rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Wpływ ćwiczeń ogólnousprawniających na równowagę i chód osób w podeszłym wieku, przebywających w oddziale ZOL w Legnicy

Streszczenie: Wstęp. Starzenie się jest nieuchronnym procesem
prowadzącym do szeregu niekorzystnych zmian, zarówno
w obrębie narządu ruchu jak i narządów wewnętrznych
oraz osłabienia możliwości regeneracyjnych i kompensacyjnych
organizmu. Następuje stopniowe zmniejszanie rezerw
organizmu, ale jednocześnie zauważyć należy że starość to
nie jest choroba. Nie wiek lecz niepełnosprawność jest problemem
osób starszych. Zwiększa się liczba osób wymagających
usprawniania leczniczego będzie to poważnym wyzwaniem
dla współczesnej rehabilitacji geriatrycznej.
Cel: Celem badań była ocena wpływu ćwiczeń ogólnousprawniających
na równowagę i chód u osób w podeszłym
wieku, przebywających w oddziale Zakładzie Opiekuńczo
Leczniczym.
Materiał i metody: Badaniu poddano 30 losowo wybranych
osób, przebywających w Zakładzie Opiekuńczo – Leczniczym
Caritas Diecezji Legnickiej w Legnicy, w okresie od stycznia
2012 r. do września 2012 r. Średnia wieku wynosi 70 lat. Wszyscy
pacjenci biorący udział w badaniach zgłaszali zaburzenianierównowagi.
Osoby badane podzielono na dwie grupy. Grupa
I - badana, składała się z osób uczestniczących w ćwiczeniach
ruchowych. Grupę II - kontrolną, stanowili pacjenci nie
uczestniczący w ćwiczeniach. W obydwu badanych grupach
oceniono; równowagę i ryzyko upadków testem Tinetti, chód
i sprawność funkcjonalną testem „Up and Go”.
Wyniki: Po 3 miesięcznym treningu ćwiczeń ogólnousprawniających
u pacjentów geriatrycznych stwierdzono poprawę
równowagi i stereotypu chodu.
Wnioski: 1. Systematycznie wykonywane ćwiczenia ogólnousprawniające,
przez osoby w trzecim okresie życia, wpływają
korzystnie na równowagę, sprawność chodu oraz zmniejszają
ryzyko upadków.
2. U osób starszych nieuczestniczących w zajęciach ruchowych
nie obserwuje się zmian w równowadze i szybkości
chodu.

Czasopismo: Medical Review
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki o kulturze fizycznej
Badanie zależności pomiędzy wybranymi parametrami charakteryzującymi postawę ciała oraz masą i wysokością ciała a miejscem zamieszkania

Wstęp. Celem pracy jest porównanie parametrów opisują-
cych postawę ciała dzieci mieszkających na Podkarpaciu i na
Śląsku.
Materiał i metoda. Badania przeprowadzono w wybranych
szkołach podstawowych regionu podkarpackiego i śląskiego.
Do badań przystąpiło 563 uczniów trzech pierwszych klas
szkoły podstawowej wybranych losowo, których rodzice wyrazili pisemną zgodę, w tym 278 chłopców (49,38%) oraz 285
dziewczynek (50,62%). U każdego z badanych wyznaczono 25
parametrów opisujących postawę ciała, wykorzystując metodę
fotogrametryczną opartą na zjawisku mory projekcyjnej.
Wyniki. Z 25 badanych parametrów różnice istotne statystycznie wykazywały głównie parametry DCK, DKP, RKP, DLL,
RLL oraz DELTA i KLL.
Wnioski. 1. Parametry opisujące postawę ciała różnią sie
istotnie w badanych grupach. 2. Dzieci z badanych grup
różnią się istotnie statystycznie masą i wysokością ciała.

Czasopismo: Medical Review
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki o kulturze fizycznej
Respektowanie oczekiwań i praw pacjentów w podkarpackich jednostkach podstawowej opieki zdrowotnej jako element jakości usług zdrowotnych

Wprowadzenie: Badanie satysfakcji pacjentów jest cenną
i wartościową metodą oceny jakości usług medycznych.
Dzięki pomiarowi satysfakcji jednostka opieki zdrowotnej
uzyskuje informacje, na ile sposób sprawowania przez nią
opieki zaspokaja potrzeby i oczekiwania pacjentów, a co jest
ewentualnym źródłem ich niezadowolenia. Wykorzystanie
wniosków z badań pozwala dostosować system opieki do
oczekiwań świadczeniobiorców i wskazuje kierunek działań
projakościowych.
Cel pracy: Ocena opinii pacjentów podstawowej opieki zdrowotnej na temat realizacji opieki w kategorii respektowanie
praw pacjenta
Materiał i metody: Analizą objęto 1000 podkarpackich pacjentów, którzy zgłosili się na wizytę do lekarza pierwszego
kontaktu. Dane uzyskano na podstawie sondażu diagnostycznego z wykorzystaniem autorskiego kwestionariusza
wywiadu opracowanego na potrzeby badania. W analizie
statystycznej wykorzystano test niezależności Chi-kwadrat. Wyniki: Jak wynika z uzyskanych danych, 63,4% pacjentów jest
informowanych o przysługujących im prawach. Stwierdzono,
że im wyższe wykształcenie, tym większe zadowolenie z jakości
otrzymanej informacji oraz silniejsze odczucie możliwości
współdecydowania w podejmowaniu decyzji o planowanym
leczeniu. Wykazano, iż kobiety w porównaniu do mężczyzn
są bardziej zadowolone z uzyskanych od lekarza informacji
i częściej przyznają, że mogą współuczestniczyć w decyzjach
lekarskich. W ocenie większości pacjentów opieka lekarska jest
sprawowana z zapewnieniem godności pacjenta.
Wnioski: Ogólnie pacjenci pozytywnie ocenili kategorię
respektowania praw pacjenta w jednostkach podstawowej opieki zdrowotnej zlokalizowanych na terenie Polski
południowo-wschodniej. Wiek, płeć, miejsce zamieszkania,
wykształcenie oraz status zawodowy istotnie wpływają na
odczucia pacjentów odnośnie do respektowania ich praw.

Czasopismo: Medical Review
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki o kulturze fizycznej
Assessment of conformity and repeatability of chosen scales used for evaluation of gait after brain stroke

Wstęp: Zaburzenia lokomocji pacjenta po przebytym udarze
mózgu w istotny sposób utrudniają jego codzienne funkcjonowanie
oraz obniżają jakość życia. Poprawa wzorca chodu
stanowi często kluczowe zadanie poudarowej neurorehabilitacji,
bowiem umiejętność samodzielnego przemieszczania
się zapewnia osiągnięcie możliwie jak największej samodzielności
oraz umożliwia pacjentowi aktywne uczestnictwo
w życiu społecznym. W celu oceny funkcji lokomocyjnych
konieczne staje się zastosowanie różnorodnych narzędzi
pomiarowych umożliwiających ewaluację w tym aspekcie.
Cel: Celem pracy była ocena zgodności i trafności wybranych
narzędzi umożliwiających ocenę funkcji chodu pacjentów po
udarze mózgu, tj: Functional Gait Assessment, Dynamic Gait
Index oraz Wisconsin Gait Scale.
Materiał i metody: W badaniu uczestniczyło 30 chorych
z niedowładem połowiczym, którzy przebyli udar mózgu
jednokrotnie, a okres od incydentu wynosił co najmniej
sześć miesięcy. Funkcję chodu każdego pacjenta oceniono
z wykorzystaniem dziesięciopunktowej skali Functional Gait
Assessment (FGA), skali Dynamic Gait Index (DGI), Wisconsin
Gait Scale (WGS), próby marszowej na dystansie 10 metrów,
natomiast równowagę oceniono za pomocą skali Równowagi
Berga i testu „Get up&go”.
Wyniki: Wykazano wysoki poziom powtarzalności badania
z wykorzystaniem FGA (p=0,64) oraz wysoką zgodność wewnętrzną
(α=0,86) i zewnętrzną (r=0,96) uzyskanych wyników.
Stwierdzono bardzo wysoką zależność pomiędzy ocenami
chodu dokonanymi na podstawie skali DGI i FGA (r= 0,95) oraz
silną zależność pomiędzy wartościami FGA i WGS (r= - 0,75).
Wszystkie korelacje były wysoce istotne statystycznie.
Wnioski: Wyniki oceny z wykorzystaniem skali FGA, DGI
oraz WGS charakteryzują się dużą zgodnością wewnętrzną
i zewnętrzną wyników. Skale są dobrymi i polecanymi testami
klinicznymi w ocenie chodu chorych z niedowładem po
przebytym udarze mózgu.

Czasopismo: Medical Review
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki o kulturze fizycznej
Badanie mocy antybiotyków przy zastosowaniu metod mikrobiologicznych – przygotowanie farmakopealnych wzorców antybiotyków

Wstęp i cel pracy: Produkty lecznicze zawierające antybiotyki
stanowią ważną i złożoną grupę preparatów terapeutycznych.
Jednym z najważniejszych parametrów jest oznaczenie
aktywności przeciwdrobnoustrojowej metodami mikrobiologicznymi,
czyli określenie mocy antybiotyków. Wartość ta
jest oznaczana w oparciu o odpowiednie wzorce. Zakład Antybiotyków
i Mikrobiologii Narodowego Instytutu Leków (NIL)
w ramach międzylaboratoryjnych badań biegłości, od 2000
roku uczestniczy w wyznaczaniu mocy nowych farmakopealnych
wzorców antybiotyków. Badania organizowane są przez
Europejski Dyrektoriat ds. Jakości Leków (EDQM) – Komisję
Farmakopei Europejskiej, a uzyskane wyniki są analizowane
statystycznie i opracowywane w formie raportów.
Celem pracy było przedstawienie wyników badań dotyczących
wyznaczania mocy wzorców antybiotyków.
Materiał i metody: Oznaczano moc substancji – kandydatów
na wzorce, następujących antybiotyków: amfoterycyna B,
bacytracyna cynkowa, dihydrostreptomycyna, erytromycyna,
kolistyna siarczan, kolistymetat sodowy, nystatyna,
polimyksyna B siarczan, ryfamycyna sodowa i spiramycyna.
Moc antybiotyków oznaczana jest przez porównanie zahamowania
wzrostu wrażliwych drobnoustrojów standardowych
przez badany antybiotyk i substancję porównawczą
w znanym stężeniu. W badaniach stosowano zalecane przez
farmakopee wrażliwe na badane antybiotyki drobnoustroje
testowe z kolekcji ATCC. Moc antybiotyków określano przy
zastosowaniu farmakopealnych metod mikrobiologicznych, głównie metody dyfuzyjnej, a w przypadku oznaczania mocy
ryfamycyny sodowej również metody turbidymetrycznej.
Badania prowadzone były w sposób umożliwiający przeprowadzenie
walidacji matematycznego modelu równania mocy.
Wyniki: Oznaczono moc mikrobiologiczną 14 substancji
przyjętych następnie jako wzorce 10 różnych antybiotyków
z bardzo dobrą precyzją: + / - 1 odchylenie standardowe (tylko
w 2 przypadkach + / - 2 SD) od wartości średniej uzyskanej
ze wszystkich laboratoriów biorących udział w badaniach
biegłości. Wartość średnia została przyjęta przez EDQM jako
oficjalna moc biologiczna dla danej serii wzorca.
Wnioski: Oznaczenia mocy różnorodnych antybiotyków
w Zakładzie Antybiotyków i Mikrobiologii NIL, według
akredytowanej metody farmakopealnej, przeprowadzane
jest na bardzo wysokim poziomie, uznanym przez EDQM
przyznaniem atestu.

Czasopismo: Medical Review
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki o kulturze fizycznej
Wpływ oświetlenia lampami jarzeniowymi na równowagę ciała.

Wstęp: W pozycji stojącej każda aktywność organizmu,
łącznie z biciem serca, krążeniem krwi czy oddychaniem, ma
wpływ na niewielkie zakłócenia równowagi, które obserwowane są jako przypadkowe oscylacje środka ciężkości. Zmiana
tych oscylacji może być również wywołana przez zewnętrzne
czynniki fiykalne.
Cel badań: Celem pracy była ocena wpływu światła jarzeniowego na parametry równowagi człowieka.
Materiał i metoda: Badaniami objęto 60 losowo wybranych
studentów w wieku od 20 do 25 lat, u których nie stwierdzono
defiytów neurologicznych lub ortopedycznych. Do badań
wykorzystano tensometryczną platformę stabilometryczną
ALFA. Badanie składało się z dwóch prób: testu stabilometrycznego w ciemności oraz testu stabilometrycznego po
zapaleniu światła jarzeniowego.
Wyniki: Wpływ światła jarzeniowego na parametry równowagi jest statystycznie istotny.
Wnioski: W pomieszczeniach, w których przebywają osoby ze
zwiększonym ryzykiem upadku (np. sale chorych w szpitalu),
nie zaleca się stosowania oświetlenia lampami jarzeniowymi.

Czasopismo: Medical Review
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki o kulturze fizycznej
Ocena skuteczności dogoterapii w rehabilitacji dzieci z zespołem Downa. Doniesienie wstępne

Wstęp. Dzieci niepełnosprawne, podobnie jak ich pełnosprawni
rówieśnicy, powinny mieć możliwość posiadania
hobby. Poprzez niestandardowe formy wspomagania terapii
można, realizując cele rehabilitacyjne, kształtować u dziecka
zainteresowania, rozwijać pasje. Głównym celem poznawczym
badań była ocena skuteczności zajęć dogoterapii jako
metody wspomagania terapii dzieci z zespołem Downa.
Materiał i metody. Badaniami objęto 36 dzieci z zespołem
Downa. Średni wiek badanych to 11,2 lat. Ponadto 19 z nich
uczęszczało na zajęcia dogoterapii w ramach wspomagania
terapii. Większość dzieci charakteryzowała się umiarkowanym
(n=19) lub znacznym (n=11) stopniem niepełnosprawności.
Zastosowano metodę sondażu diagnostycznego. Narzędziem
badawczym była autorska ankieta wypełniana przez rodziców
dzieci z niepełnosprawnością intelektualną. Ankieta składała
się z 21 pytań. Dotyczyły one oceny sprawności fizycznej
dziecka, zmian w zakresie lokomocji, samoobsługi oraz koordynacji
wzrokowo-ruchowej od momentu rozpoczęcia zajęć.
Wyniki. Większość dzieci uczestniczących w zajęciach
dogoterapii poczyniło znaczące postępy w zakresie komunikowania się z otoczeniem (95%) i pewności siebie (89%).
Zaobserwowano znaczną poprawę samodzielności, trybu życia
oraz uspołecznienia. W stosunku do grupy porównawczej
różnice były istotne statystycznie (p<0,001). Wyraźnych różnic
pomiędzy grupami nie stwierdzono w zakresie sprawności
fizycznej.
Wnioski. 1. Zajęcia dogoterapii dla dzieci z niepełnosprawnością
intelektualną są formą terapeutyczną dotąd niedostatecznie
poznaną, jednak wyniki osiągnięte przez dzieci z grupy
badanej wskazują na jej wysoką skuteczność. 2. Zachodzi
potrzeba poszukiwania i ewaluacji innych alternatywnych
form wspomagania terapii dzieci niepełnosprawnych.

Czasopismo: Medical Review
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki o kulturze fizycznej
Hepcydyna w zaburzeniach metabolicznych

Hepcydyna jest niewielkim białkiem zaangażowanym
w metabolizm żelaza. Poprzez internalizację i degradację
ferroportyny, jedynego transportera żelaza z cytoplazmy
komórek do krwiobiegu, hepcydyna odpowiedzialna jest
za zmniejszenie stężenia tego pierwiastka w surowicy
krwi. Wcześniejsze badania dokładnie scharakteryzowały
mechanizmy odpowiedzialne za regulację syntezy hepcydyny i jej znaczenie biologiczne. Odkrycie tego białka
rzuciło nowe światło na patogenezę takich jednostek
chorobowych jak hemochromatoza, niedokrwistość z niedoboru żelaza czy niedokrwistość chorób przewlekłych.
Ostatnie badania pokazują, że hepcydyna może pełnić
także istotne funkcje w zaburzeniach metabolicznych, takich
jak osteoporoza, czy też zespół policystycznych jajników.
W niniejszej pracy przedstawiono fijologiczną rolę hepcydyny, jej znaczenie kliniczne oraz potencjalny związek tego
białka z remodelingiem kostnym, osteoporozą oraz zespołem
policystycznych jajników.

Czasopismo: Medical Review
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki o kulturze fizycznej
O SKOLIOZACH INACZEJ (cz. I) Podstawy fijologiczne i fijopatologiczne terapii skolioz

Podejście do problemu skolioz jest wielce zróżnicowane
i zależy przede wszystkim od zainteresowań autorów zajmujących się tą problematyką. Przeważają prace dotyczące
epidemiologii i etiopatogenezy skolioz oraz biomechanicznych aspektów problemu. W literaturze przedmiotu skolioza
traktowana jest przeważnie jako statyczny problem lokalny,
dotyczący samego kręgosłupa, natomiast szerzej widziane
skutki posturalne są zwykle traktowane marginalnie, lub
wręcz pomijane. Do bardzo rzadkich należą też prace poruszające neuropatologiczne aspekty dotyczące zaburzeń
regulacji przestrzennego układu ciała w rozwijających się
skoliozach. Takie postrzeganie skoliozy powoduje, że zachowawcze leczenie nawet niskostopniowej skoliozy na ogół
skazane bywa na niepowodzenie.
Celem pracy było przybliżenie fijologicznych i patofijologicznych podstaw terapii skolioz w ujęciu odmiennym od
najczęściej prezentowanego w piśmiennictwie.
W tej części pracy przedstawiono najpierw system sterowania
postawą ciała oraz rozwojowe aspekty tego zagadnienia
w warunkach fijologicznych i patologicznych. Następnie
przedstawiono skutki posturalne rozwijającej się i już rozwiniętej skoliozy. Zwrócono uwagę na skutki samoistnej
kompensacji i tworzący się nawyk nieprawidłowej postawy
i „przeprogramowanie” systemu sterowania postawą, czyniące
próby aktywnej korekcji nieskutecznymi, a także na potrzebę wczesnej interwencji zmierzającej m.in. do tego, by nie
utrwalił się nawyk nieprawidłowej postawy.
Zwrócono uwagę na to, że tworzące i rozwijające się skoliozy
na ogół nie przynoszą ze sobą uchwytnych dolegliwości,
a poważniejsze ogólne skutki zdrowotne przeważnie ujawniają się dopiero u osób dorosłych, pod postacią zespołów
bólowych kręgosłupa, problemów ginekologicznych u kobiet,
zaburzeń oddychania i krążenia związanych z deformacjami
klatki piersiowej, obniżenia ogólnej wydolności.

Czasopismo: Medical Review
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki o kulturze fizycznej
Choroba Kikuchi – Fujimoto, jako rzadka przyczyna limfadenopatii szyjnej u 44-letniego pacjenta – opis przypadku i przegląd piśmiennictwa

Choroba Kikuchi – Fujimoto jest rzadką jednostką chorobową
o nieznanej etologii, charakteryzującą się powiększeniem
szyjnych węzłów chłonnych i stanem gorączkowym. Objawy kliniczne
mogą naśladować chłoniaka i stanowić źródło pomyłek
diagnostycznych. Pierwsze opisy choroby pochodzą z krajów
azjatyckich, chociaż obecnie wiadomo, że choroba może
wystąpić u mieszkańców każdego kraju na świecie. Oprócz powiększenia
szyjnych węzłów chłonnych pacjenci mogą zgłaszać
skargi na zmęczenie, bóle ścięgien, stawów, nudności, wymioty,
utratę masy ciała i biegunkę. Rozpoznanie opiera się na analizie
histologicznej węzła chłonnego. Obraz mikroskopowy ujawnia
obecność zmian nekrotycznych z naciekami złożonymi z histiocytów.
Nie jest znana metoda leczenia przyczynowego.
Zazwyczaj objawy ustępują samoistnie w ciągu 1 do 4 miesięcy.
Przedstawiamy przypadek choroby Kikuchi – Fujimoto będącej
przyczyną limfadenopatii szyjnej u 44-letniego pacjenta wraz
z syntetycznym przeglądem piśmiennictwa.

Czasopismo: Medical Review
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki o kulturze fizycznej
Stwardnienie rozsiane u dzieci – aspekty kliniczne i dylematy diagnostyczne

Wstęp. Stwardnienie rozsiane (SM) jest przewlekłą, nabytą
chorobą demielinizacyjną ośrodkowego układu nerwowego.
Patogeneza choroby nadal pozostaje nieznana, chociaż modele
eksperymentalne dostarczają dowodów na temat podłoża zapalno-
demielinizacyjnego. Szacowana częstość występowania
SM wynosi 3.6 przypadków na 100 000 osobolat wśród kobiet
oraz 2.0 u mężczyzn. Około 10% chorych doświadcza pierwszych
objawów przed 18. rokiem życia. Diagnoza SM u osób dorosłych
opiera się na kryteriach McDonalda, które obejmują objawy
kliniczne, ocenę zmian w badaniach neuroobrazowych (MR
głowy i rdzenia kręgowego), obecność prążków oligoklonalnych
w płynie mózgowo-rdzeniowym oraz nieprawidłowe potencjały
wywołane. Te kryteria są mniej przydatne w populacji dziecięcej,
we wczesnych stadiach choroby. Postawienie prawidłowej diagnozy
u młodszych pacjentów stanowi problem diagnostyczny,
ponieważ objawy kliniczne mogą sugerować inną chorobę
zapalno-demielinizacyjną lub neurometaboliczną.
Cel pracy. Celem pracy była retrospektywna analiza obrazu
klinicznego oraz wyników badań dodatkowych u dzieci z rozpoznanym stwardnieniem rozsianym w odniesieniu do
aktualnie obowiązujących kryteriów.
Materiał i metody. Grupę badaną stanowiło 29 dzieci w wieku
od 5 do 17 lat (wiek średni: 15lat) hospitalizowanych w Klinice
Pediatrii i Neurologii Wieku Rozwojowego SUM w Katowicach
w latach 2005–2010.
Wyniki. U wszystkich dzieci rozpoznano postać rzutowo-remisyjną
stwardnienia rozsianego. Najczęściej występującymi
pierwszymi objawami były zaburzenia ruchowe i czuciowe
(52%). U 91% dzieci stwierdzono obecność prążków oligoklonalnych.
58% pacjentów spełniało kryteria McDonalda
z 2005 r., 90% – kryteria McDonalda z 2010 r., natomiast
17%pacjentów 3 z 4 kryteriów Barkhofa.

Czasopismo: Medical Review
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki o kulturze fizycznej
Wpływ magnetoterapii stosowanej w leczeniu zespołów bólowych kręgosłupa lędźwiowego na ciśnienie tętnicze krwi u pacjentów z oraz bez nadciśnienia tętniczego

Wstęp. Wśród metod fizjoterapii stosowanych w zespołach
bólowych kręgosłupa znajduje się magnetoterapia. Wielu
spośród pacjentów z zespołem bólowym kręgosłupa cierpi
na nadciśnienie tętnicze (NT). Wpływ pola magnetycznego
(PM) na ciśnienie tętnicze krwi (RR) jest nie do końca poznany i
często budzi obawy przed stosowaniem tego rodzaju terapii u
pacjentów z nadciśnieniem tętniczym. Celem pracy jest ocena
wpływu zabiegów magnetoterapii stosowanej w zespołach
bólowych kręgosłupa lędźwiowo-krzyżowego na wartości
ciśnienia tętniczego i tętna u pacjentów z rozpoznanym i leczonym
nadciśnieniem tętniczym (NT) oraz u chorych bez NT.
Materiał i metody. Do badania zakwalifikowano 60 chorych
z zespołem bólowym kręgosłupa lędźwiowo-krzyżowego,
których podzielono na 2 grupy w zależności od współistnienia
NT. U wszystkich pacjentów wykonywano zabiegipolem magnetycznym o następujących parametrach:
indukcja magnetyczna 9 mT, częstotliwość zmian natężenia
pola magnetycznego 40 Hz, czas impulsu 0,5 s, kształt pola
prostokątny. U każdego pacjenta wykonywano czterokrotnie
pomiar RR oraz tętna: przed, w połowie czasu, po, oraz 10 min.
po wykonanym zabiegu.
Wyniki. W grupie 1 obserwowano wyższe wartości RR przed,
w trakcie i po zabiegu. Stwierdzono istotne zmniejszenie
RR i zwolnienie tętna w trakcie zabiegów magnetoterapii
w obu grupach. Nie zaobserwowano trwałych zmian RR po
10 zabiegach magnetoterapii.
Wnioski. 1. W trakcie zabiegów magnetoterapii dochodzi
do istotnego spadku RR skurczowego i tętna u chorych z NT
i bez NT.
2. Ciśnienie rozkurczowe w trakcie zabiegów magnetoterapii
ulega obniżeniu u chorych z NT i bez NT.
3. Obniżenie skurczowego ciśnienia tętniczego i tętna podczas
zabiegu magnetoterapii utrzymuje się po 10 minutach
od zakończenia zabiegu w grupie chorych z NT.
4. Magnetoterapia powoduje istotne podwyższenie ciśnienia
rozkurczowego krwi po 10 minutach od zakończenia zabiegu
w grupie z NT i bez NT. Długość trwania takiego efektu wymaga
jednak potwierdzenia w kolejnych badaniach.

Czasopismo: Medical Review
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki o kulturze fizycznej
Przebieg rehabilitacji pacjentki z zespołem Rasmussena – opis przypadku

Wstęp. Zespół Rasmussena to bardzo rzadki typ przewlekłego
ogniskowego zapalenia mózgu o niewyjaśnionej etiologii
rozpoczynający się zwykle między 2 a 10 rokiem życia.
Charakteryzuje się lekooporną padaczką, postępującym
niedowładem połowiczym i stopniową regresją funkcji
poznawczych, wymaga złożonego postępowania leczniczego.
Cel pracy. Celem pracy jest przedstawienie założeń, trudności
i efektów rehabilitacji w zespole Rasmussena
Materiał i metoda. Opis przypadku trzynastoletniej pacjentki
z zespołem Rasmussena
Wyniki i wnioski. Rehabilitacja w zespole Rasmussena jest
utrudniona przez licznie występujące napady drgawek, zaburzenia
w komunikacji i współpracy wywołane narastającym
upośledzeniem umysłowym. Mimo to możliwe jest osiągnięcie
poprawy w zakresie lokomocji i samoobsługi pacjenta.

Czasopismo: Medical Review
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki o kulturze fizycznej