rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Zespoły komunalnej zabudowy mieszkaniowej w czasie przemian w Gdańsku na przykładzie Biskupiej Górki

W Gdańsku następują szybkie i znaczące zmiany, prowadzone są liczne inwestycje, sprawy komunalnego mieszkalnictwa zeszły na dalszy plan. Miasto prowadzi wiele działań o sztandarowym charakterze i strategicznym znaczeniu,  głównie w związku z Euro 2012. Działalność w sferze budownictwa mieszkaniowego prowadzą więc wyłącznie deweloperzy i indywidualni inwestorzy. Działania te nie wpływają na poprawę stanu technicznego zasobów komunalnych i nie rozwiązują problemu ich dotyczących. Zagadnienia związane z rewitalizacją komunalnej substancji zabudowy mieszkaniowej, pomimo iż stanowią poważny problem dla „miasta”, są drugoplanowe w porównaniu z wielkimi przedsięwzięciami o międzynarodowym  znaczeniu. Cały wysiłek finansowy i organizacyjny władz miasta skupia się na realizacji obiektów sportowych, usługowych oraz infrastruktury. Zespoły zabudowy komunalnej, położone w atrakcyjnych rejonach Gdańska, mają znaczący potencjał, ich lokalizacja wskazuje na możliwość pełnienia przez nie, prócz mieszkalnej, również funkcji wspomagającej zaplecze między- narodowej imprezy. Rejony te, dzięki szczególnym walorom historycznym i krajobrazowym, mogą stać się atrakcją turystyczną. Biskupia Górka jest w  szczególnej sytuacji. Zespół historycznej zabudowy komunalnej znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie starówki, w pobliżu urzędów i miejsc o znaczeniu ponadlokalnym, jednakże szereg uwarunkowań ma wpływ na ograniczanie możliwości kompleksowej rewitalizacji i na trudną sytuację dzielnicy w mieście. Uwarunkowania i ograniczenia dotyczące podobnych przedsięwzięć są niezmiernie zróżnicowanie i zależą od struktury własności lokali, przez warunki techniczne i infrastrukturę techniczną, aż po uwarunkowania społeczne. Przedstawiony tekst podejmuje próbę odpowiedzi, jakie są podstawowe ograniczenia i trudności obszaru Biskupiej Górki w Gdańsku oraz jakie działania mogą zostać podjęte, by czas zmian dla miasta stał się również okresem przemian w substancji historycznej zabudowy mieszkaniowej, stanowiącej w znacznej części własność gminy.

Czasopismo: Architecturae et Artibus
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
Zespoły mieszkaniowe z wielkiej płyty w XXI wieku - problemy i perspektywy

W latach powojennych w Europie wyniszczonej wojną panował olbrzymi głód mieszkaniowy. Technologia wielkopłytowa trafiła na podatny grunt, bo umożliwiała szybkie rozwiązanie tego problemu. Jednak budownictwo to nie spełniło  oczekiwań użytkowników, architektów, urbanistów. Dziś stało się tematem wielu badań i analiz; nieustannie stawia się pytanie: „co zrobić z wielką płytą?”. Jedną z odpowiedzi są programy przebudowy osiedli. W Polsce w technologii tej zrealizowano około 30% tkanki mieszkaniowej. Wyburzenie osiedli z wielkiej płyty nie jest możliwe, gdyż liczba  mieszkań budowanych w ciągu roku wynosi ok. 100 tys. Zastąpienie tkanki mieszkaniowej z wielkiej płyty zajęłoby ok. 40 lat. Jedyną drogą wyjścia jest więc modernizacja tych osiedli oraz podjęcie wszelkiego rodzaju działań zwią- zanych z oceną tego środowiska i zaproponowanie wielopłaszczyznowych przekształceń. Działania modernizacyjne powinny być prowadzone w  trzech obszarach, od przekształceń urbanistyczno-architektonicznych (skala makro) dotyczących całych osiedli, poprzez przekształcenia w mniejszych obszarach, które można określić przestrzeniami sąsiedzkimi (skala mezo), do przekształceń indywidualnych obejmujących zmiany funkcjonalno-przestrzenne miesz- kań, a więc w skali mikro. Niniejszy artykuł przedstawia zilustrowaną studiami projektowymi metodę przeprowadzenia działań modernizacyjnych na przykładzie wybranych osiedli Wrocławia.

Czasopismo: Architecturae et Artibus
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
Współczesne narzędzia pracy architekta, a jakość nowo projektowanej przestrzeni mieszkalnej

Artykuł dotyczy wpływu, jaki współczesne narzędzia pracy architekta, a zwłaszcza komputerowe wspomaganie projektowania wywierają na jakość projektowanej przestrzeni mieszkalnej. Problem ten może być rozpatrywany na  kilku płaszczyznach z jednej strony ułatwienia, jakie dają nowoczesne narzędzia, zwiększają możliwość eliminacji błędów na etapie projektowym, ale z drugiej strony pozwalają projektantom na sterowanie odczuciami przyszłych klientów, nie zawsze w  sposób rzetelny i uczciwy. Artykuł porusza moralne i etyczne strony pracy architekta we współczesnym świecie opanowanym przez konsumpcjonizm i chęć szybkiego zysku. Dodatkowym utrudnieniem staje się fakt, że obecnie praca ta zazwyczaj przebiega na płaszczyźnie projektant – inwestor (deweloper), a nie projektant – przyszły użytkownik mieszkania.

Czasopismo: Architecturae et Artibus
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
Kondycja architektury naszej współczesności: primum; secundum; czyżby też i tertium datur?

W odwołaniu się do przykładów architektury międzywojnia (wczesny modernizm), jako też PRL-u (modernizm dojrzały), autor próbuje scharakteryzować i uporządkować obraz polskiej architektury, czy lepiej: przestrzeni ostatniego ćwierćwiecza,  zaistniałej po roku 1989 w Polsce, w nowych warunkach politycznych, społecznych i gospodarczych. Obraz ten jawi się jako bardzo zróżnicowany: od liczących się osiągnięć w zakresie formy i funkcji, logiki czasu i miejsca, po totalną dezorganizację, chaos przestrzenny i brzydotę

Czasopismo: Architecturae et Artibus
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
Z badań domów wiejskich w gminie Michałowo

W 2014 roku zrealizowano kolejną sesję badań terenowych we wsiach Białostocczyzny. Najdokładniej zbadano wieś Nowa Wola w gminie Michałowo. Między innymi sporządzono szczegółową dokumentację inwentaryzacyjną fotograficzną i rysunkową trzech drewnianych domów wiejskich w tej wsi. Przeanalizowano specyfikę wnętrz mieszkalnych w tych domach (porównując je z wnętrzami innych domów wiejskich w tejże gminie), dostrzegając wytwory powstałe wskutek połączenia tradycyjnych wzorców estetycznych z nowoczesnymi rozwiązaniami, materiałami i „modami” estetycznymi. Taka synteza wskazuje, iż tradycyjne wzorce kształtowania przestrzeni są niejako wpisane w mentalność miejscowej ludności i trwają pomimo przemian cywilizacyjnych, a być może nawet są wspierane współczesną technologią.

Czasopismo: Architecturae et Artibus
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
Zasadność poszerzania granic administracyjnych miasta centralnego w przypadku Białegostoku

Białystok jest miastem o największej gęstości zaludnienia spośród miast wojewódzkich w Polsce. Argument ten, w połączeniu z aspiracjami metropolitalnymi, jest kluczowy w dyskusji na temat zasadności poszerzenia granic administracyjnych. Jednocześnie z dokonanych analiz urbanistycznych wynika, że powierzchnia użytkowa zabudowy o funkcji mieszkaniowej, usługowej i produkcyjnej możliwa do realizacji w obszarze miasta przewyższa szacowane zapotrzebowanie, co oznacza, że chłonność terenów jest większa niż realne zapotrzebowanie na tereny inwestycyjne. Problem stanowi rzeczywista dostępność terenów dla inwestorów. O rozwoju terytorialnym powinny decydować obiektywne kryteria i oczywiste uwarunkowania w ramach współdziałania z gminami sąsiednimi. Rozwój społeczno-gospodarczy miasta centralnego, w przypadku Białegostoku, nie musi być uwarunkowany poszerzaniem granic administracyjnych. Bardziej racjonalnym kierunkiem rozwoju jest model zwartości przestrzennej miasta.

Czasopismo: Architecturae et Artibus
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
Kontynuacja regionalnej tradycji w jednorodzinnej architekturze mieszkaniowej jako jeden z warunków ładu przestrzeni

Głównym celem artykułu jest zwrócenie uwagi na znaczenie ładu przestrzennego w architekturze tradycyjnych zespołów  zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i ciągłości tradycji w architekturze. Obecnie coraz więcej realizacji podejmuje  dialog z zabudową regionalną i w niej szuka inspiracji. Na podstawie obserwacji architektury zachodnioeuropejskiej i polskiej oraz własnych doświadczeń praktyki zawodowej autor próbuje sformułować kilka wytycznych dotyczących tworzenia rozwiązań projektowych nacechowanych poszanowaniem wartości tradycyjnej architektury mieszkaniowej i dążeniem do  pomnażania tych wartości.

Czasopismo: Architecturae et Artibus
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
Fotografia a sacrum. Starożytne budowle Egiptu - średniowieczne kościoły Europy

Fotografia jest techniką, która pozwala na dokumentowanie architektury sakralnej oraz innych przejawów sacrum, ale jest też dyscypliną sztuki, która ma potencjał wniesienia w sferę sacrum nowych wartości, poszerzenia jego kręgu kulturowego. Autor jest fotografikiem o bogatym dorobku w dziedzinie kreatywnego fotografowania architektury, szczególnie architektury sakralnej. Prace z cyklu „Kształt Światła” reprezentowały sztukę polską na Międzynarodowym Festiwalu Sztuki w Caracas w roku 1991, a także były prezentowane na wielu indywidualnych wystawach w Europie. Cykl „Idea Piramid” był tematem pracy doktorskiej obronionej w roku 2013. Przedmiotem niniejszego artykułu jest porównanie ekspresji czarno-białych fotografii interpretujących artystycznie wnętrza gotyckich kościołów Torunia i Barcelony oraz barwnych fotografii piramid egipskich w Gizie. Chociaż na fotografiach wykonanych odmiennymi technikami widnieją bardzo różne budowle, powstałe z inspiracji zupełnie odmiennych religii i cywilizacji, odległych w czasie epok i oddalonych miejsc na mapie świata, to zarówno w jednym, jak i drugim przypadku zasadniczym ich tematem jest sacrum. W przypadku architektury gotyckiej autor koncentruje się na sakralnym wnętrzu z wyeksponowaniem mistycznej roli światła wpadającego do wnętrza przez witraże. Piramidy w Gizie występują w kontekście przyrody, otwartej przestrzeni piasków Pustyni Libijskiej, koloru nieba oraz pojawiającego się w tle wielkiego miasta - Kairu. Pozostaje do oceny odbiorców tej sztuki, czy zaprezentowane fotografie przedstawiające architekturę sakralną powstałą przed wiekami i tysiącleciami, skalą kreacji poszerzają sferę sacrum przełomu XX i XXI wieku, czy są tylko przekazem o duchowości tamtych epok.

Czasopismo: Architecturae et Artibus
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
Nietypowe materiały budowlane – glina, gnój i domieszki – w świetle dawnego polskiego piśmiennictwa Cz. 2. Stropy, sufity i dachy

Zamiarem autora było rozpoznanie zakresu dawnych zastosowań gliny i innych budowlanych paramateriałów (nie wyłączając nawet łajna), co w zakresie ograniczonym do klepisk, podłóg i ścian wykonano i przedstawiono już w poprzednim artykule z tej serii (Szewczyk, 2011). Zaś w pracy niniejszej przedstawiono badania dawnych tradycji i sposobów stosowania gliny i domieszek w konstrukcjach sufitów, stropów, sklepień i dachów. Wywód zwieńczony jest wnioskiem o znakomitym, bo niezwykle bogatym i różnorodnym dorobku dawnej polskiej myśli technicznej w omawianym tu zakresie tematycznym, obejmującym  kulturę budowlanego użycia gliny – zasługującą na docenienie jako część naszego dorobku technologiczno-kulturowego.

Czasopismo: Architecturae et Artibus
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
Projektowanie XVI-wiecznej antykwy

Artykuł opisuje historię projektowania najważniejszej odmiany pisma – antykwy. Przedstawia głównych projektantów, typografów i drukarzy tworzących w XVI wieku pierwsze kroje stosowane w druku. Ukazuje historię kształtowania się antykwy w dobie renesansu, którego założenia miały ogromny wpływ na formę stosowanego wówczas pisma. Przedstawione zostały systemy budowania proporcji liter i odstępów między nimi. Artykuł poddaje analizie antykwy wczesnego, dojrzałego i późnego renesansu, ukazuje najważniejsze cechy konstrukcji liter. Przedstawione są także sylwetki wybitnych rytowników stempli drukarskich z Włoch i Francji.

Czasopismo: Architecturae et Artibus
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
Rezydencja w Radzyniu Podlaskim jako miejsce kształtujące wyobraźnię architektoniczną Stanisława Kostki Potockiego. Przyczynek do źródeł architektury klasycyzmu w Polsce

Artykuł analizuje architekturę jednego z najznakomitszych pałaców polskich wieku XVIII, wzniesionego przez Jakuba Fon¬tanę dla Eustachego i Marianny Potockich w Radzyniu Podlaskim. Wśród ich synów wyróżnił się Stanisław Kostka, wybitny przedstawiciel epoki Oświecenia, mecenas sztuki i architekt amator, który odegrał ważną rolę w dziejach kultury klasycy¬zmu w Polsce. Celem przeprowadzonych analiz jest określenie źródeł inspiracji kształtujących gust artystyczny Stanisława Kostki Potockiego, wychowanego w otoczeniu wyrafinowanych dzieł architektury rodzinnej rezydencji, co pozwala posta¬wić hipotezę, która klasycystyczne fascynacje sztuką antyku odnajduje w kulturze czasów saskich.

Czasopismo: Architecturae et Artibus
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
Wpływ teorii organizacji pracy na przestrzeń biurową

Teoria organizacji pracy jako nauka zaczęła powstawać w epoce industrializacji. Miała ona być sposobem na zwiększenie wydajności pracy w zakładach przemysłowych. Początkowo odkrycia nowej dziedziny naukowej stosowane były wyłącznie na potrzeby przemysłu. Z czasem zauważono, że stosowanie ich w pracy biurowej również może przynieść ogromne korzyści. Artykuł ten przedstawia wpływ teorii organizacji pracy na przestrzeń biurową od wieku XIX po czasy współczesne. Z poczynionych badań wynika, że istnieje związek między teorią organizacji pracy a sposobem formowania przestrzeni obiektów biurowych i poszczególnych stanowisk pracy. Możemy zatem łączyć klasyczne teorie organizacji pracy (m.in. tzw. tayloryzm) z powstaniem biura wielkoprzestrzennego (tzw. open space/open plan office), model stosunków międzyludzkich z powstaniem biura krajobrazowego czy wprowadzeniem boksów biurowych oraz teorie powstałe po 1970 roku, między innymi model zasobów ludzkich z wprowadzeniem biura kombi i nowych strategii czasowo-przestrzennych (np. ruchome miejsce pracy w ramach jednego biurowca). W analizie literatury z zakresu organizacji pracy oraz rozwiązań przestrzennych i funkcjonalnych biur w ujęciu historycznym autorka posłużyła się metodami badań porównawczych i badań historycznych (ujęcie chronologiczne) oraz argumentacji logicznej (wykazanie związków przyczynowo-skutkowych pomiędzy teorią a praktyką). Zostały wykonane także analizy porównawcze teorii organizacji pracy ze sposobem projektowania stanowisk pracy biurowej w określonym wyżej przedziale czasowym.

Czasopismo: Architecturae et Artibus
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
Obraz miasta Białegostoku po II wojnie światowej jako punkt wyjściowy do analizy przekształceń przestrzennych w okresie powojennym na podstawie „Inwentaryzacji stanu zagospodarowania miasta Białegostoku – 1948 r.”

Obraz białegostoku w latach 1944-1948 jest kluczowy dla zrozumienia zmian przestrzennych, jakie nastąpiły w trakcie odbudowy i wprowadzania kolejnych planów gospodarczych przez władze prl. poważne zniszczenia miasta, a szczególnie jego śródmieścia, wpłynęły znacząco na możliwości przekształceń przestrzennych.  artykuł jest analizą danych z dotychczas znanych źródeł tematu, jak i dokumentów, do których autor dotarł. w pierwszej części zaprezentowano dane statystyczne dla poszczególnych grup budynków w kolejnych analizach ograniczono do  obecnego jak i przedwojennego obszaru śródmieścia. Ostatnim etapem jest analiza przestrzenna zniszczeń na podstawie  dostępnych planów.

Czasopismo: Architecturae et Artibus
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
Grafika artystyczna od ogółu do szczegółu. Teoria/Praktyka/Parametryzacja 2018

Dwa rozdziały artykułu są rozważaniami o sztuce i grafice ostatnich lat w kontekście obrazów artystycznych i medialnych. Dwa następne opisują teoretyczne i praktyczne doświadczenia z realizacji prac artystycznych w roku 2018 (wraz ze wskaźnikami parametryzującymi). Kolografia jako technika graficzna jest metodą nieznaną, mimo swej ponad stuletniej historii występowania w praktyce graficznej i mimo ponad pięćdziesięciu lat od momentu ukucia nazwy przez amerykańskiego artystę Glena Alpsa. Sama nazwa jest różnie zapisywana, etymologicznie poprawna jest kolagrafia, ale występują nazwy: kolografia, kolograf, kolagrafia, kolagraf, czasem grafika strukturalna. Dostępne definicje i opisy techniki zebrane i zestawione ze sobą dają wystarczająco jasny obraz sprzeczności i bałaganu terminologicznego w tym obszarze. Autorska technologia kolografii Tomasza Kukawskiego pozwala określić technikę wedle standardów podręcznikowych pokrewnych opisom i praktyce innych, klasycznych technik graficznych. W tym przypadku najkrótszy opis brzmi: matryca kolograficzna jest matrycą reliefową; jest fizyczną (analogową) formą zapisu informacji obrazowej; drukowana może być jako druk wklęsły lub wypukły lub jako oba jednocześnie; może być stosowana w dowolnych połączeniach druku wklęsłego i wypukłego oraz kompilowana z dowolnymi technikami obydwu ww. rodzajów druku. Materiał matrycy kolograficznej to: tektura i papiery impregnowane i klejone za pomocą polialkoholu winylowego PVA, który w swojej masie jest również podstawowym materiałem tworzącym matrycę.

Czasopismo: Architecturae et Artibus
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
Dom wiejski we wsi gminnej Rossosz we wspomnieniach mieszkańców (komunikat naukowy)

W pracy zaprezentowano informacje o ludowej kulturze budowlanej we wsi Rossosz. Na podstawie wspomnień mieszkańców (Romana i Eugenii Bujnik) opisano zwyczaje i tradycje związane z użytkowaniem nieistniejącego już stuletniego domu w tej wsi. Potwierdzono, że forma i konstrukcja tego obiektu nawiązywały do dawnych tradycji budowlanych na terenie Lubelszczyzny i południowego Podlasia. Zarejestrowano kilka oryginalnych (w tym również nie znanych dotąd i nie potwierdzonych w literaturze) zwyczajów związanych z użytkowaniem domu.

Czasopismo: Architecturae et Artibus
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
W poszukiwaniu tendencji kształtowania środowiska mieszkaniowego XXI wieku w świetle wybranych dokonań wiedeńskich

Zapoczątkowane w okresie  przedwojennym poszukiwania  racjonalnych sposobów  gospodarowania przestrzenią  mieszkania przełożyły się na stworzenie w wielu krajach, w tym także w polsce okresu powojennego, standardów mieszkaniowych. Biorąc pod uwagę, że w okresie powojennym sprawy mieszkaniowe traktowane były przez władzepaństwowe jako zagadnienie  polityczne, tworzenie ram formalnych  dla rozwoju standaryzacji  podporządkowane było ściśle prawodawstwu tworzonemu przez administrację rządową aż do lat 80. XX wieku. na początku lat 60. XX wieku pojawiły się głosy mówiące o tym, które z proponowanych w standardach powierzchnie mieszkań będą w przyszłości najbardziej popularne. Z prowadzonych badań wyłaniał się obraz, w którym na pierwszy plan wysuwały się mieszkania o standardzie m4 i m5, składające się z 3 pokoi i przeznaczone dla rodzin 3-4, osobowych. W drugiej kolejności postulowano budowanie mieszkań w standardzie m3, dwupokojowych przeznaczonych dla rodzin 2-osobowych. Biorąc pod uwagę specyfikę zabudowy uzupełniającej oraz jej uwarunkowania przestrzenno-kompozycyjne, należy zastanowić się, w jakim stopniu standaryzacja odcisnęła swoje piętno na tej dziedzinie twórczości architektonicznej śródmieścia poznania.

Czasopismo: Architecturae et Artibus
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
Normatyw mieszkaniowy w odniesieniu do zabudowy mieszkaniowej o charakterze uzupełniającym z lat 1945-1968 na przykładzie Poznania

Zapoczątkowane w okresie  przedwojennym poszukiwania  racjonalnych sposobów gospodarowania  przestrzenią mieszkania przełożyły się na stworzenie w wielu krajach, w tym także w Polsce okresu powojennego, standardów mieszkaniowych. Biorąc pod uwagę, że w okresie powojennym sprawy mieszkaniowe traktowane były przez władze państwowe jako zagadnienie polityczne, tworzenie ram formalnych dla rozwoju standaryzacji podporządkowane  było ściśle prawodawstwu tworzonemu przez administrację rządową aż do lat 80. XX wieku. Na początku lat 60. XX wieku pojawiły się głosy mówiące o tym, które z proponowanych w standardach powierzchnie mieszkań będą w przyszłości najbardziej popularne. z prowadzonych badań wyłaniał się obraz, w którym na pierwszy plan wysuwały się mieszkania o standardzie m4 i m5, składające się z 3 pokoi i przeznaczone dla rodzin 3-4, osobowych. W drugiej kolejności postulowano budowanie mieszkań w standardzie m3, dwupokojowych przeznaczonych dla rodzin 2-osobowych. Biorąc pod uwagę specyfikę zabudowy uzupełniającej oraz jej uwarunkowania przestrzenno-kompozycyjne, należy zastanowić się, w jakim stopniu standaryzacja odcisnęła swoje piętno na tej dziedzinie twórczości architektonicznej śródmieścia poznania.

Czasopismo: Architecturae et Artibus
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
Świat moim medium

Artykuł prezentuje deklarację programową mistrza rysunku, twórcy nowatorskiej formuły wypowiedzi artystycznej z wykorzystaniem techniki rysunku. Ważnym elementem są odniesienia do autorytetów twórczych i dominujących metafor. Tekst analizuje główne wątki pojawiające się w pracach autora i główne motywy oraz znaczenia dominujące w poszczególnych cyklach prac.

Czasopismo: Architecturae et Artibus
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
Człowiek i jego samochód - relacje w strukturach mieszkaniowych w warunkach zrównoważonego rozwoju. Zapis refleksji

Jakość środowiska zbudowanego - przekształcanego i tworzonego dla coraz liczniejszych pokoleń mieszkańców jest przedmiotem wieloletniej i narastającej dyskusji zawodowej środowiska architektonicznego. Ludzka potrzeba samorealizacji poprzez codzienną aktywność, działalność zawodową, przyjmowane role społeczne  wpływa na kształtowanie indywidualnych modeli codzienności miejskiej, na decyzje o wyborach miejsca zamieszkania, miejsca czy kilku miejsc pracy, nauki, miejsc zakupów, rozrywki i rekreacji w strukturze miasta, na różnorod- ność, częstotliwość i dowolność przemieszczeń mieszkańców w mieście. Miasta są „za ciasne” - jedno po drugim tracą racjonalną drożność swoich korytarzy drogowych.  Niewydolność systemu drogowego - to podstawowa przesłanka do przekształcenia całej filozofii życia w mieście a tym samym filozofii tworzenia jego oferty funkcjonalnej i korzystania z niej. Kiedy możliwość przemieszczania się w przestrzeni utożsamiliśmy z rozumieniem wolności a ograniczenia czy zakaz  używania samochodu z zamachem na nią? Na jakich warunkach, żyjąc w miejskiej zabudowie mieszkaniowej, uda nam się zachować osobistą mobilność?

Czasopismo: Architecturae et Artibus
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka