rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
W poszukiwaniu nowych modeli rozwoju miasta

Miasta w celu dynamicznego rozwoju musza budować swoją konkurencyjność na arenie regionalnej, krajowej, międzynarodowej lub globalnej. Wymaga to między innymi rozwoju funkcji egzogenicznych, wykonywanych na rzecz konsumentów mieszkających poza miastami. Przede wszystkim jednak miasta muszą stanąć w obliczu konkurencji międzyregionalnej, co jest warunkiem wstępnym rozwoju endogenicznego. Oznacza to, ze musza być one atrakcyjne dla obecnych mieszkańców i przedsiębiorstw, jak również dla potencjalnych inwestorów. Jednym ze sposobów spełnienia tych warunków jest, jak się wydaje, taki rozwój miasta, który zapewnia wysokiej jakości życie. Celem opracowania jest przedstawienie modelu miasta XXQ, tzn. takiego, które oferuje swoim mieszkańcom najwyższą jakość życia. Kolejnym celem tego tekstu jest zastosowanie owego modelu do koncepcji zrównoważonego rozwoju, której wykonanie jest ustawowym obowiązkiem wszystkich jednostek terytorialnych w Polsce, w tym również miast. Wdrożenie takiego modelu rozwoju może być sposobem na zwiększenie atrakcyjności i konkurencyjności miast zarówno wewnątrz regionu, jak i na szerszej arenie, a  także przyczynić się do rozwoju bardziej astabilnego.

Czasopismo: Studia Miejskie
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Prosty model optymalnej wielkości miasta

Wychodząc od sformułowanej przed 80 laty teorii ośrodków centralnych W. Christallera, autor artykułu wykazuje jej ułomność w aktualnych warunkach ekonomiczno-społecznych, na przykład w kontekście rosnącej odległości miejsc pracy i miejsc zamieszkania konsumentów, wskutek rosnącej ich mobilności (dzięki motoryzacji). Proponuje własną koncepcję w formie modelu wyrażonego układem równań.

Czasopismo: Studia Miejskie
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Zastosowanie lokalnych wskaźników zależności przestrzennej do określenia zróżnicowań przestrzennych preferencji wyborczych mieszkańców Wrocławia

Celem artykułu jest przedstawienie możliwości wykorzystania lokalnych wskaźników zależności przestrzennej (LISA) do analiz zjawisk społecznych w skali miasta. Poza aspektem metodologicznym, koncentrującym się na opisie i przykładzie zastosowania LISA, opracowanie zawiera również aspekt poznawczy. Związany jest on z określeniem przestrzennych zróżnicowań preferencji wyborczych mieszkańców Wrocławia w wyborach do Sejmu i Senatu RP w 2007 r. Równocześnie dokonano próby połączenia analizy poparcia udzielonego przez wyborców głównym partiom politycznych (PO, PiS, LiD) oraz analizy frekwencji ogółem ze strukturą wieku wyborców. Jednostki odniesienia przestrzennego stanowiły obwody wyborcze. W wyborach do Sejmu i Senatu RP 2007 r. było ich 270. Taka liczba jednostek przestrzennych pozwoliła na dokładne rozpoznanie zjawiska. W wyniku zastosowania LISA uzyskano skupiska jednostek przestrzennych o podobnych wartościach cechy. Umożliwiło to określenie obszarów koncentracji ludności o określonych preferencjach wyborczych. Powstałe skupiska jednostek o podobnych wartościach są w dużej częścii rozgraniczone przez fizyczne bariery istniejące w przestrzeni Wrocławia (główne ciągi komunikacyjne oraz rzeka Odra). Przeprowadzane analizy poparcia trzech najważniejszych partii (PO, PiS, LiD) ukazały, iż jest ono silnie zróżnicowane w przestrzeni miasta. Należy to powiązać ze specyfiką ludności zamieszkującej określone obszary miasta. Warto podkreślić, że dokonana analiza zależności pomiędzy  preferencjami wyborczymi a grupami wieku pozwoliła stwierdzić, że cecha ta nie wyjaśnia postaw wyborczych. Wpływ wieku nie ma charakteru sumarycznego, jest on raczej wypadkową głównych wymiarów struktury wieku. Jednak w skali dużego miasta jest wielkością, która przy połączeniu z innymi elementami szeroko rozumianej tkanki miejskiej jest w stanie w większym stopniu wyjaśniać preferencje wyborcze. Tym samym wiek wyborcy samodzielnie nie wyjaśnia postaw wyborczych, ale może je częściowo tłumaczyć, przy analizach w „odpowiedniej” skali przestrzennej – obwodach wyborczych.

Czasopismo: Studia Miejskie
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Miejskość elektoralna w Polsce na początku XXI wieku w świetle wyników wyborów do Sejmu

Ważnym czynnikiem kształtującym regionalna zmienność poparcia dla poszczególnych partii w wyborach do Sejmu lat dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku był poziom urbanizacji. Pomimo zachodzących gwałtownych zmian sceny politycznej w Polsce na początku XXI w., nadal niektóre partie polityczne – zarówno nowe, jak i stare – zachowały znamiona partii o charakterze miejskim lub wiejskim. Przyjmując, iż poziom miejskości jest funkcja poparcia zarówno dla ugrupowań miejskich, jak i chłopskich wykorzystano modele regresji wielokrotnej i określono stopień miejskości elektoralnej trzech pasów gmin położonych wokół Poznania. Postępowanie to oparto na założeniu, że parametry równania oszacowane na podstawie przekroju terytorialnego kraju (41 okręgów) lub województwa (31 powiatów) mogą również opisywać analizowaną zależność na poziomie gminnym.

Czasopismo: Studia Miejskie
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Łódź  u progu XXI wieku

Łódź  to miasto średniowieczne, które intensywnie zaczęło się rozwijać dopiero od XIX w. dzięki przemysłowi włókienniczemu. Na skutek odcięcia od wschodnich rynków zbytu w początkach transformacji ustrojowo-gospodarczej w latach dziewięćdziesiątych XX w. nastąpił upadek tego przemysłu, co wymusiło zmiany kierunków rozwoju miasta. Dzięki dogodnemu położeniu w centrum Polski, taniej i wykwalifikowanej sile roboczej, długiej tradycji przemysłowej i stworzeniu silnego ośrodka akademickiego Łódź  dźwiga się z upadku, stawiając na rozwój nowych gałęzi przemysłu oraz silny rozwój usług.

Czasopismo: Studia Miejskie
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Łódź po 20 latach transformacji – osiagniecia i perspektywy dalszego rozwoju

Łódź  w połowie lat dziewięćdziesiątych XX w. przeżyła zdecydowanie większe załamanie gospodarki niż inne wielkie miasta Polski. Przyczyną tego zjawiska był upadek przemysłu lekkiego, dominującego w łódzkiej aglomeracji oraz innych rodzajów przemysłu, tj. maszynowego czy chemicznego, związanych z przemysłem lekkim. Dla społeczeństwa oznaczało to bezrobocie, spadek dochodów, obniżenie stopy życiowej, a z punktu widzenia finansów publicznych wzrost wydatków budżetowych na świadczenia transferowe. Ponadto wydolność ekonomiczna łódzkiego systemu gospodarczego uległa załamaniu. Dwadzieścia lat zmian we wszystkich sferach funkcjonowania miasta pozwoliło na wyjście z głębokiego kryzysu społeczno-gospodarczego. Wykorzystując istniejący wewnętrzny potencjał oraz podejmując starania o pozyskanie zewnętrznego kapitału, doprowadzono do istotnych przekształceń struktury gospodarczej i zbudowano efektywny i zdywersyfikowany system społeczno-gospodarczy. Nowa gospodarka dała stabilne i relatywnie odporne na zjawiska kryzysowe podstawy dalszego rozwoju miasta. Przedmiotem rozważań podjętych w artykule są kierunki zmian społeczno-gospodarczych, jakie nastąpiły w ciągu ostatnich dwudziestu lat w mieście, ze szczególnym uwzględnieniem tych, które mają w dalszym ciągu wpływ na rozwój Łodzi i jej otoczenia.

Czasopismo: Studia Miejskie
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Model przemian miasta postsocjalistycznego – przykład Łodzi

Artykuł poświęcony jest transformacji społeczno-gospodarczej w miastach postsocjalistycznych w Polsce. Autor przedstawia propozycje modelu zmian na podstawie analizy sytuacji w Łodzi. Pierwsza część stanowi zwięzłe wprowadzenie do charakterystyki głównych kierunków przekształceń w Łodzi, w następnej zaś prezentowany jest model transformacji w Łodzi po 1989 r. Główne czynniki transformacji ujęte są w dwóch grupach, nazwanych grupami czynników wewnętrznych i czynników zewnętrznych zmian.

Czasopismo: Studia Miejskie
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Słubfurt – idea euromiasta na pograniczu polsko-niemieckim

Słubice i Frankfurt nad Odrą to przykłady podzielonych miast pogranicza polsko-niemieckiego. Na początku lat dziewięćdziesiątych XX w., dzięki licznym i korzystnym uregulowaniom prawnym, jak również podpisaniu traktatów stwarzających podstawy dobrego sąsiedztwa, miasta te rozpoczęły szeroką współpracę administracyjną, gospodarczą i społeczną. Efektem podjętej kooperacji było powołanie w 1999 r. funkcji miasta Slubfurt. Osiemnaście zaledwie lat doświadczeń obu samorządów wyklucza na dzień dzisiejszy możliwość stworzenia modelu współpracy transgranicznej. Slubfurt stanowi – jak na razie – iluzoryczną formę przedsięwzięć społeczno-kulturalnych, która dopiero z biegiem lat i przemian pokoleniowo-mentalnych może przekształcić się w realne działania prowadzące do wspólnego zarządzania.

Czasopismo: Studia Miejskie
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Zagospodarowanie oaz w nowej dolinie w Egipcie. Przypadek Farafry

Około 98% ludności Egiptu skupia się w delcie i dolinie Nilu. Jest to obszar mocno przeludniony. Dlatego juz w latach pięćdziesiątych XX w. przy współudziale FAO przygotowano plany zagospodarowania Nowej Doliny, zakładające wybudowanie wielu nowych studni i uzdatnienie gleb pod uprawy. Podjęte przez rząd Egiptu działania przyczyniają się do intensywnego rozwoju oaz w Nowej Dolinie. Celem tego opracowania jest ich przedstawienie ze szczególnym uwzględnieniem zmian w zagospodarowaniu przestrzennym na przykładzie Farafry. Analiza opisywanych przemian była możliwa dzięki badaniom terenowym, które przeprowadzone były w latach 1993 i 2003 przez pracowników Instytutu Krajów Rozwijających się Wydziału Geografii i Studiów Regionalnych Uniwersytetu Warszawskiego, Instytutu Geografii i Przestrzennego Zagospodarowania PAN w Warszawie, Instytutu Geografii Akademii Świętokrzyskiej oraz Wyższej Szkoły Turystyki i Rekreacji w Warszawie.

Czasopismo: Studia Miejskie
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
O uwarunkowaniach rozwoju Sankt Petersburga – wybrane aspekty

W artykule przedstawiono genezę założenia Petersburga i przebieg budowy miasta, podkreślając udział w tym przedsięwzięciu przedstawicieli różnych narodowości ówczesnej Rosji, a  także cudzoziemców. Zwrócona została uwaga na charakter i pochodzenie materiałów budowlanych, w tym i tych sprowadzonych z Polski.

Czasopismo: Studia Miejskie
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Przyczyny wzrostu potencjału demograficznego małego miast

W minionych 20 latach następowały w Polsce zmiany demograficzne, które powodują spadek liczby mieszkańców kraju. Jest to tendencja ogólnopolska, ale możliwe są odchylenia od tych prawidłowości. Badanie dotyczy Mikolowa, małego miasta w województwie śląskim. W ostatnich latach ruch naturalny ludności powoduje dodatni przyrost naturalny w tym mieście.  także saldo migracji jest dodatnie. W efekcie dodatniego przyrostu rzeczywistego liczba mieszkańców Mikolowa zwiększa się. Jest to tendencja odmienna niż w innych miastach województwa śląskiego, a  także inna niż w większości miast w Polsce. Mikolów wykorzystuje swego rodzaju rentę lokalizacyjna, jaka jest położenie na południe od centrum Górnego Śląska. Poszukując czynników takich przemian zbadano rynek inwestycji mieszkaniowych. Rosnąca liczba pozwoleń na budowę domów mieszkalnych wydawana inwestorom indywidualnym niebędącym mieszkańcami gminy Mikolów potwierdza wcześniejsze przypuszczenie. W Mikolowie lokowane są inwestycje mieszkaniowe osób zamieszkujących dotychczas w innych dużych miastach centrum województwa. A zatem w wyniku przebiegu ruchu naturalnego ludności i napływu mieszkańców innych gmin w Mikolowie liczba ludności może nadal nieznacznie wzrastać.

Czasopismo: Studia Miejskie
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Starzenie się demograficzne miast w województwie opolskim

Artykuł charakteryzuje procesy demograficznego starzenia się miast województwa opolskiego w latach 1960–2007 na podstawie odsetka mieszkańców w wieku powyżej 60 lat wśród ogółu ludności oraz indeksu późnej starości, wyrażającego relacje liczby osób w wieku powyżej 80 lat do liczby osób przekraczających próg starości (60 lat). Województwo opolskie utworzono w 1950 r. na ziemiach włączonych w granice państwa  polskiego po drugiej wojnie światowej. Wśród jego mieszkańców wyróżnić można dwie grupy ludności – miejscową (autochtoniczną) oraz napływową – które reprezentowały odmienne typy struktury demograficznej, rzutujące na przebieg procesów demograficznych w regionie w latach 1950–2007. Procesy te na Opolszczyźnie były też uwarunkowane intensywnymi migracjami (zwłaszcza ludzi młodych), mającymi wpływ na pogłębienie zjawiska starzenia się populacji regionu.

Czasopismo: Studia Miejskie
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Konsolidacja struktur administracyjnych obszarów metropolitalnych a efektywność – doświadczenia anglosaski

Jednym z efektów metropolizacji jest ekspansja strefy miejskiej na sąsiadujące z jej pierwotnym rdzeniem jednostki administracyjne. To powoduje konieczność budowy mechanizmów koordynacji wykonywania usług publicznych w całej metropolii. Często postulowana jest w takich przypadkach konsolidacja struktur administracyjnych, która polega na włączeniu sąsiadującej jednostki do rdzenia. Zwolennicy tego rodzaju rozwiązań są przekonani, ze taka centralizacja zarządzania przyczynia się do efektywności wykonywanych usług publicznych (w tym administracyjnych). Przekonanie to opiera się na tak zwanej ekonomii skali i ekonomii zakresu. Artykuł, w którym analizowane są przykłady procesów konsolidacji w Anglii, Kanadzie, USA, Australii i Nowej Zelandii, nie potwierdza tych poglądów. W wielu przypadkach działania konsolidacyjne doprowadziły do spadku efektywności usług publicznych.

Czasopismo: Studia Miejskie
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Determinanty rozwoju obszaru metropolitalnego Ciudad de Gwatemala

Obszar metropolitalny jest regionem, którego rozwój zależy od wielu różnych czynników, począwszy od tych środowiskowych, społecznych i gospodarczych aż po wszystkie rodzaje warunków politycznych i administracyjnych. Proces wzrostu metropolitalnego jest ściśle związany z procesami globalizacji i jest najbardziej widoczny w krajach, które przystąpiły do gospodarki światowej w ostatnich dziesięcioleciach. W artykule analizie poddano obszar metropolitalny miasta Gwatemala (Area Metropolitalna del Ciudad de Guatemala – AMCG), który obejmuje osiem gmin. Jest to optymalna wersja zasięgu tego obszaru, która najczęściej podawana jest w literaturze. Przedstawiono analizę barier stojących przed Guatemala City obszaru metropolitalnego, a  także próbę określenia możliwości, które mogą pomóc AMCG rozwijać się szybciej i w sposób bardziej wszechstronny. Wskaźniki, które poddano analizie dotyczą: poziomu rozwoju społecznego, dostępności usług, dostępu do transportu publicznego, jak również potencjału regionu turystycznego. Określa ono gminy, które mogą stać się częścią AMCG w przyszłości, jak również te, które są juz częścią obszaru metropolitalnego, ale musza zostać poddane społecznej lub gospodarczej transformacji.

Czasopismo: Studia Miejskie
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Zróżnicowanie społeczno-gospodarcze gmin Krakowskiego Obszaru Metropolitalnego

Krakowski obszar metropolitalny (KOM), wyznaczony w Planie zagospodarowania przestrzennego województwa małopolskiego, składa się z 51 gmin, które spełniają kryteria określone miernikami zawartymi w planie. Akces do obszaru metropolitalnego – w postaci podpisanego przez przedstawicieli danej gminy porozumienia – był wyrazem woli tej gminy, a nie został wymuszony nakazem administracyjnym. Fakt ten trzeba uwypuklić, ponieważ dobrowolność akcesu ma swoje implikacje w funkcjonowaniu KOM. Społeczno-gospodarcze zróżnicowanie gmin może bowiem wpłynąć na interpretacje samego pojęcia „obszar metropolitalny”, jak i na ogólna akceptacje idei rozwoju regionu oraz na decyzje całej aglomeracji. Artykuł analizuje różnice w poziomie rozwoju społeczno-gospodarczego gmin przynależnych do KOM oraz przedstawia Wpływ tej struktury w zakresie realizacji usług publicznych w gminach, przy uwzględnieniu całego obszaru metropolitalnego Krakowa. Podkreślić należy, że nie wszystkie działania gmin w sferze usług publicznych są zgodne z idea KOM – sytuacja ta wynika z dużego rozmiaru krakowskiego obszaru metropolitalnego, oddziaływania semiformalnych grup interesów i lobby, a  także z braku więzi między większością gmin KOM.

Czasopismo: Studia Miejskie
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Obszary metropolitalne w cywilizacji wiedzy (na przykładzie Wrocławskiego Obszaru Metropolitalnego)

W ostatnich latach zauważa się nowe tendencje zachodzące w procesach rozwoju przestrzeni społeczno-gospodarczej poszczególnych krajów. Istotną rolę zaczynają odgrywać duże ośrodki osadnicze określone mianem obszarów metropolitalnych, rozwijane zgodnie z polityką innowacyjną Unii Europejskiej na bazie wiedzy oraz ukierunkowane na kreatywne działania globalne. Ponadto kształtowany jest nowy typ społeczeństwa – otwartego na zmiany, które są rezultatem procesów innowacyjnych realizowanych w ramach usieciowionej cywilizacji wiedzy. Na podstawie przeprowadzonych badań i poczynionych rozważań stwierdzono, iż wykorzystanie nowych uwarunkowań – i tych zewnętrznych, związanych przede wszystkim z procesem integracji europejskiej, i tych wewnętrznych, determinowanych kształtującym się wprawdzie dopiero na terenie wrocławskiego obszaru metropolitalnego układem o charakterze sieciowym, ale co najważniejsze wykazującym cechy egzogeniczności i opartym na wiedzy – stanowi niewątpliwie ogromną szansę dla decydentów i mieszkańców tej części Polski. Przedsięwzięcia podejmowane w tym zakresie i w optymalny sposób realizowane z pewnością powinny wpłynąć na modernizacje struktury społeczno-ekonomicznej i przyczynić się do podniesienia siły konkurencyjnej całego Dolnego Śląska. Ze względu na ograniczoną objętość opracowania podnoszone kwestie, oceny i wnioski zostały przedstawione w syntetycznej formie.

Czasopismo: Studia Miejskie
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Funkcje metropolitalne Lublina

Lublin, położony na wschodnich krańcach Polski, jest w klasyfikacji polskich miast zaliczany do grona potencjalnych metropolii. O dalszych możliwościach rozwoju Lublina jako ośrodka metropolitalnego – w warunkach konkurowania ze sobą miast o podobnej skali i randze – zadecydują głównie funkcje wyższego rzędu, które stanowią czynnik przyciągania kapitału zewnętrznego i określają pozycję lubelskiego ośrodka w regionie, kraju i Europie. Opracowanie niniejsze skupia się zatem na zagadnieniach związanych z siłą i zakresem oddziaływania takich sfer, jak nauka i szkolnictwo wyższe, kultura, turystyka i przemysł, które zaklasyfikowane zostały do dziedzin warunkujących rozwój Lublina jako metropolii.

Czasopismo: Studia Miejskie
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Metropolizacja a zrównoważony rozwój

Autor prezentuje problematykę relacji między procesami metropolizacji i zrównoważonego rozwoju. Stwierdza między innymi, że związek między metropolizacją a zrównoważonym rozwojem sprowadza się w znacznej mierze do tego, co ogranicza możliwości realizacji takiegoż rozwoju. A ograniczenia te są ściśle związane z dostępną technologią. To dzięki niej uzyskuje się odpowiedni stopień koordynacji działań umożliwiających właściwe funkcjonowanie metropolii, a rozwój technologii z kolei zyskuje sprzyjające warunki dzięki procesom metropolizacji, ponieważ powstające metropolie są obecnie głównymi lokalizacjami działalności badawczo-rozwojowej. Istniejący związek między metropolizacją a zrównoważonym rozwojem może przybierać różne natężenie – metropolizacja może oddziaływać bądź to stymulująco, bądź powstrzymująco na realizację idei zrównoważonego rozwoju.

Czasopismo: Studia Miejskie
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Ewolucja biologiczna a ewolucja społeczna

W naukach społecznych spotyka się oprócz terminu "ewolucja" kilka innych zbliżonych terminów, a mianowicie: rozwój, postęp i mutacja. Każdy z nich ma nieco inny wydźwięk, ale wszystkie oznaczają zmiany zachodzące w stosunkach społecznych.

Czasopismo: Roczniki Nauk Społecznych
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne
Rola planowania w rozwoju społeczno-gospodarczym I przestrzennym miast polskich po 1989 roku

Od początku XX w. rozwój miast, także w Polsce, dokonuje się przede wszystkim na podstawie opracowywanych dokumentów planistycznych. Zmiany ustrojowe, zwłaszcza tak zasadnicze, jak te, które dokonały się po 1989 r., prowadzą zawsze do zmiany regulacji prawnych. Współcześnie rozwój społeczno--gospodarczymiastwyznaczają zapisy strategii rozwoju społeczno-gospodarczego, zaś rozwój przestrzenny - zapisy studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego oraz miejscowych planówzagospodarowania przestrzennego. Pozytywnej ocenie roli strategii w dziedzinie rozwoju społeczno-gospodarczego nie towarzyszy jednak taka sama ocena skutków obowiązywania regulacji prawnych dotyczących planowania przestrzennego. Regulacje prawne dotyczące planowania przestrzennego zostały tak sformułowane, że ich nieprecyzyjność oraz woluntarystyczna interpretacja - zamiast prowadzić do rozwoju zrównoważonego miast i poprawy ich ładu przestrzennego - skutkuje niekontrolowanym rozlewaniem się miast (lub generuje dynamiczny urban sprawi), chaosem przestrzennym oraz wzrostem społecznych kosztów funkcjonowania miasta. W ten sposób o zagospodarowaniu i rozwoju przestrzennym miast w istocie rzeczy nie decydują planiści, lecz właściciele nieruchomości, deweloperzy, inwestorzy, spekulanci i konsorcja projektowo-wykonawcze. Planowanie przestrzennew coraz mniejszym stopniu spełnia swoją społeczną funkcję reprezentanta interesów ogólnospołecznych.

Czasopismo: Studia Miejskie
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Zarządzanie wizerunkiem miasta - uwagi heurystyczne

Pojmowanie miasta jako produktu, dobra rynkowego należy do kanonu studiów z zakresu ekonomiki miasta i innych obszarów badawczych. Ostatnio opublikowano wiele prac, które opisują różne przypadki kształtowania wizerunku miast. Wartykule na podstawie dotychczasowego dorobku w tej materii przedstawiono propozycję systematyzowania i porządkowania zagadnień z zakresu konstruowania i utrzymywania na rynku wizerunku miasta. Uwzględniono następujące elementy: marka geograficzna,strategiczna misja miasta, tworzenie znaku graficznego, oddziaływanie na odbiorcę oraz monitorowanie skuteczności podejmowanych działań rozpatrywane w kontekście sztuki, nauki i praktyki.

Czasopismo: Studia Miejskie
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna