rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Ekstremalne zjawiska termiczne w Sudetach w okresie współczesnych zmian klimatu

Praca zawiera charakterystykę ekstremalnych wartości temperatury powietrza,
jakie wystąpiły w Sudetach w latach 1951–2007. Analiza danych z czterech
stacji referencyjnych potwierdziła postępujące współcześnie ocieplenie w całym
profilu wysokościowym Sudetów(203–1603 m n.p.m.).
Wykazano istnienie zwyżkowych trendów temperatury niemal we wszystkich
miesiącach, jednak nie w każdym przypadku były one istotne statystycznie.
Najsilniejsze tempo przyrostu temperatury maksymalnej wystąpiło w maju
(0,6°C/10 lat). Za istotny przejaw współczesnego ocieplenia uznać też należy
spadkową tendencję liczby dni mroźnych (Tmax<0°C) i bardzo mroźnych
(Tmax<-10°C) w całym profilu hipsometrycznym oraz wzrostową liczby dni gorących
(Tmax≥25°C) i upalnych (Tmax≥30°C) w niższych położeniach. Na przełomie
XX i XXI wieku wystąpiły u podnóża Sudetów, nienotowane wcześniej, tzw.
dni szczególnie upalne, z temperaturą maksymalną ponad 35°C. Współczesne
ocieplenie klimatu w strefie szczytowej Sudetów (na Śnieżce) kształtuje się
w przebiegu wielu wskaźników termicznych odmiennie aniżeli w niższych położeniach.

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Ocena i prognoza erozji dennej w wybranych przekrojach karpackich dopływów Wisły

Dokonano analizy zmienności położenia dna koryt rzecznych w czasie 
w wybranych czterech profilach wodowskazowych na Rabie i Dunajcu. Wskazano przyczyny bardzo intensywnej erozji, wśród których należy wymienić: intensywny pobór rumowiska rzecznego, niewłaściwie prowadzone prace regulacyjne polegające na skrótach i zawężeniach koryt oraz budowę obiektów hydrotechnicznych, zaburzających ciągłość transportu rumowiska na długości rzeki. Prognozowanie zostało zrealizowane za pomocą metody LOESS, lokalnej ważonej regresji. 
W celu zbadania jak daleko długość ciągu historycznego wpływa na jakość prognozy, porównano 5-letnie prognozy oparte na 5-letniej historii z prognozami 5-letnimi opartymi na historii 10-letniej. Uzyskane wyniki wskazują na potrzebę wstępnej analizy danych przed zastosowaniem konkretnej wersji modelu polegającą na uwzględnieniu rodzaju zmienności wykazywanej przez ciąg historyczny.

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Ocena energetyki lokalnej na przykładzie gminy Serock

Zgodnie z wymogami Prawa energetycznego na szczeblu gminnym,
powinny być zbilansowane potrzeby energetyczne gminy i istniejące
możliwości zaopatrzenia w ciepło i elektryczność. Gmina Serock
jest gminą wiejską, nie posiada scentralizowanych systemów ogrzewania
i nie przewiduje się realizacji takich systemów. W 2004 roku
w gminie Serock zamieszkiwało 10 193 osoby. W mieście było użytkowanych
1050 mieszkań, a na wsi 2500. W gminie wiejskiej Serock na
potrzeby ogrzewania i przygotowania ciepłej wody użytkowej wykorzystywany
jest głównie gaz ziemny, na drugim miejscu znalazły się stałe
paliwa kopalne; węgiel i pochodne. W mieście było ogrzewanych gazem
474 gospodarstw domowych a na wsi 717. Wynika z tego, że w mieście
było ogrzewanych 576, a na wsi 1783 gospodarstw domowych innymi
nośnikami energii. Do ogrzania 1m2 powierzchni mieszkalnej (badania
własne) potrzebne jest 0,7GJ energii. Odpowiadająca tym potrzebom
energetycznym moc cieplna wynosi 0,1kW. Suma zapotrzebowania na
energię cieplną w aktualnym stanie w gminie Serock wynosi ogółem 343
408GJ/a, co odpowiada ok. 49,05 MW mocy zainstalowanej dla typowego
sezonu grzewczego. Całkowita ilość zużywanego węgla w gminie wynosi
5897,5t. Ponadto na terenie gminy jest zużywane drewno opałowe w ilości
1600 m3. Wskaźniki emisji gazów do atmosfery pochodzące ze spalania
różnego rodzaju paliw w gminie Serock kształtują się następująco:
CO2 – 23 075,9 t, SO2 – 97,5t, NOx – 42t, CO – 20,18t. Jednostkowe zużycie
energii cieplnej w budynkach szkolnych i przedszkolnych zawarte
jest w granicach 0,44 – 0,99 GJ/m² i 0,1 – 0,22 GJ/m³, badane szkoły
mieszczą się w klasach od C do F wg klasyfikacji dla etykietowania tego
typu obiektów. Natomiast jednostkowe zużycie energii cieplnej w budynkach
mieszkalnych zawarte jest w granicach od 0,43 do 1,43 GJ/m²
(dla standardowych wysokości pomieszczeń). Tak duża rozbieżność wyników i wysoka wartość skrajna wskazuje na potrzebę zabiegów termomodernizacyjnych.
Przyjmując jako priorytet zrównoważony rozwój
regionu na podstawie przeprowadzonych podstawowych analiz gospodarki
energetycznej w gminie Serock stwierdza się, że należy przeprowadzić
działania termomodernizacyjne zmniejszające zapotrzebowanie
na ciepło w sektorze mieszkaniowym (obiektów gminnych) i w szkolnictwie.
Zaprezentowana metoda bilansowania potrzeb cieplnych dla gminy
wiejskiej została pozytywnie zweryfikowana i może być stosowana do
tego rodzaju prac.

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Współczesne techniki pomiarowe laboratoriów wodnych

W laboratoriach hydraulicznych poza podstawowymi badaniami modelowymi
budowli hydrotechnicznych coraz częściej prowadzone są eksperymentalne
prace nad rozpoznaniem warunków przepływu wody przez różnego typu wodne
konstrukcje środowiskowe. Badania te dotyczą wybranych sytuacji towarzyszących
przepływowi wody w rozmywanych korytach aluwialnych, z porostem roślinnym,
z uwzględnieniem przepływu ryb, na przepuszczalnych konstrukcjach
kamiennych, urządzeniach prototypowych, aeratorach lub komorach wirowych.
W badaniach tych uzyskujemy szybkie, często pulsacyjne zmiany ciśnień i towarzyszące
im pulsacje prędkości przepływu. Wymagają one zastosowania nowoczesnych
technik i urządzeń badawczych, które w swym działaniu wykorzystują wysokiej
częstotliwości impulsy elektromagnetyczne lub akustyczne. Wykorzystuje
się je również w pomiarach terenowych jako źródło sygnałów dla układów wspomagania
działań eksploatacyjnych obiektów. Większość ośrodków krajowych posiada
laboratoria hydrauliczne wyposażone w podobnej klasy urządzenia pomiarowe.
Są to często takie same modele mierników. Niezbędne staje się więc
opracowanie spójnych standardów badań i interpretacji uzyskiwanych wyników.
W artykule opisano stosowane w Laboratorium Hydraulicznym SGGW mierniki
do pomiaru prędkości przepływu wody. Podano zasady konfiguracji tych urządzeń
i podłączenia ich do komputerowego systemu pomiarowego. Konfiguracja aparatury
pomiarowej zależy od rodzaju i wartości gromadzonych danych, od ich wiarygodności,
szybkości pozyskiwania, transmisji i weryfikacji. Omówiono organizację
badań w zakresie pomiarów prędkości wody oraz możliwości wykorzystania
mierników w pomiarach na budowlach rzecznych. Wskazano zasady pozyskiwania
danych, wstępnej ich weryfikacji oraz archiwizacji.

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Czynniki oceniające rolniczą przestrzeń produkcyjną

Do waloryzacji terenów rolnych można użyć różnych wskaźników oceniających
rolniczą przestrzeń produkcyjną. W wykorzystywanych metodach oceny
przestrzeni rolniczej wyróżniamy grupy czynników naturalnych lub antropogenicznych.
Celem pracy jest przedstawienie istniejących metod oceny rolniczej
przestrzeni produkcyjnej i czynników uwzględnianych przy jej waloryzacji. Autor
w pracy przedstawia także propozycję czynników, które obecnie powinno się
uwzględniać w pracach waloryzujących rolniczą przestrzeń produkcyjną.

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Działalność gospodarcza w aspekcie typów funkcjonalnych gmin górskich

Potencjał przyrodniczy, ekonomiczny i społeczny powinien determinować
rodzaj działalności gospodarczej podejmowanej na danym terenie.
Również klasyfikacja funkcjonalna gmin powinna ujmować ten
potencjał. Dlatego też rodzaj działalności gospodarczej winien odpowiadać
funkcji gospodarczej gminy.
Celem artykułu jest weryfikacja rodzaju podejmowanej działalności
gospodarczej w gminach według ich typów funkcjonalnych. W opracowaniu
przedstawiono charakterystykę działalności gospodarczej
podejmowanej na obszarach wiejskich gmin górskich, którą zestawiono
z funkcjami gospodarczymi, jakie przypisuje się tym terenom.
Rozpatrywano trzy wybrane typy funkcjonalne na podstawie
38 gmin górskich.
Stwierdzono, że dominującą działalnością gospodarczą na terenach
wiejskich gmin górskich jest handel i budownictwo, bez względu
na typ funkcjonalny gminy. Tylko dla gmin z funkcją turystyczną
stwierdzono zgodność rodzaju podejmowanej działalności gospodarczej
z przypisaną funkcją gospodarczą gminy.

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Udział społeczeństwa w ochronie zieleni na obszarach innych niż leśne

Artykuł porusza problematykę funkcjonujących w Polsce instrumentów
prawnych mających na celu ochronę zieleni (drzew i krzewów)
na terenach innych niż leśne koncentrując się na udziale społeczeństwa
w ochronie zieleni. Postępowanie w sprawie wydania decyzji o zezwolenie
na usunięcie drzewa wyklucza udział społeczeństwa, natomiast wymagany
jest jego udział w tworzeniu aktów planowania przestrzennego, które
określają zasady ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu.
W krajobrazie rolniczo-wiejskim strata w środowisku spowodowana
usunięciem drzewa jest szczególnie widoczna. Udział
społeczeństwa w procesie podejmowaniu decyzji ma gwarantować
lepsze postanowienia oraz uniknięcie konfliktów społecznych.
Artykuł jest próbą odpowiedzi na pytanie, czy w polski systemie
prawnym chroniącym zieleń na obszarach innych niż leśne
możliwy jest udział społeczeństwa nie będącego stroną w postępowaniu.

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Osuwiska – wyznaczenie czasokresów prowadzenia obserwacji geodezyjnych przemieszczających się mas ziemnych

Osuwiska są jednymi z najbardziej rozpowszechnionych zjawisk, które powodują katastrofy naturalne. W związku z tym prowadzenie geodezyjnego monitoringu przemieszczających się mas ziemnych jest niezbędne w celu zapewnienie bezpieczeństwa ludzi i ich mienia. Podczas pomiarów geodezyjnych związanych 
z monitoringiem osuwisk bardzo ważne jest zaplanowanie momentów wykonywania obserwacji we właściwych odstępach czasu. Wybór właściwych momentów wykonania obserwacji daje obserwatorowi odpowiedni wgląd w przebieg kinematyki zjawiska wraz z rozpoznaniem etapów rozwoju procesu, które następują kolejno z różnym nasileniem i częstotliwością. Autorzy, bazując na literaturze, zaprezentowali zasady planowania serii pomiarowych podczas geodezyjnych badań deformacji, skupiając się na zależnościach związanych z deformacjami gruntu spowodowanymi prowadzoną podziemną eksploatacją górniczą. Zaprezentowana została koncepcja planowania i wykonania serii pomiarowych na przykładzie aktywnego osuwiska przy uwzględnieniu czynników wpływających na intensyfikację przemieszczania się mas ziemnych, takich jak: nasycenie gruntu wodą, budowa geologiczna obszaru, czy rodzaj gleby i jej właściwości.

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Zdarzenia drogowe z udziałem zwierzyny w Polsce w latach 2001-2011

Rozwój infrastruktury drogowej, przecinanie się szlaków migracyjnych
zwierząt i dróg zwiększa prawdopodobieństwo zaistnienia zdarzenia drogowego z
udziałem zwierzyny. Zdarzenia drogowe z udziałem zwierzyny są źródłem wielomilionowych
strat materialnych, mogą być powodem utraty zdrowia, a nawet życia
uczestników ruchu. W celu zwiększenia bezpieczeństwa, zmniejszenia negatywnego
wpływu drogi na środowisko przyrodnicze, należy prowadzić badania i
stosować odpowiednie zabezpieczenia zmniejszające prawdopodobieństwo pojawienia
się zwierząt na drodze.
Celem badań było przeprowadzenie analiz zdarzeń drogowych z udziałem
zwierzyny na polskich drogach odnotowanych w latach 2001 – 2011. W badaniach
analizowano zdarzenia drogowe z udziałem dużych zwierząt, tzn. z jeleniowatymi
(jeleń, daniel, łoś, sarna) i z dzikami. W badanym okresie analizowano tendencję
zmian liczby zdarzeń drogowych z udziałem zwierzyny przy uwzględnieniu liczebności
zwierzyny oraz liczby zarejestrowanych pojazdów w poszczególnych
latach. Obliczono wskaźnik określający liczbę pojazdów przypadających na jedno
zdarzenie drogowe z udziałem zwierzyny w analizowanych latach oraz łącznie w
całym badanym okresie.
W badanym okresie 2001 – 2011 doszło do 153 269 zdarzeń drogowych z
udziałem zwierzyny, w tym do 151 882 kolizji, 1 387 wypadków, w których zginęło
61 osób a 1 804 zostało rannych. Wzrost liczby zdarzeń drogowych z udziałem
zwierzyny pomiędzy początkowym a końcowym okresem badań był dwukrotny
(o 109,34%). Wzrost liczby pojazdów zarejestrowanych pomiędzy 2001 – 2011
wyniósł 61,99%. Wśród badanych czynników najmniejsza różnica pomiędzy początkowym
i końcowym okresem badań dotyczyła wielkości populacji zwierzyny
i wyniosła 52,83%. Średnio w badanym okresie na jedno zdarzenie drogowe z udziałem zwierzyny przypadało 1 383 pojazdów. W badanym okresie zginęło
1,29% populacji badanej grupy zwierzyny.

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Autokorelacja przestrzenna wskaźników infrastruktury wodno-ściekowej woj. małopolskiego

Autokorelacja jest działem statystyki, który zajmuje się analizą danych
przestrzennych, w dalszej kolejności opisem i badaniem zjawisk przestrzennych.
Metody statystyki przestrzennej nazwane są także przeglądową analizą danych
przestrzennych (explorative spatial data analysis, ESDA). Statystyki przestrzenne
są efektywnym sposobem wyszukiwania zależności występowania danego zjawiska
z przestrzenią geograficzną. Miary autokorelacji przestrzennej obrazują zależność zmiennych
w odniesieniu do lokalizacji przestrzennej. Korelacja przestrzenna (autokorelacja
dodatnia) pozwala stwierdzić, że nasilenie danego zjawiska jest bardziej zauważalne
w obiektach przyległych do siebie niż w obiektach od siebie odległych. W statystyce
przestrzennej są wykorzystywane dwa typy miar: miary globalne i miary lokalne.
Autorzy w artykule do zobrazowania przestrzennej zależności występowania
infrastruktury gospodarki wodno-ściekowej posłużyli się miarą globalną. Do
obliczenia miary globalnej wykorzystano program R CRAN. Wyliczono miarę
globalną statystyki I Morana dla różnych macierzy wag przestrzennych. Dane do
analizy pozyskano z Głównego Urzędu Statystycznego w Krakowie i jest to stan
infrastruktury wodno-ściekowej na rok 2004. Statystyka I Morana pozwala wykryć
globalne wzorce autokorelacji w obiektach przestrzennych w odniesieniu do
przyjętej macierzy wag. Miara globalna jest jedno-liczbowym wskaźnikiem zależności
przestrzennej lub ogólnego podobieństwa regionów. Zaletą miary globalnej
jest jej syntetyczność, a wadą uśrednianie. W artykule przedstawiono możliwości
zastosowania statystyki przestrzennej w analizie zjawisk infrastruktury wodnościekowej.
W tym celu zbadano zróżnicowanie gmin województwa małopolskiego
względem wybranych elementów infrastruktury technicznej należących do grupy
gospodarki wodno-ściekowej. Analizy dokonano na podstawie wskaźników nasycenia
wodociągami i kanalizacją powierzchni obiektów.

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Wykorzystanie superabsorbentów w zabezpieczeniach przeciwerozyjnych

Superabsorbenty (SAP-y), są to luźno usieciowane polimery hydrofilowe,
które mogą absorbować duże ilości wody. W glebie działają jako bufor wilgotności,
ograniczając tzw. stres wodny u roślin. Stwierdzono jednak, iż proste wymieszanie
gleby z superabosrbentem zmniejsza parametry wytrzymałościowe gleb.
Aby zapobiec temu zjawisku opracowano geokompozyt sorbujący wodę. Ma on
postać taśmy z geowłokniny wypełnionej superabsorbentem. Jego zastosowanie
pozwala ograniczyć problem dostępności wody dla roślin, co zwiększa odporność
erozyjną skarp.

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Tendencje zmian termicznych okresów rolniczych w rejonie Bydgoszczy

Badania wykonano w celu oceny kierunku, zakresu i stopnia istotności zmian wskaźników charakteryzujących termiczne okresy rolnicze w rejonie Bydgoszczy. W badaniach wykorzystano wyniki pomiarów temperatury powietrza, prowadzonych w sposób standardowy, w Stacji Badawczej Wydziału Rolnictwa 
i Biotechnologii UTP Bydgoszcz w Mochełku, położonej około 20 km od Bydgoszczy. Badaniami objęto 30-letni okres normalny 1981-2010. Uwzględniono 
następujące termiczne okresy rolnicze: gospodarczy, wegetacyjny, aktywnego wzrostu roślin, dojrzewania oraz zimowego spoczynku roślin. W wyniku przeprowadzonych badań nie stwierdzono istotnych trendów zmian wszystkich 15 badanych wskaźników charakteryzujących termiczne okresy rolnicze rejonu Bydgoszczy wraz z upływem lat od 1981 do 2010 roku. W niektórych przypadkach (5 na analizowanych 15) stwierdzono natomiast poszerzenie ich zmienności czasowej 
w latach 1996-2010, w stosunku do poprzedniego okresu 15-letniego 1981-1995, które ewentualnie można traktować, jako symptom obserwowanych zmian klimatycznych. Średnie wieloletnie w okresie 1981-2010 wartości badanych wskaźników termicznych okresów rolniczych są zgodne z normatywnymi dla rejonu Bydgoszczy, podawanymi w publikacjach charakteryzujących klimat i agroklimat Polski, co świadczy o reprezentatywności punktu pomiarowego w Mochełku. Badania potwierdziły bardzo dużą niestabilność czasową termicznych okresów rolniczych w rejonie Bydgoszczy, charakterystyczną dla umiarkowanego i przejściowego klimatu Polski.

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Przestrzenne zróżnicowanie obszarów pozbawionych dostępu do drogi publicznej w powiecie nowosądeckim

Dostępność działek do dróg publicznych stanowi istotny element
warunkujący możliwości i wygodę użytkowania danej działki, co ma
szczególne znaczenie na terenach zurbanizowanych oraz przeznaczonych
w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego na cele budowlane.
Dla dominującej pod względem procentowego udziału i zajmowanej
powierzchni grupy działek użytkowanych rolniczo, brak połączenia
z siecią dróg publicznych powoduje również szereg problemów. Można
do nich zaliczyć wzrost kosztów ponoszonych na uprawę oraz konieczność
uzgadniania przejazdów o charakterze sąsiedzkim lub występowania
o ustalenie służebności gruntowych. Występowanie dużego udziału gruntów
bez połączenia z drogami stanowi istotną przesłankę do wszczynania
na danym obszarze postępowania scaleniowego.
Prezentowany artykuł przedstawia przestrzenne zróżnicowanie obrębów
powiatu nowosądeckiego ze względu na natężenie występowania
zjawiska braku dostępu działek do sieci drogowej. Wyniki uzyskano w drodze
przetworzenia zbioru danych graficznych i opisowych o wszystkich działkach ewidencyjnych powiatu nowosądeckiego, połączonego z identyfikacją
sieci transportowej oraz analizy sąsiedztwa działek tworzących te sieć.

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Wpływ fertygacji zalewowej na wzrost i rozwój rozsady pomidora szklarniowego uprawianego w podłożu organicznym

Nawadnianie rozsady pomidora uprawianego w doniczkach wypełnionych podłożem organicznym, prowadzi się ręcznie lub za pomocą zraszaczy umieszczonych nad roślinami. Nawadnianie zalewowe na stołach lub posadzkach zalewowych stosowane jest w produkcji roślin ozdobnych, a ostatnio coraz częściej 
w uprawie rozsady pomidora i ogórka w kostkach wełny mineralnej. Celem badań prowadzonych w latach 2008 - 2010 było określenie wpływu fertygacji zalewowej pożywką o różnym stężeniu składników pokarmowych (EC = 1,5, EC = 2,5, EC 
= 3,5, EC = 4,5 mS.cm-1), na wzrost i rozwój rozsady pomidora szklarniowego 
w uprawie w substracie torfowym. Rozsada uprawiana była na podgrzewanej posadzce zalewowej. Doniczki z roślinami pomidora podczas procesu fertygacji zalewano na wysokość 3-4 cm przez okres 30 minut. Rodzaj fertygacji nie miał istotnego wpływu na wzrost i rozwój rozsady pomidora. Rośliny uzyskane przy fertygacji zalewowej jak i ręcznym podlewaniu pożywką charakteryzowały się podobną wysokością, grubością łodygi, świeżą i suchą masą, a także powierzchnią i liczbą liści. Większość parametrów wzrostu (wysokość, świeża masa, powierzchnia i liczba liści) była najbardziej korzystna dla rozsady pomidora przy stosowaniu do fertygacji pożywki, o średniej zawartości składników pokarmowych EC 2,5 i EC 3,5 mS.cm-1. Podwyższenie stężenia składników w pożywce do EC - 4,5 mS.cm-1 przyczyniło się do uzyskania rozsady niższej, o cieńszej łodydze, ale o wyższej zawartości suchej masy. Stan odżywienia rozsady pomidora podstawowymi makroskładnikami (NPK i Ca), zarówno przy fertygacji zalewowej jak i ręcznej, był na podobnym poziomie. Istotnie niższą zawartość azotu w roślinach pomidora stwierdzono przy niskim stężeniu stosowanej pożywki EC 1,5 mS.cm-1. Wraz ze wzrostem stężenia podawanej pożywki rosło zasolenie 
w substracie torfowym. Silniejsze zatężanie składników mineralnych w substracie zachodziło pod wpływem fertygacji zalewowej.

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Wstępne badania nad oddziaływaniem wybranych zabiegów rewitalizacyjnych na wzrost dwuletnich siewek sosny zwyczajnej oraz występowanie roztoczy (Acari) glebowych w szkółce leśnej Bielawy w Nadleśnictwie Dobrzejewice

Celem niniejszych badań było określenie wpływu ściółkowania i nawożenia
organicznego na cechy siły wzrostu dwuletnich siewek sosny oraz na występowanie
roztoczy (Acari) glebowych w warunkach nawadniania. W pracy dokonano
oceny udatności zaproponowanych zabiegów rewitalizacyjnych gleb szkółki
za pomocą metody bioindykacyjnej. Organizmami wskaźnikowymi w tych badaniach
były pospolite i bardzo liczne w glebach leśnych roztocze. Doświadczenie
przeprowadzono w roku 2009 w szkółce leśnej Bielawy (Nadleśnictwo Dobrzejewice).
Na badanej powierzchni dominował piasek słabo gliniasty (ps). Doświadczenie
zostało założone metodą losowanych podbloków w układzie zależnym
(split-plot), w czterech powtórzeniach. Czynnikiem pierwszego rzędu było nawożenie
organiczne, przeprowadzone przed wysiewem nasion (wiosną 2008 r.)
w dwóch wariantach (kontrola – bez nawożenia organicznego; nawożenie organiczne
kompostem wytworzonym z ektopróchnicy leśnej). Czynnikiem drugiego
rzędu było ściółkowanie przeprowadzone po wschodach siewek (wrzesień 2008 r.) w dwóch wariantach (kontrola – bez ściółkowania; ściółkowanie). Stwierdzono
istotny wpływ obu zastosowanych czynników doświadczenia (nawożenia organicznego
i ściółkowania) na rozpatrywane parametry wzrostu badanych dwulatek
sosny. Większa średnica w szyi korzeniowej, wysokość oraz świeża masa części
nadziemnych wystąpiła u siewek na poletkach, które nawożono kompostem i poddano
zabiegowi ściółkowania. Czynnikiem dodatnio kształtującym ogólną liczebność
roztoczy (w tym Actinedida, Gamasida i Oribatida) oraz różnorodność gatunkową
mechowców było ściółkowanie.

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna