rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Zakażenia miejsca operowanego – przegląd aktualnej wiedzy, metody zapobiegania

Wstęp: Infekcje miejsca operowanego (ang. Surgical site infections – SSI) towarzyszą ludzkości od zarania dziejów. Wraz z rozwojem medycyny udało się zmniejszyć ich odsetek, jednak do dziś stanowią poważny problem, z którym mierzymy się każdego dnia. Zakażenia miejsca operowanego powodują wzrost kosztów leczenia. Dlatego też na całym świecie poszukuje się metod skutecznego zapobiegania tym powikłaniom. Materiały i metody: Celem pracy jest przedstawienie aktualnych poglądów na temat etiologii i sposobów zapobiegania infekcjom miejsca operowanego. Wyniki: Za zakażenia miejsca operowanego najczęściej odpowiadają patogeny własne chorego. Dopiero przy hospitalizacjach powyżej 5–7 dni przewagę zdobywa flora egzogenna, szpitalna. Głównie izolowanym patogenem jest Staphylococcus aureus. Rośnie odsetek szczepów metycylinoopornych – MRSA. Przedoperacyjna antybiotykoterapia przyczynia się do zmniejszania częstości infekcji miejsca operowanego w wielu procedurach chirurgicznych. Czas podania, rodzaj i dawka antybiotyku, odgrywają ważną rolę w zapobieganiu infekcjom pooperacyjnym. Również antyseptyka pola operacyjnego jest istotna. Dwa najczęściej używane składniki to: glukonian chlorheksydyny i jodpowidon. Najnowsze doniesienia wskazują na alkoholowy roztwór chlorheksydyny jako ten o wyższym stopniu skuteczności. Wnioski: W 2017 roku Europejskie Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób (ang. Centers for Disease Control and Prevention) opublikowało wytyczne przedstawiające nowe i zaktualizowane zalecenia dotyczące zapobiegania SSI. Powinny one zostać wprowadzone do postępowania chirurgicznego w celu poprawy bezpieczeństwa pacjentów.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Związek cukrzycy z polipami oraz rakiem jelita grubego

Cel: Celem niniejszego badania było przeprowadzenie retrospektywnej oceny zależności między występowaniem polipów i raka jelita grubego u pacjentów z cukrzycą. Metody: W latach 2014–2015 wykonano 976 zabiegów kolonoskopii. Porównano liczbę polipów z dysplazją dużego stopnia oraz liczbę nowotworów jelita grubego u chorych z cukrzycą i niediabetyków. Ponadto w grupie osób z cukrzycą udokumentowano istnienie zależności między poziomem HbA1C a występowaniem polipów z dysplazją dużego stopnia i nowotworów jelita grubego. Dane poddano analizie statystycznej. Wyniki: 1) Pacjenci z cukrzycą charakteryzują się wyższą częstością występowania polipów z dysplazją dużego stopnia/rakiem (32/91, 35,16%) w porównaniu z pacjentami-niediabetykami (136/885, 15,37%), p < 0.001; 2) Osoby z cukrzycą charakteryzują się wyższą częstością występowania polipów z nowotworem (9/91, 9,89%) w porównaniu z pacjentami-niediabetykami (18/885, 2,03%), p < 0.001; 3). Raka jelita grubego obserwowano znacznie częściej u pacjentów z niewyrównaną cukrzycą (p = 0,022). Wniosek: Przeprowadzone badanie wykazało istotny związek między cukrzycą typu II a występowaniem gruczolaków jelita grubego. Poczynione obserwacje mogą prowadzić do wniosku, że pacjenci z cukrzycą bardziej narażeni są na wystąpienie raka jelita grubego, a tym samym – w większym stopniu wymagają kontroli kolonoskopowej. W związku z powyższym, zasadne może być rozważenie wdrożenia w ww. grupie osób schematu badań przesiewowych, obejmujących wykonanie kolonoskopii.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Prawo niesprzeczności jako istota tzw. znamion negatywnych typu czynu zabronionego pod groźbą kary (uwagi na marginesie art. 192 § 1 k.k. )

W niniejszym artykule, odnosząc się do wykładni, przedstawiono niektóre informacje na temat
znamion art. 192 § 1 k.k. Szczególna uwaga zwrócona została na próbę ustalenia, czym jest
zabieg leczniczy, czym powinna charakteryzować się zgoda pacjenta oraz w jakich przypadkach
jej brak może być podstawą do zwolnienia sprawcy z odpowiedzialności karnej. W drugiej części skupiono uwagę na zagadnieniu tzw. znamion negatywnych. Wbrew części przedstawicieli
doktryny prawa karnego starano się wykazać, że zgodnie z założeniami logicznymi nie można
nazywać „znamionami negatywnymi” tych elementów, które w konkretnym przepisie zostały
przez ustawodawcę umieszczone (nawet jeżeli określają one pewien sytuacyjny brak).

Czasopismo: Ius Novum
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
Wykroczenie posiadania niebezpiecznych przedmiotów w miejscu publicznym w okolicznościach wskazujących na zamiar ich użycia w celu popełnienia przestępstwa

Posiadanie niebezpiecznych przedmiotów w miejscu publicznym w okolicznościach wskazujących
na zamiar ich użycia w celu popełnienia przestępstwa jest wykroczeniem. Konstrukcja ta pozostaje w sprzeczności z zasadą odpowiedzialności karnej za czyn, gdyż ustawodawca wprowadził
odpowiedzialność nie za sam fakt posiadania takich przedmiotów, lecz w powiązaniu z zamiarem
ich użycia w celu popełnienia przestępstwa. Jest to więc rozwiązanie co najmniej kontrowersyjne,
które powinno być zmienione tak, aby wykroczeniem było samo posiadanie takich przedmiotów 
w miejscu publicznym poza czynnościami zawodowymi lub rekreacyjnymi. Przepis ten jako taki
jest bowiem potrzebny dla zapobiegania i zwalczania zachowań polegających na posiadaniu niebezpiecznych narzędzi w miejscach publicznych.

Czasopismo: Ius Novum
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
Uwagi na marginesie książki Jana Jodłowskiego „Zasady prawdy materialnej w postępowaniu karnym. Analiza w perspektywie funkcji prawa karnego” Warszawa 2015

Niniejszy szkic przedstawia dyrektywalne ujęcie zasady prawdy w procesie karnym i został
zainspirowany pracą Jana Jodłowskiego dedykowaną zasadzie prawdy materialnej odniesionej
do instytucji konsensualnych. Zwrócono uwagę na ścisły związek zasady prawdy i dyrektywy
trafnej reakcji karnej, w ramach którego ta ostatnia przesądza o przyjętej przez ustawodawcę
formule zasady prawdy, a ściślej precyzuje epistemologiczny wariant poznania w procesie
karnym. Przedstawione refleksje krytyczne odnoszą się do wyznaczonego przez ustawodawcę
kształtu zasady prawdy, przyjętej w ramach nowelizacji do k.p.k., która obowiązywała od 1 lipca
2015 r. do 15 kwietnia 2016 r., należy zauważyć, iż niektóre wskazane w tym artykule sugestie
zostały już przez ustawodawcę uwzględnione przed jego publikacją, wobec zmiany art. 2 § 1
pkt 1 k.p.k. ustawą z dnia 11 marca 2016 r. Jednak szereg naszkicowanych kwestii ma charakter
niezależny od aktualnie obowiązującego kształtu regulacji, a zaprezentowana metoda odtworzenia
dyrektywalnego ujęcia zasady prawdy może być przydatna także w płaszczyźnie możliwych
kierunków jej zmian w przyszłości.

Czasopismo: Ius Novum
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
Wyrównywanie szkody niemajątkowej przy naruszeniu zdrowia w prawie francuskim

Artykuł przedstawia problematykę kompensacji szkód niemajątkowych w prawie francuskim. Można
podzielić go na dwie części. W pierwszej części omówiono rodzaje szkód wyinterpretowanych
z orzecznictwa francuskiego. Głównym kryterium zastosowanym w podziale krzywd związanych 
178 ANNA KONERT, KATARZYNA ŁUCZAK
IUS NOVUM
3/2016
z uszkodzeniem ciała lub rozstrojem zdrowia jest ich trwałość. Ukazano schematyczny sposób
ustalenia przez francuskie sądy wysokości należnego poszkodowanemu zadośćuczynienia.
W drugiej części ukazano uniwersalizm przyjętego we francuskim systemie podziału szkód
niemajątkowych związanych ze zdrowiem. Dokonano także porównania francuskiego sposobu
ustalania wysokości szkody oraz jej naprawienia z tym przyjętym przez polskie sądownictwo.

Czasopismo: Ius Novum
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
Chirurgiczne leczenie ostrego zapalenia wyrostka robaczkowego u pacjentów w wieku podeszłym

Wprowadzenie: Ostre zapalenie wyrostka robaczkowego (AA) jest najczęstszym wskazaniem do nagłych operacji. Występuje częściej u dzieci i młodych dorosłych niż u pacjentów w wieku podeszłym. U starszych pacjentów stanowi problem chirurgiczny ze względu na jego nietypową prezentację. Nasze badanie przeprowadziliśmy w celu ustalenia: 1) czy wiek pacjenta wpływa na wyniki leczenia, 2) czy laparoskopowa appendektomia (LA) jest bezpieczną metodą leczenia pacjentów powyżej 65. roku życia. Materiał i metody: Przeprowadziliśmy retrospektywne badanie 355 chorych z AA, którzy byli pacjentami kliniki w latach 2014–2017. Chorzy zostali podzieleni na trzy grupy wiekowe: 18–40 lat, 41–65 lat i powyżej 65. roku życia. Rozpoznania histopatologiczne podzielono na trzy typy: prosty AA, ropowiczy AA i zgorzelinowy AA. Wyniki LA przeanalizowano u 96% młodszych pacjentów i u 67% starszych. Pacjenci w wieku powyżej 65. roku życia mieli wyższą przedoperacyjną liczbę białych krwinek, wyższe poziomy białka C-reaktywnego (CRP) i byli dłużej hospitalizowani niż młodsi pacjenci (p=0,05; p=0,03 i p=0,03). Odkryliśmy dodatnią korelację pomiędzy poziomami CRP, otwartą appendektomią (OA) i zgorzelowym zapaleniem wyrostka robaczkowego. Wnioski: Pacjenci powyżej 65. roku życia częściej byli poddawani otwartej appendektomii niż laparoskopowej appendektomii, mieli wyższy przedoperacyjny poziom CRP i byli dłużej hospitalizowani niż chorzy młodsi. Wyższe wartości CRP wiązały się z większym ryzykiem zgorzelinowego zapalenia wyrostka robaczkowego. Laparaskopowa appendektomia jest bezpieczną metodą leczenia pacjentów w wieku powyżej 65. roku życia.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Wpływ anatomicznych uwarunkowań nerwów krtaniowych na wyniki neuromonitoringu śródoperacyjnego w zabiegach tyroidektomii oraz na wyniki funkcjonalne po laryngektomiach oszczędzających

Celem pracy jest opis, interpretacja i wykazanie wpływu neuroanatomii krtani na wyniki śródoperacyjnego neuromonitoringu w resekcji tarczycy. Bogata sieć połączeń nerwowych pochodzących od nerwu krtaniowego wstecznego (RLN) oraz nerwu krtaniowego górnego (SLN) ma wpływ na rezultaty tyroidektomii oraz laryngektomii oszczędzających. Śródoperacyjny neuromonitoring jest przydatnym narzędziem w rękach chirurga głowy i szyi, lecz nigdy nie zastąpi rzetelnej znajomości anatomii i dobrej techniki operacyjnej.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Zasiedzenie udziału we współwłasności nieruchomości przez jednego ze współwłaścicieli

Niniejszy artykuł stanowi próbę wyjaśnienia, w jakich okolicznościach możliwe jest nabycie
w drodze zasiedzenia udziału we współwłasności nieruchomości przez jednego z dotychczasowych
współwłaścicieli. Przyjęto w nim i wykazano, że dopuszczalne jest nabycie w drodze zasiedzenia
udziału we współwłasności, także przez jednego z dotychczasowych współwłaścicieli – na
co wskazują chociażby funkcje instytucji zasiedzenia. Głównym obszarem badawczym jest
przesłanka posiadania samoistnego, która to na gruncie opisywanego stanu rzeczy ulega istotnym
modyfikacjom w porównaniu do sytuacji, w której uzukapientem jest podmiot nieuwikłany
w stosunki właścicielskie rzeczy. Zwrócono uwagę na trudności związane z ustaleniem wejścia
w posiadanie samoistne udziałów we współwłasności przez jednego ze współwłaścicieli,
wynikające z przyznanych, w art. 206 k.c., uprawnień współwłaścicielowi; konieczne jest 
194 ADRIAN MALICKI
IUS NOVUM
3/2016
odróżnienie posiadania „jako współwłaściciel” oraz posiadania „jak właściciel”. Opisano tendencje
w rozstrzyganiu tego problemu, dostrzegalne w orzecznictwie Sądu Najwyższego, a nadto
podkreślone zostały zagrożenia wynikające z przyjęcia takich rozwiązań przez Sąd Najwyższy.
W artykule rozróżnione zostały sytuacje nabycia przez współwłaściciela wszystkich pozostałych
udziałów we współwłasności i nabycia tylko kilku z tych udziałów. Poruszono także zagadnienia
związane z wpływem na zasiedzenie umów o korzystanie z rzeczy wspólnej oraz przesłanki czasu,
w tym problematyki accessio possessionis.

Czasopismo: Ius Novum
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
Badanie szkieletu małżowiny usznej wykonanej z modyfikowanej celulozy bakteryjnej na modelu zwierzęcym

Celem badań była ocena przydatności modyfikowanej celulozy bakteryjnej jako sztucznego szkieletu do rekonstrukcji małżowiny usznej. Wstęp: Małżowina uszna jest częścią ucha zewnętrznego. Składa się ze skóry, chrząstki, mięśni i tkanki tłuszczowej. Tkanka chrzęstna nadaje kształt małżowinie. Wyróżnia się kilka wskazań do rekonstrukcji małżowiny są nimi: wady genetyczne i uszkodzenia mechaniczne i oparzenia. Stosowane jest kilka metod rekonstrukcji całkowitej małżowiny usznej. Materiały i metody: Metoda do zastosowania rekonstrukcji szkieletu małżowiny usznej przy użyciu modyfikowanej celulozy bakteryjnej była oparta na metodzie odtwarzanie małżowiny usznej Nagata. Celuloza bakteryjna o grubości 25mm, produkowana przez bakterie Actobacter xylinum. Kompletny szkielet małżowiny usznej został stworzony w skali w celu implantacji do szczurów Wistar. 40 szczurów zostało podzielonych na 4 grupy w których resekcja wszczepionego szkieletu małżowiny usznej następowała odpowiednio po 14, 30, 90 i 720 dniach. Po resekcji oceniano szkielet jak i tkanki otaczające. Wyniki: Ocena wyników po czterech okresach resekcji wskazywała na postępujący proces gojenia i integracji szkieletu z tkankami otaczającymi. Nie zaobserwowano żadnych zmian w strukturze i kształcie szkieletu Dyskusja: Kilka technik chirurgicznych i metod biotechnologicznych zostało rozwiniętych na przestrzeni ostatnich lat do rekonstrukcji małżowiny usznej. Proponuje się również inne podejścia do stworzenia szkieletu chrzęstnego opartych na scaffoldach z chondrocytami. Wnioski: Moje wyniki sugerują iż modyfikowana celuloza bakteryjna może być z sukcesem stosowana jako sztuczny szkielet małżowiny usznej. Nie zaobserwowałem zmiany kształtu, elastyczności wraz z brakiem objawów degradacji.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Preferencje pacjentów z nieswoistymi chorobami zapalnymi jelit do uzyskiwania specjalistycznych informacji zdrowotnych z wykorzystaniem technologii: rola Internetu i innych źródeł informacji medycznej

Wstęp: Badania pokazują, że większość pacjentów z nieswoistymi chorobami zapalnymi jelit (NChZJ) uważa, że ma niedostateczną wiedzę o swoim schorzeniu i chciałaby mocniej zaangażować się w proces leczenia. Informacje medyczne są obecnie szeroko dostępne, a chęć poszukiwania odpowiedzi na zagadnienia dotyczące zdrowia stanowią trzeci co do częstości powód korzystania z Internetu. W efekcie istotnie podniosła się świadomość zdrowotna pacjentów oraz wzrósł ich udział w podejmowaniu decyzji terapeutycznych. Możliwość wyboru przez pacjenta placówki, pod opieką której chciałby pozostać, może mieć pozytywny wpływ na jego komfort i samopoczucie. Materiał i metody: Anonimowy kwestionariusz wypełniło 135 pacjentów z NChZJ hospitalizowanych w Klinice Chirurgii Ogólnej i Kolorektalnej Uniwersytetu Medycznego w Łodzi. Późniejszym badaniem objęto jedynie 123 ankiety, tyle bowiem zostało w całości i w pełni poprawnie wypełnionych. Poddaną analizie grupę stanowiło 68 kobiet oraz 55 mężczyzn. Wyniki: Większość, bo aż 85,4% pacjentów korzystało z Internetu w poszukiwaniu informacji medycznych o własnej chorobie. Wiek pacjentów z NChZJ, którzy korzystali z Internetu w celu szukania informacji medycznych był istotnie niższy niż wiek pacjentów, którzy z niego nie korzystali. W opinii chorych zasoby sieci były też najbardziej wiarygodnym źródłem informacji o lekarzu prowadzącym. Opinie i rekomendacje zaczerpnięte z Internetu mają więc znaczący wpływ przy wyborze lekarza lub oddziału szpitalnego Wnioski: Większość pacjentów z nieswoistymi chorobami zapalnymi jelit korzystała z Internetu w celu szukania informacji medycznych związanych ze swoim schorzeniem. Według badanych pacjentów informacje pozyskane z Internetu okazują się najbardziej wiarygodne w kwestii opinii na temat lekarzy zajmujących się NChZJ.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Przezszyjne wewnątrzwątrobowe zespolenie wrotno-systemowe u chorych po ortotopowym przeszczepieniu wątroby (OLTx) w leczeniu krwotoku z przewodu pokarmowego. Doświadczenie jednego ośrodka na podstawie trzech przypadków i przegląd literatury

Wstęp: Przezszyjne wewnątrzwątrobowe zespolenie wrotno-systemowe (TIPS) jest dobrze znaną metodą leczenia objawowego nadciśnienia wrotnego u pacjentów oczekujących na przeszczepienie wątroby. Wykonalność i skuteczność TIPS u pacjentów po przeszczepieniu wątroby wciąż jest przedmiotem badań i dyskusji. Wskazania do leczenia tym sposobem chorych z przeszczepioną wątrobą i z wątrobą własną są podobne i obejmują: krwawienie z żylaków przełyku i żołądka, uporczywe wodobrzusze, wysięk opłucnowy i zespół Budd-Chiari. Aspekty techniczne oraz skuteczność procedury TIPS wykonywanej u chorych po OLTx w stanach nagłych z powodu krwotoku zagrażającego życiu nie są jeszcze dobrze poznane. Materiały i metody: Grupę badaną stanowią chorzy z krwotokiem do przewodu pokarmowego w przebiegu niewydolności funkcji wątroby przeszczepionej. Do wykonania ratującej życie przetoki TIPS, obarczającej nadciśnienie wrotne, chorzy zostali zakwalifikowani z powodu braku skuteczności leczenia endoskopowego. Wyniki: Pomimo spodziewanych trudności technicznych związanych z przebytym OLTx, we wszystkich przypadkach udało się wykonać przetokę wewnątrzwątrobową. W trakcie okresu pooperacyjnego krwawienie nie nawróciło. Wnioski: TIPS jest skuteczną metodą leczenia krwotoku z żylaków przełyku i żołądka w przypadku braku skuteczności leczenia endoskopowego jako pomost do planowanej retransplantacji wątroby.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Guzek w ścianie jamy brzusznej w bliźnie po cholecystektomii

Rak pęcherzyka żółciowego (GBC) jest rzadką patologią. Analizując naszą szpitalną bazę danych w celu przewidywania wystąpienia guzka w ścianie jamy brzusznej u pacjentów po przebytej cholecystektomii, znaleźliśmy siedem przypadków odpowiadających tej sytuacji. U trzech z nich – dwóch kobiet i jednego mężczyzny (średnia wieku 55 lat) – guzek powstał w miejscu blizny. Dwóch pacjentów przebyło cholecystektomię laparoskopową, jeden cholecystektomię klasyczną. Średni czas od wykonania zabiegu do wykrycia nowotworu wynosił 10,6 miesiąca. U wszystkich chorych usunięty pęcherzyk żółciowy nie został poddany badaniu histopatologicznemu. Po powtórnej klasyfikacji pacjentów stwierdzono nieresekcyjne stadia choroby – u dwóch gruczolakoraka, u jednego guza neuroendokrynnego. Guzek w ścianie jamy brzusznej jest rzadkim markerem utajonego nowotworu pęcherzyka żółciowego. Badanie histopatologiczne usuwanego pęcherzyka żółciowego powinno zwiększyć przeżycie u pacjentów poddawanych cholecystektomii.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Dalsze losy retencji danych po wyroku Trybunału Sprawiedliwości UE

Celem artykułu jest zwrócenie uwagi czytelnika na kwestię regulacji w zakresie zatrzymania
danych, ich ewolucji i często krytycznej jej oceny przez sądy oraz trybunały. Jest to
zagadnienie z jednej strony ochrony państwa i bezpieczeństwa publicznego, a z drugiej zakresu
i proporcjonalności ingerencji państwa w podstawowe prawa i wolności obywatela. Ukazane
są, zwłaszcza na przykładzie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego, warunki tej ingerencji
w prawa podstawowe jednostki. Niewątpliwie, w uzasadnionych przypadkach, konieczność
takiego pozyskiwania informacji jednak zachodzi. Wskazuje się ponadto, że właściwie wszystkie
informacje podlegające zatrzymaniu objęte są tajemnicą telekomunikacyjną.

Czasopismo: Ius Novum
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
Ocena bezpieczeństwa leczenia tętniaków rzekomych poprzez wstrzyknięcie trombiny

Wstęp: Powszechne stosowanie procedur endowaskularnych wiąże się z rosnącym ryzykiem wystąpienia tętniaków rzekomych w miejscu nakłucia tętnicy. Najczęściej stosowanym sposobem ich zaopatrywania jest zamknięcie poprzez przezskórne podanie do światła tętniaka – pod kontrolą usg – trombiny. Cel: Celem pracy była ocena bezpieczeństwa zaopatrywania tętniaków rzekomych trombiną w oparciu o dane pozyskane z materiału własnego. Materiał i metody: Analizą objęto 70 osób (57% kobiet, 43% mężczyzn) z tętniakami rzekomymi leczonymi w latach 2007–2018 w Oddziale Chirurgii Ogólnej i Naczyniowej szpitala im. Pirogowa w Łodzi wstrzyknięciem trombiny do światła tętniaka pod kontrolą ultrasonografii. Średni wiek pacjentów wynosił 67,9 lat (± 10,5 lat). Chorych kwalifikowano do leczenia na podstawie oceny morfologii tętniaka i kanału w badaniu ultrasonograficznym. Przed podaniem leku oceniano – zarówno klinicznie, jak i ultrasonograficznie – ukrwienie kończyny oraz uwidaczniano koniec igły w świetle tętniaka. Wyniki: W badanej grupie średnica tętniaka wynosiła średnio 29,9 mm (± 17,2 mm) i mieściła się w przedziale od 10 mm do 96 mm. Tętniaki wielokomorowe stwierdzono u 21% pacjentów. Średnia długość kanału w badanych tętniakach rzekomych wynosiła 12 mm (± 7,7 mm), szerokość 3,5 mm (± 1,4 mm). Średnia ilość podanej trombiny wynosiła 1,7 ml (± 0,7 ml), minimalna dawka 0,5 ml, maksymalna 4 ml. Leczenie było skuteczne w 94% przypadków. Powikłania po podaniu trombiny wystąpiły u 7% pacjentów (jeden przypadek wstrząsu, jeden przypadek zakrzepu w żyle odpiszczelowej oraz trzy przypadki przejścia skrzepliny przez szyję tętniaka do tętnicy udowej). U żadnego chorego nie stwierdzono pogorszenia ukrwienia kończyny po obliteracji tętniaka. Nie wykazano też istotnych różnic w wielkościach tętniaka oraz kanału w grupie z powikłaniami i bez powikłań po podaniu trombiny; p >0,05. Wnioski: Zaopatrywanie tętniaków rzekomych przezskórnym podaniem trombiny pod kontrolą ultrasonografii dopplerowskiej jest metodą bardzo skuteczną i bezpieczną, jednak wymaga doświadczenia. Stosowanie jej może wiązać się z wystąpieniem powikłań, w tym tych istotnych klinicznie i zagrażających życiu i zdrowiu. W wybranych przypadkach należy rozważyć zastosowanie z wyboru leczenia chirurgicznego.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Diagnostyka i leczenie hipotermii pourazowej w warunkach szpitalnych – badanie pilotażowe

Wstęp: Obniżenie temperatury głębokiej ciała, które towarzyszy urazom, związane jest ze zwiększoną śmiertelnością. Mechanizmy termoregulacyjne u pacjentów, którzy doznali urazu są upośledzone, zwłaszcza wtedy, gdy zastosowano opioidy lub leki znieczulenia ogólnego. Utrzymanie normotermii wymaga starannej izolacji termicznej oraz wdrożenia ogrzewania czynnego. Celem badania była ocena wyposażenia i procedur związanych z rozpoznawaniem i leczeniem hipotermii pourazowej w polskich szpitalach. Materiał i metody: Ankiety dotyczące wyposażenia i procedur związanych z monitorowaniem temperatury oraz aktywnym ogrzewaniem zostały rozesłane do wszystkich szpitali przyjmujących pacjentów po urazach w województwie świętokrzyskim. Ankietą objęto oddziały chirurgii ogólnej, oddziały intensywnej terapii (OIT) oraz bloki operacyjne. Wyniki: Zdecydowana większość, bo 92% oddziałów chirurgicznych, nie posiada wyposażenia do pomiaru temperatury głębokiej ciała (Tc), a 85% z nich nie ma urządzeń do ogrzewania chorych. Pomiar Tc jest możliwy na każdym OIT, a systemy grzewcze są dostępne na 83% OIT. Na połowie oddziałów intensywnej terapii kryteria wdrożenia ogrzewania są inne niż Tc i opierają się na indywidualnej decyzji lekarza. Na 58% bloków operacyjnych temperatura pacjenta nie jest monitorowana, zaś na 33% bloków pacjenci nie są ogrzewani. Wnioski: Większość OIT i bloków operacyjnych jest odpowiednio wyposażona, jednakże na części z nich kryteria wdrożenia pomiaru Tc i ogrzewania chorych pozostają niesprecyzowane. Oddziały chirurgiczne nie są przygotowane do leczenia chorych z hipotermią pourazową.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne