rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Wizyta apostolska papieża Franciszka w Japonii w kontekście działalności misyjnej Towarzystwa Jezusowego

Początki chrześcijaństwa w Japonii są związane ze św. Franciszkiem Ksawerym. Historia Kościoła katolickiego jest w tym kraju tragiczna i mało znana. Dnia 23 listopada 2019 roku przybył tam jako pielgrzym papież Franciszek. Pojawił się on w kraju, który zna i ceni – będąc jezuitą pragnął udać się do Japonii jako misjonarz. Odwiedził m.in. Tokio, Nagasaki, Hiroszimę. Papież Franciszek w swoich przemówieniach podejmował trudne i ważne tematy. Odbyły się liczne zgromadzenia modlitewne z wiernymi, a także spotkanie z cesarzem i premierem. Po zakończeniu pielgrzymki pojawiły się liczne opinie oraz komentarze w prasie japońskiej i zagranicznej. W Watykanie papież Franciszek podziękował za pielgrzymkę, a także za życzliwe i gościnne przyjęcie przez naród japoński, chrześcijan i katolików w Japonii.

Czasopismo: Nurt SVD
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Papież Franciszek a ewangelicyzm

Artykuł ma na celu przedstawienie relacji katolicko-ewangelickich podczas pontyfikatu papieża Franciszka. Autor stwierdza, że biskup Rzymu wykorzystuje szanse, których dostarczają mu tendencje i wydarzenia w ruchu ekumenicznym, ale też szanuje kierunki ekumeniczne wyznaczone przez jego poprzedników. Istotnym punktem zbieżności z Kościołami ewangelickimi jest społeczne i ekologiczne zaangażowanie papieża, które znajduje często wręcz entuzjastyczne oceny wśród ewangelików. Prezentacja działań Franciszka opiera się na analizie literatury bezpośrednio dotyczącej głównego zamierzenia, jak i na syntetycznym przeglądzie opracowań na temat struktury ekumenizmu oraz relacji międzywyznaniowych – dla nakreślenia koniecznego kontekstu.

Czasopismo: Nurt SVD
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
„Plaga Justyniana” jako „dzieło Boga” w relacji Prokopiusza z Cezarei

Dzisiaj słowa: choroba zakaźna, zaraza, plaga, epidemia, pandemia budzą strach i przerażenie. Nie inaczej było w przeszłości. Celem niniejszej pracy jest spojrzenie na „plagę Justyniana”, nękającą świat w VI wieku, oczami Prokopiusza z Cezarei. Bizantyjski historyk w roku 542 przebywał w Konstantynopolu, gdzie dżuma pochłonęła tysiące ofiar. Prokopiusz, wzorując się prawdopodobnie na Tukidydesie, opisał przyczyny, przebieg oraz skutki zarazy, zbierającej śmiertelne żniwo za czasów panowania Justyniana. Historyk odniósł się również do cesarza i jego działań w walce ze skutkami choroby. Dalsze badania pozwoliły odpowiedzieć na pytanie, czy Prokopiusz postrzegał tę chorobę racjonalnie, czy metafizycznie; czy uważał (jak Hippokrates), że jest ona skutkiem zaistnienia czynników naturalnych, czy raczej jawi mu się jako „dzieło Boga”. Z uwagi na tytuł artykułu celowo pominięto inne relacje na temat epidemii z VI wieku, pochodzące m.in. od Agatiasza, Ewagriusza Scholastyka, Jana z Efezu oraz Grzegorza z Tours i Pawła Diakona.

Czasopismo: Nurt SVD
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Wychowanie do świętości w Kościele celebrującym liturgię z perspektywy czterdziestu lat po Catechesi tradendae Jana Pawła II

W świetle Catechesi tradendae parafia jest głównym i zwyczajnym miejscem wychowania katolickiego. Wspólnota wierzących, regularnie gromadzących się na liturgii, a także osoby sporadycznie praktykujące, w jednej czynności liturgicznej otrzymują „chleb zdrowej nauki i chleb eucharystyczny”. Liturgia Słowa z homilią jest uprzywilejowanym i skutecznym środkiem w wychowaniu. W liturgii głównym wychowawcą jest Bóg ze swoim autorytetem. Posłuszeństwo wiary sprawia, że zarówno duchowni, jak i świeccy tworzą zróżnicowaną wspólnotę wsłuchującą się w objawienie Boże i uobecniają Królestwo niebieskie. „Credo” to najznakomitszy wyraz doktryny i narzędzie do kształtowania posłuszeństwa z wiary. Należy wyraźnie podkreślić inspirującą rolę liturgii w wychowaniu w rodzinie, gdy rodzice i dzieci razem przeżywają sakramenty, niedziele i uroczystości roku liturgicznego, a następnie wspólnie świętują. Transcendentny wymiar wychowania liturgicznego przejawia się także w tym, że Bóg jest głównym celem odniesień, modlitw, wewnętrznych aktów woli, moralnych decyzji, szlachetnych postanowień i ostatecznych pragnień.

Czasopismo: Nurt SVD
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Znaczenie cnoty wiary w kontekście kryzysu aksjologiczno-moralnego świata Zachodu

Powszechnie wskazuje się na kryzys cywilizacji Zachodu, o którym świadczą: sytuacja demograficzna, społeczna, moralna oraz aksjologiczna. U podstaw owego kryzysu leży odrzucenie Boga, a konsekwencją jest deformacja ludzkiego myślenia „uwolnionego” oraz „wyzwolonego” z reguł prawdy i dobra. W odpowiedzi na ten kryzys chrześcijaństwo ukazuje wartość wiary chrześcijańskiej. Stanowi ona drogę odnowy świata Zachodu. W świetle wiary człowiek odkrywa sens własnego życia, fundament, na którym może oprzeć swą egzystencję. Wiara – ponieważ posiada nadprzyrodzony charakter – stanowi najgłębszy fundament relacji społecznych; w jej świetle osoba ludzka uchodzi za najwyższą wartość świata doczesnego. W perspektywie chrześcijańskiej więź między wiarą a moralnością jest ścisła i integralna. Wymogi wiary oznaczają bezwarunkowe poszanowanie osobowej wartości każdego człowieka. Płynąca z wiary prawda ukazuje godność, jaka przysługuje osobie ludzkiej, przerastającej wszystkie byty. W ten sposób osoba ludzka znajduje szczególne miejsce w społeczeństwie, w którym winna być podmiotem, zasadą oraz celem struktur społecznych (KDK, nr 25).

Czasopismo: Nurt SVD
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Katolicy rozwiedzeni żyjący w nowych związkach wobec duszpasterstwa więzi

Więź miłości małżeńskiej jest szczególną relacją międzyosobową. Współczesne małżeństwa i pary doświadczają wielu zewnętrznych i wewnętrznych trudności w tworzeniu i umacnianiu więzi miłości, dlatego potrzebują one wsparcia. Odpowiedzią Kościoła na to wyzwanie jest zainspirowane przez papieża Franciszka duszpasterstwo więzi. Podobnie jak małżonkowie, także pary katolików rozwiedzionych będących w nieuregulowanych sytuacjach małżeńskich potrzebują duszpasterskiego wsparcia ich więzi ze względu na dobro ich związku oraz w trosce o dobro wychowywanych dzieci. Artykuł podejmuje problem duszpasterskiego towarzyszenia parom żyjącym w sytuacjach nieuregulowanych w umacnianiu ich więzi. Postawiony problem rozwiązuje trójetapowo. Zawiera wskazania Kościoła dotyczące duszpasterstwa więzi, ukazuje oczekiwania osób żyjących w małżeńskich sytuacjach nieregularnych na podstawie badań empirycznych oraz formułuje wnioski pastoralne.

Czasopismo: Nurt SVD
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Oczekiwania małżonków wobec duszpasterskiego towarzyszenia w parafii

Towarzyszenie duszpasterskie w parafii należy do istotnych form posługi pastoralnej. Małżonkowie oczekują różnych form pomocy odnoszącej się do ich życia religijnego i rodzinnego. Celem niniejszego artykułu jest ukazanie, czym jest towarzyszenie duszpasterskie, zaprezentowanie wyników badań małżonków oraz wskazanie istotnych wniosków pastoralnych. Przeprowadzone analizy wykazały, że większość par małżeńskich oczekuje różnych form towarzyszenia duszpasterskiego. Istnieją obszary życia religijnego i małżeńskiego, które wyznaczają kierunek posługi w parafiach. Istotny wpływ na stopień oczekiwań małżonków ma ich stosunek do wiary oraz przynależność do grup i zrzeszeń.

Czasopismo: Nurt SVD
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Praktyczne implikacje nauczania o rodzinie kardynała Stefana Wyszyńskiego

Nauczanie kardynała Stefana Wyszyńskiego w kwestii rodziny było teologiczną analizą jej funkcjonowania w okresie powojennym w Polsce. Postulował on, aby podstawą rodziny był sakramentalny i nierozerwalny związek małżeński mężczyzny i kobiety, którzy z otwartością przyjmują życie swoich dzieci, a życie rodzinne opierają na modlitwie, Biblii i sakramentach. Badania empiryczne potwierdzają prawdziwość tych postulatów, gdyż dowodzą, iż rodziny z wysokim poziomem religijności, czyli rodziny „Bogiem silne”, lepiej funkcjonują w różnych wymiarach życia małżeńskiego i rodzinnego niż rodziny z niskim poziomem religijności.

Czasopismo: Nurt SVD
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
General Movement Assessment, czyli Ocena Globalnych Wzorców Ruchowych wg Prechtla - teoretyczny opis metody diagnostycznej dziecka ryzyka zaburzeń rozwojowych

Rozwój strukturalny ośrodkowego układu nerwowego przebiega w sposób najbardziej intensywny w pierwszych latach życia. Działanie niekorzystnych zmiennych tzw. czynników ryzyka zaburzeń rozwojowych, zwłaszcza w okresie ciąży, może doprowadzić do różnorodnych zaburzeń naturalnego procesu kształtowania się mapy neuronalnej. Istnieje wiele narzędzi, pozwalających na ocenę trajektorii rozwojowej niemowlęcia. Jednym z najbardziej skutecznych jest Metoda Prechtla, znana jako General Movement Assessment, która opiera się na analizie jakościowej motoryki spontanicznej dziecka- tzw. ruchów globalnych. Ruchy globalne (GMs) to złożona sekwencja motoryczna, obecna w obrębie kończyn górnych, dolnych, szyi i tułowia. Manifestuje się ze zmienną intensywnością, siłą oraz prędkością. Ma wyraźny początek, i stopniowo narasta, by w końcu zniknąć w pojedynczym cyklu. Charakter GMs, ze względu na obecność rotacji i różnokierunkowość, można określić, jako płynny, harmonijny, elegancki. GMs pojawiają się w motoryce dziecka między 9 a 12 tygodniem życia wieku post-menstrualnego (PMA) i utrzymują się w podobnej formie do 46- 49 tygodnia PMA. Niniejszy artykuł przybliża obraz General Movement Assessment w kontekście dziecka ryzyka zaburzeń rozwojowych. Podkreśla wiarygodność tego podejścia diagnostycznego i ukazuje jego znaczenia dla kontroli procesu usprawniania fizjoterapeutycznego.

Czasopismo: Neurologia Dziecięca
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Czy warto oceniać jakość życia u dzieci z bólami głowy?

W artykule wymieniono najważniejsze i najczęściej używane kwestionariusze jakości życia do oceny dzieci z bólami głowy oraz przedstawiono koncepcję i definicję jakości życia. Kwestionariusze jakości życia mogą być pomocnym narzędziem w codziennej praktyce neurologa dziecięcego, mogą także służyć do oceny skuteczności wprowadzonego nowego leczenia przeciwbólowego. W artykule opisano i omówiono wyniki badań u dzieci z bólami głowy przy pomocy kwestionariuszy PedMIDAS, QLH-Y, PedsQL i CBCL.

Czasopismo: Neurologia Dziecięca
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Wykorzystanie skali Hammersmith Infant Neurological Examination u niemowląt w celu przewidywania lub potwierdzenia wystąpienia mózgowego porażenia dziecięcego - systematyczny przegląd piśmiennictwa

Wstęp: W literaturze anglojęzycznej opisane zostało wiele narzędzi pozwalających na ocenę stanu neuromotorycznego noworodków i niemowląt. Celem niniejszej pracy jest przedstawienie w polskiej literaturze medycznej skali Hammersmith Infant Neurological Examination (HINE) oraz przeprowadzenie systematycznego przeglądu piśmiennictwa dotyczącego stosowania jej u niemowląt w predykcji mózgowego porażenia dziecięcego (MPD). Metoda: Przeszukano medyczną bazę danych MEDLINE Pub- Med używając następujących zwrotów kluczowych: cerebral palsy w połączeniu z Hammersmith Infant Neurological Examination, znajdujących się w tytule i/lub streszczeniu publikacji. Dodatkowym kryterium włączenia był język angielski publikacji. Wyniki: Zidentyfikowano łącznie 22 publikacje. Pierwsza analiza pozwoliła wykluczyć 7 badań niespełniających kryteriów włączenia do szczegółowej analizy. Bazując na wynikach analizowanych badań można stwierdzić, że wynik HINE poniżej 66 punktów uzyskany w 3, 6, 9 i/lub 12 miesiącu życia wskazuje na ryzyko wystąpienia MPD w późniejszym etapie życia dziecka. Wnioski: Skala HINE jest użytecznym narzędziem wykorzystywanym już w pierwszych miesiącach życia dziecka do oceny ryzyka wystąpienia zaburzeń neurorozwojowych, w tym MPD. Umożliwia wczesne wykrycie zespołu zaburzeń, co jest szczególnie istotne w zaplanowaniu dalszego odpowiedniego leczenia. Zaleca się połączenie badania neurologicznego HINE z badaniem metodą Prechtla oraz badaniami neuroobrazowymi w celu zwiększenia mocy predykcyjnej. Jednakże, ze względu na wysoką czułość obu narzędzi, w codziennej praktyce klinicyści mogą zdecydować się na użycie tylko jednego z nich (HINE lub ocena wg Prechtla). Mimo ogólnodostępnej i nieskomplikowanej formy badania, HINE nie znajduje jednak szerokiego zastosowania u klinicystów, co, bez wątpienia, powinno ulec zmianie.

Czasopismo: Neurologia Dziecięca
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Komórki satelitarne u pacjentów z mózgowym porażeniem dziecięcym - systematyczny przegląd piśmiennictwa

Wstęp. Mózgowe porażenie dziecięce (MPD) jest zaburzeniem neurologicznym spowodowanym niepostępującym uszkodzeniem ośrodkowego układu nerwowego (OUN) w okresie okołoporodowym lub niemowlęcym. Uszkodzenie OUN nie ma charakteru progresywnego, natomiast powoduje postępujące zmiany zarówno w kontroli nerwowej mięśni, jak i w ich strukturze. Częstym powikłaniem tej niepogłębiającej się patologii OUN są przykurcze mięśniowe. Jedną z teorii wyjaśniającą powstawanie przykurczy jest ograniczona liczba komórek satelitarnych. Są to komórki macierzyste mięśni, odpowiadające za ich wzrost, rozwój i regenerację po urazie. Udowodniono, że u pacjentów z MPD w mięśniu przykurczonym jest o 60-70% mniej komórek satelitarnych niż w mięśniu osób zdrowych. Celem niniejszej pracy jest przedstawienie na podstawie systematycznego przeglądu piśmiennictwa zagadnienia dotyczącego komórek satelitarnych w grupie pacjentów z MPD. Materiał i metody. Przegląd piśmiennictwa został przeprowadzony zgodnie z rekomendacjami PRISMA Statement. Przeszukano medyczną bazę danych MEDLINE/PubMed z wykorzystaniem słów kluczowych: "komórki satelitarne" (ang. satellite cells) w połączeniu z "mózgowe porażenie dziecięce" (ang. cerebral palsy). Wyniki. W latach 2013-2021 zidentyfikowano 10 publikacji spełniających kryteria wyszukiwania, z tego 3 zakwalifikowano do szczegółowej analizy. Zanotowano znacznie mniejszą liczbę komórek satelitarnych w mięśniach, zmniejszoną liczbę włókien mięśniowych w obszarze dla każdej komórki satelitarnej, mniejszą łączną liczbę włókien mięśniowych, obniżenie szybkości tworzenia miotubuli u pacjentów z MPD w porównaniu do mięśni osób zdrowych. Wnioski. Planując proces leczenia i rehabilitacji, zespoły terapeutyczne powinny brać pod uwagę zredukowaną zawartość komórek satelitarnych w mięśniach pacjentów z MPD.

Czasopismo: Neurologia Dziecięca
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Zespół Jeavonsa - od patofizjologii do leczenia

Zespół Jeavonsa (ZJ) to rzadki, genetycznie uwarunkowany zespół padaczkowy charakteryzujący się miokloniami powiek z upośledzeniem świadomości lub z jej zachowaniem. Napady mogą wystąpić pod wpływem fotostymulacji lub zostać wyindukowane przez pacjenta poprzez zamknięcie powiek. Mioklonie powiek stanowią główny typ napadów, ale zwykle są błędnie interpretowane lub przeoczane, dopóki nie rozwiną się inne typy napadów lub nie zostanie wykonane wideo-EEG. Najskuteczniejszymi lekami wydają się być kwas walproinowy i lewetyracetam, często jednak dochodzi do rozwoju padaczki lekoopornej. Duża różnica między wiekiem wystąpienia pierwszych objawów a postawieniem prawidłowego rozpoznania potwierdza fakt, iż choroba ta stwarza istotne problemy diagnostyczne.

Czasopismo: Neurologia Dziecięca
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Dziecko wiotkie z punktu widzenia pediatry i neurologa dziecięcego

Wiotkość mięśniowa to obniżony opór podczas wykonywania ruchów biernych w stawach. Prawidłowe napięcie mięśniowe jest wynikiem współdziałania struktur ośrodkowego i obwodowego układu nerwowego. Zatem zespół dziecka wiotkiego może stanowić wynik uszkodzenia górnego neuronu ruchowego – wiotkość centralna lub dolnego neuronu ruchowego - wiotkość obwodowa. Wiotkość centralna charakteryzuje się obecnością prawidłowych lub wygórowanych odruchów, prawidłową lub nieznacznie zmniejszoną siłą mięśniową, towarzyszyć jej mogą ograniczone zainteresowanie bodźcami zewnętrznymi, drgawki. Dla wiotkości obwodowej z kolei typowe są: znaczne osłabienie siły mięśniowej, arefleksja, przy prawidłowym kontakcie wzrokowym. Najczęstszą przyczynę wiotkości centralnej stanowią uszkodzenia i wady ośrodkowego układu nerwowego oraz zespoły uwarunkowane genetycznie. Pierwszy etap diagnostyki hipotonii centralnej stanowią zatem badania obrazowe głowy i/lub rdzenia kręgowego oraz badania genetyczne szczególnie, gdy współwystępują cechy dysmorficzne lub obciążenie rodzinne. Z kolei do najczęstszych przyczyn hipotonii obwodowej zalicza się: rdzeniowy zanik mięśni (SMA) i choroby mięśni. Poszukiwanie przyczyn hipotonii obwodowej należy rozpocząć od wykonania badań genetycznych w kierunku SMA. Następny etap stanowi oznaczenie poziomu kinazy kreatyninowej (CK) oraz badania elektrofizjologiczne. Ostatnim etapem jest poszerzenie diagnostyki o badania inwazyjne - biopsję mięśnia czy biopsję nerwu, z których obecnie coraz częściej rezygnuje się na rzecz badań genetycznych. Jeśli u pacjenta z wiotkością współwystępuje spektrum objawów klinicznych takich jak: wymioty, zaburzenia oddychania, zaburzenia świadomości, zwyrodnienie barwnikowe siatkówki, hepatosplenomegalia, należy uwzględnić choroby metaboliczne. Natomiast jeśli stwierdza się nadmierną ruchomość w stawach przy prawidłowej sile mięśniowej konieczne jest przeprowadzenie diagnostyki w kierunku chorób tkanki łącznej. Zidentyfikowanie przyczyny hipotonii ma szczególne znacznie kliniczne, gdyż w niektórych chorobach (np. SMA, choroba Pompego) istnieją możliwości skutecznego leczenia hamującego ich postęp.

Czasopismo: Neurologia Dziecięca
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
COVID-19 - obraz neurologiczny w populacji pediatrycznej

SARS-CoV-2 (severe acute respiratory syndrome coronavirus 2) wywołujący COVID-19 (corona virus disease 2019) rozprzestrzenił się po świecie w błyskawicznym tempie, prowadząc do ogłoszenia przez Światową Organizację Zdrowia (World Health Organization, WHO) stanu pandemii. COVID-19 najczęściej kojarzony jest z objawami ze strony układu oddechowego. Dotychczasowe doniesienia w piśmiennictwie z zakresu nauk medycznych informują również o występowaniu objawów pochodzących z innych układów m.in. sercowo-naczyniowego, pokarmowego oraz nerwowego. Objawy neurologiczne powszechnie kojarzone z COVID-19 to ból głowy oraz utrata węchu i smaku. Nie są to jednak jedyne symptomy ze strony układu nerwowego, które mogą wystąpić w przebiegu COVID-19. Choć najbardziej narażone na zachorowanie są osoby starsze, obciążone chorobami przewlekłymi, to wirus dotyka również dzieci. Większość z nich przechodzi zakażenie łagodnie lub bezobjawowo. Zdarzają się jednak przypadki, gdy w przebiegu choroby występują objawy neurologiczne, nierzadko prowadzące do stanu zagrożenia życia. Celem pracy jest podsumowanie informacji na temat dotychczas opublikowanych objawów neurologicznych COVID-19 w populacji pediatrycznej, ocena możliwych patomechanizmów ich powstawania oraz porównanie z objawami występującymi u dorosłych.

Czasopismo: Neurologia Dziecięca
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Zespół demielinizacyjny z obecnymi przeciwciałami anty-MOG. Opis przypadku

Proces demielinizacyjny to jedna z przyczyn występowania deficytów neurologicznych także w populacji dziecięcej. Nie jest to proces jednorodny i wymaga szczegółowej diagnostyki, również tej różnicowej. W niektórych przypadkach postawienie diagnozy wiąże się z wykonaniem wielu badań i długotrwałą obserwacją pacjenta. Jest to tym bardziej istotne, że dopiero postawienie właściwego rozpoznania jest związane z optymalną terapią pacjenta. W niniejszej pracy przedstawiono przypadek pacjentki, u której rozpoznano proces demielinizacyjny z obecnymi przeciwciałami anty-MOG.

Czasopismo: Neurologia Dziecięca
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Ocena funkcji motorycznych chorego z SMA IIIb poddanego fizjoterapii z jednoczesnym leczeniem lekiem Nusinersen - opis przypadku

Praca przedstawia zmiany w funkcjach motorycznych pacjenta z rdzeniowym zanikiem mięśni (SMA) IIIb w wyniku prowadzonej fizjoterapii i farmakoterapii lekiem Nusinersen (Spinraza). Zakres zmian monitorowano na podstawie analizy wyników punktacji przy użyciu skali Hammersmith Functional Motor Scale Expanded (HFMSE). Przy wykonywaniu testów z użyciem skali HFMSE badany był oceniany w trzystopniowej skali, składającej się z trzydziestu trzech czynności, mających na celu klasyfikację funkcjonalną osób z SMA III. W początkowym badaniu zaobserwowano wynik w skali HFMSE na poziomie 24 punktów z 66 możliwych do zdobycia. Wzrost zanotowano po sześciu miesiącach leczenia oraz prowadzonej fizjoterapii z 24 na 28 punktów, zmiany nastąpiły w testach dotyczących funkcji zmiany pozycji z leżenia tyłem do leżenia przodem i odwrotnie. Następny wzrost wystąpił po trzech miesiącach z 28 na 31 punktów, zmiany nastąpiły w testach dotyczących funkcji podporu ciała oraz zmiany pozycji z leżenia tyłem do siadu. Ostatni wzrost zaobserwowano po kolejnych trzech miesiącach z 31 na 34 punkty, zmiany nastąpiły w testach dotyczących funkcji wejścia do pozycji czworaczej oraz przemieszczania się w niej. Po przeanalizowaniu wniosków oraz porównaniu ich z opublikowanymi w artykułach naukowych wyników badań klinicznych, zaobserwowano wzrost funkcji motorycznych w skali HFMSE u pacjenta z SMA IIIb w wyniku prowadzonej fizjoterapii wspomaganej terapią lekiem Nusinersen.

Czasopismo: Neurologia Dziecięca
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Padaczka u pacjenta z mnogimi naczyniakami jamistymi - opis przypadku

Naczyniaki jamiste(CM) to łagodne zmiany o typie hamartoma. Rozpowszechnienie ich w populacji ogólnej waha się 0,4-0,8% i stanowi ok. 15% wszystkich wad naczyniowych. W częstości występowania szacuje się, że są drugie w kolejności po rozwojowych malformacjach żylnych. Większość ma charakter zmian pojedynczych. W badaniu tomografii komputerowej (CT) zmiany często mogą być nie widoczne, szczególnie gdy towarzyszą im świeże krwawienia. W badaniu rezonansu magnetycznego (MRI) obraz zmian nie jest charakterystyczny z powodu występowania produktów rozpadu hemosyderyny. Naczyniaki jamiste(CM) charakteryzują się dużą zmiennością w czasie. Mogą szybko się powiększać, bądź zmniejszać, rzadko pozostają bez zmian. Badacze przypuszczają, że za szybki wzrost mogą odpowiadać mikrokrwawienia i rekanalizacje po powstaniu zakrzepów. Naczyniaki jamiste w 40% przypadków są objawowe i mogą powodować występowanie bólów głowy, drgawek oraz ubytków neurologicznych. W pracy przedstawiamy przypadek niespełna 6 letniego chłopca, który po raz pierwszy trafił do Kliniki Neurologii i Rehabilitacji Dziecięcej UDSK w Białymstoku z powodu wystąpienia w 16 miesiącu życia pierwszego w życiu napadu drgawkowego o ogniskowym początku z zaburzeniami świadomości. W trakcie 5 letniej obserwacji napady padaczkowe nie powtarzały się. Utrzymano leczenie kwasem walproinowym. Mnogość i/lub lokalizacja malformacji naczyń mózgowych często uniemożliwiają podjęcie skutecznego i bezpiecznego przyczynowego leczenia zabiegowego. Napady padaczkowe u dziecka z potwierdzoną malformacją naczyń mózgowych wymagają włączenia leczenia przeciwpadaczkowego mimo dyskusyjnego związku przyczynowego napadów z anomalią.

Czasopismo: Neurologia Dziecięca
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne