rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Znaczenie stężenia antygenu kracynoembrionalnego i matalloproteinazy 2 w surowicy krwi i popłuczynach otrzewnowych w ocenie stopnia zaawansowania choroby oraz rokowaniu u chorych na raka jelita grubego

Wstep: Celem pracy była ocena znaczenia stężenia antygenu karcynoembrionalnego i metalloproteinazy 2 w surowicy krwi i popłuczynach otrzewnowych w ocenie stopnia zaawansowania nowotworu i przeżyciem 5-letnim chorych na raka jelita grubego. Materiał i metody: Do badania włączono 80 chorych poddanych planowej operacji resekcyjnej z powodu raka jelita grubego. U chorych oznaczono stężenia CEA i MMP-2 w surowicy krwi przed operacją oraz w popłuczynach otrzewnowych na początku laparotomii. Wyniki: Oceniając cechę T stężenie CEA w surowicy i w popłuczynach było niższe w T2 niż w T3 i T4. Różnicę istotną statystycznie odnotowano pomiędzy stężeniem CEA-s i CEA-p w T2 i T4. Stężenie MMP2-s było wyższe w T3 niż w T2, stężenie MMP2-p było najniższe w T3, bez istotności statystycznej. W przypadku cechy N istotną różnicę wykazano pomiędzy stężeniami CEA-s w stopniu N0 i N1. Dla stężenia CEA-p istotna statystycznie różnica wystąpiła pomiędzy stężeniami w stopniach N0-N2 oraz N1-N2. Stężenie MMP2-s było najwyższe w N1, stężenie MMP2-p było najwyższe w T4, jednak bez istotności statystycznej. 5-letnie przeżycie w całej grupie chorych wyniosło 63,53%. Odnotowano istotne statystycznie różnice w stężeniu CEA-s i CEA-p pomiędzy grupami chorych, których przeżycie wyniosło do 5 lat lub było dłuższe. Wnioski: Stężenie CEA w popłuczynach otrzewnowych jest równie wartościowe jak ocena stężenia CEA w surowicy krwi i może służyć jako dodatkowy parametr w ocenie stopnia zaawansowania choroby nowotworowej. Stężenie CEA w popłuczynach otrzewnowych i w surowicy krwi ma związek z odsetkiem przeżyć 5-letnich i może mieć znaczenie jako dodatkowy czynnik prognostyczny. Przydatność oznaczania MMP-2 wymaga dalszych badań.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Zamykanie ran z pomocą próżni (VAC) we wtórnym pooperacyjnym zapaleniu otrzewnej: jego wpływ na obciążenie bakteryjne oraz na miejscową i ogólnoustrojową odpowiedź cytokinową (wstępne wyniki)

Cel: Zbadanie wpływu zamknięcia rany z pomocą próżni (VAC) w porównaniu do relaparotomii na żądanie (ROD). Badane parametry: 1) ciężkość i przebieg choroby, 2) wyniki chirurgiczne, 3) wewnątrzotrzewnowe obciążenie bakteryjne, 4) miejscowa / ogólnoustrojowa reakcja zapalna i immunologiczna w pooperacyjnym wtórnym zapaleniu otrzewnej. Metody: Każdy pacjent zgłaszający się na oddział chirurgiczny z wtórnym zapaleniem otrzewnej (i oceniany według Indeksu Zapalenia Otrzewnej Mannheima; MPI, a także w skali APACHE II) został włączony do systematycznego jednoośrodkowego klinicznego prospektywnego obserwacyjnego badania pilotażowego. Wyselekcjonowani chorzy – w zależności od indywidualnej decyzji chirurga podczas pierwotnego zabiegu chirurgicznego mającego na celu oczyszczenie źródła infekcji – zostali podzieleni na dwie grupy VAC i ROD. Wczesne wyniki pooperacyjne były oceniane na podstawie 30-dniowej obserwacji wewnątrzszpitalnej śmiertelności. Obciążenie bakteryjne określano za pomocą hodowli bakteryjnej z płynu z jamy otrzewnej pobranego w czasie zabiegu chirurgicznego, a potem w 1. , 4., 7., 10. oraz 13. dobie po operacji przy użyciu opisu spektrum mikrobiologicznego obejmującego ocenę półilościową obciążenia bakteryjnego. Miejscowa / ogólnoustrojowa odpowiedź zapalna i immunologiczna były określane za pomocą badania CRP, PCR i reprezentatywnych cytokin, takich jak TNF-α/ IL-1α/ IL-6/IL-8/IL-10 przy użyciu metody ELISA w surowicy i płynie z jamy otrzewnej. Wyniki: Przez 26 miesięcy okresu badawczego 18 pacjentów (9 mężczyzn, 9 kobiet) spełniło kryteria kwalifikacji do badania: n = 8 zostało przydzielonych do grupy VAC, a n = 10 do grupy ROD. Obie grupy pacjentów nie różniły się znacząco w odniesieniu do wczesnej śmiertelności pooperacyjnej. Pomimo małej liczby przypadków objętych badaniem można było zaobserwować poważniejsze skutki związane z grupą VAC w oparciu o skalę MPI. Istnieje również tendencja do wyższej punktacji w skali APACHE II w grupie VAC w 7. dobie po zabiegu, a ponadto pacjenci z tej grupy dłużej przebywali w szpitalu. U pacjentów z przetrwałą infekcją nie obserwowano istotnych różnic między terapią VAC i ROD. Wykazano wyższe stężenie uwalnianych cytokin o cechach prozapalnych w płynie z jamy otrzewnej (zwłaszcza na początku kaskady zapalnej), natomiast stężenia CRP i PCT były wyższe w surowicy. Wnioski: Porównując dane dotyczące różnych miejscowych / ogólnoustrojowych parametrów zapalnych i immunologicznych, można zaobserwować kilka zależności. Mogą one wskazywać na kompartymentację procesu zapalnego w jamie brzusznej. W oparciu o obserwowaną zmienność indywidualną danych z badania pilotażowego, korzyść kliniczna wydaje się niejasna. W tym kontekście wiarygodny wpływ terapii VAC na zmniejszenie obciążenia bakteryjnego wewnątrz jamy brzusznej nie może być wyraźnie stwierdzony.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Kwestionariusz BREAST-Q: narzędzie do oceny jakości życia pacjentek po rekonstrukcji piersi płatem DIEP/SIEA

Leczenie raka piersi stanowi ważne zagadnienie dla onkologów i chirurgów plastycznych. Dokonuje się znaczący postęp dotyczący wiedzy i sposobów terapii tego nowotworu. Leczenie niejednokrotnie wymaga rekonstrukcji amputowanej piersi. Współczesne metody są coraz doskonalsze i coraz bardziej dopasowane do potrzeb pacjentki. Jednocześnie obserwowany jest stały wzrost zainteresowania oceną jakości życia po wykonywanych procedurach medycznych. Taki trend obserwowany jest szczególnie w chirurgii plastycznej, gdzie prosta ocena ilości powikłań nie jest wystarczająca. Aby skutecznie pomagać, istnieje potrzeba skrupulatnej oceny leczenia dokonanej przez pacjentki. Celem pracy jest omówienie i przedstawienie zastosowania kwestionariusza BREAST-Q. Pozwala on na ocenę zadowolenia chorej ze zrekonstruowanej piersi, satysfakcji z całego procesu leczenia rekonstrukcyjnego i opieki medycznej. W pracy przedstawiono wyniki badania jakości życia kwestionariuszem BREAST-Q u 20 pacjentek po wtórnej rekonstrukcji piersi płatem DIEP bez usuwania żebra podczas uzyskiwania dostępu do naczyń dawczych. Ocena jakości życia pacjentek służy chirurgowi zajmującemu się rekonstrukcją do analizy swojej pracy. Pozwala na głębsze zrozumienie potrzeb i lepsze doradzanie kolejnym pacjentkom podczas konsultacji przedoperacyjnych. Uzyskane wyniki mogą być też przydatne dla płatnika przy podejmowaniu decyzji odnośnie do poziomu refundacji poszczególnych procedur.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Wpływ czynników społeczno-demograficznych i klinicznych na proces akceptacji choroby wśród pacjentów z wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego

Wstęp: Wrzodziejące zapalenie jelita grubego (WZJG) należy do grupy nieswoistych zapaleń jelit o nieznanej dotychczas etiologii. Może wystąpić w każdym wieku, jednak szczyt zapadalności przypada na okres między 20. a 40. rokiem życia, następnie po 65. roku życia. Charakteryzuje się naprzemiennie występującymi okresami remisji i zaostrzeń, które utrudniają codzienne funkcjonowanie. Cel: Celem pracy było określenie stopnia akceptacji choroby wśród pacjentów z WZJG w zależności od wybranych zmiennych społeczno-demograficznych i klinicznych. Materiał i metody: Badanie przeprowadzono w grupie 50 pacjentów z potwierdzonym WZJG, leczonych w Klinice Chirurgii Ogólnej i Kolorektalnej Uniwersytetu Medycznego w Łodzi i pozostających pod opieką specjalistycznej Poradni Gastroenterologicznej przy Uniwersyteckim Szpitalu Klinicznym nr 1 w Łodzi. Badanie przeprowadzono przy użyciu autorskiego kwestionariusza oraz Skali Akceptacji Choroby (Acceptance of Illness Scale; AIS). Wyniki: W badanej grupie dominowali ludzie młodzi. Średnia wieku wynosiła 38,82 lat. Analiza wyników wykazała obniżony stopień akceptacji choroby wśród pacjentów w fazie jej zaostrzenia. Średni wynik punktowy w skali AIS dla badanej grupy wynosił 29,65, co świadczy o średnim poziomie akceptacji schorzenia. Wnioski: Osoby z wykształceniem wyższym, aktywne zawodowo i leczone zachowawczo w większym stopniu akceptowały swoją chorobę. Nie wykazano wpływu posiadania potomstwa na lepsze przystosowanie się do schorzenia. Faza zaostrzenia oraz konieczność leczenia chirurgicznego miały istotny wpływ na obniżenie poziomu jego akceptacji.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Ocena zmian w składzie ciała u pacjentów zakwalifikowanych do operacyjnego leczenia guzów pierwotnych i przerzutowych wątroby z wykorzystaniem impedancji bioelektrycznej

Wstęp: Resekcja jest optymalnym sposobem leczenia nowotworów wątroby oraz przerzutów z innych narządów. Uraz operacyjny może wpływać na skład ciała pacjentów badany za pomocą impedancji bioelektrycznej BIA (bioelectrical impedance). Analiza otrzymanych wskaźników może być pomocna przy identyfikacji wczesnych zmian świadczących o pogorszeniu stanu odżywienia. Cel pracy: Celem pracy była ocena zmian w składzie ciała pacjentów przed i po resekcji guzów wątroby oraz ewentualnej termoablacji zmian ogniskowych. Materiał i metodyka: Badaniem objęto grupę 50 pacjentów Kliniki Chirurgii Ogólnej, Gastroenterologicznej i Onkologicznej WUM w Warszawie, których zakwalifikowano do radykalnego chirurgicznego leczenia nowotworów w obrębie wątroby. Przeanalizowano dane dotyczące zawartości wody, tłuszczu, mięśni i masy komórkowej. Wyniki: Porównując dane uzyskane od pacjentów przed i po ingerencji w obrębie wątroby wykazano istotną statystycznie (p<0,05) utratę wody wewnątrzkomórkowej, masy mięśniowej, masy komórkowej, a także tkanki tłuszczowej. Znacząco zmieniała się także wartość kąta fazowego u tych pacjentów, zmniejszając się średnio o 0,61°. Natomiast wzrost zawartości odnotowano w przypadku wody zewnątrzkomórkowej. Wnioski: Interwencja chirurgiczna w obrębie wątroby powoduje wyraźne, niekorzystne zmiany w składzie ciała, o czym świadczy zmniejszenie wartości masy mięśniowej, a także masy komórkowej, czego wynikiem jest obniżenie się kąta fazowego. Impedancja bioelektryczna jest odpowiednią metodą służącą do oceny zmian składu ciała pacjentów poddanych resekcji wątroby i jest przydatna w praktyce klinicznej. Wskazane jest prowadzenie dalszych badań w grupie chorych poddawanych zabiegom inwazyjnego leczenia wątroby, z powodu: wzrastającej liczby tego typu zabiegów oraz ośrodków, w których dokonuje się tego typu interwencji chirurgicznych.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Ocena przebiegu pooperacyjnego u pacjentów operowanych z powodu tętniaka aorty brzusznej w trybie planowymi pilnym

Wstęp: Do leczenia operacyjnego w trybie planowym kwalifikowani są pacjenci z tętniakami aorty o średnicy przekraczającej 5,5cm. Wyróżnia się leczenie klasyczną metodą otwartą operacyjną poprzez wszczepienie protezy naczyniowej w miejsce tętniaka (Open-Repair - OR), bądź leczenie mało inwazyjną metodą wewnątrznaczyniową poprzez wszczepienie stentgraftu przez nacięcie tętnic udowych (EndovascularAorticRepair - EVAR) Cel pracy: Celem pracy była ocena stanu pacjentów w okresie okołooperacyjnym tętniaka aorty brzusznej oraz próba określenia wpływu rodzaju metody zabiegu na wczesny wynik leczenia. Materiał i metody: Badaniami objęto 124 chorych leczonych z powodu tętniaka aorty brzusznej w Klinice Chirurgicznej 4WSK we Wrocławiu w 2014 roku. Analizie poddano dokumentację medyczną 3 grup pacjentów: leczonych metodą otwartą (OR, 53 osoby), leczonych metodą wewnątrznaczyniową (EVAR,53 osoby), oraz operowanych z powodu pękniętego tętniaka (19 osób). Wyniki: Śmiertelność w grupie leczonych metodą EVAR wyniosła 0%, w grupie leczonej metodą OR 6%, a u leczonych w trybie ostrodyżurowym z powodu pękniętego tętniaka aorty brzusznej 39%. Czas hospitalizacji EVAR 5,8 dni vs OR 10,0 dni. Pobyt na OIT: EVAR 0% vs OR 13%. Przetoczenie krwi: EVAR 9,4% vs OR 66%. Czas analgezji pooperacyjnej EVAR27,1 godz. vs OR 76,8 godz. Dekompensacja krążeniowo-oddechowa EVAR 1,9% vs OR 7,6%. Anuria: EVAR 2% vs OR 9%. Niższy procent powikłań ze strony narządów w EVAR. Najcięższy przebieg okołooperacyjny u chorych leczonych z powodu pękniętego tętniaka aorty brzusznej: pobyt w szpitalu 11,4 dni, pobyt na OIT 78%, konieczność transfuzji u 100%, długi czas stosowania leków przeciwbólowych, średnio 136 godz., dekompensacja krążeniowo-oddechowa u 81%, anuria u 69%. Wnioski: Zastosowane metody leczenia tętniaków aorty brzusznej, tryb przyjęcia i rodzaj zabiegu miało wpływ na przebieg okołooperacyjny. Operowani planowo metodą EVAR mieli najlżejszy przebieg okołooperacyjny przy zerowej śmiertelności w porównaniu z leczonymi metodą OR. Najcięższy przebieg okołooperacyjny obserwowano u operowanych w trybie ostrodyżurowym z powodu pękniętego tętniaka aorty brzusznej.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Jednoetapowa alloplastyka przepukliny pooperacyjnej z abdominoplastyką u chorych po operacji ominięcia żołądka – ocena wyników

Cel: 1. Ocena wyników leczenia pacjentów po jednoczasowej plastyce przepukliny w bliźnie pooperacyjnej (Incisional Hernia Repair - IHR) sposobem onlay i abdominoplastyce u pacjentów po operacji ominięcia żołądka - RYGB ze znaczną utratą masy ciała. 2. Określenie różnic zmian jakości życia (Quality of Life - QL) u chorych bariatrycznych przed i po zabiegu konturującym. Materiał i metody: Analizą kliniczną objęto 20 chorych ze zniekształceniem powłok brzucha (po zabiegu RYGB i redukcji masy ciała) poddanych jednoetapowej IHR i abdominoplastyce. Oceniono wyniki operacyjnego leczenia, a także zmiany QL chorych przed i po operacji konturującej powłoki brzuszne (skale DAS24 i SF-36) w porównaniu do stanu przed zabiegami operacyjnymi. Wyniki: Powikłania w gojeniu rany (zakażenie, miejscowa martwica) i zapalenie płuc stwierdziliśmy u 2 osób, obecność surowiczaka u dwóch, natomiast zaburzeń czucia u czterech chorych. Po każdym etapie leczenia chirurgicznego stwierdzono poprawę QL we wszystkich jego aspektach. Wnioski: 1. Jednoczasowa operacja przepukliny brzusznej sposobem onlay z abdominoplastyką jest bezpieczną metodą poprawiającą funkcjonowanie pacjentów. 2. Wszystkie etapy leczenia bariatrycznego wpłynęły na stopniową poprawę jakości życia. 3. Wysoka wartość BMI chorych przed zabiegiem przepukliny brzusznej metodą onlay z abdominoplastyką zwiększa ryzyko powikłań, co wiąże się z wydłużonym okresem hospitalizacji.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Zbieżność wyników biopsji aspiracyjnej cienkoigłowej tarczycy z wynikami badania histopatologicznego

Biopsję aspiracyjną cienkoigłową (BAC) uważa się za złoty standard diagnostyki guzków tarczycy. Jest to zabieg tani, który natychmiast pozwala postawić rozpoznanie przy niewielkim odsetku powikłań. Odgrywa główną rolę w określeniu dalszego sposobu leczenia – pacjenci z podejrzeniem zmiany złośliwej są kwalifikowani do leczenia operacyjnego. Z drugiej strony BAC zmniejszyła liczbę niepotrzebnie wykonywanych operacji. Cel: Celem badania była ocena i porównanie zbieżności oraz dokładności cytologii biopsji aspiracyjnej cienkoigłowej (BAC) zmian w obrębie tarczycy z ostatecznym rozpoznaniem na podstawie badania histopatologicznego materiału pooperacyjnego. Materiały i metody: W naszym badaniu przeprowadziliśmy retrospektywną analizę serii przypadków pacjentów hospitalizowanych w Oddziale Chirurgii Endokrynologicznej, Ogólnej i Onkologicznej Wielospecjalistycznego Szpitala im. M. Kopernika w Łodzi w okresie od maja 2016 r. do grudnia 2017 r., u których wykonano BAC z następującą tyroidektomią. Wynik cytologii opisano zgodnie z klasyfikacją Bethesda. Wyniki: W badaniu cytologii 1070 na 1262 zmian opisano jako łagodne, 49 jako złośliwe oraz 143 jako podejrzane. W badaniu histopatologicznym w 956/1070 przypadków rozpoznanie zmiany łagodnej potwierdziło się, natomiast wynik był rozbieżny w 114 przypadkach. U pozostałych chorych rozpoznanie zmiany złośliwej potwierdziło się odpowiednio w 45/49 i 128/143 przypadków. Czułość wyniosła 62,28%, a swoistość 98,05%. Odsetek wyników fałszywie dodatnich wyniósł 1,95%, natomiast odsetek wyników fałszywie ujemnych 39,72%. Dodatnia wartość predykcyjna wyniosła 90,1%, a ujemna wartość predykcyjna 89,35%. Dokładność BAC w różnicowaniu zmian łagodnych i złośliwych tarczycy wyniosła 89,46%. Wnioski: Biopsja aspiracyjna cienkoigłowa jest metodą prostą, tanią i powszechnie stosowaną w diagnostyce raka tarczycy. Zaleca się ją jako badanie pierwszego wyboru w diagnostyce różnicowej zmian ogniskowych tarczycy.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Migracja siatki do światła żołądka po zabiegu plastyki przepukliny przeponowej: rzadkie powikłanie

Erozję i migrację siatki uważa się za najpoważniejsze powikłanie po operacji plastyki przepukliny. Według naszej wiedzy, do tej pory w literaturze nie opisywano przypadku penetracji i migracji siatki do światła żołądka po zabiegu plastyki przepukliny przeponowej. W niniejszej pracy przedstawiliśmy przypadek penetracji sieci i jej migracji do żołądka po zabiegu plastyki przepukliny przeponowej u osoby dorosłej ze względu na rzadkość tego powikłania.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Narzędzie chirurgiczne pozostawione w jamie brzusznej

Pozostawienie narzędzi chirurgicznych w ciele pacjenta jest jedną z najtrudniejszych sytuacji w karierze zawodowej operatora, a jednocześnie może spowodować groźne konsekwencje dla pacjenta. W przeciwieństwie do piśmiennictwa światowego, w publikacjach polskich brak jest doniesień o takich zdarzeniach. Brak takich publikacji stwarza wrażenie, że w Polsce nie dochodzi do pozostawienia w czasie operacji narzędzi, co wydaje się tezą pozbawioną podstaw. W doniesieniu przedstawiono dwa przypadki pozostawienia w jamie brzusznej kleszczyków chirurgicznych. Zdaniem autorów podobne publikacje mogą uwrażliwić zespoły operacyjne na krytyczną ocenę, dotychczas stosowanych zasad kontroli instrumentarium i materiału operacyjnego. Ważne jest aby potwierdzenie zgodności narzędzi i materiału przez pielęgniarki operacyjne nie stanowiło dla operatora jedynego kryterium oceny w tym zakresie.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Rak trzustki – podsumowanie sesji szóstych Międzynarodowych Dni Trzustki w Gdyni w dniach 27–30 października 2016

W sesji uczestniczyli prof. Caroline Verbeke z Zakładu Patologii Uniwersytetu w Oslo oraz prof. Marcus Wolfgang Büchler z Kliniki Chirurgii Ogólnej, Gastroenterologicznej i Transplantacyjnej Szpitala Uniwersyteckiego w Heidelberg w Niemczech. Uczestnicy omawiali zagadnienie chirurgii raka trzustki w odniesieniu do radykalności leczenia.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Wzmocnienie zespolenia wątrobowo-jelitowego więzadłem obłym wątroby może być korzystne

Wstęp: Wyciek żółci i zwężenie stanowią poważne powikłania zespolenia wątrobowo-jelitowego (hepaticojejunostomy; HJ). Dane wskazują, że użycie więzadła obłego wątroby (ligamentum teres hepatis; LTH) do wzmocnienia HJ może okazać się korzystne. W badaniu oceniono możliwość zastosowania tej metody. Metody: Oceniono HJ wytworzone w okresie 2 lat (pomiędzy czerwcem 2014 roku. i majem 2016 roku) wzmocnione LTH. W ocenie wyników operacyjnych wzięto pod uwagę: trudności techniczne, utratę krwi, czas poświęcony na wypreparowanie płata i wzmocnienie HJ. W ocenie wyników pooperacyjnych uwzględniono: wyciek żółci i zwężenie zespolenia. Wyniki: Czterdziestu jeden pacjentów (27 mężczyzn i 14 kobiet) w wieku od 2 do 79 lat (mediana wieku 61 lat) zostało poddanych wytworzeniu HJ wzmocnionej LTH. W 27 przypadkach z powodu raka głowy trzustki / brodawki Vatera, w 4 przypadkach na skutek torbieli dróg żółciowych, w 4 przypadkach w konsekwencji przewlekłego zapalenia trzustki, w 3 przypadkach z powodu raka pęcherzyka żółciowego, w 3 – łagodnego zwężenia dróg żółciowych. Czas poświęcony na wypreparowanie płata LTH i wzmocnienie HJ, dzięki łatwości technicznej zabiegu, wynosił poniżej 10 minut. Nie obserwowano utraty krwi w czasie wytwarzania płata. U jednego pacjenta (2,5%) rozpoznano przeciek żółci stopnia A po zabiegu radykalnej cholecystektomii. W okresie obserwacji (mediana 18 miesięcy, zakres – od 6 miesięcy do 2 lat) nie obserwowano żadnego zwężenia. Wnioski: Zastosowanie LTH dla wzmocnienia HJ może być korzystne w zmniejszaniu / ograniczaniu częstości przecieku żółci i zwężenia zespolenia.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Zaawansowany rak piersi manifestujący się ostrym zapaleniem pęcherzyka żółciowego z rocznym przeżyciem w trakcie leczenia hormonalnego

Rak piersi ma wysoki potencjał do tworzenia odległych przerzutów, przede wszystkim do płuc, wątroby i kości. Rzadziej obserwujemy odległe przerzuty do innych narządów. W niniejszej pracy pragniemy przedstawić bardzo rzadki przypadek ostrego zapalenia pęcherzyka żółciowego u wcześniej zdrowej kobiety, stanowiący w rzeczywistości zmianę przerzutową wychodzącą z ogniska pierwotnego w piersi. 64-letnia chora zgłosiła się do Szpitalnego Oddziału Ratunkowego z objawami kolki żółciowej i cechami ostrego brzucha. W trakcie cholecystektomii laparoskopowej w trybie ostrym stwierdzono ropniak pęcherzyka żółciowego. Ponadto, znaleziono liczne drobnoguzkowe wszczepy w obrębie jamy otrzewnowej i dużą ilość wolnego płynu. Lekarze na ostrym dyżurze, diagnozujący pacjentki z objawami ostrego brzucha i dodatnim wywiadem w kierunku raka piersi, powinni brać pod uwagę możliwość rozsiewu nowotworowego w obrębie narządów jamy brzusznej – w tym do pęcherzyka żółciowego. Z drugiej strony, ostre zapalenie pęcherzyka żółciowego może być pierwszym objawem rozsianej choroby nowotworowej o nieznanym punkcie wyjścia, np. piersi.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Wpływ otyłości na wyniki okołooperacyjne, klinicznopatologiczne oraz onkologiczne całkowitego wycięcia mezorektum w nowotworze odbytnicy metodą chirurgii wspomaganej robotowo

Cel pracy: Analiza możliwości przeprowadzenia oraz wyników operacji robotowej w nowotworze odbytnicy u otyłych pacjentów. Metody: Od 2005 do 2012 roku do rejestru prospektywnej bazy danych wpisano 101 kolejnych przypadków nowotworów odbytnicy operowanych metodą chirurgii robotowej. Pacjentów rozdzielono do grup z otyłością (BMI≥30 kg/m2) oraz bez otyłości (BMI<30 kg/m2). Porównano parametry operacyjne, okołooperacyjne oraz wyniki patologiczne. Dane analizowano przy użyciu programu SPSS 22.0, zaś istotność statystyczną zdefiniowano jako wartość p≤0,05. Wyniki: W badaniu uczestniczyło 33 otyłych pacjentów (średnia wartość BMI – 33,8 kg/m2). Pacjentów porównano, biorąc pod uwagę płeć, stopień zaawansowania nowotworu (faza T) oraz typ operacji. Czas trwania zabiegu i utrata krwi były większe w grupie pacjentów otyłych; jedynie czas trwania zabiegu był istotny statystycznie. Częstotliwość konwersji, czas trwania hospitalizacji oraz częstotliwość występowania przecieków zespolenia były podobne. Dodatni margines obwodowy oraz liczba usuniętych węzłów chłonny były porównywalne. Odsetek pacjentów wolnych od choroby oraz odsetek przeżyć po okresie 3 lat wyniosły odpowiednio w grupach z otyłością i bez: 75,8% vs 80,9% oraz 84,8% vs 92,6%. Wnioski: Zabieg chirurgii robotowej w leczeniu nowotworu odbytnicy u osób otyłych jest bezpieczny i możliwy do przeprowadzenia. W zabiegach z użyciem zautomatyzowanej platformy BMI nie wpływało na częstotliwość konwersji, czas trwania hospitalizacji, powikłania pooperacyjne oraz jakość preparatu lub przeżywalność.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne