rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Wizualizacja ortofotomap cyfrowych w technologii Google Maps

W ostatnich kilku latach obserwuje się dynamiczny rozwój internetowych lokalizatorów oraz serwisów mapowych. Najbardziej popularnym i zaawansowanym internetowym serwisem mapowym jest obecnie serwis Google Maps. W pracy wykonano analizę i zbadano przydatność interfejsu programistycznego Google Maps do wizualizacji ortofotomap cyfrowych oraz zaprezentowano aplikację Ortofoto, która przetwarza ortofotomapy cyfrowe w celu ich wizualizacji w serwisie Google Maps za pomocą opracowanej strony internetowej. Działanie aplikacji Ortofoto oraz strony internetowej testowano na barwnych i czarno-białych ortofotomapach cyfrowych w skali 1:5000 czterech gmin powiatu piskiego, które wykonane zostały w układzie współrzędnych geodezyjnych 1965 oraz 2000. Aplikacja Ortofoto napisana została w obiektowym języku programowania Java w środowisku NetBeans IDE 6.0. Program przetwarza ortofotomapę cyfrową na piramidę obrazów o 9. poziomach, podzieloną na podstawowe elementy (rozdzielczość 256 × 256 pikseli), tzw. kafelki (Tile), o powiększeniu 10÷18 razy, zapisane w formacie PNG w osobnych plikach graficznych, które zawierają w nazwie skalę oraz położenie elementu na mapie. W programie Ortofoto zaimplementowane zostały formuły transformujące, umożliwiające przeliczenie współrzędnych geodezyjnych układów 1965 oraz 2000 na współrzędne geodezyjne B, L na elipsoidzie GRS-80. W aplikacji internetowej, napisanej w języku HTML z elementami języka JavaScript, możliwe jest przeglądanie ortofotomapy przetworzonej przez program Ortofoto w postaci kafelków na tle podkładu i danych z serwisu Google Maps, co zapewnia ciągłość oraz płynność wizualizacji. Aplikacja wykorzystuje funkcjonalność interfejsu programistycznego Google Maps, umożliwia nawigację po mapie oraz zmianę powiększenia przy pomocy aktywnych kontrolek mapy. Zaletą opracowanej aplikacji jest możliwość cyfrowego przetwarzania oraz wizualizacji w serwisie mapowym Google Maps dowolnych, dostępnych indywidualnemu użytkownikowi danych obrazowych, jak np. ortoobrazy, wielkoskalowe ortofotomapy cyfrowe, itd.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Wykorzystanie modeli numerycznych powierzchni terenu i zdjęć lotniczych w ocenie form morfologicznych dla potrzeb waloryzacji krajobrazu

Współczesne modele terenu wykonane komputerowo tj. mapy numeryczne, modele DEM sporządzane z wykorzystaniem zdjąć lotniczych i satelitarnych oraz technologia GPS i DGPS, zaczynają mieć szerokie zastosowanie w dziedzinie ochrony i kształtowania środowiska oraz w zakresie oceny wartości krajobrazu. Dotyczy to przede wszystkim planów ochrony parków narodowych, krajobrazowych i rezerwatów oraz sporządzania dokumentacji waloryzacyjnej. W opracowaniach tych ważną rolę odgrywają czynności rekonstrukcji elementów przyrodniczych i kulturowych oraz różnego typu symulacje potencjalnych stanów krajobrazu przy kontrolowanej ingerencji człowieka w tych obszarach.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Wykorzystanie geobazy danych w procesie tworzenia elektronicznych map nawigacyjnych dla żeglugi śródlądowej

Elektroniczne mapy nawigacyjne (Electronic Navigational Charts) są obecnie najbardziej popularnym i szybko rozwijającym się cyfrowym produktem hydrograficznym. Według obowiązujących przepisów są one jedynymi mapami elektronicznymi, które dają prawną możliwość przejścia do nawigacji „bezpapierowej”. Proces tworzenia ENC jest zadaniem czasochłonnym, co związane jest w znacznej mierze z pozyskaniem oraz edycją danych geoprzestrzennych. Aby dane te były przydatne muszą spełniać kilka podstawowych warunków. Przede wszystkim każdy element musi być kartowany z zachowaniem odpowiednich wymagań odnośnie dokładności sytuacyjnej oraz batymetrycznej. Oprócz tego, obiekty muszą posiadać niezbędne atrybuty, które są szczegółowo zdefiniowane w obowiązujących standardach. Dodatkowo dane powinny być aktualne oraz, ze względu na ich liczbę, usystematyzowane i łatwe w zarządzaniu. W związku z powyższym, autorzy pracy wykorzystali i zweryfikowali w procesie tworzenia map elektronicznych geobazę danych, która jest jednym z podstawowych produktów rodziny oprogramowania ESRI. W podstawowej funkcjonalności geobaza umożliwia tworzenie obiektów, ich modyfikację, ładowanie obiektów istniejących, tworzenie relacji topologicznych, tworzenie podtypów i domen atrybutów czy kontrolę poprawności wprowadzanych danych. Opracowana przez autorów niniejszej pracy geobaza danych składała się z zestawów danych oraz klas obiektów. Zestawy danych odpowiadały strukturze tematycznych kategorii natomiast klasy obiektów – obiektom tworzącym mapę nawigacyjną. Obiekty były kodowane zgodnie z obowiązującymi standardami tworzenia map elektronicznych dla żeglugi śródlądowej, a dokładnie dotyczyło to uwzględnienia odpowiedniej geometrii oraz predefiniowanych atrybutów. W celu zwiększenia dokładności edycji danych, zdefiniowano podtypy obiektów oraz ich domeny, co również usprawniło zarządzanie danymi oraz ich ewentualną modyfikację czy tworzenie. W etapie końcowym dokonano oceny geobazy danych, jako produktu wykorzystanego w procesie produkcji map elektronicznych dla żeglugi śródlądowej. Przedstawiona metoda opracowywania danych wskazuje na możliwość wykorzystania oprogramowania środowiska GIS o podstawowej funkcjonalności w procesie tworzenia map elektronicznych. Dane w tej postaci w późniejszym etapie mogą zostać skompilowane za pomocą dedykowanego

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Współczesna aktywność geodynamiczna wybrzeża Bałtyku w świetle wyników badań satelitarnej interferometrii radarowej InSAR i PSInSAR

Badania rejonu Zatoki Gdańskiej oraz Półwyspu Sambijskiego prowadzone
były w ramach projektu GEO-IN-SAR, którego celem było wykorzystanie najnowocześniejszych
osiągnięć satelitarnej interferometrii radarowej (InSAR) do pomiaru zachodzących współcześnie,
naturalnych ruchów powierzchni terenu na obszarze Polski i terenach przygranicznych. Dla badań
wytypowane zostały trzy poligony badawcze: rejon półwyspu Sambia nawiedzonego przez silne
trzęsienie Ziemi we wrześniu 2004 oraz rejon Gdańska i Elbląga. W ramach projektu została
przeprowadzona analiza PSInSAR dla scen satelitarnych obejmujących swym zasięgiem rejon
półwyspu Sambia i Gdańska, na poligonach badawczych zlokalizowanych w rejonach
Kaliningradu, Bałtijska, Gdańska i Elbląga. Do analiz wykorzystano łącznie 117 obrazów
z satelitów ERS-1 i ERS-2, na podstawie których wygenerowano odpowiednio 57
interferogramów dla obszaru Gdańska i 60 dla rejonu płw. Sambia. Dla wszystkich poligonów
uzyskano zadowalające zagęszczenie rozpraszaczy stabilnych. Wyniki pomiarów deformacji
wskazują na istnienie pionowych ruchów terenu o genezie geodynamicznej jak i antropogenicznej.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Analiza dokładności podstawowych produktów fotogrametrycznych uzyskanych z zobrazowań pozyskanych trzylinijkową cyfrową lotniczą kamerą ADS40

W artykule zaprezentowano wyniki analizy dokładności numerycznych modeli terenu oraz ortoobrazów wygenerowanych na podstawie zobrazowań ADS40. Przeprowadzono analizę dokładności produktów fotogrametrycznych w funkcji metody orientacji zobrazowań wykorzystanych do ich generowania. Badania wykonano w Zakładzie Fotogrametrii Instytutu Geodezji i Kartografii w ramach projektu badawczo-rozwojowego finansowanego ze środków Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego w latach 2007-2009. W wyniku przeprowadzonych badań stwierdzono, że przy wykorzystaniu do generowania NMT zobrazowań zorientowanych na podstawie wyrównania z fotopunktami można uzyskać dla terenów równinnych produkt o dokładności mZ=0.12 m. Ortoobrazy o dokładności 1 piksela obrazu źródłowego uzyskuje się przy zastosowaniu do ortorektyfikacji zobrazowań nadirowych zorientowanych na podstawie wyrównania bez fotopunktów lub zobrazowań zorientowanych na podstawie wyrównania z fotopunktami. W przypadku ortoobrazów wygenerowanych na podstawie zobrazowań wyrównanych blokowo z fotopunktami uzyskuje się jednakową dokładność niezależnie od kąta obrazującego kamery.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Wykorzystanie chmur punktów Lidar w ochronie czynnej borów chrobotkowych w Parku Narodowym "Bory Tucholskie"

Zespół boru chrobotkowego (Cladonio-Pinetum) jest zbiorowiskiem wykształcającym się na suchych i ubogich w biogeny obszarach piaszczystych. Najlepiej zachowane płaty tego zbiorowiska roślinnego w Europie występują w Polsce północnej, w tym na terenie Parku Narodowego "Bory Tucholskie" (PNBT). Celem badań było określenie struktury przestrzennej wybranych drzewostanów sosnowych PNBT, w których zainicjowany został program ochronny czynnej borów chrobotkowych. Obszar badań obejmował część dwóch oddziałów leśnych PNBT z wydzieleniami: 18c, 19d, 19g, 19h, 19i, 19j i 19k. Badania przeprowadzono z wykorzystaniem lotniczego (ALS) i naziemnego (TLS) skanowania laserowego (LiDAR). Dzięki zastosowaniu technologii LiDAR możliwe było wykonanie bardzo precyzyjnego opisu struktury drzewostanów w przestrzeni 2D i 3D. W wyniku przeprowadzonych analiz określono szereg cech taksacyjnych i parametrów drzewostanów, takich jak: liczba i zagęszczenie drzew w drzewostanie, średnia odległość pomiędzy drzewami żywymi, liczba drzew martwych, pierśnicowe pole przekroju drzew żywych, zwarcie poziome koron, wskaźnik penetracji koron, wysokość górna drzew w wydzieleniu, wysokość podstawy korony drzewa, długość korony drzewa, objętość warstwy koron, powierzchnia 2D i 3D koron drzew, średni promień korony, współczynnik morfometryczny koron oraz zasięg pionowy martwych gałęzi. Opracowano także mapę występowania luk w wydzieleniach o powierzchni większej niż 2 m2. Badania rozpoczęte w 2017 roku są kontynuowane w 2018 roku z wykorzystaniem skanowania z platformy BSP (UAS) oraz TLS, które posłużą precyzyjnej ocenie zmian struktury przestrzennej drzewostanów, w których przeprowadzono cięcia prześwietleniowe.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Przetwarzanie cyfrowych obrazów wizyjnych i termalnych w autorskim programie Vision Plus V. 2006

W pracy przedstawiono możliwości zaawansowanego przetwarzania, pomiaru oraz analizy cyfrowych obrazów wizyjnych i termalnych w środowisku nowej wersji autorskiego systemu "Vision Plus". Opracowana zewnętrzna biblioteka "Vision" umożliwia integracje obsługi, unifikacje narzędzi do przetwarzania oraz fuzje różnych danych cyfrowych na platformie pakietu "Vision Plus". Bibliotekę "Vision" charakteryzują m.in. następujące cechy: implementacja różnych rodzajów formatów danych, obsługa dowolnych rodzajów piksela, kontenery pozwalające na przechowywanie danych obrazowych, kalibracja metrologiczna obrazu, rozbudowa funkcji importu i eksportu danych, rozbudowana komunikacja z innymi programami, nakładanie obiektów graficznych wyznaczonych metodami fotogrametrycznymi, grupowanie obrazów, narzędzi oraz danych wejściowych, optymalizacja interfejsu u_ytkownika. Dodatkowy moduł "Thermal Analyst", wykorzystujący podejście obiektowe, jest funkcjonalnie zintegrowany z biblioteka "Vision". Przeznaczony jest do zaawansowanych operacji oraz analiz na cyfrowych obrazach termalnych i wizyjnych oraz ekstrakcji informacji. Program "Thermal Analyst" obsługuje maski oraz opracowane wtyczki (plugin): Subtractor, NUC (Non Uniformity Correction dla matryc detektorów termowizyjnych), Fourier Transform, Statistic (statystyka dla wybranych obrazów), Export to AVI (tworzenie sekwencji video), 2D Projective Transformation, Combine Images (działania arytmetyczne na obrazach). Biblioteke "Vision" i program "Thermal Analyst" wykonano głównie w języku Object Pascal przy wykorzystaniu pakietu Borland Developer Studio 2005. W pracy zostały omówione dwa przykłady typowych aplikacji bliskiego zasięgu (diagnostyka medyczna, badanie deformacji żelbetonowej belki stropowej). Opracowanie w środowisku multisensoralnego systemu "Vision Plus" obrazów cyfrowych pozyskanych sensorami wizyjnym i termalnym wykonano stosując specjalizowane procedury przetwarzania, pomiaru i łączenia danych (data fusion).

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Nadzorowana detekcja tras komunikacyjnych z wykorzystaniem metod uczenia maszynowego

W pracy opisujemy nową metodę wykrywania drogowych tras komunikacyjnych na zobrazowaniu lotniczym lub satelitarnym. Proponowana metoda ma charakter strukturalny i bazuje na koncepcji profilu, rozumianego jako lokalny jednowymiarowy przekrój (rzut) obrazu. Tak rozumiane profile podlegają analizie poprzez ekstrakcję z nich cech zorientowanych na dyskryminowanie punktów reprezentujących drogi od punktów reprezentujących inne obiekty widoczne w obrazie. Cechy analizowane w proponowanej metodzie dobrane zostały do charakterystyki szlaków komunikacyjnych (głównie podłużny kształt); należą do nich m.in. wzajemne podobieństwo blisko zlokalizowanych profili o tej samej orientacji (ciągłość) oraz symetria. Dla polepszenia precyzji, profile obliczane są z wykorzystaniem próbkowania podpunktowego (sub-pixel sampling). W dalszych etapach przetwarzania metoda wykorzystuje algorytmy uczenia maszynowego (machine learning), w szczególności nadzorowane uczenie się z przykładów. Algorytm uczący się z przykładów dysponuje uczącą próbką pikseli, dla których przynależność do klas decyzyjnych (droga, nie-droga) jest znana. Informacja ta może być wprowadzona przez decydenta (eksperta) poprzez zaznaczenie wybranego obszaru obrazu reprezentującego szlak komunikacyjny, lub pochodzić z odpowiedniego modułu systemu informacji przestrzennej. Algorytm uczenia maszynowego pozyskuje wiedzę ze zbioru uczącego w procesie uczenia indukcyjnego. Wiedza ta jest następnie stosowana do klasyfikowania pozostałych punktów obrazu, dla których informacja ucząca nie jest znana. Ponadto, ponieważ wiedza ta jest wyrażona w dogodnej postaci drzewa decyzyjnego, może być poddana analizie przez eksperta (i potencjalnie skorygowana). Poza prezentacją metody praca zawiera opis jej implementacji komputerowej oraz eksperymentu obliczeniowego przeprowadzonego na rzeczywistym zdjęciu lotniczym terenu zabudowanego. Otrzymane wyniki dowodzą skuteczności proponowanego algorytmu i wskazują na użyteczność podejścia wykorzystującego uczenie maszynowe do analizy zdjęć lotniczych i obrazów satelitarnych.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Pozyskiwanie numerycznego modelu powierzchni topograficznej (NMPT) w oparciu o dane wysokościowe pochodzące z lotniczego skanera laserowego

Lotniczy skaning laserowy (LIDAR – Light Detection And Ranging) jest nową, dynamicznie rozwijającą się metodą pozyskiwania informacji o powierzchni terenu. Pomiar laserowy dostarcza informacji w postaci trójwymiarowej „chmury punktów” nieregularnie próbkowanych, zarówno o powierzchni topograficznej jak również o innych strukturach badanego terenu (budynki, roślinność itp.). W wielu opracowaniach obszarem zainteresowań jest głównie powierzchnia topograficzna. Proces eliminacji punktów pokrycia terenu, zwany także filtracją stanowi jeden z głównych problemów przetwarzania danych laserowych. W ostatnich latach zostały opracowane algorytmy do automatycznej filtracji danych laserowych. Niestety, istniejące metody i oprogramowania posiadają jeszcze widoczne ograniczenia i nadal niezbędny jest znaczący, czasochłonny, interaktywny udział operatora. W niniejszym artykule przedstawiono analizę porównawczą pomiędzy algorytmem filtracyjnym opartym na FFT, badanym obecnie w Zakładzie Fotogrametrii i Informatyki Teledetekcyjnej AGH a filtracją metodą liniowej predykcji opracowaną w Instytucie Fotogrametrii i Teledetekcji Uniwersytetu Technicznego w Wiedniu. Głównym celem badań była kontrola wiarygodności i efektywności algorytmu opartego na FFT. Uzyskane wyniki badań udowodniły, że metoda ta w sposób właściwy eliminuje punkty pokrycia terenu z danych laserowych. Konieczna jest dalsza weryfikacja algorytmu dla różnych form ukształtowania i pokrycia powierzchni topograficznej.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Wizualizacje VRML/X3D danych fotogrametrycznych w aplikacjach internetowych

Rozwój Internetu i stosowanych w nim technik pozwala dzisiaj na wizualizowanie w czasie rzeczywistym nie tylko obiektów dwu-, ale również i trój- wymiarowych, a także swobodną po nich nawigację. Najbardziej popularne przeglądarki stron WWW, wymagają jednak instalowania dodatkowych programów samodzielnie działających lub tzw. wtyczek ( „plug-in”).
Fotogrametria staje obecnie wobec nowych wyzwań jakie przynoszą rozwiązania w rozwijającej się grafice komputerowej tym bardziej, że serwisy geoinformacyje dawno już korzystają z wizualizacji w 3D. Na ogół są to autorskie narzędzia (przeglądarki lub biblioteki)  do manipulacji obiektami  3- wymiarowymi. 
W pracy  dokonano przeglądu aktualnych trendów w grafice 3D prezentowanej w Internecie oraz  dostępnego na rynku bezpłatnego oprogramowania dla formatów VRML/X3D, pod kątem ich wykorzystania w aplikacjach  korzystających z obrazów satelitarnych oraz  NMT (numerycznego modelu terenu).
 W tym celu  napisano w języku Java własną aplikację działającą z poziomu przeglądarek Wykorzystano standardy VRML/X3D (a także posłużono się pakietem GeoVRML). Przetestowano sposoby interakcji komputera (przegladarki) z użytkownikiem bazując na dostępnych  rozszerzeniach bibliotek programowych ( mechanizmy EAI/ SAI). Pokazano potencjalne możliwości, a także ograniczenia takich rozwiązań.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Trendy w fotogrametrii i teledetekcji w świetle XXII kongresu ISPRS. Komisja I – Image data acquisition – sensors and platforms

Na przełomie sierpnia i września 2012 roku odbył się w Melbourne XXII kongres Międzynarodowego Towarzystwa Fotogrametrii i Teledetekcji (ang. ISPRS). Na podstawie materiałów konferencyjnych, rozmów oraz obserwacji własnych, zidentyfikowano kierunki rozwoju oraz trendy we współczesnej fotogrametrii i teledetekcji ze szczególnym uwzględnieniem prac komisji I. Celem artykułu jest przedstawienie głównych kierunków prac naukowo-badawczych oraz trendów w aspekcie rozwoju technologii wykorzystywanej w fotogrametrii i teledetekcji.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Metoda opracowywania ultrawysokorozdzielczych ortofotoplanów zabytkowych polichromii z wykorzystaniem zdjęć o różnej rozdzielczości

W artykule zaprezentowano metodę fotogrametrycznej inwentaryzacji malowideł ściennych z wykorzystaniem linii technologicznej tworzenia ortofotomap w fotogrametrycznej stacji cyfrowej SocetSet. Zaadoptowana dla potrzeb inwentaryzacji malowideł ściennych metoda dopuszcza zmienność elementów orientacji wewnętrznej zdjęć oraz ogranicza prace terenowe poprzez zmniejszenie ilości zdjęć pomiarowych i punktów osnowy fotogrametrycznej. Opisana w artykule metoda zweryfikowana została przy inwentaryzacji malowideł gotyckich zza stalli w prezbiterium katedry w Sandomierzu. Fotogrametryczna rejestracja ściany z malowidłami wykonana została w dwóch etapach. W pierwszym wykonano rejestrację dwuobrazową całej ściany z niską rozdzielczością (ok. 1mm) oraz pomierzono minimalną ilość fotopunktów. W drugim etapie, metodą jednoobrazową, wykonane zostały fotogramy pomiarowe malowidła z rozdzielczością docelową ok. 0.25 mm. Zdjęcia z metody dwuobrazowej posłużyły do zagęszczeniu osnowy fotogrametrycznej (aerotriangulacja) oraz pozyskania Numerycznego Modelu Powierzchni Ściany (NMPS). Natomiast zdjęcia jednoobrazowe, po analitycznym dołączeniu ich do bloku zdjęć niskorozdzielczych, posłużyły do wygenerowania wysokorozdzielczych ortofotoplanów polichromii. Uzyskane wyniki dowiodły, że przy mniejszym nakładzie prac terenowych i kameralnych w stosunku do postępowania standardowego można uzyskać nie gorsze rezultaty. Dlatego opisana metoda może być z powodzeniem stosowana do wysokorozdzielczej inwentaryzacji polichromii w innych obiektach zabytkowych.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Modelowanie kartograficzne z wykorzystaniem neurorozmytych automatów komórkowych

Mapa jako środek przekazu informacji chorologicznej, tj. informacji o rozmieszczeniu obiektów i zjawisk w przestrzeni geograficznej, podlega ograniczeniom wynikającym z zakresu pojemności informacyjnej. W procesie przekazu kartograficznego istnieje zatem konieczność celowego uogólnienia informacji źródłowej realizowanego poprzez generali-zację. Jednym ze sposobów generalizacji jest agregacja danych przestrzennych. Istnieje wiele algorytmicznych metod agregacji, większość z nich związana jest z generalizacją danych zapisanych w formacie wektorowym. Dla danych źródłowych w postaci rastrowej wymaga to pracochłonnej wstępnej konwersji formatu raster → wektor oraz wynikowej konwersji wektor → raster.  Autor podjął próbę zastosowania bezpośredniej agregacji obiektów powierzchniowych na obrazach rastrowych. Przeprowadzone badania wskazują na celowość zastosowania metod tzw. sztucznej inteligencji obliczeniowej, jako metody kartograficznego modelowania tak zdefiniowanych danych źródłowych. W artykule omówiono trzy wybrane metody sztucznej inteligencji obliczeniowej (automaty komórkowe, sztuczne sieci neuronowe i systemy wnioskowania rozmytego) oraz ich zastosowanie w procesie generalizacji kartograficznej.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Automatyzacja procesu pomiaru objętości zbiorników cylindrycznych w oparciu o normę ISO-7507

Podczas budowy i eksploatacji rafinerii naftowych występuje problem określania objętości zbiorników służących do magazynowania ropy naftowej oraz jej ciekłych produktów pochodnych. W tym celu Główny Urząd Miar wykorzystuje aktualnie prostą lecz mało wygodną metodę opartą na pomiarze obwodu taśmą mierniczą. Jest to jednak metoda którą można jedynie wykorzystać dla zbiorników o małych zniekształceniach od kształtu cylindrycznego oraz pozwala jedynie określić objętość, nie dając jednak żadnych informacji o jego deformacjach oraz wychyleniach. Jedną z bardziej kompleksowych technologii pomiarowych umożliwiających wyznaczenie objętości i deformacji zbiorników na paliwa płynne oraz mającą oparcie w normie ISO-7507 jest metoda z wykorzystaniem tachimetru bezzwierciadlanego. Jest ona uniwersalna, nowoczesna, precyzyjna a jednocześnie szybka. Wymaga jednak wielkiej staranności podczas pomiaru i w przypadku łatwo odkształcalnych den zbiorników jest trudna do zastosowania w klasycznej postaci. Wszystkie te niedogodności mogą zostać wyeliminowane gdy zostanie wykorzystany zrobotyzowany tachymetr bezzwierciadlany wraz z specjalistycznym oprogramowaniem umożliwiającym pełną automatyzację procesu pomiarowego oraz obliczeniowego.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Pierwsza dyrektywa Unii Europejskiej dotycząca geoinformacji

W referacie omówiono projekt Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady Unii Europejskiej dotyczący infrastruktury informacji przestrzennej w Krajach Wspólnoty (INSPIRE). W części wstępnej omówiono genezę projektu INSPIRE a następnie przedstawiono najważniejsze postanowienia zawarte w projekcie tej Dyrektywy

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna