rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Kiedyś zaplanowałam może jeszcze pouczyć się trochę… aspiracje edukacyjne a ich realizacja w narracjach wielodzietnych ubogich kobiet

artykule podjęto problematykę edukacji i aspiracji edukacyjnych wielodzietnych
ubogich kobiet. Empiryczną podstawę opracowania stanowią cząstkowe wyniki badań jakościowych
zrealizowanych w latach 2013-14 i w 2017 roku w rodzinach wspieranych przez instytucjonalną pomoc
społeczną. Główny nurt analiz koncentruje się wokół zagadnień autoidentyfikacji aspiracyjnych
badanych (w większości słabo wykształconych i funkcjonujących poza rynkiem pracy) oraz tych wypowiedzi,
które dotyczą ich stosunku do edukacji. Zarówno formułowane przez matki autoprezentacje,
jak i pozostałe fragmenty wywiadów pozwalają odpowiedzieć na pytanie, jak postrzegają one własną
sytuację i jak definiują swoje aktualne i potencjalne aktywności edukacyjne – zwłaszcza w kontekście
doświadczanego niedostatku (w tym przypadku istotne jest oddziaływanie wprowadzonego w 2016 r.
programu „Rodzina 500 plus”) oraz własnej wielodzietności i związanych z nią obowiązków.
Wyraźna – zwłaszcza w I etapie badań – obecność wątków edukacyjnych w narracjach badanych
wskazuje, że ten rodzaj aktywności jest deklaratywnie istotny dla części matek. Powrót do badanych
rodzin po kilku latach pozwala poszerzyć i zobiektywizować wnioskowanie oraz oszacować, na ile
zgłaszane przez badane aspiracje edukacyjne są urzeczywistniane (i przekładają się na konkretne
działania), na ile zaś są jedynie wyuczonymi, niemal recytowanymi odpowiedziami, które stanowią
rodzaj ochrony przed spojrzeniem na siebie jak na jednostkę ubogą i niewykształconą, a w konsekwencji
(z)marginalizowaną czy wykluczoną społecznie.
Teoretyczno-metodologiczną podstawę prezentowanych analiz stanowią prace z zakresu socjologii
ubóstwa, socjologicznych teorii tożsamości oraz metodologii teorii ugruntowanej.

Czasopismo: Dyskursy Młodych Andragogów
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Organizacje młodzieżowe na wsi – przestrzeń przygotowania do aktywnego uczestnictwa w życiu społecznym – na przykładzie związku gmin Jeziora Rożnowskiego

W tekście zostały scharakteryzowane formalne i nieformalne organizacje młodzieżowe oraz działające na rzecz młodzieży, funkcjonujące na terenie wybranych gmin powiatu nowosądeckiego, w województwie małopolskim. Autor zastanawia się w jaki sposób organizacje pozarządowe przygotowują młodych ludzi do aktywnej dorosłości. Zwraca uwagę na organizację harcerską, ochotnicze straże pożarne, kluby sportowe, lokalne stowarzyszenia, grupy działające przy kościele, a także na organizacje funkcjonujące w ramach instytucji publicznych i grupy nieformalne (koleżeńskie). Charakterystyka organizacji poprzedzona jest definicją pojęć oraz krótkim opisem regionu. W podsumowaniu autor wskazuje na warunki sprzyjające przygotowaniu młodych ludzi do aktywnego uczestnictwa w życiu społecznym: odpowiednią przestrzeń, lokalnych liderów oraz sprzyjające aktywności młodzieży władze lokalne.

Czasopismo: Dyskursy Młodych Andragogów
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Edukujące organizacje pozarządowe jako miejsca pracy. Neoliberalne uwikłania trzeciego sektora

Celem artykułu jest ukazanie refleksji dotyczącej wymiarów funkcjonowania edukujących organizacji pozarządowych w warunkach polskiego kapitalizmu ponad dwie dekady po transformacji. Autor przedstawia zarówno neoliberalne uwikłania trzeciego sektora, jak również koszty społeczne i edukacyjne utowarowienie wszelkich relacji edukacyjnych. Omówione zostały zmiany w formach współpracy i zatrudniania edukatorów, a także neoliberalne schorzenia organizacji pozarządowych (grantoza).

Czasopismo: Dyskursy Młodych Andragogów
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Codzienność jako materia działalności animatora kultury

Artykuł porusza kwestię codzienności jako potencjalnej materii pracy dla animatora kultury. Jego celem jest zwrócenie uwagi na doniosłą rolę, jaką codzienność może stanowić w pracy animacyjnej. Za punkt widzenia w niniejszych rozważaniach autorka przyjmuje animację kultury w perspektywie antropologicznej, która nastawiona jest przede wszystkim na pozytywną identyfikację uczestników animacyjnych działań z własnym sposobem życia. Artykuł będący teoretycznym rozwinięciem spostrzeżeń autorki, opartych na wieloletnich badaniach pracy animacyjnej, przekonuje do rozpoznania codzienności jako istotnej wartości w życiu i uczynienia z niej materii samorozwoju dorosłego człowieka oraz poprawy relacji z innymi członkami społeczeństwa.

Czasopismo: Dyskursy Młodych Andragogów
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Coaching jako niedyrektywna forma wsparcia osób dorosłych w rozwoju kariery

Celem niniejszego artykułu jest próba zaprezentowania coachingu jako niedyrektywnej formy wsparcia w rozwoju kariery osób dorosłych. Autorka zakłada, że coaching jest przestrzenią do refleksji, planowania i realizowania indywidualnych ścieżek edukacyjno-zawodowych. Prezentuje perspektywę definicyjną kariery, następnie charakteryzuje potrzeby osób dorosłych związane z jej kreowaniem w kontekście zróżnicowanych sytuacji zawodowych. Zaprezentowane ujęcie definicyjne coachingu, swoistość oraz fundamentalne założenia pozwoliły uwypuklić podobieństwa i różnice charakterystyczne dla coachingu i innych form wsparcia jednostki. Autorka omawia oczekiwania klientów korzystających z procesów coachingowych oraz wynikające z nich potencjalne korzyści zarówno w sferze zawodowej, jak i osobistej.

Czasopismo: Dyskursy Młodych Andragogów
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Poradniczy wymiar newsletterów

Prezentowany artykuł jest próbą spojrzenia na newslettery jak na swoistą ofertę poradniczą. Głównym celem było zaprezentowanie efektu subiektywnego wglądu w newsletterowe treści po to, by określić ich poradniczy charakter. Badania zorientowane były na ustalenie, w jaki sposób (za pomocą czego?) sam newsletter może się stać ofertą poradniczą oraz jakiego rodzaju treści poradnicze można zidentyfikować w newsletterach. Badania realizowane były z zastosowaniem strategii jakościowej i techniki analizy treści. Do badań wybrano newsletter pt. Listy w butelce, a analizie poddano 30 listów, wysyłanych do czytelniczek w 2016 r. Na postawie przeprowadzonych analiz wyodrębnione zostały dwa zasadnicze sposoby przekazywania poradnictwa w newsletterach: 1) dosłowny (rozumiany jako rady, konkretne wskazówki udzielane przez autorkę newslettera) oraz 2) niedosłowny (inspiracje zachęcające do zmiany w sposób metaforyczny). Rady realizowane były przez następujące formy: quasi-motywowanie, miniedukowanie oraz przekazywanie informacji. Inspiracje natomiast to wprowadzanie metaforycznych porównań, odwoływanie się do „wytworów”, przytaczanie opowieści z życia oraz stawianie pytań (bez odpowiedzi).

Czasopismo: Dyskursy Młodych Andragogów
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Animator na tle mapy „Kultura we współczesnej Polsce”. O profesjonalizacji zawodowej animatorów kultury

W niniejszym artykule autorka prezentuje koncepcje kształcenia animatorów kultury w Polsce i odnosi to do wniosków zaprezentowanych w raporcie „Kultura we współczesnej Polsce”. Celem opracowania jest próba odpowiedzi na pytanie o stan profesjonalizacji zawodowej animatorów. W artykule autorka dokonała przeglądu definicyjnych ujęć zawodu animatora. Zostało to skonfrontowane z koncepcjami kształcenia i kompetencjami nabywanymi przez animatorów w różnych formach kształcenia. Obecnie kształcenie animatorów w większości przypadków odbywa się na uniwersytetach, których mankamentem jest znikome odnoszenie się do praktyki i brak współpracy z otoczeniem zawodowym wykładanego kierunku. Wnioskiem z artykułu jest teza, że nie nastąpiło dotychczas precyzyjne dookreślenie przestrzeni zawodowej animatorów kultury, jak również brak jest umocowania formalno-instytucjonalnego tej specjalności. W opinii autorki jest to głównym aspektem blokującym profesjonalizację zawodową w tej dziedzinie.

Czasopismo: Dyskursy Młodych Andragogów
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Płeć i wiek w kontekście wykluczenia społecznego w Polsce

W opracowaniu omówiono wybrane obszary stanowiące ryzyko wykluczenia społecznego najstarszych Polaków w zależności od ich płci. Na podstawie twardych danych statystycznych, jak również wtórnej analizy danych ilościowych pochodzących z reprezentatywnych badań ogólnopolskich autor charakteryzuje na tle całej populacji osoby w wieku 65+ ze względu na ich cechy społeczno-demograficzne, omawia problemy ich codziennego życia, a także analizuje niewykorzystany potencjał, jakim dysponują. Choć ryzyko społecznego wykluczenia seniorów w Polsce jest relatywnie wysokie, to największe zagrożenie w tym zakresie powodują, jak się wydaje, nie tyle czynniki zewnętrzne (stan zdrowia, ubóstwo), ile dezaktywizacja zawodowa, autoizolacja i raczej bierne spędzanie wolnego czasu. Kobiety w wieku 65+ z różnych względów częściej narażone są na wyklu-czenie społeczne niż mężczyźni.

Czasopismo: Dyskursy Młodych Andragogów
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Kompetencje doradcy w autopercepcji studentów

Artykuł składa się z trzech zasadniczych części. W pierwszej autor uzasadnia podjętą przez siebie tematykę, nawiązując do wcześniejszych prac ilustrujących proces stawania się refleksyjnym doradcą. W drugiej, na podstawie wybranej literatury rekonstruuje obszary kompetencji osób pomagających. Są to: wiedza merytoryczna, umiejętności szczegółowe, postawy wobec osób radzących się, świata i siebie samego. W trzeciej zasadniczej części autor przedstawia wyniki analizy pisemnych wypowiedzi studentów pedagogiki specjalności pomoc społeczna i socjoterapia na temat „Moje kompetencje osoby pomagającej”. Oprócz listy około 60 kompetencji zidentyfikowanych w pracach studentów, których posiadanie sobie przypisują, autor opisuje źródła kształtowania się tych kompetencji, wskazywanych przez samych studentów. Lektura artykułu skłania do refleksji nad podjęciem zmian w procesie kształcenia osób wyrażających zamiar pracy w zawodach pomocowych.

Czasopismo: Dyskursy Młodych Andragogów
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Wstyd jako emocja ucieleśniona – twarz, ciało i role płciowe w procesie społecznej konstrukcji wstydu

W niniejszym artykule zaprezentowano rozważania dotyczące procesów społecznej konstrukcji emocji wstydu. Szczególną uwagę autorka poświęciła cielesnemu wymiarowi doświadczenia tej emocji. Podjęła próbę ustalenia związków wstydu z twarzą, ciałem i płcią. Wstyd określono mianem emocji twarzy, przy czym pojęcie to potraktowane zostało zarówno w sposób dosłowny, jak i metaforyczny. Ustalenie społecznych źródeł wstydu oraz wyłaniania się samoświadomości jako elementu właściwego dla tej emocji umożliwiło wyjaśnienie związków wstydu z płcią. Na podstawie rozważań teoretycznych i przytoczonych wyników badań empirycznych autorka wyciąga wniosek o większej podat-ność kobiet niż mężczyzn na doświadczenie wstydu, co łączy z pojawieniem się świadomości własnego ciała oraz procesem samouprzedmiotowienia.

Czasopismo: Dyskursy Młodych Andragogów
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Animacja jako budowanie demokracji w kulturze

W artykule dyskutowana jest kwestia struktur społecznych odpowiadających założeniom stojącym u podstaw animacji społecznej i kulturowej. Wychodząc z założenia, że cechą charakterystyczną animacji jest dążenie do budowania takich wspólnot społecznych, w których ludzie będą mogli praktykować swoją indywidualną wolność, autorka zwraca uwagę na dwa rozwiązania tego problemu: sferę publiczną oraz dyskurs. Uzasadnienie połączenia w animacji tych dwóch koncepcji, z których każda nastawiona jest na rozwiązywanie inaczej zdefiniowanego problemu, to ich komplementarność. Można o nich powiedzieć, że wspierają się nawzajem: sfera publiczna umożliwia świadome praktykowanie podmiotowości społecznej, dyskurs ma natomiast zapewniać równość w dostępie do niej.

Czasopismo: Dyskursy Młodych Andragogów
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Społeczne konstruowanie cielesności i seksualności. Analiza wybranego kontekstu edukacji seksualnej

W artykule zaprezentowano wyniki badań przekazów dotyczących ciała i zachowań seksualnych w podręcznikach do przedmiotu Wychowanie do życia w rodzinie (WDŻ). Badania zorientowane były na ustalenie, jak w tych podręcznikach definiowana jest cielesność dziewcząt i chłopców w kontekście wyglądu fizycznego i urody, jaki wzorzec wyglądu i urody oraz zachowań seksualnych dziewcząt i chłopców jest w nich prezentowany i jakie znaczenia nadaje się cielesności i seksualności. Badania realizowano strategią jakościową z zastosowaniem techniki analizy treści i zasad doboru celowego. Analizie poddano wszystkie podręczniki do przedmiotu Wychowanie do życia w rodzinie, dopuszczone przez Ministerstwo Edukacji Narodowej do nauczania w latach 2013-2015 na wszystkich poziomach kształcenia, a także dodatkowo ćwiczenia do podręczników. Na postawie przeprowadzonych analiz można stwierdzić, iż prezentowane konstrukty wpisują się w tradycyjnie zdefiniowane wzorce kobiecości i męskości. Prezentowany w podręcznikach model oparty jest na przekonaniu o dualizmie płci i perspektywie esencjonalizmu i ukazuje cielesność i seksualność młodych kobiet i mężczyzn w odwołaniu do uproszczonych obrazów mających źródło w stereotypach płci, ograniczając tym samym różnorodność potrzeb i postaw. Mamy tu do czynienia z utrwalaniem wzorca kobiecej seksualności uwi-kłanej w emocje i zależnej od mężczyzny oraz męskiej seksualności zdominowanej popędem, za którego niewłaściwą realizację w dużej mierze odpowiedzialność ponoszą kobiety.

Czasopismo: Dyskursy Młodych Andragogów
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Pozycjonowanie studentów w narracjach pracowników naukowo-dydaktycznych uniwersytetu jako kontekst dla refleksji nad dydaktyczną funkcją szkoły wyższej

Dydaktyczna funkcja uniwersytetu wydaje się tematem, który w obecnych czasach jest słabo obecny w naukowym dyskursie pedagogiki szkoły wyższej. Wynika to z koncentracji na produktywności naukowej, ocenie parametrycznej oraz bibliometrii. Prezentowany artykuł stanowi element szerszych badań nad kulturami akademickimi szkoły wyższej i podejmuje kwestię społecznego pozycjonowania studentów w narracjach pracowników naukowo-dydaktycznych. Podstawowym celem artykułu jest zwrócenie uwagi na znaczenie postrzegania młodzieży akademickiej przez środowisko uczonych, a tym samym ożywienie dyskusji nad istotnością dydaktycznej funkcji uniwersytetu, która traktowana jest jako tak samo istotna jak działalność naukowa. 
W artykule najpierw szkicowo przedstawiono metodologię badania, którą stanowi Krytyczna Analiza Metafor będąca swoistą odmianą Krytycznej Analizy Dyskursu. W toku badań realizowanych w ramach dwudziestu ośmiu indywidualnych wywiadów jakościowych poddano refleksji wyrażenia metaforyczne odnoszące się do studentów jako osób, ale także do studentek bowiem – jak miało się okazać w trakcie analiz – przedstawicielki młodzieży akademickiej są wykluczane i tematyzowane w swoisty sposób.
Wyniki badań pozwalają na stwierdzenie, że studenci jako osoby stanowią przeszkodę w rozwoju naukowym pracowników uniwersytetu i są wykluczani na mocy kryteriów odnoszących się do niedostatecznego rozwoju intelektualnego oraz wnoszenia kultury niskiej do rzeczywistości kultury wysokiej. W odniesieniu do studentek należy mówić o podwójnym wykluczaniu. Po pierwsze na mocy kryteriów charakterystycznych dla młodzieży akademickiej w ogóle, a po drugie na mocy kryteriów estetycznych. 
W powyższym kontekście należy wyraźnie powiedzieć, że być może uniwersytet przechodzi kryzys w zakresie realizowania ważnej funkcji społecznej, jaką jest kształcenie młodzieży akademickiej, która została zawłaszczona poprzez logikę naukowej produktywności i rozliczalności.

Czasopismo: Dyskursy Młodych Andragogów
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Znaczenie koncepcji governance w animowaniu społeczności lokalnych

Celem artykułu jest próba odpowiedzi na pytanie, w jakim stopniu animacja opiera swoje działania na koncepcjach współzarządzania. W związku z tym autorka przygląda się animacji jako działaniu społeczno-edukacyjnemu, aby sprawdzić, o ile możliwe jest wykorzystanie governance do działań animacyjnych oraz uzyskanie zmiany społecznej pozwalającej na modernizację społeczności lokalnej. Autorka przybliża sposoby pobudzania i wzmacniania partycypacji obywatelskiej, przy wykorzystaniu teoretycznej koncepcji local governance. W świetle wybranych propozycji definiowania przedstawia postrzeganie koncepcji współzarządzania. Przyglądając się animacji społecznej w świetle teorii współzarządzania publicznego, autorka zakłada, że teorie te są dominującym podejściem w organizowaniu i kształtowaniu przestrzeni publicznej, a sposobem do zwiększenia podmiotowości ludzkiej jest tworzenie rzeczywistych warunków do zaangażowania w konstruowanie sfery publicznej. W konsekwencji wspieranie tego typu współdziałania w animowaniu społeczności lokalnych ma znaczenie dla rozwoju lokalnego. W Polsce zauważalny jest wpływ nowych idei dotyczących sposobów zarządzania w przestrzeni publicznej, które uwzględniają kontekst społeczny i dotyczą demokratycznego systemu rządzenia.

Czasopismo: Dyskursy Młodych Andragogów
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Zadania doradcy zawodowego w pracy z osobami planującymi emigrację zarobkową oraz reemigrantami

Współcześnie kariera rozpatrywana jest w kontekście całego życia i uwzględnia różne formy aktywności, miejsca, doświadczenia. Realizowanie karier poza granicami kraju stało się zjawiskiem powszechnym. Z punktu widzenia edukacyjno-zawodowego emigracja zarobkowa stwarza nowe możliwości i szanse, ale jednocześnie może się okazać zagrożeniem. Istotną rolę w świadomym kształtowaniu indywidualnych karier osób decydujących się na emigrację, jak i reemigrantów, mogą odgrywać doradcy zawodowi.
Głównym celem artykułu jest odpowiedź na pytanie, jakie zadania stoją przed doradcą zawodowym w pracy z osobami planującymi emigrację, a także z tymi, którzy zdecydowali się na powrót do kraju i szukają swojego miejsca na polskim rynku pracy. W celu odpo-wiedzi na powyższe pytania w artykule wykorzystane zostały wyniki przeprowadzonych przez autorkę badań dotyczących procesu pozyskiwania i kapitalizowania doświadczeń edukacyjno-zawodowych przez polskich (re)emigrantów. Badania zostały przeprowadzone metodą jakościową za pomocą wywiadów częściowo ustrukturalizowanych. Za kryterium doboru badanych obrano minimum roczny pobyt na emigracji rozpoczęty po 1 maja 2004 r. W rezultacie poddanych zostało analizie sześć wywiadów pogłębionych.
W wyniku interpretacji pozyskanych danych na temat motywów emigracji i powrotów, trudności związanych z emigracją, rodzaju pozyskanej za granicą wiedzy, doświadczenia zawodowego i kompetencji określone zostały zadania, jakie stoją przed doradcą zawodowym pracującym z osobami posiadającymi doświadczenia emigracyjne. Wyszczególnione zostały następujące zadania: zwiększenie świadomości na temat współcześnie rozumianej kariery, przekazywanie informacji na temat możliwości samorozwoju, dokonanie diagnozy potencjału klienta z uwzględnieniem doświadczenia emigracyjnego, wsparcie emocjonalne oraz dbanie o ustawiczny samorozwój.

Czasopismo: Dyskursy Młodych Andragogów
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Przemoc symboliczna wobec ludzi starych nowym sposobem ich wykluczenia społecznego? Perspektywa współczesnej seniorki i seniora

Przemoc symboliczna to podstawowa kategoria w rozważaniach Pierre’a Bourdieu. Stanowi ona doskonały punkt odniesienia do analizy obserwowanych współcześnie trendów w zakresie cielesności i troski o wygląd. Kategorię tę wykorzystano do rozpoznania zagadnienia społecznej percepcji starzejącego się ciała człowieka. Na podstawie badań przeprowadzonych wśród seniorów w artykule poszukuje się odpowiedzi na pytania: czy osoby starsze doświadczają przemocy symbolicznej, w kontekście ich cielesności? Czy dostosowują wygląd swego ciała do wzorców charakterystycznych dla habitusu młodszych pokoleń? Badani seniorzy dostrzegają specyfikę czasów współczesnych, niemniej ich opinie nie pozwalają jednoznacznie wnioskować o tym, czy współczesny senior doświadcza przemocy symbolicznej w zakresie cielesności. Zdaniem badanych ludzie starzy robią dziś wiele, by „pasować” do współczesnego społeczeństwa, chociaż aktywności te są traktowane nie tylko jako wyrzeczenie, ale i jako działanie przynoszące określone korzyści, np. w postaci dobrego samopoczucia.

Czasopismo: Dyskursy Młodych Andragogów
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Ryzykowne zachowania seksualne zawodowych kierowców. Wyzwanie dla poradnictwa i profilaktyki

Opracowanie zostało poświęcone ryzykownym zachowaniom seksualnym podejmowanym przez kierowców zawodowych. Przedstawiono w nim wyniki sondażu zrealizowanego na pograniczu polsko-niemieckim na próbie 90 kierowców samochodów ciężarowych, przy wykorzystaniu techniki ankiety przeznaczonej do samodzielnego wypełnienia. Stwierdzono, że kierowcy relatywnie często podejmują ryzykowne zachowania seksualne. Odnosi się to zwłaszcza do korzystania z usług seksualnych, które oferowane są im w sposób ofensywny na parkingach ulokowanych przy autostradach i drogach szybkiego ruchu. Skala i sposób korzystania przez kierowców z usług seksualnych stwarza duże zagrożenie dla ich zdrowia seksualnego, zwłaszcza w kontekście rozprzestrzeniania się chorób przenoszonych drogą płciową, w tym HIV/AIDS. Opisana sytuacja stanowi prawdziwe wyzwanie dla poradnictwa i profilaktyki. Autorzy proponują szereg form wsparcia, które uwzględniają charakter pracy zawodowej kierowców oraz ich styl życia, między innymi: szkolenia „korporacyjne”, streetworking, opracowanie materiałów informacyjnych, uruchomienie mobilnych punktów badań.

Czasopismo: Dyskursy Młodych Andragogów
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Senior w kulturze – kultura dla seniora. O kulturowym wzbogacaniu człowieka starszego

Wraz ze wzrostem średniej długości życia, coraz więcej uwagi poświęca się refleksjom na temat znaczenia i celów życia w okresie późnej dorosłości. Rozważania zawarte w artykule dotyczą problemu adaptacji do starości i uznania jej za wartość egzystencjalną i kulturową. Autorka przedstawia kulturowe wizerunki starości i wzory budowania międzypokoleniowych więzi oraz ukazuje modele starości prezentowane przez twórców kultury (poetów, pisarzy, filmowców). Zgodnie z przyjętym założeniem wiele starszych osób pragnie utrzymywać i rozwijać swą aktywność, co umożliwia im udział w rozmaitych programach artystycznych i kulturalnych. Korzystanie z oferty kulturalnej poprawia jakość życia starszych osób i pozwala zapobiec samotności i izolacji społecznej oraz ułatwia adaptację do starości.

Czasopismo: Dyskursy Młodych Andragogów
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Kompetencje komunikacyjne seniorów – wybrane wątki

komunikacyjne seniorów – wybrane wątki
STRESZCZENIE: Komunikowanie się między ludźmi stanowi ważny element codziennego życia osób w każdym wieku. W artykule przedstawiono specyfikę kompetencji komunikacyjnej seniorów. Omówiono przeobrażenia w zakresie percepcji mowy oraz w zakresie programowania mowy, posługiwania się słownikiem, swoistych zjawisk komunikacyjnych: OTV (Off Target Verbosity) i TOT (Tip-of-the Tongue). W artykule poruszono kwestię roli muzyki w życiu osób starszych, szczególnie w zachowaniu i doskonaleniu aktywności poznawczej i fizycznej, będących podstawą prawidłowej komunikacji

Czasopismo: Dyskursy Młodych Andragogów
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika