rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Limfocyty Th22, Th17.1, Tc17, Tfh i NKTfh w patogenezie stwardnienia rozsianego

Stwardnienie rozsiane (multiple sclerosis – MS) jest najczęstszą chorobą zapalno-demielinizacyjną. Chorobowość wynosi od około 2/100 000 w okolicach równika do około 100/100 000 w Europie i Ameryce Północnej. Pomimo znacznego postępu medycyny, jaki dokonał się w ostatnich dziesięcioleciach, schorzenie to cały czas pozostaje nieuleczalne. Jedyną możliwością jest walka o spowolnienie nieuchronnego postępu choroby, który w końcu doprowadzi do niepełnosprawności pacjenta. Z tego względu ważne jest dokładne poznanie immunopatogenezy MS. Prowadzone dotychczas badania skupiały się na klasycznych subpopulacjach komórek T. W niniejszym artykule przyjrzymy się stanowi badań i dostępnej wiedzy na temat udziału „nowych” subpopulacji komórek T, tj. limfocytów Th22, Th17.1, Tc17, Tfh, NKTfh, w patogenezie MS.

Czasopismo: Annales Academiae Medicae Silesiensis
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki farmaceutyczne, nauki medyczne
Rokowanie chorych z wczesną miażdżycą tętnic wieńcowych w 4-letniej obserwacji

WSTĘP: Choroby układu krążenia, powodowane głównie miażdżycą i jej powikłaniami, są najczęstszą przyczyną chorobowości i śmiertelności na świecie. Miażdżyca rozwija się już we wczesnym wieku dziecięcym, a u około 50% młodych osób występują cechy miażdżycy tętnic wieńcowych. W związku z tym podejmuje się wiele działań zmierzających do wczesnego jej wykrywania i identyfikacji osób o podwyższonym ryzyku powikłań sercowo-naczyniowych, u których wdrożenie zasad prewencji może zapobiegać progresji choroby oraz rozwojowi powikłań. Subkliniczna miażdżyca to wczesny etap rozwoju choroby z obecnością niewielkich zmian w ścianie tętnic wieńcowych. Wykazano związek wczesnej miażdżycy ze zwiększonym ryzykiem choroby wieńcowej i występowaniem powikłań w postaci zgonów z przyczyn wieńcowych, zawałów serca niezakończonych zgonem oraz objawowej dławicy piersiowej. Celem pracy była obserwacja odległa osób z wczesną miażdżycą tętnic wieńcowych. MATERIAŁ I METODY: Z pierwotnej grupy 45 chorych (100%) we wczesnym etapie zaawansowania miażdżycy tętnic wieńcowych – obejmującej pacjentów, u których w koronarografii uwidoczniono prawidłowy obraz tętnic wieńcowych lub jedynie drobne zmiany przyścienne, natomiast w 64-rzędowej tomografii komputerowej wskaźnik uwapnienia tętnic wieńcowych był dodatni (CACS powyżej 0) – obserwacji odległej poddano 29 osób (64,5%). WYNIKI: W analizowanej grupie 29 chorych w 48-miesięcznej obserwacji stwierdzono dobre rokowanie ogólne. Nie występowały zgony z przyczyn sercowo-naczyniowych ani poważne zdarzenia sercowo-naczyniowe niezakończone zgonem. Ponadto chorzy dobrze współpracowali w zakresie procesu terapeutycznego, stosowali się do zaleceń oraz kontrolowali choroby współistniejące. U większości badanych doszło do poprawy w zakresie objawowości niedokrwienia mięśnia sercowego. WNIOSKI: Uzyskane dane pozwalają uznać subpopulację pacjentów we wczesnym etapie zaawansowania miażdżycy tętnic wieńcowych za obarczoną pośrednim ryzykiem sercowo-naczyniowym.

Czasopismo: Annales Academiae Medicae Silesiensis
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki farmaceutyczne, nauki medyczne
Przyczyny oraz czynniki sprzyjające występowaniu zespołu wypalenia zawodowego wśród lekarzy zatrudnionych w publicznych sektorach opieki zdrowotnej

Wstęp. Wypalenie zawodowe jest zjawiskiem występującym coraz częściej wśród pracowników różnych grup zawodowych. Lekarze stanowią grupę bardzo mocno narażoną na ryzyko wystąpienia zespołu wypalenia zawodowego ze względu na charakter wykonywanej pracy. Opis stanu wiedzy. Praca lekarzy i całego personelu nasycona jest czynnikami stresogennymi, które zlokalizowane są w różnych płaszczyznach. Są to cechy osobowościowe, stosunek do pracy oraz struktura i organizacja pracy zawodowej. Wypalenie zawodowe jest procesem długofalowym, w którym kolejne fazy pojawiają się narastająco. Najczęściej wyróżnia się 12 faz. Warunkiem koniecznym dla rozwoju wypalenia zawodowego jest występowanie przewlekłego stresu. Typowymi źródłami stresu występującymi w zawodzie lekarza mogą być: ponoszenie odpowiedzialności za własne działanie, codzienny kontakt z chorobą, wymóg stałej czujności, konieczność kontaktu zarówno z samym chorym jak i jego rodziną, świadomość braku wpływu na losy pacjentów oddziałów opieki paliatywnej, roszczeniowość i niezadowolenie pacjentów, zmianowość, praca w nocy, brak warunków do leczenia (np. złe warunki lokalowe, brak odpowiedniego sprzętu), niedogodności związane z relacjami z personelem szpitala. Podsumowanie. Wypalenie zawodowe można określić jako stan fizycznego, umysłowego i emocjonalnego wyczerpania, który ujawnia się pod postacią chronicznego zmęczenia. Jednocześnie towarzyszy mu negatywna postawa wobec pracy, ludzi i życia, poczucie bezradności oraz beznadziejności położenia. Na wypalenie zawodowe szczególnie narażeni są lekarze, którzy stawiają sobie wysokie cele, są ambitni, dobrze wykonują swoją pracę, pracują pod presją czasu, często na dyżurach trwających wiele godzin.

Czasopismo: Medycyna Środowiskowa - Environmental Medicine
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze, nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o ziemi i środowisku, nauki medyczne, nauki o zdrowiu
Wielopierścieniowe węglowodory aromatyczne i pozostałości środków ochrony roślin w sokach brzozowych z terenu rolniczego

Wstęp. drzewne pobierane są wczesną wiosną, zarówno przez indywidualnych konsumentów do bezpośredniego spożycia, jak również jako surowiec do produkcji napojów dla przemysłu spożywczego. W Polsce najpopularniejszym sokiem drzewnym na przestrzeni wieków był i nadal pozostaje sok brzozowy, będący źródłem wielu składników odżywczych. W związku z rozwojem cywilizacji, pogarszającym stan środowiska naturalnego, istnieje coraz większe ryzyko skażenia soków drzewnych przez substancje szkodliwe. Celem niniejszej pracy było oznaczenie zawartości 13 wielopierścieniowych węglowodorów aromatycznych oraz pozostałości 40 środków ochrony roślin w sokach drzewnych. Materiał i metody. Sok brzozowy pobrano z 20 osobników gatunku brzoza zwisła (Betula pendula Roth.), rosnących na terenie rolniczym w południowo-wschodniej Polsce. Zawartość wielopierścieniowych węglowodorów aromatycznych oraz pozostałości środków ochrony roślin oznaczono z wykorzystaniem techniki GC/MS. Wyniki. Analiza wykazała obecność śladowych ilości pięciu pestycydów, tzn. metiokarbu, propoksuru, karbarylu, parationu oraz 4,4’-DDD. W sokach brzozowych odnotowano także zawartość lekkich, wielopierścieniowych węglowodorów aromatycznych, tj. fluorenu, fenantrenu, pirenu, chryzenu, oraz w sokach pojedynczych osobników: antracenu, benzo[a]antracenu i acenaftylenu. Wnioski. Biorąc pod uwagę obowiązujące normy, soki brzozowe pochodzące z terenów rolniczych nie stwarzają ryzyka zdrowotnego pod względem zawartości pozostałości środków ochrony roślin oraz wielopierścieniowych węglowodorów aromatycznych, należy jednak spodziewać się znacznego zagrożenia dla zdrowia konsumentów w przypadku pobierania soków brzozowych z terenów o bardziej intensywnym stopniu antropopresji.

Czasopismo: Medycyna Środowiskowa - Environmental Medicine
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze, nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o ziemi i środowisku, nauki medyczne, nauki o zdrowiu
Zawartość kadmu w roślinach przyprawowych dostępnych na rynku i uprawianych indywidualnie

Wstęp. Informacje na temat znaczenia roślin przyprawowych jako jednego ze źródeł metali ciężkich, w tym kadmu dla organizmu człowieka są często pomijane, mimo iż produkty te są powszechnie stosowane dla wzbogacenia walorów smakowych potraw. Celem badań byłaocena zawartości Cd w 4 gatunkach roślin przyprawowych: bazylia zwyczajna (Ocimum basilicum), rozmaryn lekarski (Rosmarinus officianlis), bylica estragon (Artemisia dracunculus) oraz lubczyk ogrodowy (Levisticum officinale). Materiał i metody. Próbki roślin pochodziły z upraw indywidualnych (woj. śląskie: Katowice, Zabrze) i w postaci konfekcjonowanej zakupione w sklepach spożywczych (producent 1, producent 2). Stężenie Cd oznaczano bezpłomieniową metodą AAS. Wyniki. Zawartość Cd w badanych próbkach roślin była zmienna i wynosiła 0,02–1,94 mg/kg. Największe przeciętne ilości Cd zawierał susz rozmarynu (1,16 mg/kg), najmniejsze bazylii (0,20 mg/kg). Wnioski. Statystycznie istotne różnice zawartości Cd zależne od źródła pochodzenia surowca (opakowania handlowe lub uprawa indywidualna) stwierdzono w bazylii i lubczyku. Zakres zmian zawartości Cd w estragonie był najmniejszy i nie podlegał zróżnicowaniu w zależności od źródła pochodzenia próbek.

Czasopismo: Medycyna Środowiskowa - Environmental Medicine
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze, nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o ziemi i środowisku, nauki medyczne, nauki o zdrowiu
Występowanie mikotoksyn w przetworach zbożowych znajdujących się w obrocie handlowym na terenie województwa śląskiego w latach 2013–2015

Wstęp. Mikotoksyny lokalizowane są w wielu produktach spożywczych. Zanieczyszczają między innymi zboża i przetwory zbożowe, w tym mąkę. Celem pracy było określenie poziomu zawartości mikotoksyn takich jak.: ochratoksyna A, deoksyniwalenol, zearalenon, fumonizyny w mąkach znajdujących się w obrocie handlowym na terenie woj. śląskiego. Materiały i metody. Badania nad obecnością mikotoksyn prowadzone są systematycznie, na terenie całej Polski, według ściśle określonych zasad i na podstawie unijnych rozporządzeń. Materiał badawczy stanowiło 100 próbek różnego typu mąk pobranych z obrotu handlowego na terenie woj. śląskiego. Poziom mikotoksyn (ochratoksyna A, deoksyniwalenol, zearalenon oraz fumonizyny B1, B2) oznaczono metodą HPLC z oczyszczaniem na kolumnie powinowactwa immunologicznego, metodami akredytowanymi zgodnie z normą ISO/IEC17025. Wyniki. Mąkę pszenną zanieczyszczają przede wszystkim deoksyniwalenol, którego stężenie niejednokrotnie przekracza dopuszczalne normy, osiągając 876 µg/kg. Najbardzie zakażona mikotoksynami jest mąka kukurydziana, która zawiera poza deoksyniwalenolem w wielkości 876 µg/kg, także ochratoksynę A (5,5 µg/kg) i fumonizyny B1, B2 (6342 µg/kg). Wnioski. Przeprowadzone badania mąki na terenie województwa śląskiego wskazują na obecność mikotoksyn w tym produkcie przy czym wielkość ochratoksyny A, deoksyniwalenolu, zearalenonu, fumonizyny w zdecydowanej części są poniżej granicy oznaczalności.

Czasopismo: Medycyna Środowiskowa - Environmental Medicine
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze, nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o ziemi i środowisku, nauki medyczne, nauki o zdrowiu
Wybrane elementy stylu życia nauczycieli akademickich a dolegliwości bólowe odcinka lędźwiowego kręgosłupa

Wstęp. Zespoły bólowe lędźwiowego odcinka kręgosłupa są ważnym problemem, wymagającym podjęcia szeroko zakrojonych działań o charakterze profilaktycznym. Dużą rolę w przekazywaniu informacji dotyczących schorzeń kręgosłupa i ich profilaktyki odgrywają nauczyciele akademiccy. Wykładowca, jako autorytet dla studentów, może stać się przykładem odpowiedniego postępowania w zapobieganiu zespołom bólowym kręgosłupa. Celem pracy jest określenie stopnia zależności między specyfiką wykonywanej pracy i stylem życia nauczycieli akademickich a występującymi u nich dolegliwościami bólowymi odcinka lędźwiowego kręgosłupa. Materiał i metody. Grupę badaną stanowiło 103 nauczycieli akademickich kierunków medycznych, podzielonych na dwie grupy: instruktorzy zawodu oraz pracownicy naukowi i dydaktyczni. W pracy zastosowano metodę sondażu diagnostycznego. Techniką badań była ankieta, narzędzie stanowił kwestionariusz stworzony na potrzeby pracy przez jej autorów. W kwestionariuszu wyróżniono: metryczkę, narzędzia do oceny stopnia natężenia bólu tj.: skalę Jacksona-Moskowitza oraz skalę VAS, Kwestionariusz Niesprawności Roland-Morris i pytania dotyczące stylu życia oraz sposobów wykonywania różnych czynności w ciągu dnia. Wyniki. U zdecydowanej większości respondentów występował lub występuje zespół bólowy dolnego odcinka kręgosłupa, najczęściej okresowy o średnim natężeniu. Wg Kwestionariusza Niesprawności Rolanda-Morrisa u ankietowanych stwierdzono niski stopień niepełnosprawności. Badane osoby z wyższym wskaźnikiem BMI posiadają większe natężenie dolegliwości bólowych i wyższy stopień niepełnosprawności. Wnioski. Istnieje związek pomiędzy wskaźnikiem BMI a natężeniem dolegliwości bólowych kręgosłupa nauczycieli akademickich i stopniem ich niepełnosprawności. Ponad połowa badanych nauczycieli akademickich zna prawidłowe sposoby wykonywania większości czynności codziennych i stosuje je w swoim życiu.

Czasopismo: Medycyna Środowiskowa - Environmental Medicine
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze, nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o ziemi i środowisku, nauki medyczne, nauki o zdrowiu
Choroby współistniejące z astmą i przewlekłą obturacyjną chorobą płuc w populacji dorosłych mieszkańców województwa śląskiego

WSTĘP: Przewlekła obturacyjna choroba płuc (POChP) i astma to przewlekłe choroby układu oddechowego, których częstość występowania rośnie. Wraz z wiekiem może dojść do nakładania się obydwu chorób (asthma-COPD overlap syndrome – ACOS). Brak stosownych danych w Polsce uzasadnia badanie sytuacji epidemiologicznej w tym zakresie. Celem pracy była ocena częstości występowania chorób współtowarzyszących astmie i POChP oraz oszacowanie możliwości nakładania się obydwu chorób w woj. śląskim wraz z oceną kosztów leczenia szpitalnego w ramach środków Narodowego Funduszu Zdrowia (NFZ). MATERIAŁ I METODY: W badaniu przeanalizowano wtórne dane epidemiologiczne dotyczące rejestrowanych przez NFZ świadczeń medycznych w woj. śląskim w latach 2006–2010. Oceniono czasowe zróżnicowanie standaryzowanych współczynników opisujących liczbę nowych zachorowań na POChP oraz astmę wśród osób dorosłych (wiek ≥ 19 lat) oraz przeanalizowano strukturę chorób współistniejących. WYNIKI: Liczba nowych zachorowań na astmę i POChP utrzymywała się na wysokim poziomie, odpowiednio od 392,3 (2008 r.) do 469,6 (2007 r.)/100 000 i od 470,7 (2010 r.) do 656,9 (2007 r.)/100 000 dorosłych mieszkańców. Spośród chorób współistniejących dominowały choroby układu sercowo-naczyniowego, przewlekłe i infekcyjne choroby układu oddechowego oraz choroby metaboliczne. Astma i POChP częściej współwystępowały u osób starszych, co zostało potwierdzone u 5% chorych. Średni jednostkowy koszt leczenia szpitalnego astmy i POChP wynosił odpowiednio 2533,63 PLN i 2013,15 PLN. WNIOSKI: Liczba pierwszorazowych hospitalizacji z powodu POChP jest 2-krotnie większa niż z powodu astmy. Hospitalizacja pacjentów wiąże się z koniecznością leczenia chorób współistniejących, najczęściej chorób sercowo-naczyniowych. Zespół ACOS dotyczył 5% chorych. Chociaż jednostkowy koszt leczenia pacjenta z astmą jest większy niż chorego z POChP, to mniejsza liczba hospitalizowanych przekłada się na 2-krotnie mniejszy roczny koszt leczenia choroby w stosunku do kosztu leczenia POChP.

Czasopismo: Annales Academiae Medicae Silesiensis
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki farmaceutyczne, nauki medyczne
Praktyka samobadania piersi i wykonywanie mammografii w grupie pielęgniarek a zmienne socjodemograficzne

Wstęp. Rak piersi nadal stanowi najczęstszy nowotwór złośliwy kobiet w Polsce. Rozpoznanie zmian w piersi podczas regularnego samodzielnego badania piersi oraz badanie mammograficzne to istotne elementy profilaktyki wtórnej nowotworów piersi. Cel pracy. Określenie realizacji profilaktyki wtórnej raka piersi przez pielęgniarki z uwzględnieniem charakteryzujących je czynników socjodemograficznych. Materiał i metody. Badania ankietowe przeprowadzono wśród 184 pielęgniarek województwa lubelskiego i podkarpackiego. Narzędziem badawczym był autorski kwestionariusz ankiety. Uzyskane dane poddano analizie statystycznej z zastosowaniem testu χ2 Pearsona. Przyjęto poziom istotności p<0,05. Wyniki. Pielęgniarki deklarowały najczęściej, iż informacje z zakresu zasad oraz techniki samobadania piersi uzyskały w okresie kształcenia w szkole medycznej, a w mniejszym stopniu z fachowego piśmiennictwa. Jedna trzecia respondentek regularnie wykonywała samobadanie piersi, natomiast połowa badanych wykonywała je niesystematycznie. Nie stwierdzono związku między czynnikami socjodemograficznymi charakteryzującymi respondentki a znajomością zasad samobadania piersi i regularnością jego wykonywania. Co piąta ankietowana pielęgniarka przynajmniej raz miała wykonane badanie mammograficzne. Wnioski. Wiedza i zachowania pielęgniarek w zakresie samobadania piersi i wykonywania mammografii nie odbiegają od prezentowanych przez inne kobiety. Czynniki socjodemograficzne charakteryzujące badane pielęgniarki nie miały wpływu zarówno na wykonywanie samobadania piersi i mammografii jak i na systematyczność badań. Pielęgniarki mają świadomość znaczenia badań profilaktycznych raka piersi, jednak w dużej części nie wykonują ich w ogóle lub robią to niezgodnie z zasadami. Jest to zjawisko niepokojące z powodu funkcji zawodowych, jakie pełnią pielęgniarki, szczególnie w zakresie promocji zdrowia i edukacji zdrowotnej.

Czasopismo: Medycyna Środowiskowa - Environmental Medicine
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze, nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o ziemi i środowisku, nauki medyczne, nauki o zdrowiu
Ryzyko zdrowotne związane ze spożywaniem wody pitnej ze studni kopanych na przykładzie gminy Chmielnik

Wstęp. W Polsce znaczny odsetek populacji pozyskuje wodę pitną ze studni kopanych, podatnych na zanieczyszczenia przemysłowe i rolnicze. Woda pochodząca z tzw. prywatnych ujęć wodnych, zgodnie z polskim prawodawstwem, nie podlega jednak ustawowej kontroli, a jej spożywanie naraża konsumentów na negatywne skutki zdrowotne. Celem pracy było oszacowanie wybranych parametrów fizykochemicznych wody pitnej ze studni kopanych oraz odniesienie uzyskanych wyników do norm ujętych w rozporządzeniu ministra zdrowia. Materiał i metody. W przeprowadzonych analizach 36 próbek wody studziennej z terenu gminy Chmielnik, zawartość azotanów (III) i jonu amonowego badano za pomocą fotometru, odczyn i przewodność elektrolityczną miernikiem wieloparametrowym, mętność za pomocą turbidymetru, zaś stężenie chlorków oznaczono metodą miareczkową. Wyniki. Dla badanych parametrów chemicznych, tj. azotanów (III), chlorków i jonu amonowego nie stwierdzono przekroczeń dopuszczalnych norm, podobnie jak dla parametru fizycznego, tj. przewodności elektrolitycznej. Ponadnormatywne wartości odnotowano natomiast dla dwóch parametrów fizycznych, tj. odczynu (2 próbki) i mętności (33 próbki). Wnioski. Wodę z badanych studni kopanych można określić jako bezpieczną dla konsumentów pod względem badanych parametrów chemicznych, dla których spodziewano się przekroczeń dopuszczalnych norm w związku z terminem poboru. Problem ponadnormatywnych wartości mętności dla większości kontrolowanych studni może być rozwiązany poprzez wprowadzenie prostych metod uzdatniania, natomiast wprowadzenie regularnych badań wszystkich parametrów jakości wody pitnej pozwoliłoby ustalić, czy przekroczone normy dla odczynu wiążą się z niedopuszczalnymi stężeniami wskaźników chemicznych, które nie były badane w niniejszej pracy.

Czasopismo: Medycyna Środowiskowa - Environmental Medicine
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze, nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o ziemi i środowisku, nauki medyczne, nauki o zdrowiu
Czynnik różnicowania wzrostu 15 (GDF-15) w ocenie ryzyka sercowo-naczyniowego

Choroby układu sercowo-naczyniowego, mimo postępu w ich leczeniu i zauważalnego spadku częstości ich występowania, są nadal główną przyczyną zgonów w krajach rozwiniętych cywilizacyjnie, w tym także w Polsce. Zatem poszukiwanie biomarkerów do wczesnego określania ryzyka tych chorób zarówno w prewencji pierwotnej, jak i wtórnej jest zadaniem pierwszoplanowym. Spośród nowych markerów białkowych o dużym potencjale predykcyjnym chorób układu sercowo- -naczyniowego i ich powikłań na czoło wysuwa się czynnik różnicowania wzrostu 15 (GDF-15). Jego podwyższone stężenie we krwi wiąże się ze zwiększonym ryzykiem wielu chorób układu sercowo-naczyniowego, ich obecnością w postaci subklinicznej, a także ich powikłaniami, łącznie ze zgonami. Siła predykcyjna GDF-15 jest niezależna od innych czynników ryzyka i addytywna w stosunku do nich. Czynnik ten może być wykorzystywany w strategii wielomarkerowej do poprawienia stratyfikacji ryzyka, chociaż do oceny ryzyka zgonu może być także stosowany samodzielnie. Czynnik różnicowania wzrostu 15 nie jest swoisty dla mięśnia sercowego – w niektórych chorobach układu sercowo-naczyniowego jego zwiększona ekspresja może występować także w innych tkankach. Podwyższone stężenie GDF-15 we krwi stwierdza się w chorobach nowotworowych. Wzrost stężenia tego markera obserwuje się również w stanach upośledzenia czynności nerek. Ze względu na silny związek GDF-15 z umieralnością ogólną określa się go niekiedy mianem „markera śmierci”. Wzrost jego stężenia często poprzedza o wiele miesięcy czy nawet lat wystąpienie dużych zdarzeń klinicznych. Otwiera to pole do intensywniejszej prewencji zarówno pierwotnej, jak i wtórnej.

Czasopismo: Pediatria i Medycyna Rodzinna
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki farmaceutyczne, nauki medyczne
Zanieczyszczenie mikrobiologiczne dłoni uczniów szkoły podstawowej

Wstęp. Utrzymanie prawidłowej higieny dłoni jest jedną z podstawowych metod obniżenia ryzyka rozprzestrzeniania się i zakażeń mikroorganizmami oportunistycznymi, patogennymi wykazującymi zwiększoną oporność na powszechnie stosowane antybiotyki. Dlatego przeprowadzono badania, w celu określenie stopnia bakteryjnego zanieczyszczenia dłoni. Materiał i metody. Badania czystości rąk prowadzono wśród dzieci szkoły podstawowej. Materiał do badań stanowiły odciski palców dzieci pobierane na jałowe podłoża, zarówno przed jak i po myciu rąk. Równocześnie prowadzono badanie ankietowe uwzględniające zmienne społeczno-demograficzne. Wyniki. W prowadzonych badaniach wykazano zróżnicowany poziom bakteryjnego zanieczyszczenia dłoni uczniów. Zanieczyszczenie dłoni chłopców było dwukrotnie wyższe niż dziewczynek. Wnioski. Większość zidentyfikowanych bakterii reprezentowała naturalną mikroflorę skóry. Stwierdzono również licznie występujące bakterie oportunistyczne, stąd zasadne wdaje się prowadzenie akcji uświadamiających społeczeństwo o niebezpieczeństwie płynącym z nieodpowiedniej higieny i propagowanie – odpowiednich nawyków.

Czasopismo: Medycyna Środowiskowa - Environmental Medicine
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze, nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o ziemi i środowisku, nauki medyczne, nauki o zdrowiu
Nowe trendy w poszukiwaniu alternatywnych terapii przeciwgrzybiczych

Niniejsza praca podejmuje tematykę zakażeń grzybiczych w kontekście narastającej oporności na dostępne leki przeciwgrzybicze oraz opracowywania nowych antymikotyków. Około 90% wszystkich zakażeń grzybiczych jest powodowanych przez grzyby należące do rodzajów: Candida, Aspergillus, Pneumocystis oraz Cryptococcus. Zakażenia o etiologii Candida albicans stanowią globalny problem kliniczny, a kandydozy układowe uznawane są za jedne z cięższych rodzajów grzybic, w których śmiertelność pacjentów wynosi około 40% – pomimo podjęcia leczenia. Jak dotąd dostępnych jest pięć klas antymikotyków, z których jedynie trzy (azole, echinokandyny oraz polieny) stosuje się w zwalczaniu zakażeń układowych. Mała różnorodność dostępnych leków, a także ich nadużywanie w terapii i profilaktyce przyczyniły się do narastania oporności wśród patogenów grzybiczych. Zidentyfikowano szereg mechanizmów oporności na antymikotyki. Obejmują one w szczególności: mutacje w genach kodujących białka docelowe, zwiększenie lub zmniejszenie ilości białka docelowego, działanie pomp białkowych, tworzenie biofilmu czy aktywację odpowiedzi stresowej. Wzrastająca częstotliwość występowania grzybic oraz trudność ich leczenia wymuszają poszukiwanie alternatywnych terapeutyków, o nowych mechanizmach działania. Ze względu na eukariotyczny charakter komórek grzybiczych najnowsze trendy w literaturze przedmiotu sugerują, aby mechanizm działania nowych leków ukierunkować specyficznie na czynniki zjadliwości lub na odpowiedź stresową patogenu.

Czasopismo: Pediatria i Medycyna Rodzinna
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki farmaceutyczne, nauki medyczne