rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Legi i olsy ostoja rzadkich i zagrozonych grzybow wielkoowocnikowych

W artykule scharakteryzowano 11 wybranych gatunków macromycetes rzadkich i zagrożonych w Polsce, zanotowanych podczas badań mikocenologicznych przeprowadzonych na terenie Pojezierza Krajeńskiego. Podano uwagi dotyczące ekologii, rozmieszczenia, stopnia rzadkości i zagrożenia w Polsce następujących gatunków: Acrospermum compressum Tode: Fr., Bisporella confluens (Sacc.) Korf & Bujakiewicz, Camarops polysperma (Mont.) J. H. Miller, Cordyceps bifusispora O. E. Erikss., Entoloma dysthaloides Noordel., Entoloma jahnii Wölfel & Winterh., Inocybe calospora Quél., Mycena pterigena (Fr.) Kummer, Rimbachia arachnoidea (Peck) Redhead, Russula alnetorum Romagn. i Tremella hypogymniae Diederich & M. S. Christ.

Czasopismo: Studia i Materiały Centrum Edukacji Przyrodniczo-Leśnej
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: nauki leśne
Ochrona przyrody i zabytków w rezerwacie Las Natoliński w Warszawie

Rezerwat Las Natoliński jest obiektem wyjątkowym wśród chronionych obszarów leśnych w miastach. Ochrona rezerwatowa sprawowana od 1991 roku nałożyła się tu na ochronę obiektu parkowo-pałacowego ustanowioną już w 1965 roku. Ochroną konserwatora zabytków objęte są zarówno budynki i budowle zabytkowe Parku Natolińskiego, jak i sam układ parku zgodny ze stanem pełnego rozkwitu w pierwszej połowie XIX wieku. Dzisiejszy obraz Lasu Natolińskiego zdominowany jest przez zbiorowiska grądów niskich podlegających zaawansowanej regeneracji i przypominających puszczańskie ostępy strukturą, składem gatunkowym i bogactwem fauny. Znaczna ilość martwego drewna pozwala rozwijać się rzadkim gatunkom owadów saproksylicznych i owadożernych ptaków gniazdujących w dziuplach. Powstały plan ochrony, którego założenia przedstawia niniejsze opracowanie podejmuje próbę respektowania potrzeb obu chronionych elementów krajobrazu: przyrodniczego i kulturowego. Na ile skuteczna może być ochrona w rezerwacie miejskim, w sytuacji silnej presji inwestycji budowlanych? Czym kierować się przy precyzowaniu zaleceń ochronnych dla tak specyficznych obiektów?

Czasopismo: Studia i Materiały Centrum Edukacji Przyrodniczo-Leśnej
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: nauki leśne
Projekt optymalizacji sieci obszarow chronionych w Lasach Panstwowych

W artykule przedstawiono propozycję badań mających dać odpowiedź na pytanie: czy można zoptymalizować rozległą sieć obszarów chronionych na terenie Lasów Państwowych tak, aby przy wyraźnie niższych kosztach uzyskać lepsze efekty ochronne? Analizy sieci obszarów chronionych wykonane na całym świecie pokazują, że tradycyjnie tworzone sieci nie zawsze są pod tym względem optymalnie skonstruowane. Tego typu wielkoprzestrzenne analizy i planowanie są możliwe przy zastosowaniu rozwijanych i stosowanych na świecie technik obejmujących m.in. budowę modeli siedliskowych występowania gatunków. Projekt jest propozycją racjonalnego i strategicznego spojrzenia na rozwiązywanie konfliktów, jakie rodzą się na styku ochrony przyrody i ekonomicznych potrzeb Lasów Państwowych.

Czasopismo: Studia i Materiały Centrum Edukacji Przyrodniczo-Leśnej
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: nauki leśne
Ekonomiczne aspekty oceny funkcji lasu, czyli gospodarka lesna w koncepcji zrownowazonego rozwoju

W opracowaniu przedstawiono ekonomiczne aspekty modelu wielofunkcyjnego gospodarstwa leśnego ukierunkowanego na zachowanie wymogów ekologicznych oraz interesów ekonomicznych i potrzeb socjalnych ogółu społeczeństwa. Dokonano charakterystyki pozaprodukcyjnych funkcji lasów i gospodarki leśnej, następnie przedstawiono podstawowe kategorie wartości ekonomicznej, w tym wartości rynkowej i poza rynkowej, a także teoretyczne podstawy wyceny pozaprodukcyjnych dóbr, świadczeń i użyteczności pochodzenia leśnego. Ostatnie dwa rozdziały poświęcono przedstawieniu dylematów ekonomicznych współczesnego leśnictwa poszukującego narzędzi umożliwiających skuteczną realizację akceptowanego powszechnie modelu wielofunkcyjnej gospodarki leśnej.

Czasopismo: Studia i Materiały Centrum Edukacji Przyrodniczo-Leśnej
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: nauki leśne
Ekologia ptakow szponiastych Falconiformes, kruka Corvus corax oraz sow Strigiformes na Wyzynie Krakowskiej w 2008 i 2009 roku

Badania prowadzono w latach 2007-2009 na obszarze Wyżyny Krakowskiej. Powierzchnia badawcza zajmowała 230,5 km2, z czego 27,3% pokrywały lasy. Podczas badań stwierdzono łącznie 11 lęgowych gatunków badanego zespołu ptaków drapieżnych: 6 gatunków ptaków szponiastych Falconiformes, kruka Corvus corax oraz 4 gatunki sów Strigiformes. Średnia liczebność ptaków szponiastych wyniosła 73,5 par (31,9 p/100 km2), kruka – 16,5 par (7,2 p/100 km2) oraz sów – 53,0 terytoriów (23,0 t/100 km2). Najliczniejszym gatunkiem ptaka szponiastego okazał się myszołów Buteo buteo gniazdujący średnio w liczbie 29,5 par (12,8 p/100 km2), natomiast sowy – puszczyk Strix aluco występujący średnio w liczbie 43,5 terytoriów (18,9 t/100 km2). Wielkość terytoriów lęgowych zespołu wynosiła od 0,1 km2 u uszatki Asio otus do 7,1 km2 u trzmielojada Pernis apivorus. Sukces gniazdowy wynosił 67-100%, a minimalna liczba młodych na zajęte gniazdo 1,3-2,8. Głównymi składnikami pokarmu były ptaki, ssaki oraz owady. Badany zespół drapieżników na Wyżynie Krakowskiej charakteryzował się niskim bogactwem gatunkowym oraz dużym stopniem dominacji gatunków najliczniejszych.

Czasopismo: Studia i Materiały Centrum Edukacji Przyrodniczo-Leśnej
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: nauki leśne
Monitoring gatunków i siedlisk przyrodniczych 2006-2008 - wstępne prace badawcze w celu ich dostosowania do wymagań Dyrektywy Siedliskowej

W sierpniu ub. roku na zlecenie Głównego Inspektoratu Ochrony Środowiska została rozpoczęta realizacja projektu pt. Monitoring gatunków i siedlisk przyrodniczych ze szczególnym uwzględnieniem specjalnych obszarów Natura 2000. Zakończy się ona we wrześniu 2008 roku. Obecnie realizowany monitoring ma charakter wstępny w stosunku do monitoringu o charakterze docelowym. Głównym jego celami są: poznanie stanu ochrony wybranych gatunków roślin i zwierząt oraz typów siedlisk przyrodniczych, w tym wszystkich oznaczonych w Dyrektywie, jako priorytetowe; przetestowanie, a następnie opracowanie możliwie uproszczonych metod badawczych dostosowanych do wymagań Dyrektywy Siedliskowej; wypracowanie wskazań dla rozwiązań organizacyjnych dla monitoringu o charakterze docelowym. Innym ważnym zadaniem projektu powiązanym z monitoringiem jest sporządzenie projektu raportu dla Komisji Europejskiej w części dotyczącej monitoringu. m.in. w oparciu o wyniki prac badawczych wykonywanych w ramach projektu w 2006 r. Metodyka i zakres badań wynikają z zapisów Dyrektywy Siedliskowej, a za nią z danych, jakie należy podać w raporcie. Dane te są określone w formacie raportu obowiązującym wszystkie kraje członkowskie UE. Wypracowana metodyka ma zapewnić otrzymanie informacji o stanie ochrony poprzez otrzymanie informacji o jej czynnikach/parametrach określonych w Dyrektywie Siedliskowej. O nich z kolei informować będą cechy/wskaźniki wybrane w oparciu o znajomość autoekologii gatunków oraz uwarunkowania ekologiczne siedlisk przyrodniczych. Mają one za zadanie najszybciej informować o zachodzących zmianach. Dodatkowym elementem, które wprowadza Dyrektywa, i co uwzględnić ma metodyka, jest dokonanie oceny stanu ochrony. Wymaga to określenia warunków referencyjnych w sposób dowolny przez dany kraj. Prace badawcze są przeprowadzane na terenie całego kraju na wybranych powierzchniach próbnych głównie na projektowanych specjalnych obszarach ochrony Natura 2000, w tym na terenie Lasów Państwowych, wybranych parków narodowych, krajobrazowych i rezerwatów przyrody.

Czasopismo: Studia i Materiały Centrum Edukacji Przyrodniczo-Leśnej
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: nauki leśne
Ocena wplywu turystyki narciarskiej na rozmieszczenie zwierzat w pasmie Jaworzyny Krynickiej w Beskidzie Sadeckim

Tropienia zwierzyny grubej wykazały, że po uruchomieniu kolejki gondolowej na Jaworzynę Krynicką w Beskidzie Sądeckim oraz otwarciu narciarskich tras zjazdowych drastycznie zmalała liczebność wszystkich gatunków zwierzyny zamieszkujących lasy otaczające tę inwestycję (Jamrozy i in. 2000). Sygnały od służby terenowej o obserwacjach zwierząt skłoniły do podjęcia badań mających na celu określenie stopnia przystosowania się różnych gatunków do nasilonego ruchu turystycznego w okresie zimowym. W latach 2003, 2004 oraz 2007 na stokach Jaworzyny Krynickiej dokonano tropień na śniegu na 7 wyznaczonych trasach przechodzących przez wszystkie piętra wysokości oraz w różnej odległości od nartostrad. Na wyznaczonych trasach zarejestrowano na śniegu tropy następujących gatunków zwierząt lisa (176), kuny (67), jelenia (60), wiewiórki (55), sarny (43), zająca (43), psa (19), wilka (8), rysia (7), które zaszeregowano do czterech stref odległości od nartostrad i trzech przedziałów wysokości. Lis w okresie mroźnych zim częściej występował w wyższych położeniach, a w okresie odwilży niżej. Kuna preferowała położenia do 500 m od nartostrad i wyższe położenia. Największe zagęszczenia tropów sarn i jeleni były stwierdzane w niższych położeniach w odległości pomiędzy 200 a 1000 m od tras zjazdowych. Tropy zająca obficiej występowały tam, gdzie była przestrzeń otwarta bez względu na ruch turystyczny. Wiewiórka występowała dalej od nartostrad i w niższych położeniach. Pies towarzyszył człowiekowi występując w najbliższych strefach odległości od nartostrad oraz przy dolnej i górnej stacji kolejki gondolowej. Tropy wilka i rysia nie wystąpiły w strefie do 200 m w pobliżu nartostrady. Wilk występował we wszystkich przedziałach wysokości, a tropów rysia nie zanotowano na wysokości powyżej 1000 m n.p.m. Tropienia wykazały, że niektóre gatunki przyzwyczaiły się do obecności ludzi, a zmiany spowodowane obecnością nartostrad prawdopodobnie wpłynęły na poprawę warunków bytowania dla lisa, kuny i zająca. Wydaje się, że jelenie i sarny korzystały z okolic nartostrad jako stref bezpieczeństwa unikając ataków drapieżników, które pojawiały się w miejscach liczniejszego występowania zwierzyny płowej, unikając jednak zbliżania się do nartostrad.

Czasopismo: Studia i Materiały Centrum Edukacji Przyrodniczo-Leśnej
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: nauki leśne
Analiza wypluwek sow jako bezinwazyjna metoda wykrywania rzadkich gatunkow ssakow

Zmiany zachodzące w środowisku przyrodniczym powodują zanikanie wielu populacji rodzimych drobnych ssaków i sprzyjają równoczesnej ekspansji gatunków obcych. Trudności w monitoringu tej grupy wynikają z ich niewielkich rozmiarów oraz zmierzchowo-nocnego trybu aktywności. Stosowanie podstawowych metod badawczych takich jak pułapki żywołowne i zabijające, od dawna budziło zastrzeżenia zarówno etyczne jak i metodologiczne. Metoda alternatywna, czyli analiza wypluwek sów, bazuje na hipotezie, iż skład pokarmu drapieżników oportunistycznych odzwierciedla pod względem ilościowym oraz jakościowym zgrupowanie drobnych ssaków na terenie, gdzie zebrano analizowany materiał. Najłatwiej dostępne i stosunkowo mało skomplikowane w opracowaniu laboratoryjnym są wypluwki puszczyka Strix aluco. Gatunek ten zaliczany jest do najmniej wybiórczych środowiskowo sów występujących w Polsce, wykazuje typowo nocny typ aktywności, jest oportunistą pokarmowym oraz poluje na szerokie spektrum ofiar. Bardzo ważnym aspektem jest również terytorializm puszczyków. Wielkość zajmowanego obszaru zależy do żyzności siedliska i zawiera się w przedziale od kilkunastu do kilkudziesięciu hektarów. Mamy więc pewność, iż ssaki, których szczątki znajdziemy w wypluwkach, zostały upolowane w promieniu kilkuset metrów od miejsca gniazdowego.

Czasopismo: Studia i Materiały Centrum Edukacji Przyrodniczo-Leśnej
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: nauki leśne
Panstwowy Monitoring Ptakow Drapieznych - metoda oceny liczebnosci i rozpowszechnienia na rozleglych powierzchniach probnych

Monitoring Ptaków Drapieżnych (MPD) jest jednym z 11 ornitologicznych zagadnień realizowanych w ramach Państwowego Monitoringu Środowiska na zlecenie Głównego Inspektoratu Ochrony Środowiska. Głównym zadaniem MPD jest śledzenie trendów wskaźników liczebności i rozpowszechnienia trzmielojada Pernis apivorus, kani czarnej Milvus migrans, kani ruda Milvus milvus, bielika Haliaeetus albicilla, błotniaka stawowego Circus aeruginosus, błotniaka łąkowego Circus pygargus, jastrzębia Accipiter gentilis, myszołowa Buteo buteo, orlika krzykliwego Aquila pomarina, pustułki Falco tinnunculus, kobuza Falco subbuteo i bociana czarnego Ciconia nigra. Zaproponowana metodyka jest próbą połączenia względnie precyzyjnych ocen liczebności z uproszczoną, standaryzowaną techniką gromadzenia danych. Uzyskane wyniki ilościowe należy traktować jako wartości indeksowe. W przypadku poszczególnych gatunków w różnym stopniu odbiegają one od rzeczywistych wartości bezwzględnych, jakie uzyskalibyśmy metodami szczegółowymi. Wyniki ekstrapolacji danych indeksowych na powierzchnię całego kraju są w przypadku większości gatunków zbieżne z dotychczasowymi oszacowaniami liczebności i rozpowszechnienia. Dowodzi to, że opracowana na potrzeby MPD metodyka może być stosowana w ocenach bezwzględnej liczebności i rozpowszechnienia wybranych gatunków ptaków drapieżnych na rozległych powierzchniach badawczych.

Czasopismo: Studia i Materiały Centrum Edukacji Przyrodniczo-Leśnej
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: nauki leśne
Mozliwosci rozwoju turystyki na obszarach przyrodniczo cennych na przykladzie gminy Sosnowica

Rozwój turystyki na obszarach przyrodniczo cennych musi uwzględniać szereg ograniczeń związanych z występowaniem obszarów chronionych. W artykule omówiono potencjał rozwojowy gminy Sosnowica, położonej w prawie 70% na terenach objętych różnymi formami ochrony przyrody. Przedstawiono także główne założenia projektu pn. „Opracowanie innowacyjnego planu rozwoju gminy Sosnowica opartego na posiadanym potencjale i czynnym wykorzystaniu transferu wiedzy” współfinansowanego ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego w ramach ZPORR oraz Budżetu Państwa, zrealizowanego przez władze samorządowe w celu lepszego zarządzania gminą Sosnowica zgodnie z zasadami zrównoważonego rozwoju.

Czasopismo: Studia i Materiały Centrum Edukacji Przyrodniczo-Leśnej
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: nauki leśne
Chrzaszcze saproksyliczne jako wskaznik antropogenicznych odksztalcen Puszczy Bialowieskiej

W 2004 roku na 36 powierzchniach badawczych w Puszczy Białowieskiej wytypowano 108 drzew z obszernymi próchnowiskami wewnętrznymi, w tym 32 świerki, 24 graby, 16 olsz, 13 dębów, 9 lip, 6 brzóz, 4 jesiony, i 4 sosny. Powierzchnie te reprezentowały 12 typów antropopresji (drogi asfaltowe, drogi publiczne gruntowe, drogi gospodarcze, koleje normalnotorowe, koleje wąskotorowe, paśniki dla zwierzyny, drzewostany pozrębowe, składnice drewna i łąki, szkółki leśne i grunty orne, osady, drzewostany niezgodne z siedliskiem, parki). Na drzewach założono pułapki przegrodowe typu Netocia,które posłużyły do odłowów chrząszczy saproksylicznych. W efekcie odłowiono 8417 osobników chrząszczy, które najliczniej reprezentowane były przez Anisotoma humeralis, Haploglossa villosa, Ptinus subpillosus i Aulonothroscus brevicollis. W odłowionym materiale 135 gatunków to chrząszcze obligatoryjnie związane z silnie rozłożonym drewnem, a 79 gatunków to chrząszcze uważane za rzadkości faunistyczne lub relikty lasów pierwotnych. Analiza struktury zgrupowań saproksylicznych chrząszczy pokazała, że drzewostany rosnące w sąsiedztwie składnic, łąk, paśników i torowisk są zasiedlane przez liczniejsze w osobniki, gatunki oraz bogatsze gatunkowo zgrupowania chrząszczy saproksylofilnych niż lasy Białowieskiego Parku Narodowego. Jednakże drzewostany pozrębowe, niezgodne z siedliskiem czy też rosnące w sąsiedztwie szkółek leśnych i gruntów ornych zasiedlane są przez mniej liczne w osobniki i gatunki zgrupowania chrząszczy saproksylofilnych niż lasy Białowieskiego Parku Narodowego. Może to świadczyć o tym, iż w zwartych kompleksach leśnych prowadzona na małych areałach działalność człowieka powoduje zwiększenie ich różnorodności gatunkowej. Odmienny i negatywny skutek wywołuje gospodarka wielkoobszarowa.

Czasopismo: Studia i Materiały Centrum Edukacji Przyrodniczo-Leśnej
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: nauki leśne
Ekologiczne uwarunkowania zasiedlenia pniaków przez chrząszcze kambio- i ksylofagiczne w drzewostanach sosnowych po szkodach abiotycznych w 2014 r. w nadleśnictwie Zwierzyniec

Badania miały na celu określenie wpływu wybranych cech środowiska na
skład gatunkowy oraz niektóre cechy osobnicze owadów kambio- i ksylofagicznych
zasiedlających pniaki sosnowe na terenie Nadleśnictwa Zwierzyniec. Prace terenowe
przeprowadzono w okresie od 15 lipca do 3 września 2014 roku. Badania przeprowadzono
w dwóch wydzieleniach na 29 powierzchniach i 66 pniakach. Łącznie w wyniku
badań zebrano 454 osobników owadów z czego 95% stanowiły chrząszcze. W grupie
chrząszczy największy udział przypadł takim gatunkom jak Hylastes opacus (21%),
Pissodes castaneus (20%), Rhagium inquisitor (14%) i Hylobius abietis (13%). Struktura
zebranych owadów pod względem stadium rozwojowego przedstawiała się następująco:
260 osobników reprezentowało larwy, 140 imagines a 54 poczwarki. Wskaźnik
prześwietlenia pułapu koron drzewostanu zawierał się pomiędzy 33,23% a 74,53%.
Analizy statystyczne wykazały istotność związków gęstości zasiedlenia pniaków przez
owady ze średnią grubością kory, średnią średnicą pniaka oraz wskaźnikiem prześwietlenia
pułapu koron drzewostanu. W przypadku korelacji cech biometrycznych owadów
i wybranych cech środowiska otrzymano wyniki istotne dla Hylobius abietis oraz
Pissodes castaneus.

Czasopismo: Studia i Materiały Centrum Edukacji Przyrodniczo-Leśnej
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: nauki leśne
Turystyczne i rekreacyjne funkcje lasu w aspekcie marketingowym

W ostatnich latach obserwuje się dynamiczny rozwój turystyki i rekreacji w lasach. Proces ten jest bezpośrednio związany ze wzrostem znaczenia społecznych funkcji lasu, w tym funkcji rekreacyjnych, edukacyjnych i turystycznych. W pracy opisano turystykę i rekreację na terenach leśnych jako alternatywne źródła o wysokich potencjalnych możliwościach kreowania dodatkowych przychodów dla gospodarki leśnej. Następnie scharakteryzowano produkt turystyczny jako przedmiot transakcji na rynku usług turystycznych, zaproponowano definicję leśnego produktu turystycznego oraz podjęto próbę wskazania sylwaturystycznych produktów turystycznych w leśnictwie. W ostatnim rozdziale opisano instrumenty marketingu usług turystycznych, które są niezbędne do stworzenia rynku na produkty turystyczne.

Czasopismo: Studia i Materiały Centrum Edukacji Przyrodniczo-Leśnej
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: nauki leśne
Lotniczy skaning laserowy [LIDAR] w badaniach na rzecz ochrony przyrody

Lotniczy skaning laserowy (LIDAR) jest od końca XX w. coraz częściej stosowany w badaniach środowiska naturalnego. Ten aktywny system teledetekcyjny dostarcza bardzo dużej liczby dokładnych danych charakteryzujących badane obiekty oraz udostępnia nowe, dotąd nie eksploatowane płaszczyzny analiz przestrzennych. Prezentowany poniżej tekst jest zbiorem opisów różnego rodzaju metod wykorzystujących dane LIDAR-owe. Mogą być one wykorzystane w szeroko pojętej ochronie środowiska. Nie sposób było wymienić wszystkich zastosowań tego nowego urządzenia. Istotą pracy jest raczej zasygnalizowanie istnienia i możliwości, jakie posiada prezentowana technologia.

Czasopismo: Studia i Materiały Centrum Edukacji Przyrodniczo-Leśnej
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: nauki leśne
Wewnetrzna fragmentacja lasu i jej skutki przyrodnicze

Starodrzew jest miejscem o wysokich wartościach przyrodniczych. Wartości te są zagrożone z powodu jego fragmentacji. Można jednak przeciwdziałać negatywnym skutkom fragmentacji poprzez świadome zmiany w gospodarce leśnej.

Czasopismo: Studia i Materiały Centrum Edukacji Przyrodniczo-Leśnej
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: nauki leśne
Tajemnice terrarium - wylinka. Trudny i niebezpieczny etap w zyciu kazdego bezkregowca

Proces wylinki jest związany z fotoperiodyzmem, stąd u prawidłowo rozwijających się organizmów zjawisko to ma miejsce przeważnie w godzinach nocnych. Po zapaleniu oświetlenia w terrariach można jedynie czasami zobaczyć efekty zakończonej już wylinki, czyli fragmenty lub całe stare oskórki leżące na dnie. Dlatego widok bezkręgowca zrzucającego wylinkę przeważnie stanowi zjawisko alarmujące. Organizmy bezkręgowców rosnąc powiększają swoją objętość. Twardemu oskórkowi pokrywającemu ciało bezkręgowca brakuje jednak tej cechy. Nie może zmieniać objętości, rozszerzać się ani rosnąć. Stąd wzrost związany jest z dobrze znanym i niezmiernie ważnym zjawiskiem linienia. W warunkach terraryjnych wilgotność i temperatura mogą wpłynąć na proces linienia. Również wiek bezkręgowców ma tu swoje znaczenie. Niniejszy tekst jest sumą doświadczeń autorki, pracownika Miejskiego Ogrodu Zoologicznego w Warszawie, w zakresie tworzenia i pielęgnacji hodowli bezkręgowców.

Czasopismo: Studia i Materiały Centrum Edukacji Przyrodniczo-Leśnej
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: nauki leśne
Bazy danych ALP jako przyklad dobrego narzedzia analitycznego w pracach nad projektami planu i zadan ochronnych dla obszaru Natura 2000

W nadchodzących latach Polska będzie zobligowana do opracowania i zatwierdzenia planów ochronnych bądź zadań ochronnych dla obszarów Natura 2000. Aktywny i merytoryczny udział przedstawicieli Administracji Lasów Państwowych (ALP) w procedurach związanych z opracowaniem powyższych aktów prawa miejscowego będzie miał ogromny wpływ na prowadzenie gospodarki leśnej na obszarach naturowych w przyszłości. Wskazują na to zapisy Ustawy o ochronie przyrody oraz zarządzenia wewnętrzne dyrektora generalnego Lasów Państwowych. Tempo prac nad wdrożeniem dyrektyw Natury 2000 w Polsce z całą pewnością spowoduje potrzebę poddania gospodarki leśnej szybkim i precyzyjnym analizom dającym podstawy do merytorycznej dyskusji z podmiotami biorącymi udział przy pracach związanych z opracowaniem w/w dokumentów (Regionalne Dyrekcje Ochrony Środowiska, samorządy, organizacje pozarządowe). Niniejsza praca ma za zadanie przedstawienie możliwości analitycznych baz danych pokazanych w sposób kartograficzny (GIS) oraz w ujęciach statystycznych na przykładzie konkretnych nadleśnictw i obszarów Natura 2000. Dodatkowo autor przedstawi kilka analiz jakości wyznaczenia granic obszarów Natura 2000 w zestawieniu z wynikami inwentaryzacji przyrodniczej.

Czasopismo: Studia i Materiały Centrum Edukacji Przyrodniczo-Leśnej
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: nauki leśne