rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Norma a użycie w zakresie składni: imiesłowowe równoważniki zdań

Cel badań. Celem badania było sprawdzenie, czy i w jaki sposób normy skodyfikowane są realizowane w praktyce językowej - sprawdzano, czy respondenci potrafią prawidłowo ocenić poprawność zdania i poprawić zauważone błędy, a także czy są w stanie dokonać transformacji składniowych, podstawę których stanowiła hipoteza badawcza zakładająca, że w niektórych przypadkach mogą zostać użyte konstrukcje z imiesłowowym równoważnikiem zdania.
Metodologia. Wyniki uzyskano dzięki badaniom ankietowym, przeprowadzonym w ostatnim kwartale 2015 roku w dwustuosobowej grupie lubelskich studentów. W celu zdiagnozowania wpływu profilu kształcenia na poziom wiedzy i umiejętności językowych przebadano studentów zarówno kierunków humanistycznych, jak i kierunków technicznych.
Wyniki. Zadania, które sprawdzały znajomość zasad użycia imiesłowowego równoważnika zdania, pokazują, iż jest to konstrukcja coraz mniej popularna w języku studentów. Można dostrzec, że najważniejsze zasady użycia imiesłowowego równoważnika (zasada tożsamości podmiotu i następstwa czasu) są znane i respektowane przez większość ankietowanych (niezależnie od profilu kształcenia). Jednak przestrzeganie bardziej szczegółowych reguł często sprawiało badanym trudności.
Wnioski. Wyniki ankiety wskazują na coraz mniejszą znajomość norm w zakresie użycia imiesłowowych równoważników zdania. W mojej ocenie możliwe jest zahamowanie tych zjawisk, jednak wymaga to podjęcia odpowiednich kroków ze strony władz uniwersyteckich. Niewątpliwie zajęcia z zakresu kultury języka powinny zostać wpisane na stałe do programu studiów, nie tylko polonistycznych.

Czasopismo: Ogrody Nauk i Sztuk
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: historia, językoznawstwo, literaturoznawstwo, nauki o kulturze i religii, nauki o sztuce, nauki socjologiczne, pedagogika, psychologia
Próby klasyfikacji wzorów linii czerwieni wargowej

Prezentowany artykuł opisuje próby klasyfikacji wzorów czerwieni wargowej, których celem było stworzenie możliwej do wykorzystania w praktyce registratury cheiloskopijnej. Zarówno przełomowe badania japońskie, jak i następujące po nich brazylijskie, francuskie czy czeskie, mimo wysokiego stopnia dokładności w kwalifikowaniu poszczególnych wzorów – nie przyniosły oczekiwanego rezultatu. Dopiero klasyfikacja polska, przedstawiona przez J. Kasprzaka, który zrezygnował z opisu wszystkich wzorów występujących na czerwieni wargowej człowieka na rzecz precyzyjnego określenia ilościowej przewagi cech na środkowym fragmencie wargi dolnej okazała się możliwa w zastosowaniu. W wyniku przeprowadzonej przez autorkę analizy akt spraw okazuje się, iż jest to jedyna kasyfikacja możliwa do wykorzystania w praktyce, zatem może stać się podstawą do stworzenia skomputeryzowanej registratury cheiloskopijnej.

Czasopismo: Ogrody Nauk i Sztuk
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: historia, językoznawstwo, literaturoznawstwo, nauki o kulturze i religii, nauki o sztuce, nauki socjologiczne, pedagogika, psychologia
Psychospołeczne uwarunkowania odraczania decyzji o macierzyństwie

Cel. Celem artykułu jest refleksja teoretyczna na temat podejmowania przez kobiety decyzji o ciąży i macierzyństwie po 35 roku życia. 
Omówione koncepcje. Artykuł oparty jest na dotychczasowych badaniach na temat macierzyństwa. Dla wielu współczesnych kobiet macierzyństwo nie stanowi życiowego priorytetu. W związku z tym odkładają decyzję o ciąży na późniejsze lata bądź całkowicie odrzucają myśl o dziecku. Głównym założeniem artykułu jest analiza przyczyn tego globalnego zjawiska. 
Wyniki i wnioski. Uznaje się, że przemiany ustrojowe i polityczne lat 90. ubiegłego wieku przyczyniły się do powszechności późnego macierzyństwa w Polsce. Najczęstsze powody podejmowania decyzji o ciąży dopiero po 35 roku życia to: wydłużona edukacja 
w Polsce, znacząca pozycja kariery zawodowej w życiu wielu młodych ludzi, brak stabilizacji finansowej, nastolatyzacja dorosłości oraz lęk przed łączeniem obowiązków zawodowych 
i rodzinnych. 
Wartość poznawcza. W artykule zaprezentowano kompleksowe zestawienie psychospołecznych uwarunkowań późnego macierzyństwa. Może to stanowić obszar dalszych badań i rozważań.

Czasopismo: Ogrody Nauk i Sztuk
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: historia, językoznawstwo, literaturoznawstwo, nauki o kulturze i religii, nauki o sztuce, nauki socjologiczne, pedagogika, psychologia
Moda na kulturę – pomiędzy indywidualnością a powszechnością w kulturze współczesnej

Cel. Dokonując interpretacji wybranych zjawisk społeczno-kulturowych, w poniższym artykule starałam się wykazać, że współczesna kultura popularna rozumiana jako przestrzeń codzienności, staje się specyficzną płaszczyzną aktywności  pozwalającą na hybrydowe i spójne połączenie tego, co indywidualne z tym, co powszechne lub wręcz masowe. Moim celem – a zarazem najważniejszym pytaniem, wokół którego koncentrowałam swoje rozważania – było uchwycenie wzajemnych zależności pomiędzy „ekonomizacją” wybranych elementów kultury, a kształtowaniem świadomości odbiorców i tworzeniem nowych, społecznie uprawomocnionych schematów funkcjonowania jednostki w przestrzeni społeczno-kulturowej. 
         Metoda. We wstępie artykułu przywołałam współczesne rozumienie kultury popularnej z perspektywy culturalstudies, jako przestrzeni konstruującej tożsamość jednostek. Następnie odwołując się do rozważań Zbyszko Melosika, próbowałam scharakteryzować efekty i konsekwencje znanych procesów madonaldyzacji i disneizacji we współczesnej kulturze. W ostatniej części artykułu, odnosząc się do koncepcji Carla Cederstroma i Andre Spicera, skonstruowałam własne pojęcie „Fit-Konsumentów”i odniosłam je do podstawowych założeń coachingu i psychologii pozytywnej.
         Rezultaty. Przedstawione przeze mnie przykłady wybranych zjawisk kulturowych oraz przywołane koncepcje, wskazują na pewną zewnętrzną obligatoryjność i konieczność dokonywania wyborów przez współczesnych konsumentów – wyborów wynikających z kapitalizmu, który w założeniach miał zapewnić poczucie indywidualności i wolności poszczególnym członkom społeczeństwa.
         Wnioski. Dokonując interpretacji i analizy wybranych zjawisk kulturowych, chciałam pokazać, że udzielenie odpowiedzi na pytanie – czy współcześnie  to człowiek kreuje kulturę czy kultura kształtuje człowieka – jest nie tylko niemożliwe, ale także niepotrzebne. Istotą działań badawczo-naukowych powinno być dążenie do tego, by osoby związane z tematyką kultury popularnej (pedagodzy, andragodzy, kulturoznawcy etc.) poprzez praktyczne działanie lub konstruowanie trafnych, teoretycznych pytań, wspomagali kreowanie umiejętności krytycznego interpretowania elementów kultury i nadawania znaczeń  u obecnych i przyszłych nadawco-odbiorców.

Czasopismo: Ogrody Nauk i Sztuk
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: historia, językoznawstwo, literaturoznawstwo, nauki o kulturze i religii, nauki o sztuce, nauki socjologiczne, pedagogika, psychologia
Obrazy starości w Spóźnionych kochankach Williama Whartona

Utrzymanie dobrej kondycji psychofizycznej w okresie starości jest jednym z celów edukacji senioralnej. Jest to jednak cel trudny do realizacji m.in. ze względu na stygmatyzację czasu późnej dorosłości, narosłe wokół niej stereotypy oraz – co istotne – również stosunek do własnego życia i zachodzących w nich zmian, ujawniany przez samych seniorów, a zwłaszcza seniorki.
Powieść Williama Whartona jest próbą zburzenia owych stereotypów i nadania obrazom starości zupełnie innego wymiaru.

Czasopismo: Ogrody Nauk i Sztuk
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: historia, językoznawstwo, literaturoznawstwo, nauki o kulturze i religii, nauki o sztuce, nauki socjologiczne, pedagogika, psychologia
Przekonania o świecie społecznym a pogląd na prawo do posiadania broni palnej w Polsce

Cel badań. Celem prezentowanych badań było ustalenie, jakie przekonania o świecie społecznym współwystępują z określonym poglądem na prawo do posiadania broni palnej 
w Polsce – mniej lub bardziej permisywnym (liberalnym).
Metodologia. Grupę badawczą stanowiło 109 osób (74 kobiety i 35 mężczyzn) rekrutowanych metodą kuli śnieżnej. Badanie przeprowadzone było w formie internetowej; polegało na wypełnieniu Kwestionariusza Przekonań Społecznych i odpowiedzi na pytania 
o pogląd na prawo do posiadania broni palnej w Polsce oraz o dotychczasowe doświadczenia z bronią palną.
Wyniki badań. Pięć z sześciu stawianych hipotez nie znalazło potwierdzenia w uzyskanych wynikach. Ustalono jednak, że wraz ze wzrostem poziomu orientacji na dominację społeczną (SDO) opinie na temat prawa do posiadania broni palnej stawały się średnio bardziej liberalne. Wykryto, że mężczyźni w porównaniu do kobiet charakteryzują się bardziej przyzwalającymi  poglądami na temat prawa do broni palnej. Podobnie badani będący 
w relacjach z osobami, którym przyznano prawo dostępu do broni, wyrażają bardziej permisywne przekonania w omawianej sprawie. Mieszkańcy dużych miast przejawiają bardziej liberalne przekonania kulturowe i ekonomiczne, a także słabszy poziom prawicowego autorytaryzmu niż osoby zamieszkujące mniejsze miejscowości i wsie. Spośród pozycji wchodzących w skład skali SDO wyodrębniono dwa wymiary: Antyegalitaryzmu oraz Dominacji (Opresyjności).
Wnioski. Badanie wpisuje się w istotny społecznie dyskurs dotyczący posiadania broni palnej; dostarcza wiedzy o motywach sięgania ludzi po taką broń oraz tłumaczy, 
jak zmieniają się ich pobudki pod wpływem dostępu do niej. Znaczącym ograniczeniem badania jest sposób, w jaki sprawdzano opinię na temat prawa do posiadania broni (zadawano wyłącznie jedno pytanie). W kolejnych pracach warto zastosować bardziej rozbudowane narzędzie.

Czasopismo: Ogrody Nauk i Sztuk
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: historia, językoznawstwo, literaturoznawstwo, nauki o kulturze i religii, nauki o sztuce, nauki socjologiczne, pedagogika, psychologia
Ankieta filozofów: Czy filozofia ma coś do powiedzenia ludziom „prostego serca”?

Czym jest prostota? Kim jest człowiek p r o s t e g o s e r c a? Jak oddzielić prostotę od prostactwa? Zdajmy się na pierwsze intuicje. Prostota zakłada jakiś porządek i ład. Dotyczą one zarówno wewnętrznej struktury danej osoby, jak i jej odniesienia do świata. Jedno warunkuje drugie. Chodzi o dojrzałość w sferze emocji, woli, rozumu. Nie jest ona jednak efektem wnikliwego studium, godzin poświęconych na samokształcenie. Ona po prostu jest, ukształtowana w środowisku, w którym się żyło, nabyta wraz z okolicznościami, jakie w życiu zaszły. Człowiek prostego serca nie jest prostakiem. Ten drugi jest na wskroś nieuporządkowany. Ani emocje, ani wola, ani rozum nie funkcjonują u niego we właściwy sposób. Jedno działa kosztem drugiego, reaguje bez względu na racje, zasady,  okoliczności. Prostak nie słucha rozsądku, reaguje, nie bacząc na skutki, jakie może wywołać w otoczeniu.
Człowiek o p r o s t y m s e r c u jest wewnętrznie szczęśliwy. Prostak jest zmęczony sobą i ludźmi, z którymi nie potrafi i nie chce żyć. Prostota czerpie szczęście z chwili obecnej. Prostak, może wbrew pozorom, jest zawsze nieszczęśliwy. Pytał kiedyś Brat Roger: „Czyż niezmącona radość i pogodne usposobienie nie są przejawem ducha prostoty?”. I jeszcze jedno. C z ł o w i e k p r o s t y wie, że nie musi rozumieć wszystkiego i wszystkich. To, czego nie pojmuje, inni rozumieją lepiej, pełniej i głębiej. Świadomość ta nie jest dla niego powodem frustracji.
Czy tacy ludzie mogą skorzystać z dorobku filozofii? Czy filozofia, pogrążona w zagadnieniach sylogizmów, wnioskowań, abstrakcji, interpretacji, empiryzmu, idealizmu, obiektywizmu, subiektywizmu, dowodów na istnienie Boga i sporów o istnienie człowieka, może wesprzeć owo p r o s t e spojrzenie na świat? A może przeciwnie, jest niebezpieczna i groźna, odbiera niewinność patrzenia na rzeczywistość, poraża sceptycyzmem, uświadamia nieporadność języka?
W zainicjowanej ankiecie znani i cenieni polscy filozofowie starają się odpowiedzieć na te pytania.

Czasopismo: Studia Redemptorystowskie
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki teologiczne, nauki społeczne
Dyscypliny: filozofia, nauki teologiczne, prawo kanoniczne
S. Zatwardnicki, Katolicki pomocnik towarzyski, czyli jak pojedynkować się z ateistą, Fronda, Warszawa 2012, ss. 375 (recenzja)

Lektura książki nie należy do łatwych. Jest ona chwilami irytująca poprzez nadmierne uproszczenia i ustawianie niewierzącego w pozycji chłopca do bicia. Czasem zadziwiająca w doborze argumentacji i sposobach przekonywania. Wzbudza autentyczne uznanie dla swobody myślenia autora, zestawiania skojarzeń i symboli, artykułowania istotnych treści. Nie do końca jednak wiadomo, do kogo jest skierowana. Do zdeklarowanych wierzących, którzy nie mają żadnych wątpliwości?; do przeżywających swoją wiarę jako nieustanny trud obcowania z Tajemnicą?; do wątpiących, którzy zagubili się w swoich doświadczeniach?; do zauroczonych możliwościami rozumu, który kwestionuje oczywistości?; do cynicznych pseudomyślicieli czerpiących satysfakcję z prób zdyskredytowania religii? Powraca zarzut dotyczący przyjętej koncepcji. Metafora walki, skrzyżowanych szpad i pojedynkowania się nie stwarza atmosfery do dyskusji. Nie znaczy to, że Katolicki pomocnik towarzyski nie zasługuje na to, by go przeczytać. Jeśli sprowokuje  niedookreślonego przez autora ateistę do przemyślenia istotnych kwestii związanych z sensem świata, człowieka, życia, a wierzącego do refleksji nad treściami wyznawanej wiary, to można stwierdzić, że spełnił swoją funkcję.

Czasopismo: Studia Redemptorystowskie
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki teologiczne, nauki społeczne
Dyscypliny: filozofia, nauki teologiczne, prawo kanoniczne
Atrakcyjność dziedzin przemysłu w procesie rozwoju kraju i Mazowsza dawniej i dziś

Niniejsze opracowanie przedstawia próbę odpowiedzi na 4 podstawowe pytania, a mianowicie:
1. Jakie działania zostały wykorzystane w pierwszym etapie procesu transformacji w polskim przemyśle
w latach 1990–2014 w celu promowania jego rozwoju i czy zmiany w nich są obecnie wymagane?
2. Jakimi kryteriami należy kierować się przy wyborze najatrakcyjniejszych gałęzi przemysłu w celu
zapewnienia najbardziej dynamicznego rozwoju przemysłowego kraju i czy kryteria te należy teraz
skorygować w sytuacji globalnego kryzysu ekologicznego?
3. Jakie zmiany zaszły w najbardziej obiecujących branżach w procesie transformacji?
4. Jakie branże mogą być najbardziej atrakcyjne dla rozwoju miasta Warszawy i województwa mazowieckiego
w przyszłości?
Głównym celem pracy jest pokazanie jak przejść od przemysłu, którego konkurencyjność opiera się
na taniej sile roboczej, do nowego przemysłu, w którym innowacyjność i rozwój jego innowacyjnych
sektorów będą odgrywały główną i decydującą rolę.

Czasopismo: MAZOWSZE Studia Regionalne
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne, nauki społeczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka, geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Rewitalizacja a jakość przestrzeni publicznej centrum miasta

Celem niniejszego artykułu jest przedstawienie wyników badań przeprowadzonych na podstawie autorskiej metody oceny jakości przestrzeni publicznej centrum miasta, wykazujących związek pomiędzy jakością przestrzeni publicznej centrum a procesem rewitalizacji tej strefy miasta. Jakość przestrzeni miejskiej ma współcześnie istotne znaczenie zarówno dla jakości życia mieszkańców, jak i atrakcyjności miasta dla użytkowników zewnętrznych i inwestorów. Przestrzeń publiczna rozumiana jako przestrzeń otwarta o ogólnej dostępności pełni ważne funkcje społeczne, kulturalne, gospodarcze, rekreacyjne i turystyczne, jest nośnikiem tożsamości miasta, a także buduje jego wizerunek i jest czynnikiem identyfikacji dla mieszkańców. W związku z tak ważną rolą przestrzeni publicznej, szczególnie usytuowanej w centrum miasta, zasadnicze znaczenie ma jej wysoka jakość. Aby określić jakość przestrzeni publicznej centrum miasta opracowano autorską metodę oceny, składającą się z trzech elementów: waloryzacji graficznej, waloryzacji tabelarycznej i badań kwestionariuszowych. Metoda ta umożliwia ocenę jakości istniejącej przestrzeni publicznej, ale może stanowić też istotną przesłankę w projektowaniu przestrzeni publicznej oraz programowaniu inwestycji i działań w niej zachodzących. Rewitalizacja centrum miasta stanowić może ważny instrument poprawy jakości przestrzeni publicznej, w przypadku właściwie zaprogramowanego procesu rewitalizacji, uwzględniającego istotne czynniki jakości przestrzeni publicznej, rzutujące na: witalność, spełnianie potrzeb, dostępność, kompozycję i czytelność, bezpieczeństwo oraz spełnianie zasad zrównoważonego rozwoju. Badania przeprowadzone na grupie sześciu wybranych miast średnich regionu łódzkiego wykazały zależność pomiędzy wysoką jakością przestrzeni publicznej miasta a rewitalizacją jego centrum.

Czasopismo: MAZOWSZE Studia Regionalne
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne, nauki społeczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka, geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Problemy rozpoznania zabytkowych parków na terenie Warszawy oraz przygotowania zaleceń konserwatorskich na przykładzie Ogrodu Krasińskich

Rozpoznanie zasobu zabytkowych parków i ogrodów na terenie Warszawy oraz ocena ich aktualnego stanu zachowania są potrzebne dla prawidłowego kształtowania polityki konserwatorskiej i zarządzania tymi obiektami. W większości decyzje wpisujące do rejestru zabytków parki na terenie stolicy pochodzą z lat 60. i 1970. XX w. i nie precyzują przedmiotu oraz granic ochrony. W treści decyzji podana jest jedynie nazwa i adres parku, a uzasadnieniem wpisu jest zwyczajowo wartość zabytkowa, artystyczna i historyczna. Obecnie jest konieczne przeprowadzenie postępowań wyjaśniających decyzje wpisów parków do rejestru oraz oznaczenie granic ochrony konserwatorskiej w oparciu o aktualne wyrysy z ewidencji gruntów. Przy adaptacji zabytkowych założeń parkowych do funkcji parków miejskich priorytetem powinno być poszanowanie zachowanej substancji zabytkowej i historycznych form zagospodarowania terenu. Podstawę poprawnej dokumentacji rewaloryzacji zabytkowych parków powinny stanowić zalecenia konserwatorskie, poprzedzone rozpoznaniem historycznym i analizami stanu zachowania substancji obiektu, omówione na przykładzie opracowanych przez Oddział Terenowy Narodowego Instytutu Dziedzictwa w Warszawie zaleceń konserwatorskich do koncepcji rewaloryzacji Ogrodu Krasińskich w Warszawie.

Czasopismo: MAZOWSZE Studia Regionalne
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne, nauki społeczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka, geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Regionalizm w Europie. Czynniki i ewolucja

W naukach społeczno-politycznych istnieją dwa znaczenia pojęcia „regionalizm”: 1. integracja (współ-praca) państw położonych w jakimś regionie świata (np. Unia Europejska, ASEAN, NAFTA), 2. ruch na rzecz obrony lub demonstrowania interesów gospodarczych, kulturowych lub politycznych regionów rozumianych jako część państw. Artykuł zajmuje się tym drugim rodzajem regionalizmu. Składa się z czterech części. W pierwszej definiuje się pojęcie regionalizmu zwracając uwagę na brak wyraźnych granic między regionalizmem a innymi zjawiskami, jak nacjonalizm i ruchy etniczne; klasyfikuje się regionalizm z różnych punktów widzenia i omawia jego znaczenie we współczesnej Europie. W drugiej części analizuje się czynniki kształtujące specyficzne cechy regionów, w których może pojawić się regionalizm (fizyczno-geograficzne, ekonomiczne, kulturowe, historyczne, administracyjne) zwracając uwagę, że istnienie obiektywnych różnic między danym regionem a resztą kraju nie wystarcza do powstania regionalizmu – potrzebna jest identyfikacja ludności z regionem, pozytywna ocena re-gionalnej specyfiki przez jej mieszkańców i przekonanie, że podkreślanie różnic i obrona interesów regionu wobec reszty kraju są korzystne dla mieszkańców regionu. Regionalizm jest tym silniejszy im więcej czynników składa się na specyfikę regionu i im bardziej pozytywnie są one ocenianie przez mieszkańców regionu. W części trzeciej omawia się ewolucję regionalizmu w Europie po drugiej wojnie światowej, osobno w krajach Europy zachodniej i Europy środkowo-wschodniej (po 1989 r.). W pierw-szym przypadku podkreśla się wzrost znaczenia ruchów regionalnych w Europie zachodniej, zwłaszcza po roku 1975, oraz omawia powiązania regionalizmu z integracją europejską (idea „Europy regionów”) zwracając uwagę zarówno na wzajemne wzmacnianie się jak i na sprzeczności regionalizmu i integracji europejskiej; w drugim przypadku omawia się wpływ Unii Europejskiej na stymulowanie regionalizmu jako czynnika sprzyjającego akcesji i korzystaniu z funduszy unijnych. Artykuł zamykają refleksje na temat regionalizmu jako siły budującej lub niszczącej.

Czasopismo: MAZOWSZE Studia Regionalne
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne, nauki społeczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka, geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Realizacja polityki rozwoju województwa mazowieckiego w latach 1998–2018

Celem artykułu jest przegląd polityki rozwoju województwa mazowieckiego na przestrzeni ostatnich dwudziestu lat. W artykule omówiono reformę podziału administracyjnego Polski wprowadzoną na przełomie 1998 i 1999 roku oraz zmiany legislacyjne determinujące zakres kompetencji samorządu województwa w zakresie prowadzenia polityki rozwoju. Następnie przedstawiono zintegrowaną politykę rozwoju realizowaną w województwie mazowieckim w ujęciu horyzontalnym (integracja dokumentów strategicznych i planistycznych) oraz historycznym (konsekwencja w ustalaniu i realizacji celów rozwoju). Praktyka wdrażania polityki rozwoju została zestawiona z problemami wynikającymi z subwencji regionalnej (tzw. „janosikowego”). Wskazano przy tym na postępy w zakresie naprawy wadliwego mechanizmu redystrybucji środków między województwami. Kwestia dystrybucji środków z poziomu unijnego została wspomniana przy omawianiu zmian w podziale statystycznym województwa (na jednostki NUTS- 2), jako że jest to czynnik mający bezpośredni wpływ na wysokość i rodzaj wsparcia w ramach polityki spójności. Poza działalnością na poziomie Unii Europejskiej, omówiono współpracę województwa mazowieckiego z innymi regionami i instytucjami na poziomie międzynarodowym. W ostatniej części artykułu przedstawiono efekty realizacji polityki rozwoju województwa mazowieckiego w latach 1998–2018. Działania realizowane w poszczególnych okresach zilustrowano przykładami najważniejszych inwestycji i projektów oraz zestawiono z aktualnymi dokumentami wdrożeniowymi. Artykuł został przygotowany na podstawie analizy danych i informacji zebranych w Mazowieckim Biurze Planowania Regionalnego w Warszawie. Zestawienie w jednym miejscu informacji na temat dwudziestu lat funkcjonowania Samorządu Województwa Mazowieckiego pozwoliło na przedstawienie, z nowej perspektywy, efektów i wartości dodanej prowadzenia konsekwentnej polityki rozwoju w regionie

Czasopismo: MAZOWSZE Studia Regionalne
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne, nauki społeczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka, geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna