rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Efektywność ozonowania w eliminowaniu grzybów toksynotwórczych oraz ich metabolitów - aflatoksyn w wilgotnym ziarnie kukurydzy

Kukurydza jest jedną z najważniejszych roślin uprawnych świata, a jednocześnie
idealnym siedliskiem dla rozwoju grzybów toksynotwórczych. Ich rozwój na powierzchni
i wewnątrz ziarna warunkuje jego wilgotność oraz czas przechowywania. W przeprowadzonych
badaniach podjęto próbę określenia czasu niezbędnego do efektywnego usuwania zanieczyszczenia
aflatoksynami oraz skażenia grzybami pleśniowymi ziarna kukurydzy o podwyższonej wilgotności
– 24%. Proces ozonowania prowadzono przy zastosowaniu ozonu w stężeniu 2 mg·dm–3 przez 15,
30, 60, 120 i 180 minut. Oznaczenie ilościowe grzybów przeprowadzono zgodnie z PN-R-64791.
Zawartość sumy aflatoksyn zbadano metodą immunoenzymatyczną – ELISA. Przeprowadzone
badania wykazały, że zastosowanie gazowego ozonu powoduje blisko stuprocentowe zmniejszenie
ogólnej liczby grzybów pleśniowych i produkowanych przez nie aflatoksyn w wilgotnym ziarnie
kukurydzy. 38% redukcję zanieczyszczenia grzybami i 42% obniżenie poziomu aflatoksyn obserwowano
już po 15 minutach prowadzenia procesu ozonowania. Wydłużenie czasu działania ozonudo
180 minut spowodowało odpowiednio 99% i 92% redukcję grzybów pleśniowych i aflatoksyn.
Przeprowadzone badania wykazały, że ozonowanie jest efektywnym sposobem zmniejszania zanieczyszczenia
mikrobiologicznego surowca i należy do obiecujących, stosunkowo tanich metod zabezpieczenia
ziarna kukurydzy przed dalszymi procesami biodegradacji.

Czasopismo: Acta Agrophysica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Zależność jakości fizycznej gleb płowych wytworzonych z glin zwałowych od ich przydatności rolniczej

Celem pracy była ocena wodnych i powietrznych właściwości gleb płowych
wytworzonych z glin zwałowych, zaliczanych do różnych kompleksów rolniczej przydatności.
Gleby należące do kompleksu pierwszego charakteryzowały się istotnie większą zawartością makroporów
o średnicy równoważnej >20 μm, natomiast mniejszą polową pojemnością wodną od gleb
kompleksu drugiego. Gleby kompleksu pierwszego miały istotnie mniejsze przewodnictwo wodne
w strefie nasyconej od gleb kompleksu trzeciego. Gleby kompleksu drugiego w porównaniu z glebami
kompleksu trzeciego istotnie różniły się większą polową pojemnością wodną oraz mniejszą
zawartością makroporów o średnicy >20 μm i mniejszym przewodnictwem wodnym nasyconym.
Gęstość gleby w poziomach Ap (0-25 cm) oceniono jako średnią, a w poziomach podpowierzchniowych
Et, Bt i C (25-100 cm) jako dużą. Polową pojemność wodną w badanych glebach oceniono
jako średnią. W poziomach Ap gleb zawartość makroporów o średnicy >20 μm i retencję wody
użytecznej dla roślin oceniono jako średnią lub dużą, przewodnictwo wodne nasycone oceniono
jako małe lub średnie, a przepuszczalność powietrzną w stanie polowej pojemności wodnej – jako
średnią lub dużą. Wartości bezwzględne wskaźnika jakości fizycznej S dla poziomów Ap gleb
zaliczanych do kompleksu pierwszego i trzeciego wskazują na średnią jakość fizyczną, a poziomów
Ap gleb kompleksu drugiego – na dobrą jakość. Jakość fizyczna poziomów podpowierzchniowych
oceniona została najczęściej jako słaba lub bardzo słaba.

Czasopismo: Acta Agrophysica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Charakterystyka kleikowania wodnych i mlecznych zawiesin z mąki owsianej oraz wybrane parametry tekstury otrzymanych z nich żeli

Spośród zbóż uprawianych w Polsce ziarno owsa charakteryzuje się największą
zawartością tłuszczu, soli mineralnych oraz błonnika, co czyni go interesującym z żywieniowego punktu
widzenia. Ponadto, w przeciwieństwie do innych zbóż, składniki pokarmowe są w nim bardziej równomiernie
rozmieszczone. Niestety ziarno owsa cieszy się stosunkowo niewielkim zainteresowaniem jako
zboże konsumpcyjne. Celem podjętych badań było określenie możliwości wykorzystania mąki owsianej,
będącej produktem ubocznym w trakcie produkcji preparatu błonnikowego BETAVEN, jako zagęstnika,
czy też wykorzystanie jej do produkcji deserów mlecznych. W tym celu oznaczono charakterystykę
kleikowania 5 i 10% zawiesin mąki owsianej w wodzie i mleku, w wiskografie MicroVisco-
Amylo-Graph, oraz oceniono teksturę mlecznych i wodnych żeli mącznych metodą TPA w teksturometrze
TA-XT Plus. Jako materiał porównawczy użyto mąkę ze zmielonych płatków owsianych. Zastąpienie
wody mlekiem doprowadziło do obniżenia temperatury kleikowania oraz zwiększenia wszystkich
oznaczanych wskaźników lepkości. Nie zaobserwowano wyraźnego wpływu użytego ośrodka dyspersyjnego
na teksturę 5% żeli, natomiast twardość 10% żeli zależała od ośrodka dyspersyjnego i zawartości
tłuszczu w mleku. Żele mleczne wykazały też większą przylepność niż żele wodne, istotnie zależną
od zawartości tłuszczu w mleku. Nie zaobserwowano wyraźnego wpływu zastosowanego ośrodka
dyspersyjnego na sprężystość i spójność badanych żeli, niezależnie od stężenia żelu.

Czasopismo: Acta Agrophysica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Oddziaływanie nawożenia mineralnego na plonowanie tymotki łąkowej

Po przeprowadzeniu badań polowych założonych na glebie płowej wytworzonej z lessu, w których oceniano wpływ zróżnicowanego nawożenia mineralnego NPK, na plonowanie tymotki łąkowej, stwierdzono, że: wzrastające dawki nawożenia azotowego, w mniejszym stopniu potasowego, spowodowały istotne zwiększenie plonu zielonej i suchej masy. Nawożenie mineralne (NPK) nie miało istotnego wpływu na zawartość suchej masy w runi tej rośliny, oddziaływało jednak na wystąpienie pewnych tendencji i zauważalnych różnic. Wzrastające nawożenie azotem i w mniejszym zakresie potasem spowodowało zmniejszenie, a fosforem zwiększenie, procentowej zawartości suchej masy w runi tymotki łąkowej.

Czasopismo: Acta Agrophysica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wpływ średnicy komory i wilgotności słomy pszennej na parametry zagęszczania

Opracowanie jest kontynuacją badań nad określeniem wpływu parametrów komory i wilgotności materiału na zagęszczanie surowców biologicznych. Przedstawiono wyniki badań nad określeniem wpływu warunków zagęszczania słomy pszennej na parametry procesu i wytrzymałość aglomeratu. Do badań wykorzystano maszynę wytrzymałościową ZWICK typ ZO2O/TN25 oraz zespół prasujący z matrycą zamkniętą o trzech średnicach komory 12 mm, 15 mm i 18 mm. Określono zależności pomiędzy gęstością materiału w komorze i aglomeratu, stopniem zagęszczenia aglomeratu, nakładami pracy na zagęszczanie, współczynnikiem podatności materiału na zagęszczanie oraz odpornością mechaniczną aglomeratu a wilgotnością słomy dla trzech średnic komory. Stwierdzono, że parametry zagęszczania w różnym stopniu zależą od wilgotności słomy pszennej i średnicy komory matrycy. Wzrost wilgotności polepsza podatność materiału na zagęszczanie oraz pogarsza jakość aglomeratów pod względem ich wytrzymałości.

Czasopismo: Acta Agrophysica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wykorzystanie mączki jęczmiennej w piekarstwie

Stosowanie tradycyjnych technologii produkcji pieczywa pszennego z dodatkiem produktów pochodzących z innych zbóż wymaga doświadczalnego określenia ich udziału, aby nie pogorszyć cech fizycznych i sensorycznych pieczywa. Stąd celem niniejszej pracy było badanie wpływu udziału mączki jęczmiennej na właściwości reologiczne ciasta i jakość uzyskanego chleba. Do wypieku chleba stosowano mieszanki mąki pszennej typu 500 z mączką jęczmienną. W mieszankach udział mączki jęczmiennej zwiększał się od 5 do 40%. Ciasto z mąki pszennej i z miesza-nek przygotowywano metodą jednofazową, dzielono do foremek i wypiekano w piecu elektrycznym w temperaturze 230ºC przez 30 min. Oznaczano podstawowy skład chemiczny mąki pszennej i mączki jęczmiennej. Właściwości reologiczne ciasta określano w farinografie i alweografie. Ocena jakości chleba obejmowała: objętość oraz twardość i barwę miękiszu. Oznaczając skład chemiczny chleba uwzględniono zawartość: wody, białka ogółem, tłuszczów oraz składników mineralnych (popiół ogółem). Przeprowadzono także punktową ocenę jakości chleba. Stwierdzono, że mączka jęczmienna zawierała więcej tłuszczów i składników mineralnych. Zwiększenie udziału mączki jęczmiennej w mieszankach wpływało na wzrost ich wodochłonności, jednak niekorzystnym zmianom ulegały właściwości reologiczne ciasta, decydujące o jakości uzyskanego chleba. Optymalny udział mączki jęczmiennej w chlebie pszennym wynosił 10%. Przy takim dodatku nie wystąpiło obniżenie jakości chleba w porównaniu z chlebem pszennym (I poziom jakości), a istotnie wzrosła w nim zawartość składników mineralnych.

Czasopismo: Acta Agrophysica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wpływ promieniowania mikrofalowego na kinetykę kiełkowania nasion łubinu białego i grochu konsumpcyjnego

W pracy przedstawiono wpływ promieniowania mikrofalowego na kinetykę
kiełkowania łubinu białego i grochu konsumpcyjnego. Krzywe kiełkowania otrzymano za pomocą 
elektronicznego kiełkownika opracowanego i wykonanego w Katedrze Fizyki Uniwersytetu Przyrodniczego
w Lublinie. Następnie opisano je za pomocą funkcji logistycznej i wyznaczono jej parametry.
Dane doświadczalne pozwoliły stwierdzić, że 5 sekundowa ekspozycja promieniowania
mikrofalowego przyspiesza kiełkowanie w stosunku do kontroli, zaś 10 sekundowa powoduje opóźnione
kiełkowanie. Postawiono hipotezę, że może to być spowodowane zbytnią absorpcją energii
promieniowania, a tym samym szkodliwym ogrzaniem nasion.

Czasopismo: Acta Agrophysica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wpływ nawadniania ściekami na plonowanie kukurydzy i buraków pastewnych w przekropnym roku 2009

W roku 2009 przeprowadzono eksperyment z nawadnianiem roślin ściekami bytowo-gospodarczymi. Doświadczenie prowadzono na glebie płowej wytworzonej z piasku gliniastego w warunkach glebowo-klimatycznych Dolnego Śląska w miejscowości Biskupice Oławskie, położonej przy granicy województwa opolskiego. Celem pracy było określenie wpływu nawadniania ściekami na plonowanie kukurydzy i buraków pastewnych. W okresie wegetacyjnym stosowano dawki polewowe 10 mm w odstępach tygodniowych. Rok 2009 charakteryzował się dużą ilością opadów, znacznie przekraczającą średnią z wielolecia 1956-2009. W lipcu i sierpniu suma opadów przekraczała ponad dwukrotnie opady optymalne dla uprawianych roślin. W miesiącach kwiecień, lipiec, sierpień i wrzesień średnie temperatury powietrza były wyższe od przeciętnych z wielolecia. Pomimo nadmiaru wody nie zaobserwowano niekorzystnych zmian w rozwoju roślin. Nawadnianie kukurydzy w istotny sposób zwiększyło plon zielonej masy roślin oraz nieznacznie wpłynęło na ich wysokość. Buraki pastewne nie zareagowały istotnie na nawadnianie ściekami. Zaznaczyła się jedynie tendencja wzrostu plonu korzeni roślin nawadnianych. Nawadnianie kukurydzy pozytywnie wpłynęło na rośliny, niezależnie od ich wielkości, natomiast buraki pastewne o ciężarze korzenia poniżej 1 kg zareagowały na nawadnianie obniżką plonu, zaś większe rośliny wyraźnie zwiększyły swoją masę.

Czasopismo: Acta Agrophysica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Właściwości fizyczne i chemiczne odpadów rolniczych

Przedstawiono wyniki badań właściwości fizycznych i składu chemicznego słomy jęczmiennej, kukurydzianej, owsianej, pszennej i rzepakowej. Oznaczono wilgotność surowców, skład granulometryczny, średni wymiar cząstek, gęstość w stanie zsypnym, gęstość w stanie utrzęsionym, kąt zsypu, kąt usypu. Surowce poddano badaniu składu chemicznego i określono zawartość: tłuszczu, białka, popiołu, włókna, węglowodanów przyswajalnych. Wyniki poddano ocenie statystycznej. Obliczono średnie wartości, odchylenia standardowe oraz określono istotność różnic średnich wartości właściwości fizycznych i ilości składników chemicznych w zależności od surowca. Stwierdzono, że występuje różna zmienność rozrzutu wartości poszczególnych właściwości fizycznych i chemicznych oraz, że właściwości te zależą istotnie od rodzaju słomy.

Czasopismo: Acta Agrophysica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Tekstura mięśnia longissimus thoracis et lumborum mieszańców bydła ras mięsnych, poddawanego dojrzewaniu metodą mokrą.

Podstawą do uzyskania mięsa dobrej jakości jest stworzenie odpowiednich warunków dla przebiegu przemian poubojowych w tkance mięśniowej. Obecnie wyróżnia się dwie metody dojrzewania mięsa – tradycyjną, suchą, bez pakowania, w powietrzu o określonej tempera-turze i wilgotności oraz dojrzewanie mokre, gdzie mięso ciepłe lub po wychłodzeniu pakowane jest próżniowo. W wyniku zachodzących przemian biochemicznych kształtowana jest m. in. kruchość, barwa, smakowitość mięsa. Celem pracy było zbadanie wpływu dojrzewania prowadzonego metodą mokrą na parametry tekstury wołowego mięsa kulinarnego pozyskanego z tusz mieszańców ras mięsnych. Materiał badawczy stanowił mięsień longissimus thoracis et lumborum, który wycinano z tuszy 45 min post mortem, po czym pakowano próżniowo i przechowywano w warunkach chłodniczych. W czasie wychładzania mięśni monitorowano ich temperaturę i wartość pH. W czasie 2, 4, 7 i 14 dni po uboju przeprowadzono pomiary wartości parametrów tekstury mięsa (Texture Profile Analysis; TPA) oraz maksymalnej wartości siły cięcia. Końcowa wartość pH 5,49 świadczy o prawidłowym przebiegu procesu poubojowej glikolizy. Maksymalna wartość siły cięcia po 2 dniach od uboju wynosiła około 78 N. Po 7 dniach dojrzewania uległa obniżeniu o około 40%, natomiast wydłużenie okresu dojrzewania do 14 dni post mortem przyczyniło się do obniżenia wartości mierzonej siły cięcia do około 33 N. W wartościach parametrów tekstury istotne różnice (p<0,05) po 14 dniach dojrzewania odnotowano jedynie dla twardości i kohezyjności. Wartości pozostałych parametrów takich jak: gumowatość i żuwalność zmieniły się w niewielkim stopniu po 14 dniach dojrzewania. Zastosowane w doświadczeniu temperatury wychładzania i pakowanie próżniowe mięśnia longissimus thoracis et lumborum przyczyniły się do zapobieżenia wystąpienia skurczu chłodniczego. Dojrzewanie prowadzone metodą mokrą skutkowało ukształtowaniem korzystnych cech tekstury badanego mięśnia i jest dobrym sposobem poprawy kruchości mięsa wołowego.

Czasopismo: Acta Agrophysica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wpływ stymulacji sadzeniaków zmiennym polem magnetycznym na plonowanie ziemniaków

W pracy zawarto wyniki badań nad wpływem zmiennego pola magnetycznego
zastosowanego do stymulacji bulw sadzeniaków na wysokość plonu bulw ziemniaków (Solanum
tuberosum) oraz jego strukturę masową (g) i wielkościową (mm). Liczebność próby wynosiła
50 sztuk bulw w trzech powtórzeniach. Do stymulacji zastosowano solenoid wytwarzający zmienne
pole magnetyczne o indukcjach 20 mT, 40 mT i 80 mT. Czas stymulacji sadzeniaków wynosił 5, 45,
450, 1500 i 3600 s, a dawki ekspozycyjne 1146 kJ·m-3·s, 4584 kJ·m-3·s i 18335 kJ·m-3·s. Doświadczenie
polowe przeprowadzono metodą łanową w trzech powtórzeniach. Uzyskane wyniki jednoznacznie
(istotnie statystycznie) wskazują na pozytywny wpływ stymulacji sadzeniaków zmiennym
polem magnetycznym na wysokość plonu ogólnego i handlowego bulw oraz jego strukturę masową
i wielkościową zarówno w odniesieniu do zastosowanych indukcji magnetycznych, jak i dawek
ekspozycyjnych.

Czasopismo: Acta Agrophysica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Monitoring parametrów dojrzałości technologicznej winogron na terenie małopolskiej Winnicy Srebrna Góra, w sezonie wegetacyjnym 2012

Celem przeprowadzonych badań był monitoring procesu dojrzewania kilku odmian winorośli w Winnicy Srebrna Góra zlokalizowanej na Krakowskich Bielanach, w sezonie wegetacji 2012. Na podstawie pomiarów głównych parametrów dojrzałości technologicznej (zawartość cukrów, kwasów organicznych, pH moszczu, dojrzałość aromatyczna jagód), uwzględniając przy tym warunki pogodowe i lokalizacyjne, wnioskowano o jakości i przydatności owoców do produkcji wina. Analizy chemiczne przeprowadzono zgodnie z metodyką i zaleceniami OIV – International Organisation of Vine and Wine. Dojrzałość aromatyczną owoców określano według francuskiej metody analizy sensorycznej winogron. Przeprowadzone badania wykazały, że główny problem charakterystyczny dla win chłodnego klimatu – nieodpowiednia dojrzałość owoców i zbyt wysoka kwasowość moszczu nie był istotny dla rocznika 2012, w monitorowanej winnicy. Owoce osiągnęły pełną dojrzałość technologiczną znacznie wcześniej niż przewidywano (średnio o ok. 2 tygodnie). Parametry technologiczne moszczu były na poziomie porównywalnym do klimatu ciepłego – wysokie stężenie cukru od 185 g·l-1 w odmianie Riesling do 248 g·l-1 w Cabernet Cortis, a co za tym idzie możliwy do uzyskania znaczny poziom potencjalnego alkoholu. Moszcze charakteryzowała odpowiednia kwasowość od ok. 5,5 g·l-1 (Regent) do 9 g·l-1 (Riesling). Białe odmiany winorośli osiągały dojrzałość aromatyczną prawie równocześnie z optymalnymi wartościami chemicznymi.

Czasopismo: Acta Agrophysica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Metoda wyznaczania strefy czułości sensorów TDR

W niniejszej pracy przedstawiono metodę wyznaczania strefy czułości sensorów stosowanych do pomiaru wilgotności objętościowej w ośrodkach porowatych. Analizom poddano czujniki wykorzystujące reflektometrię domenowo czasową (TDR), wyprodukowane w Instytucie Agrofizyki Polskiej Akademii Nauk w Lublinie. Na podstawie przeprowadzonych badań laboratoryjnych stwierdzono, że zasięg strefy czułości sensorów typu laboratoryjnego i polowego jest zależny od zawartości wody w ośrodku, w którym prowadzone są pomiary. W przypadku czujnika laboratoryjnego (LP/ms), gdy oznaczenia prowadzone są w glebie całkowicie suchej, strefę czułości stanowi objętość prostopadłościanu o wymiarach 0,6 cm i 5,8 cm i grubości równej średnicy prętów sondy LP. Natomiast gdy gleba jest nasycona to strefę czułości stanowi walec eliptyczny o wysokości 5,5 cm i promieniach 0,5 cm i 0,8 cm. W przypadku czujnika polowego (FP/mts), gdy pomiary prowadzone są w glebie całkowicie suchej, strefę czułości stanowi walec eliptyczny o wysokości 10,2 cm i promieniach 0,3 cm i 0,4 cm. Natomiast gdy gleba jest nasycona wodą walec o wysokości 11,2 cm i podstawie koła o promieniu 1,7 cm.

Czasopismo: Acta Agrophysica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Biostymulatory jako czynnik wpływający na plon ziemniaka jadalnego

Celem badań było określenie wpływu stosowanych biostymulatorów na plon
trzech odmian ziemniaka jadalnego. Doświadczenie polowe przeprowadzono w układzie split-plot
w trzech powtórzeniach. Badanymi czynnikami były: I – trzy odmiany ziemniaka jadalnego: Honorata,
Jelly, Tajfun, II – pięć rodzajów stosowania biostymulatorów: obiekt kontrolny (bez stosowania biostymulatorów),
biostymulator Kelpak SL®, Titanit®, GreenOk®, BrunatneBio Złoto®. Zastosowane
w doświadczeniu biostymulatory wpływały na zwiększenie plonu (średnio o 1,6 t·ha–1) w porównaniu
do poletka kontrolnego. Przy niekorzystnym układzie warunków pogodowych, niesprzyjającym
plonowaniu ziemniaków, po zastosowaniu biostymulatorów uzyskano wyższy plon o 1,2 t·ha–1
niż w warunkach korzystnych. Biostymulator BrunatneBio Złoto wpływał istotnie na zwiększenie
i strukturę plonu bulw ziemniaka w porównaniu do obiektu kontrolnego. Uprawiane odmiany różniły
się pod względem wielkości plonu. Najwyżej plonowała Jelly (średnio 51,05 t·ha–1) i charakteryzowała
się większym udziałem w plonie ogólnym bulw dużych niż odmiany Tajfun i Honorata. Największe plony
i procentowy udział bulw dużych uzyskano w warunkach pogodowych 2017 roku, a w pozostałych
latach plony były średnio o 1,1-1,2 t·ha–1 mniejsze.

Czasopismo: Acta Agrophysica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wpływ pola magnetycznego I wody uzdatnianej magnetycznie na wybrane cechy morfologiczne I skład chemiczny siewek słonecznika (Hellanthus annuus L.)

Przeprowadzono badania wpływu zmiennego pola magnetycznego, wody uzdatnianej magnetycznie oraz połączenia obu tych czynników na masy, wysokość, zawartość Ca i K oraz wszystkich składników mineralnych siewek słonecznika dla ich początkowej fazy wzrostu trwającej 5 dni. Stymulacja magnetyczna nasion odbywała się na stanowisku badawczym dla pola magnetycznego o indukcji 30 mT, o częstości 50 Hz w czasie 15 s i 30 s. Uzdatnianie magnetyczne wody przeprowadzono na stanowisku pomiarowym, gdzie przepływała ona przez teflonową rurkę umieszczoną pomiędzy nabiegunnikami elektromagnesu prądu stałego o indukcji 150 mT. Wodę przepuszczano pomiędzy nabiegunnikami elektromagnesu 3 razy. Badania przeprowadzono w wazonach wypełnionych ziemią ogrodową, w klimatyzowanej hali wegetacyjnej bez dostępu światła dziennego, stosując jako oświetlenie światło fluorescencyjne i pobierając próbki co pięć dni w okresie 15-dniowym. Uzyskano pozytywny wpływ na masy końcowe i rozmiary roślin dla praktycznie wszystkich czynników stymulujących. Nie zaobserwowano istotnego wpływu czynników stymulujących na zawartość składników mineralnych oraz potasu i wapnia w siewkach.

Czasopismo: Acta Agrophysica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wpływ nacisku jednostkowego wywieranego na glebę na jakość odnowienia wybranych gatunków drzew leśnych

W pracy przedstawiono wyniki analizy wpływu nacisku jednostkowego wywar-tego na glebę na wzrost i jakość sadzonek sosny zwyczajnej Pinus sylvestris L., buka pospolitego Fagus sylvatica L. oraz dębu szypułkowego Quercus robur L., wyrosłych w warunkach powierzchni doświadczalnych założonych pod okapem drzewostanu. Określoną wartość nacisku jednostkowego uzyskano przy użyciu prototypu ciągnikowego urządzenia do wywierania kontrolowanego nacisku na glebę. Badania wykonano w kulisach szkółki leśnej „Kłaj” w Nadleśnictwie Niepołomice na dwóch powierzchniach doświadczalnych. Przygotowano łącznie sześć serii poletek, stosując nacisk jednostkowy o różnych wartościach (50, 100, 150, 200 oraz 250 kPa) oraz poletka kontrolne (bez nacisku), na które wysiano nasiona analizowanych gatunków. Po 7 miesiącach wyrosłe sadzonki wykopano i przewieziono do laboratorium, gdzie pomierzono średnicę w szyi korzeniowej, długość części nadziemnej i podziemnej oraz suchą masę poszczególnych części roślin. Uzyskane dane poddano analizie statystycznej przy użyciu programu Statistica. Wyniki wskazują, że wartość zastosowanego nacisku jednostkowego wywieranego na glebę wpływała na parametry sadzonek analizowanych gatunków. Dla dębu szypułkowego i sosny zwyczajnej większość parametrów sadzonek zmniejszała się ze wzrostem nacisku, dla buka pospolitego analizowane parametry zwiększały się, co sugeruje możliwość lepszego odnawiania się tego gatunku na bardziej zbitym podłożu. Sadzonki wyrosłe na poletkach kontrolnych z reguły cechowały się największymi wartościami średnimi cech, z wyjątkiem buka.

Czasopismo: Acta Agrophysica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wpływ temperatury na właściwości sorpcyjne suszu jabłek

W pracy wyznaczono izotermy adsorpcji wody suszu jabłek w czterech temperaturach 5, 15, 25 i 35ºC, w zakresie aktywności wody od 0,006 do 0,910. Stwierdzono, że izotermy adsorpcji wody badanego suszu posiadały kształt sigmoidalny i zgodnie z klasyfikacją Brunauera i in. odpowiadały II typowi izoterm. Do opisu izoterm adsorpcji suszu zastosowano następujące modele: BET, GAB, Oswina, Lewickiego i Pelega. Modele GAB i BET (w zakresie aktywności wody 0,006-0,432), które najlepiej opisywały otrzymane izotermy. Temperatura procesu adsorpcji wpływała na przebieg izoterm adsorpcji. Higroskopijność suszu wzrastała wraz z obniżeniem temperatury. Podjęto próbę dopasowania trzech modeli; półempirycznego dwuparametrowego modelu Tsami i in. oraz dwóch empirycznych: trój- i czteroparametrowego do danych doświadczalnych czystego izosterycznego ciepła adsorpcji wody w funkcji zawartości wody. Największy spadek czystego izosterycznego ciepła adsorpcji wody w suszu jabłek wystąpił w zakresie równowagowej zawartości wody od około 10 g do 40 g wody (100 g s.s.)-1. W miarę zwiększania się ilości zaabsorbowanej wody powyżej 40 g wody (100 g s.s.)-1, czyste izosteryczne ciepło adsorpcji wody ulegało nieznacznemu zmniejszeniu i zbliżało się do utajonego ciepła parowania czystej wody.

Czasopismo: Acta Agrophysica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo