rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Polska elektroenergetyka na krawędzi. Próba przedstawienia zagrożeń

Warunki funkcjonowania elektroenergetyki będą determinowane w przyszłości przez wytwarzanie energii elektrycznej z odnawialnych źródeł energii (OZE), zdecentralizowane struktury jej produkcji i dostaw, wysoką ela-styczność elektrowni oraz magazynowanie energii elektrycznej w ilościach mają-cych znaczenia dla rynku hurtowego. W konsekwencji nie tylko na polską elek-troenergetykę, ale wręcz całą europejską energetykę, będzie wpływać ogranicza-nie produkcji energii elektrycznej w elektrowniach opalanych węglem. Konieczne będzie dostosowanie strategii elektroenergetyki do nowej sytuacji na rynku wy-twórczym oraz wprowadzenie mechanizmów kompensujących koszty utrzymy-wania mocy produkcyjnych zapewniających bezpieczeństwo energetyczne pań-stwa. Sytuacja ta sprawia, że przedsiębiorstwa elektroenergetyczne muszą opty-malizować portfel inwestycyjny pod kątem rentowności wykorzystanych techno-logii. Postęp technologiczny także wpływa na sposób dostępu do rynku energii elektrycznej dla klientów. Nie tylko ułatwia dostęp do hurtowego i detalicznego rynku za pomocą domów maklerskich, ale także w rezultacie obniżki kosztów zastosowania technologii miniprodukcyjnych i rozwoju tzw. prosumentów, czyli klientów detalicznych (głównie gospodarstwa domowe), którzy mogą produko-wać energię elektryczną na własne potrzeby. Istotne jest znalezienie odpowiedzi na pytanie, co będzie w przyszłości podstawą dla generowania zysków przez polską elektroenergetykę oraz jaka struktura wytwarzania pozwoli na zapewnie-nie bezpieczeństwa energetycznego kraju przy jednoczesnym wypełnieniu wy-mogów pakietu klimatycznego oraz dostosowaniu się do zmieniającego się oto-czenia.

Czasopismo: Unia Europejska.pl
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki o polityce i administracji, nauki socjologiczne
Bezpośrednie inwestycje zagraniczne państw UE w 2012 roku

W roku 2012 wartość bezpośrednich inwestycji zagranicznych (BIZ) państw Unii Europejskiej zmniejszyła się o prawie 40% w porównaniu z rokiem 2011. Był to poziom najniższy od 2003 r. i nieprzekraczający 26% poziomu z rekordowego roku 2007. W efekcie, UE kolejny rok z rzędu straciła na znaczeniu jako globalny inwestor.
W artykule przedstawiono zmiany aktywności inwestycyjnej poszczególnych państw członkowskich UE-27 w 2012 r., w szczególności w zakresie inwestycji w kapitał przedsiębiorstw (inwestycji typu greenfield oraz fuzji i przejęć międzynarodowych), oraz ich główne przyczyny. Wskazano też na znaczenie innych form inwestycji bezpośrednich, często niezwiązanych bezpośrednio z ochroną lub zwiększaniem zysków lub konkurencyjności firmy inwestującej. Przedstawiono listę największych unijnych inwestorów, zarówno pod względem odpływu w 2012 r., jak i zasobów BIZ na koniec 2012 r., a także głównych odbiorców inwestycji bezpośrednich państw UE-27.
W konkluzjach stwierdzono, że w związku ze słabym wzrostem gospodarczym w wielu regionach świata korporacje ograniczyły inwestycje w rozwój, ale na coraz większą skalę realizują przepływy związane z zarządzaniem dużymi zyskami zatrzymywanymi w filiach zagranicznych. Skala tej działalności wydaje się być na tyle znacząca, że rodzi pytanie o przydatność statystyk bilansu płatniczego do analizy wpływu BIZ na gospodarkę kraju inwestującego lub przyjmującego inwestycje.

Czasopismo: Unia Europejska.pl
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki o polityce i administracji, nauki socjologiczne
Udział krajowej wartości dodanej w eksporcie nowych państw członkowskich

Rosnąca integracja gospodarek zarówno w wymiarze regionalnym, jak i globalnym powoduje stopniowe zwiększanie się zależności od importu wi-doczne w popycie finalnym oraz eksporcie poszczególnych krajów. W wyniku tych ogólnych tendencji w ostatnich dwóch dekadach udział krajowej wartości dodanej w eksporcie zmniejszył się w większości gospodarek. Odzwierciedla to postępujące uzależnienie produkcji eksportowej od importowanych dóbr po-średnich.
O ile zjawisko zmniejszania się krajowej wartości dodanej w eksporcie jest zjawiskiem powszechnie obserwowanym, to jego skala w poszczególnych kra-jach była różna. Udział krajowej wartości dodanej w eksporcie najszybciej zmniejszał się w krajach Europy Środkowej oraz w krajach rozwijających się Azji, a więc w tych regionach, które w największym stopniu stały się celem delokalizacji produkcji. Szczególnie duża intensywność umiędzynarodowienia produkcji i eksportu charakteryzuje kraje Europy Środkowej, co wynika ze sto-sunkowo niewielkich rozmiarów ich gospodarek, bliskości dużych krajów Eu-ropy Zachodniej oraz wysokiego stopnia integracji w ramach Unii Europejskiej.
Zróżnicowany wkład krajowej wartości dodanej do eksportu w poszczególnych branżach powoduje, że struktura eksportu w ujęciu brutto i w ujęciu krajowej wartość dodanej nieco się różnią. Największe różnice wy-stępują w eksporcie produktów chemicznych, sprzętu transportowego oraz ma-szyn i urządzeń elektrycznych, których rzeczywiste znaczenie, czyli w ujęciu krajowej wartości dodanej, jest niższe niż wskazują na to statystyki uwzględnia-jące także zagraniczną wartość dodaną.

Czasopismo: Unia Europejska.pl
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki o polityce i administracji, nauki socjologiczne
Rosnące znaczenie krajów BRIC w eksporcie strefy euro

Rosnący popyt importowy w krajach BRIC (Brazylia, Rosja, Indie i Chiny) był w ostatnich latach jednym z najważniejszych czynników wspierających wzrost międzynarodowego handlu. Do kreacji popytu importowego przyczyniały się, z jednej strony, proces modernizacji gospodarek i rosnąca siła nabywcza społeczeństw, a z drugiej - włączenie tych krajów do międzynarodowych sieci produkcji. Z rosnącego popytu w krajach BRIC (z wyjątkiem Rosji) w mniejszym stopniu korzystały przedsiębiorstwa unijne. W artykule przeanalizowano przyczyny tego zjawiska, a także zmiany w strukturze eksportu strefy euro do krajów BRIC - geograficznej oraz według kategorii ekonomicznych.

Czasopismo: Unia Europejska.pl
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki o polityce i administracji, nauki socjologiczne
Wsparcie grupowe w procesie restrukturyzacji europejskich instytucji bankowych

W artykule przedstawiono problematykę związaną z nowymi regulacjami UE w zakresie łagodzenia negatywnych skutków kryzysów bankowych. Opracowanie przedstawia wybrane aspekty prawne regulujące wsparcie grupowe oraz analizuje wątpliwości związane z ich stosowaniem. Autorzy przedstawili również sytuację własnościową banków w nowych państwach członkowskich UE. Spojrzenie na regulacje w zakresie wsparcia grupowego przez pryzmat struktury akcjonariatu jest szczególnie istotne w przypadku takich krajów, jak Polska, w których większość aktywów sektora bankowego znajduje się w rękach kapitału zagranicznego. W artykule zwrócono uwagę na konieczność korekty aktualnych propozycji UE tak, aby zapewnić ochronę praw mniejszościowych akcjonariuszy, gdyż na obecnym etapie proponowane instrumenty wydają się nie być spójne zarówno z dobrymi praktykami corporate governance, jak i innymi regulacjami unijnymi dotyczącymi rynków kapitałowych.

Czasopismo: Unia Europejska.pl
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki o polityce i administracji, nauki socjologiczne
Tendencje rozwoju kapitału ludzkiego i społecznego w Polsce na tle krajów UE

Celem artykułu jest poszukiwanie odpowiedzi na pytanie, czy i w jakim zakresie w okresie członkostwa w UE Polska domknęła lukę względem krajów UE w zakresie kapitału ludzkiego i społecznego. Kwestie te analizowane są w kontekście czynników konkurencyjności polskiej gospodarki. Rozważania prowadzono w oparciu o analizę przestrzennego rozmieszczenia oraz tendencji rozwoju tych dwóch rodzajów kapitału w krajach UE po 2002 r., z wykorzystaniem metod taksonomicznych.
Wśród analizowanych krajów europejskich wysokiemu poziomowi kapitału ludzkiego na ogół towarzyszy relatywnie wysoki kapitał społeczny. Na tym tle Polska należy do grupy państw o relatywnie przeciętnym kapitale ludzkim oraz niewielkim kapitale społecznym, a niedociągnięcia występowały we wszystkich wymiarach tych kapitałów. Zapóźnienie w zakresie kapitału społecznego wydaje się mieć większe rozmiary i trwalszy charakter. W latach 2002-2012 zapóźnienie Polski w zakresie kapitału ludzkiego wobec wysoko rozwiniętych krajów UE zmniejszało się, natomiast w zakresie kapitału społecznego wobec państw z czołówki rankingu (głównie skandynawskich) nie uległo zmianie. Na obecnym etapie rozwoju, krytycznego znaczenia dla polskiej gospodarki nabiera kapitał ludzki. Jego synergia z kapitałem społecznym jawi się jako komplementarne ogniwo, którego znaczenie wzrośnie w kolejnych fazach rozwoju.

Czasopismo: Unia Europejska.pl
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki o polityce i administracji, nauki socjologiczne
Zjawisko platformy eksportowej na przykładzie zachowań inwestycyjnych amerykańskich korporacji w Unii Europejskiej

Jedną ze strategicznych odpowiedzi korporacji transnarodowych na liberalizację wymiany handlowej w ramach regionalnych ugrupowań integracyjnych jest lokowanie inwestycji bezpośrednich w jednym z krajów członkowskich, a następnie eksport większości produkcji do pozostałych krajów regionu. Na podstawie tej obserwacji sformułowana została teoria platformy eksportowej dla bezpośrednich inwestycji zagranicznych (export platform foreign direct investment), w myśl której członkostwo w ugrupowaniu integracyjnym, przy jednoczesnym oferowaniu szczególnie dogodnych warunków inwestycyjnych przyczynić się może do wzrostu atrakcyjności małego kraju dla kapitału korporacji transnarodowych spoza regionu. Szczególną rolę odgrywają przy tym korzystne rozwiązania fiskalne, których potencjał może zostać zrealizowany, gdy ugrupowanie integracyjne utworzy jednolity rynek wewnętrzny. Dla zobrazowania tego zjawiska, w artykule analizie poddano najważniejsze lokalizacje amerykańskich inwestycji bezpośrednich w Unii Europejskiej na przestrzeni ostatnich dwudziestu lat. Szczególną uwagę poświęcono małym krajom członkowskim UE oraz wzrostowi ich atrakcyjności dla kapitału amerykańskiego po utworzeniu jednolitego rynku europejskiego.

Czasopismo: Unia Europejska.pl
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki o polityce i administracji, nauki socjologiczne
Działalność innowacyjna przedsiębiorstw przemysłu spożywczego państw członkowskich Unii Europejskiej

W artykule przedstawiono poziom i zmiany innowacyjności przedsiębiorstw przemysłu spo-żywczego w państwach członkowskich Unii Europejskiej w latach 2008-2010 i 2010-2012. Mierzono je udziałem przedsiębiorstw prowadzących działalność innowacyjną (bieżącą lub zaniechaną) w ogólnej liczbie przedsiębiorstw (wg Podręcznika Oslo). Ponadto przedstawiono odsetek przedsię-biorstw aktywnych innowacyjnie w zakresie: wyłącznie innowacji technologicznych, wyłącznie w innowacji nietechnologicznych oraz jednocześnie innowacji technologicznych i nietechnologicznych. Przeprowadzone badania wskazują, że najkorzystniejsza sytuacja pod wzglę-dem poziomu i zmian innowacyjności występowała w krajach takich, jak: Luksemburg, Estonia, Mal-ta, Dania, Litwa, Finlandia, Wielka Brytania i Francja.

Czasopismo: Unia Europejska.pl
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki o polityce i administracji, nauki socjologiczne
Umowa TTIP a kwestia walutowa

Negocjacje w sprawie TTIP, skoncentrowane na poprawie uwarunkowań wzajemnego han-dlu i inwestycji, pomijają kwestię wpływu polityki pieniężnej i kursowej USA i UE na potencjalne efekty przyszłego porozumienia. Jeżeli TTIP ma mieć takie znaczenie dla strategicznego partnerstwa USA-UE, jak niegdyś traktat rzymski - zawierający wskazówki co do przyszłej polityki walutowej EWG - dla rozwoju integracji europejskiej, to w negocjowanym porozumieniu należy unormować, przynajmniej w szerokich kategoriach, relacje dolar-euro.

Czasopismo: Unia Europejska.pl
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki o polityce i administracji, nauki socjologiczne
Wpływ ryzyka regulacyjnego na rynkach finansowych na funkcjonowanie sektora elektroenergetycznego

W artykule autorzy wskazują na potencjalne ryzyka, jakie stwarzają nowe regulacje rynku finansowego dla koncernów elektroenergetycznych. Przedstawiają również wzajemne zależności przywołanych aktów prawnych. Pozwalają one na weryfikację hipotezy, iż proponowa-ne kompleksowe uregulowanie funkcjonowania rynków towarowych będzie z jednej strony istotnym wyzwaniem formalno-organizacyjnym dla uczestników obrotu, a z drugiej – katalizatorem nowych obszarów ryzyka dla tych przedsiębiorstw. Ponadto, ograniczenie – w wyniku wejścia w życie nowego systemu regulacyjnego – możliwości hedgingu może zwiększyć ryzyko rynkowe, a w konsekwencji wykreować ryzyko systemowe w innych obszarach rynku finansowego niż uznane pierwotnie za narażone na wzrost ryzyka tego typu i z tego powodu objęte regulacjami w pierwszej kolejności. Ograniczenie się zaś tylko do transakcji krótkoterminowych poza rynkiem finansowym może odbić się negatywnie na wynikach finansowych koncernów elektroenergetycznych oraz ich ratingach finansowych.

Czasopismo: Unia Europejska.pl
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki o polityce i administracji, nauki socjologiczne
Strategia lizbońska - przyczyny niepowodzenia

Tuż po wdrożeniu strefy euro, Rada Europejska przyjęła ambitną strategię (strategia lizbońska) na kolejną dekadę. Jako główny cel dla UE postawiono „przekształcenie się w najbardziej konkurencyjną i dynamicznie rozwijającą się, opartą na wiedzy, gospodarkę, zdolną do trwałego wzrostu oraz zapewniającą więcej miejsc pracy i większą spójność społeczną". Strategia stopniowo przyjęła kształt zestawu różnych gospodarczych i społecznych celów cząstkowych. Główny cel sprowadzał się do zapewnienia przeciętnego tempa wzrostu gospodarczego na poziomie 3%. Jego osiągnięciu miał sprzyjać wzrost nakładów na badania i rozwój do poziomu 3% PKB. W 2005 r. strategię nieznacznie zmodyfikowano, koncentrując się na wzroście gospodarczym i tworzeniu miejsc pracy. Światowy kryzys gospodarczy z 2009 r. dramatycznie pogorszył warunki makroekonomiczne. W 2010 r. Komisja Europejska przyznała, że strategia lizbońska okazała się porażką i postanowiła wyciągnąć wnioski na przyszłość. Za główne przyczyny niepowodzenia uznano brak właściwej koordynacji między KE i państwami członkowskimi, nadmierną liczbę, często ze sobą sprzecznych, celów, brak dostatecznego zaangażowania władz krajowych, a także rozszerzenie w 2004 r. Unii o 10 nowych członków, będących na niższym poziomie rozwoju gospodarczego niż stare państwa członkowskie. W naszym przekonaniu, przyczyną niepowodzenia było również zignorowanie nierównowagi sektora finansów publicznych, a także nieuzasadniona wiara w moc przyjętej wspólnej waluty.

Czasopismo: Unia Europejska.pl
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki o polityce i administracji, nauki socjologiczne
Strategia Kosmiczna dla Europy

W artykule omówiono rozwój i możliwości europejskiej polityki kosmicznej w kontekście Strategii Kosmicznej dla Europy ogłoszonej w 2016 roku, zwracając szczególną uwagę prze-de wszystkim na interakcje między czterema strategicznymi celami w przestrzeni kosmicznej dla Europy. W szczególności przeanalizowano sektory, metody i dziedziny strategii kosmicz-nej oraz możliwe zastosowania ich w europejskim i polskim przemyśle kosmicznym. Ponadto przeprowadzono analizę wyzwań stojących przed Unią Europejską oraz europejskim przemy-słem kosmicznym i związanych z relacjami z Europejską Agencją Kosmiczną. Ostatnią część poświęcono możliwym konsekwencjom europejskiej polityki kosmicznej dla bezpieczeństwa europejskiego, analizowanym z perspektywy zastosowań usług kosmicznych oraz zasobów kosmicznych dual-use.

Czasopismo: Unia Europejska.pl
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki o polityce i administracji, nauki socjologiczne
TISA – PRÓBA PRZEŁAMANIA IMPASU W ROKOWANIACH WIELOSTRONNYCH CZY KOLEJNE NIEDOKOŃCZONE NEGOCJACJE HANDLOWE?

W wyniku niepowodzenia wielostronnych negocjacji handlowych rundy rozwoju z Doha, grupa państw rozwiniętych zainicjowała w 2013 r. rozmowy z zamiarem osiągnięcia porozumienia liberalizującego handel usługami, nazwanego TiSA. Negocjacje początkowo były prowadzone poza strukturami WTO, ale projekt porozumienia bazował na tekście GATS z rundy urugwajskiej. Zakładano, że TiSA zostanie włączona do WTO jako porozumienie plurilateralne. Do grudnia 2016 r. odbyło się 21 rund rozmów z udziałem 22 państw i UE. Oczekiwano zakończenia negocjacji do końca 2016 r. Jednakże wiele spraw pozostało nieuzgodnionych. Głównymi punktami spornymi był transport morski i usługi finansowe na poziomie stanowym po stronie Stanów Zjednoczonych oraz ochrona danych osobowych w e-handlu i zobowiązanie do objęcia liberalizacją przyszłych rodzajów usług po stronie UE. Mimo że potencjalny wpływ makroekonomiczny TiSA na dochód narodowy, zatrudnienie i środowisko naturalne oszacowano jako marginalny, negocjacje wywołały falę krytyki ze strony różnych instytucji, głównie organizacji pracowniczych. Celem artykułu jest dokonanie przeglądu potencjalnych skutków TiSA i ocena szans jego wdrożenia.

Czasopismo: Unia Europejska.pl
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki o polityce i administracji, nauki socjologiczne
Rynek usług bez barier w Unii Europejskiej – działania na rzecz jego realizacji

Budowa jednolitego, konkurencyjnego rynku usług jest priorytetowym ce-lem Unii Europejskiej, ma on bowiem istotne znaczenie dla wzrostu gospo-darczego i tworzenia miejsc pracy. Bariery na rynku wewnętrznym uniemożli-wiają usługodawcom, w szczególności małym i średnim przedsiębiorstwom, rozszerzanie swojej działalności poza granice ich krajów i pełny udział w korzyściach z jednolitego rynku usług. Jego utworzenie wymaga zarówno zniesienia istniejących przeszkód na poziomie unijnym w działalności transgra-nicznej, jak i jednoczesnej reformy krajowych rynków usługowych, prowadzą-cej do ich mniejszego zróżnicowania. Mimo podjętych do tej pory działań, inte-gracja rynku usług jest na znacznie niższym poziomie niż rynku towarów, a jednolity rynek usług nadal nie istnieje. Istotnym problemem pozostaje frag-mentacja krajowych przepisów, co w przypadku usług transgranicznych ozna-cza konieczność ponoszenia dodatkowych kosztów ich przestrzegania. Nadal istnieją bariery wejścia i dostępu do świadczenia określonych usług w postaci m.in. wymogów w zakresie kwalifikacji zawodowych lub ograniczenia liczby usługodawców na rynku.
Celem opracowania jest wskazanie istniejących istotnych barier, utrudniają-cych transgraniczne świadczenie usług oraz określenie priorytetowych działań związanych z ich usuwaniem i tworzeniem jednolitego rynku usług w Unii Eu-ropejskiej w najbliższych latach.

Czasopismo: Unia Europejska.pl
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki o polityce i administracji, nauki socjologiczne
Udział wyrobów wysokiej techniki w eksporcie Polski i pozostałych krajów Unii Europejskiej

Udział wyrobów wysokiej techniki w polskim eksporcie dóbr prze-tworzonych jest nadal względnie niski, mimo że w ostatnich latach wy-raźnie i szybko rósł. Według danych Eurostatu, w 2014 r. udział ten wy-niósł 8% (podczas gdy średnio w Unii Europejskiej kształtował się na poziomie 15%). Znaczenie wyrobów high-tech w Polsce jest wyraźnie mniejsze nie tylko w porównaniu z krajami Europy Zachodniej (UE-15), ale także w porównaniu z wieloma gospodarkami wschodzącymi, w tym z Czechami i Węgrami. W latach 2007-2014 dynamika eksportu wyro-bów wysokiej techniki była w Polsce najwyższa spośród krajów UE, a wartość tego eksportu wzrosła przeszło czterokrotnie. Obserwowany w tym okresie wzrost udziału wyrobów wysokiej techniki związany był z drugim etapem inwestycji w tego typu branżach w krajach Europy Środkowej, przy czym – jak wskazują dane dotyczące wartości dodanej w handlu zagranicznym – duże znaczenie w tym procesie odegrali inwe-storzy z gospodarek wschodzących.
Na niski udział wyrobów wysokiej techniki w polskim eksporcie skła-dają się dwa główne czynniki – marginalne znaczenie produkcji high-tech w krajowych przedsiębiorstwach oraz niewielki udział firm zagra-nicznych z sektora wysokiej techniki w napływie bezpośrednich inwesty-cji zagranicznych. Podczas gdy w większości krajów Europy Zachodniej o udziale wyrobów high-tech w eksporcie decyduje w dużej mierze po-ziom wydatków na badania i rozwój, to w krajach Europy Środkowej (i ogólnie w gospodarkach wschodzących) udział wyrobów wysokiej techniki w eksporcie związany jest silnie z bezpośrednimi inwestycjami zagranicznymi.

Czasopismo: Unia Europejska.pl
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki o polityce i administracji, nauki socjologiczne
Przesłanki udzielania przedsiębiorcom pomocy de minimis w spłacie zobowiązań podatkowych pobieranych w obrocie towarowym z zagranicą

Pomoc publiczna w formule de minimis w zakresie ulg w spłacie zobowiązań podatkowych stano-wi dla przedsiębiorców zamierzających z niej skorzystać dogodną formę otrzymania wsparcia ze stro-ny państwa. Analizując to zagadnienie, należy mieć na uwadze szczegółowe zasady udzielania pomo-cy publicznej w ogóle, bowiem skorzystanie z pomocy – nawet udzielonej przez organ państwowy – niesie ryzyko uznania jej przez Komisję Europejską za pomoc niedozwoloną lub nielegalną, co oczy-wiście wiązać się będzie z koniecznością jej zwrotu. Z drugiej strony istnieje możliwość korzystania z prostszej, lecz ograniczonej kwotowo pomocy w ramach de minimis. Procedura uzyskiwania takiej pomocy jest niewątpliwie łatwiejsza, a uzyskana korzyść szczególnie dla przedsiębiorców małych lub średnich może stanowić znaczące wsparcie. Chociaż wsparcie w ramach de minimis stanowi formę pomocy publicznej „bez konkretnego przeznaczenia”, to zasady i warunki jej udzielania są ściśle regu-lowane przez prawo unijne.

Czasopismo: Unia Europejska.pl
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki o polityce i administracji, nauki socjologiczne
Świadczenia opieki pozaszpitalnej w dyrektywie 2011/24/UE oraz jej wdrożenie do prawa polskiego - krok wstecz dla pacjentów?

Problematyka ponadgranicznych świadczeń opieki pozaszpitalnej (ambulatoryjnej) stanowi istotną część prawa pacjenta do uzyskania opieki medycznej w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej. Co do zasady, tzw. rozporządzenia koordynacyjne UE, wydawane w związku z przepływem pracowników w ramach Unii, oraz orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości UE (TSUE) przewidują swobodę w ich otrzymywaniu przez pacjentów. Dyrektywa 2011/24/UE w sprawie stosowania praw pacjentów w transgranicznej opiece zdrowotnej miała „skodyfikować" przedmiotową judykaturę TSUE oraz ustanowić zasady ułatwiające dostęp do bezpiecznej transgranicznej opieki zdrowotnej o wysokiej jakości w Unii.
Założeniem artykułu było zbadanie, czy swoboda pacjentów w ponadgranicznym korzystaniu z przedmiotowej kategorii usług medycznych w wyniku przyjęcia powyższej dyrektywy nie doznaje ograniczeń, które byłyby nie do pogodzenia z istniejącymi przepisami unijnego prawa. Analizie poddano zarówno proces prac nad dyrektywą, jak i jej ostateczny kształt. Prowadzi ona do wniosku, iż ten ostatni odbiega, ze szkodą dla praw pacjentów, od początkowych założeń, opartych na korzystnym dla nich orzecznictwie TSUE.
W artykule zbadano również założenia polskich przepisów, które mają wdrożyć dyrektywę 2011/24/UE do prawa polskiego. Przeprowadzona analiza prowadzi do wniosku, że projektowana transpozycja tego unijnego aktu do polskiego systemu prawnego zmierza w podobnym do dyrektywy, niekorzystnym dla polskich pacjentów, kierunku.

Czasopismo: Unia Europejska.pl
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki o polityce i administracji, nauki socjologiczne