rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Rola przezklatkowej ultrasonografii płuc u dzieci

Przezklatkowe ultrasonograficzne badanie płuc to ultrasonograficzna ocena płuc, opłucnej ściennej, opłucnej płucnej i przestrzeni między tymi błonami. Jest częścią ultrasonograficznego badania klatki piersiowej, w którym dodatkowo ocenia się struktury powierzchowne ograniczające jamę klatki piersiowej, przeponę, śródpiersie i serce. Przezklatkowa ultrasonografia płuc jako metoda diagnostyczna chorób płuc stosowana jest od ponad 30 lat, jednakże jej zalety i ograniczenia nie są powszechnie znane i nie uzyskały jeszcze pełnej akceptacji klinicystów. Od pierwszej dekady XXI wieku badanie to staje się coraz powszechniej wykorzystywaną metodą diagnostyki obrazowej w pediatrii. Do tej pory nie udokumentowano działań niepożądanych, co więcej – jest to metoda pozbawiona szkodliwego promieniowania jonizującego. Przezklatkowe ultrasonograficzne badanie płuc można wykonać praktycznie w każdych warunkach i wielokrotnie powtarzać. Z uwagi na jego dostępność, wiarygodność i dokładność w porównaniu z metodami uznanymi za referencyjne, a także niski koszt wydaje się najlepszym badaniem służącym do oceny płuc. Może być ono wykorzystywane zarówno w procesie wstępnej diagnostyki, jak i w monitorowaniu przebiegu leczenia (możliwość wykonania badań przyłóżkowo). W artykule oprócz zagadnień dotyczących techniki badania ultrasonograficznego, wymagań sprzętowych, prawidłowego ultrasonograficznego obrazu płuc i ograniczeń badania omówiono jego rolę w diagnostyce chorób płuc u dzieci, takich jak: zapalenie płuc, płyn w jamie opłucnej, niedodma, odma opłucnowa, zapalenie oskrzelików, obrzęk płuc i zatorowość płucna.

Czasopismo: Pediatria i Medycyna Rodzinna
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki farmaceutyczne, nauki medyczne
Nowe kierunki rozwoju badań posturografii

Badania posturografii, zarówno statycznej, jak i dynamicznej, wykazują stosunkowo małą przydatność w diagnostyce uszkodzeń przedsionkowych. Prezentowany przegląd danych literaturowych dotyczy prób uwrażliwienia badań posturograficznych poprzez włączenie ruchów głowy do standardowego protokołu badania posturografii. Analizie zostały poddane artykuły dotyczące tej tematyki umieszczone w bazach PubMed oraz Web of Science. Wszystkie prace dotyczą posturografii dynamicznej (Sensory Organization Test, SOT). Do badań wybrano artykuły obejmujące próby wykonywane przy zamkniętych oczach na stabilnym i ruchomym podłożu. Wyniki badań wskazują na przydatność testu SOT-5 z ruchami głowy z prędkością 15°/s, jako testu przesiewowego dla różnicowania osób z i bez uszkodzeń przedsionkowych. Ponadto, wykazano przydatność posturografii z ruchami głowy dla monitorowania kompensacji uszkodzeń błędnika i postępów rehabilitacji. Nowe kierunki rozwoju posturografii obejmują badania nad bardziej rozpowszechnioną posturografią statyczną oraz posturografią mobilną, w której zamiast płyty tensometrycznej zastosowano czujniki umieszczone na pacjencie, mierzące bezpośrednio korekcje reakcji posturalnych.

Czasopismo: Otorynolaryngologia - przegląd kliniczny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Odwracalna jednostronna ślepota jako powikłanie ropnia oczodołu – opis przypadku

Powikłania oczodołowe i wewnątrzczaszkowe zapalenia zatok spotykane są rzadko, jednak wciąż stanowią ważny problem kliniczny. Wczesna diagnoza i szybko wdrożone leczenie zmniejszają możliwość trwałych następstw. Prezentujemy przypadek 64-letniego mężczyzny, który został przyjęty do szpitala z powodu wytrzeszczu gałki ocznej prawej, silnego bólu zagałkowego oraz szybko postępującego upośledzenia wzroku. W wywiadzie 34 lata temu wypadek komunikacyjny ze złamaniem twarzoczaszki i przetrwałym ubytkiem kostnym dolnej ściany oczodołu prawego. Po przeprowadzonej diagnostyce postawiono rozpoznanie ostrego zapalenia zatok przynosowych z ropniem oczodołu. Wykonano endoskopową operację zatok oraz odbarczenie ropnia z dojścia zewnętrznego. Po zastosowanym leczeniu uzyskano znaczną poprawę wzroku, a ostatecznie powrót ostrości wzroku do normy.

Czasopismo: Otorynolaryngologia - przegląd kliniczny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Wydłużony odstęp QT w spoczynkowym elektrokardiogramie – i co dalej? Punkt widzenia kardiologa sportowego Część 2. Od testów prowokacyjnych do prewencji zdarzeń sercowych

Elektrokardiografia spoczynkowa stanowi podstawowe narzędzie diagnostyczne w identyfikacji chorób mięśnia sercowego, których podłożem jest defekt genetyczny kanałów jonowych, prowadzący do niestabilności bioelektrycznej kardiomiocytów i ryzyka indukcji złożonej, zagrażającej życiu, arytmii komorowej. Wśród genetycznie uwarunkowanych chorób kanałów jonowych w populacji ogólnej najczęściej występuje zespół wydłużonego odstępu QT. Wrodzony zespół wydłużonego odstępu QT jest heterogenną, genetycznie uwarunkowaną grupą chorób kanałów jonowych, objawiającą się w elektrokardiografii spoczynkowej wydłużeniem odstępu QT. U części pacjentów z zespołem wydłużonego odstępu QT odstęp QTc mieści się w granicach wartości prawidłowych, co stwarza ryzyko stawiania fałszywie ujemnych diagnoz. Zastosowanie u pacjentów z niediagnostycznym odstępem QTc, ale jednocześnie przy uzasadnionym podejrzeniu zespołu wydłużonego odstępu QT, prób czynnościowych lub testów farmakologicznych może sprowokować ujawnienie się fenotypowych cech kanałopatii. W profilaktyce zdarzeń sercowych u chorych z zespołem wydłużonego odstępu QT znalazły zastosowanie m.in. beta-blokery. U osób, u których doszło do zatrzymania krążenia, zaleca się wszczepienie kardiowertera-defibrylatora serca, a w niektórych przypadkach przeprowadzenie lewostronnej szyjno-piersiowej sympatektomii. W zakresie codziennego funkcjonowania pacjenci z zespołem wydłużonego odstępu QT powinni unikać leków wydłużających czas trwania odstępu QT oraz wyrównywać zaburzenia elektrolitowe. Udział w sporcie wyczynowym chorych z zespołem wydłużonego odstępu QT stanowi wciąż przedmiot dyskusji ekspertów. Celem drugiej części opracowania poświęconego wydłużonemu odstępowi QT w elektrokardiografii jest przedstawienie testów prowokacyjnych (czynnościowych i farmakologicznych) stosowanych w diagnostyce zespołu wydłużonego odstępu QT. Omówione zostaną także sposoby stratyfikacji zagrożenia nagłymi zdarzeniami sercowymi u osób z rozpoznanym zespołem wydłużonego odstępu QT, aktualne możliwości działań prewencyjno-leczniczych oraz zalecenia dotyczące kwalifikacji do aktywności fizycznej.

Czasopismo: Pediatria i Medycyna Rodzinna
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki farmaceutyczne, nauki medyczne
Rak gruczołowo-torbielowaty regionu głowy i szyi – opis przypadków

Wprowadzenie. Rak gruczołowo-torbielowaty (adenoid cystic carcinoma, ACC), nazywany też oblakiem, jest rzadkim, wolno rosnącym, złośliwym guzem wywodzącym się z tkanki gruczołowej. Stanowi około 1% nowotworów złośliwych regionu głowy i szyi. ACC może naciekać nerwy i zazwyczaj jest diagnozowany w zaawansowanym stadium. Cel pracy. Zaprezentowanie własnego doświadczenia w leczeniu pacjentów z oblakami regionu głowy i szyi. Materiał i metody. Autorzy przedstawiają przypadki 10 pacjentów leczonych z powodu raka gruczołowo-torbielowatego w Klinice Laryngologii Śląskiego Uniwersytetu Medycznego w Katowicach w latach 2011-2017. Wyniki. Grupa opisywanych pacjentów składała się z 7 kobiet i 3 mężczyzn w wieku od 31 do 68 lat. Guzy umiejscowione były w różnych lokalizacjach regionu głowy i szyi. Wszyscy pacjenci byli leczeni operacyjnie, 7 z  nich otrzymało również radioterapię uzupełniającą. Wnioski. Leczenie pacjentów z oblakami regionu głowy i szyi stanowi wyzwanie dla wielu specjalistów, w tym otorynolaryngologów, przede wszystkim z uwagi na trudną do radykalnego leczenia operacyjnego lokalizację. W przypadku ACC gruczo- łów ślinowych przedoperacyjny wynik biopsji guza często jest fałszywie ujemny. Właściwe rozpoznanie opiera się zawsze na skrupulatnej analizie patomorfologicznej.

Czasopismo: Otorynolaryngologia - przegląd kliniczny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Powikłania neurologiczne w przebiegu boreliozy – obserwacje kliniczne

Borelioza to przewlekła choroba wielonarządowa powodowana przez zakażenie krętkami Borrelia burgdorferi, dla których wektorami są kleszcze z rodzaju Ixodes. Polska jest krajem o średnim i wysokim wskaźniku zakażenia kleszczy. Zapadalność na boreliozę w ostatnich latach rośnie, a jej największe nasilenie odnotowuje się latem, szczególnie na terenach endemicznych. Ryzyko zakażenia zależy od rodzaju krętka wywołującego chorobę, a także czasu, przez jaki przebywa on w skórze człowieka. Istotne jest jak najszybsze usunięcie pasożyta, najpóźniej do 24 godzin od wniknięcia krętka. Zakażenie wywołuje trzy stadia choroby, choć nie zawsze wszystkie muszą występować. W stadium pierwszym obserwujemy charakterystyczny rumień wędrujący lub, rzadziej, chłoniaka limfocytowego skóry. W stadium drugim pojawiają się dolegliwości ogólne, dochodzi do zajęcia mięśnia sercowego, stawów bądź układu nerwowego. W późnej fazie choroby mamy do czynienia z nieodwracalnymi poważnymi powikłaniami dotyczącymi układu nerwowego, układu narządu ruchu i skóry. Podstawą do rozpoznania boreliozy jest pozytywny wywiad w kierunku ukłucia przez kleszcza oraz występowanie objawów klinicznych potwierdzonych badaniami serologicznymi. W przypadku rumienia wędrującego do wdrożenia leczenia bez laboratoryjnej weryfikacji zakażenia wystarczy sama jego obecność. Diagnostyka serologiczna opiera się przede wszystkim na testach ELISA, a w drugim etapie – weryfikujących testach Western blot. Dodatnie badania serologiczne bez obecności objawów klinicznych i dodatniego wywiadu nie upoważniają do rozpoznania choroby i wdrożenia leczenia. Rodzaj oraz droga i czas podawania antybiotyku zależą od rozpoznanego stadium i zajętego narządu. Do leków najczęściej stosowanych w przypadku boreliozy należą: amoksycylina, doksycyklina (powyżej 12. roku życia) i ceftriakson.

Czasopismo: Pediatria i Medycyna Rodzinna
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki farmaceutyczne, nauki medyczne, nauki o ziemi i środowisku
Użyteczność stosowania testów stabilizacji wzrokowej oraz dynamicznej ostrości wzroku za pomocą narzędzia inVision™ w diagnostyce zawrotów głowy

Pacjenci cierpiący na problemy z utrzymaniem równowagi często doświadczają również zawrotów głowy lub zaburzeń widzenia. Stabilizacja obrazu w trakcie poruszania się jest jednym z najistotniejszych czynników umożliwiających wykonywanie codziennych czynności. Nieprawidłowości przedsionkowe mogą ten proces bardzo poważnie zakłócać i powodować dyskomfort. Za zachowanie stabilności wzroku podczas obserwacji ruchomych obiektów lub podczas szybkiego poruszania głową odpowiedzialny jest odruch przedsionkowo-wzrokowy (ang. vestibulo-ocular reflex, VOR). Ocena VOR jest ważnym elementem diagnozowania zawrotów głowy i problemów z utrzymaniem równowagi. W artykule przedstawiono podstawowe informacje na temat funkcjonowania układu odpowiedzialnego za statyczne utrzymanie wzorku i stabilność patrzenia. Zaprezentowano metodę diagnostyczną zawrotów głowy za pomocą narzędzia inVision™, szczegółowo ją opisując oraz dokonując jej oceny na podstawie licznych badań z jego wykorzystaniem.

Czasopismo: Otorynolaryngologia - przegląd kliniczny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Problem kiły na Huculszczyźnie na przełomie XIX i XX stulecia

Na wstępie zanalizowano przyczyny występowania kiły na Huculszczyźnie na kresach południowo-wschodnich Drugiej Rzeczypospolitej Polskiej. Szeroko zanalizowano problem a szczególnie trudności lecznictwa ambulatoryjnego i szpitalnego tej choroby w tej części Polski. Zrelacjonowano problemy diagnostyczne kiły w schorzeniach otorynolaryngologicznych.

Czasopismo: Otorynolaryngologia - przegląd kliniczny
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: historia, nauki medyczne
Chłoniak rozlany z dużych komórek B zatoki czołowej. Opis przypadku

Chłoniaki w obrębie narządów głowy i szyi są najczęściej rozpoznawanymi nowotworami złośliwymi pochodzenia nienabłonkowego. Pierwotny chłoniak zatok czołowych jest bardzo rzadką chorobą. Obraz kliniczny i radiologiczny jest niecharakterystyczny, może być zbliżony do innych schorzeń nosa i zatok przynosowych. Opóźnia to zwykle diagnozę, powodując gorsze rokowanie. Leczenie z wyboru tego typu guzów polega na pobraniu materiału diagnostycznego, chemioterapii wielolekowej oraz uzupełniającej radioterapii. Opisano przypadek 63-letniej kobiety, u której rozpoznano chłoniaka rozlanego z dużych komórek B zatoki czołowej. Pacjentka przebyła leczenie operacyjne oraz trzy z czterech cykli chemioterapii; oczekuje na radioterapię ogniska pierwotnego nowotworu. Przedstawiono przebieg choroby i leczenia. Okres pooperacyjny był niepowikłany.

Czasopismo: Otorynolaryngologia - przegląd kliniczny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Otomykoza ucha zewnętrznego wywołana przez grzyby z rodzaju Aspergillus – opis 3 przypadków

Otomykoza jest grzybiczą infekcją przewodu słuchowego, sprawiającą trudności diagnostyczne i lecznicze. Często występuje u pacjentów z obniżoną odpornością, oraz u osób stosujących miejscowo przez długi okres antybiotyki do przewodu słuchowego w przewlekłym zapaleniu ucha. Kluczowe w rozpoznaniu jest wnikliwe badanie otoskopowe, zaobserwowanie charakterystycznego obrazu klinicznego (masa zalegająca w przewodzie słuchowym) oraz wykonanie wymazu z ucha w kierunku grzybów pleśniowych. We wszystkich przedstawionych w pracy przypadkach grzybicy ucha pobrano zalegającą w przewodzie słuchowym wydzielinę i przesłano ją do oceny mikrobiologicznej (badanie bakteriologiczne i mikologiczne), dzięki czemu uzyskano potwierdzenie rozpoznania. Badania mikologiczne wykazały obecność u dwóch pacjentów Aspergillus niger, u jednego – Aspergillus terreus. Zastosowane leczenie klotrimazolem i itrakonazolem przyniosło oczekiwany efekt.

Czasopismo: Otorynolaryngologia - przegląd kliniczny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Przetrwały przewód tętniczy - zagadnienie nie tylko dla pediatrów

Przewód tętniczy jest strukturą krążenia płodowego, która zapewnia łączność pomiędzy dużymi pniami tętniczymi i tym samym warunkuje przepływ krwi z pnia płucnego do aorty z ominięciem krążenia płucnego. Podczas przełomu hemodynamicznego dochodzi do funkcjonalnego, a następnie strukturalnego zamknięcia przewodu tętniczego i zmiany krążenia płodowego na krążenie typu dorosłego. Zdarza się jednak, że po porodzie nie dochodzi do fizjologicznej degeneracji przewodu - mówimy wtedy o przetrwałym przewodzie tętniczym, który stanowi około 10% wad wrodzonych serca. Wada ta może przebiegać bezobjawowo lub manifestować się zaburzeniami, głównie ze strony układu krążeniowo-oddechowego, ale także innych narządów. Typowym objawem klinicznym jest charakterystyczny szmer ciągły, zwany maszynowym. Występowanie i nasilenie objawów zależy przede wszystkim od wielkości przecieku krwi przez przewód, a także od wieku pacjenta. Do najważniejszych powikłań przetrwałego przewodu tętniczego należą bakteryjne zapalenie wsierdzia oraz utrwalone nadciśnienie płucne. Leczenie polega na definitywnym zamknięciu przewodu. W pierwszych tygodniach po narodzinach możliwe jest zamknięcie farmakologiczne z wykorzystaniem inhibitorów cyklooksygenazy (indometacyna, ibuprofen). Możliwe jest również zabiegowe zamknięcie przetrwałego przewodu tętniczego z wykorzystaniem technik kardiologii interwencyjnej (przezskórnie) lub kardiochirurgii (operacyjnie bądź małoinwazyjnie z zastosowaniem wideotorakoskopii). Sytuacją szczególną są złożone wady anatomiczne serca, w których postnatalnie drożny przewód tętniczy pełni zupełnie odmienną, dobroczynną funkcję - są to tzw. wady przewodozależne. Postępowanie u takich pacjentów ma na celu przede wszystkim utrzymanie drożności ductus arteriosus, warunkuje on bowiem utrzymanie prawidłowego przepływu krwi. Znane są także rzadkie przypadki, w których dochodzi do przedwczesnego (prenatalnego) zamknięcia przewodu tętniczego, co może prowadzić do niewydolności krążenia płodowego.

Czasopismo: Pediatria i Medycyna Rodzinna
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki farmaceutyczne, nauki medyczne
Brodawczak odwrócony zatok przynosowych z ekspansją do przedniego dołu czaszki – opis przypadków

Brodawczak odwrócony należy do grupy niezłośliwych nowotworów nosa i zatok przynosowych, który pomimo swojego łagodnego charakteru stanowi wyzwanie diagnostyczno-terapeutyczne. Ekspansja tego typu nowotworu do przedniego dołu czaszki bez przemiany złośliwej jest rzadko obserwowana. Rokowanie zależy od zajęcia przez naciek opony twardej oraz doszczętności zabiegu operacyjnego. Celem pracy jest opis dwóch chorych z brodawczakami odwróconymi z obustronnym zajęciem zatok czołowych, przedniego dołu czaszki i oczodołu, usuniętych w jednym przypadku poprzez dostęp przeztwarzowy i obustronną kraniotomię czołową, a w drugim z dostępu endoskopowego przy współpracy z neurochirurgiem.

Czasopismo: Otorynolaryngologia - przegląd kliniczny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Uwarunkowania genetyczne rozszczepu wargi górnej i/lub podniebienia - czy polimorfizm genu MMP2 ma znaczenie w rozwoju tej wady?

Wstęp: Rozszczep wargi górnej i/lub podniebienia jest jedną z najczęściej występujących wad rozwojowych. W Polsce każdego roku przychodzi na świat około 500 dzieci z rozszczepem w okolicy twarzoczaszki. W proces tworzenia struktur twarzoczaszki zaangażowane są metaloproteinazy macierzy zewnątrzkomórkowej, odpowiedzialne za przebudowę i degradację podłoża łącznotkankowego. Polimorfizm w regionie promotorowym genu kodującego MMP2 może mieć wpływ na efektywność transkrypcji, a tym samym na aktywność produktu białkowego tego genu. Celem niniejszej pracy była ocena polimorfizmu 1306 C/T promotora genu MMP2 w grupie dzieci z rozszczepem wargi i/lub podniebienia oraz w grupie kontrolnej, a także ocena częstości występowania poszczególnych genotypów w różnych typach rozszczepów. Materiał i metoda: Badanie przeprowadzono w grupie 150 dzieci z rozpoznanym rozszczepem wargi i/lub podniebienia oraz w grupie 102 dzieci bez wady rozszczepowej twarzoczaszki. Genomowe DNA uzyskano z komórek nabłonkowych błony śluzowej jamy ustnej. Polimorfizm promotora genu MMP2 oznaczono metodą tetra-primer ARMS-PCR. Wyniki: Nie stwierdzono istotnych różnic w częstości występowania poszczególnych alleli w różnych typach rozszczepów. Częstość występowania genotypu CC w grupie dzieci z rozszczepem wargi i podniebienia była znacząco wyższa w porównaniu z grupą kontrolną (p = 0,005). Wniosek: Określenie polimorfizmu sekwencji promotorowych genów kodujących metaloproteinazy macierzy zewnątrzkomórkowej może przyczynić się do wyjaśnienia etiopatogenezy rozszczepu wargi i/lub podniebienia.

Czasopismo: Pediatria i Medycyna Rodzinna
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki farmaceutyczne, nauki medyczne
Psychospołeczne konsekwencje laryngektomii

Praca prezentuje psychologiczne i społeczne konsekwencje laryngektomii, koncentruje się na problematyce związanej z  emocjami, komunikacją, seksualnością, funkcjonowaniem społecznym i jakością życia. Autorzy dokonują przeglądu badań w tym zakresie i podkreślają wagę rehabilitacji psychospołecznej.

Czasopismo: Otorynolaryngologia - przegląd kliniczny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Problem rozpoznawania neuropatii słuchowej w ramach Programu Powszechnych Badań Przesiewowych Słuchu u Noworodków

Od stycznia 2003 r. w całej Polsce działa Program Powszechnych Przesiewowych Badań Słuchu u Noworodków (PPPBSN), którego zadaniem jest bardzo wczesne wykrycie niedosłuchu w całej populacji nowonarodzonych dzieci. Program ten jest skuteczną metodą wczesnego wykrywania zaburzeń słuchu u dzieci, a także rozpoczęcia leczenia i rehabilitacji niedosłuchu, określanej terminem wczesnej interwencji audiologicznej. Terminem neuropatii słuchowej określa się zespół zaburzeń czynności narządu słuchu, charakteryzujący się prawidłową funkcją komórek słuchowych zewnętrznych, przy nieprawidłowej czynności dalszych odcinków drogi słuchowej. Neuropatia słuchowa występuje u ok. 9% niemowląt. Zadaniem ośrodków I poziomu skryningu jest przeprowadzenie badania przesiewowego słuchu u wszystkich żywo urodzonych noworodków w pierwszej lub drugiej dobie życia. Wykonywanym na tym etapie badaniem słuchu jest badanie otoemisji akustycznej; aktualnie rejestruje się otoemisję produktów zniekształceń nieliniowych ślimaka. Ponieważ otoemisja akustyczna rejestruje jedynie czynność komórek słuchowych zewnętrznych, a nie ocenia funkcji dalszych odcinków drogi słuchowej, istnieje pewne ryzyko „przeoczenia” dzieci z neuropatią słuchową. Dotyczy to zwłaszcza tych dzieci, u których nie stwierdza się innych czynników ryzyka uszkodzenia słuchu.

Czasopismo: Otorynolaryngologia - przegląd kliniczny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Miejsce otologa w opiece nad dzieckiem z cukrzycą insulinozależną

We wstępie autor przedstawia podstawowe informacje dotyczące epidemiologii i kliniki cukrzycy, w tym cukrzycy u dzieci, oraz jej powikłań. W następnej części autor dokonuje przeglądu piśmiennictwa dotyczącego wpływu cukrzycy na budowę histopatologiczną ucha wewnętrznego, patofizjologię procesu słyszenia oraz stan audiometryczny narządu słuchu u osób chorych na cukrzycę, w tym dzieci z cukrzycą typu 1. Końcowe uwagi autora dotyczą: potrzeby jak najwcześniejszego rozpoczęcia monitorowania narządu słuchu u chorych z cukrzycą; wartości takich badań audiometrycznych jak audiometria tonalna, ABR i otoemisja akustyczna w tym monitorowaniu; potrzeby włączenia otologa lub audiologa do zespołu medycznego kierującego diagnostyką i terapią dzieci z cukrzycą; potrzeby szerzenia wiedzy wśród lekarzy innych specjalności o możliwości wystąpienia uszkodzenia słuchu u tych chorych. Autor sygnalizuje potrzebę wdrożenia prospektywnych, wieloośrodkowych, randomizowanych, z grupą kontrolną osób zdrowych w zbliżonym, do grupy badanej wieku i proporcji płci, badań nad stanem narządu słuchu u dzieci z cukrzycą, w tym cukrzycą typu 1, których celem byłoby rozstrzygnięcie związanych z tą chorobą a nierozwiązanych do chwili obecnej problemów diagnostyki audiologicznej.

Czasopismo: Otorynolaryngologia - przegląd kliniczny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne