rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Pozytonowa tomografia emisyjna – znaczenie w ginekologii

W pozytonowej tomografii emisyjnej rejestruje się promieniowanie powstające podczas anihilacji pozytonów. Metoda ta jest stosowana w neurologii, kardiologii, onkologii oraz w lokalizowaniu ognisk zapalnych, ma także szczególne znaczenie w ginekologii. W pracy przedstawiono zastosowanie pozytonowej tomografii emisyjnej w diagnozowaniu raka jajnika i gruczołu sutkowego oraz w raku szyjki macicy. Rak piersi jest najczęstszym nowotworem złośliwym wśród kobiet, a nowotwory trzonu macicy, jajnika i szyjki macicy zajmują odpowiednio czwarte, piąte i szóste miejsce według częstości występowania. Wymienione choroby stanowią drugą (rak piersi), czwartą (rak jajnika), siódmą (rak szyjki macicy) i dziesiątą (rak trzonu macicy) przyczynę zgonów z powodu nowotworów złośliwych wśród kobiet. Pozytonowa tomografia emisyjna połączona z tomografią komputerową (PET/CT) z użyciem 18F-fluorodeoksyglukozy, która jest coraz szerzej dostępna, umożliwia ocenę stopnia zaawansowania choroby w  trakcie jednego badania. W  przypadku raka piersi PET/CT z 18F-fluorodeoksyglukozą wykazuje wysoką czułość głównie w raku potrójnie negatywnym i w postaci zapalnej. Pozostałe postacie charakteryzują się niższym metabolizmem glukozy i mogą dawać wyniki fałszywie ujemne. W diagnostyce nawrotu raka piersi PET/CT zapewnia większą dokładność niż inne metody obrazowania. PET/CT cechuje też duża przydatność w ocenie zaawansowania i wznowy raka szyjki macicy, a w szczególności w planowaniu radioterapii. Zarówno w raku szyjki, jak i trzonu macicy badanie wykazuje wysoką czułość w detekcji przerzutowych węzłów chłonnych. Metoda ta jest bardzo skuteczna w ocenie wznowy raka jajnika przy wzroście stężenia markerów nowotworowych. Wyniki badania PET/CT wpływają na decyzje terapeutyczne u znacznej części chorych z rakiem jajnika.

Czasopismo: Current Gynecologic Oncology
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne, nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: inżynieria biomedyczna, nauki farmaceutyczne, nauki medyczne, nauki o zdrowiu
Wpływ wybranych czynników na sposób postrzegania osób chorych na schizofrenię

Wstęp. Schizofrenia jest chorobą psychiczną, która wymagająca długofalowego leczenia. Brak wsparcia ze strony otoczenia oraz stygmatyzacja potęgują konsekwencje choroby. Cel. Celem niniejszej pracy jest analiza postrzegania osób chorych na schizofrenię przez studentów studiów licencjackich na kierunku pielęgniarstwo oraz pielęgniarki czynne zawodowo. Materiał i metody. Dla potrzeb pracy zastosowano metodę sondażu diagnostycznego i technikę ankiety. Kwestionariusz zawierał dwadzieścia trzy pytania. Wnioski. W zawodzie pielęgniarki doświadczenie zawodowe nie ma istotnego wpływu na zmianę postrzegania osób chorych na schizofrenię. W zawodzie pielęgniarki poziom wykształcenia ma istotny wpływ na postrzeganie osób chorych na schizofrenię. Częstotliwość spotkań z chorymi na schizofrenię ma istotny wpływ na sposób ich postrzegania.

Czasopismo: Innowacje w Pielęgniarstwie i Naukach o Zdrowiu
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki o zdrowiu
Udar mózgu – profilaktyka

W udarach mózgu wysokie wskaźniki rozpowszechnienia, śmiertelności i inwalidztwa związane są m.in. z częstym występowaniem u tego samego chorego powtórnych incydentów naczyniowych. Szacuje się, że powtórny udar występuje u ok. 10-12% chorych w ciągu pierwszych 12 miesięcy od zachorowania i u kolejnych 5-8% w każdym następnym roku. Każdy kolejny udar niesie ze sobą większe ryzyko zgonu oraz większe ryzyko niesprawności. Profilaktyka wtórna jest więc podstawą leczenia chorych z udarem. Czynniki ryzyka mogą wpływać bezpośrednio na wzrost rozpowszechnienia tej choroby lub pośrednio poprzez zmianę naturalnej historii choroby. Najważniejszymi modyfikowalnymi czynnikami ryzyka są: nadciśnienie tętnicze, choroby serca, cukrzyca, nikotynizm, sposób odżywiania się i mała aktywność fizyczna. W ostatnich latach wyniki badań eksperymentalnych i klinicznych wskazują, że nowym modyfikowalnym czynnikiem ryzyka chorób naczyniowych mózgu może być podwyższony poziom homocysteiny. Modyfikacja czynników ryzyka połączona z leczeniem przeciwpłytkowym lub przeciwzakrzepowym miała decydujący wpływ na spadek umieralności w krajach Europy Zachodniej i w USA, gdzie udary mają lżejszy przebieg niż w naszym kraju. W Polsce rozpowszechnienie czynników ryzyka jest bardzo wysokie, a leczenie profilaktyczne wciąż zbyt rzadko stosowane. W artykule przedstawiono zasady stosowania profilaktyki wtórnej u chorych po udarze niedokrwiennym mózgu.

Czasopismo: Aktualności Neurologiczne
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne, nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: inżynieria biomedyczna, nauki farmaceutyczne, nauki medyczne
Homocysteina jako czynnik ryzyka uszkodzenia naczyń

Rola homocysteiny – aminokwasu siarkowego jest w organizmie znana. W ostatnich latach próbowano łączyć hiperhomocysteinemię z uszkodzeniem naczyń krwionośnych i patogenezą miażdżycy. Zwrócono uwagę na jej rolę jako czynnika ryzyka w udarze mózgu. U 100 chorych z udarem niedokrwiennym mózgu – potwierdzonym w badaniu neuroobrazowym (CT i/lub NMR głowy) oraz w przeprowadzonym metodą Dopplera badaniu tętnic domózgowych (USG) – oznaczano w surowicy poziom homocysteiny oraz witaminy B12 i kwasu foliowego. U 40 osób z grupy kontrolnej (bez objawów piramidowych) dokonywano tych samych oznaczeń. Okazało się, że poziom homocysteiny w surowicy krwi był podwyższony w sposób istotny statystycznie. U 28% różnica ta była znaczna w porównaniu z grupą kontrolną, co wskazuje, że hiperhomocysteinemia stanowi niezależny czynnik ryzyka udaru mózgu. Badania USG pozwoliły na ustalenie zmian i ilości zajętych tętnic, z kolei badanie CT lub/i NMR ujawniało obszary niedokrwienia. Wysoki poziom homocysteiny nie korelował bezpośrednio z ilością zajętych naczyń. Interesujący jest fakt, że podwyższony poziom homocysteiny można regulować poprzez suplementację witaminami z grupy B i kwasem foliowym. Poziom homocysteiny bywa podwyższony w takich chorobach układu nerwowego, jak otępienie czy choroba Parkinsona. Zwraca uwagę hiperhomocysteina występująca w przebiegu długotrwałej terapii lekami przeciwpadaczkowymi u osób chorujących z powodu epilepsji.

Czasopismo: Aktualności Neurologiczne
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne, nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: inżynieria biomedyczna, nauki farmaceutyczne, nauki medyczne
Stan padaczkowy. Obraz kliniczny i postępowanie

Stan padaczkowy (SP) jest stanem zagrożenia życia, w którym występują ciągłe lub powtarzające się napady padaczkowe trwające powyżej 30 minut, pomiędzy którymi pacjent nie odzyskuje w pełni świadomości. W opornym SP aktywność napadowa utrzymuje się powyżej 60 minut i nie odpowiada na leczenie lekami 1. rzutu. SP klinicznie dzielimy na drgawkowy i niedrgawkowy. Może wystąpić u pacjentów z padaczką (przyczyną często jest niski poziom leków przeciwpadaczkowych w surowicy) lub być objawem ostrego (organicznego lub metabolicznego) uszkodzenia OUN. Postępowanie w SP polega na zapewnieniu prawidłowej czynności układów oddechowego i krążenia, opanowaniu wyładowań napadowych, wyrównaniu zaburzeń metabolicznych oraz rozpoznaniu i leczeniu przyczyny. Lekami 1. rzutu są podawane dożylnie benzodiazepiny, a następnie fenytoina. W przypadku braku efektu zaleca się inne leki, a ostatecznie znieczulenie ogólne przy użyciu barbituranów lub niebarbituranowych środków anestetycznych. Badanie EEG odgrywa ważną rolę w rozpoznaniu i monitorowaniu SP – szczególnie opornego, gdzie leki podajemy do uzyskania burst suppression pattern. Każdy napad padaczkowy trwający powyżej 10 minut powinien być traktowany jako potencjalny stan padaczkowy.

Czasopismo: Aktualności Neurologiczne
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne, nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: inżynieria biomedyczna, nauki farmaceutyczne, nauki medyczne
Ocena dostępności do papierosów w opinii dzieci i młodzieży z miasta Włocławka

Wstęp. Palenie tytoniu oraz narażenie na dym nikotynowy niesie za sobą szereg negatywnych skutków zdrowotnych, zarówno w rozumieniu jednostkowym jak i społecznym. Wczesna inicjacja nikotynowa zwiększa ryzyko palenia tytoniu w przyszłości i wykazuje związek z podejmowaniem przez młodzież innych zachowań niekorzystnych dla zdrowia. Cel. Celem pracy jest ocena dostępności do wyrobów nikotynowych wśród dzieci i młodzieży z miasta Włocławka. Materiał i metody. Badania przeprowadzono wśród 369 uczniów włocławskich szkół. W badaniu posłużono się metodą sondażu diagnostycznego z wykorzystaniem kwestionariusza ankiety własnej. Wyniki. 1. 84,3% uczniów deklaruje, że nie pali papierosów, 2. Spośród palących badanych 58,6 % deklaruje, że pali w wyjątkowych sytuacjach, a nałogowe (codzienne) palenie zadeklarowało 22,4% badanych. 3. 27,5% badanych zadeklarowało inicjacje palenia w wieku 10 lat i poniżej. 4. 14,4% ankietowanych kupiło papierosy samodzielnie. Wnioski. 1. Znacząca większość uczniów szkół włocławskich (84,3%) deklaruje, że nie pali papierosów. 2. Uczniowie z włocławskich szkół palący tytoń najczęściej deklarują, że palą w wyjątkowych sytuacjach. Co piąty nastolatek z grupy osób palących pali tytoń nałogowo (codziennie). 3. Znaczący jest odsetek osób inicjujących palenie w wieku 10 lat i poniżej.

Czasopismo: Innowacje w Pielęgniarstwie i Naukach o Zdrowiu
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki o zdrowiu
Trudności w leczeniu lekoopornego stanu padaczkowego – opis przypadku

18-letnia pacjentka została przeniesiona z oddziału psychiatrycznego. Od 2. roku życia była leczona z powodu padaczki z objawami częściowymi złożonymi z wtórnym uogólnieniem. Etiologia padaczki nieznana. Wielokrotnie hospitalizowana z powodu lekooporności i dwa razy z powodu stanów padaczkowych wtórnie uogólnionych. W październiku bieżącego roku zwiększyła się ilość napadów padaczkowych, którym towarzyszyły zaburzenia zachowania. Zmiana leków przeciwpadaczkowych nie przyniosła efektu. Chora była hospitalizowana na oddziale neurologicznym i psychiatrycznym. Z powodu licznych napadów częściowych złożonych wtórnie uogólniających się została przyjęta do Kliniki Neurologii, gdzie rozwinął się stan padaczkowy. Badaniem neurologicznym stwierdzono asymetrię odruchów ścięgnistych l>p, tomografia komputerowa głowy była prawidłowa. Nie zdołano przerwać stanu padaczkowego za pomocą zalecanych, maksymalnych dawek diazepamu, klonazepamu, walproinianu sodu, fenytoiny, fenobarbitalu, lidokainy, midazolamu i prowadzonej przez 2 dni śpiączki tiopentalowej. Równocześnie podawano przez sondę żywienie i wcześniej stosowane leki przeciwpadaczkowe: TGB, VPA, TPH. Pomimo intensywnego leczenia obserwowano do 50 napadów na dobę w postaci zwrotu gałek ocznych w górę, mrugania, ślinotoku, bradykardii, niepokoju ruchowego ust, barków i przegięcia głowy. W zapisie EEG stwierdzono uogólnioną patologię napadową. Wykonano badanie płynu mózgowo-rdzeniowego, w którym jedynie poziom białka był podwyższony. Włączono propofol dożylnie oraz lewetiracetam w sondzie, uzyskując ustąpienie napadów w ciągu godziny i poprawę zapisu EEG. Terapii propofolem towarzyszyły spadki ciśnienia tętniczego wymagające podawania amin presyjnych przez 4 dni. W 14. dobie leczenia chorą ekstubowano. Stan neurologiczny był dobry, nie stwierdzono regresji intelektualnej. W ciągu 4 tygodni napadów padaczkowych nie obserwowano.

Czasopismo: Aktualności Neurologiczne
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne, nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: inżynieria biomedyczna, nauki farmaceutyczne, nauki medyczne
Wybrane aspekty opieki pielęgniarskiej wobec pacjentki z marskością wątroby w przebiegu choroby Wilsona

Wstęp. Choroba Wilsona stanowi realne zagrożenie dla jakości życia pacjentów. Prowadzi bowiem do istotnych deficytów neurologicznych, zaburzeń o podłożu psychiatrycznym a głównie poważnych dysfunkcji wątroby. Cel pracy. Celem opracowania analiza wybranych aspektów opieki pielęgniarskiej wobec pacjentki w przebiegu choroby Wilsona, z wykorzystaniem terminów zaczerpniętych z ICNP®. Prezentacja przypadku. Opis przypadku dotyczy pacjentki w młodym wieku hospitalizowanej w związku z zaostrzeniem objawów choroby Wilsona. Dyskusja. Choroba Wilsona dotyczy głównie osób młodych. Niezbędne jest zatem projektowanie takiej opieki pielęgniarskiej, która poza rozwiązywaniem somatycznych problemów chorego, nie narusza ich autonomii i minimalizuje deficyty w zakresie dotychczas pełnionych ról społecznych. Wnioski. Zastosowanie ICNP® w planowaniu opieki pielęgniarskiej wobec pacjentki w przebiegu choroby Wilsona może istotnie sprzyjać wdrażaniu systematycznych działań służących poprawie jakości jej życia.

Czasopismo: Innowacje w Pielęgniarstwie i Naukach o Zdrowiu
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki o zdrowiu
Leukodystrofia metachromatyczna. Opis przypadku z postacią późną choroby

Leukodystrofia metachromatyczna (MLD) należy do chorób uwarunkowanych genetycznie, dziedziczonych w sposób autosomalny recesywny. Istota choroby polega na niedoborze arylosulfatazy A (ARSA) i gromadzeniu w układzie nerwowym i narządach wewnętrznych złogów metachromatycznych, czyli sulfadytów. W następstwie dochodzi do powstania rozlanej demielinizacji w mózgu oraz nerwach obwodowych. Wyróżnia się 4 postacie kliniczne, w zależności od wieku zachorowania: postać wczesnodziecięcą, późnodziecięcą, młodzieńczą i późną. Obniżenie aktywności ARSA jest następstwem nieprawidłowości genu umiejscowionego na długim ramieniu chromosomu 22.13. Zaburzenia mogą mieć charakter mutacji, delecji, mutacji typu nonsense. Badania neurochemiczne pozwoliły na wyodrębnienie sulfatydozy z niedoboru aktywności ARSA będącego wynikiem deficytu kilku sulfataz oraz następstwem niedoboru aktywatora białkowego ARSA. Podstawowym kryterium diagnostycznym jest wykazanie obecności złogów metachromatycznych lub podwyższonej zawartości sulfatydów w komórkach i płynach ustrojowych, a także stwierdzenie znacznego obniżenia aktywności ARSA w leukocytach, w hodowli fibroblastów i moczu. W obrazie klinicznym najczęściej dominują objawy polineuropatii, osłabienia i hipotonii mięśni, niezborność, zaburzenia mowy o typie dyzartrii, objawy opuszkowe, zanik nerwów wzrokowych, upośledzenie funkcji intelektualnych oraz napady padaczkowe. Nie są znane skuteczne metody leczenia. Można mieć nadzieję, że uda się osiągnąć postęp leczniczy drogą terapii genowej.

Czasopismo: Aktualności Neurologiczne
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne, nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: inżynieria biomedyczna, nauki farmaceutyczne, nauki medyczne
Czy otyłość zwiększa ryzyko zachorowania na raka jajnika? Przegląd literatury

Otyłość to jedna z chorób cywilizacyjnych XXI wieku, od dawna wiązana ze zwiększonym ryzykiem rozwoju chorób układu krążenia, cukrzycy czy nowotworów. Z badań epidemiologicznych wynika, że szczupła sylwetka (wskaźnik masy ciała – body mass index, BMI na poziomie 21–23 kg/m2 ) pozwala uniknąć do 20% nowotworów związanych z nadmiarem tkanki tłuszczowej. Z kolei przyrost masy ciała (BMI powyżej 25 kg/m2 ) podwyższa ryzyko zachorowania na nowotwór – mniej więcej półtora raza w porównaniu z ryzykiem przy prawidłowym BMI. Przybywa dowodów na to, że wysokie BMI może także zwiększać prawdopodobieństwo nawrotów raka i umieralność spowodowaną przez nowotwory czy osłabiać skuteczność chemoterapii. W przypadku licznych nowotworów, takich jak rak okrężnicy, gruczolakorak przełyku, rak piersi, trzonu macicy, nerki lub trzustki, związek z otyłością został naukowo udowodniony, natomiast wyniki badań analizujących związek otyłości z rakiem jajnika nie są jednoznaczne. Niektóre badania potwierdzają wzrost ryzyka zachorowania u kobiet otyłych, inne nie wykazują tej zależności albo wręcz wskazują na wyższe wskaźniki przeżywalności otyłych chorych z rakiem jajnika, co jest określane jako paradoks otyłości. Podczas przeglądu literatury przykuwa uwagę różnorodność metodyki badań – być może właśnie to jest przyczyną tak rozbieżnych wyników prac. W artykule scharakteryzowano wybrane substancje produkowane przez tkankę tłuszczową, które odgrywają istotną rolę w indukcji stanu zapalnego. Ponadto przedstawiono dane z piśmiennictwa dotyczące związków otyłości z zachorowaniem na raka jajnika.

Czasopismo: Current Gynecologic Oncology
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne, nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: inżynieria biomedyczna, nauki farmaceutyczne, nauki medyczne, nauki o zdrowiu
Zjawisko przemocy rówieśniczej i domowej w opinii dzieci i młodzieży miasta Włocławka

Wstęp. Zjawisko przemocy w środowisku szkolnym jest powszechnym zjawiskiem. Przemoc szkolna i domowa może przybierać różne formy. Takie zachowanie ma na celu sprawienie bólu, przykrości, przerażenia. W takich sytuacjach ofiara nie może się bronić, a sprawca ma poczucie bezkarności. Cel. Celem badania jest ocena powszechności zjawiska przemocy w środowisku szkolnym i domowym oraz wstępna identyfikacja problemu. Materiał i metody. Badanie zjawiska przemocy rówieśniczej i domowej zostało przeprowadzone w grupie 369 uczniów szkoły podstawowej, klas gimnazjalnych szkoły podstawowej oraz szkoły średniej na terenie miasta Włocławek przy użyciu kwestionariusza ankiety własnego autorstwa. Badanie stanowiło część większych badań dot. zachowań dzieci i młodzieży. Wyniki. Większość uczniów 67,2% nie doświadcza przemocy w środowisku szkolnym, problem przemocy dotyczy 32,1% dzieci, najczęściej występuje wśród uczniów szkoły podstawowej. Najczęstszą formą przemocy są: przekleństwa, wyśmiewanie, kłótnie. Zdecydowana większość przebadanych dzieci i młodzieży nie doświadcza przemocy w środowisku domowym. Wśród uczniów, których dotyczył problem przemocy domowej większość nie poinformowała nikogo o stosowanej przemocy. Wnioski. Badania wskazują niewielki wzrost agresji werbalnej i relacyjnej. W porównaniu do wcześniejszych badań obserwuje się wzrost liczby uczniów deklarujących problem przemocy w szkole. Zjawisko przemocy rówieśniczej powinno być kontrolowane i przerywane przez nauczycieli, z uwagi na późniejsze problemy zdrowotne i emocjonalne, które może spowodować u ofiary.

Czasopismo: Innowacje w Pielęgniarstwie i Naukach o Zdrowiu
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki o zdrowiu
Tłuszczakomięśniak komórkowy jajnika – opis przypadku i przegląd piśmiennictwa

Leiomyoma należy do rzadkich nowotworów niezłośliwych jajnika. Mięśniak komórkowy (cellular variant 8892/0) i tłuszczakomięśniak (lipoleiomyoma variant lub leiolipomyoma 8890/0) są wariantami histologicznymi mięśniaka gładkokomórkowego (leiomyoma 8890/3), który jest najczęstszym nowotworem niezłośliwym u kobiet. Mięśniak komórkowy występuje w około 5% przypadków mięśniaków macicy. W obrazie histologicznym charakteryzuje się bogatokomórkowym utkaniem o większej gęstości komórkowej niż myometrium. Komórki są zwykle drobne, wrzecionowate, bez atypii, z małą aktywnością mitotyczną (<5 figur podziału/10 HPF) i skąpą komponentą elementów łącznotkankowych. Lipoleiomyoma składa się z adipocytów, komórek mięśni gładkich i tkanki włóknistej. W dostępnym piśmiennictwie anglojęzycznym opisano tylko pojedyncze przypadki lipoleiomyoma jajnika. Prezentowana w artykule 51-letnia pacjentka została zakwalifikowana do laparotomii z powodu guza jajnika prawego. W trakcie zabiegu wykonano wycięcie guza o średnicy około 70 mm i histerektomię z obustronnym usunięciem przydatków. W badaniu histopatologicznym materiału pooperacyjnego rozpoznano: guz jajnika prawego – lipoleiomyoma cellulare oedematosum, w trzonie macicy – leiomyomata intramuralia partim cellularia et leiomyoma submucosum corporis uteri. W piśmiennictwie nie przedstawiono dotychczas opisu przypadku tłuszczakomięśniaka komórkowego (lipoleiomyoma cellulare) jajnika. Pacjentki po operacjach rzadkich podtypów histologicznych nowotworów jajnika typu leiomyoma powinny być objęte długotrwałym nadzorem klinicznym.

Czasopismo: Current Gynecologic Oncology
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne, nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: inżynieria biomedyczna, nauki farmaceutyczne, nauki medyczne, nauki o zdrowiu
Niezgodności a zdarzenia niepożądane jako element oceny jakości opieki długoterminowej

Wstęp. Na wstępie porównano terminologię działań naprawczych i zapobiegawczych w procesie zarządzania jakością ze względu na różne źródła normatywne definicji ,,niezgodności” i ,,zdarzenia niepożądanego”. Pojęcia działań naprawczych lub zapobiegawczych zostały również zawarte w dokumentach legislacyjnych (projekt ustawy o jakości w ochronie zdrowia i bezpieczeństwie pacjenta), co może stanowić przełom w podejściu do zagadnień nie tyle niezgodności, ale samego procesu rejestracji zdarzeń niepożądanych. Przegląd. Bliskoznacznymi terminami do omawianych w tym artykule są ,,zdarzenie medyczne” i ,,błąd medyczny”. Dla uproszczenia, ze względu na obszerność interpretacji prawnych oraz z uwagi na większą przejrzystość i wzbogacenie dobrej praktyki zarządzania, analiza źródeł skupiła się na umiejscowieniu ,,niezgodności” i ,,zdarzeń niepożądanych” względem siebie w systemach zarządzania jakością. Trzeba zaznaczyć, że temat nie jest nowy i znane są różne propozycje do katalogu rejestrowanych zdarzeń niepożądanych. Szczególnie w obszarze praktyki pielęgniarskiej są zidentyfikowane i powtarzalne z różnym prawdopodobieństwem i częstością zdarzenia. Zagadnienia jakości w opiece zdrowotnej są regulowane obecnie w wielu aktach prawnych. Promowanie inicjatyw projakościowych wiązałoby się z wprowadzeniem wymagań jakościowych i systematyczną oceną ich spełnienia. Wnioski. Systemowe podejście do jakości w opiece zdrowotnej wymaga oceny „niedostatecznej i nie akceptowalnej jakości” oraz wprowadzenia rozwiązań poprawiających jakość usług. Wdrożenie rozwiązań prawno-organizacyjnych ma za zadanie kompleksowo i w sposób skoordynowany realizować priorytety polityki zdrowotnej w obszarze jakości. Zakres projektowanej regulacji prawnej zakłada wprowadzenie rozwiązań w zakresie m.in. systemowego monitorowania zdarzeń niepożądanych (system monitorowania zdarzeń niepożądanych).

Czasopismo: Innowacje w Pielęgniarstwie i Naukach o Zdrowiu
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki o zdrowiu