rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Kolonizacja jako kategoria analityczna komparatystyki pedagogicznej

Badania, gromadzenie wiedzy oraz refleksji dotyczące wyobrażeń o edukacji można uznać za kompleks ważniejszych zadań podejmowanych przez pedagogikę ogólną, teorię wychowania i filozofię edukacji. Szczególnie interesujące i istotne z punktu widzenia prowadzonych w pedagogice badań wydają się być w tym kontekście ulegające przekształceniom doktryny i kierunki rozwoju ideologii edukacyjnych. Dynamika ich konsolidacji, zakorzeniania się w danej rzeczywistości społecznej czy tylko grupach specjalistów i ekspertów oraz siła mobilizacji i oddziaływania na otoczenie to wybrane elementy dającego się wyodrębnić procesu uwarunkowanego społecznie i historycznie. Mając na uwadze ów proces, Autor stawia pytania, czy i jak kategoria kolonizacji może być przydatna w badaniach ekspansji ideologii edukacyjnych. W odpowiedzi Autor podejmuje badania pojęcia kolonizacji oraz jego przydatności dla komparatystyki pedagogicznej.

Czasopismo: Przegląd Pedagogiczny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Historia religijnego tatuażu koptyjskiego i jego znaczenie w kręgu kulturowym chrześcijan egipskich

Pomimo znacznego ogólnoświatowego zainteresowania sytuacją polityczną na Bliskim Wschodzie stopień znajomości tradycji koptyjskiej wśród humanistów środkowoeuropejskich nadal uznać należy za niewystarczający. Niniejsze rozważania stanowią zatem próbę choć cząstkowego zapełnienia tej luki poprzez analizę specyficznego zjawiska tatuażu religijnego, od wieków do dzisiaj występującego w środowisku chrześcijan egipskich. Przy czym wprowadzenie – umożliwiające lepsze zrozumienie tego fenomenu – stanowi krótka charakterystyka etnosu koptyjskiego oraz omówienie wybranych aspektów ogólnej historii tatuażu, związanych z prezentowanym tematem (tj. jego obecności w klasycznej kulturze starożytnego Egiptu oraz ulegającego z czasem przemianom stosunku hierarchii kościelnej do tego typu zdobień ciała). Natomiast zasadnicza część artykułu poświęcona została trzem zagadnieniom szczegółowym: okolicznościom wykonywania rzeczonych tatuaży (dawniej jako znaku stygmatyzującego, obecnie – towarzyszącego ważnym momentom życiowym; z uwzględnieniem różnicy technik stosowanych w Górnym Egipcie i diasporze jerozolimskiej), najpopularniejszym wzorom (od najprostszych i niewielkich krzyży koptyjskich po pełnopostaciowe przedstawienia scen ewangelicznych i wizerunków świętych) oraz funkcji, jaką pełnił dawniej i pełni obecnie koptyjski tatuaż religijny (od piętnującej przez magiczno-wyznaniową i socjalną po psychologiczną).

Czasopismo: Perspektywy Kultury
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii
Twórczość a wandalizm Studenckie „rysunki” w salach wykładowych

Istotą rozważań są informacje zawarte w rysunkach tworzonych przez studentów w salach wykładowych w trakcie zajęć na blatach ławek. Autorka zwraca szczególną uwagę na formę przekazu, tematykę, treść, emocje. Celem podjętych badań było unaocznienie tekstów kultury studentów i przypomnienie o istnieniu tego rodzaju środków wyrazu, środków komunikacji oraz ukazanie ich bogactwa form i treści. Zdefiniowano dwa problemy badawcze wyrażające się w pytaniach o sposób komunikowania emocji, wyrażania siebie i zaznaczenia swojej odrębności, poprzez rysunki studentów oraz o formę, dzięki której twórcy rysunków realizują uwidocznienie swojego istnienia i zaznaczenie terytorium.

Czasopismo: Przegląd Pedagogiczny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Stosunek logiki do dydaktyki w poglądach niektórych przedstawicieli Szkoły Lwowsko-Warszawskiej

Celem artykułu jest prezentacja, konfrontacja oraz ocena poglądów dwóch czołowych przedstawicieli Szkoły Lwowsko-Warszawskiej: Kazimierza Twardowskiego i Kazimierza Sośnickiego na temat dydaktyki i jej relacji do logiki. U Twardowskiego, podobnie jak u Sośnickiego, bardzo wyraźnie zarysowuje się odrębność przedmiotowa logiki i dydaktyki, która zaciera się jednak u innych przedstawicieli Szkoły. Ujęcie dydaktyki u Twardowskiego jest standardowe. Sośnicki prezentuje oryginalną koncepcję dydaktyki ogólnej jako nauki nadbudowanej na systemach dydaktycznych. Przy nieco różniących się ujęciach logiki obydwu autorów, zbieżne jest traktowanie jej jako nauki pomocniczej dydaktyki. Logika w ujęciu Twardowskiego oddaje usługi dydaktyce poprzez wskazywanie, w jaki sposób procesy poznawcze są skuteczne lub wartościowe poznawcze. Według Sośnickiego logika może oddawać usługi dydaktyce, pouczając ją o rodzajach, charakterze i ewentualnie metodach ćwiczenia sprawności przeprowadzania rozumowań.

Czasopismo: Przegląd Pedagogiczny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Choroba nowotworowa dziecka jako czynnik powodujący zmiany w funkcjonowaniu rodziny - wybrane aspekty

Niniejszy artykuł zwraca uwagę na pozamedyczne aspekty choroby nowotworowej wieku dziecięcego, koncentruje się na problemach psychologiczno-pedagogicznych mogących pojawić się w jej przebiegu i obejmujących swym zasięgiem całą rodzinę. Autor zwraca szczególną uwagę na fakt, iż problemy rodziców i zdrowego rodzeństwa nie należy traktować jako mniej ważne niż zaburzenia w rozwoju przewlekle chorego dziecka. Szeroko przedstawiona teoria podejmowanego zagadnienia dostarcza czytelnikowi informacji co przeżywają, jakie postawy przyjmują i jak sobie radzą z tą trudną sytuacją członkowie rodziny, od momentu otrzymania informacji o chorobie dziecka, aż do czasu zakończenia procesu leczenia, powrotu do domu bądź śmierci małego pacjenta.

Czasopismo: Przegląd Pedagogiczny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Średniowieczne modele i teorie unii hipostatycznej - tło i struktura chrystologii św. Tomasza z Akwinu

Jednym z założeń chrystologii scholastycznej było przekonanie o potrzebie i możliwości tworzenia modeli teologicznych unii hipostatycznej. Jako konstrukty teoretyczne miały one ułatwiać stawianie nowych hipotez na danym odcinku teologii. Jak wskazuje na to autor niniejszego artykułu, znaczące średniowieczne próby ukazania unii hipostatycznej przy pomocy właściwego odwzorowania przejawiały się w twórczości PiotraAbelarda, Bonawentury i Alberta Wielkiego. Sugerując jedynie szerszą perspektywę, modele powyższe rzadko rozwijały swoje intuicje. Dlatego w drugiej kolejności czytelnik zapoznaje się z bardziej już systematyczną panoramą XIII-wiecznej chrystologii: z trzema funkcjonującymi naówczas teoriami, wyartykułowanymi przez Piotra Lombarda w jego Sentencjach. Określają one granice średniowiecznej refleksji chrystologicznej, a zarazem stanowią bezpośredni grunt myśli Tomaszowej, która – krytycznie stosując model całość-część – jest ostatnim najważniejszym przedmiotem analiz tego artykułu.

Czasopismo: Teologia w Polsce
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Pierwsza Osoba Trójcy Świętej w teologii Elizabeth A. Johnson. Analiza She Who Is... na tle tendencji teologii feministycznej

Celem niniejszego artykułu jest ukazanie, w jaki sposób Elizabeth Johnson opisuje Pierwszą Osobę Trójcy. Aby uwypuklić charakterystyczne cechy Pierwszej Osoby, autorka artykułu ukazuje najpierw jak Johnson przedstawia dwie pozostałe osoby Trójcy. Następnie autorka przechodzi do części poświęconej Pierwszej Osobie Trójcy, którą Johnson nazywa Matka – Mądrość i przedstawia teologię amerykańskiej zakonnicy na tle innych teolożek feministycznych, które również ukazują Boga jako Matkę. Wnioski są następujące. 1 °Johnson przypisuje dużą rolę językowi mówiącemu o Bogu. 2° Johnson jest skłonna przypisywać cechy i działania Bogu w ogólności, nie zaś konkretnym Boskim Osobom. 3° Pomimo tego, możemy wskazać jedną cechę odróżniającą Pierwszą Osobę Trójcy od pozostałych – jest nią bycie źródłem i celem całego stworzenia, a także boskim praźródłem w samej Trójcy.

Czasopismo: Teologia w Polsce
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Wolność osoby ludzkiej według Karola Wojtyły - Jana Pawła II

W antropologii Jana Pawła II wolność jest ściśle związana z fenomenem osoby ludzkiej. Człowiek afirmuje się przez wolność, która stanowi o jego życiu moralnym. Wolność jest właściwością stworzonej ludzkiej natury, należy do struktury ontologicznej człowieka. Permanentne stawanie się osoby przez czyn, umożliwia transcendencję. Wolność realizuje się i aktualizuje w człowieku przez osobowy wybór rzeczywistego dobra. Gwarancją właściwego używania wolności jest prawda. Najpełniej realizuje człowieka odpowiedzialne korzystanie z wolności. Wolność urzeczywistnia się przez miłość, rozumianą jako dar z samego siebie. Dramat ludzkiej wolności wynika z grzechu, z zaprzeczenia prawdy o sobie samym. Chrystus w pełni realizuje sens ludzkiej wolności przez miłość.

Czasopismo: Teologia w Polsce
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Wcielenie zaprzeczeniem Bożego cierpienia?

Przypisywanie Bogu zdolności do cierpienia wydaje się uzasadnione we współczesnej teologii. Przyczyną tego stanu jest sytuacja w jakiej teologia jest uprawiana (po Auschwitz), gdzie Bóg niecierpiętliwy sprawia wrażenie niewrażliwego na problemy własnego stworzenia. Dlatego też teologowie starają się wprowadzać kategorie „cierpienia aktywnego”, nawet jeżeli jest ono obce bytom przygodnym. Takie podejście zdaje się jednak pomijać fundamentalną tajemnicę chrześcijaństwa, czyli Wcielenie. Objawienie pokazuje, że Bóg nie jest nieobecny, wręcz przeciwnie, osobiście wkracza w sytuację człowieka, przyjmując jego naturę, aby go odkupić między innymi poprzez jego własne cierpienie. Tym samym Syn Boży dokonał rekapitulacji każdego ludzkiego życia i nadał sens zbawczy, męce, słabością, cierpieniu itp. Wcielenie jest ostateczną odpowiedzią Boga na problem cierpienia, dzięki niemu niecierpiętliwy Bóg stał się cierpiący tak jak Jego stworzenie.

Czasopismo: Teologia w Polsce
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Kościół jako realitas complexa w świetle tajemnicy obcowania świętych

Tajemnica świętych obcowania, wprowadza nas w złożoną rzeczywistość wspólnoty Kościoła (realitas complexa) w niebie i na ziemi. Swoje źródło ma ona w miłości Trójjedynego Boga, który poprzez udzielenie się człowiekowi zaprosiłgo do wspólnoty miłości ze sobą. Nie samego, ale razem z całą wspólnotą ludzką. Bóg udzielił nam siebie w swoim Synu, w którym jest pełnia Bóstwa i który rozwija ją w swoim Mistycznym Ciele, gdzie każdy ma swoje miejsce. Tu też jest źródło naszego życia, wszelkiego dobra, które dostaje się do nas, a przez nas do wspólnoty, wraz z którą tworzymy Ciało Chrystusa. Bóg zaprasza nas do płodności duchowej, która swe korzenie ma w Eucharystii. Tu ujawnia się cel obcowania świętych,życia, przeznaczenia, obdarowania i powołania człowieka. Jest nim wspólnota osób – braci i sióstr uczestniczących we wspólnocie Osób Ojca, Syna i Ducha Świętego. Złożona rzeczywistość Kościoła (pielgrzymującego, oczyszczającego się i chwalebnego) staje się ostatecznie communio sanctorum in caritate Trnitatis Dei.

Czasopismo: Teologia w Polsce
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
"Teologia wybrania". Kilka myśli na temat wybrania człowieka przez Boga

Bóg wybrał człowieka już w momencie stworzenia. W Adamie Stwórca wybrał wszystkich ludzi (por. Dz 17,26). Stworzenie bowiem jest pierwotnym wyborem (z nicości do bytu). Wybór ten został potwierdzony przez odkupienie dokonane w „Człowieku, Jezusie Chrystusie” (Rz 5,15). Krew Chrystusa została wylana „za wielu” (Mt 26,28; Mk 12,24).

Czasopismo: Teologia w Polsce
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Piekło - odrzucona miłość Boża

Prawdą jest, że dla Boga, który jest Miłością, jedynie miłość jest na zawsze możliwa. Nikt jednak nie może zagwarantować, nie zaprzeczając samej miłości, by miłość rzeczywiście ofiarowana nie mogła stać się miłością odrzuconą w sposób wolny. Bóg szanuje ludzką wolność. Człowiek zatem ma możliwość nie skorzystania z Bożej miłości. Bóg jednak ze swojej strony gwarantuje nieustanną wierność w miłości. On nigdy nie przestanie kochać, nawet jeśli sam nie jest kochany.

Czasopismo: Teologia w Polsce
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Bóg jako Istnienie Osobowe

Teologia chrześcijańska od początku interpretuje objawienie o istnieniu Bożym w Wj 3,14: „Jam Jest, Który Jest” (Ehjeh aszer Ehjeh, Ego eimi ho oon, Ego sum qui sum), ujmując je przede wszystkim systemowo i metafizycznie jako Istnienie lub Istniejący w sposób absolutny, a dopiero wtórnie proegzystencjalnie jako „Będący pomocą i zbawcą”. Rozumienie metafizyczne zostało genialnie ujęte przez św. Tomasza z Akwinu jako„Samoistnie Istnienie” – Ipsum Esse Subsistens. Dopiero niedawno zwrócono uwagę, że Jezus Chrystus przypisywał sobie otwarcie atrybut Jahwe, mówiąc Ego eimi, „Jam Jest”. Wobec tego trzeba dziś dopowiedzieć, że istotą Boga jest Istnienie nieskończone, ale nie jakieś anonimowe, lecz osobowe. Jest ono bowiem wyrażone przez „Ja Jestem”. A zatem najwyższą racją istnienia jest Osoba Boża.

Czasopismo: Teologia w Polsce
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Deus providebit. Bóg wobec cierpienia według J. Ratzingera/Benedykta XVI

Pytanie o Boga w perspektywie cierpienia, a co za tym idzie o Jego stosunek do ludzkiego doświadczenia cierpienia jest newralgicznym punktem teologii, a odpowiedź na nie łączy się nierozerwalnie z samym obrazem Boga i należy do istoty chrześcijańskiej wiary. J. Ratzinger/Benedykt XVI wydobywa obraz Boga wyłaniający się z biblijnych historii cierpienia: Abrahama (Moria), Hioba, a w końcu – ich historiozbawczego apogeum –samego Chrystusa (krzyż). Nawiązując do opowieści o ofierze Izaaka, Papież czyni ze słów Abrahama „Bóg się zatroszczy” niejako oś, a zarazem puentę teologicznej analizy problemu i wskazuje na wielorakie konotacje tego sformułowania. Bóg nie rozwiązuje tajemnicy cierpienia poza sobą; dlatego człowiek może uzyskać odpowiedź tylko powierzając Bogu cały ciężar swojej egzystencji. Szczerość, ufność i pokora modlitwy pozwalają człowiekowi dostrzec i rozumieć, że cierpienie – choć pozostaje dramatem i budzi uprawniony sprzeciw – okazuje się miejscem poznania Boga, który w nim (w cierpieniu) ostatecznie „podmienia” człowieka, ratuje go i zbawia.

Czasopismo: Teologia w Polsce
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
O. Tomasz Płonka OFMCap, Stopniowalność orzeczeń Magisterium Kościoła w nauczaniu Stolicy Apostolskiej podczas pontyfikatu Jana Pawła II, Instytut Papieża Jana Pawła II, Warszawa 2011, ss. 563.

Recenzja książki: O. Tomasz Płonka OFMCap, Stopniowalność orzeczeń Magisterium Kościoła w nauczaniu Stolicy Apostolskiej podczas pontyfikatu Jana Pawła II, Instytut Papieża Jana Pawła II, Warszawa 2011, ss. 563.

Czasopismo: Teologia w Polsce
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
O. Romuald Henryk Kośla OFM, Jan Duns Szkot – jego dzieło i myśl od początku XX wieku do dzisiaj, Wydawnictwo Unum, Kraków 2011, ss. 328.

Recenzja książki: O. Romuald Henryk Kośla OFM, Jan Duns Szkot – jego dzieło i myśl od początku XX wieku do dzisiaj, Wydawnictwo Unum, Kraków 2011, ss. 328.

Czasopismo: Teologia w Polsce
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Ks. Edward Sienkiewicz, Czy potrzebna jest polska teologia polityczna?, Wydawnictwo naukowe uniwersytetu Szczecińskiego, Szczecin 2011, ss. 366.

Recenzja książki: Ks. Edward Sienkiewicz, Czy potrzebna jest polska teologia polityczna?, Wydawnictwo naukowe uniwersytetu Szczecińskiego, Szczecin 2011, ss. 366.

Czasopismo: Teologia w Polsce
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Ks. Ignacy Bokwa, Teologia w warunkach nowoczesności i ponowoczesności, Wydawnictwo Diecezjalne w Sandomierzu, Sandomierz 2010, ss. 544.

Recenzja książki: Ks. Ignacy Bokwa, Teologia w warunkach nowoczesności i ponowoczesności, Wydawnictwo Diecezjalne w Sandomierzu, Sandomierz 2010, ss. 544.

Czasopismo: Teologia w Polsce
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
"Nowy" człowiek Bonhoeffera i nadczłowiek Nietzschego - próba porównania elementów dwóch antropologii

W pismach Dietricha Bonhoeffera i Friedricha Nietzschego zaproponowane zostały drogi, jakimi mógł podążać człowiek. Czytając dzieła pastora, można odnaleźć nie zawsze wprost czynione odniesienia do koncepcji Nietzschego. W jednym z nich Bonhoeffer wskazał: „W rzeczywistości nietzscheański nadczłowiek nie jest, jak Nietzsche uznawał, przeciwieństwem chrześcijan”. Niniejsza praca jest próbą odpowiedzi na pytanie, czy istnieje wspólna kategoria definiowania człowieka oraz jak należy to zdanie ujmować, wszak nie jest tajemnicą, że Bonhoeffer żył w czasach, kiedy realizowana była filozofia nadczłowieczeństwa i jej się sprzeciwiał.

Czasopismo: Teologia w Polsce
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Poetycka definicja Boga w utworach księdza Jana Twardowskiego

W utworach ks. Twardowskiego nie chodzi o teologiczne pogłębienie Bożych przymiotów czy rozważanie dogmatów. Poeta podejmuje próbę opisania rzeczywistości Boga za pomocą języka poetyckiego. Wykorzystując bogactwo metafor, epitetów, porównań i rozmaitych figur retorycznych odwołujących się do wyobraźni, emocji i uczuć czytelnika, próbuje odsłonić i przybliżyć człowiekowi niezwykłą tajemnicę Boga. Celem niniejszego opracowania jest zatem próba odpowiedzi na pytanie: W jaki sposób i do jakiego stopnia językiem poezji można wyrażać Boga?

Czasopismo: Teologia w Polsce
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Rady ewangeliczne we Wspólnocie Taizé

Taizé, snując refleksję nad aktualną sytuacją, która charakteryzuje się podziałami społecznymi, a w wymiarze indywidulnym zbytnim wyeksponowaniem efektywności i konsumpcji, wychodzi do świata z propozycją życia wewnętrznego. Człowiek żyjący bowiem zgodnie ze wzorem ukazanym w Jezusie Chrystusie może doświadczyć, że rady ewangeliczne czynią go wolnym na zasadzie uczestnictwa w wolności dzieci Bożych. We współczesnym świecie, który spragniony jest nadal nie tyle nauczycieli, ile świadków, życie w prawdziwym ubóstwie, czystości i posłuszeństwie skłania ku Bogu i Kościołowi.

Czasopismo: Teologia w Polsce
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
"Chrystologia doświadczenia" św. Tereski z Lisieux

Młodziutka karmelitanka z Lisieux, karmiąca się Słowem Bożym i wierna kościelnej interpretacji Objawienia, w spotkaniu z żywą postacią Jezusa, w osobistym doświadczeniu wiary dociera do wielkiej chrystologii na podstawie własnego życia i misji „małej drogi”. Tereska z Lisieux pomaga nam odnaleźć drogę do scalenia teologii ze świętością, do ponownego odkrycia faktu, że ze świętości, która w istocie swej jest przecież przebywaniem w obecności Boga, wyrasta prawdziwa teologia. Jej doświadczenie Jezusa Chrystusa nie dokonuje się w izolacji od doświadczeń minionych pokoleń czy epok; od doświadczeń uczniów Jezusa czy teologów, którzy formułowali dogmatyczne orzeczenia chrystologiczne; od doświadczeń poszczególnych wyznawców jak i całych wspólnot; w odosobnieniu od Pisma świętego czy Tradycji, ale należy do historii chrystologicznej wiary uczniów Jezusa. Doświadczenie wiary Teresy jest na wskroś chrystocentryczne – racjonalnie, emocjonalnie i egzystencjalnie

Czasopismo: Teologia w Polsce
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Personalistyczne podstawy humanizmu chrześcijańskiego. Zarys problematyki

Humanizm chrześcijański określa postawę poznawczą i praktyczną. Istotne jest tu zwrócenie uwagi na zrównoważenie twórczości kulturowej ze wspólnotową. Przeakcentowanie jednego wymiaru wprowadza dysproporcje w relacje społeczne i kulturowe, powodując zagubienie w nadmiarze jednego oraz szkody z powodu deficytu drugiego. W tym zakresie humanizm chrześcijański jawi się jako postawa badawcza w odniesieniu do dynamiki przemian w strukturach społecznych i gospodarczych.

Czasopismo: Teologia w Polsce
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Ekoteologia jako odpowiedź na współczesny kryzys ekologiczny

Ekoteologia obejmuje swoją refleksją w świetle Bożego Objawienia rzeczywistość świata, w którym obecne są różne problemy, będące efektem rozwoju cywilizacji technicznej. Bada je z uwzględnieniem tak relacji indywidualnej (osoba ludzka a środowisko), jak również ich społecznych uwarunkowań. Działania o charakterze destruktywnym dla środowiska są analizowane jako tzw. grzech ekologiczny, dla którego punktem wyjścia weryfikacji i waloryzacji jest piąte przykazanie Dekalogu. Ludzka aktywność o negatywnych skutkach dla środowiska rozumiana jest nie jako realizacja Bożego wezwania do czynienia sobie ziemi poddanej (por. Rdz 1,28), lecz jako sprzeniewierzenie się tej, powierzonej u zarania dziejów człowiekowi misji. Jest bowiem sprzeciwem wobec ustanowionego przez Stwórcę porządku i atakiem na życie.

Czasopismo: Teologia w Polsce
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Kościół a demokracja

Relacje między Kościołem a demokracją muszą opierać się na poprawnym rozumieniu obu tych rzeczywistości. Próba demokratycznej interpretacji elementów Kościoła prowadzi ku jego strukturom komunijnym, stanowiącym w dużej mierze odpowiedź na postulaty współczesności. Komunijna natura Kościoła otwiera możliwości budowania wspólnoty wierzących z wykorzystaniem właściwie rozumianych form demokratycznego działania.

Czasopismo: Teologia w Polsce
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Człowiek w myśli św. Augustyna

W myśli św. Augustyna wszystko przechodzi przez człowieka, co pozwala jego antropologię postrzegać jako zagadnienie centralne, dla niego samego niezbędne w rozumieniu otaczającego człowieka świata i powołującego go do istnienia Boga. Określając byt ludzki jako imago Dei, podobnie jak wielu innych, także starożytnych pisarzy chrześcijańskich, św. Augustyn rozumie go jednak nieco inaczej. Nie tylko jako najbardziej wyrazisty obraz Stwórcy, ale wręcz miejsce przebywania Boga, którego należy szukać w ludzkiej duszy.

Czasopismo: Teologia w Polsce
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Cyryla i Metodego dzieło chrystianizacji Słowian

Dzieło chrystianizacji nauczycieli Słowian stanowi w dziejach chrześcijaństwa jedyne w swoim rodzaju świadectwo posługi w nauczaniu ludzi i narodów wzajemnego poszanowania oraz zjednoczenia w wierze. Jako przedstawiciele kultury i religii greckiej Bracia Sołuńscy nigdy nie odnieśli się z pogardą do wschodniej lub zachodniej tradycji Kościoła. Znając wielkość jednej i drugiej, korzystali z depozytu obu i uczyli także z nich korzystać innych, tak aby poznając istniejące odmienności, móc jednocześnie budować jedność w wielości. To najwyższy wzór działania w duchu służenia dobru wspólnemu, który nie utracił na znaczeniu i do dziś może być traktowany jako niedościgniony w ruchu ekumenicznym.

Czasopismo: Teologia w Polsce
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Chrystologia Logosu według Josepha Ratzingera

Logos jest Słowem Przedwiecznym, Sensem wszystkich rzeczy, odwiecznie istniejącym w Synu Bożym. Jest to Logos, który staje się Bogiem-Człowiekiem przez przyjęcie natury ludzkiej. Tak idea grecka Logosu osiąga swoją pełnię dopiero w Logosie wcielonym, w Słowie, które stało się Ciałem. Odtąd Logos nie jest już tylko „sensem”, „myślą” istniejącą poza rzeczami, ale On sam wszedł w ciało i ucieleśnił się, jest Logos incarnatus. Teraz Słowo nie jest już tylko „zastępstwem” kogoś drugiego, cielesnego, lecz złączone z całą rzeczywistością. Tak Logos stworzenia, Logos w człowieku i prawdziwy Logos wcielony, odwieczny Logos – Syn Boży – schodzą się ze sobą.

Czasopismo: Teologia w Polsce
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
"Aleś mi utworzył ciało" (Hbr 10,5). Teologia inkarnacji według J. Ratzingera/Benedykta XVI

Inkarnacja Syna jest bowiem istotnie i pierwszorzędnie wewnątrztrynitarnym aktem duchowym, przyjęciem ciała przez Syna, przyjęciem, które jest zgodą Syna słuchającego Ojca (posłusznego Ojcu). To posłuszeństwo zostaje wcielone, odpowiedź Syna „staje się ciałem”, teologia Słowa staje się teologią Wcielenia.

Czasopismo: Teologia w Polsce
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne