rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Wpływ materiału i parametrów eksploatacyjnych sieci wodociągowej na jakość wody na przykładzie Chorzowsko-Świętochłowickiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji w Chorzowie

Poważnym problemem, z którym borykają się obecnie przedsiębiorstwa wodociągowe, jest utrzymanie wymaganej jakości wody dostarczanej odbiorcom wobec pogarszających się warunków hydraulicznych panujących w sieciach wodociągowych. Jakość wody dopływającej do sieci wodociągowej z ujęć i stacji uzdatniania podlega systematycznej kontroli i na ogół spełnia stawiane jej wymagania. Niestety, woda dostarczana odbiorcom często znacznie odbiega od tej jakości. W szczególnych przypadkach dochodzi do przekroczenia dopuszczalnych wartości wskaźników jakości. Na takie zjawisko wpływają warunki transportu wody, a zwłaszcza parametry hydrauliczne i stan techniczny sieci wodociągowej. Obserwowany od kilkunastu lat ciągły spadek zużycia wody, a tym samym wydłużenie czasu jej przetrzymania w sieci, przy równocześnie niewłaściwym stanie technicznym głównie rurociągów stalowych, sprzyja nasileniu procesu wtórnego zanieczyszczenia wody w systemach dystrybucji. Na przykładzie sieci wodociągowej rozdzielczej jednego z przedsiębiorstw wodociągowych na Górnym Śląsku przedstawiono problem utrzymania wymaganej jakości wody dla odbiorców. Ocenę zjawiska wykonano porównując wyniki badań wybranych wskaźników w punktach zasilania i na końcówkach sieci wodociągowej. Za parametry najbardziej zależne od warunków transportu wody przyjęto zawartość związków żelaza, mętność wody oraz zawartość chloru pozostałego.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Możliwości ograniczenia ilości odpadów medycznych powstających w procesie sterylizacji narzędzi stomatologicznych

Problem odpadów powstających w obiektach służby zdrowia, w tym w gabinetach stomatologicznych, jest w Polsce szczególnie istotny. Ponieważ odpady medyczne wymagają odpowiednich sposobów klasyfikacji, gromadzenia, segregacji i unieszkodliwiania, dlatego procedury postępowania z tymi bardzo specyficznymi odpadami w zakładach świadczących usługi medyczne powinny pozwolić także na ograniczenie ich ilości. W pracy dokonano oceny czystości mikrobiologicznej narzędzi sterylizowanych w różnych opakowaniach, której wyniki mogłyby pomóc ograniczyć ilość odpadów powstających w gabinetach stomatologicznych. Przeprowadzono badania mikrobiologiczne narzędzi stomatologicznych przechowywanych w różnych opakowaniach bezpośrednio po sterylizacji oraz po różnym czasie ich przechowywania od sterylizacji. Stwierdzono, że 40% zestawów zabezpieczonych w rękaw papierowo-foliowy było zakażonych drobnoustrojami. Nie stwierdzono natomiast obecności drobnoustrojów w zestawach (tacka z przykrywką) bez rękawa papierowo-foliowego. Na narzędziach sterylizowanych w zestawach zabezpieczonych rękawem papierowo-foliowym najczęściej stwierdzano obecność bakterii chorobo-twórczych (83% badanych zestawów). Badania wykazały, że opakowanie papierowo-foliowe nie zapewnia czystości mikrobiologicznej przechowywanych narzędzi stomatologicznych, natomiast stosowanie opakowań w postaci metalowej tacki z przykrywką lub tacki z przykrywką i dodatkowym uszczelnieniem, zapewnia sterylność zestawu stomatologicznego tacka/narzędzia oraz zachowanie jego jałowości przez co najmniej 24 godziny. Zmiana opakowania narzędzi stomatologicznych przeznaczonych do sterylizacji na opakowania wielokrotnego użycia może znacząco ograniczyć ilość trudnych do utylizacji suchych odpadów medycznych powstających w placówkach służby zdrowia.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Badania liniowych strat ciśnienia podczas przepływu mieszaniny dwufazowej w rurociągu na przykładzie mieszaniny popiołowo-wodnej

Przedstawiono wyniki badań doświadczalnych umożliwiających określenie strat ciśnienia przy przepływie mieszaniny popiołu i wody przy stosunku wagowym fazy stałej do wody w zakresie od 0,7:1,0 do 1,3:1,0. Analizowane mieszaniny dwufazowe miały właściwości cieczy newtonowskiej, a jedynie w nielicznych przypadkach, przy małych prędkościach podczas przepływu mieszaniny o największej zawartości fazy stałej, wystąpiły właściwości nienewtonowskie. Wykazano, że mieszaniny popiołowo-wodne charakteryzowały się strukturą tiksotropową oraz że wyniki badań wiskozymetrycznych mogą stanowić podstawę do obliczeń liniowych strat ciśnienia w trakcie przepływu tych mieszanin przez rurociąg o przekroju kołowym. Ponadto porównano liniowe straty hydrauliczne podczas przepływu mieszaniny dwufazowej obliczone wg różnych modeli reologicznych z wartościami pomierzonymi w skali półtechnicznej.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Ocena zanieczyszczenia osadów dennych metalami śladowymi na przykładzie nizinnego zbiornika zaporowego w miejscowości Słup na Dolnym Śląsku

Analizowano stan zanieczyszczenia metalami śladowymi (ołów, miedź, nikiel, cynk, kadm, chrom, kobalt) osadów dennych w zbiorniku zaporowym „Słup” na Dolnym Śląsku na tle potencjalnego wpływu emisji z kopalni miedzi. Stopień zanieczyszczenia osadów dennych określono na podstawie wartości współczynnika geoakumulacji metali (Igeo). Spośród analizowanych metali śladowych kadm, ołów i cynk przyjmowały wartości mieszczące się w grupie osadów niezanieczyszczonych (I klasa czystości osadów). Z kolei zawartość kobaltu i miedzi osiągała wartości przypisane osadom niezanieczyszczonym i umiarkowanie zanieczyszczonym (klasa I i II), a nikiel i chrom osadom umiarkowanie zanieczyszczonym (klasa II). Badania wykazały nieznaczny wpływ oddziaływania kopalni miedzi na środowisko wodne zbiornika zaporowego. Możne to wynikać z napływu mas powietrza na teren Dolnego Śląska najczęściej z kierunków zachodniego i południowo-zachodniego. Dlatego kopalnia miedzi, znajdująca się na północ od zbiornika, nie ma większego wpływu na jakość wód retencjonowanych w zbiorniku zaporowym.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Skład biocenozy bakteryjnej osadu czynnego na przykładzie miejskiej oczyszczalni ścieków w Zgierzu

Techniki biologii molekularnej pozwalają w coraz większym stopniu poznać skład i zrozumieć funkcjonowanie konsorcjów mikroorganizmów biorących udział w procesach oczyszczania ścieków czy biodegradacji odpadów. W pracy zidentyfikowano skład biocenozy osadu czynnego w oczyszczalni ścieków komunalnych w Zgierzu, dzięki czemu została poszerzona, jak na razie dość skromna, baza danych o mikroorganizmach w polskich oczyszczalniach ścieków. Skład biocenozy bakteryjnej zidentyfikowano za pomocą technik biologii molekularnej. Analiza składała się z dwóch zasadniczych etapów – izolacji genomowego DNA oraz sekwencjonowania wraz z analizą bioinformatyczną sekwencji. Badania wykazały, że na poziomie typu największy udział w biocenozie osadu czynnego miały Proteobacteria, a wśród nich najwięcej było bakterii należących do klasy Betaproteobacteria. Osad z oczyszczalni ścieków w Zgierzu wyróżniał się stosunkowo małą liczebnością bakterii z klasy Chloroflexi, co pokrywa się z obserwacjami makroskopowymi, wskazującymi na dobre właściwości sedymentacyjne tego osadu. Stwierdzono, że warunki tlenowe panujące w komorze osadu czynnego nie miały znaczącego wpływu na skład bakteryjny osadu czynnego. Mogły one powodować jedynie większy udział bakterii aerofilnych w części napowietrzanej komory (tlenowej) i/lub większy udział beztlenowców w jej części nienapowietrzanej (beztlenowej).

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Zarządzanie systemem zaopatrzenia w wodę jako elementem infrastruktury krytycznej

W Polsce, podobnie jak w innych krajach na świecie, trwają prace nad projektem ustawy o bezpieczeństwie obywatelskim, w której między innymi zdefiniowano pojecie infrastruktury krytycznej. Obejmuje ona systemy składające się z urządzeń, instalacji i usług powiązanych ze sobą relacjami funkcjonalnymi o znaczeniu strategicznym, zapewniające sprawne działanie i bezpieczeństwo państwa. Wśród tych systemów znajdują się również systemy zaopatrzenia w wodę, co świadczy o ich ważności. W pracy omówiono systemy infrastruktury krytycznej, ze szczególnym uwzględnieniem systemów zaopatrzenia w wodę. Przedstawiano schematy blokowe i opisy powiązań tych systemów, a także podano elementy koordynacji i zarządzania tymi systemami podczas normalnej pracy oraz w sytuacjach kryzysowych. Wskazano również sposoby zwiększenia niezawodności i bezpieczeństwa systemów zaopatrzenia w wodę.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Badania sorpcji związków chromu(VI) na granulowanym wodorotlenku żelaza (GEH)

W pracy przedstawiono wyniki badań w skali laboratoryjnej nad zastosowaniem granulowanego wodorotlenku żelaza (GEH - Granular Ferric Hydroxide) do usuwania związków chromu(VI) z wód podziemnych. Problem zanieczyszczenia wód podziemnych związkami chromu(VI) na terenie Polski występuje lokalnie, a ich obecność w poziomie wodonośnym świadczy o migracji z zewnątrz. W badaniach dynamicznych nad wyznaczeniem optymalnych warunków prowadzenia procesu wykazano wpływ czasu kontaktu wody z sorbentem, pH wody, a także obecności naturalnych związków organicznych na skuteczność sorpcji chromu(VI) na masie GEH. Stwierdzono, że zwiększenie czasu kontaktu oraz obniżenie pH wody powoduje zwiększenie pojemności sorpcyjnej masy GEH. Porównując wartości wyznaczonych wskaźników procesu przy skrajnych wartościach czasu kontaktu stwierdzono, że wydłużenie czasu kontaktu z 1 min do 10 min powoduje 4,5-krotne zwiększenie wartości parametrów roboczych pracy złoża. Wykazano, że sorpcję intensyfikuje przede wszystkim obniżenie pH wody. Dla pH=4,1 uzyskano ponad 20-krotnie wyższą wartość pojemności roboczej niż dla pH=9,5. Stwierdzono również wpływ związków organicznych na przebieg procesu.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Analiza tendencji zmian zużycia wody w miastach polskich

W pracy przeanalizowano zmiany zużycia wody w miastach w pięcioleciu 1999-2003, nawiązując do zmian, jakie wystąpiły w latach dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku. Podjęto również próbę oceny trwałości tendencji zmian zużycia wody. Zakresem analizy objęto zużycie wody w 119 polskich miastach, które wg danych statystycznych zaliczone są do miast o decydującym zużyciu wody w gospodarce narodowej. Sumaryczne zużycie wody w tych miastach stanowi około 63% krajowego zużycia wody na cele przemysłowe oraz ponad 56% na cele komunalne. Z przeanalizowanych danych wynika, że nadal utrzymuje się w polskich miastach spadek zużycia wody, chociaż w ostatnim pięcioleciu tempo tego spadku nieco osłabło. Dość istotny spadek zużycia wody dotyczy gospodarstw domowych. Pomimo zmian spadku zużycia wody w gospodarstwach domowych w poszczególnych latach, jego tempo nadal można uznać za duże. W pracy nie stwierdzono korelacji pomiędzy wartością jednostkowego całkowitego zużycia wody w miastach a liczbą mieszkańców, gdyż istotny wpływ na to zużycie ma przemysł. Szczególnie dotyczy to miast o liczbie mieszkańców poniżej 20 tys.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Próba zmiękczania wody podziemnej w procesie krystalizacji heterogenicznej w złożu fluidalnym z użyciem ługu sodowego

Twardość wody, powodowana obecnością jonów wapnia i magnezu, nie jest czynnikiem stanowiącym zagrożenie zdrowia konsumentów. Jednakże woda o podwyższonej twardości może nie być akceptowana przez odbiorców z powodu wytrącania się osadów i wówczas zmniejszenie twardości wody staje się koniecznym warunkiem komfortu jej użytkowania. Zmiękczanie wody może być prowadzone na drodze chemicznej lub fizycznej, w takich procesach jak wymiana jonowa, procesy membranowe, strącanie chemiczne czy krystalizacja. Możliwości zmiękczania wody podziemnej metodą krystalizacji heterogenicznej, łącznie z usuwaniem związków żelaza i manganu, określono doświadczalnie w stacji pilotowej, której podstawowym elementem był reaktor ze złożem fluidalnym z piasku kwarcowego, pełniącego rolę zarodków krystalizacji węglanu wapnia. Twardość ogólna wody podziemnej wynosiła 160÷166 gCaCO3/m3, zawartość żelaza – 0,44÷0,66 gFe/m3, a manganu – 0,16÷0,23 gMn/m3. Do zmiękczania wody zastosowano ług sodowy (NaOH), dawkowany w ilości odpowiadającej w przybliżeniu dawce stechiometrycznej wymaganej do usunięcia jonów wapnia. W badaniach pilotowych nad zmiękczaniem wody podziemnej w procesie krystalizacji heterogenicznej z użyciem ługu sodowego wykazano możliwość zmniejszenia twardości ogólnej wody o 40% przy użyciu dawki NaOH o połowę mniejszej od stechiometrycznej. Stwierdzono selektywne usuwanie jonów wapnia, przy stosunkowo niewielkim zmniejszeniu zawartości jonów magnezu, a także jednoczesne usunięcie z wody związków żelaza i manganu. Przeprowadzona analiza porównawcza procesu krystalizacji heterogenicznej i nanofiltracji potwierdziła przydatność obu procesów do zmniejszania twardości wody wprowadzanej do systemu dystrybucji oraz jej negatywnych skutków.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Skuteczność wytwarzania biogazu z wybranych gatunków roślin energetycznych w procesie fermentacji metanowej wspomaganej promieniowaniem mikrofalowym

W pracy przedstawiono innowacyjną metodę mikrofalowego ogrzewania reaktorów beztlenowych do wytwarzania biogazu z roślin energetycznych (kiszonki kukurydzy (Zea maize), lucerny (Medicago L.), ślazowca pensylwańskiego (Sida hermaphrodita (L.) Rusby), miskanta olbrzymiego (Miscanthus x giganteus) oraz sianokiszonka). Największą wydajnością wytwarzania biogazu wynoszącą 680 dm3/kg (w odniesieniu do suchej masy organicznej osadu) charakteryzowała się kiszonka kukurydzy, natomiast najmniej biogazu (331 dm3/kg) uzyskano podczas fermentacji kiszonki lucerny. Wykazano, że promieniowanie mikrofalowe poprawiło wydajność wytwarzania metanu z kiszonki kukurydzy, sianokiszonki i kiszonki miskanta, przy czym w przypadku kiszonki kukurydzy zawartość metanu w biogazie wzrosła o 18% (wydajność procesu zwiększyła się z 361 dm3/kg do 426 dm3/kg). W eksperymentach z użyciem kiszonki lucerny i ślazowca nie zaobserwowano wpływu promieniowania mikrofalowego na zwiększenie skuteczności wytwarzania biogazu i metanu w procesie fermentacji. Jakkolwiek natura atermicznych oddziaływań mikrofal nie została jeszcze jednoznacznie wyjaśniona, to jednak przeprowadzone badania wskazują na możliwość intensyfikacji procesów biochemicznych w reaktorach beztlenowych w celu zwiększenia skuteczności wytwarzania biogazu i metanu z roślin energetycznych.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Porównanie skuteczności jedno- i dwustopniowej koagulacji zanieczyszczeń wody

W pracy porównano skuteczność tradycyjnie stosowanej koagulacji jednostopniowej i koagulacji dwustopniowej, w której całkowita dawka koagulantu została podzielona i została wprowadzona do oczyszczanej wody w dwóch kolejnych etapach rozdzielonych sedymentacją międzystopniową. W badaniach określono możliwość zmniejszenia dawki koagulantu w wyniku zastosowania koagulacji dwustopniowej oraz wpływ czasu sedymentacji międzystopniowej na skuteczność procesu. Przedmiotem badań były roztwory modelowe przygotowane na bazie wody wodociągowej. Koagulacja prowadzona była siarczanem glinu (ALS) oraz wstępnie zhydrolizowanym chlorkiem poliglinu (PAX-XL9). Wykazano, że zastosowanie koagulacji dwustopniowej pozwoliło obniżyć wymaganą dawkę koagulantów. Większy stopień zmniejszenia dawki uzyskano dla koagulantu PAX-XL9. Nawet przy zastosowaniu takiej samej dawki koagulantu jak w procesie jednostopniowym, wzrost agresywności korozyjnej wody po koagulacji dwustopniowej był mniejszy. Wpływ czasu sedymentacji międzystopniowej na efektywność procesu był zdecydowanie mniejszy, niż dawki koagulantów. Większe koszty inwestycyjne wynikające z zastosowania koagulacji dwustopniowej może zrekompensować mniejsze zużycie koagulantów oraz reagentów stosowanych do stabilizacji wody.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Ocena skuteczności usuwania metali ciężkich z wody na ujęciu infiltracyjnym "Dębina" w Poznaniu

Oceniając wyniki analiz wody, stwierdzono, że w wodzie Warty w latach 1992-2002 następowało stopniowe obniżanie zawartości ołowiu, kadmu, chromu, cynku i miedzi. Procesowi temu odpowiadało obniżenie ich zawartości w wodzie po infiltracji oraz po filtracji pospiesznej. W tym czasie woda z Warty, z wyjątkiem pojedynczych przepadków, spełniała warunki, jakim powinna odpowiadać woda powierzchniowa wykorzystywana do zaopatrzenia ludzi w wodę do spożycia. Występowała jednak wyraźna zależność wzrostu zawartości metali ciężkich w wodzie infiltracyjnej z pojawiającymi się maksimami w wodzie rzecznej. Wykazano, że w niekorzystnych warunkach intensywnej biodegradacji osadów organicznych oraz zanieczyszczenia wody w stawach metalami ciężkimi mogą się one pojawiać w podwyższonych ilościach w wodzie infiltracyjnej. Dotychczas po odżelazianiu i odmanganianiu wody zawartość wszystkich badanych metali odpowiadała standardom sanitarnym. Stwierdzono, że proces ten nie zabezpieczy jednak wymaganej jakości wody oczyszczonej w wypadku wzrostu zawartości metali ciężkich w wodzie poddawanej infiltracji.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Usuwanie azotanów z wód podziemnych na selektywnych żywicach anionowymiennych IONAC

W pracy omówiono wyniki badań nad możliwością usuwania azotanów z wód podziemnych przeznaczonych do spożycia. W badaniach określono przydatność procesu wymiany jonowej na selektywnych żywicach anionowymiennych do usuwania azotanów z wody, na przykładzie żywicy IONAC SR-7. Procesowi wymiany jonowej poddano wodę o zawartości azotanów 15÷30 gN/m3, w obecności jonów chlorkowych około 50 gCl-/m3 i siarczanowych około 90 gSO42-/m3. Prędkość przepływu wody przez kolumnę z żywicą jonowymienną wynosiła 10÷25 m/h. W badaniach wyznaczono zdolność wymienną żywicy w stosunku do azotanów na poziomie 0,5 val/dm3. Ustalono także wydajność procesu wymiany jonowej do wyczerpania zdolności jonowymiennej żywicy, jako stosunek objętości oczyszczonej wody do objętości żywicy, na poziomie 200-280.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Badania wpływu kwasów tłuszczowych i steroli na skuteczność oczyszczania ścieków osadem czynnym w układzie porcjowym

Doświadczenia przeprowadzono w układzie porcjowym, z użyciem mieszanej populacji osadu czynnego z oczyszczalni ścieków komunalnych. Skuteczność biodegradacji składników ścieków modelowych i rzeczywistych określono na podstawie zmian zawartości zanieczyszczeń specyficznych, tj. kwasów tłuszczowych nienasyconych (linolowego - C18:2 i oleinowego - C18:1) i nasyconych (palmitynowego - C16:0) oraz steroli (stigmasterolu,  -sitosterolu i betuliny). Stwierdzono całkowite usunięcie kwasu linolowego z obu rodzajów ścieków. Pozostałe zanieczyszczenia były usuwane w różnym stopniu, np. kwas oleinowy w zakresie 68÷93% (ścieki modelowe) i 90÷91% (ścieki komunalne). Wyjątek stanowił kwas palmitynowy, który podczas biodegradacji ścieków modelowych bez dodatku oleju został usunięty tylko w 32÷44%. Różnica w skuteczności usuwania tych zanieczyszczeń może wynikać z faktu, iż nienasycone kwasy tłuszczowe łatwo ulegają utlenieniu (wraz ze wzrostem ilości wiązań podwójnych). Stwierdzono również, iż skuteczność biodegradacji była zależna od początkowej zawartości kwasów tłuszczowych oraz od obciążenia osadu czynnego ładunkiem tych zanieczyszczeń. W przypadku steroli, które występowały w znacznie mniejszych ilościach niż kwasy tłuszczowe, nie stwierdzono takiej zależności. Wydaje się, że głównym mechanizmem ich usuwania była adsorpcja i biokumulacja.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Nitryfikacja azotu amonowego w odciekach składowiskowych w reaktorach z ruchomym złożem zawieszonym (MBBR) pracujących w układzie dwustopniowym

Określono wpływ obciążenia ładunkiem azotu amonowego reaktorów z ru-chomym złożem zawieszonym (MBBR), pracujących w układzie dwustopniowym, na skuteczność i szybkość przebiegu procesu nitryfikacji. Przeanalizowano również wpływ obciążenia na powstające produkty nitryfikacji. Wykazano, że przy obciążeniu powierzchni właściwej wypełnienia ładunkiem azotu amonowego 1,1 gNH4+/m2d, skuteczność utleniania azotu amonowego w 1o wyniosła 93%, jednak do osiągnięcia pełnej nitryfikacji (zawartość azotu amonowego w odpływie poniżej 1 gNH4+/m3) konieczne było zastosowanie układu dwustopniowego. Zwiększenie obciążenia reaktora ładunkiem azotu amonowego do 2,0 gNH4+/m2d spowodowało, że zawartość azotu amonowego w ściekach oczyszczonych wzrosła do 33,4 gNH4+/m3, co odpowiadało skuteczności nitryfikacji około 86%. Przy obciążeniach 2,8 gNH4+/m2d i 3,8 gNH4+/m2d skuteczność utleniania azotu amonowego była podobna (ok. 70%), natomiast różne były produkty końcowe procesu. Przy obciążeniu 2,8 gNH4+/m2d stosunek [NO2-]/([NO2-]+[NO3-]) wyniósł 0,16, natomiast przy obciążeniu 3,8 gNH4+/m2d wzrósł do 0,99. Oznacza to, że w drugim przypadku nastąpiło hamowanie II fazy nitryfikacji, a głównym produktem utleniania azotu amonowego były azotyny. Stwierdzono, że szybkość nitryfikacji w pierwszym reaktorze MBBR (1o układu oczyszczania) zwiększała się wraz ze wzrostem obciążenia reaktora ładunkiem azotu amonowego (z 1,0 gNH4+/m2d do 2,4 gNH4+/m2d), natomiast w drugim reaktorze MBBR (2o układu) była kilkakrotnie mniejsza.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Modelowanie miejskiego systemu zaopatrzenia w wodę na przykładzie osiedla mieszkaniowego Baranówka w Rzeszowie

Będący przedmiotem badań proces identyfikacji oporności hydraulicznej sieci wodociągowej osiedla Baranówka w Rzeszowie polegał na iteracyjnym dopasowywaniu hipotetycznych oporności każdego przewodu do wartości oporności rzeczywistych, w oparciu o dane wyjściowe dotyczące rodzaju materiału przewodów, czasu eksploatacji, jakości wody oraz wyników pomiarów oporności wybranych przewodów na sieci. Weryfikację zbudowanego modelu oraz adekwatności oporności przewodów przeprowadzono na podstawie kilku eksperymentów, polegających na jednoczesnym pomiarze ciśnienia i strumienia przepływu wody w wybranych punktach pomiarowych, przy zastosowaniu kontrolowanych upustów wody. Proces identyfikacji uznano za zakończony, gdy różnice ciśnień zmierzonych w sieci oraz zasymulowanych przy pomocy zbudowanego modelu nie przekraczały 2 mH2O. Uzyskane wyniki analiz porównawczych, które zostały przeprowadzone w zmiennych warunkach zasilania i poboru wody w sieci wodociągowej, potwierdzają adekwatność zbudowanego modelu hydraulicznego na poziomie założonej dokładności.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka