruchu, pod względem redukcji prędkości i zmniejszenia emisji hałasu. W analizach posłużono się wynikami wykonanych pomiarów (natężenia ruchu, prędkości pojazdów i poziomu hałasu) oraz obliczeń akustycznych realizowanych w ramach badań własnych autorów (wewnętrzny program badawczo–rozwojowy firmy EKKOM). Na podstawie wyników pomiarów oraz obliczeń omówiono także problem braku uwzględnienia w modelu obliczeniowym współczynników korygujących z uwagi na charakter ruchu uspokojonego oraz błędów w modelowaniu hałasu dla analizowanego przykładu.

Czasopismo: Budownictwo i Architektura
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
Wykorzystanie obiektu zabytkowego o charakterze użyteczności publicznej na współczesną funkcję użytkową (Na przykładzie przytułku-szpitala w zespole sakralnym parafii rzymsko-katolickiej p.w. Przemienienia Pańskiego w miejscowości Sawin w powiecie chełmskim w województwie lubelskim)

Niniejszy artykuł opisuje koncepcję wykorzystania Szpitala-Przytułku w Sawinie jako obiektu zabytkowego o charakterze użyteczności publicznej na współczesną funkcję użytkową. We wstępie autor ukazuje rys historyczny obiektu stworzony na podstawie zarówno opracowań, jak i dokumentów i ekspertyz uzyskanych od właściwych urzędów i jednostek administracyjnych. W późniejszej części przedstawiono stan obecny budynku sporządzony na podstawie szczegółowej inwentaryzacji wykonanej za pomocą najnowocześniejszego sprzętu specjalistycznego. Zwieńczenie stanowi przedstawienie założeń projektu rewitalizacji obiektu, który służyć będzie Regionalnemu Towarzystwu Gminy Sawin w celu realizacji celów statutowych.

Czasopismo: Budownictwo i Architektura
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
Działania organów administracji publicznej w odniesieniu do obiektów budowlanych podczas ich użytkowania

Referat rozpoczyna się wstępem, w którym zwarte są podstawowe zasady, na których oparte są działania organów administracji publicznej. Następnie omówiona jest właściwość rzeczowa organów oraz podstawowe obowiązki wynikające z przepisów prawa materialnego tj. ustawy Prawo budowlane. W dalszej części, omówiono działania organów nadzoru budowlanego w odniesieniu do obiektów budowlanych podczas ich użytkowania, które pogrupowano na działania proceduralne i niezwłoczne. Kończąc, wskazano na czynniki wpływające na działania organów nadzoru budowlanego oraz zawarto krótkie podsumowanie referatu.

Czasopismo: Budownictwo i Architektura
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
Nowa szansa dla obiektów zabytkowych poprzez przeprowadzenie rewitalizacji i wprowadzenie funkcji użytkowych

Autorzy przytaczają rysy historyczne zabudowań niszczejących na terenie Lublina oraz wyniki badań stanu technicznego prezentowanych budynków. Na przykładzie wyników ekspertyzy pałacu Sobieskich w Lublinie ukazują problemy dotykające zaniedbanych obiektów zabytkowych. Szansy na poprawę ich kondycji autorzy artykułu upatrują we wprowadzeniu do budowli nowego programu funkcjonalnego. Na poparcie założonej tezy prezentują oni zrealizowane dotychczas w Polsce zabiegi rewitalizacyjne poprzez wprowadzenie do zabudowań różnorodnych funkcji, takich jak mieszkaniowe i użyteczności publicznej.

Czasopismo: Budownictwo i Architektura
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
Skłonność do pęknięć na gorąco stopów odlewniczych – innowacyjna metoda badań

W pracy przedstawiono wyniki badań nad skłonnością
stopów metali lekkich do tworzenia wad z grupy przerwy
ciągłości – pęknięcia na gorąco (W-301) [1]. Są to stopy
o małej lub umiarkowanej skłonności do pękania na gorąco.
Tendencja jednak narasta, kiedy odlewy wykonywane
są w formach metalowych lub mają duże wymiary. Większość
metod badań skłonności do pęknięć, opracowanych
przed wielu laty, nie dają możliwości pełnej oceny stopów.
Skłoniło to autorów do opracowania na Wydziale Odlewnictwa
AGH nowej metody i zbudowania nowego stanowiska
badawczego. Na nowym stanowisku istnieje możliwość
pomiaru naprężenia powstającego w próbce (odlewie)
w czasie rzeczywistym – w czasie całego okresu krzepnięcia
i stygnięcia. Umożliwiło to wyznaczenie chwili, w której
następuje inicjacja i w dalszej kolejności propagacja pęknięcia
oraz przy jakim naprężeniu cieplnym następuje przerwanie
ciągłości odlewu. Dzięki temu uzyskuje się pełny obraz
tworzenia się wady. W pracy przedstawiono wyniki badań
przeprowadzone dla stopu odlewniczego AlSi7Mg (A356),
który jest powszechnie stosowany w przemyśle motoryzacyjnym
oraz lotniczym na korpusy przekładni napędu i charakteryzuje
się niewielką skłonnością do pęknięć na gorąco.

Czasopismo: Prace Instytutu Odlewnictwa
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Wpływ modyfikacji na strukturę i udarność mosiądzu aluminiowego CuZn30Al3

Badania nad modyfikacją mosiądzu aluminiowego
CuZn30Al3 wykazały, że stosowane łącznie dodatki
0,01−0,02% boru i 0,025−0,05% tytanu spowodowały korzystną
zmianę struktury badanego stopu. W efekcie tego
nastąpił istotny wzrost udarności mosiądzu spowodowany
zmianą charakteru przełomu. Zwiększył się udział przełomu
plastycznego.

Czasopismo: Prace Instytutu Odlewnictwa
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Analiza chromatograficzna wybranych produktów rozkładu termicznego mas rdzeniowych wykonanych w technologii cold-box

Sypkie masy szybkoutwardzalne z żywicami syntetycznymi, nazywane zwyczajowo technologiami cold-box, zdominowały proces wytwarzania rdzeni odlewniczych. Charakterystyczną cechą tych technologii jest sposób przygotowywania masy, którą sporządza się bez dodatku utwardzacza. Środek utwardzający (w postaci zgazowanej) wprowadza się poprzez przegazowywanie go do zagęszczonego rdzenia. W grupie tych technologii największe znaczenie posiada fenolowy proces cold-box (Ashland-cold-box, Pur-cold-box).
Ocena szkodliwości tych mas rdzeniowych dla otoczenia wymaga uwzględnienia ilości i toksyczności wydzielanych gazów. Głównym hamulcem ograniczającym technologię cold-box z udziałem aminy jest problem związany z jej neutralizacją i obawy dotyczące szkodliwości dla otoczenia. Do oceny ekologiczności spoiw odlewniczych nadają się badania pirolityczne w połączeniu z metodą chromatografii gazowej sprzężonej ze spektrometrią mas (Py-GC/MS).
W artykule przedstawiono wyniki badań chromatograficznych wybranych produktów rozkładu termicznego (BTEX – głównie benzen, toluen oraz fenol) masy rdzeniowej wykonanej w klasycznej technologii cold-box. Badania przeprowadzono w atmosferze obojętnej, w temperaturze 500°C i 1200°C.

Czasopismo: Prace Instytutu Odlewnictwa
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Analiza naprężeń w warstwie wierzchniej odlewów staliwnych

W pracy przedstawiono analizę wyników pomiarów naprężeń na dostarczonych do badań trzech odlewach laboratoryjnych ze staliwa stopowego – ledeburytycznego, które wytworzono według różnych technologii. Odlew pierwszy został wykonany w sposób tradycyjny z wykorzystaniem metody odlewania przez nadlew do formy z masy bentonitowej. W trakcie wytwarzania drugiego odlewu, po zalaniu formy, zastosowano dodatkowo proces wibrowania, którego celem było zminimalizowanie naprężeń odlewniczych. Proces wytwarzania trzeciego odlewu został natomiast poszerzony o dodatkową obróbkę metalurgiczną ciekłego metalu, która polegała na jego odtlenianiu za pomocą CaSi (0,1% wag.), modyfikowaniu przy użyciu modyfikatora złożonego Reseed® (0,1% wag.) i argonowaniu. Do badań wykorzystano metodę pomiaru naprężeń, wykorzystującą tzw. efekt szumów magnetycznych Barkhausena. Stwierdzono, że zastosowanie procesu wibrowania formy bezpośrednio po jej zalaniu, nie przyniosło oczekiwanego rezultatu w postaci obniżenia poziomu naprężeń. Dopiero zastosowanie dodatkowej obróbki wibracyjnej oraz wyżarzania odprężającego na surowych odlewach pierwszym i drugim przyczyniło się do nieznacznego obniżenia naprężeń w ich warstwie wierzchniej. Bardzo korzystne okazało się natomiast zastosowanie dodatkowej obróbki metalurgicznej ciekłego metalu, które przyczyniło się do wyraźnego obniżenia poziomu naprężeń w warstwie wierzchniej odlewu.

Czasopismo: Prace Instytutu Odlewnictwa
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Alternatywna technologia otrzymywania ausferrytu w żeliwie sferoidalnym

W pracy przedstawiono wybrane zagadnienia z zakresu możliwości otrzymania ausferrytu w żeliwie sferoidalnym bez stosowania obróbki cieplnej odlewów. Osnowa
ausferrytyczna zapewnia, poza wysokimi właściwościami mechanicznymi, wysoką odporność na zużycie ścierne
i adhezyjne. Proponowana technologia zakłada modyfikację
składu chemicznego, w wyniku której możliwe jest otrzymanie osnowy ausferrytycznej, przy studzeniu odlewów w formie. Grafit sferoidalny otrzymano w technologii Inmold. Do
oceny procesu krystalizacji oraz przemiany w stanie stałym
zastosowano analizę termiczną i derywacyjną (ATD). Przedstawiono badania wpływu wybranych dodatków stopowych
dodawanych w różnych proporcjach na mikrostrukturę
osnowy żeliwa. Wykazano możliwość otrzymania ausferrytu w odlewach z żeliwa sferoidalnego bez konieczności
stosowania obróbki cieplnej. Zbadano odporność żeliwa na
zużycie ścierne i adhezyjne.

Czasopismo: Prace Instytutu Odlewnictwa
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Wpływ zawartości Sn na odporność korozyjną stopów żelaza

W pracy scharakteryzowano odporność na korozję kwasową sześciu stopów żelaza zawierających dodatki od 0,007 do 1,03% wag. cyny. Stopy te uzyskano przez przetapianie w piecu Tammana czystego żelaza (99,98% Fe) z dodatkami spektralnie czystej cyny. Otrzymane wytopy poddano badaniom odporności na korozję kwasową, wykonując przyśpieszony test na korozję atmosferyczną, badania elektrochemiczne oraz pomiary szybkości korozji (określane z analizy roztworów korozyjnych na zawartość Fe<sup>2+</sup>). Wykonane pomiary elektrochemiczne pokazują, że zarówno w środowisku kwasu siarkowego, jak i zakwaszonego siarczanu sodu obecność 0,007−1,03% Sn w żelazie nie wykazuje istotnego wpływu na szybkość korozji badanych stopów. Uzyskane wartości i<sub>kor</sub> (wyznaczone na drodze ekstrapolacji do E<sub>kor</sub>, jak i na podstawie R<sub>p</sub>), w granicach ich błędu pomiarowego, można uznać za niezależne od zawartości cyny w stopie. Obserwuje się jednak wpływ obecności cyny na przebieg korozji atmosferycznej w kwaśnej mgle solnej – szybkość ta ulega zmniejszeniu w miarę wzrostu zawartości Sn w analizowanych próbkach.

Czasopismo: Prace Instytutu Odlewnictwa
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Odpadowa masa formierska jako substytut kruszywa w procesie wytwarzania autoklawizowanego betonu komórkowego

W artykule przedstawiono wyniki badań dotyczących możliwości wykorzystania odpadowych mas formierskich ze spoiwami krzemianowymi i geopolimerowymi do wytwarzania autoklawizowanego betonu komórkowego. Duża zawartość krzemionki w zużytych masach formierskich i rdzeniowych jest czynnikiem przemawiającym za przyjęciem takiego rozwiązania technologicznego. Koncepcja pracy obejmowała wykonanie serii mieszanek betonowych, zawierających w swoim składzie odpadową masę formierską, która była wprowadzana do podstawowej mieszaniny surowcowej na zasadzie stopniowej substytucji piasku kwarcowego. Ocenę możliwości utylizacji odpadowych mas odlewniczych przeprowadzono na postawie analizy porównawczej, obejmującej podstawowe właściwości technologiczne dwóch rodzajów materiałów, betonu komórkowego podstawowego, który zawierał w składzie tylko piasek kwarcowy „świeży” oraz betonu komórkowego eksperymentalnego, w którym piasek kwarcowy świeży zastępowano zużytą masą formierską.

Czasopismo: Prace Instytutu Odlewnictwa
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa