rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Polityka zapewnienia bezpieczeństwa militarnego

Po zakończeniu ery dwubiegunowej konfrontacji, świat nie stał się bynajmniej bezpieczniejszy. Poziom przemocy nigdy nie osiągnie zera, gdyż całkowite wykorzenienie zorganizowanej przemocy z życia społeczeństwa jest niemożliwe. W tych okolicznoœciach, interesy bezpieczeństwa państw narodowych wymagajń nieustannego zaangażowania w tym obszarze polityki państwowej, jaką jest polityka zapewnienia bezpieczeństwa militarnego. Artykuł stanowi nowe, teoretyczne ujęcie polityki zapewnienia bezpieczeństwa militarnego.

Czasopismo: Przegląd Strategiczny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji
Bezpieczeństwo państwa w Unii Europejskiej na przykładzie Polski. Analiza realistyczna i państwowo-centryczna

Poszukiwanie uniwersalnej definicji bezpieczeństwa Polski w niestabilnym systemie Unii Europejskiej opiera się głównie na odnalezieniu się w roli gracza i aktora, który jako samodzielny podmiot bierze aktywny udział w wielowymiarowym unijnym systemie negocjacji i przetargów (brokering between different interests). Polska musi mieć przygotowany swój program działania w UE o charakterze strategicznym i taktycznym włączając w niego państwo-centryczne priorytety horyzontalne i sektorowe, zarówno antykryzysowe jak i antagonistyczne i dysfunkcjonalne. Wymaga to perfekcyjnego przygotowania wykształconego zespołu ludzi zajmujących się bezpieczeństwem. Konieczne są bardzo wysokie umiejętności organizacyjne i wysoki stopień znajomości sposobu funkcjonowania państw w relacjach do całości i poszczególnych elementów UE. Wszystko to sprowadza się do konieczności wypracowywania specyficznego modus operandi polskiego bezpieczeństwa, na który poza znanymi już regułami i procedurami składa się ich interwencyjne zaplecze instytucjonalno-administracyjne oraz logistyczno-techniczne. Polska musi też posiąść zdolność do adaptacji do otaczającego świata (Europy) poprzez poszerzanie bazy funkcjonowania systemu integracyjnego. Wiąże się to bezpośrednio z dostosowywaniem do permanentnej zmiany w Unii Europejskiej i globalnym otoczeniu. Adaptacja jest również istotna z punktu widzenia potrzeby stabilizowania systemu. Pozwala neutralizować wszelkie próby zakłóceń funkcjonalnych jej struktury, pozycji i zbioru kompetencji. Adaptację powinna uzupełniać realistyczna innowacyjność i misyjność Polski widoczna przez wprowadzanie do środowiska (otoczenia) nowych reguł i mechanizmów bezpieczeństwa. Innowacyjność wiąże się z inicjowaniem nowego stylu/sposobu myślenia o bezpieczeństwie, a w związku z tym z nowatorstwem w zakresie wielopoziomowego (wieloprzestrzennego) ujmowania bezpieczeństwa. Na tak rozumiane bezpieczeństwo państwa składa się nie tylko zdolność obronna (militarna), ale także siła gospodarki oraz zasoby, którym Polska powinna dysponować. Misyjność sprowadza się natomiast do promowania i propagowania wartości przypisanych państwu narodowemu - niezapisanych w unijnych traktatach takich jak potęga, racja stanu i niepodległość.

Czasopismo: Przegląd Strategiczny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji
Obwód Kaliningradzki a bezpieczeństwo Polski

Obwód Kaliningradzki Federacji Rosyjskiej (FR) odgrywa istotną rolę dla bezpieczeństwa Polski, Litwy oraz państw regionu Morza Bałtyckiego. Ten najbardziej na zachód wysunięty obszar Rosji otoczony jest państwami UE i NATO i nie posiada bezpośredniej styczności z FR. Na obszarze obwodu zgromadzone są pokaźne siły zbrojne, w tym wyrzutnie rakiet średniego i dalekiego zasięgu, które mogą być uzbrojone w głowice atomowe. Władze w Moskwie traktują potencjał wojskowy zgromadzony w obwodzie jako element nacisku na opinię publiczną, tak by zniechęcić władze RP do budowy na terytorium Polski amerykańskiej tarczy antyrakietowej.

Czasopismo: Przegląd Strategiczny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji
Polityka bezpieczeństwa Polski w kontekście geopolitycznych skutków konfliktu na Krymie

Przez dwadzieścia pięć lat międzynarodowe środowisko Polski uważane było za stabilne i wolne od bezpoœrednich zagrożeń militarnych. Kryzys na Ukrainie i interwencja zbrojna Rosji na Krymie podważyły to przekonanie. Naruszenie integralnoœci Ukrainy przez Rosję winno spotkać się ze zdecydowaną reakcją społeczności międzynarodowej. Szczególnie zobligowane do działania wydają się być jednak Stany Zjednoczone i Wielka Brytania, które – wraz z Rosją – są od 1994 r. gwarantami bezpieczeństwa, integralności terytorialnej i niezależności Ukrainy. Dotrzymanie przez nie złożonych obietnic można traktować jako probierz dotrzymania innych zobowiązań, w tym takze tych, które wynikają z układów sojuszniczych. Miedzynarodowe reperkusje zbrojnego konfliktu na Ukrainie moga więc dotyczyć nie tylko przyszłego statusu Krymu i Ukrainy, ale tak¿e wiarygodności NATO, Unii Europejskiej (w tym Wielkiej Brytanii) oraz Stanów Zjednoczonych. W tym kontekście konflikt na Ukrainie może stać się powodem wymuszającym przeglad oraz – być może – redefinicję założeń polskiej polityki bezpieczeństwa. Bezpieczeństwo Polski zostało bowiem oparte na trzech filarach: członkostwie w NATO oraz Unii Europejskiej i partnerstwie ze Stanami Zjednoczonymi. Spoiwem tych filarów jest przekonanie o dotrzymaniu zobowiązań sojuszniczych przez USA oraz partnerów z UE i NATO. Artykuł traktuje o ewolucji polskiej polityki bezpieczeñstwa. Autorka skupia się na ocenie wagi przykładanej przez Polskę do związków sojuszniczych z NATO, Unią Europejską i Stanami Zjednoczonymi i zastanawia się nad wpływem, jaki mogą na nie wywrzeć naruszenie integralności terytorialnej Ukrainy przez Rosję oraz reakcja głównych aktorów stosunków międzynarodowych regionu euroatlantyckiego na ten fakt.

Czasopismo: Przegląd Strategiczny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji
Rola wojsk specjalnych w systemie obronnym RP

Na przestrzeni ostatnich dwóch dekad wojska specjalne stały się ważnym elementem systemów obronnych wielu państw, wnosząc istotny wkład w prowadzone operacje wojskowe, oraz ogólny potencjał realizacji stawianych przed nimi zadań. Wynika to z unikalnych zdolności tego rodzaju wojsk, czyniących je szczególnie użytecznymi we współczesnym środowisku bezpieczeństwa międzynarodowego. Czynniki te zadecydowały również o daleko idącej ewolucji i dynamicznym rozwoju polskich Wojsk Specjalnych. Celem artykułu jest analiza użyteczności jednostek specjalnych dla realizacji zasadniczych misji Sil Zbrojnych RP (zapisanych w Strategii Obronności RP) oraz prezentacja perspektyw ich dalszego rozwoju (przez pryzmat szans, wyzwań, ryzyk i zagrożeń).

Czasopismo: Przegląd Strategiczny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji
Polityka ochrony cyberprzestrzeni RP

Celem niniejszego opracowania jest analiza założeń polityki ochrony cyberprzestrzeni RP zaprezentowanych w dokumencie zatytułowanym Polityka ochrony cyberprzestrzeni Rzeczypospolitej Polskiej, zaprezentowanym w 2013 r. przez Ministerstwo Administracji i Cyfryzacji i Agencję Bezpieczeństwa Wewnętrznego. Artykuł poddaje analizie postulaty i wytyczne tam zamieszczone, jak również konfrontuje te założenia z elementami systemu ochrony cyberprzestrzeni RP. Zgodzić należy się z twórcami tej strategii, iż zapewnienie stanu pełnego bezpieczeństwa teleinformatycznego, jest niemożliwe. Można mówić jedynie osiągnięciu pewnego, akceptowalnego jego poziomu. Wydaje się, że do osiągnięcia tego celu, powinna w znaczącym stopniu przyczynić się realizacja priorytetów polityki ochrony cyberprzestrzeni RP, a wśród nich w szczególności określenie kompetencji podmiotów odpowiedzialnych za bezpieczeństwo cyberprzestrzeni, stworzenie i realizacja spójnego dla wszystkich podmiotów administracji rządowej systemu zarządzania bezpieczeństwem cyberprzestrzeni oraz ustanowienie wytycznych w tym zakresie dla podmiotów niepublicznych, stworzenie trwałego systemu koordynacji i wymiany informacji pomiędzy podmiotami odpowiedzialnymi za bezpieczeństwo cyberprzestrzeni i użytkownikami cyberprzestrzeni, zwiększenie świadomości użytkowników cyberprzestrzeni w zakresie metod i środków bezpieczeństwa.

Czasopismo: Przegląd Strategiczny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji
Wykorzystanie gier decyzyjnych/symulacyjnych w naukach społecznych. Wybrane problemy

Treścią publikacji jest przedstawienie wybranych problemów prognozowania w naukach społecznych. W artykule skoncentrowano się na metodzie gier decyzyjnych/symulacyjnych, które – zwłaszcza wraz z rozwojem teorii gier oraz komputerów – są coraz częściej wykorzystywane w wielu dziedzinach. Na wybranych przykładach gier decyzyjnych/symulacyjnych – Poznań International Model United Nations 2013/POZiMUN; S.E.N.S.E. a także gry sieciowej EVE Online – wskazano jak ważne są takie ćwiczenia, by móc precyzyjniej przewidywać przyszłość. Zwrócono także szczególną uwagę na kwestię przypadku oraz czynników zakłócających, które mogą destabilizować proces przewidywania. Poruszono ponadto problem podejmowania decyzji w aspekcie klasycznej oraz kwantowej logiki.

Czasopismo: Przegląd Strategiczny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji
Ewolucja zagrożenia dżihadystycznego w Europie

W niniejszej publikacji skupiono się na przedstawieniu źródeł i najważniejszych przejawów radykalizmu islamskiego w Europie. Zwrócono w szczególności uwagę na historyczne i ideologiczne determinanty rozwoju tego zjawiska. Wskazano najważniejsze etapy ewolucji zagrożenia dżihadystycznego oraz aktorów mających wpływ na jego ewolucję. Uwzględniając powyższe przesłanki w artykule zawarto ponadto najważniejsze wnioski dotyczące wzrastającego poziomu powyższego zagrożenia dla wybranych państw europejskich, w okresie ostatnich kilkunastu lat wraz ze wskazaniem zmiennych wpływających na ów poziom w postaci: procesu radykalizacji społeczności muzułmańskich w Europie, zmian w taktyce i organizacji grup dżihadystycznych, sukcesu akcji rekrutacyjnych i antyterrorystycznej aktywności państw Zachodu.

Czasopismo: Przegląd Strategiczny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji
Sprawozdanie z posiedzenia Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 7498 na temat powołania międzynarodowego trybunału ds. katastrofy malezyjskiego samolotu, lot nr MH-17, Nowy Jork, 29 lipca 2015 r. (Aleksandra GOLUS)

Sprawozdanie z posiedzenia Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 7498 na temat powołania międzynarodowego trybunału ds. katastrofy malezyjskiego samolotu, lot nr MH-17, Nowy Jork, 29 lipca 2015 r. (Aleksandra GOLUS)

Czasopismo: Przegląd Strategiczny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji
Statystyczne bezpieczeństwo w Polsce

Zagadnienie bezpieczeństwa mimo krótkiego rozwoju nauki o nim w Polsce, doczekało się stosunkowo bogatego dorobku naukowego. Autor zainteresował się jego stanem, po ukazaniu się kolejnego raportu Ministerstwa Spraw Wewnętrznych omawiającego stan bezpieczeństwa w 2012 roku. W artykule znajdziemy krótkie nawiązanie do wieloznacznoœci pojęcia „bezpieczeństwo” oraz problemów z jego obiektywną oceną. Autor odwołując się do literatury, przybliża czynniki mające wpływ na poczucie bezpieczeństwa. Przy wykorzystaniu danych statystycznych, podejmowana jest próba ukazania efektywnoœci działań niektórych służb policyjnych. W treści artykułu stawiane są pytania, na które autor najczęściej nie udziela odpowiedzi, inspirując tym samym czytelnika, do własnych przemysleń i formułowania ocen. Odwołujac się natomiast do danych i wskaźników statystycznych, stara się wykazac jak wieloznacznie można i należy interpretowac dane statystyczne. W artykule znajdziemy uzasadnienie dla tezy, że statystyka nie powinna byc celem, a narzędziem słuącym przybliżeniu do prawdy w zakresie zagrożeń kryminalnych. Z tego narzędzia należy korzystać jednak w sposób umiejętny.

Czasopismo: Przegląd Strategiczny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji
PROCES KSZTAŁTOWANIA NIEMIECKIEJ KULTURY OTWARTOŚCI WOBEC IMIGRANTÓW

Proces wzmacniania kultury powitania i uznania imigrantów doprowadził do wykształcenia w Niemczech postawy otwartości wobec cudzoziemców. Na jej cechy wydają się mieć istotny wpływ: specyfika napływających do Niemiec fal migracyjnych oraz wieloletnie obowiązywanie najpierw polityki wielokulturowości (multikulti), a następnie kultury przewodniej (leitkultur). Podstawową motywację dla niemieckiej polityki otwartych drzwi, nazywanej także ‘polityką otwartych serc’, a oficjalnie ‘polityką powitania’ (Wilkommenspolitik), stanowiły potrzeby niemieckiego rynku pracy. To im miały służyć polityka imigracyjna i, nierozerwalnie z nią związana, polityka integracyjna. Motywacją uzupełniającą było przekonanie o rosnącej odpowiedzialności Niemiec za sytuację na świecie, co skutkowało m.in. przyjmowaniem masowo przybywających do RFN uchodźców i potencjalnych azylantów. Napływające fale migracyjne systematycznie zmieniały skład społeczeństwa niemieckiego. Otwartość na nie postawiła przed Niemcami zadanie opracowania takiego systemu inkluzji imigrantów, który zapewniałby spójność i wzmacniał bezpieczeństwo społeczne państwa.

Czasopismo: Przegląd Strategiczny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji
GRANICA I POGRANICZE UNII EUROPEJSKIEJ I ROSJI. W POSZUKIWANIU NOWYCH SCHEMATÓW INTERPRETACYJNYCH

Kryzys w relacjach Unii Europejskiej z Rosji w roku 2014 ujawnił koniec dotychczasowego modelu organizacji relacji granicznych między projektem europejskim i projektem rosyjskim. W efekcie konieczne jest stworzenie nowych schematów interpretacyjnych dla zrozumienia obecnej sytuacji politycznej. Prezentowana analiza proponuje powrót do klasycznego instrumentarium studiów granicznych i aplikacji rozumienia granicy jako frontier i boundary oraz spojrzenie na problem poprzez modele geopolityczne oraz geostrategie. Odejoecie od EU centrycznego podejścia umożliwia stworzenie nowego schematu interpretacyjnego strukturyzacji granicy i pogranicza dwóch konkurencyjnych projektów integracyjnych.

Czasopismo: Przegląd Strategiczny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji
BEZPIECZEŃSTWO POLSKI W OKRESIE ZIMNEJ WOJNY

System jałtańsko-poczdamski powstały w wyniku II wojny światowej włączył Polskę w orbitę wpływów Związku Radzieckiego. Została ona uzależniona gospodarczo (RWPG) i militarno-politycznie (Układ Warszawski) od wschodniego sąsiada. Podejmowane próby zbyt samodzielnego wzmocnienia bezpieczeństwa Polski (plan Rapackiego, plan Gomułki, układ grudniowy w 1970 r. z RFN) kończyły się niepowodzeniem. Stan wojenny w 1981 r. pogłębił izolację międzynarodową Polski i dodatkowo uzależnił ją od Moskwy. Odejście od konfrontacji międzyblokowej w końcu lat 80. spowodowało podpisanie traktatu granicznego w Niemcami i reorientację Polski na współpracę ze światem zachodnim.

Czasopismo: Przegląd Strategiczny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji
INFORMACYJNY WYMIAR ZAGROŻEŃ DLA BEZPIECZEŃSTWA WSPÓŁCZESNEJ POLSKI

Artykuł stanowi próbę naszkicowania panoramy najistotniejszych zagrożeń w sferze bezpieczeństwa informacyjnego współczesnej Polski. Punktem wyjściowym prowadzonych rozważań jest krytyczna analiza dotychczas stosowanych ujęć terminów „bezpieczeństwo informacyjne” i „zagrożenie informacyjne”. W dalszej części po ukazaniu głównych zagrożeń charakterystycznych dla globalnego społeczeństwa informacyjnego autor wskazuje listę zasadniczych zagrożeń informacyjnych dla bezpieczeństwa współczesnej Polski, zaliczając do nich: ograniczanie dostępu do informacji związane z: nadmierną uznaniowością i restrykcyjnością systemu ochrony tajemnic, słabością systemu udostępniania informacji publicznych, wykluczenie cyfrowe, hermetyzacją specjalistycznej terminologii, naruszanie wolności informacyjnej związane z rozwojem różnych form inwigilacji, niedoskonałości systemu ochrony danych osobowych, zapóźnienia w wprowadzaniu e-administracji, przestępczość w sferze informacyjnej. Posługując się tak wyspecyfikowanym katalogiem zagrożeń autor dokonuje ich szczegółowej egzegezy, ukazując zarówno skalę, jak i realne oraz potencjalne ich konsekwencje. W konkluzji rodzi to wniosek, iż współczesny wymiar zagrożeń dla bezpieczeństwa informacyjnego Polski wiąże się przede wszystkim z wielowątkowo traktowanymi kwestiami dostępu do informacji.

Czasopismo: Przegląd Strategiczny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji
SPORY TERYTORIALNE PAŃSTW CZŁONKOWSKICH NATO NA OBSZARZE ARKTYKI. UWARUNKOWANIA, ZNACZENIE ORAZ WPŁYW GLOBALNEGO OCIEPLENIA

W niniejszym artykule przeanalizowane zostały trzy przypadki sporów terytorialnych pomiędzy państwami członkowskimi NATO: spór pomiędzy Kanadą i Danią o znajdującą się w Kanale Kennedy’ego Wyspą Hans, spór pomiędzy Stanami Zjednoczonymi i Kanadą o część Morza Beauforta oraz kwestia Przejęcia Północnozachodniego, które uznawane jest przez Kanadęza wewnętrzne wody terytorialne, czemu sprzeciwiają się Stany Zjednoczone oraz europejskie państwa członkowskie NATO. Spory te mają miejsce z następujących powodów: dostępu do nowych tras morskich oraz do bogatych złóż ropy i gazu. W artykule przeanalizowane zostały uwarunkowania zaistnienia tych sporów oraz przedstawione zostały najważniejsze wydarzenia z ich przebiegu. Została także podjęta próba określenia dotychczasowego oraz potencjalnego przyszłego wpływu globalnego ocieplenia na kształt tych sporów.

Czasopismo: Przegląd Strategiczny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji
WSPÓŁPRACA SOJUSZU PÓŁNOCNOATLANTYCKIEGO I UNII EUROPEJSKIEJ W OBLICZU OBECNYCH ORAZ PRZYSZŁYCH ZAGROŻEŃ

Celem artykułu było przedstawienie możliwych obszarów współpracy Sojuszu Północnoatlantyckiego z Unią Europejską wobec obecnych oraz przyszłych zagrożeń. Niejednokrotnie partnerstwo Euroatlantyckie ucieleśnione w Sojuszu Północnoatlantyckim, służy Europejczykom za usprawiedliwienie dla ich ucieczki od strategicznej odpowiedzialnooeci i delegowania na Stany Zjednoczone trwałego zarządzania regionalnym bezpieczeństwem, czy światową stabilnooecią. WPBiO jest narzędziem cywilno-wojskowym polityki zagranicznej Unii Europejskiej. Podobnie jak NATO musi pozostać narzędziem militarnej solidarności Stanów Zjednoczonych i Europy. Konflikt rosyjsko-ukraiński oraz ataki terrorystyczne w Europie i na świecie stały się wielkim sprawdzianem dla systemu bezpieczeństwa na obszarze Euroatlantyckim oraz wielką szansą na zaciśnienie stosunków pomiędzy Unią Europejską a NATO. Obecna sytuacja pokazuje, że Sojusz Północnoatlantycki oraz Unia Europejska nie mogą bagatelizować aktualnych zagrożeń. Powinny natomiast konsekwentnie realizować wspólne ustalenia, stosując „twardą politykę” wobec ekspansji Rosji oraz Państwa Islamskiego. Pojęcie Euroatlantycki interes narodowy z punktu widzenia retoryki jest niewątpliwie oksymoronem. Z punktu widzenia polityki określa jednak sprawę pilną i absolutnie konieczną zarówno dla państw członkowskich Sojuszu, jak i dla samej Unii Europejskiej.

Czasopismo: Przegląd Strategiczny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji
WPŁYW INTERESÓW PAŃSTW CZŁONKOWSKICH UNII EUROPEJSKIEJ NA JEJ POLITYKĘ WOBEC ARABSKIEJ WIOSNY

Celem artykułu jest wykazanie, w jak dużym stopniu interesy państw członkowskich wpływają na politykę Unii Europejskiej w regionie śródziemnomorskim. Przede wszystkim na jej koncepcję, implementację i efektywność. Arabska wiosna stała się swoistym testem dla Unii Europejskiej i efektywnooeci jej działań na arenie międzynarodowej. Wydarzenia te, w kontekście unijnej polityki zagranicznej, unaoczniły dwie kwestie: po pierwsze, że ze względu na istniejące różnice interesów między unijnymi państwami członkowskimi, Unia Europejska jako podmiot nie jest w stanie podjąć efektywnych, spójnych działań wobec regionu Afryki Północnej i Bliskiego Wschodu, a po drugie, że w UE kształtuje się przewaga wpływu trzech państw – Francji,Wielkiej Brytanii i Niemiec, z wzrastającą rolą tego ostatniego. Interesy państw członkowskich będące odzwierciedleniem paradygmatu realistycznego przyczyniają się do blokowania niektórych założeń unijnej polityki, nadając jej charakter wyłącznie deklaratywny.

Czasopismo: Przegląd Strategiczny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji
DYPLOMATYCZNE DZIAŁANIA PAŃSTWA KATAR W ROZWIĄZYWANIU SPORÓW I KONFLIKTÓW NA BLISKIM WSCHODZIE I W AFRYCE

Współcześnie na tle wysokiej konfliktogenności w regionie Bliskiego Wschodu i na kontynencie afrykańskim powiązanej z napięciami o charakterze religijno-etnicznym, proliferacją broni nuklearnej, czy rywalizacją mocarstw o wpływy, Katar i jego skuteczne działania na rzecz rozwiązywania sporów i konfliktów objawiają się jako regionalny fenomen XXI wieku. Katar pokazał jak należy wykorzystywać swój potencjał gospodarczy i polityczny, aby w okresie zaledwie kilku lat stał się regionalną siłą polityczną zdolną do efektywnego oddziaływania. Aby ukazał sposoby i efekty prowadzenia przez Katar mediacji wybrano trzy najbardziej reprezentatywne przykłady: sporu politycznego w Libanie, wojny w sudańskiej prowincji Darfur, konfliktu między rebeliantami a rządem w Jemenie. Zostały one uzupełnione o czwarty przykład, rzadko opisywany w kontekoecie mediacji katarskiej – spór pomiędzy Erytreą i Dżibuti, który też stanowi kolejny dowód na zwiększoną aktywnością dyplomatyczną Kataru w Afryce. Mediacja jako dyplomatyczny instrument wpisuje się w strategię polityki zagranicznej Kataru. Strategia ta polega na tworzeniu „marki” państwa na arenie międzynarodowej, wzmacnianiu swojego bezpieczeństwa i stabilności oraz na kreowaniu własnej strefy wpływów.

Czasopismo: Przegląd Strategiczny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji
Turcja wobec irańskiego programu nuklearnego. Wyzwania i szanse

W artykule przeanalizowano turecką politykę wobec Iranu. W ostatniej dekadzie relacje irańsko-tureckie dynamicznie rozwijają się. W 2010 r. Turcja wraz z Brazylią zaproponowały plan rozwiązania irańskiego kryzysu nuklearnego. Mimo, że plan z różnych względów nie powiódł się, stanowił jednak przykład, że Turcja może odegrać jeszcze istotną rolę w negocjacjach z Iranem.

Czasopismo: Przegląd Strategiczny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji
Rozmowy sześciostronne – dyplomatyczne wyzwanie wobec problemu denuklearyzacji Półwyspu Koreańskiego

Rozmowy sześciostronne prowadzone między Koreą Północną, Koreą Południową, Stanami Zjednoczonymi, ChRL, Rosją i Japonią na temat denuklearyzacji Półwyspu Koreańskiego rozpoczęły się pod koniec sierpnia 2003 r. Ich celem jest przekonanie Pjongjangu do rezygnacji z programu nuklearnego w zamian za międzynarodową pomoc gospodarczą. Pomimo wielu deklaracji Korea Północna nie zrezygnowała ze swoich atomowych aspiracji i nie zamknęła reaktora w głównym ośrodku północnokoreańskiego programu jądrowego w Yŏngbyŏn. Publiczne oświadczenie Korei Północnej o posiadaniu broni jądrowej w 2002 r., a następnie przeprowadzenie prób atomowych w 2006 r. i 2009 r. pokazało, że szantaż nuklearny jest metodą prowadzenia polityki umożliwiającą funkcjonowanie północnokoreańskiego reżimu.

Czasopismo: Przegląd Strategiczny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji