rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Katecheza kościoła rzymsko-katolickiego na ukrainie po 1990 roku na przykładzie diecezji kamieniecko-podolskiej

Od roku 1990 Kościół katolicki na Ukrainie stopniowo odbudowuje swoje struktury po latach ograniczeń. Jednym z ważniejszych obszarów działalności kościelnej jest katechizacja. W tym okresie, przy znacznym współudziale duchownych z Polski, udało się stworzyć miejscowe struktury organizacyjne katechezy, sieć punktów katechetycznych w paraﬁach, opracować Program Ramowy Katechizacji dzieci i młodzieży oraz podręczniki do nauki religii. W roku 2014 w diecezji kamieniecko-podolskiej katechizowało 266 osób, z czego większość stanowiły siostry zakonne. W świetle danych statystycznych na katechezę w tym czasie uczęszczało około 5 tys. dzieci i młodzieży. Główny akcent w katechizacji spoczywa na przygotowaniu do sakramentów spowiedzi, I Komunii św., bierzmowania oraz małżeństwa. Ważną perspektywą rozwojową dla katechezy na Ukrainie powinna być katechizacja dorosłych oraz tworzenie małych wspólnot religijnych podejmujących systematyczną formację katechetyczną.

Czasopismo: Studia Katechetyczne
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii
Statuty I(XIV) synodu Archidiecezji Warmińskiej wobec wybranych wskazań „Dyrektorium ogólnego o katechizacji” (1997)

Analizie poddano wiele istotnych zaleceń dotyczących katechizacji, które formułuje Dyrektorium Ogólne o Katechizacji oraz porównano je ze statutami I(XIV) Synodu Archidiecezji Warmińskiej. W artykule przedstawiono problematykę pierwszego głoszenia Ewangelii i katechezy inicjacyjnej, opisano formy katechezy stałej oraz relację katechezy i szkolnego nauczania religii, zaprezentowano kwestie związane z dostosowaniem katechezy do wieku katechizowanych i wymagań osób niepełnosprawnych, przedstawiono także zalecenia dotyczące formacji do posługi katechetycznej. Wskazano też brak odniesienia do niektórych problemów. Na zakończenie, w oparciu o przeprowadzone badania, sformułowano wnioski i postulaty.

Czasopismo: Studia Katechetyczne
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii
Przekaz doktrynalnych prawd nauki wiary w katechezie – rys historyczny i wyzwania współczesności

W artykule omówiona jest kwestia doktrynalnych prawd nauki w katechezie – zarówno w perspektywie historycznej, jak i w dzisiejszych czasach. Autor analizuje wpierw starożytność, średniowiecze oraz czasy nowożytne, zwracając uwagę na specyfikę przekazu prawd wiary w każdym czasie. Następnie omawia XX wiek, docierając do aktualnego stanu i jego uwarunkowań. Podkreśla przy tym konieczność poznawania doktryny oraz wyzwania tego przekazu wobec jednoczesnej potrzeby ewangelizacji i szerzącej się ignorancji religijnej.  W zakończeniu formułuje wyzwania dla katechezy dotyczące przekazu doktrynalnych prawd wiary, zwracając uwagę na konkretne problemy w tym zakresie.

Czasopismo: Studia Katechetyczne
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii
Miejsce katechezy dorosłych w nowej ewangelizacji

Autor charakteryzuje cechy współczesnej katechizacji dorosłych w świetle wezwania Kościoła do nowej ewangelizacji. W dokumentach Kościoła pisze się o pierwszorzędnym znaczeniu i funkcji katechezy dorosłych. Katecheza dorosłych wymaga zwołania wspólnoty eklezjalnej, która staje się łonem rodzącym i podtrzymującym wiarę. Zaangażowanie dorosłych chrześcijan w dojrzewanie wiary poprzez budowanie dojrzałej społeczności spełnia kluczową rolę w procesie nowej ewangelizacji. Dorosły jest głównym odbiorcą działań zbawczych Kościoła. Artykuł wskazuje najlepszy model formacji dorosłych oraz inne kwestie wpływające na skuteczność tej formy posługi Słowa, która pozostaje dziś ogromną szansą poradzenia sobie z wyzwaniami obecnego czasu.

Czasopismo: Studia Katechetyczne
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii
Refleksja religijno-pedagogiczna w Niemczech na początku XXI wieku – między teorią i praktyką

Autorka przedstawia aktualne wyzwania niemieckiej pedagogiki religijnej na tle istotnych wydarzeń społecznych i kulturowych. Następnie opisuje podejmowane projekty z zakresu edukacji religijnej, z uwzględnieniem miejsca ich realizacji jakim jest szkoła i lekcja religii, a także opracowanej koncepcji alternatywnej do dotychczasowych rozwiązań dydaktycznych. Prezentuje również wspólnotę paraﬁalną jako środowisko katechezy, zwracając uwagę na jej szanse i możliwości oraz formułuje wnioski umożliwiające bardziej efektywne działania katechetyczne.

Czasopismo: Studia Katechetyczne
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii
Autonomia pedagogiki religii

Pedagogika religii jest autonomiczną dyscypliną współczesnej humanistyki i nowocześnie rozumianej teologii. W swych badaniach wykorzystuje hermeneutyczną perspektywę służącą opisowi rzeczywistości wychowawczej. Zajmuje się badaniem i formułowaniem zasad oraz teorii własnego funkcjonowania, a nadto określa właściwe swemu charakterowi: przedmiot, cel, zakres i metody badawcze. Uważana jest za dyscyplinę normatywno-empiryczną, dlatego że korzysta zarówno ze źródeł dostępnych naukom humanistycznym i przez to staje się nauką empiryczną oraz teologicznych, dzięki czemu zalicza się ją do dyscyplin normatywnych. Wyodrębnianie pedagogiki religii od katechetyki nie stoi na przeszkodzie temu, że będzie się je uważać za dyscypliny pełniące wobec siebie funkcję nauk pomocniczych. Obie swą uwagę kierują ku człowiekowi i jego egzystencji. Katechetyka rzeczywistość tę bada i wyprowadza wnioski z perspektywy teologicznej, natomiast pedagogika religii rozpatruje ją w wymiarze antropologiczno-pedagogicznym. Obie, choć w różnym zakresie, korzystają z tych samych źródeł i metod badawczych. Obie swą uwagę kierują ku człowiekowi i jego egzystencji. Katechetyka rzeczywistość tę bada i wyprowadza wnioski z perspektywy teologicznej. Natomiast pedagogika religii rozpatruje ludzką egzystencję w wymiarze antropologiczno-pedagogicznym. Wskazane aspekty badań umożliwiają wzajemne ubogacanie osiągnięć każdej z tych dyscyplin.

Czasopismo: Studia Katechetyczne
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii
Znaczenie Soboru Watykańskiego II dla katechezy. Retrospekcja po pięćdziesięciu latach (1962-2013)

W artykule poddano analizie wpływ Vaticanum wpływ II na rozwój współczesnej katechezy. Autor podkreśla, iż jest to wielowymiarowe działanie. Choć żaden soborowy dokument nie został poświęcony katechezie, to główne nurty Soboru przeniknęły do refleksji katechetycznej. Jak wykazano w artykule, w wizji natury i celu katechezy Sobór stanowił inspirację do samookreślenia katechezy jako posługi Słowa. Treść katechetycznego przepowiadania skupiała się na soborowej eklezjologii z personalistycznym i wspólnotowym ujęciem wychowania liturgicznego. Źródłem całego procesu katechetycznego są Pismo Święte i liturgia, zaś życie chrześcijańskie – ukazane jest jako realizacja powołania życiowego kształtowanego przez osobowe spotkanie Boga z człowiekiem. Od strony metodologicznej Sobór Watykański II wpłynął na ożywienie inkulturacji i poszukiwanie języka komunikacji wiary, który optymalizował by pogłębienie wiary we współczesnym świecie.

Czasopismo: Studia Katechetyczne
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii
E-zadanie domowe z religii

W niniejszym opracowaniu przedstawiono podstawowe założenia dydaktyczne w odniesieniu do zadań domowych, jako jednego z istotnych elementów pomiaru wyników kształcenia, a także cele stawiane temu zadaniu edukacyjnemu w nauczaniu religii. Ukazano możliwość zastosowania nowych technologii jako jednej z form ożywienia i uatrakcyjnienia zadań domowych z religii. Powyższa analiza wskazań i zadań dydaktycznych pozwala określić funkcjonujące w praktyce edukacyjnej formy i rodzaje zadań dydaktycznych, a także możliwość zastosowania niektórych nowych technologii i narzędzi cyfrowych w omawianym obszarze.

Czasopismo: Studia Katechetyczne
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii
Edukacja religijna jako wsparcie w krytycznej konfrontacji ze światem – model edukacji religijnej w Austrii

Artykuł przedstawia obraz współczesnej edukacji religijnej w Austrii. Autor zarysowuje krótko tradycje formacji religijnej, następnie prezentuje aktualny stan nauczania religii w austriackich szkołach publicznych, analizuje treści podstaw programowych oraz wpływ nauczania na życie uczniów. W dalszej części artykułu opisana jest katecheza paraﬁalna z jej naczelnymi aspektami takimi jak mistagogia, spotkanie, gościnność. W podsumowaniu autor dokonuje oceny dzisiejszego modelu edukacji religijnej w Austrii w świetle wyzwań współczesności.

Czasopismo: Studia Katechetyczne
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii
Edukacja religijna i jej miejsce w ponowoczesności

Zarówno pojęcie „edukacja religijna” jak i „edukacja” są niejednoznaczne, a procesy kryjące się za nimi bardziej opisywane niż deﬁniowane. Z pewnością jest to związane z niejednoznacznością typową dla ponowoczesności. Być może dlatego pojawia się coraz większe zainteresowanie religią. Zjawisko to wymaga reﬂeksji nad teorią i praktyką edukacji religijnej, która zawsze stanowiła ważną dziedzinę w teorii wychowania oraz ważny przedmiot badań. Jej odrębność i specjalizację kształtuje (powinna kształtować) pedagogika religii, uznawana za dyscyplinę zarówno teologiczną jak i pedagogiczną. Termin „edukacja religijna” opisuje zjawisko nauczania i uczenia się opartego na źródłach religijnych. Ich zakres i interpretację określa wspólnota wyznaniowa. Głównym elementem wpisującym edukację religijną w proces kształcenia ogólnego jest płaszczyzna aksjologiczna. Zadaniem edukacji religijnej jest głównie rozwijanie kompetencji samodzielnej interpretacji egzystencji w oparciu o źródła religijne. W wymiarze konfesyjnym naukową reﬂeksję na temat teorii i metateorii religijnego nauczania, wychowania i uczenia się podejmuje katechetyka.

Czasopismo: Studia Katechetyczne
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii
Wychowanie przez pracę w działalności Warszawskiego Towarzystwa Dobroczynności

Artykuł dotyczy działań podejmowanych przez Warszawskie Towarzystwo Dobroczynności, ze szczególnym uwzględnieniem realizowanego przez nie wychowania przez pracę. Na wstępie autor zarysowuje kontekst i okoliczności powstania Towarzystwa. Następnie szczegółowo przedstawia obszary prac wykonywanych przez podopiecznych WTD oraz rozległe korzyści, jakie przynosiło tego typu zaangażowanie. W artykule zostały także wskazane nazwiska postaci szczególnie zasłużonych dla Towarzystwa oraz ich starania o podniesienie statusu osób ubogich i bezrobotnych. Przytoczone fakty z dziejów WTD jednoznacznie potwierdzają, iż długoletnie działania Warszawskiego Towarzystwa Dobroczynności w uświadamianiu ubogim wartości pracy i korzyści, jakie z niej płyną, doprowadziły w rezultacie do zainteresowania potrzebujących zatrudnieniem, umożliwiającym godne życie. Przez ponad sto lat swego istnienia Towarzystwo starało się nie tylko zapewnić starcom, kalekom i innym poszkodowanym przez los, godziwe warunki życia, ale także wpoić przekonanie, że praca czyni z nich jednostki potrzebne i użyteczne, daje poczucie własnej wartości, satysfakcję i zadowolenie.

Czasopismo: Studia Katechetyczne
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii
Obecność edukacji medialnej i mediów w funkcjonujących gimnazjalnych podręcznikach katechetycznych

W artykule następuje omówienie różnych koncepcji edukacji medialnej. Ukazane zostały podejścia redukcjonistyczne, ograniczające edukację medialną, jak i podejścia bardziej komplementarne. Omówiono także różne ujęcia kompetencji medialnych oraz postaw wobec mediów rozumianych jako cel edukacji medialnej. W dalszej części artykułu analizie podlegają wybrane podręczniki do nauki religii w szkole gimnazjalnej. Celem analizy jest znalezienie korelacji z edukacją medialną oraz odniesień do samych mediów. W każdej z sześciu badanych serii analizowano podręczniki ucznia, poradniki metodyczne, zeszyty ćwiczeń i karty pracy. W zakończeniu zamieszczono wnioski płynące z przeprowadzonej pracy.

Czasopismo: Studia Katechetyczne
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii
Nowoewangelizacyjne głoszenie dobrej nowiny

Nowość ewangelizacji to przede wszystkim odnowiona świadomość obowiązku poszukiwania nowych dróg, aby dotrzeć z Dobrą Nowiną do wszystkich ludzi. Nowoewangelizacyjne zadanie katechezy na pierwszym miejscu musi, „objawiać” Boga i Jego Królestwo, ale także podejmować na różne sposoby swoją odpowiedzialność za człowieka. Katechizowani wciąż oczekują skutecznej katechezy, która wprowadzi w ich życie zaczyn najwyższych wartości – Ewangelię. Głównym zadaniem katechezy jest głosić Ewangelię, aby wszyscy poznali Chrystusa i mogli się z Nim spotkać i zjednoczyć. Nadal trzeba dokonywać dzieła ewangelizacji na sposób katechetyczny: nauczanie, wychowanie, wtajemniczenie z podkreśleniem głoszenia orędzia ewangelicznego całą mocą.

Czasopismo: Studia Katechetyczne
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii
Katechetyczny wymiar formacji w ruchach i stowarzyszeniach na przykładzie odnowy w Duchu Świętym

W artykule została podjęta próba zbadania przebiegu formacji w ruchu Odnowa w Duchu Świętym oraz sprawdzenie, czy spełnia ona wymogi stawiane katechezie. Katechetyczny charakter ruchu zostanie zweryﬁkowany przez pryzmat sześciu zadań katechezy wynikających z Dyrektorium ogólnego o katechizacji. Tuż po przypomnieniu tych zadań, autorka przedstawia ogólną sytuację Odnowy w Duchu Świętym oraz jej miejsce w życiu Kościoła w Polsce. Następnie omawia formację prowadzoną w omawianym ruchu i jej zasadnicze etapy. W dalszej części analizie poddana jest treść katechez i spodziewane cele katechetyczne, zarówno w świetle literatury przedmiotu, jak i w kontekście wytycznych zawartych w dokumentach Kościoła Katolickiego. Na zakończenie zostają sformułowane wnioski, istotne zarówno z punktu widzenia katechezy i katechetyki, jak i osób odpowiedzialnych za formację w Odnowie w Duchu Świętym.

Czasopismo: Studia Katechetyczne
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii
Dokumenty katechetyczne w Austrii

Długa i bogata tradycja obecności lekcji religii w szkole oraz dążenie do wskazania katechezie szkolnej jej należytego miejsca w systemie oświatowym, a także w działalności Kościoła, były jednymi z powodów, dla których Austria, jako jeden z nielicznych krajów, może pochwalić się własnym dyrektorium katechetycznym, wydanym jeszcze przed Dyrektorium ogólnym o katechizacji. Pierwszy taki dokument został wydany już w 1971 r., następny w 1981. Dokumenty te są wyrazem troski Kościoła lokalnego o właściwy kształt działalności katechetycznej, zarówno tej prowadzonej we wspólnotach paraﬁalnych, rodzinach, jak i podczas szkolnej lekcji religii. Niniejszy artykuł jest prezentacją i analizą dwóch ważnych dokumentów: Österreichisches Katechetisches Direktorium für Kinder und Jugendarbeit (Austriackie dyrektorium katechetyczne) z 1981 r. oraz Verkündigung und neue Evangelisierung in der Welt von heute (Przepowiadanie i nowa ewangelizacja we współczesnym świecie) wydanego przez Konferencję Episkopatu Austrii w 2012 r.

Czasopismo: Studia Katechetyczne
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii
Kwestie fundamentalne metodologii katechetyki

Autor określa katechetykę jako naukę o katechezie i wskazuje, że definicja katechetyki jako nauki uzależniona jest od rozumienia katechezy w Kościele, co zmieniało się na przestrzeni wieków. Katechetyka była zatem definiowana bądź jako nauka pedagogiczna, bądź jako teologiczna. W tym drugim przypadku katechetyka jest rozumiana jako subdyscyplina teologii pastoralnej albo jako autonomiczna i interdyscyplinarna nauka teologiczna. Opowiadając się za tym ostatnim rozwiązaniem autor wskazuje na relację między katechetyką a jej naukami pomocniczymi: pedagogiką, socjologią i psychologią, wyjaśnia specyfikę wnioskowania katechetycznego oraz wyszczególnia modele badań katechetycznych.

Czasopismo: Studia Katechetyczne
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii
W poszukiwaniu obszarów współracy liturgiki i katechetyki

Nauczanie i sakramenty (katecheza i liturgia) to uprzywilejowane sposoby komunikacji Boga z człowiekiem, które od początku były ze sobą ściśle powiązane. Katechetyka i liturgika należą do kręgu dyscyplin teologii praktycznej, które zgodnie z własnymi celami i metodologią reflektują nad nauczaniem oraz sprawowaniem kultu. Istnieje przy tym wiele podobieństw między nimi. Obie te dyscypliny poprzez refleksję pastoralną troszczą się o rozwój wiary w konkretnym człowieku. Pomimo naturalnych powiązań nie zawsze w historii istniała między nimi właściwa kooperacja. Dopiero za sprawą J. A. Jungmanna oraz reform Soboru Watykańskiego II nastąpiło ponownie zbliżenie tych dwóch dziedzin. Do tej pory na katechezie uczyniono wiele, aby współczesny katolik mógł owocnie i świadomie uczestniczyć w liturgii. Najważniejszymi płaszczyznami współpracy katechetyki z liturgiką są: przekaz treści liturgicznej, wprowadzanie metod liturgicznych, katecheza inicjacyjna, katechetyczny wymiar liturgii, formacja liturgiczna grup parafialnych. Nadal jednak należy troszczyć się o formację liturgiczną katechetów i formację katechetyczną duszpasterzy, aby wzajemnie zbliżać obie te dziedziny praktyki kościelnej.

Czasopismo: Studia Katechetyczne
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii
Współczesne zasady edukacyjne w służbie katechezy

Wydaje się, że warto w imię podwyższania skuteczności nauczania katechetycznego poszukiwać wspólnych przestrzeni dla katechezy i pedagogiki. Takim stykiem wydają się być zasady edukacyjne będące konkretnym wskazaniem dla głoszenia orędzia zbawczego. W artykule omawiana jest autorska typologia zasad. Podstawę jej stanowią dwie teorie pedagogiczne: nauczania wychowującego oraz wielostronnego aktywizowania uczniów. Można wyodrębnić trzy obszary kształcenia katechetycznego, w których zasady edukacyjne mają szczególne zastosowanie. Należy więc mówić o przestrzeni percepcji, przestrzeni emocjonalnej,  a także sensomotorycznej. W konsekwencji, chodzi więc o zasady wzmacniające percepcję i myślenie, wyzwalające emocjonalne zaangażowania oraz wpływające na kształtowanie umiejętności. Zostają więc omówione następujące zasady: zasada poprawności metodycznej; zasada kwantowości; zasada współpracy katechety z uczniem; zasada permanentnego bodźca, zasada teleologicznego ukierunkowania; zasada internalizacji; zasada przydatności; zasada adekwatności oraz zasada egzemplifikacji.

Czasopismo: Studia Katechetyczne
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii
Kształt edukacji religijnej we Francji

Autor artykułu wykazuje zasadność reﬂeksji na temat kształtu edukacji religijnej we Francji, w której laickość jest zagwarantowana Konstytucją. Opowiadając się za możliwie szerokim rozumieniem edukacji religijnej, obejmującej wszystkie wymiary osoby ludzkiej, autor prezentuje środowiska, w których ta edukacja się dokonuje. W zlaicyzowanym społeczeństwie francuskim można odnotować wzrastającą co roku liczbę katechumenów, którzy proszą o udzielenie sakramentów świętych w wyniku świadectwa ludzi identyﬁkujących się z Kościołem. Szkoła publiczna, z założenia świecka, nie neguje zjawiska religii i choć nie ma w niej miejsca na katechezę, edukuje religijnie w znaczeniu religioznawczym. Właściwą katechezę proponują natomiast kapelanie szkół publicznych. Prywatne szkoły katolickie są uprzywilejowanymi miejscami ewangelizacji oraz edukacji religijnej zarówno w znaczeniu religioznawczym, jak i katechetycznym. Szczególnym miejscem edukacji religijnej we Francji są paraﬁe. Nowa logika duszpastersko-katechetyczna polegająca na „proponowaniu wiary” osobom w każdym wieku i w każdym czasie, owocuje coraz skuteczniejszym docieraniem z przesłaniem religijnym do coraz to nowych osób. Gdyby uzupełnić nakreśloną panoramę o inne osoby, środowiska czy wydarzenia o znaczeniu edukacyjno-religijnym, okazałoby się, że w „laickiej Francji” oferta edukacyjno-religijna jest całkiem szeroka.

Czasopismo: Studia Katechetyczne
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii
Geneza i główne wskazania Dyrektorium ogólnego o katechizacji

Dyrektorium jest znaną i stosowaną w Kościele od kilku wieków formą regulowania postępowania i działalności osób lub instytucji kościelnych w określonej dziedzinie. Opublikowane w 1997 Dyrektorium ogólne o katechizacji stanowi zwieńczenie katechetycznych poszukiwań ostatnich 50 lat, w ciągu których pojawiły się dokumenty, które dogłębnie analizowały zagadnienia katechezy w skali całego Kościoła. Dyrektorium to pozwala głębiej wniknąć w naturę katechezy, a więc poznać, jak ją dzisiaj Kościół rozumie. Prezentuje ono istotne osiągnięcia katechetyki po Soborze Watykańskim II, jakimi są zasada chrystocentryzmu trynitarnego, zasada wierności Bogu i człowiekowi, potrzeba hierarchii prawd wiary, skoncentrowanych wokół Jezusa Chrystusa i zdynamizowania podstawowych środowisk katechetycznych, jakimi są rodzina, szkoła i paraﬁa.

Czasopismo: Studia Katechetyczne
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii
Katechizm Kościoła Katolickiego źródłem formacji chrześcijanina

W 20. rocznicę opublikowania Katechizmu Kościoła Katolickiego, autor analizuje sens dokumentu dla kształtowania życia chrześcijańskiego. W sposób szczególny ukazuje znaczenie Katechizmu dla formacji moralnej, w kontekście zmian, które nastąpiły przy Kościele po Soborze Watykańskim II. Autor wpierw omawia antropologiczno-teologiczne podstawy formacji, następnie omawia szczegółowo znaczenie Katechizmu dla objaśniania na godności osoby, natury wiary oraz treści wiary, podkreślając formację biblijną i liturgiczną. W dalszej części rozważań przedstawia cel formacji chrześcijanina w KKK, zarówno w wymiarze ludzkim, jak i religijnym,  moralnym. Artykuł potwierdza wspierającą rolę Katechizmu Kościoła Katolickiego w formacji chrześcijańskiej.

Czasopismo: Studia Katechetyczne
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii
Środki społecznego przekazu pomocą w prowadzeniu do wiary

Autor rozważając wspomagającą rolę środków społecznego przekazu w katechezie podkreśla, iż Kościół nie może nie korzystać ze współczesnych zdobyczy techniki. Człowiek wierzący ma obowiązek dzielenia się wiarą, a mass-media umożliwiają to składanie świadectwa na różnych płaszczyznach. Oprócz informacji, lub też tekstów źródłowych, właśnie w cyberprzestrzeni może dojść do pierwszego spotkania z wiarą i jej świadectwem. Jednocześnie osobowe spotkanie, nawrócenie, przylgniecie do Chrystusa, osobowa relacja wymaga już jednak wspólnoty rzeczywistej i osobowej. Artykuł wskazuje, iż Kościół - obecny żywo w świecie, biorący aktywny udział w przemianach społecznych i kulturowych, winien także wykorzystywać potężne narzędzie, jakim są środki społecznego przekazu, aby poprowadzić ludzi do wiary i zbawienia.

Czasopismo: Studia Katechetyczne
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii
Wybrane kwestie antropologiczne w „taka jest wiara Kościoła. Katechizm dla dorosłych”

W artykule przedstawiono wybrane zagadnienia antropologiczne, o których piszą autorzy opublikowanego w 2009 roku „Katechizmu dla dorosłych”. Wychodząc od zagadnień z zakresu kreatologii, ukazawszy uprzednio Jezusa Chrystusa jako ortocentrum teologii i antropologii, omawione zostają zagadnienia z antropologii sakramentalnej i czynniki decydujące o wyjątkowości bytu ludzkiego.

Czasopismo: Studia Katechetyczne
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii