rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Zaburzenia procesu O-GlcNAcylacji w nowotworach

O-GlcNAcylacja jest odwracalną potranslacyjną modyfikacją białek polegającą na przyłączeniu wiązaniem O-glikozydowym pojedynczych reszt β-N-acetyloglukozaminy (GlcNAc) do seryny lub treoniny. W proces O-GlcNAcylacji włączone są dwa enzymy: O-GlcNAc transferaza (OGT), enzym odpowiedzialny za przyłączanie reszt N-acetyloglukozaminy i β-N-acetyloglukozaminidaza (OGA), która katalizuje reakcję odłączania reszt GlcNAc. Dynamiczna i odwracalna O-GlcNAcylacja odgrywa istoną rolę w regulacji szeregu procesów komórkowych, takich jak przekazywanie sygnału, metabolizm, transkrypcja, translacja, degradacja białek w proteasomach i cykl komórkowy. Ponieważ O-GlcNAcylacja dotyczy reszt seryny lub treoniny, które znajdują się w miejscach rozpoznawanych przez kinazy białkowe, wpływa ona na poziom fosforylacji wielu białek i isnieje ścisła zależność pomiędzy tymi modyfikacjami. Ostanie badania wskazują, że w komórkach nowotworowych dochodzi do znacznego zwiększenia poziomu O-GlcNAcylacji. Hiper-O-GlcNAcylację stwierdzono w różnych typach nowotworów, włączając w to guzy lite np. płuc, prostaty, piersi, jelita grubego, trzustki, wątroby a także białaczki np. przewlekłą białaczkę limfatyczną. Zaburzenia O-GlcNAcylacji związane są ze zmianami w komórkach nowotworowych ekspresji enzymów odpowiedzialnych za ten proces, tj. OGT i OGA. Hiper-O-GlcNAcylacja wpływa na proliferację, przeżycie i metabolizm komórek nowotworowych, jak również zwiększa ich zdolność do inwazji i metastazy. Prezentowana praca stanowi przegląd aktualnych informacji dotyczących roli O-GlcNAcylacji w regulacji szlaków przekazywania sygnałów, cyklu komórkowego, czynników transkrypcyjnych oraz enzymów i innych białek związanych z metabolizmem komórek nowotworowych.

Czasopismo: Folia Medica Lodziensia
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Ocena ekspresji genu ABCC1 kodującego białko MRP1 u osób chorych na depresję

Wstęp: Według Światowej Organizacji Zdrowia depresja jest najczęściej występującym zaburzeniem psychicznym. Ponad 350 milionów ludzi na całym świecie cierpi na tę chorobę, co czyni ją czwartym z najważniejszych obecnie problemów zdrowotnych. Białko oporności wielolekowej 1 (MRP1), kodowane przez gen ABCC1, jest elementem współtworzącym barierę krew–mózg oraz krew–płyn mózgowo–rdzeniowy. Zmiana ekspresji genu ABCC1 może wpłynąć na biodostępność leków antydepresyjnych, a tym samym na skuteczność farmakoterapii. Celem pracy była ocena ekspresji genu ABCC1 u pacjentów chorych na depresję. Materiał i metody: Badaniu poddano 32 próby RNA wyizolowane z leukocytów krwi obwodowej pacjentów chorych na depresję, leczonych w szpitalu im. Babińskiego w Łodzi. Ekspresja badanego genu została oceniona przy użyciu techniki Real–time PCR. Wyniki: Na podstawie analizy jakościowej wykazano ekspresję genu ABCC1 w 30 próbach, a genu referencyjnego GAPDH w 32 próbach. Wszystkie 32 próby poddano analizie ilościowej. Poziom ekspresji genu ABCC1 względem genu GAPDH we wszystkich 32 przypadkach był wysoce zróżnicowany. Wykazano przeciętną, dodatnią, istotną statystycznie korelację (r = 0,398 pomiędzy wiekiem pacjentów, a względnym poziom ekspresji genu ABCC1. Wnioski: Względny poziom ekspresji genu ABCC1 jest tym wyższy, im wyższy jest wiek pacjentów w grupie badanej. Uzyskane w pracy wyniki badań wymagają potwierdzenia na większej grupie pacjentów.

Czasopismo: Folia Medica Lodziensia
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Ocena zmian stężenia leptyny i greliny, parametrów antropometrycznych oraz laboratoryjnych przed i po implantacji balonu żołądkowego

Wstęp: Otyłość jest zespołem chorobowym cechującym się m.in. zwiększeniem masy ciała powyżej wartości optymalnej i dotyczy zarówno osób dorosłych, jak i dzieci. Celem pracy było poszukiwanie zależności między wskaźnikami antropometrycznymi, parametrami lipidogramu, stężeniami glukozy, leptyny oraz greliny u osób przed i po implantacji balonu żołądkowego typu BIB (ORBERA). Materiały i metody: Materiał do badania stanowiła krew pełna pochodząca od 45 osób, w tym 35 kobiet i 10 mężczyzn, dobrowolnie poddających się implantacji balonu żołądkowego. Zbadano stężenie glukozy, cholesterolu całkowitego, frakcji HDL i LDL, triglicerydów oraz stężenie leptyny i greliny oraz dokonano oceny parametrów antropometrycznych: wskaźnika masy ciała (BMI), wskaźnika dystrybucji tkanki tłuszczowej (WHR), % tkanki tłuszczowej oraz wskaźnika EWL/WL (ang. excess weight loss/weight loss) zarówno przed implantacją balonu żołądkowego, jak i po jego usunięciu. Wyniki: Analiza statystyczna wykazała istotną zmianę wszystkich mierzonych parametrów po implantacji balonu żołądkowego. Stwierdzono statystycznie istotny spadek wartości takich zmiennych, jak: BMI, WHR, % tkanki tłuszczowej, ELW/WL, stężenie glukozy, cholesterolu, triglicerydów, cholesterolu frakcji LDL i leptyny. Wartości stężenia cholesterolu frakcji HDL i greliny istotnie wzrosły. Wnioski: Zabieg implantacji balonu żołądkowego typu BIB (ORBERA) wpływa korzystnie na parametry gospodarki lipidowej, stężenia glukozy, greliny i leptyny, jak również wiąże się z poprawą badanych parametrów antropometrycznych.

Czasopismo: Folia Medica Lodziensia
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Ocena czynności hormonalnej przysadki po operacji somatotropinoma

Wstęp: Somatotropinoma to gruczolak przysadki nadmiernie wydzielający hormon wzrostu, który u osób dorosłych prowadzi do rozwoju akromegalii. W diagnostyce laboratoryjnej kluczowe znaczenie mają wartości hormonu wzrostu (GH) w doustnym teście obciążenia glukozą (OGTT) oraz stężenie insulinopodobnego czynnika wzrostu 1 (IGF–1). Zasadniczą metodą leczenia akromegalii jest chirurgiczne usunięcie guza. Zarówno rozrost gruczolaka wewnątrz siodła tureckiego, jak i sam zabieg chirurgiczny może powodować uszkodzenie przysadki oraz zaburzenia jej funkcji wydzielniczej i dlatego u każdego pacjenta po usunięciu guza wykonuje się badania laboratoryjne oceniające nie tylko skuteczność leczenia akromegalii, ale także czynność hormonalną całej przysadki. W związku z tym, celem naszej pracy była ocena funkcji wydzielniczej przysadki u pacjentów operowanych z powodu somatotropinoma. Materiały i metody: Do badania zakwalifikowano 40 osób (27 kobiet i 13 mężczyzn) poddanych operacji guza somatotropowego przysadki, w tym u czterech z nich przeprowadzono reoperację, a u dziewięciu pacjentów zastosowano uzupełniającą radioterapię. Analizie poddano wyniki oznaczeń GH w OGTT oraz IGF–1, a także stężenia pozostałych hormonów przysadkowych i odpowiednich hormonów gruczołów obwodowych. Wyniki: Skuteczne leczenie operacyjne akromegalii – normalizację stężeń GH i IFG–1, odnotowano u połowy pacjentów, w większości z makrogruczolakiem (15/20). Pooperacyjną niedoczynność przysadki stwierdzono u 18 osób (głównie wielohormonalną – 14/18). Dotyczyła ona każdej osoby po reoperacji i większości chorych po radioterapii. U prawie wszystkich (17/18) pacjentów z niedoczynnością przysadki, w badaniu obrazowym zdiagnozowano makrogruczolaka. Wnioski: Leczenie operacyjne somatotropinoma nie u wszystkich chorych doprowadza do wyleczenia akromegalii. Po usunięciu gruczolaka dość często dochodzi do niedoczynności przysadki, przeważnie o charakterze wielo– hormonalnym, a ryzyko jej wystąpienia wzrasta u osób reoperowanych i/lub poddanych radioterapii.

Czasopismo: Folia Medica Lodziensia
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Znaczenie receptora estrogenów oddziałującego z białkami G w fizjologii i patofizjologii

Estrogeny, bez wątpienia, odgrywają istotną rolę w regulacji procesów fizjologicznych i patofizjologicznych. Za pośrednictwem kanonicznych recepto– rów estrogenów ERα i ERβ hormony te modulują wiele ścieżek sygnałowych w komórce zarówno na drodze genomowej, jak i niegenomowej. Wyniki badań ostatnich lat ujawniają, że nie wszystkie biologiczne efekty estrogenów wynikają z ich klasycznego modelu działania. Obok kanonicznych receptorów ERα i ERβ w estrogenozależnej regulacji funkcjonowania wielu tkanek i narządów pośred– niczy receptor estrogenów oddziałujący z białkami G. Powszechne występowa– nie receptora estrogenów oddziałującego z białkami G w różnych tkankach, jak i obserwowana deregulacja jego ekspresji w określonych patologiach pozwala domniemywać o istotnej roli tego receptora w funkcjonowaniu komórek, tkanek i organizmów. Aktywacja/dezaktywacja receptora estrogenów GPER ma miejsce podczas metabolizmu węglowodanów i lipidów czy odpowiedzi immunologicznej, zaangażowana jest w wiele zdarzeń ze strony układu rozrodczego, sercowo– naczyniowego, nerwowego oraz kostnego.

Czasopismo: Folia Medica Lodziensia
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Jakość życia i depresyjność u kobiet z rozpoznaniem raka trzonu macicy i raka jajnika – analiza porównawcza

Wstęp: Ocena jakości życia może odgrywać ważne źródło informacji dotyczące stanu zdrowia jak i umożliwiać zidentyfikowanie populacji o zwiększonym ryzyku zachorowalności, co pozwala na poprawę działań profilaktycznych. Stany depresyjne mogą być spowodowane przez choroby somatyczne, w tym przez proces nowotworowy. Osoby z objawami depresji chorują na nowotwory częściej niż pacjenci bez depresji i gorzej odpowiadają na leczenie, co może wydłużyć ich powrót do zdrowia. Cel pracy: Porównanie jakości życia i depresyjności u kobiet z ustalonym rozpoznaniem raka trzonu macicy i raka jajnika leczonych operacyjnie, a następnie poddanych leczeniu uzupełniającemu radioterapią lub chemio– terapią. Materiał i metody: Badanie przeprowadzono w latach 2013 – 2014 w Świętokrzyskim Centrum Onkologii w Kielcach. W badaniu udział wzięło łącznie 149 kobiet – w tym 107 z rozpoznaniem raka trzonu macicy i 42 z rozpoznaniem raka jajnika, w przedziale wieku 50 – 75 lat. Do przeprowadzenia badań wykorzystano Kwestionariusz Jakości Życia EORTC QLQ–30, Skalę Samooceny Depresji Becka i ankietę socjo– demograficzno – medyczną. Wyniki: Uzyskane wyniki badań wskazują na pewne tendencje w obrębie występowania zależności statystycznej pomiędzy badanymi zmiennymi dotyczącymi jakości życia i depresyjności. Wykazano, że pacjentki przejawiające depresyjność różniły się od osób nie wykazujących takich objawów w ocenie jakości życia i w większości analizowanych skal uzyskane wyniki były istotne statystycznie. Potwierdzono zależność statystyczną pomiędzy nasileniem depresyjności a oceną jakości życia u pacjentek z rozpoznaniem raka narządu rodnego. Nie stwierdzono istotnie statystycznej różnicy w ocenie jakości życia oraz stopnia nasilenia depresyjności pomiędzy kobietami z rakiem trzonu macicy a kobietami z rakiem jajnika. Wniosek: Zarówno wśród pacjentek z rakiem trzonu macicy, jak i z rakiem jajnika, wyższą jakość życia prezentowały kobiety, u których nie występowały objawy depresyjności.

Czasopismo: Folia Medica Lodziensia
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Charakterystyka i znaczenie proteinaz cysteinowych w procesie nowotworzenia

Proteinazy cysteinowe, nazywane również proteinazami tiolowymi lub sulfhydrolowymi, to enzymy odpowiedzialne za katalizowanie reakcji hydrolizy wiązań peptydowych w białkach. Biorą udział w licznych procesach fizjologicznych oraz patologicznych. Ich nieprawidłowa aktywność może prowadzić do wielu stanów chorobowych, w tym rozwoju nowotworów. Zaangażowane są one w proces kancerogenezy na wielu poziomach – uczestniczą w inwazji, transformacji nowotworowej, angiogenenezie, apoptozie i powstawaniu przerzutów. Najlepiej scharakteryzowanymi proteinazami cysteinowymi są, należące do rodziny papainy, lizosomalne katepsyny. Dotychczas poznano 11 ludzkich katepsyn cysteinowych: B, L, H, S, K, F, V, X, W, O i C. Biorą one udział w aktywacji wielu proenzymów i prohormonów, pośredniczą w prezentacji antygenu MHC–II, przebudowie kości, procesie reprodukcji oraz apoptozie. Badania nad udziałem proteinaz cysteinowych w procesie kancerogenezy wykazały podwyższoną ekspresję mRNA lub aktywność enzymatyczną katepsyn w wielu ludzkich nowotworach np. raku piersi, płuc, mózgu, żołądkowo–jelitowym, głowy, szyi oraz czerniaku. Do grupy proteinaz cysteinowych należy również prokoagulant nowotworowy, którego struktura, jak i pełnione przez niego funkcje są wciąż przedmiotem badań wielu naukowców. Podwyższony poziom aktywności, jak i stężenia antygenu prokoagulanta nowotworowego w surowicy krwi osób z chorobą nowotworową oraz w pooperacyjnym materiale tkankowym w stosunku do wartości obserwowanych u ludzi zdrowych, świadczy o możliwości wykorzystania tego czynnika w diagnostyce onkologicznej. Liczne badania przedkliniczne dowiodły, że zatrzymanie proliferacji oraz obniżenie potencjału metastatycznego komórek nowotworowych jest prawdopodobne przy użyciu inhibitorów proteinaz cysteinowych. Daje to duże nadzieje na możliwość zastosowania ich w terapii przeciwnowotworowej.

Czasopismo: Folia Medica Lodziensia
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Co zmieniło się w leczeniu pacjentów ze wskazaniami do implantacji stymulatorów serca w ciągu ostatnich 5 lat

Wstęp: Celem pracy było porównanie typu i rodzaju implantowanych stymulatorów serca (PM) oraz zmian jakie dokonały się we wskazaniach do implantacji obowiązujących w roku 2004 i w 2009 roku. Metodyka: Badanie przeprowadzono w oparciu o dane Łódzkiego Rejestru Elektrostymulacji (LRE). Porównywano: dane epidemiologiczne, ilość i rodzaj wykonanych zabiegów, wskazania do implantacji, rodzaj implantowanego PM w roku 2004 (grupa 04) i 2009 (grupa 09). Wyniki: Do analizy włączono 711 pacjentów (pts): 281 pts w grupie 04 i 430 pts w grupie 09. W roku 2004 wykonano 234 implantacji, w roku 2009 - 280. W grupie 09 zwiększyła się ilość reimplantacji - 34,9% wszystkich zabiegów (2004 r. - 16,7%). Blok przedsionkowo-komorowy (p-k) II i III stopnia zarówno w 2004 r. i w 2009 r. był głównym wskazaniem do implantacji PM (ponad 40%). W 2009 r. ponad 90% pts w przebiegu zespołu bradykardia-tachykardia (BTS) miało zastosowany fizjologiczny tryb stymulacji DDDR. W utrwalonym migotaniu przedsionków w roku 2004 jak i 2009 implantowano PM VVI, ale w 2009 roku były to wyłącznie stymulatory „rate adaptive”. W 2009 roku 6% pts miało implantowany stymulator jako metodę leczenia niewydolności serca.

Czasopismo: Folia Medica Lodziensia
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Optymalizacja terapii resynchronizującej

Terapia resynchronizująca (ang. cardiac resynchronization therapy - CRT) polega na korygowaniu niesynchronicznego skurczu serca, w szczególności opóźnienia lewej komory w stosunku do komory prawej i jest metodą o udowodnionej skuteczności leczniczej u chorych ze skurczową niewydolnością serca oraz współistniejącym blokiem lewej odnogi pęczka Hisa w zapisie elektrokardiograficznym. Wyniki duŜych randomizowanych badań klinicznych oraz ich meta-analizy wykazały skuteczność CRT u powyŜszych pacjentów w zwiększaniu wydolności fizycznej, poprawianiu jakości życia, zmniejszaniu liczby hospitalizacji, obniŜaniu ryzyka zgonu sercowego oraz promowaniu zjawiska odwrotnego remodelingu lewej komory serca. Pomimo niezaprzeczalnych korzyści płynących z CRT około 1/3 pacjentów nie odpowiada w sposób zadowalający na resynchronizację. Wśród moŜliwych przyczyn wymienia się m.in. fakt, Ŝe w większości przypadków nie wykonuje się czasochłonnego dostosowywania parametrów urządzenia do indywidualnych potrzeb pacjenta, co nazywamy optymalizacją, lecz pozostawia większość ustawień producenta. Artykuł omawia podstawowe zagadnienia związane z terapią CRT i optymalizacją resynchronizacji.

Czasopismo: Folia Medica Lodziensia
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Charakterystyka kliniczna i echokardiograficzna chorych z przetrwałym otworem owalnym oraz ryzyko zatorowania systemowego w tej grupie chorych. Ocena retrospektywna 1920 echokardiograficznych badań przezprzełykowych

Przetrwały otwór owalny (PFO) jest najczęstszą wrodzoną nieprawidłowością anatomiczną serca u dorosłych. Celem pracy była analiza częstości występowania i charakterystyka PFO, a takŜe ocena PFO jako czynnika ryzyka zatoru systemowego. Retrospektywnej analizie poddano 1920 kolejnych echokardiogramów przezprzełykowych (TEE) z lat 1998-2010 (K-902, M-1018, wiek od 13 do 86 lat, śr. 52,95±12,21), podczas których oceniono przepływ przez PFO w warunkach podstawowych (Doppler kolorowy) i/lub podczas prowokacji (próba Valsalvy i kaszlowa) z uŜyciem kontrastu (sól fizjologiczna). 377 chorych (ch.) przebyło zator systemowy (ZS) lub przemijający epizod niedokrwienny mózgu (TIA) – Grupa I. Pozostałych 1543 ch. bez wywiadu ZS lub TIA stanowiło Grupę II. Wyodrębniono podgrupy ch. z prawidłowym echokardiogramem przezklatkowym (TTE) i bez wywiadu chorób sercowo-naczyniowych (CHSN), I-A i II-A oraz z nieprawidłowym TTE lub wywiadem CHSN, I-B, II-B. PFO rozpoznano [PFO(+)] u 157 ch. (8,2% badanych, K-60, M-97, wiek śr. 52,65±12,55 lat). U 1763 ch. wykluczono PFO [PFO(-)]. Tętniak przegrody międzyprzedsionkowej uwidoczniono u 42 ch., w tym PFO(+) u 13 ch. U ch. PFO(+) stopień przecieku w podgrupie I-B + II-B był znamiennie wyŜszy niŜ w podgrupie I-A + II-A. U 10 ch. uwidoczniono przeciek w warunkach podstawowych (7 ch. z istotnymi niedomykalnościami zastawek przedsionkowo komorowych, 3 ch. ze zwęŜeniem prawego ujścia Ŝylnego lub tętniczego). Stwierdzono znamiennie wyŜszy udział ch. z wywiadem ZS/TIA w podgrupie I-A PFO(+) w stosunku do podgrupy I-A PFO(-), p < 0,01. Wnioski: 1. U chorych bez wywiadu CHSN i z prawidłowym TTE PFO jest czynnikiem ryzyka ZS/TIA. 2. Przepływ przez PFO u tych chorych jest najczęściej niewielki. 3. Przy współistnieniu cięŜkich patologii serca, PFO moŜe być powodem istotnego prawo-lewego lub lewo-prawego przecieku.

Czasopismo: Folia Medica Lodziensia
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Terapia amiodaronem a zaburzenia czynności gruczołu tarczowego

Amiodaron jest często stosowanym lekiem antyarytmicznym, jodowaną pochodną benzofuranową o budowie cząsteczki zbliŜonej do tyroksyny, klasyfikowany do III grupy wg podziału Vaughana-Williamsa. Jednym z najwaŜniejszych i dość częstych powikłań w terapii amiodaronem są problemy związane z zaburzeniami czynności gruczołu tarczowego. U chorych moŜe wystąpić zarówno nadczynność (AIT- amiodarone-induced thyrotoxicosis), jak i niedoczynność tarczycy (AIH - amiodarone induced hypothyreosis). Patomechanizm choroby związany jest z budową (dwa atomy jodu w cząsteczce) oraz farmakokinetyką amiodaronu. Nie bez znaczenia są takŜe dane z wywiadu wskazujące na przebyte choroby tarczycy, płeć oraz podaŜ jodu w diecie. Odpowiednie postępowanie z chorym przed włączeniem leku oraz w trakcie terapii pozwala na szybką diagnostykę i właściwe leczenie ewentualnych zaburzeń czynności gruczołu tarczowego indukowanego terapią antyarytmiczną. Nowe nadzieje, zarówno lekarze jak i chorzy, pokładają w dronedaronie. Lek ten wydaje się być bezpieczniejszy dla gruczołu tarczowego, gdyŜ nie zawiera w swej cząsteczce atomów jodu. Odpowiedź na pytanie, czy skutecznie zastąpi powszechnie stosowany amiodaron przyniesie przyszłość. W pracy przedstawiamy krótką charakterystykę amiodaronu, a takŜe patomechanizm, diagnostykę i leczenie zaburzeń czynności tarczycy indukowanych leczeniem antyarytmicznym.

Czasopismo: Folia Medica Lodziensia
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Profilaktyka nagłego zgonu sercowego – rola wszczepialnego kardiowertera-defibrylatora

Nagły zgon sercowy (NZS) to zgon w ciągu pierwszej godziny od wystąpienia objawów. Najczęstszą przyczyną NZS są groźne komorowe zaburzenia rytmu serca. Chorzy z dysfunkcją skurczową lewej komory serca to pacjenci szczególnie zagrożeni wystąpieniem NZS. Najważniejszą metodą prewencji NZS jest terapia polegająca na wszczepieniu kardiowerteradefibrylatora (ang. implantable cardioverter-defibrillator – ICD). Działanie ICD polega na rozpoznaniu groźnej arytmii komorowej serca i przeprowadzeniu odpowiedniej terapii elektrycznej (stymulacja antyarytmiczna, bądź też wyładowania wysokoenergetyczne). Implantacja ICD może zostać wykonana u pacjentów, u których doszło w przeszłości do nagłego zatrzymania krążenia w mechanizmie częstoskurczu komorowego lub migotania komór (w ramach tzw. prewencji wtórnej) lub u pacjentów, którzy obarczeni są większym ryzykiem NZS w przyszłości (w ramach tzw. prewencji pierwotnej). Praca omawia zasady działania ICD oraz prezentuje aktualne wskazania do terapii ICD, zarówno w prewencji pierwotnej, jak i wtórnej.

Czasopismo: Folia Medica Lodziensia
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Optymalizacja programowania wszczepialnych kardiowerterówdefibrylatorów dla zmniejszenia liczby wyładowań

Wynalezienie wszczepialnych kardiowerterów-defibrylatorów (ang. Implantable Cardioverter-Defibrillators – ICD) wyznacza nową epokę w dziejach zapobiegania nagłemu zgonowi sercowemu. W pewnych sytuacjach klinicznych, takich jak np. zespół Brugadów czy wrodzony zespół wydłuŜonego QT, wszczepienie ICD jest jedynym skutecznym sposobem zabezpieczenia chorych przed groźnymi dla Ŝycia napadowymi częstoskurczami komorowymi oraz migotaniem komór. Niestety kaŜda terapia niesie ze sobą potencjalne zagroŜenia, którymi w przypadku ICD jest problem obciąŜenia pacjentów nieadekwatnymi wyładowaniami oraz wpływ tych wyładowań na jakość Ŝycia, a nawet jego długość. Dostępne współcześnie ICD oferują wiele parametrów programowalnych, które odpowiednio ustawione mogą zminimalizować wspomniane zagroŜenia. W artykule omówiono zagadnienie optymalizacji programowania ICD w celu zmniejszenia liczby wyładowań.

Czasopismo: Folia Medica Lodziensia
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Ocena zmian wybranych markerów uszkodzenia mięśnia sercowego u pacjentów poddanych ablacji substratu arytmii prądem o częstotliwości radiowej

Ablacja przezskórna jest uznaną metodą inwazyjnego leczenia zaburzeń rytmu serca. WiąŜe się ona z niewielkim uszkodzeniem miokardium będącym substratem arytmii. WiąŜe się to z uwolnieniem do krwi markerów martwicy mięśnia sercowego. Obserwujemy wzrost poziomu troponin sercowych, który ulega normalizacji w trzeciej dobie. StęŜenie izoenzymu sercowego kinazy kreatynowej (CK-MB) po zabiegach ablacji wzrasta, utrzymując się jednak zwykle w górnych zakresach normy. Aktywność CK-MB jest podwyŜszona w stosunku do wartości wyjściowych dłuŜej niŜ 72 godziny od zabiegu. Nie stwierdzono wpływu czasu trwania zabiegu, liczby aplikacji prądu o częstotliwości radiowej (RF – radiofrequency current) na stęŜenie markerów martwicy miokardium w surowicy i stęŜenie D-dimerów.

Czasopismo: Folia Medica Lodziensia
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Wody oligotroficzne w źródłach rezerwatu Struga Dobieszkowska

Na przykładzie rezerwatu przyrody ,,Struga Dobieszkowska” (RSD) omówiono występowanie na terenie Parku Krajobrazowego Wzniesień Łódzkich (PKWŁ) naturalnych obszarów przyrody, takich jak śródleśne źródliska i strumienie. Źródliska na terenie PKWŁ tworzą środowisko (ekosystemy) charakteryzujące się znaczną różnorodnością fitocenotyczną, florystyczną i faunistyczną. Źródliska te zachowały najczystszą klasę czystości (wody oligotroficzne). Zanotowano obecność najpospolitszych dla tej klasy wód saprobów: mszaki z rodzaju Brachythecium, kiełż zdrojowy (Gammarus pulex) oraz typowe zbiorowiska okrzemek. Obecnie tereny przyległe do PKWŁ poddawane są silnej antropopresji, której skutkiem może być zanieczyszczenie wód podziemnych w tym regionie.

Czasopismo: Folia Medica Lodziensia
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne