rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Dyplomacja sportowa. Sport jako arena prowadzenia dyplomacji międzynarodowej

Artykuł ma na celu przeanalizowanie zagadnienia dyplomacja sportowa. Przeprowadzona została w związku z tym teoretyczna analiza tego pojęcia z uwzględnieniem różnych zakresów jego pojmowania. Następnie przytoczone
zostały krótko różne przejawy dyplomacji sportowej.
Analiza podjęta w artykule pozwoliła na wskazanie typowych działań, które można określić jako dyplomację sportową. Należą do nich wspieranie realizacji celów polityki zagranicznej przy wykorzystaniu sportu (np. nawiązywanie kontaktów sportowych w celu kreowania bliższych relacji z danym państwem lub bojkot sportowy), budowanie pozytywnego wizerunku państwa oraz jego prestiżu
międzynarodowego (dzięki kontaktom sportowym, zwycięstwom w sporcie, organizacji imprez sportowych, a czasem także udziałowi w sporcie) oraz prowadzenie
swoistych działań dyplomatycznych przez podmioty sportowe. Stwierdzono także, iż skuteczność dyplomacji sportowej zależy na ogół od konkretnych okoliczności, w których została ona zastosowana.

Czasopismo: Kultura i Polityka
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii, nauki o polityce i administracji
Technologie satelitarne na rzecz bezpieczeństwa Unii Europejskiej

Rosnące zaangażowanie Unii Europejskiej w bezpieczeństwo międzynarodowe oraz zarządzanie kryzysami i konfliktami poza terytorium państw członkowskich UE, obserwowane od początku bieżącego stulecia, wymaga stałego rozwoju i doskonalenia zdolności obserwacji i analizy obszarów potencjalnego i rzeczywistego zaangażowania instytucji, organów i sił Unii Europejskiej. Niniejszy artykuł ukazuje tendencje rozwoju i wykorzystania technologii satelitarnego monitorowania środowiska bezpieczeństwa w kontekście celów i zadań polityki bezpieczeństwa i obrony Unii Europejskiej, a także interesów bezpieczeństwa jej państw członkowskich. Przedstawia programy i projekty technologiczne poprawiające pozyskiwanie i gromadzenie fotografii terenu, map radarowych i innych rodzajów geodanych. Prezentuje projekty dotyczące przetwarzania i analizy satelitarnych danych geoprzestrzennych wykorzystywanych przez agencje i organy UE zaangażowane w politykę bezpieczeństwa. Pokazuje również tendencje wykorzystywania nowoczesnych technologii w przygotowywaniu materiałów analitycznych i tzw. produktów wywiadowczych wspierających procesy decyzyjne w Unii Europejskiej.

Czasopismo: Kultura i Polityka
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii, nauki o polityce i administracji
Aparat państwowy RFN a zagrożenie ze strony lewicowego terroryzmu Frakcji Czerwonej Armii.

Artykuł stanowi opis instrumentów, jakimi aparat państwowy RFN posługiwał się w konfrontacji z lewicowym ugrupowaniem terrorystycznym Frakcja Czerwonej Armii (RAF). Na zakończenie stawiana jest teza, że aparat państwowy w okresie ponad 20 lat nie był w stanie poradzić sobie z organizacją wyrosłą na jego własnym gruncie ze względu na popełnianie przez siebie liczne błędy. Dodatkowo ukazane są fatalne skutki poświęcania przez aparat państwowy wolności obywatelskich na rzecz bezpieczeństwa.

Czasopismo: Kultura i Polityka
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii, nauki o polityce i administracji
Model kształcenia politycznego w Niemczech – rekomendacje dla edukacji obywatelskiej w Polsce

Kształcenie polityczne, ujęte w Niemczech pod pojęciem politische Bildung, a w Polsce jako edukacja obywatelska, jest niezwykle istotnym elementem funkcjonowania społeczeństwa i państwa demokratycznego. W obliczu zmian politycznych, ustrojowych, gospodarczych, kulturowych i cywilizacyjnych fenomen edukacji obywatelskiej stał się nowym wyzwaniem dla obu państw. Niniejszy artykuł podejmuje próbę definicji pojęć, wskazuje na uwarunkowania kształtowania się systemu kształcenia politycznego oraz omawia rolę edukacji obywatelskiej, zarówno w Polsce jak i w Niemczech.

Czasopismo: Kultura i Polityka
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii, nauki o polityce i administracji
Neuroekonomia jako interdyscyplinarne podejście do badania decyzji ekonomicznych.

Rozwój technik obrazowania mózgu to ogromny krok naprzód w dziedzinie medycyny. Jednakże technologie, które pozwalają na diagnozowanie mózgów pacjentów znajdują zastosowanie również w pozamedycznych obszarach. Nieuchronne było wykorzystanie ich do odpowiedzi na pytanie w jaki sposób podejmowane są decyzje ekonomiczne dotyczące na przykład inwestowania, zarządzania pieniędzmi, podejmowania ryzyka finansowego. W ten sposób narodziła się nowa dziedzina wiedzy zwana neuroekonomią. 
Artykuł ma dwa główne cele: 1) wskazanie jakie nowe możliwości pojawiły się w obszarze badania decyzji ekonomicznych w związku z możliwością wykorzystania zaawansowanych technologii obrazowania mózgu; 2) wskazanie na szersze konsekwencje powstania neuroekonomii, dotyczące np. kwestii etycznych i związanych z interdyscyplinarnością badań.
Rozwój technologii uzbroił badaczy mózgu w zupełnie nowe narzędzia. Znaczenie miało tutaj zarówno zbudowanie  aparatury umożliwiającej obserwację tego co dzieje się w mózgu, jak i coraz nowocześniejsze metody analizy uzyskanych danych. Funkcjonalny rezonans magnetyczny (fMRI), pozytonowa tomografia emisyjna (PET) oraz elektroencefalografia (EEG) sprawiły, że szybciej i precyzyjnej można odpowiedzieć na pytania dotyczące działania mózgu w porównaniu z okresem, kiedy podstawą wnioskowania o aktywności tego organu były obserwacje pacjentów z uszkodzonym mózgiem. W praktyce przekłada się to na wyjaśnianie na poziomie neuronalnym wyników eksperymentów i badań przeprowadzonych metodami właściwymi dla nauk społecznych. Natomiast – co jeszcze ciekawsze – narzędzia obrazowania mózgu pozwalają również stawiać zupełnie nowe pytania badawcze i uzyskiwać na nie odpowiedzi.
Badając szerszy kontekst powstania i perspektywy rozwoju neuroekonomii, warto zwrócić uwagę na fakt, że wymagają one współpracy specjalistów z co najmniej trzech dziedzin: ekonomii, psychologii i neuronauki. Przedstawiciele tych obszarów do tej pory rozpatrujący procesy podejmowania decyzji ze swojej własnej perspektywy, teraz współpracują, co pozwala na wieloaspektowe badanie złożonych zjawisk. Idąc dalej możemy powiedzieć, że rozwój technologii stwarza płaszczyznę do współpracy przedstawicieli nauk przyrodniczych i społecznych.

Czasopismo: Kultura i Polityka
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii, nauki o polityce i administracji
Trudne dziedzictwo. Poszukiwanie i budowanie pamięci historycznej w Policji w latach 1990–2004

W wyniku zapoczątkowanej w 1989 r. transformacji ustrojowej w Polsce (zob. Dudek 2014) wdrożono liczne zmiany prowadzące do demokratyzacji życia społeczeństwa i przekształcenia gospodarki z centralnie planowanej w wolnorynkową.
Konsekwencją tego było uwolnienie instytucji od czynnika politycznego oraz zniesienie monopolu władzy PZPR poprzez likwidację jej struktur w zakładach pracy. Jednocześnie w stan likwidacji postawiono część z tych instytucji państwowych,
których efektywne funkcjonowanie było warunkiem trwania systemu totalitarnego w Polsce. Najwięcej uwagi w tym względzie poświęcono policji politycznej funkcjonującej od 1956 do 1990 r. pod nazwą Służby Bezpieczeństwa i ukrytej w strukturach policji porządkowej. Ta ostatnia w latach 1944–1990 istniała pod nazwą Milicji Obywatelskiej, a jako formacja założona przez komunistyczne instytucje, od 1944 do 1954 r. stanowiła część składową organów bezpieczeństwa wykorzystywaną do przejęcia i utrwalenia władzy politycznej przez jej mocodawców (por. Dz.U. 2014; Majer 2004). Po 1954 r. nie pozostała wolna od ideologicznego wpływu. Nadal była wykorzystywana do działań politycznych, a jej koegzystencja z SB od przełomu 1956 i 1957 r. dotyczyła również struktur
PZPR przy komendach. Z tychże względów wiosną 1990 r. została postawiona w stan likwidacji. Na jej miejsce powołano Policję (Dz.U. 1990).

Czasopismo: Kultura i Polityka
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii, nauki o polityce i administracji
Stan polskiego społeczeństwa informacyjnego – w dziesiątą rocznicę akcesji do Unii Europejskiej.

W dziesiątą rocznicę przystąpienia Polski do Unii Europejskiej warto podjąć refleksję nad pozycją naszego kraju w ramach struktur wspólnotowych. W niniejszym artykule przedstawiono jeden z istotniejszych obszarów współpracy państw UE mających na celu stworzenie europejskiego społeczeństwa informacyjnego (SI). Osiągnięcie przyjętego celu możliwe było jedynie dzięki wyrównaniu poziomów krajowych i stworzeniu w ramach każdego państwa członkowskiego stabilnego i permanentnie rozwijającego się społeczeństwa nowego typu. 
	Badania, których wyniki zaprezentowano poniżej, objęły swym zasięgiem czasowym lata 2004-2013. Jest to analiza komparatywna wskaźników rozwoju społeczeństwa informacyjnego Polski i średniej dla państw EU. Wydaje się, iż po 10 latach od momentu akcesji, Polska, będąc krajem stosunkowo najmniej doświadczonym kryzysem gospodarczym, winna była dogonić średnią UE w zakresie rozwoju infrastruktury, kompetencji czy korzystania z nowoczesnych technologii. Hipotezę tę wzmacniam przekonaniem, iż Polska dołączyła do struktur unijnych wraz z grupą siedmiu państw bloku postsowieckiego, które także posiadały zapóźnienia w analizowanym zakresie, a w 2007 roku do wspólnoty dołączyły kolejne, słabe w tym zakresie państwa. Każdy z nich w momencie akcesji miał istotny wpływ na obniżenie wartości prezentowanych indykatorów. Niestety, pomimo sprzyjających warunków społecznych i gospodarczych dziesięć lat nie było okresem wystarczającym, by polskie społeczeństwo informacyjne dogoniło unijne standardy.

Czasopismo: Kultura i Polityka
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii, nauki o polityce i administracji
Od doktryny wojny ludowej do doktryny wojny informacyjnej. Rola nowych technologii w transformacji Chińskiej Armii Ludowo-Wyzwoleńczej

Od momentu rozpoczęcia czterech wielkich reform, Chińska Republika Ludowa jest zaliczana do najszybciej rozwijających się państw na świecie. Jednym z najbardziej dynamicznie rozwijających się obszarów są siły zbrojne. Niniejszy artykuł opisuje przemiany, jakie miały miejsce w Chińskiej Armii Ludowo-Wyzwoleńczej (PLA), ze szczególnym uwzględnieniem znaczenia nowych technologii. Podobnie jak w przypadku Stanów Zjednoczonych czy Federacji Rosyjskiej (Związku Radzieckiego), Chiny charakteryzują się własną rewolucją w sprawach wojskowych (RMA). Po latach uzależnienia technologicznego od ZSRR, wybudowały własną sieć uniwersytetów i instytutów badawczych, pozwalających na produkcję broni wysokiej klasy. Stopniowe nasycanie innowacjami militarnymi armii umożliwiło odejście od doktryny wojny ludowej, polegającej na zaangażowaniu całego społeczeństwa w wysiłek wojenny, na rzecz doktryny wojny informacyjnej. W siłach powietrznych pojawiły się bezzałogowe pojazdy latające (UAV), których liczba nieustannie rośnie. Służby wywiadowcze, znane z przeprowadzania skutecznych operacji szpiegowskich, wykorzystujących osobowe źródła informacji, coraz częściej pojawiają się w cyberprzestrzeni. W kosmosie PLA dysponuje bronią antysatelitarną, zaś u swoich brzegów rakietami umożliwiającymi niszczenie amerykańskich lotniskowców.

Czasopismo: Kultura i Polityka
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii, nauki o polityce i administracji
Wpływ kolejnych rewolucji w sprawach wojskowych na przyszłe wojny.

Po dwudziestowiecznych rewolucjach w sprawach wojskowych – nuklearnej i następującej po niej rewolucji informacyjnej, w XXI wieku można wymienić nowe obszary, które w dającym się przewidzieć czasie mają zrewolucjonizować wojnę, m.in. masowe wykorzystanie robotów, w tym również obdarzonych sztuczną inteligencją, nowej generacji środki farmakologiczne, mechaniczne wspomaganie żołnierzy oraz zastosowanie nanotechnologii. Niniejszy artykuł poddaje w wątpliwość założenie, jakoby rozwój nowych technologii oraz postęp techniczny w dziedzinie wojskowości miał rzeczywiście zrewolucjonizować przyszłą wojnę.

Czasopismo: Kultura i Polityka
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii, nauki o polityce i administracji
Między przeszłością, a teraźniejszością. Historia powstania Stowarzyszenia Narodów Azji Południowo – Wschodniej (ASEAN) i bieżące wyzwania.

Stowarzyszenie Narodów Azji Południowo – Wschodniej (ASEAN) pozostaje jedyną, mającą znaczenie w przestrzeni międzynarodowej, organizacją regionu Azji Południowo – Wschodniej. Pomimo pogłębiającego się procesu integracji stowarzyszonych państw, coraz bardziej zauważalny jest rozdźwięk oraz wewnętrzne animozje wpływające negatywnie na integrację organizacji. Autor w niniejszym artykule stawia tezę, iż część tych komplikacji ma swoje źródła w historii rozwoju organizacji oraz braku zaangażowania w rozwiązywanie narastających przez lata problemów wewnętrznych ASEAN.

Czasopismo: Kultura i Polityka
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii, nauki o polityce i administracji
Niemieckie doświadczenia w prowadzeniu współpracy transgranicznej.

Niniejszy artykuł przedstawia doświadczenia niemieckie w tworzeniu euroregionów, zwłaszcza tych zlokalizowanych na pograniczu zachodnim. Celem jest wypełnienie luki w analizie euroregionów zlokalizowanych na pograniczach dotąd słabiej opisywanych w literaturze przedmiotu (większość publikacji skupia się na analizie polsko-niemieckich euroregionów). Artykuł charakteryzuje poszczególne euroregiony, ich cele, dokonania oraz wnioski, jakie płyną z tejże współpracy dla polskich euroregionów, zwłaszcza dla władz lokalnych. Punktem wyjścia są zagadnienia dotyczące definiowania kluczowych pojęć użytych w artykule, tj. euroregion, współpraca transgraniczna, oraz idei współpracy przygranicznej w Europie.

Czasopismo: Kultura i Polityka
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii, nauki o polityce i administracji
Kulturowe sprzeczności komunizmu.

System komunistyczny, czyli porządek społeczny, polityczny i gospodarczy, budowany według zasad ideologii marksizmu-leninizmu był wewnętrznie sprzeczny − pełna realizacja zasad tej ideologii uniemożliwiała życie społeczne, polityczne i gospodarcze. Wydaje się, że głównym źródłem tej sprzeczności była forma ideologii komunistycznej, która uznawała sama siebie za
a priori prawdziwą i dobrą oraz jedynie prawdziwą i dobrą. Próba urzeczywistnienia tej ideologii prowadziła do dymorfizmu w dziedzinie dyskursu społecznego oraz w sferze polityki i gospodarki.
W tych dwóch ostatnich sferach można wręcz mówić o antynomii systemu komunistycznego, którego założenia ideologiczne zagrażały jego samemu istnieniu. W rezultacie warunkiem przetrwania systemu było paradoksalnie ograniczanie swojej realizacji przez dopuszczanie niekontrolowanych przez siebie obiegów.

Czasopismo: Kultura i Polityka
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii, nauki o polityce i administracji
Gra w gender, gra w miasto.

Tekst analizuje dyskusję na temat znaczenia płci w przestrzeni miejskiej obecną w krytycznej geografii od lat siedemdziesiątych ubiegłego wieku. Opisuje proces wzajemnego konstruowania przestrzeni i gender. Wskazuje na dwa zasadnicze
wątki nierówności (strach, dostęp do przestrzeni publicznej) oraz pokazuje, jak może wyglądać w praktyce polityka gender mainstreaming w planowaniu przestrzennym.

Czasopismo: Kultura i Polityka
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii, nauki o polityce i administracji
Kiedy dydaktyka akademicka jest nowoczesna: o potrzebie dywersyfikacji kształcenia na odległość

Konieczność stosowania nowych technologii w edukacji, również akademickiej, przyjmowana jest dziś bez większych zastrzeżeń. Aspekty e-kształcenia, które mogą i powinny podlegać dyskusji, to zakres takich działań oraz modele uniwersyteckiej edukacji zdalnej. Liczby mnogiej używam tu celowo: w kontekście wyższej uczelni rozważanie jednego tylko modelu kształcenia na odległość byłoby zaprzeczeniem samej idei akademii: otwartej, poszukującej, dialogującej.
	W rzeczywistości jednak e-learning akademicki w Polsce nie jest zbyt zróżnicowany. Ma formę wiodącą – kursy prowadzone za pośrednictwem platform e-learningowych, z których najpopularniejszy jest Moodle. Z nielicznymi wyjątkami, udostępniane za jego pośrednictwem kursy mają charakter podawczy (udostępnianie treści, zazwyczaj w formie plików tekstowych) i kontrolujący (testowanie studentów, przeważnie w formie quizów samosprawdzających się, więc zawierających z konieczności pytania zamknięte). Istotnym problemem takiego status quo nie jest dydaktyka podawcza jako taka (bo ta ma swoje atuty), ale prymat opisanego modelu, zwłaszcza wobec wymagań współczesności, w której problemy – zazwyczaj skomplikowane i wieloaspektowe – rozwiązuje się we współpracy z innymi, na drodze krytycznego poszukiwania rozwiązań. Potwierdza to NMC Raport Horizon 2014, omawiany obszerniej w pierwszej części artykułu i analizowany w odniesieniu do głównego modelu polskiej edukacji zdalnej w części drugiej.
	Ponieważ warunkiem sine qua non dobrze rozumianej nowoczesności w akademickim kształceniu w ogóle, a w szczególności na odległość, jest dywersyfikacja dydaktyki, w swoim artykule stawiam tezę, że w kształceniu tym, obok platform e-learningowych, siłą rzeczy muszą pojawić się narzędzia dające możliwość wymiany myśli: wspólnego stawiania pytań i dochodzenia do odpowiedzi. W swoim artykule przedstawiam dwa takie rozwiązania: seminarium magisterskie prowadzone metodą tutorską, realizowane w chmurze (ang. cloud computing) oraz fragment kursu uniwersyteckiego prowadzony w formie międzykulturowej wymiany online. W obu przypadkach opisy form pracy zostaną uzupełnione o prezentację wyników badań w działaniu (ang. action research) przeprowadzonych na ich podstawie.

Czasopismo: Kultura i Polityka
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii, nauki o polityce i administracji
O powrocie Polski do Europy. Przyczynek do rekonceptualizacji dychotomii centrum-peryferie.

Transformacja przeprowadzana w latach 90. miała, w powszechnym odczuciu,dokonać  modernizacji i europeizacji Polski oraz przeistoczyć ją (przetransformować)  z kraju wschodniego w kraj zachodni. Zarówno z punktu widzenia
entuzjastów, jak i krytyków westernizacji pytanie o bilans transformacji sprowadzałoby się więc do tego, czy Polska stała się już krajem centralnym, zachodnim i pozbyła się piętna wschodniości i peryferyjności?
W artykule kreślę inny model interpretacji procesu transformacji, statusu peryferii i europeizacji Polski, wykraczający poza schemat udanej/nieudanej westernizacji, twórczej/imitacyjnej linearnej przemiany w kraj demokratyczny, wolnorynkowy, zachodni. Uznaję jednak za bardzo relewantną dychotomię przestrzenną
Zachód-Wschód.
W latach 90. pozycja Polski była ambiwalentna – zarazem w Europie i nie-wpełni-europejska, czego uosobieniem było traktowanie naszego kraju zarówno przez Zachód, jak i przez samych Polaków jako części Europy Wschodniej.
Wschodniość odnosiła się do głęboko zakorzenionej reprezentacji peryferyjności i zacofania. Transformacja w Polsce i „wschodnie” rozszerzenie Unii Europejskiej, które, według wielu, wieńczyło reformy rozpoczęte w 1989 roku w dawnych krajach postkomunistycznych, były podtrzymywane w znaczącym stopniu
przez esencjalizującą różnicę między Europą i Europą Wschodnią.
Zamiast mówić o absolutnej dychotomii centrum-peryferie mieliśmy raczej do czynienia ze złożoną strukturą odcieni i stopniowania europejskości oraz wschodniości. W istocie każde miejsce w Europie Wschodniej czy w Polsce może
być skonstruowane jako europejskie albo wschodnioeuropejskie. Przestrzeń oraz ludzie w Europie są bowiem klasyfikowani poprzez stopniowanie europejskości i wschodniości. Jest to gradacja Europy i Wschodu za pomocą bliskości i podobieństwa
do wyidealizowanej Europy i zorientalizowanego Wschodu. W tym sensie paradoksalnie w centrum jest miejsce na peryferie, jak i na peryferiach jest miejsce dla centrum. Dyskurs „wschodniego” rozszerzenia UE zakładał podział Europy na w pełni europejskie centrum i nie-w-pełni-europejską Europę Wschodnią.
Mimo że w latach 90. często przywoływano opozycję centrum-peryferie, w niniejszym artykule będę bronił tezy, że nie można mówić o całkowitym dualizmie tych dwóch pojęć.

Czasopismo: Kultura i Polityka
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii, nauki o polityce i administracji
„Jesteśmy pytaniem”. Przyczynek do dyskusji o środkowoeuropejskiej (nie)tożsamości.

Istnieje wiele definicji Europy Środkowej, trzeba jednak stwierdzić, że żadna z nich nie jest pełna, granice tego regionu określa się jako niejasne, płynne, zmienne; z podobną sytuacją mamy do czynienia w przypadku tutejszej tożsamości. Autorka artykułu stara się odpowiedzieć na pytania: Czy istnieje środkowoeuropejska tożsamość? Czy jest ona czymś w rodzaju ponadnarodowej tożsamości lub autostereotypu? Odpowiedzi szuka w XX-wiecznej literaturze tego regionu, która pozwala jej dojść do wniosku, że tubylec jest opisywany dwojako: 1) jako niepełny, w pewnym sensie ułomny człowiek, który nie potrafi wyjść poza siebie, czyli dokonać czegoś niezwykłego (ten typ ma kilka podtypów); 2) jako intelektualista, który nie poddaje się amerykanizacji i który pielęgnuje tradycyjne europejskie wartości. Autorka próbuje spojrzeć na powyższe typy jako na przykłady tożsamości pogranicza.

Czasopismo: Kultura i Polityka
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii, nauki o polityce i administracji
Perspektywa wykorzystania pozycjonowania w kształtowaniu wizerunku miasta.

Celem opracowania jest przedstawienie możliwości wykorzystania pozycjonowania jako podstawy budowy wizerunku miasta. Działania w obszarze marketingu terytorialnego stosowane przez jednostki przestrzenne – promocja oraz system wizualizacji – nie wystarczają do trwałego wyróżnienia się na tle miast konkurencyjnych w coraz bardziej konkurencyjnych warunkach. Na podstawie przeprowadzonych badań autorka formułuje tezę o konieczności wypracowania metodyki pozwalającej na świadome kształtowanie wizerunku. Rozwiązaniem może być wykorzystanie pozycjonowania jako podstawy szukania identyfikatorów miasta.

Czasopismo: Kultura i Polityka
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii, nauki o polityce i administracji