rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Zmienność pokrywy lodów morskich w okresie maksimum ich rozwoju na Morzu Grenlandzkim w i połowie XX wieku

Artykuł przedstawia zmiany powierzchni lodów występujące w okresie maksimum ich rozwoju (w kwietniu) w rejonie między Grenlandią, Islandią i Spitsbergenem w latach: 1901-1939 oraz 1946-1956 oparte na analizach map lodowych udostępnionych przez Duński Instytut Meteorologiczny. Obliczeń powierzchni lodów dokonano w programie ArcGis10.0 w układzie współrzędnych North Pole Lambert Azimuthal Equal Area. Przeprowadzone pomiary powierzchni zlodzonej wskazują na dużą zmienność powierzchni lodów na obszarze między Spitsbergenem, Grenlandią i Islandią. W tym rejonie największe powierzchnie lodów wystąpiły w 1905, 1906 i 1911 roku, a najmniejsze w latach 1925 i 1930. Znacznie mniejsze zmiany powierzchni lodów miały miejsce w rejonie Cieśniny Duńskiej i na wodach między Islandią i SE Grenlandią. W tym rejonie największy rozwój pokrywy lodowej miał miejsce w 1934, 1935 oraz 1952 roku, a najmniejszy w latach 1939, 1929 i 1903. Na całym badanym obszarze największy rozwój lodów miał miejsce w okresie 1905-1918 z maksimum w latach 1906 (1638 tys. km2), 1911 i 1918. Minimum rozwoju pokrywy lodowej wystąpiło w 1933 roku (1037 tys. km2). W okresie 1901-1939 zaznacza się istotny trend malejący powierzchni lodów. Zmiany powierzchni lodów w latach 1946-1956 charakteryzują się dużą stabilnością oscylującą między 1300 a 1500 tys. km2.

Czasopismo: Problemy Klimatologii Polarnej
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki o ziemi i środowisku
Zlodzenie Hornsundu (Spitsbergen) w sezonie zimowym 2008/2009

Sezon lodowy 2008/2009 zaczął się w trzeciej dekadzie października, przy czym spadki temperatury powietrza poniżej zera notowano od końca września. Na wodach fiordu w okresie lipiec – wrzesień odnotowywano jedynie postacie lodu lodowcowego. Dopiero spadki temperatury w listopadzie umożliwiły two-rzenie się lodu autochtonicznego w strefie brzegowej. W tym samym czasie do fiordu zaczął okresowo napływać także lód dryfujący z Prądem Sorkapskim. Pokrycie fiordu lodem o dużej zwartości wystąpiło w kilku epizodach, przerywanych kilkudniowymi aktami przynajmniej częściowego odpływania lodu z Hornsundu. Zwarty i bardzo zwarty lód występowała na praktycznie całej powierzchni fiordu w drugiej dekadzie grudnia, pierwszej i drugiej stycznia, lutym, marcu, pierwszej połowie kwietnia i przez kilka dni w maju. Stała pokrywa lodowa utworzyła się poza Isbjornhamną jedynie w skrajnie wschodniej części fiordu, gdzie pod Brepollen przetrwała do pierwszych dni lipca.

Czasopismo: Problemy Klimatologii Polarnej
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki o ziemi i środowisku
Zmiany temperatury powierzchni Morza Czukockiego (1982-2008)

Praca charakteryzuje zmiany temperatury powierzchni Morza Czukockiego zachodzące w okresie 1982-2008 oraz wpływ na te zmiany cyrkulacji atmosferycznej. Stwierdzono występowanie dodatnich, istotnych statystycznie, miesięcznych i rocznych trendów temperatury powierzchni morza (TPM), nierównomiernie rozłożonych w przestrzeni. Obserwuje się występowanie asynchronicznych związków między cyrkulacją atmo-sferyczną a TPM, przy czym zmiany cyrkulacji atmosferycznej wyprzedzają w czasie zmiany TPM. W badanym okresie najsilniejszy wpływ na miesięczne i roczne zmiany TPM ma charakter cyrkulacji atmosferycznej występu-jącej w dłuższych okresach – wiosną, a nawet w całym okresie marzec-sierpień i marzec-wrzesień, poprzedzającym moment wystąpienia maksimum temperatury powierzchni morza. Wpływ cyrkulacji atmosferycznej na zmiany TPM nie jest bezpośredni, lecz realizuje się poprzez wpływ na dryf lodów na Morzu Czukockim w okresie wiosen-nym i letnim.

Czasopismo: Problemy Klimatologii Polarnej
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki o ziemi i środowisku
Badania polarne Katedry Meteorologii I Klimatologii UMK w Toruniu

W artykule przedstawiono historię badań polarnych prowadzonych w latach 1968-2015 przez pracowników Katedry Meteorologii i Klimatologii Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu. Omówiono i scharakteryzowano problematykę badawczą dominującą w opublikowanych w Polsce i za granicą artykułach i monografiach. Wskazano na główne obszary badawcze położone w Arktyce i Antarktyce dla których powstało najwięcej opracowań z zakresu meteorologii i klimatologii. Szczegółowo przedstawiono historię badań terenowych oraz ich rezultaty.

Czasopismo: Problemy Klimatologii Polarnej
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki o ziemi i środowisku
Trendy temperatury powietrza oraz liczby dni mroźnych i z przejściem temperatury przez 0°C w Arktyce Atlantyckiej i Syberyjskiej

Opracowanie dotyczy oceny zmienności wybranych charakterystyk termicznych na 4 wybranych stacjach meteorologicznych w obrębie atlantyckiego i syberyjskiego sektora Arktyki w okresie 1979-2013. Arktykę Atlantycką reprezentuje stacja w Hornsundzie (SW Spitsbergen) oraz w Danmarkshavn na wschodnim wybrzeżu Grenlandii. W pobliżu granicy obu regionów znajduje się stacja Dikson. Natomiast Arktykę Syberyjską dobrze reprezentuje stacja Ostrov Kotielnyj w archipelagu Wysp Nowosyberyjskich. Zmienność i trendy średniej temperatury powietrza oraz liczby dni mroźnych (Tmax<0°C) i dni z przejściem temperatury przez 0°C (Tmin≤0°C ^Tmax>0°C) przedstawiono w ujęciu rocznym i sezonowym. Znaczne ocieplenie w świetle średniej rocznej temperatury powietrza z trendami rzędu od +0,6°C do 1,0°C/10 lat znajduje odzwierciedlenie w tendencji spadkowej liczby dni mroźnych w obu regionach. Natomiast odmiennie kształtują się tendencje w występowaniu dni z przejściem temperatury przez 0°C, które są wzrostowe w Arktyce Atlantyckiej i spadkowe w Arktyce Syberyjskiej.

Czasopismo: Problemy Klimatologii Polarnej
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki o ziemi i środowisku
Wpływ rzeźby terenu na usłonecznienie możliwe w rejonie Hornsundu (SW Spitsbergen)

Artykuł prezentuje wyniki badań zmienności przestrzennej usłonecznienia możliwego w rejonie Hornsundu (SW Spitsbergen). Obszar ten charakteryzuje się złożoną rzeźbą terenu, która ze względu na niskie położenie Słońca nad horyzontem, jest jednym z głównych czynników kształtujących warunki insolacyjne obszarów polarnych. Celem pracy była analiza przestrzennego zróżnicowania usłonecznienia możliwego oraz ocena wpływu rzeźby terenu na jego rozkład. Do analizy zmienności przestrzennej warunków insolacyjnych posłużono się numerycznym modelowaniem przy użyciu GIS. Na podstawie numerycznego modelu terenu Aster GDEM o rozdzielczości 30 m wymodelowano rozkłady przestrzenne rocznej sumy usłonecznienia możliwego oraz sumy dobowe dla przesilenia letniego oraz zrównań wiosennego i jesiennego. Badania wykazały, że silne urzeźbienie terenu, urozmaicenie form, ekspozycji i nachyleń stoków oraz znaczne deniwelacje sprawiają, że w rejonie Hornsundu może występować dość duże zróżnicowanie warunków insolacyjnych.

Czasopismo: Problemy Klimatologii Polarnej
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki o ziemi i środowisku
Typy pogody na Wyspie Kotelnyj (Wyspy Nowosyberyjskie)

Opracowanie przedstawia strukturę typów pogody na stacji Ostrov Kotelnyj znajdującej się w archipelagu Wysp Nowosyberyjskich. Analizę przeprowadzono dla okresu XII 1999 – XI 2011. Typy pogody wyznaczono w oparciu o zmodyfikowaną klasyfikację typów pogody J. Ferdynusa (1997, 2004, 2013). Na podstawie dobowych danych termicznych, średniego zachmurzenia, sumy opadów atmosferycznych i prędkości wiatru wydzielono 486 typów pogody. W tym celu wykorzystano dane z internetowej bazy depesz synoptycznych OGIMET. Opisano częstość występowania poszczególnych grup, podgrup, klas i typów pogody oraz ciągi dni z typami pogody. Wykonana analiza pozwala stwierdzić, że w badanym okresie struktura typów pogody na Wyspach Nowosyberyjskich charakteryzuje się dużą liczbą obserwowanych typów pogody, przy niewielkiej częstości występowania większości z nich. W skali roku dominowały pogody mroźne. Najczęściej notowano pogodę wyjątkowo mroźną, z zachmurzeniem umiarkowanym, bez opadu i ze słabym wiatrem (typ 2201 – 6,99%), nieco rzadziej występowały pogody przymrozkowo-odwilżowe z dużym zachmurzeniem i opadem oraz słabym wiatrem (typ 6311 – 5,34%) oraz bardzo mroźne z dużym zachmurzeniem i opadem oraz słabym wiatrem (typ 3311 – 5,03%).

Czasopismo: Problemy Klimatologii Polarnej
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki o ziemi i środowisku
Kriokonity i kriojamy w przylepie lodowej Antarktyki

Kriokonity są cylindrycznymi otworami powstałymi w wyniku topnienia na lodowcu w otoczeniu ziarn mineralnych. Takie formy obserwowano na powierzchni przylepy lodowej powstałej na morzu w sąsiedztwie oazy Thala Hills na Ziemi Enderby w Antarktydzie Wschodniej. Otwory kriokonitów są większe przy brzegu niż dalej od brzegu w wyniku selekcji cząstek mineralnych wynoszonych przez wiatr z oazy. W przylepie lodowej powstają też kriojamy jako efekt topnienia lodu wokół fragmentów makroglonów, które przylgnęły do dna powstającego lodu, często wraz z lodem dennym. Kriojamy i kriokonity są więc różnego pochodzenia. Prezentowane są warunki środowiskowe i tworzenie się zespołu podlodowego.

Czasopismo: Problemy Klimatologii Polarnej
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki o ziemi i środowisku
Próba analizy związku opadów o dużych sumach dobowych z cyrkulacją atmosferyczną na wybranych stacjach Arktyki Atlantyckiej w okresie 1981-2010

Opad atmosferyczny o dużej wydajności, szczególnie w odniesieniu do zmian klimatu, jest jednym z ważnych czynników wpływających na funkcjonowanie geoekosystemów środowiska obszarów polarnych. Celem niniejszego opracowania była analiza dobowych sum opadu atmosferycznego na dziewięciu wybranych stacjach synoptycznych atlantyckiego sektora Arktyki w wieloleciu 1981-2010. Dla całego analizowanego obszaru stwierdzono istotny udział opadów o dobowych sumach przekraczających 10 mm w rocznych i miesięcznych sumach opadu. Na części analizowanych stacji (Hornsund, Ny Alesund) odnotowano niewielki wzrost częstości występowania opadów o dużych sumach dobowych, jednak na podstawie przeanalizowanych danych nie można jednoznacznie stwierdzić wzrostu w odniesieniu do wszystkich analizowanych stacji, a tym bardziej do całego atlantyckiego wycinka Arktyki. Występowanie opadów o dużym natężeniu wiązało się z konkretnymi typami cyrkulacji atmosferycznej. Dla większości stacji najbardziej opadonośna była cyrkulacja z sektora południowego.

Czasopismo: Problemy Klimatologii Polarnej
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki o ziemi i środowisku
Warunki meteorologiczne na stacji w Calypsobyen w sezonie letnim 2014 na tle wielolecia 1986-2011

W opracowaniu scharakteryzowano przebieg warunków pogodowych podczas XXVI Wyprawy Polarnej Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej na Spitsbergen. Pomiary wykonywano od 8 lipca do 1 września 2014 roku za pomocą automatycznej stacji meteorologicznej zainstalowanej w Calypsobyen (Bellsund, Svalbard). Analizie poddano temperaturę i wilgotność względną powietrza na wysokości 200 cm nad powierzchnią gruntu (n.p.g.), temperaturę powietrza przy gruncie (5 cm n.p.g.) oraz prędkość i kierunek wiatru. Uzyskane wyniki zostały porównanie z danymi, dla okresu wspólnego, z dwudziestu sezonów pomiarowych z lat 1986-2011 tj. od 10 lipca do 25 sierpnia.

Czasopismo: Problemy Klimatologii Polarnej
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki o ziemi i środowisku
Cyrkulacyjne uwarunkowania występowania mgieł i ograniczonej widzialności w Hornsundzie (Spitsbergen)

W artykule omówiono przebieg roczny występowania mgieł i ograniczonej widzialności poziomej (<1km) w Hornsundzie. Wykorzystano w tym celu dane o zjawiskach meteorologicznych w okresie od lipca 1978 do połowy listopada 2016 roku. Zbiór danych poszerzono o wyniki bardzo dobrej jakości obserwacji zgromadzonych podczas Międzynarodowego Roku Geofizycznego (lipiec 1957 – sierpień 1958). W Hornsundzie mgły występowały średnio podczas 34 dni w roku. Częściej, bo przez 55 dni, widzialność pozioma była ograniczona poniżej 1 km. Zjawiska te najczęściej pojawiały się latem (średnio 21 dni), zwłaszcza w lipcu podczas dni z adwekcją powietrza z południowego zachodu. Dysproporcja pomiędzy częstością występowania dni z mgłą i ograniczoną widzialnością była niewielka latem i osiągała maksimum w zimie kiedy widzialność pozioma jest ograniczona głównie przez intensywne opady śniegu lub zawieje i zamiecie śnieżne. W zimie największym prawdopodobieństwem występowania mgły (8 %) wyróżniała się sytuacja synoptyczna z centrum wyżu nad Spitsbergenem (typ Ca), zaś prawdopodobieństwo wystąpienia ograniczonej widzialności w typach cyklonalnych było większe (18%) niż w typach antycyklonalnych (6%).

Czasopismo: Problemy Klimatologii Polarnej
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki o ziemi i środowisku
Ogólnopolskie seminaria meteorologii i klimatologii polarnej – wczoraj i dziś (1991-2015)

W pracy opisano genezę i historię organizacyjną Ogólnopolskich Seminariów Meteorologii i Klimatologii Polarnej. Tematyka seminariów dotyczyła zmian warunków hydroklimatycznych w obszarach polarnych i zagadnień pokrewnych wskazujących i dokumentujących charakter i konsekwencje zmian klimatycznych zachodzących w Arktyce i Antarktyce. Odbyło się 25 seminariów, na których wygłoszono 419 referatów.

Czasopismo: Problemy Klimatologii Polarnej
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki o ziemi i środowisku
Innowacyjne technologie w medycynie i farmacji

Zastosowanie nowoczesnych technologii w medycynie i farmacji pozwala na coraz szybszą i skuteczniejszą diagnostykę oraz terapię wielu chorób. Do innowacyjnych należy np. drukowanie narządów, tkanek i tabletek w technologii 3D (w 2015 roku FDA zaaprobowała pierwszą drukowaną tabletkę zawierającą levetiracetam). Wyspecjalizowane roboty chirurgiczne są wykorzystywane w zabiegach chirurgicznych na odległość. Dzięki eliminowaniu drżenia rąk, ich użycie stanowi przyszłość w chirurgii i będzie coraz powszechniejsze. W poniższej pracy omówiono wykorzystanie potencjału druku 3D w medycynie i farmacji oraz zastosowania robotyki do wykonywania zabiegów chirurgicznych. Przedstawione zostały również przykłady innowacyjnych wynalazków, które mogą być stosowane podczas operacji chirurgicznych oraz w leczeniu bólu i gojeniu się ran.

Czasopismo: Acta Bio-Optica et Informatica Medica. Inżynieria Biomedyczna
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria biomedyczna
Ocena przydatności programu komputerowego Maruyamy WIN-ESTIMATE 2.5 do oceny przerzutów w węzłach chłonnych u chorych z rakiem żołądka

Celem pracy jest przedstawienie możliwości programu komputerowego WIN-ESTIMATE, stworzonego w 1984 r. przez Keichi Maruyamę – ordynatora oddziału chirurgii w Narodowym Szpitalu Onkologicznym w Tokio, a następnie zmodyfikowanego i przystosowanego do środowiska Windows przez zespół Rüdigera Siewerta z Kliniki Chirurgii Uniwersytetu Technicznego w Monachium. Program ten w obecnej wersji 2.5 szacuje przedoperacyjną obecność przerzutów w węzłach chłonnych u poszczególnych chorych poprzez porównanie ich danych z informacjami zawartymi w bazie danych pacjentów leczonych w latach 1969-1989. W analizie retrospektywnej sprawdzono zastosowanie programu Maruyamy w polskim ośrodku chirurgicznym. Badaniami objęto 40 chorych na raka żołądka, w tym 9 kobiet i 31 mężczyzn. Wszyscy pacjenci przebyli resekcję żołądka z limfadenektomią w ówczesnej II Katedrze i Klinice Chirurgii Ogólnej Akademii Medycznej w Lublinie, a całość danych klinicznych i patologicznych wprowadzano do programu i poddano analizie statystycznej z zastosowaniem nieparametrycznego testu Kruskala- Wallisa. Analiza wykazała, że program ten umożliwia niezależnie od przyjętych standardów dokładną i indywidualną ocenę rozległości zabiegu operacyjnego.

Czasopismo: Acta Bio-Optica et Informatica Medica. Inżynieria Biomedyczna
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria biomedyczna
Badania elektrofizjologiczne w diagnozowaniu wybranych schorzeń narządu wzroku

Badania związane z pomiarami i przetwarzaniem elektrofizjologicznych sygnałów narządu wzroku polegają na bezinwazyjnym pomiarze potencjałów elektrycznych za pomocą odpowiednich elektrod. W zależności od sposobu rozmieszczenia elektrod oraz rodzaju mierzonych potencjałów badać można wzrokowe potencjały wywołane (Visual Evoked Potential – VEP) oraz elektroretinografię (Electroretinography – ERG). W artykule szczegółowo przedstawiono znaczenie elektrofizjologicznych sygnałów narządu wzroku oraz zasady ich pozyskiwania. Omówiono najczęściej przeprowadzane badania, opisano rodzaj i miejsce aplikacji elektrod pomiarowych. Przedstawiono charakterystyki diagnostyczne otrzymane podczas badań elektrofizjologicznych oraz omówiono praktyczne wykorzystanie tych badań w diagnozowaniu schorzeń narządu wzroku.

Czasopismo: Acta Bio-Optica et Informatica Medica. Inżynieria Biomedyczna
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria biomedyczna
Wpływ terapii ultradźwiękowej na napięcie mięśni w odcinku lędźwiowym u pacjentów z chorobą zwyrodnieniowo-wytwórczą stawów kręgosłupa

Ultradźwięki wykorzystywane są w leczeniu wielu schorzeń narządu ruchu, między innymi dolegliwości bólowych związanych ze zmianami zwyrodnieniowo-wytwórczymi kręgosłupa. Celem pracy jest ocena wpływu fali ultradźwiękowej na napięcie mięśni prostowników grzbietu w odcinku lędźwiowym kręgosłupa oraz ocena efektywności terapii w leczeniu choroby zwyrodnieniowo-wytwórczej odcinka lędźwiowo-krzyżowego kręgosłupa u pacjentów z zespołem bólowym. Materiał i metody. Materiał badawczy stanowiło 60 pacjentów, podzielonych na dwie grupy badawcze. Grupa I poddana była zabiegom nadźwiękawiania, grupa II stanowiła grupę kontrolną. U każdego pacjenta wykonano pomiar stanu napięcia mięśniowego za pomocą zegarowego miotonometru Szirmai oraz dokonywano subiektywnej oceny dolegliwości bólowych na podstawie skali VAS (Visual Analogue Scale). Wyniki i wnioski. Zastosowanie zabiegów ultradźwiękowych u pacjentów ze zmianami zwyrodnieniowymi w odcinku lędźwiowo- krzyżowym istotnie zmniejsza napięcie mięśni prostowników grzbietu. Wykazano, że zabiegi ultradźwiękowe powodują zmniejszenie dolegliwości bólowych.

Czasopismo: Acta Bio-Optica et Informatica Medica. Inżynieria Biomedyczna
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria biomedyczna
Porównanie skuteczności krioterapii miejscowej i impulsowej diatermii krótkofalowej skojarzonych z kinezyterapią w leczeniu objawów gonartrozy

Staw kolanowy jest jednym z największych stawów w organizmie człowieka oraz trzecim po kręgosłupie i stawie biodrowym, najczęściej dotkniętym stawem przez chorobę zwyrodnieniową. Poszukuje się optymalnych metod leczenia tego schorzenia. W pracy podjęto próbę oceny porównawczej skuteczności krioterapii i impulsowej diatermii krótkofalowej skojarzonych z kinezyterapią w leczeniu objawów gonartrozy. Materiał i metody: Do badań zakwalifikowano 40 wybranych losowo pacjentów, których podzielono na 2 grupy. Grupa I była poddana zabiegom krioterapii miejscowej i kinezyterapii, grupa II poddana była zabiegom impulsowej diatermii krótkofalowej i kinezyterapii. Przed rozpoczęciem zabiegów oraz po ich zakończeniu dokonano: oceny natężenia dolegliwości bólowych, wykorzystując zmodyfikowany kwestionariusz Laitinena oraz wzrokowo-analogową skalę bólu VAS (Visual Analogue Scale – VAS), test oceniający poziom mobilności pacjenta oraz ryzyko upadku „Timed Up and Go” Test (TUG), badania zakresu ruchu czynnego w stawie kolanowym oraz pomiar obwodów stawów kolanowych. Pacjenci z grupy I zostali poddani 10 zabiegom krioterapeutycznym. Pacjenci z grupy II zostali poddani 10 zabiegom impulsowej diatermii krótkofalowej. Do terapii został użyty aparat do terapii impulsowym polem magnetycznym wysokiej częstotliwości TERAPULS GS 200. Krioterapię miejscową oparami ciekłego azotu przeprowadzono za pomocą aparatu KRIOPOL-R. Pacjenci z obu grup badawczych po zabiegach fizykoterapeutycznych wykonywali także ćwiczenia czynne w odciążeniu przez 30 minut. Zabiegi wykonywano raz dziennie, od poniedziałku do piątku z przerwą sobotnio-niedzielną. Wyniki: Po terapii stwierdzono, że zarówno krioterapia, jak i impulsowa diatermia krótkofalowa mają istotny statystycznie wpływ na zmniejszenie dolegliwości bólowych ocenionych na podstawie zmodyfikowanego kwestionariusza Laitinena i skali VAS, a także na poprawę funkcjonalności stawu kolanowego. Analiza szczegółowa wyników niniejszych badań pozwala na wysunięcie następujących wniosków: zabieg krioterapii spowodował silniejsze działanie przeciwobrzękowe i zwiększające zakres ruchu w stawie, obie terapie wykazują porównywalne działanie analgetyczne.

Czasopismo: Acta Bio-Optica et Informatica Medica. Inżynieria Biomedyczna
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria biomedyczna
Zdrowy styl życia a choroba zwyrodnieniowa stawów

Badania epidemiologiczne wykazują, że zmiany stylu życia mogą mieć decydujący wpływ na kondycję zdrowotną społeczeństwa. Celem pracy jest przedstawienie postaw wobec problemu stanu zdrowia i zdrowego stylu życia. Badaniem objęto 52 pacjentów w wieku od 21 do 72 lat.  W badanej grupie zaobserwowano niski wskaźnik osób korzystających z aktywnych form spędzania wolnego czasu, które nie wiązały zdrowego stylu życia ze sposobem odżywiania się i aktywnością fizyczną. Na podstawie otrzymanych wyników wydaje się niezbędne podjęcie skuteczniejszych działań edukacyjnych.

Czasopismo: Acta Bio-Optica et Informatica Medica. Inżynieria Biomedyczna
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria biomedyczna
Termowizyjna analiza zmian temperatury powierzchni skóry po zabiegu sauny suchej u osób zdrowych

Sauna sucha (fińska) jest zabiegiem ciepłoleczniczym, stosowanym powszechnie od wielu lat na całym świecie. Celem pracy było przedstawienie wstępnych wyników badań w zakresie termowizyjnej analizy wpływu zabiegu sauny suchej na dynamikę zmian temperatury w obrębie wybranych obszarów powierzchni ciała. Powierzchniowy efekt ogrzania organizmu na skutek zabiegu w suchej saunie (fińskiej) jest różny w różnych miejscach na ciele pacjenta. W pracy wykazano, że w badanych obszarach ciała już po 40 minutach od zabiegu w saunie obserwowano powrót do zakresu temperatur zarejestrowanych przed zabiegiem.

Czasopismo: Acta Bio-Optica et Informatica Medica. Inżynieria Biomedyczna
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria biomedyczna
Krótki przegląd na temat komórek macierzystych

Wykorzystanie komórek macierzystych może mieć duży potencjał w medycynie. Stale jednak toczą się debaty, jakie rodzaje komórek macierzystych powinny być w przyszłości wykorzystywane w celach regeneracyjnych. W poniższej pracy dokonano porównania embrionalnych, indukowanych pluripotencjalnych i somatycznych komórek macierzystych. Jednak, by bezpiecznie wykorzystywać komórki macierzyste do regeneracji ciała ludzkiego, należy jeszcze dokładniej poznać mechanizmy ich działania. Z tego powodu Amerykańska Agencja ds. Żywności i Leków (FDA) już w 2006 roku zdecydowała się na opracowanie procedur, które mają zapewnić bezpieczeństwo pacjentom korzystającym z terapii opartych na komórkach macierzystych.

Czasopismo: Acta Bio-Optica et Informatica Medica. Inżynieria Biomedyczna
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria biomedyczna