rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Założenia technologiczne systemu sterowania procesami koagulacji i flotacji ciśnieniowej w układzie oczyszczania wody

Na podstawie wyników badań wykonanych w skali laboratoryjnej i technicznej przedstawiono zalecania do projektowania systemu sterowania koagulacją i flotacją ciśnieniową w układzie oczyszczania wody o dużej zmienności jakościowej. Wykazano, że w przypadku stosowania koagulantów hydrolizujących konieczne jest zastosowanie płynnej regulacji prędkości obrotowej mieszadeł w komorach flokulacji. Pozwala to na utrzymanie odpowiedniej wielkości kłaczków, od czego zależy skuteczność powstawania aglomeratów flotacyjnych oraz ich wytrzymałość na naprężenia mechaniczne występujące w strefie kontaktu komory flotacji. W praktyce możliwe jest zastosowanie regulacji obrotów w komorach flokulacji w czasie rzeczywistym w zależności od mętności wody lub liczby cząstek w wodzie opuszczającej komorę flotacji. Wartość wymaganego stopnia recyrkulacji może być określana w czasie rzeczywistym w oparciu o jakość wody sklarowanej. Jednak jest to rozwiązanie bardzo trudne w realizacji z uwagi na to, że na sprawność działania procesów koagulacji i flotacji ciśnieniowej wpływa zbyt wiele czynników. Wykazano, że szczególną uwagę należy zwrócić na rozgraniczenie wpływu nieodpowiedniej dawki koagulantu oraz niewłaściwego stopnia recyrkulacji. Wydaje się, że lepszym rozwiązaniem jest wykorzystanie informacji o ilości i rodzaju zawiesin obecnych w ujmowanej wodzie, uzyskanych na drodze pomiaru absorbancji w nadfiolecie i mętności.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Zastosowanie licznika cząstek do kontroli i sterowania pracą filtrów pospiesznych w układzie oczyszczania wody powierzchniowej

Przedstawiono możliwości zastosowania licznika cząstek do sterowania pracą filtrów pospiesznych, jako uzupełnienia standardowego nefelometrycznego pomiaru mętności wody. Badania przeprowadzono na rzeczywistym układzie technologicznym oczyszczania wody powierzchniowej z zastosowaniem koagulantu wstępnie zhydrolizowanego. Stwierdzono, że licznik cząstek pozwala na lepszą kontrolę jakości filtratu niż sam pomiar mętności wody, a także na szybką identyfikację obecności w wodzie strąconych produktów hydrolizy koagulantów o dużym stopniu polimeryzacji form glinu. Wykazano, że w przypadku przedostawania się na filtr zawiesin pokoagulacyjnych powstających podczas przedawkowania koagulantu wstępnie zhydrolizowanego dochodzi do pogorszenia jakości filtratu, określanej na podstawie ogólnej liczby cząstek o wymiarach w zakresie 1÷15 µm. Niewłaściwa jakość filtratu utrzymuje się nawet po zmianie dawki koagulantu na optymalną. Oznacza to, że w przypadku przedawkowania koagulantu wstępnie zhydrolizowanego (poza zakres koagulacji wymiatającej) konieczne jest przerwanie cyklu filtracyjnego i wypłukanie złoża.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Wpływ długości przewodu za zaworem kulowym na parametry uderzenia hydraulicznego w rurociągu z polietylenu o dużej gęstości

Przepływ nieustalony o właściwościach uderzenia hydraulicznego występuje stosunkowo rzadko w układach ciśnieniowych, tym niemniej jego skutki mogą wywoływać poważne problemy eksploatacyjne systemów wodociągowych. Zjawisko to jest złożone, a na jego przebieg wpływa wiele czynników. Jednym z nich jest oddziaływanie fali ciśnienia za zaworem wywołującym zjawisko uderzenia hydraulicznego. Wiąże się to z jednoczesnym wzbudzeniem fal ciśnienia o przeciwnych znakach w przewodzie przed i za zaworem. Przeprowadzone badania eksperymentalne potwierdziły znaczące oddziaływanie długości rurociągu poniżej zaworu kulowego na parametry uderzenia hydraulicznego. Dotyczy to szczególnie pierwszej fazy zjawiska. Stwierdzono wpływ długości tego rurociągu na opóźnienie wywołania zjawiska, rozumiane jako czas między rozpoczęciem zamykania zaworu a początkiem przyrostu ciśnienia. Długość przewodu wpływała także na czas przyrostu ciśnienia oraz wartości jego przyrostów. W przypadku tej samej długości przewodu przed i za zaworem, opóźnienia przyrostu ciśnienia były najmniejsze. Najdłuższe czasy opóźnienia zaobserwowano w skrajnych położeniach zaworu – blisko początku lub końca przewodu. Podczas uderzenia prostego wartości przyrostów różniły się nieznacznie od obliczonych ze wzoru Żukowskiego. W przypadku uderzeń nieprostych (złożonych), różnice między uzyskanymi przyrostami ciśnienia przy różnych długościach przewodu dochodziły do 40%.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Opis adsorpcji dwutlenku węgla w różnych temperaturach na mikroporowatych węglach aktywnych

Wykazano, że węgle aktywne otrzymane w wyniku karbonizacji i aktywacji prekursorów polimerowych za pomocą wodorotlenku potasu lub szczawianu potasu charakteryzują się bardzo dobrze rozwiniętą strukturą porowatą, w tym w szczególności strukturą mikroporowatą. Otrzymane węgle aktywne miały powierzchnię właściwą (SBET) zawartą w przedziale od 1800 m2/g do około 3000 m2/g, całkowitą objętość porów w przedziale od 0,87 cm3/g do 1,64 cm3/g oraz objętość mikroporów w zakresie od 0,78 cm3/g do 1,47 cm3/g. W badaniach węgli aktywnych otrzymanych z polimerów, a także – w celach porównawczych – handlowego węgla Filtrasorb 400, wyznaczono izotermy adsorpcji CO2 w temperaturach 0°C, 10°C, 20°C, 25°C, 30°C, 40°C, 50°C i 60°C w przedziale ciśnień równowagowych od około 2 mmHg do około 900 mmHg. Izotermy te opisano za pomocą dwóch dobrze znanych równań z teorii objętościowego zapełniania mikroporów – Dubinina-Raduszkiewicza (DR) oraz Jarońca-Chomy (JC) z bardzo dobrą dokładnością. Na podstawie stwierdzonej liniowej zależności parametrów tych równań od temperatury można obliczyć izotermy adsorpcji CO2 na danym węglu aktywnym w dowolnej temperaturze zawartej w przedziale od 0°C do 60°C, a nawet w bliskiej odległości poza tym przedziałem. Najlepszymi właściwościami adsorpcyjnymi względem CO2 charakteryzował się węgiel aktywny otrzymany z polipirolu. Ilość zaadsorbowanego CO2 w temperaturze 0°C pod ciśnieniem około 900 mmHg wynosiła 7,58 mmol/g, natomiast w temperaturze 60°C pod tym samym ciśnieniem – 2,14 mmol/g.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Emisja wybranych zanieczyszczeń podczas spalania biomasy w kotłach o mocy 2÷4 MW

Badano emisję zanieczyszczeń z czterech przemysłowych kotłów przeznaczonych do spalania biomasy (w formie pociętej słomy, zrębków, trocin, bądź wiórów drzewnych) podawanej do palenisk w sposób ciągły. Emisję zanieczyszczeń oceniono na podstawie pomiarów ilości WWA oraz pyłu, sadzy i OWO w spalinach, a także na podstawie wskaźników zawartości tych zanieczyszczeń odniesionych do 1 MJ wyprodukowanej energii cieplnej. Wartość wskaźnika emisji WWA wynosiła od 0,9 μg/MJ do 34 μg/MJ, przy zawartości CO w spalinach w zakresie 173÷1447 mg/MJ. Zawartość poszczególnych WWA w spalinach wynosiła od 0,007 μg/m<sup>3</sup> do 33,395 μg/m<sup>3</sup>, przy zawartości CO w zakresie 386÷4651 ppm i NOx w zakresie 76÷516 ppm w warunkach normalnych i zawartości O<sub>2</sub> równej 6%. Wyznaczone wartości wskaźników emisji WWA okazały się mniejsze niż podawane w literaturze (w przypadku kotłów o małej mocy).

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Zastosowanie wybranych modeli matematycznych do szacowania zasięgu szkodliwego oddziaływania instalacji przemysłu chemicznego w przypadku awarii

Występowanie zapachu w terenie ma zazwyczaj charakter chwilowy i zależy głównie od sytuacji meteorologicznej, dlatego w przypadku prognozowania propagacji związków chemicznych emitowanych podczas awarii o charakterze odorotwórczym istotne jest zastosowanie odpowiedniego modelu matematycznego. W pracy przeanalizowano sytuację awaryjną polegającą na uszkodzeniu zbiornika magazynującego styren. Do analizy rozprzestrzeniania styrenu zastosowano polski model referencyjny oparty na formule Pasquilla oraz model CALPUFF. Badania wykazały, że obliczone za pomocą modelu referencyjnego stężenia zapachowe w najbliższym otoczeniu źródła emisji były około 10-krotnie mniejsze niż w przypadku modelu CALPUFF. Analiza wyników pokazała, że poza terenem zakładu chemicznego stężenia przekraczające wartość 0,43 mg/m<sup>3</sup> (1000-krotne przekroczenie progu wyczuwalności) wystąpiły w odległości nawet do 1000 m. Wykazano, że na całym obszarze modelowania 100-krotnie przekroczona została wartość odniesienia w przypadku styrenu (D1h=0,02 mg/m<sup>3</sup>) oraz odorów (1 ou<sub>E</sub>/m<sup>3</sup>). Stwierdzono, że wystąpienie podwyższonego stężenia odorów w powietrzu może być wskaźnikiem ostrzegającym o możliwości wystąpienia awarii instalacji przemysłowej oraz niekontrolowanej emisji szkodliwych substancji chemicznych.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Wpływ temperatury i pH na skuteczność usuwania zanieczyszczeń z wody podziemnej w procesie koagulacji

Przedmiotem badań była woda podziemna z utworów czwartorzędowych o zwiększonej zawartości substancji organicznych, której oczyszczanie w układzie konwencjonalnym stwarza problemy technologiczne. Przeprowadzone badania laboratoryjne wykazały, że koagulanty wstępnie zhydrolizowane (Flokor 1, Flokor 1ASW) zapewniły większą skuteczność usuwania zanieczyszczeń organicznych (OWO, RWO) i nieorganicznych (Fe, Mn) z wody podziemnej niż siarczan(VI) glinu, ze względu na większą zawartość polimerowych form glinu. Zakwaszenie wody przed procesem koagulacji do pH=6, bez względu na rodzaj testowanego koagulantu, zwiększyło skuteczność usuwania substancji organicznych oraz zanieczyszczeń powodujących barwę wody, natomiast alkalizacja wody do pH=8,5 zwiększyła skuteczność usuwania związków żelaza, manganu oraz cząstek powodujących mętność wody. Wykazano, że wraz ze wzrostem stopnia polimeryzacji testowanych koagulantów glinowych zmniejszała się zawartość glinu pozostałego w oczyszczonej wodzie, a także wrażliwość koagulantu na zmiany temperatury i pH oczyszczanej wody.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Skuteczność usuwania fluorków z roztworów wodnych metodami konwencjonalnymi i technikami membranowymi

Zanieczyszczenie wód powierzchniowych i podziemnych związkami fluoru jest problemem występującym w wielu regionach świata. Związki te mogą pochodzić zarówno ze źródeł antropogenicznych, jak i naturalnych. Niewielkie ilości fluorków działają korzystnie na rozwój kości i zębów, jednakże ich większe ilości w spożywanej wodzie wpływają szkodliwe na zdrowie człowieka. Zgodnie z wytycznymi WHO oraz polskimi przepisami, zawartość fluorków w wodzie przeznaczonej do spożycia nie może przekraczać 1,5 gF–/m3. Z tego powodu poszukuje się coraz skuteczniejszych i bardziej ekonomicznych metod defluoryzacji wody. Fluorki mogą być usunięte ze środowiska wodnego różnymi metodami fizyczno-chemicznymi, takimi jak adsorpcja, koagulacja, strącanie, wymiana jonowa, a także w procesach membranowych. W pracy omówiono przykłady procesów i technologii eliminacji flourków, z uwzględnieniem ich ograniczeń wpływających na skuteczność usuwania jonów fluorkowych z roztworów wodnych. Wykazano, że stopień usunięcia fluorków w różnych procesach technologicznych zależy przede wszystkim od takich czynników, jak pH roztworu, początkowa zawartość jonów F–, obecność jonów współtowarzyszących, rodzaj adsorbentu czy też właściwości membrany. Wyniki badań wskazują, że realizacja procesu defluoryzacji wody w optymalnych warunkach może zapewnić skuteczność usuwania fluorków przekraczającą 90%.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Przyczyny występowania zwiększonych ilości aldehydów w wodach powierzchniowych

Aldehydy należą do grupy związków organicznych występujących powszechnie w środowisku naturalnym. Przeprowadzone badania wykazały, że suma aldehydów wymywanych z troposfery przez opady atmosferyczne może osiągać nawet wartość 2800 mg/m<sup>3</sup>. Stwierdzono, że w wodach powierzchniowych średnia zawartość aldehydów była kilkakrotnie mniejsza niż w opadach atmosferycznych, lecz w sezonie stratyfikacji termicznej w warstwie metalimnionu jezior ilość aldehydów znacząco wzrastała. W czasie wegetacji roślin odnotowano wyraźne zwiększenie zawartości nonanalu i dekanalu w wodach powierzchniowych. Wykazano, że formaldehyd, acetaldehyd, propanal, glioksal i metyloglioksal należą do grupy aldehydów najczęściej identyfikowanych w środowisku wodnym.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Adsorpcja wybranych barwników z roztworów wodnych na nanoporowatych materiałach węglowych otrzymanych z prekursorów polimerowych

Badano adsorpcję trzech wybranych barwników organicznych (oranż II, oranż metylowy i błękit metylenowy) z roztworów wodnych na trzech materiałach węglowych. Pierwszym był mikroporowaty węgiel aktywny otrzymany z żywicy styrenowo-dwuwinylobenzenowej (AC-SDVB), drugim – uporządkowany węgiel mezoporowaty otrzymany z żywicy fenolowo-formaldehydowej (OMC-PF), a trzecim – handlowy mikro-mezoporowaty węgiel aktywnym firmy Chemviron Carbon (AC-F400). W warunkach laboratoryjnych wyznaczono doświadczalne izotermy adsorpcji tych barwników na węglach aktywnych w temperaturze 25C. Otrzymane dane doświadczalne opisano za pomocą znanych równań izoterm adsorpcji – Langmuira, Freundlicha oraz Langmuira-Freundlicha. Na podstawie wartości współczynnika korelacji (R2) stwierdzono, że najlepiej dane doświadczalne opisywało równanie izotermy Langmuira. Na podstawie otrzymanych izoterm adsorpcji wyznaczono maksymalne wartości adsorpcji poszczególnych barwników na badanych materiałach węglowych. Największą wartość adsorpcji uzyskano na węglu AC-SDVB – 625 mg/g (w przypadku oranżu II) oraz około 500 mg/g (w przypadku oranżu metylowego i błękitu metylenowego). Wartości te były około pięciokrotnie większe od maksymalnych adsorpcji poszczególnych barwników na węglach OMC-PF i AC-F400 (węgle te charakteryzowały sie maksymalną wartością adsorpcji każdego barwnika wynoszącą około 100 mg/g). Różnica w skuteczności adsorpcji barwników na badanych węglach była efektem znacznie lepiej rozwiniętej struktury porowatej węgla AC-SDVB, w porównaniu z pozostałymi węglami. Powierzchnia właściwa węgla AC-SDVB wynosiła 2480 m2/g, węgla OMC-PF – 660 m2/g, a węgla AC-F400 – 1260 m2/g. Ponadto wyznaczono wartości standardowych liczb charakteryzujących węgle aktywne – liczbę metylenową i liczbę jodową. Największą wartość zarówno liczby metylenowej (30 cm3), jak i liczby jodowej (1900 mg/g) otrzymano w przypadku węgla AC-SDVB. Badania wykazały, że niektóre porowate materiały węglowe otrzymane z polimerów, charakteryzujące się bardzo dobrymi parametrami struktury porowatej, wyjątkowo dobrze nadają się do adsorpcji barwników z roztworów wodnych.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Znaczenie pojemności asymilacyjnej wód przejściowych i przy-brzeżnych w ocenie bezpieczeństwa ekologicznego akwenów morskich

Przedstawiono autorską koncepcję sposobu oceny pojemności asymilacyjnej ekosystemów wodnych, będących odbiornikami zanieczyszczeń antropogenicznych ze źródeł punktowych i rozproszonych. Może ona stanowić podstawę do ustalania maksymalnej wartości ładunku zanieczyszczeń, dopuszczalnej z uwagi na bezpieczeństwo ekologiczne wód. Obecne metody ustalania warunków wprowadzania zanieczyszczeń do wód powierzchniowych opierają się na granicznych wartościach zanieczyszczeń w ściekach, ustalanych z uwzględnieniem możliwości technologicznych. Takie podejście nie zapewnia bezpieczeństwa ekologicznego wód powierzchniowych, ponieważ nie uwzględnia mechanizmów ekologicznych funkcjonowania oddzielnych ekosystemów wodnych. Mając to na uwadze sformułowano definicję pojemności asymilacyjnej wód powierzchniowych, rozumianej jako ilość zanieczyszczeń, która może ulec akumulacji, transformacjom biochemicznym, a także zostać odprowadzona poza ekosystem bez zaburzenia jego funkcjonowania. Przedstawiono przykłady obliczeń pojemności asymilacyjnej wybranych akwenów Morza Bałtyckiego z uwagi na różne zanieczyszczenia antropogeniczne (metale śladowe, benzopiren, polichlorowane bifenyle oraz substancje biogenne). Analiza wyników obliczeń pozwoliła stwierdzić, że pojemność asymilacyjna różnych basenów Morza Bałtyckiego zależy od ich właściwości hydromorfologicznych i hydrobiologicznych i jest już wyczerpana z uwagi na ładunki związków miedzi i ołowiu oraz polichlorowanych bifenyli. Pozostaje natomiast jeszcze znacząca rezerwa ekologiczna w jego poszczególnych akwenach z uwagi na ładunki związków cynku, kadmu i rtęci oraz mineralnych substancji biogennych.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Analiza zawartości siarki w biosferze Zamojszczyzny

W pracy dokonano oceny zawartości siarki w biosferze obszarów leśnych i rolniczych Zamojszczyzny w latach 2000–2011 na tle Polski. Najbardziej zanieczyszczone rejony w Polsce dwutlenkiem siarki to niektóre części województw śląskiego, dolnośląskiego, małopolskiego i mazowieckiego, w których kilka stref uzyskało klasę powyżej wartości dopuszczalnych lub docelowych. Analiza przeprowadzona na terenie Zamojszczyzny wykazała, że zawartość siarki nie przekraczała wartości dopuszczalnych określonych w uregulowaniach prawnych. Stwierdzono, że zawartość siarki w powietrzu wynosiła 2,1÷6,9 μgSO2/m<sup>3</sup>, natomiast siarczanów w rzekach 10,0÷76,7 gSO4<sup>2–</sup>/m<sup>3</sup>, w źródłach 18,6÷24,2 gSO4<sup>2–</sup>/m<sup>3</sup>, w wodach podziemnych 29,3÷166 gSO4<sup>2–</sup>/m<sup>3</sup>, w glebach leśnych 8,5÷77,7 mgSO4<sup>2–</sup>/kg, w glebach rolniczych 8,1÷18,8 mgSO4<sup>2–</sup>/kg, w mchach 610÷1090 mgSO4<sup>2–</sup>/kg oraz w roślinach rolniczych 1210÷1370 mgSO4<sup>2–</sup>/kg. Ocena stopnia zanieczyszczenia siarką atmosfery, litosfery i hydrosfery oraz fitocenozy Zamojszczyzny jest bardzo korzystna na tle innych regionów w Polsce i z tego względu w badaniach stanu zanieczyszczenia biosfery można ją traktować jako region kontrolny.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Uciążliwość zapachowa związana z rekultywacją Jeziora Kortowskiego metodą selektywnego odprowadzania wody z hypolimnionu

Wyniki badań jakości powietrza atmosferycznego w okolicy odbiornika wody odprowadzanej z hypolimnionu jeziora wskazują, że takie działania naprawcze dzieją się kosztem zanieczyszczania powietrza. Rekultywacja Jeziora Kortowskiego od 1956 r. realizowana jest metodą selektywnego odprowadzania wody rurociągiem z jego strefy przydennej do odpływającej z jeziora rzeki Kortówki. Z tego względu podjęto próbę zastosowania badań olfaktometrycznych do oceny wpływu rekultywacji jeziora na uciążliwość zapachową tej metody. Badania wykazały, że zanieczyszczenie powietrza substancjami złowonnymi (m.in. siarkowodór) w miejscu wprowadzania wody z hypolimnionu do rzeki ulegało silnym wahaniom, jednak stężenie zapachowe zawsze wynosiło powyżej 200 ou<sub>E</sub>/m<sup>3</sup>. Największe odnotowane stężenie odorów osiągnęło w tym miejscu prawie 40 tys. ou<sub>E</sub>/m<sup>3</sup>. W miarę oddalania się od ujścia rurociągu stężenie substancji zapachowych przeważnie malało aż do zaniku, jednakże było wyczuwalne nawet w odległości ok. 500 m wzdłuż biegu rzeki. Dalsze badania prowadzone są w celu określenia tzw. godzin odorowych oraz wyznaczenia mapy zasięgu uciążliwości zapachowej tego obiektu.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Kinetyka usuwania związków organicznych oraz azotu i fosforu w reaktorze typu SBR w skali technicznej w warunkach zimowych

Przedmiotem badań była szybkość usuwania zanieczyszczeń organicznych (oznaczanych jako ChZT) oraz azotu i fosforu ze ścieków przez osad czynny w reaktorach typu SBR pracujących w skali technicznej w warunkach zimowych. Dodatkowo sporządzono bilans związków azotu w cyklu pracy reaktora. Wykazano, że szybkość usuwania związków organicznych (ChZT) w cyklu pracy reaktora wynosiła 13,1÷18,9 gO2/(m3h), ubytek azotu amonowego następował z szybkością 5,9÷6,9 gN/(m3h), a szybkość przyrostu ilości azotanów(V) wynosiła 3,3÷4,9gN/(m3h). Uwalnianie ortofosforanów następowało w fazie napełniania i mieszania z początkową szybkością 43,2÷46,6 gP/(m3h) (stała szybkości uwalniania ortofosforanów wynosiła 0,93÷1,10 1/h), natomiast szybkość pobierania ortofosforanów – 16,8÷23,2 gP/(m3h). Badania wykazały, że całkowite utlenienie azotu amonowego następowało w ostatniej godzinie fazy reakcji, co oznaczało, że wzrost ilości azotu amonowego w ściekach dopływających do oczyszczalni może skutkować wzrostem ilości azotu w ściekach oczyszczonych. Na podstawie bilansu związków azotu w cyklu pracy reaktora SBR wykazano, że łączna ilość azotu usuniętego podczas denitryfikacji oraz wykorzystanego do syntezy biomasy wynosiła 27,02÷29,62 gN/m3, natomiast sprawność denitryfikacji była na poziomie 67,4÷75,4%.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Zmiana składu wody przeznaczonej do spożycia po jej stagnacji w sieci w warunkach modelowych i rzeczywistych

Przedstawiono sposób modelowania korozji sieci wodociągowej z wykorzystaniem opiłków żeliwnych w warunkach przepływu wody i jej stagnacji w rurociągach. Rozdrobnienie żeliwa do postaci opiłków (0,8÷1,0 mm) o dużej powierzchni właściwej pozwoliło na obserwację zmian jakości wody przy zastosowaniu niewielkiej ilości materiału. Porównanie wyników uzyskanych w warunkach modelowych z otrzymanymi na rzeczywistym odcinku rurociągu potwierdziło, że opiłki mogą służyć jako materiał symulujący proces korozji w sieciach wodociągowych. Po czasie stagnacji wody zarówno w układzie modelowym, jak i w sieci rzeczywistej stwierdzono znaczące pogorszenie jakości wody w czasie. Mała objętość wody w stosunku do dużej powierzchni żeliwa w układzie modelowym pozwoliła dodatkowo na śledzenie zjawisk wywołanych procesem korozji, niemożliwych do zaobserwowania przy standardowych badaniach na odcinkach rzeczywistych. W układzie modelowym wraz ze wzrostem czasu stagnacji wody stwierdzono wzrost pH oraz zmniejszenie przewodności właściwej, zasadowości oraz zawartości wapnia i magnezu w wodzie. W warunkach rzeczywistych wskaźniki te nie ulegały zmianom lub zmieniały się w niewielkim stopniu po długim czasie stagnacji.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka