rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
O starym Podgórzu słów kilka. Krajobraz kulturowy dzielnicy Krakowa

Podgórze to jedna z najpiękniejszych i najbardziej malowniczych dzielnic Krakowa. Położona na prawym brzegu Wisły była świadkiem wielu ważnych wydarzeń historycznych i przemian jakie stały się udziałem całego miast przez stulecia. Dziś staje się obiektem uwagi i zainteresowania zarówno turystów, przyciąganych tutaj przez nowe muzea i placówki kulturalne, ale także badaczy, którzy próbują rozwiązać niejedną z zagadek przeszłości tego rejonu miasta. Obserwujemy tu także szereg działań nie zawsze właściwie wspomagających ochronę krajobrazu kulturowego tej dzielnicy a niejednokrotnie wręcz mu szkodzących.

Czasopismo: Topiarius. Studia krajobrazowe
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki o ziemi i środowisku
Koncepcja utworzenia strefy rekreacji w Rzeszowie – aspekt kulturowy, krajobrazowy i społeczny

Artykuł odnosi się do kulturowego, krajobrazowego i społecznego wymiaru miejskich przestrzeni publicznych. Przytoczony został przykład Rzeszowa – podkarpackiego miasta wojewódzkiego, w którym podjęto inicjatywę utworzenia parku o szerokiej ofercie programowej. Prace projektowe poprzedzone zostały badaniami społecznymi pozwalającymi zidentyfikować realne potrzeby i oczekiwania przyszłych użytkowników parku.

Czasopismo: Topiarius. Studia krajobrazowe
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki o ziemi i środowisku
Procesy rewitalizacyjne i ich wpływ na jakość krajobrazu miejskiego

Przez szereg lat, w wyniku działalności człowieka krajobraz polskich miast przechodził wiele zmian. Począwszy od skromnych, niewielkich osad ludzkich przez małe miasteczka aż do przyjmujących teraźniejszy kształt dużych, metropolitalnych miast. Obecnie podejmowane na szeroką skalę procesy rewitalizacyjne otworzyły nowe możliwości w zakresie kształtowania przestrzeni miejskiej. Przekładają się one na działania związane z rewaloryzacją, modernizacją tkanki urbanistycznej, wzbogacając ją o atrakcyjne przestrzenie publiczne, tereny zieleni, odnowioną architekturę, a także o pozyskane w ramach rewitalizacji tereny poprzemysłowe. W artykule zanalizowano charakter i rodzaj zmian towarzyszącym procesom rewitalizacji, oraz przedstawiono przykłady różnych obszarów miejskich, w których poprawiła się jakość przestrzeni, a także komfort jej użytkowników.

Czasopismo: Topiarius. Studia krajobrazowe
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki o ziemi i środowisku
Dlaczego warto ocalić dwór w krajobrazie. O ochronie założeń dworskich i pałacowych na wybranych przykładach z Polski południowej

Przedmiotem rozważań jest rezydencja ziemiańska i otaczający ją krajobraz. Rezydencja rozumiana jako zespół dworski czy pałacowy – wielkoskalowa kompozycja przestrzenna. Zespoły te są cennym elementem dziedzictwa kulturowego, obecnie w dużym stopniu utraconym. Ukształtowanie terenu, układ hydrograficzny i roślinność, mają znaczenia w przypadku ich lokalizacji, ale na specyfikę krajobrazu wpływ ma też własność i kontekst krajobrazowy. W Polsce południowej, w Galicji pod zaborem austriackim, była bardzo rozdrobniona własność ziemska, zarówno chłopska, jak i szlachecka. Często w jednej miejscowości był więcej niż jeden dwór. Pałace, dwory, dworki i folwarki, większe, mniejsze, w różnych stylach wpisywały się w galicyjski krajobraz, wiejski czy małomiasteczkowy, z charakterystycznymi elementami – aleją, szpalerem czy zwartą zielenią parku. Dzisiaj tylko te mocno eksponowane obiekty najczęściej na skarpie nadrzecznej dają się zauważyć w panoramach, część przez korony drzew prześwituje w widoku z drogi. W artykule zaprezentowano krajobraz dworski historyczny i współczesny. Wskazano jego wartości i zagrożenia na jakie jest obecnie narażony. Scharakteryzowano cechy typowe dla obiektów, omówiono wyróżniki krajobrazu. Zagadnienia opisano na przykładzie wybranych obiektów.

Czasopismo: Topiarius. Studia krajobrazowe
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki o ziemi i środowisku
Krajobrazowe konsekwencje rozwoju turystycznej bazy noclegowej w obszarze Krainy Wielkich Jezior Mazurskich

Województwo warmińsko-mazurskie jest jednym z najatrakcyjniejszych regionów turystycznych kraju. Jego potencjał tworzą unikatowe walory krajobrazowe wynikające z wysokiej lesistość, jeziorności oraz zróżnicowanego ukształtowania terenu. Za swoisty fenomen, wykraczający poza skalę województwa i kraju należy uznać Krainę Wielkich Jezior Mazurskich. Celem pracy jest wykazanie powiązań między rozwojem turystyki a kształtowaniem krajobrazu kulturowego regionu, określenie skali zagadnienia, wskazanie obszarów problemowych w prowadzonej polityce przestrzennej gmin regionu oraz poszukiwanie racjonalnych alternatyw rozwoju bazy noclegowej. Badania wskazują na niedostrzeganie kontekstu krajobrazowego w procesach inwestycyjnych. Rozwój turystycznej bazy noclegowej w obszarze Krainy Wielkich Jezior Mazurskich jest czynnikiem silnej antropopresji oddziaływującej na cenny krajobraz kulturowy regionu.

Czasopismo: Topiarius. Studia krajobrazowe
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki o ziemi i środowisku
Zagrożone zbiorowiska łąkowe i murawowe o dużych walorach estetycznych w regionach niżowych i podgórskich województwa Podkarpackiego

W niniejszej pracy przedstawiono na mapach rozmieszczenie zagrożonych wyginięciem zbiorowisk roślinnych łąk oraz muraw kserotermicznych psammofilnych i występujących na siedliskach bogatych w wapń, z udziałem gatunków rzadkich, chronionych i o dużych walorach estetycznych w krajobrazie. Uwzględniono ich występowanie w regionach niżowych i podgórskich województwa podkarpackiego. Zagrożone zbiorowiska należały do rzędów Arrhenatheretalia i Molinietalia klasy MolinioArrhenatheretea, rzędu Festucetalia valesiacae klasy Festuco-Brometea oraz rzędu Corynephoretalia canescentis klasy Koelerio glaucae – Corynephoretea canescentis. Zwrócono także uwagę na współczesne zagrożenia analizowanych zbiorowisk oraz sposoby ich ochrony.

Czasopismo: Topiarius. Studia krajobrazowe
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki o ziemi i środowisku
Tam gdzie rosły drzewa i krzewy, czyli 800 lat Opola – bo pamięć jest najważniejsza

Kształtowanie świadomości historycznej wśród lokalnych społeczności, to upowszechnianie wiedzy o ważnych wydarzeniach historycznych w okolicy, jak również pamięć o ludziach, którzy żyli na tym terenie, wpływając na dzisiejszy obraz regionu. Jedną z największych inicjatyw społeczno-kulturalnych w Polsce w 2017 roku będą obchody związane z 800-leciem lokacji miasta Opola. Jest ono swoistym fenomenem w Polsce, ponieważ niemal zawsze (z przerwą w latach 1945-1950, gdy było tylko miastem powiatowym) stanowiło stolicę jakiegoś bytu administracyjnego, co oczywiście sprzyjało jego rozwojowi.

Czasopismo: Topiarius. Studia krajobrazowe
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki o ziemi i środowisku
Szkodnictwo architektoniczne w krajobrazach wsi i małych miast na przykładzie Polski południowej

W ciągu wieków w społecznościach terytorialnych (lokalnych) ciągłość kulturowa i technologiczna wytworzyła różne fakty (zaszłości, w tym ukształtowane style) i uwarunkowania jako odmiany lokalne, które określa się mianem archetypów. Są one efektem „pracy czasu” – różnych doświadczeń i powtarzalnych rozwiązań, tworzących też przez lata określone przyzwyczajenia. Te zaś w codziennej praktyce są zarówno stosowane, jak i weryfikowane. Wojny i różne kataklizmy, które w dziejach spotykały nasz kraj, czyniły niepowetowane straty we wszystkich dziedzinach życia i materialnego dorobku. Różne nieuregulowane procesy administracyjnego oddziaływania na przestrzeń architektoniczną były – w kontekście skrajnie biednego społeczeństwa – między innymi przyczyną dewastacji rodzimej architektury i krajobrazów kulturowych. Od zakończenia drugiej wojny światowej toczy się w środowiskach planistów i architektów dyskusja, co zrobić, aby wypracować model, przy pomocy którego można by wyrugować lub ograniczyć swoiste patologie, a zarazem unormować planowanie przestrzenne, jak i same trendy architektury, w szczególności wiejskiej. Wychodząc od zrozumienia przyczyn tego stanu rzeczy można, jak się wydaje, zdiagnozować te anomalie prowadzące do chaosu.

Czasopismo: Topiarius. Studia krajobrazowe
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki o ziemi i środowisku
Zagospodarowanie przestrzeni uzdrowiskowej Iwonicza-Zdroju w opinii turystów i kuracjuszy

Na jakość przestrzeni uzdrowiskowej ma wpływ wiele składowych. Dobrze zagospodarowana zawiera funkcjonalną i interesującą wizualnie małą architekturę oraz zróżnicowaną pod względem botanicznym i estetycznym roślinność. Jest ona wizytówką miejscowości, a jej atrakcyjność wpływa na wzmocnienie procesu leczenia oraz zwiększenie zainteresowania turystycznego. Zdaniem respondentów deptak w Iwoniczu-Zdroju jest odpowiednio wyposażony w elementy małej architektury i ma ciekawą aranżację roślinną. W ich odczuciu aktualne zagospodarowanie przestrzeni jest spójne i stanowi uzupełnienie zabytkowej architektury sanatoryjnej. Potwierdzają to także badania terenowe dotyczące analizy małej architektury. Odwiedzający na tym terenie czuje się bezpiecznie i dobrze odpoczywa. Mankamentami przy dość długiej trasie spacerowej jest brak instalacji sanitarnej oraz niewystarczające zacienienie, co jest szczególnie uciążliwe w pełni sezonu turystycznego.

Czasopismo: Topiarius. Studia krajobrazowe
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki o ziemi i środowisku
Zachowanie walorów krajobrazowych okolic Komarowa – ochrona tożsamości krajobrazu wiejskiego

Problematyka badań i ochrony krajobrazu polskiej wsi jest niezwykle istotna w kontekście aktualnej intensyfikacji rozwoju terenów wiejskich. Skierowanie znacznych środków finansowych do tych niedoinwestowanych obszarów spowodował niewłaściwie pojmowany proces podnoszenia jakości tej przestrzeni. Dotyczy to wszystkich elementów krajobrazu wiejskiego. Krajobraz wsi to nie tylko zabudowa mieszkaniowa i zagrodowa rozlokowana wzdłuż sieci dróg, ale również krajobraz pól, łąk, lasów, będących tłem dla zabudowy wiejskiej, a w rzeczywistości stanowiąc sens istnienia wsi. O tożsamości krajobrazu wiejskiego stanowi sposób jego użytkowania – gospodarka rolna i leśna, od wieków funkcjonująca w tym terenie. Owa niezmienność stwarza pozór zacierania historii, ale w rzeczywistości konserwuje i zatrzymuje w czasie wydarzenia warte upamiętnienia. W typowym krajobrazie wiejskim, na polach Komarowa, nieopodal Zamościa, 31 sierpnia 1920 r. miała miejsce największa, a zarazem ostatnia klasyczna bitwa kawaleryjska XX wieku. Krajobraz pola bitwy nie został w znaczny sposób zmieniony dzięki ciągłemu użytkowaniu terenu. Współczesne działania zmierzające do wprowadzenia na tym obszarze zupełnie nowej funkcji, powodują zatarcie zróżnicowanej, ale spójnej tożsamości tego miejsca. Obszar bitwy pod Komarowem wymaga odpowiedniej ochrony i godnego upamiętnienia, nie tylko jako świadectwo konkretnego zdarzenia, ale również jako teren związany z działalnością człowieka obecną tam od wieków. Krajobraz otaczający polskie wsie wymaga ochrony na tym samym poziomie, co regionalna architektura wiejska. Dotyczy to zwłaszcza obszarów o szczególnej wartości historycznej, która ze względu na skalę i formę użytkowania obecnie jest niedostrzegana. Studiowanie krajobrazu polskiej wsi oraz właściwa interpretacja badań, przedstawiona w zrozumiały i dostępny sposób, decydują dziś o przyszłości polskiego krajobrazu.

Czasopismo: Topiarius. Studia krajobrazowe
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki o ziemi i środowisku
Zmiany atrakcyjności krajobrazu gór i Pogórza Kaczawskiego wzdłuż doliny Kaczawy

Ocena atrakcyjności doliny Kaczawy, na wyszczególnionym odcinku, wykazała dużą zmienność przypisanych punktom ocen w zależności od mezoregionu geograficznego. Na obszarze mezoregionu Gór Kaczawskich, na zwiększoną atrakcyjność krajobrazu ogromny wpływ można było przypisać urozmaiconej w wielu miejscach rzeźbie terenu, ukazującej się między innymi w postaci ciekawych form geomorfologiczno-geologicznych. W miarę posuwania się wyznaczoną trasą w kierunku północnym, czyli w stronę mezoregionu Pogórza Kaczawskiego i bezpośrednio na nim, główne elementy krajobrazu, które decydowały o jego atrakcyjności związane były przede wszystkim z elementami środowiska antropogenicznego. Metoda, którą posłużono się w celu przeprowadzenia atrakcyjności krajobrazu to metoda krzywej wrażeń Wejcherta. Za najbardziej interesujące fragmenty doliny uznano: Jezioro Kaczorowskie, Górę Miłek i Połom, centrum Świerzawy, Kościół Romański w Świerzawie oraz odsłonięcie porfirów „Organy Wielisławskie” w Sędziszowej.

Czasopismo: Topiarius. Studia krajobrazowe
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki o ziemi i środowisku
Prognozy programu odnowy wsi jako część polityki regionalnej

Katedra Gospodarki Przestrzennej i Architektury Krajobrazu, Wydział Inżynierii Środowiska i Geodezji, Uniwersytet Rolniczy im. H. Kołłątaja w Krakowie Artykuł dotyczący programu Odnowa Wsi w Polsce ma na celu przybliżenie jego historii, zasad oraz celu jego wdrażania i prognozy skuteczności w kraju. Ukazane zostały metody działania poprzez jego pionierską realizację w miejscowości Strzelce Wielkie (gmina Szczurowa). Był on realizowany przez specjalistów z Polski i Niemiec w latach 2014 i 2015. Finalnie wykonane zostało bardzo obszerne opracowanie wskazujące kierunki działań, stawiając badaną wieś w pierwszym rzędzie miejscowości przewidzianych do jego wdrażania.

Czasopismo: Topiarius. Studia krajobrazowe
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki o ziemi i środowisku
Projekt koncepcyjny urządzenia parku botanicznego w śródmieściu Białegostoku

W pracy przedstawiono projekt koncepcyjny urządzenia parku botanicznego w dolinie rzeki Białej na odcinku pomiędzy ulicami Miłosza, Branickiego i Pod Krzywą, w śródmieściu Białegostoku. W metodach wykorzystano analizę materiałów źródłowych, badania terenowe, w tym kartograficzne i fitosocjologiczne zbiorowisk roślinnych prowadzone w latach 2010-2012 oraz identyfikację siedliskową badanych płatów roślinnych. Metody komputerowe wykorzystano do wykonania mapy z zaznaczonymi zasięgami występowania zbiorowisk roślinnych i stanowiskami chronionych gatunków roślin oraz do sporządzenia planu roboczego koncepcji urządzenia parku botanicznego, jego wizualizację i prezentację. Projekt koncepcyjny parku botanicznego przy korycie rzeki Białej w śródmieściu Białegostoku wykonano w stylu naturalistycznym, jako park krajobrazowy. Koncepcja opiera się na podziale terenu na działy systematyki taksonomicznej ze szczególnymi kolekcjami roślin. Do obsługi parku botanicznego zaplanowano centrum naukowo-badawcze, budynek administracyjnogospodarczy i restaurację z tarasem widokowym oraz dwie trasy wycieczkowe. Pierwsza z nich to ścieżka przyrodniczo-edukacyjna, druga to trasa spacerowo-biegowa.

Czasopismo: Topiarius. Studia krajobrazowe
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki o ziemi i środowisku
Wystawy BUGA – sposób na budowanie krajobrazu Polski

Wystawy ogrodnicze BUGA w Niemczech, w tym ich międzynarodowe edycje IGS, ale także podobne imprezy regionalne LAGA są przedsięwzięciami, które tworzą wizerunek współczesnych europejskich trendów w kształtowaniu krajobrazu. Prowadzą one działalność wielokierunkową, u której podstaw leży kształtowanie wizji współczesnego krajobrazu polegające na budowaniu świadomości krajobrazowej, wzorców edukacji i fizycznym tworzeniu nowych elementów i kompozycji krajobrazowych. Przeniesienie doświadczeń wystaw ogrodniczych BUGA na grunt polski pozwoliłoby na budowanie polskiego krajobrazu według najnowszych standardów.

Czasopismo: Topiarius. Studia krajobrazowe
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki o ziemi i środowisku
W poszukiwaniu współczesnej idei miasta. Potrzeby społeczne, potrzeby jednostki

Artykuł sygnalizuje problem kształtowania środowiska mieszkaniowego na tle historii budowy miast, w szczególności koncepcji z XIX i XX wieku. Miasto jako ciągle zmieniający się twór przestrzenny podlegało przez wieki wielu przemianom. Jego powstanie było warunkowane potrzebą obrony, zysku, godnego życia klasy rządzącej, a także zwykłych obywateli. To ci przeciętni mieszkańcy stanowią większość, ale dopiero w wieku XX zaczęła być możliwa ich partycypacja w procesie powstawania osiedli mieszkalnych. Czasy współczesne generują realizacje równie bezwzględnych (pod kątem traktowania przestrzeni) skupisk wielorodzinnych wysokościowców, których przestrzeń „pomiędzy” jest niechcianą koniecznością, wynikającą z prawa budowlanego. Czy jednak znajdą swoich użytkowników? Wydaje się, że świadomość potencjalnego użytkownika w XXI wieku jest wyższa, a możliwość wyboru środowiska mieszkaniowego jest obecnie znacznie większa.

Czasopismo: Topiarius. Studia krajobrazowe
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki o ziemi i środowisku
Rozproszona zabudowa w górach – utracone krajobrazy?

Współczesny krajobraz Karpat Polskich ulega silnemu przekształceniu związanemu z intensyfikacją funkcji osadniczej. Negatywny aspekt tego zjawiska jest powodowany przez rozproszony charakter zabudowy w obrębie stoków i wierzchowin górskich, zwłaszcza położonych w pobliżu większych miast, jak np. w sąsiedztwie Rzeszowa. W artykule przedstawiono skutki krajobrazowe, przyrodnicze, społeczne i ekonomiczne zjawiska rozpraszania zabudowy. Przeprowadzono także studium przypadku polegającego na ocenie różnic w rozpraszaniu zabudowy w strefie podmiejskiej Rzeszowa pomiędzy gminami Krasne w Kotlinie Sandomierskiej i Chmielnik na Pogórzu Dynowskim. Analizy GIS wykazały, że zjawisko to jest intensywniejsze w karpackiej części tego obszaru. Niepokojącym faktem obecnie jest coraz intensywniejsze zabudowywanie grzbietów i wierzchowin górskich kosztem dolin i stoków. Rodzi to obawę o nieodwracalną utratę cennych dla turystyki krajobrazów karpackich. Te negatywne procesy wskazują na konieczność zmian prawnych ograniczających rolę decyzji lokalizacyjnych.

Czasopismo: Topiarius. Studia krajobrazowe
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki o ziemi i środowisku
Ze studiów nad tożsamością miejsca. Problem kontynuacji formy dworu w krajobrazie wielkopolskiej wsi na obszarze Ziemi Średzkiej

Krajobraz Ziemi Średzkiej ewoluował przez wieki, lecz wyrazisty i trwały wizerunek nadał mu dopiero wiek XIX, którego odzwierciedleniem są miedzy innymi założenia dworskie oraz wiążący je system relacji przestrzenno-krajobrazowych. Chociaż tradycję kultury ziemiańskiej przerwała drastycznie II wojna światowa, to nadal istnieje masowa fascynacja „polskim dworem" jako wzorcem architektonicznym. Zaowocowało to z jednej strony ochroną i konserwacją zabytkowej substancji, a z drugiej, współczesnymi realizacjami domów mieszkalnych nawiązującymi do barokowych i klasycystycznych form siedziby ziemiańskiej, pozbawionych jednak kontekstu krajobrazowego. W związku z tym należałoby zadać pytanie: czy w przestrzeni wiejskiej jest miejsce, możliwość i sens kontynuacji wartości architektoniczno-krajobrazowych, które składają się na ideowy obraz „dworu polskiego"? W tym kontekście istotne wydaje się określenie zasad kształtowania przestrzeni służących ochronie tożsamości na obszarze Ziemi Średzkiej.

Czasopismo: Topiarius. Studia krajobrazowe
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki o ziemi i środowisku
Uwagi o architekturze w Gorlicach

Uwagi o architekturze w Gorlicach (w południowej Polsce) powstały na bazie szczegółowych badań terenowych. W studium posłużono się metodą architektoniczno-krajobrazową, zapisując i analizując sekwencje wnętrz. Na ponad tysiącu zdjęć utrwalono obrazy zabudowy zagrodowej drewnianej i murowanej, mieszkaniowej, zachowanej na terenie miasta i w okolicznych wsiach. Pozwoliło to na podjęcie próby systematyzacji budownictwa w regionie gorlickim. Stwierdzono jego różnorodność i reprezentatywność dla ostatniego stulecia architektury małych miast w Małopolsce i na Podkarpaciu. Komentarze do wybranych budynków i sposobu ich rewaloryzacji mogą być stosowane także w odniesieniu do innych miasteczek i wsi, ze względu na podobieństwo analizowanych procesów rozwojowych. Celem studium jest dążenie do piękna formy i bogactwa treści małych miast i otaczających je wsi.

Czasopismo: Topiarius. Studia krajobrazowe
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki o ziemi i środowisku
Współczesne funkcje centrów miast na przykładach rewitalizacji terenów miejskich na Podkarpaciu

Artykuł dotyczy analizy stanu istniejącego oraz możliwości odnowy przestrzeni centrów wybranych miast podkarpackich w oparciu o projekty rewitalizacji. Przestrzenie rynkowe, które obecnie są niezagospodarowane i przypominają zapomniane parki, powinny w swojej ofercie programowej zawierać atrakcyjny program użytkowy. Działania remontowe, modernizacyjne oraz rewitalizacyjne mają na celu ożywienie społeczno-gospodarcze tych przestrzeni. Omówiono następujące centra miast w: Kolbuszowej, Sanoku, Dynowie, Boguchwale, Nowej Sarzynie, Stalowej Woli, Nowej Dębie. Zaprezentowane działania przyczyniły się do poprawy poziomu życia mieszkańców poprzez inwestycje, remonty obiektów zabytkowych, ulic i placów, modernizację budynków, tworzenie nowych przestrzeni publicznych itd. Ewaluacja projektów rewitalizacyjnych wykazała jednak, że kompleksowe narzędzie polityki miejskiej, jakim jest rewitalizacja zintegrowana, nie zostało w praktyce zastosowane. Wszystkie projekty były inwestycjami o charakterze twardym, infrastrukturalnym.

Czasopismo: Topiarius. Studia krajobrazowe
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki o ziemi i środowisku
Krajobraz Polski – czyli jaki?

Autorzy w nieco polemiczny sposób starają się w prezentowanym referacie wykazać, że pojęcie „krajobraz polski” samo w sobie jest wprost niedefiniowane, a każda próba jego „opisania” musi – w konsekwencji – prowadzić do czysto arbitralnych odwołań, w których głównym kryterium staje się emocjonalny stosunek do opisu konkretnego obszaru Ziemi, o cechach możliwych wprost do przypisania konkretnemu narodowi. W takim bowiem rozumieniu – innym jest „krajobraz” niemiecki, francuski, włoski czy hiszpański i to nie ze względu na jego cechy przyrodnicze, lecz ze względu na specyficzne dla danego narodu i jemu wyłącznie przypisane cechy cywilizacyjne i kulturowe, niejako „wpisane” w ów krajobraz naturalny. Takie cechy jak „rodzimość” czy „swojskość” możliwe do zidentyfikowania miejsc urodzenia czy trwałego bytowania konkretnych ludzi, w odniesieniu do cech narodowych, jako specyficznych mierników właściwości krajobrazu, szczególnie w przypadku zmian politycznych granic państwa, stają się całkowicie nieprzydatne.

Czasopismo: Topiarius. Studia krajobrazowe
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki o ziemi i środowisku
Progresywna rewitalizacja krajobrazu miasta Łodzi

Celem realizowanego od ponad 10 lat procesu rewitalizacji polskich miast jest tworzenie wysokiej jakości, efektywnych społecznie i ekonomicznie struktur miasta zwartego, z poszanowaniem tożsamości kulturowo-przyrodniczej. Pozytywnym przykładem otwartości na ideę rewitalizacji krajobrazu miejskiego jest Łódź, która efektywnie ją realizuje od czasu przyjęcia Lokalnego Programu Rewitalizacji na lata 2004-2013. Łódź odnotowuje progresywną, pozytywnie ocenianą rewitalizację krajobrazu dzięki sukcesywnej, akceptowanej społecznie realizacji projektów inicjowanych przez: miasto (Nowe Centrum Łodzi, Mia100 Kamienic, Księży Młyn), dzięki inwestycjom realizowanym przez firmy prywatne (Manufaktura, Lofty „u Schreibera”, Barciński Park), a także dzięki podejmowaniu działań rewitalizacyjnych w formule partnerstwa publicznoprywatnego (rewitalizacji domów familijnych w Łodzi), przy szerokim wsparciu funduszy unijnych.

Czasopismo: Topiarius. Studia krajobrazowe
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki o ziemi i środowisku