rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Kościoły i zabudowania parafialne w Konopnicy w XVII-XX wieku

Parafia w Konopnicy w ziemi lubelskiej i archidiakonacie lubelskim datuje się na XIV wiek. Obejmowała trzy wsie położone koło siebie: Konopnicę, Radawiec i Uniszowice. Pod koniec XVIII wieku parafia liczyła już sześć wsi, obok wyżej wspomnianych miejscowości, także Radawczyk, Motycz i Sporniak. Zmiana granic parafii dokonała się dopiero w okresie międzywojennym, kiedy powstała parafia w Motyczu.
         Uposażanie kościoła zostało nadane przez magistrat miasta Lublina w 1428 r. Najstarszy kościół drewniany pw. św. Katarzyny został zastąpiony po 1650 r. murowanym, konsekrowanym w 1667 r., zbudowanym na cyplu wysuniętym w dolinę rzeczki. Kościół nosił wówczas wezwanie, oprócz dotychczasowego św. Katarzyny, również Wniebowzięcia NMP.
         Następcą tej świątyni jest wzniesiony w latach 1904-1906 kościół neogotycki, według projektu Władysława Siennickiego, który funkcjonuje do dziś dnia i został wybudowany w innym miejscu niż poprzednia świątynia. Decyzja o jego wzniesieniu wynikała z rosnącej liczby mieszkańców parafii, złym stanem technicznym dotychczasowego kościoła oraz wytyczeniem szosy kraśnickiej, która stała się głównym traktem prowadzącym z Lublina do Kraśnika. Po wzniesieniu nowego kościoła, budynek starej świątyni z XVII wieku popadł w zapomnienie i w latach międzywojennych uległ rozbiórce.
         W kościele w Konopnicy znajdowała się gotycka figura Piety, która aktualnie jest przechowywana w Muzeum Narodowym w Poznaniu. Rzeźba uchodziła za słynącą łaskami i cieszyła się lokalnym kultem. Umieszczona była w głównym ołtarzu. Corocznie w święto Siedmiu Boleści Maryi, w piątek przed Niedzielą Palmową odprawiano mszę św. odpustową z wystawieniem Najświętszego Sakramentu.
         Szczegółowe opisy parafii i kościoła parafialnego w Konopnicy pochodzą z wizytacji kanonicznych, w których na przestrzeni lat zapisywano stan zabudowań kościelnych. Do zabudowań parafialnych oprócz kościoła należała plebania, mieszkania sług kościelnych, szpital  oraz budynki gospodarcze (m.in. wozownia, stajnia, chlew, spichlerz, browar). Nowy cmentarz parafialny, który zastąpił przykościelny, powstał w początkach XIX wieku i aktualnie wpisany jest w rejestr zabytków.

Czasopismo: Archiwa, Biblioteki i Muzea Kościelne
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: historia, nauki o sztuce, nauki o komunikacji społecznej i mediach
Powieściowa historical fiction Christopha Ransmayra w polskim obiegu krytycznoliterackim

Autorka, badając omówienia krytycznoliterackie w prasie codziennej oraz branżowej, udowodniła, że powieści Ostatni świat i Morbus Kitahara austriackiego pisarza, laureata nagrody Unii Europejskiej Prix Aristeion, Christopha Ransmayra, nie weszły w dyskurs publiczny i słabo obecne są w polskim odbiorze czytelniczym. Zdaniem autorki ma to związek z „narracją historyczną”, historical fiction oraz z rozliczeniową problematyką powieści pisarza.

Czasopismo: Transfer. Reception studies
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: literaturoznawstwo
Odczytywanie powieści Południca Julii Franck i Słownik Jenny Erpenbeck z perspektywy polskiej

Autorka podejmuje tematykę recepcji w Polsce powieści Południca (Mittagsfrau) Julii Franck i powieści Słownik (Wörterbuch), autorstwa Jenny Erpenbeck. Analiza recenzji, komentarzy, omówień w obiegu akademickim i krytycznoliterackim (także nieprofesjonalnym obiegu internetowym) obu tych utworów wskazuje na większe zainteresowanie odczytywaniem Południcy niż Słownika. Przyczyn takiej sytuacji można dopatrywać się w działaniach promocyjnych wydawnictw, w których ukazały się powieści. Czytelnicy chętniej sięgają po autora konsekrowanego, już nagradzanego, posiadającego medialne uznanie i prestiż, niż po ważnego, posiadającego kapitał symboliczny. Autorka wskazuje ponadto, że odczytywaniu Południcy towarzyszy podkreślanie roli, jaką odgrywa w powieści perspektywa tożsamości narodowej mieszkańców Europy Wschodniej, natomiast optyka totalitarna, przez którą postrzegany jest Słownik Jenny Erpenbeck, ujawnia polsko-niemiecką bliskość historyczną, tożsamą dla obu państw z Bloku Wschodniego. Podsumowując artykuł, Autorka stwierdza, że młoda niemiecka literatura, reprezentowana przez omawiane autorki, wciąż rzadko jest przedmiotem badań akademickich.

Czasopismo: Transfer. Reception studies
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: literaturoznawstwo
„Jest wredna. Kocham ją” – Jelinek według Witkowskiego. Między interpretacją a użyciem

Elfriede Jelinek to ważna i znana autorka w Polsce, ikona dla wielu pisarzy i pisarek, które odczytują i interpretują jej twórczość na własnych zasadach, co prowadzi do licznych refrakcji. Niniejszy artykuł jest próbą przyjrzenia się, jak Michał Witkowski (rocznik 1975) odczytuje teksty noblistki i wykorzystuje jej image w swej twórczości literackiej, wywiadach i nowych mediach (portalach społecznościowych itp.). Szczególnie w powieści Zbrodniarz i dziewczyna pisarz poświęca wiele uwagi symbolowi/ikonie Elfriede Jelinek, a nie jej działalności twórczej. Działalność artystyczna i pozaartystyczna Witkowskiego stanowi przykład interesującego trybutu literackiego i rodzaj niedoczytania (misreading).

Czasopismo: Transfer. Reception studies
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: literaturoznawstwo
Wytrzymać niejednoznaczność - co to jest: literatura europejska? Matthias Nawrat w rozmowie z Moniką Wolting

Matthias Nawrat to niemiecki autor polskiego pochodzenia. Matthias Nawrat urodził się w Opolu i wraz z rodziną przeprowadził się w 1989 roku do Bambergu. Uzyskał Nagrodę im. Adelberta von Chamisso (Förderpreis), był nominowany do Niemieckiej Nagrody Książkowej (Deutscher Buchpreis), otrzymał Nagrodę Literacką miasta Bremy i Medal im. Alfreda Döblina. Najważniejsze teksty: "Wir zwei allein" (2012), "Die vielen Tode unseres Opas Jurek" (2015), "Der traurige Gast" (2019).

Czasopismo: Transfer. Reception studies
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: literaturoznawstwo
Migrant i nomada – tożsamości w ruchu. Moda czy konieczność?

Autorka podejmuje próbę odpowiedzi na pytanie, czy współcześnie obserwowalne ruchy migracyjne poza migracją „przymusową” nie stanowią swoistej mody na przyjęcie statusu współczesnego wędrowcy (cyfrowego nomady). W dalszej kolejności spekuluje nad kwestią tożsamości „w ruchu” (proces emancypacji, zakorzenienia) i w jej opisie posługuje się figurą „zbieractwa” i „rozproszenia”. Przedstawione rozważania pozwalają na konkluzję o nieuchronności nowego modelu „obywatela świata”.

Czasopismo: Transfer. Reception studies
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: literaturoznawstwo
Milczenie werblisty, czyli Günter Grass w ocenie prasy niemieckiej i polskiej po śmierci

Artykuł przedstawia analizę reakcji zarówno polskich, jak i niemieckich mediów po śmierci Güntera Grassa – jednego z najwybitniejszych pisarzy niemieckich, laureata Literackiej Nagrody Nobla związanego z Gdańskiem. Śmierć kontrowersyjnego autora stała się okazją nie tylko do interpretacji i ewaluacji jego licznych prac, ale także powrotu do jego burzliwej biografii oraz dyskusji na temat przemilczanej i utrzymywanej w sekrecie służby pisarza w SS. Z analizy poddanych ocenie pierwszych informacji na temat śmierci autora za-wartych w elektronicznych periodykach niemieckich i polskich wynika, że istnieje wyraźna różnica w ocenie zmarłego noblisty w jego ojczyźnie i w Polsce. Wszystkie one przywołują powszechnie znane fakty z biografii Grassa, nazywają go jednym z największych pisarzy współczesnych i wielkim obywatelem Niemiec, a Blaszany bębenek dziełem stulecia. W obu krajach docenia się społeczne zaangażowanie autora, jego polityczną działalność pod sztandarami SPD, a także aktywność na rzecz pojednania polsko-niemieckiego. W prasie niemieckiej znacznie częściej podkreśla się jednak kontrowersje wokół Grassa, krytyczne dyskusje po wydaniu Rozległego pola, wątpliwości związane z przyznaniem autorowi Literackiej Na-grody Nobla, światowe oburzenie po przyznaniu się literata do służby w Waffen-SS. „Die Zeit” czy „Der Spiegel” przypomniały dobiegające zewsząd negatywne głosy po publikacji w 2012 roku wiersza Co musi zostać powiedziane. W przywoływanych przez niemiecką prasę wypowiedziach ludzi polityki i kultury zmarły noblista jawi się jako postać nietuzinkowa, bezlitosny moralizator, krytyk i prowokator, a jednocześnie niedościgniony wzór, autorytet i inspiracja dla wielu innych twórców. Pomimo jednak, że w wielu artykułach podkreśla się językową wirtuozerię i rytmiczność Grassowskiej prozy, znaczenie i wymowę jego najgłośniej-szych powieści, to jednak dla jego rodaków literacka działalność Grassa zdaje się pozostawać w cieniu politycznej aktywności noblisty. Na tym tle odmiennie wypada ocena życia i twórczości pisarza, jaką prezentowała tuż po jego śmierci prasa polska. Przywoływane w niej wypowiedzi koncentrują się bowiem na związku Grassa z Gdańskiem, jego niestrudzonym dążeniu do naprawy stosunków polsko-niemieckich, niemiecko-kaszubskim pochodzeniu i ogromnym sentymencie do Polski i Polaków, jakie dawały się odczuć podczas wizyt autora oraz lektury jego dzieł. Kontrowersyjne tematy, takie jak przemilczana współpraca czy naruszanie narodowych mitów, zostają wprawdzie poruszone, lecz w ocenie autorów artykułów i cytowanych pisarzy oraz polityków pozostają w cieniu literackich dokonań czy działalności Grassa. W prasie polskiej (inaczej niż ma to miejsce w prasie niemieckiej) zmarły noblista z Lubeki pozostaje w pierwszym rzędzie cenionym pisarzem, a nie kontrowersyjnym politykiem.

Czasopismo: Transfer. Reception studies
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: literaturoznawstwo
„Wyjść z cienia, wydostać się z szafy i piwnicy”1 – międzynarodowy program literacko- -tłumaczeniowy TransStar Europa i jego wpływ na recepcję literatury niemieckojęzycznej XX i XXI wieku w Polsce

Autorka artykułu prezentuje europejski program TransStar Europa, wspierany przez Komisję Europejską i współfinansowany ze środków programu Unii Europejskiej „Uczenie się przez całe życie” oraz powstały w jego ramach projekt Tłumaczeniowa Kostka Rubika – literatura europejska i przekład w sześciu odsłonach, w których uczestniczyła jako stypendystka w latach 2013–2015. Oba przedsięwzięcia miały na celu promocję języków należących do obszaru Europy Środkowo-Wschodniej i Południowej oraz bogactwa jej literatur i kultur. Do programu przystąpili studenci i tzw. young professionals wyłonieni w ramach konkursów rozpisanych w ośmiu państwach: Austrii, Czechach, Chorwacji, Niemczech, Polsce, Słowenii, Szwajcarii i na Ukrainie. Zgłębiali oni tajniki tłumaczeń literackich oraz przeszli szkolenia z zarządzania kulturą, pracowali indywidualnie, w grupach, tandemach językowych, współpracowali też z mentorami – np. Sławą Lisiecką – co zaowocowało m.in. wydaniem antologii z przełożonymi przez uczestników fragmentami tekstów niemieckojęzycznej literatury współczesnej. Liczne spotkania, odczyty, prezentacje i wieczorki autorskie oraz obecność stypendystów na targach książki w Lipsku pogłębiały ich wiedzę z zakresu przekładu i literaturoznawstwa. Autorka zwraca uwagę na fakt, że wymagająca i czasochłonna praca nad przekładami urozmaicona była szerokim wachlarzem imprez kulturalnych, otwartych również dla osób spoza programu, wykazujących zainteresowanie tłumaczeniami literackimi. Udział w programie TransStar Europa był ubogacający zarówno dla stypendystów, jak i organizatorów.

Czasopismo: Transfer. Reception studies
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: literaturoznawstwo
Recepcja sztuki Rolfa Hochhutha Namiestnik (Der Stellvertreter 1963) w Polsce

Celem artykułu jest analiza pierwszych reakcji polskiego odbiorcy na dramat Rolfa Hochhutha Namiestnik, który zyskał powszechne uznanie jako tekst inicjujący międzynarodową debatę wokół postawy papieża wobec Holocaustu. Utwór wzbudził wiele kontrowersji, gdyż autor winił Piusa XII za jego milczenie, burząc tym samym istniejący mit „dobrego pasterza”. Wyniki analizy reakcji prasowych na inscenizację dramatu Hochhutha wykazały, że utwór stał się w Polsce wydarzeniem politycznym polaryzującym opinie widzów. Część krytyków podzielała negatywne zdanie dramatopisarza o osobie Pontifexa, inni dostrzegli w sztuce próbę zrzucenia części niemieckiej winy za zbrodnie hitlerowskie na osoby trzecie. Było to spowodowane traumatycznymi doświadczeniami II wojny światowej, których pamięć była nadal świeża w pamięci kolektywnej narodu polskiego. Inscenizacja dramatu posłużyła władzom PRL-u za instrument walki ideologicznej z Kościołem. Biorąc pod uwagę fakt, że premiera Namiestnika w Teatrze Narodowym w Warszawie miała miejsce zaledwie dwa dni po rozpoczęciu obchodów Milenium Chrztu Polski, nasuwa przypuszczenie, że sztuka, zakłócając uroczystości, posłużyła władzom PRL-u za instrument walki ideologicznej z Kościołem.

Czasopismo: Transfer. Reception studies
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: literaturoznawstwo
Recepcja twórczości Ricardy Huch w Polsce

Niniejszy artykuł przedstawia stan badań nad recepcją twórczości niemieckiej pisarki Ricardy Huch w Polsce. Recepcję jej twórczości w naszym kraju można rozpatrywać, analizując artykuły opublikowane w dziełach zwartych, biogramy zamieszczone w leksykonach i encyklopediach, przedstawienia dokonań literackich Huch w studiach dotyczących historii niemieckiej literatury, tłumaczenia jej wierszy, tłumaczenie powieści Erinnerungen von Ludolf Ursleu, dem Jüngeren [Wspomnienia Ludolfa Ursleu Juniora], przyznanie Nagrody im.
Ricardy Huch Miasta Darmstadt polskiej pisarce Hannie Krall, a także projekt studentów opolskiej germanistyki propagujący twórczość R. Huch. O ile twórczość Ricardy Huch została odnotowana przez polskich badaczy literatury niemieckiej, o czym świadczą opracowania
poświęcone jej spuściźnie literackiej, o tyle brak jest w dalszym ciągu rzetelnego opracowania naukowego zarówno na niemieckim, jak i polskim rynku wydawniczym, które ujęłoby całościowo bardzo zróżnicowaną twórczość Huch i osadziło ją w kontekście estetyczno-literackim, historycznym, społecznym i politycznym.

Czasopismo: Transfer. Reception studies
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: literaturoznawstwo
Niemiecka recepcja Janusza Korczaka

Niemiecka recepcja Korczaka to złożony i rozciągnięty w czasie proces. Można stwierdzić, że przedstawiciele niemieckiej nauki i sztuki szukają i odnajdują w Korczaku twórczą inspirację niejako w reakcji na okazane przez niego samego zainteresowanie niemiecką kulturą. Dość przypomnieć, że Korczak po ukończeniu studiów medycznych wyjechał na 9 miesięcy do Berlina, aby w stolicy Niemiec zdobyć niezbędne doświadczenie i wzbogacić wiedzę o najnowsze metody karmienia i pielęgnacji niemowląt. Gdyby przyjrzeć się całemu procesowi przenikania Korczaka do niemieckiej kultury, trzeba byłoby wymienić kilka dat. Już w 1935 roku zostaje przełożony na język niemiecki pierwszy utwór Korczaka – Bankructwo małego Dżeka. W 1957 roku ukazuje się – co ciekawe, w Warszawie – tłumaczenie bodaj najbardziej popularnego utworu Korczaka. Chodzi tu o Króla Maciusia Pierwszego. W tym samym roku ma również miejsce premiera sztuki Erwina Sylvanusa Korczak i dzieci. Prze-kład przechodzi bez większego echa, natomiast przedstawienie popularyzuje życie i dzieło „Starego Doktora”. Prawdziwy przełom dokonuje się jednak w 1972 roku wraz z pośmiertnym wręczeniem „Pestalozziemu z Warszawy” Pokojowej Nagrody Księgarzy Niemieckich. Przez zachodnioniemiecką prasę przetacza się lawina artykułów jemu poświęconych. Odtąd Korczak zyskuje w Niemczech rangę symbolu i autorytetu. Ów proces wieńczą dwa wydarzenia: zbiorowe wydanie dzieł Korczaka (1996–2010, 16 tomów) i zaklasyfikowanie go jako niemieckiego miejsca pamięci w pierwszym tomie redagowanego przez Hahna i Trabę kompendium Deutsch-Polnische Erinnerungsorte (Paderborn 2015).

Czasopismo: Transfer. Reception studies
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: literaturoznawstwo
Polska recepcja niemieckojęzycznej powieści o miłości XXI wieku

Powieść o miłości uznawana jest dzisiaj przeważnie za gatunek kultury masowej. Dają się zauważyć jedynie nieliczne próby jego rehabilitacji w hierarchii literatury fikcjonalnej oraz w recepcji krytycznej. Ten stan rzeczy przekłada się na politykę wydawnictw i na recepcję czytelniczą. Tym samym powieść o miłości zostaje strywializowana bądź też przewartościowana poprzez zmianę lub uniknięcie klasyfikacji gatunkowych. Widoczne jest to w polskiej recepcji najnowszej niemieckojęzycznej powieści o miłości. Pomiędzy trywializacją (Haas, Glattauer) a przewartościowaniem (Streeruwitz, Handke) nieznajdującym oddźwięku w odbiorze popularnym sytuują się dzieła, które miałyby szansę wypełnić przestrzeń pomiędzy kulturą wysoką i masową (Stamm, Kumpfmüller), jeśli zostałyby zauważone przez profesjonalną krytykę. Brak wsparcia krytyki, jak również brak tłumaczeń wielu istotnych tekstów, prowadzą do niedowartościowania gatunku.

Czasopismo: Transfer. Reception studies
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: literaturoznawstwo
Recepcja twórczości Jenny Erpenbeck w Polsce i w krajach niemieckojęzycznych

W artykule Recepcja twórczości Jenny Erpenbeck w Polsce i krajach niemieckojęzycznych przedstawiona została twórczość niemieckiej pisarki Jenny Erpenbeck z perspektywy literaturoznawczej i krytyki literackiej. Omówione zostały następujące aspekty utworów Erpenbeck: rozrachunek z przeszłością nazistowską (obecny zarówno w niemieckiej, jak i polskiej recepcji), rozliczenie z dyktaturą reżimu komunistycznego w NRD oraz problematyka współczesna (podejmowane głównie w recepcji niemieckiej). W artykule przedstawiono rozbieżności i podobieństwa w polskich i niemieckich przyczynkach literaturoznawczych i krytycznoliterackich poświęconych powieści Klucz do ogrodu (Heimsuchung). Uwzględnione zostały również analogie w przedstawianiu elementów świata powieściowego (rzeczy i ich funkcja w literaturze) u Erpenbeck i w utworach polskich pisarek Olgi Tokarczuk i Joanny Bator.

Czasopismo: Transfer. Reception studies
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: literaturoznawstwo
Tekstowa wielojęzyczność w niemieckojęzycznych utworach pisarzy polskiego pochodzenia (Artur Becker, Dariusz Muszer, Matthias Nawrat)

Tematem artykułu jest fenomen tzw. literatury migracyjnej w Niemczech rozumianej jako konstrukt, którego zasadność już od wielu lat jest przedmiotem krytyki. „Migracyjność” tekstów literackich nie jest tu uważana za ich integralną cechę, ale za kategorię dyskursywną odnoszącą się przede wszystkim do ich recepcji. Jedną z cech charakteryzujących tzw. literaturę migracyjną jest językowa hybrydyczność – przedstawiona na przykładzie wybranych powieści Dariusza Muszera, Artura Beckera i Matthiasa Nawrata. Według autorki skala użycia hybrydyczności językowej zmienia się w zależności od pokolenia migracji: intensywniej korzystają z tekstowej wielojęzyczności Muszer i Becker, którzy wyemigrowali do Niemiec już jako dorośli (tu język jest jednym z bohaterów powieści – „wirtuozeria języka”), rzadziej sięga po nią Nawrat, który, wyjeżdżając z Polski, był dzieckiem (na plan pierwszy wysuwa się „wirtuozerię narracji”). Analiza poprzedzona jest przeglądem stanu badań literaturoznawczych dotyczących tzw. literatury migracyjnej w Niemczech, polskiej literatury migracyjnej w Niemczech oraz hybrydyczności językowej (wielojęzyczności tekstowej) w literaturze inter- i transkulturowej.

Czasopismo: Transfer. Reception studies
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: literaturoznawstwo
Społeczny czy ekonomiczny charakter reform rolnych w Polsce w okresie między- i powojennym

W opracowaniu omówiono przesłanki, podstawy prawne i zakres reform rolnych
przeprowadzonych w Polsce w okresie międzywojennym i po drugiej wojnie światowej.
Głównymi celami reform w pierwszym okresie było rozwiązanie problemów społecznych na
wsi przez poprawę struktury obszarowej gospodarstw, dzięki zwiększeniu liczby i udziału
gospodarstw rodzinnych kosztem gospodarstw wielkoobszarowych. W okresie powojennym
przeprowadzono reformy, przyjmując przesłanki ideologiczne. W latach 1919-1938 łącznie
rozparcelowano 2654,8 tys. ha gruntów i utworzono 1051 tys. nowych gospodarstw. W latach
1944-1950 zakres reform był większy. W tym czasie rozparcelowano 6070,1 tys. ha gruntów.
W okresie międzywojennym przejmowanie ziemi od właścicieli na cele reformy odbywało się
z wypłatą odszkodowań, natomiast w okresie po 1944 r. bez odszkodowania. Skutki reform,
zwłaszcza w okresie powojennym, okazały się krótkookresowe. Przeprowadzone reformy rolne
nie rozwiązały społecznych problemów wsi.

Czasopismo: Roczniki Naukowe Ekonomii Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Determinanty wartości krajobrazu rolniczego jako dobra publicznego

Opracowanie dotyczy określenia determinant wpływających na wartość dóbr publicznych
na przykładzie krajobrazu rolniczego. W celu określenia wpływu cech demograficznych
i osobowościowych na wartościowanie krajobrazu przeprowadzono badania empiryczne metodą
wywiadu kierowanego na próbie 100 respondentów zamieszkujących wiejsko-miejską gminę
Góra Kalwaria w 2015 roku. Gmina została dobrana w sposób celowy, a respondenci do badania
w sposób warstowowo-przypadkowy, zgodnie z warstwami ustalonymi na podstawie wyników
pozyskanych z Banku Danych Lokalnych GUS. W badaniach przeprowadzono analizy jednowymiarowe
oraz zastosowano metodę drzew klasyfikacyjnych i regresyjnych CART, która okazała
się przydatna przy określaniu determinant wartości dóbr publicznych na przykładzie krajobrazu
rolniczego. Wykazano ujemną zależność między czasem spędzonym na oglądaniu telewizji a
wartością krajobrazu, natomiast nie potwierdzono wpływu wysokości dochodu, miejsca zamieszkania
oraz płci na wartość krajobrazu rolniczego. W badaniach uzupełniono dotychczas znany
zestaw determinant demograficznych o liczbę osób zamieszkujących w gospodarstwie domowym.

Czasopismo: Roczniki Naukowe Ekonomii Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Kształtowanie się cen ziemi w Polsce z uwzględnieniem okresu przejściowego nabywania nieruchomości rolnych przez cudzoziemców

Celem artykułu była próba zdiagnozowania czynników kształtujących cenę ziemi
rolniczej oraz identyfikacja zmian cen ziemi w Polsce pod koniec okresu przejściowego nabywania
nieruchomości rolnych przez cudzoziemców w odniesieniu do sytuacji w innych krajach
UE-12. Wykorzystano dane statystyczne dla lat 2004-2013 (2014) pochodzące z EUROSTAT,
GUS, Agencji Nieruchomości Rolnych, Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i raporty przygotowane
przez IERiGŻ-PIB. Przeprowadzone badania wykazały, że zmiany ceny ziemi rolniczej
w Polsce oraz innych krajach UE charakteryzowały się dużym zróżnicowaniem, co wynika z
wielu przyczyn, których wpływu nie można jednoznacznie określić, bowiem nie wynikają one
tylko z upływu okresu przejściowego nabywania nieruchomości rolnych przez cudzoziemców
w wybranych krajach UE-12.

Czasopismo: Roczniki Naukowe Ekonomii Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo