rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Problemy kwalifikowania trwałych użytków zielonych do obszarów o niekorzystnych warunkach gospodarowania w "Planie rozwoju obszarów wiejskich"

W pracy wskazano na możliwe do uzyskania dopłaty związane z użytkowaniem lub zalesieniem trwałych użytków zielonych zgodnie z "Planem rozwoju obszarów wiejskich" i Rozporządzeniem Rady Unii nr 1257/1999. Szerzej omówiono kryteria wyznaczania i podziału na strefy obszarów o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW). Wskazano na zalecane do tego celu wskaźniki waloryzacji rolniczej przestrzeni produkcyjnej (WWRPP), a jednocześnie na możliwości wyznaczania ONW w oparciu o Ustawę o podatku rolnym z 1984 r. w odniesieniu do rolniczej przydatności gleb trwałych użytków zielonych (TUZ). Przedstawiono również metodę obliczania bezwzględnych wskaźników rolniczej przydatności gleb na przykładzie 16 województw i czterech okręgów podatkowych.

Czasopismo: Woda-Środowisko-Obszary Wiejskie
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Zmiany sposobu użytkowania torfowisk Wielkopolski

Celem badań było ustalenie zmian w sposobie użytkowania torfowisk Wielkopolski. Badania, wykonane w 2002 r., prowadzono na 124 torfowiskach o łącznej powierzchni ok. 4000 ha. Prace realizowano za pomocą badań terenowych oraz interpretacji zdjęć lotniczych i satelitarnych, stosując programy komputerowe do prac graficznych w celu określenia obszaru zajmowanego przez poszczególne użytki. Wydzielano łąki jedno- i dwukośne, łąki niekoszone, łąki zakrzewione, ekstensywne pastwiska, szuwary trzcinowe, wody stojące, grunty orne oraz lasy i zadrzewienia. Potwierdzono znaczne zmiany w sposobie użytkowania obiektów w stosunku do stanu z lat: 1957-1969, określonego na podstawie dokumentacji geologicznej torfowisk, 1993-1998 na podstawie zdjęć lotniczych oraz 1989-1991 na podstawie zdjęć satelitarnych. Przy opracowaniu wniosków, obok omawianych badań, wykorzystano wcześniej publikowane wyniki badań własnych [Restoration ..., 2002]. Ustalono, iż na torfowiskach dużych (śr. 2 524 ha) łąki niekoszone i częściowo zakrzewione zajmują 23,3% ich powierzchni na obiektach średnich (śr. 34 ha) - 10,2% i małych (śr. 8,4 ha) - 10,7%. Udział powierzchni gruntów ornych w tych grupach torfowisk odpowiednio: 2,4, 6,7 i 18%. W dolinach rzek Cybina i Główna zmiany sposobu użytkowania są największe. Wynikają one z wyłączenia z użytkowania dużej powierzchni podmokłych łąk, pokrytych obecnie szuwarami trzcinowymi i rzadkimi zadrzewieniami, oraz z budowy dużego zbiornika retencyjnego. Wykazano małą przydatność archiwalnych zdjęć lotniczych i satelitarnych do określenia aktualnego sposobu użytkowania torfowisk.

Czasopismo: Woda-Środowisko-Obszary Wiejskie
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Kierunek przeobrażeń rolnictwa w strefie podmiejskiej na przykładzie gminy Raszyn

W pracy przedstawiono kierunki zmian w rolnictwie i na obszarach rolniczych, które zaszły na skutek przeobrażeń warunków środowiskowych, ustrojowych i makroekonomicznych w gminach położonych w strefie podmiejskiej, na przykładzie gminy Raszyn, bezpośrednio graniczącej z aglomeracją warszawską.  Oceniono warunki przyrodnicze i ekonomiczne oraz wyniki gospodarczo-produkcyjne charakteryzujące rolnictwo w omawianej gminie, a zwłaszcza zmiany które zaszły w ciągu ostatnich trzydziestu pięciu lat w użytkowaniu ziemi (głównie grunty orne i trwałe użytki zielone), strukturze zasiewów, wielkości plonów, rodzaju, gatunku i obsadzie zwierząt, zwłaszcza bydła. Przedstawiono ponadto analizę procesu konwersji ziemi, np. zwiększania obszarów zurbanizowanych kosztem ziemi użytkowanej rolniczo. Głównymi przyczynami konwersji ziemi z punktu widzenia samorządu gminy Raszyn są: nacisk mieszkańców (kupujących i sprzedających ziemię) oraz dochody budżetowe z rozwoju pozarolniczej działalności gospodarczej. Natomiast głównymi przyczynami podejmowania przez rolników decyzji o sprzedaży ziemi na cele nierolnicze są: względnie mała opłacalność produkcji rolniczej, duże zainteresowanie ziemią ludności nierolniczej, wysokie ceny ziemi.

Czasopismo: Woda-Środowisko-Obszary Wiejskie
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Ocena produkcyjności pastwisk w trzech siedliskach grądowych

W pracy przedstawiono wyniki trzyletnich badań (1999-2001) nad oceną użytkowanych racjonalnie (wariant I) i ekstensywnie (wariant II) pastwisk dla bydła w trzech siedliskach grądowych (grąd właściwy typowy - siedlisko okresowo suche, właściwy świeży - średnio wilgotne i podmokły - wilgotne). Określono wielkość i jakość plonów, ich rozkład w sezonie pastwiskowym oraz jakość. Uzyskane wyniki wskazują, że na pastwiskach ekstensywnych, niezależnie od warunków siedliskowych, uzyskuje się zdecydowanie mniej paszy i gorszej jakości w porównaniu do pastwisk użytkowanych racjonalnie. Większe różnice stwierdzono w przypadku wielkości plonów niż ich wartości.

Czasopismo: Woda-Środowisko-Obszary Wiejskie
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Produkcyjność runi pastwisk sudeckich

Badania na temat wydajności pastwisk i jakości pasz przeprowadzono na obiekcie wypasowym w Mostowicach w Sudetach Środkowych (670-700 m n.p.m.) w dwóch cyklach badawczych: pierwszy w latach 1979-1982 z wypasem bydła i owiec na osobnych pastwiskach, drugi w latach 1986-1990 z wypasem wspólnym tych zwierząt. Prowadzono wypas rotacyjny z podziałem pastwisk na siedem kwater i zrównoważonym nawożeniem mineralnym. Obsadę zwierząt 2,0-2,2 SD·ha-¹ dostosowano do najmniejszych wydajności pastwiska w sezonie. Największe plony, średnio 8,7 t sm.·ha-¹, uzyskano w I cyklu badawczym, korzystniejszym pod względem warunków meteorologicznych. W II cyklu plony były mniejsze średnio o 2,0 t sm.·ha-¹. Pasza pokrywała zapotrzebowanie pokarmowe młodych zwierząt. Zawartość energii NEL w kilogramie suchej masy wynosiła średnio 6,4 MJ. Pasza z pastwiska owczego i z wypasem wspólnym zawierała zbyt duże ilości białka, co wpłynęło na wysokie wartości stosunku energetyczno-białkowego. Mankamentem pasz ze wszystkich pastwisk była bardzo duża zawartość potasu, co mogło mieć niekorzystny wpływ na zdrowie zwierząt.

Czasopismo: Woda-Środowisko-Obszary Wiejskie
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Prace badawczo-rozwojowe nad wybranymi maszynami do zbioru zielonek na siano i kiszonki

W pracy przedstawiono wyniki kilkuletnich badań maszyn do zbioru zielonek na siano i kiszonki prowadzonych przez Katedrę Maszyn Rolniczych i Leśnych SGGW w Warszawie oraz Instytut Melioracji i Użytków Zielonych w Falentach. W maszynach zastosowano innowacyjne rozwiązania konstrukcyjne, które przyczyniły się do poprawienia wskaźników agrotechnicznych i eksploatacyjnych oraz wdrożenia w kraju nowoczesnych technik zbioru zielonek na siano i kiszonkę.  Efektem badań było wskazanie właściwego rozwiązania materiałowego i konstrukcyjnego palców spulchniaczy instalowanych w kosiarkach górno- i dolnonapędowych, dobór pras zwijających wyposażonych w zespół rozdrabniający i pras tłokowych, formujących wielkogabarytowe bele prostopadłościenne oraz przyczepianych sieczkarń polowych z elektrohydraulicznym sterowaniem. Umożliwiło to opracowanie i wdrożenie nowoczesnych technologii zbioru zielonek na kiszonkę. Badane maszyny zostały wdrożone do seryjnej produkcji i większość rozwiązań konstrukcyjnych jest chroniona patentami lub wzorami użytkowymi.  Osiągnięciem naukowym tych badań było opracowanie formuł empirycznych wiążących wskaźniki jakościowe i energetyczne pracy maszyn z parametrami zespołów roboczych i zbieranych materiałów roślinnych.

Czasopismo: Woda-Środowisko-Obszary Wiejskie
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Wpływ nawożenia na rozwój koniczyn i produkcyjność runi górskich użytków zielonych

Badania przeprowadzono w latach 1999-2002 w rejonie górskim (650 m n.p.m.), na trwałym użytku zielonym zdominowanym przez kostrzewę czerwoną (Festuca rubra L.), mietlicę pospolitą (Agrostis capillaris L.) i tomkę wonną (Anthoxanthum odoratum L.).  Celem badań było wzbogacenie tego użytku w koniczynę białą (Trifolium repens L.) i koniczynę łąkową (Trifolium pratense L.), a jednocześnie ocena wpływu różnego nawożenia na rozwój, utrzymywanie się tych roślin w runi oraz produkcyjność łąk i pastwisk. W badaniach uwzględniono następujące rodzaje nawożenia: wapnowanie, fosforem i potasem, azotem, molibdenem oraz zastosowanie Nitraginy. Część obiektów była zlokalizowana na runi naturalnej, a część - na runi zagospodarowanej przez podsiew z udziałem koniczyny białej (Trifolium repens L.) odmiany Astra i koniczyny łąkowej (Trifolium pratense L.) odmiany Raba. Na obiektach podsianych koniczynami, oprócz nawożenia fosforem i potasem, stosowano wiosną 30 kg N·ha-¹. Ruń naturalną i podsianą koniczyną białą (Trifolium repens L.) wypasano czterokrotnie w ciągu roku, zaś ruń podsianą koniczyną łąkową (Trifolium pratense L.) użytkowano dwukośnie.  Wapnowanie, nawożenie molibdenem oraz zastosowanie Nitraginy nie miały wpływu na udział koniczyn w runi oraz plony suchej masy i energii brutto. Plony białka ogólnego były dodatnio skorelowane z wapnowaniem i nawożeniem molibdenem. Na rozwój rodzimej koniczyny białej (Trifolium repens L.) szczególnie korzystnie wpłynęło nawożenie fosforowo-potasowe.  W runi podsianej koniczyna biała (Trifolium repens L.) miała największy udział w plonie w drugim i trzecim roku badań - około 40%, a najmniejszy w czwartym - 20-27%. Z kolei koniczyna łąkowa (Trifolium pratense L.) przez pierwsze dwa lata występowała w zbliżonych ilościach (15-16%), po czym jej udział zmniejszył się do 4-6% w czwartym roku. Średnio w ciągu 4 lat obiekty podsiane koniczyną łąkową (Trifolium pratense L.) dostarczyły podobnej ilości suchej masy i energii, jak ruń naturalna nawożona fosforem i potasem, a białka ogólnego o 11% mniej, natomiast ruń podsiana koniczyną białą (Trifolium repens L.) przewyższała ruń naturalną nawożoną fosforem i potasem plonem suchej masy o 21, energii brutto o 23, a białka ogólnego o 30%.

Czasopismo: Woda-Środowisko-Obszary Wiejskie
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Właściwości mikrobiologiczne obornika w bezstajennym i boksowym systemie utrzymania koni

Dobrostan zwierząt oraz higiena pracowników ośrodków jazdy konnej, a także zachowanie odpowiedniego stanu czystości na terenie stajni to sposób na zapobieganie rozprzestrzenianiu się drobnoustrojów patogennych. Obornik jest źródłem mikroorganizmów odzwierciedlających naturalną mikroflorę jelita zwierząt. Drobnoustroje te charakteryzuje znikoma zjadliwość, jednak w stanach chorobowych zwierzęcia odchody mogą być źródłem szczepów patogennych wywołujących zoonozy i epizootie. Dlatego celem niniejszej pracy była ocena właściwości mikrobiologicznych obornika w trzech ośrodkach jazdy konnej różniących się sposobem utrzymania koni. Analizie poddano obornik pobrany z jednego ośrodka, prowadzącego bezstajenny tryb hodowli koni, oraz dwóch różniących się wielkością stajni boksowych. Obornik pobierano przez trzy lata (2015–2017), cztery razy w roku (wiosna, lato, jesień, zima), w celu uwzględnienia zjawiska sezonowości. Liczebność wybranych mikroorganizmów, tj. bakterie tlenowe mezofilne, grzyby pleśniowe, Staphylococcus spp., E. coli i Salmonella spp., określano metodą seryjnych rozcieńczeń według Kocha. Stwierdzono, że system utrzymania koni wpływa na występowanie badanych drobnoustrojów. Obornik pobrany z największego ośrodka jeździeckiego, prowadzącego boksowy system utrzymania koni, był najliczniej zasiedlony przez mikroorganizmy. W badanych próbkach zidentyfikowano m.in. bakterie Staphylococcus spp., Streptococcus spp., Salmonella spp. i E. coli oraz grzyby z rodzajów Aspergillus, Fusarium, Rhizopus, Penicillium, Trichothecium, Cladosporium i Alternaria.

Czasopismo: Woda-Środowisko-Obszary Wiejskie
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Wpływ wykaszania na zmiany w zbiorowisku łąki turzycowej zarastającej trzciną

Ekspansja trzciny pospolitej (Phragmites australis Trin. ex Steud.) stanowi poważne zagrożenie dla naturalnych ekosystemów mokradłowych w Biebrzańskim Parku Narodowym. W latach 1999-2002 w rejonie Grobli Honczarowskiej wznowiono po około 40 latach jesienne wykaszanie (z usuwaniem biomasy) silnie zatrzciniających się zbiorowisk mszysto-turzycowych. Eksperyment przeprowadzono metodą łanową - łan kontrolny (brak koszenia) i łan corocznie wykaszany (ręcznie).  Wyniki czteroletnich badań nie potwierdziły wpływu koszenia na ograniczanie ekspansji trzciny pospolitej (Phragmites australis Trin. ex Steud.). Koszenie hamowało jednak tempo innych niekorzystnych zmian w strukturze zbiorowisk, towarzyszących zatrzcinianiu - głównie ograniczało eliminację gatunków o mniejszej sile konkurencyjnej. Dzięki corocznemu koszeniu nie gromadziła się obumierająca zimą masa roślinna, co przyczyniało się do rekonstrukcji warstwy mszystej zbiorowiska.

Czasopismo: Woda-Środowisko-Obszary Wiejskie
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Występowanie roślin motylkowatych na trwałych użytkach zielonych Pojezierza Olsztyńskiego

W latach 1998-2000 na Pojezierzu Olsztyńskim przeanalizowano 120 płatów roślinnych zlokalizowanych na glebach mineralnych. Z roślin motylkowatych w runi łąkowo-pastwiskowej najczęściej występowały: Vicia cracca L., Trifolium repens L., Trifolium pratense L., Lathyrus pratensis L., Lotus uliginosus Schk. i Lotus corniculatus L. Bardzo rzadko natomiast spotykano: Vicia angustifolia L., Vicia tetrasperma (L.) Schreb., Medicago falcata L., Trifolium aureum Pollich i Trifolium medium L. Zbiorowiska te występowały na glebach mineralnych o stosunkowo niskim pH, małej zasobności w potas i fosfor oraz dużej w magnez.  Na glebach organicznych przeanalizowano 49 płatów roślinnych. Z roślin motylkowatych w zbiorowiskach występowały najczęściej: Lotus uliginosus Schk., Lathyrus pratensis L., Vicia cracca L., Trifolium repens L. i Trifolium pratense L. Gleby organiczne charakteryzowały się lekko kwaśnym odczynem, dużą zasobnością w P, bardzo małą w K oraz średnią w Mg, Cu, Zn, Mn i Fe.

Czasopismo: Woda-Środowisko-Obszary Wiejskie
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Badania produkcyjności użytków zielonych w Karpatach polskich

W pracy przedstawiono badania nad poprawą runi górskich użytków zielonych. Dotyczyły one produkcyjności, głównie jej aspektów ilościowo-jakościowych. Badania prowadzono w Karpatach w drugiej połowie minionego wieku. Były one wynikiem przede wszystkim rozwoju gospodarki łąkowo-pastwiskowej, który wymuszały ówczesne potrzeby gospodarcze Polski. Badania te miały na celu głównie zwiększenie zasobów paszowych, a w konsekwencji produkcji zwierzęcej, zwłaszcza mleka i mięsa. Przytaczane prace badawcze zestawiono w następujących grupach tematycznych: rozpoznanie istniejącego stanu górskich użytków zielonych, sposoby zagospodarowania zdegradowanej runi łąkowo-pastwiskowej, a także jej pielęgnacja ze szczególnym uwzględnieniem nawożenia mineralnego, organicznego oraz mineralno-organicznego.  Wymienione w publikacji prace badawcze były realizowane głównie w krakowskim Oddziale IMUZ, obecnie Małopolskim Ośrodku Badawczym w Krakowie. Ośrodek dysponuje bowiem stacją badawczą w Karpatach, dokładnie w Jaworkach, na pograniczu Beskidu Sądeckiego i Małych Pienin.

Czasopismo: Woda-Środowisko-Obszary Wiejskie
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Struktura populacji, kondycja, masa i przyrost długości wędrownej formy stynki (Osmerus eperlanus L.) z Zatoki Pomorskiej

Przeanalizowano sezonowość i współczesne połowy stynki w Zatoce Pomorskiej. Na tym tle, na podstawie odczytów na otolitach 230 stynek złowionych w czasie połowów monitoringowych, przeanalizowano tempo wzrostu tego gatunku. Średnia długość całkowita i długość ciała oraz masa jednostkowa złowionych stynek wyniosła odpowiednio 141,76 mm (±25,18), 120,54 mm (±21,73) oraz 16,41 g (±11,25). Zanotowano niewielkie, nieistotne statystycznie różnice między samcami a samicami. Z uwagi na prostoliniową zależność między promieniem łuski (R) i całkowitą długością ciała (TL) odczyty wsteczne wykonano w wariancie Rosy–Lee. Uzyskane dane empiryczne wykorzystano do obliczenia teoretycznego wzrostu długości stynki z użyciem matematycznych modeli wzrostu: von Bertalanffy’ego, Forda–Walforda, wielomianu 2. stopnia i zmodyfikowanej funkcji potęgowej. Spośród zastosowanych modeli wzrostu ryb najbardziej dopasowanym do odczytów wstecznych okazała się zmodyfikowana funkcja potęgowa. Zależność między długością całkowitą a masą jednostkową stynki z wód Zatoki Pomorskiej opisuje równanie dla całego materiału: y = 0,0015x3,4633.

Czasopismo: Woda-Środowisko-Obszary Wiejskie
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Synantropizacja wybranych zbiorowisk łąkowych

Zbiorowiska trawiaste, podobnie jak inne zbiorowiska roślinne, podlegają przeobrażeniom wywołanym zmianami zachodzącymi w siedlisku, będącymi bezpośrednim lub pośrednim skutkiem działalności człowieka.  Celem wieloletnich badań było określenie zmian we florze wybranych zbiorowisk łąkowych pod wpływem antropopresji oraz wskazanie przyczyn i stopnia ich synantropizacji.  Ocenę synantropizacji wybranych zbiorowisk, występujących w dolinach większych rzek Wielkopolski, opracowano na podstawie analizy ok. 3200 zdjęć florystycznych. Posługiwano się wskaźnikami: synantropizacji, apofityzacji i antropofityzacji. Do oceny warunków siedliskowych zastosowano liczby wskaźnikowe Ellenberga, a wpływ zakresu synantropizacji flory łąk i pastwisk na różnorodność florystyczną określono wskaźnikiem Shannona-Wienera H'.  Największe zmiany powstałe w wyniku antropopresji stwierdza się w zespołach klasy Molinio-Arrhenatheretea, szczególnie z rzędu Arrhenatheretalia. Zbiorowiska siedlisk bagiennych z klasy Phragmitetea oraz trwale lub okresowo z klasy Molinio-Arrhenatheretea rzędu Molinietalia są bardziej odporne na inwazję obcych gatunków związanych z działalnością człowieka. Synantropizacja flory zbiorowisk łąkowych wpływa na liczbę gatunków i ich różnorodność florystyczną zależnych od aktualnego stadium sukcesji.

Czasopismo: Woda-Środowisko-Obszary Wiejskie
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Mineralizacja organicznych związków azotu w glebie w świetle długoletnich doświadczeń łąkowych IMUZ

Na podstawie wyników długoletnich doświadczeń łąkowych na glebach mineralnych, w zróżnicowanych warunkach uwilgotnienia, odczynu oraz dawki i formy nawozu azotowego, dokonano o ceny jakościowej i ilościowej wydajności mineralizacji organicznych związków azotu oraz dynamiki i zmian jego mineralnych form - amonowej i azotanowej w glebie łąki kośnej. Badania wykonywano w warunkach inkubacji izolowanych próbek gleby in situ oraz w glebie pobranej spod roślinności. Ponadto wstępnie oceniono wpływ zaniechania użytkowania łąki kośnej na zasobność gleby w azot mineralny. Stwierdzono, że przebieg i wydajność mineralizacji związków azotu w glebie zależą od właściwości gleby i warunków w niej panujących, zwłaszcza wilgotnościowych, od pogody w danym roku i okresie wegetacyjnym oraz od dawki i postaci nawozu azotowego. Mineralizacja przebiega najintensywniej w okresie od maja do końca lipca, a jej wydajność istotnie się różni od wydajności w pozostałym czasie. Nawożenie deszczowanej łąki kośnej mineralną formą azotu zwiększa wydajność mineralizacji w porównaniu z wydajnością po stosowaniu formy organicznej - gnojówki. Zaniechanie użytkowania i nawożenia łąki powoduje nagromadzanie się azotu, zwłaszcza N-NH<sub>4</sub>, co w warunkach sprzyjających nitryfikacji może być źródłem azotanów wymywanych do wód gruntowych.

Czasopismo: Woda-Środowisko-Obszary Wiejskie
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Zróżnicowanie zbiorowisk trawiastych na odłogowych użytkach zielonych w zależności od warunków siedliskowych

Badania przeprowadzono w 2002 r. w dolinie jeziora Łubie, na obszarze trwałych użytków zielonych, sąsiadujących z polami uprawnymi i lasem mieszanym.  Na badanym terenie występowały gleby murszowate, o odczynie lekko kwaśnym do obojętnego, małej zawartości przyswajalnego fosforu i potasu oraz średniej zawartości magnezu. Warunki wodno-powietrzne w glebie na tym terenie kształtuje bliskość jeziora oraz spadek terenu w kierunku zbiornika. Badany użytek zielony od 8 lat nie był użytkowany rolniczo.  Na podstawie analiz botanicznych, wykonanych w terminie zbioru I pokosu, wyodrębniono na badanym terenie sześć zbiorowisk trawiastych: Phalaris arundinacea, Deschampsia caespitosa, Alopecurus pratensis, Holcus lanatus, Dactylis glomerata, Arrhenatherum elatius. W siedlisku najbardziej wilgotnym, na obszarze sąsiadującym z jeziorem, ukształtowało się zbiorowisko typu Phalaris arundinacea. Na powierzchniach wilgotnych, nie podlegających wiosennym zalewom powierzchniowym, występowały zbiorowiska Alopecurus pratensis oraz Deschampsia caespitosa. Na glebie o małej zawartości substancji organicznej (3,0-6,0% s.m.) i umiarkowanym uwilgotnieniu, stwierdzono obecność trzech zbiorowisk: Dactylis glomerata, Holcus lanatus i Arrhenatherum elatius. Zbiorowiska Arrhenatherum elatius i Dactylis glomerata zajmowały pas użytku zielonego sąsiadującego z polami uprawnymi i lasem mieszanym.

Czasopismo: Woda-Środowisko-Obszary Wiejskie
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Tendencje rozwoju rolnictwa ekologicznego w województwie małopolskim

W pracy określono trendy rozwoju rolnictwa ekologicznego w województwie małopolskim w latach 2000–2014, którą przeprowadzono na podstawie liczby gospodarstw ekologicznych (dane dostępne od 2000 r.) i powierzchni upraw ekologicznych (dane dostępne od 2001 r.). Analizę wykonano na podstawie corocznych raportów Inspekcji Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych (IJHARS) o rolnictwie ekologicznym w Polsce. W celu wskazania tendencji zmian omawianych wskaźników wyznaczono równania regresji oraz współczynniki korelacji Pearsona. Do 2009 r. odnotowano w województwie małopolskim systematyczny wzrost liczby gospodarstw ekologicznych – do 2 219. Powierzchnia upraw ekologicznych zwiększała się do 2008 r., osiągając 22 654 ha. Jednak przez kolejne lata wartości te zmniejszały się i liczba gospodarstw w 2014 r. wynosiła 1 419, a powierzchnia upraw ekologicznych 15 520 ha. Nieco odmiennie przebiegały zmiany wartości analizowanych cech w gospodarstwach ekologicznych na obszarze Polski. Do 2012 r. obserwowano systematyczny wzrost liczby gospodarstw do 25 944, a w następnych dwóch latach utrzymywała się ona na zbliżonym poziomie. Podobnie powierzchnia upraw ekologicznych – zwiększała się do 2012 r., uzyskując 661 687 ha, aby w kolejnych dwóch latach pozostać na podobnym poziomie.

Czasopismo: Woda-Środowisko-Obszary Wiejskie
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka