rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Znaczenie katechetyczne polskiej drogi maryjnej w kontekście błędnych współczesnych antropologii

Współczesne przemiany dotykają także obszaru antropologii i religijności. Często wynika to z faktu, że społeczeństwo nie chce zaakceptować istnienia Boga oraz zasad, które On ustanowił. Jednak człowiek potrzebuje stabilizacji i punktu orientacyjnego, szczególnie w obszarze religijnym. Taką przestrzenią, choć okazjonalnie oprotestowaną przez zwolenników laickiego stylu życia, pozostaje wciąż obszar mariologii i związana z nią pedagogizacja maryjna. Jest to swoisty fenomen, jak prosty wzór życia zwyczajnej kobiety, nakierowany na służbę Bogu oraz bliźnim, opiera się nieustannie próbie czasu i atakom ideowych przeciwników. Maryjny wzór osobowy pokazuje, jak ocalić niezmienną zależność, jaka istnieje pomiędzy stworzeniem a Stwórcą, z zachowaniem pełnej wolności człowieka. Wdrożenie do nauczania katechetycznego zasady obserwowania Maryi, aby znaleźć w Niej inspirację w realizacji chrześcijańskiego powołania, jest dla wielu katechetyków szansą przeciwstawienia się współczesnym ideologiom, które przyjmują niepełny obraz człowieka i przez to głoszą fałszywe antropologie. W celu ratowania polskiej tożsamości religijnej preferowana jest w katechezie tzw. polska droga maryjna. W jej realizacji chodzi o przygotowanie katechizowanych do rozumienia tytułów maryjnych, które odsłaniają maryjny fenomen pięknego życia. Katecheza maryjna przez pośrednictwo między tym, co w wierze instytucjonalne a tym, co spontaniczne, stanowi punkt odniesienia dla zwyczajnego życia. Strategia pedagogizacji maryjnej zakłada pełną prawdę o człowieku, ponieważ akcentuje nie tylko jego potrzeby cielesne i materialne, ale także format duchowy, osobowy, transcendentny oraz religijny, eksponuje również zasadę, że sprawa grzechu jest integralną częścią prawdy o człowieku. Religijna pedagogizacja musi być ściśle związana ze słuchaniem współczesnego katechizowanego oraz powinna korzystać z nowych języków i metod komunikacji, co jest współcześnie traktowane jako zwycięska strategia. W nauczaniu katechetycznym Maryja musi być przedstawiona jako ta, która wskazuje na Jezusa, zachęca do szukania Go oraz do zjednoczenia się z Nim. Tak powinny być formułowane perspektywy katechezy maryjnej w warunkach polskich.

Czasopismo: Roczniki Teologiczne
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Problematyczny powrót do źródeł: Niepokalane Poczęcie Najświętszej Maryi Panny w liturgii Ukraińskiego Kościoła Greckokatolickiego

Artykuł dotyczy jednego z najistotniejszych aspektów życia Katolickich Kościołów Wschodnich, jakim jest ich wierność własnemu obrządkowi, czyli liturgicznemu, teologicznemu, duchowemu i dyscyplinarnemu dziedzictwu (por. kan. 28 §1 Kodeksu Kanonów Kościołów Wschodnich). Magisterium Kościoła, od dokumentów Soboru Watykańskiego II do wydanej w 1996  r. przez Kongregację Kościołów Wschodnich Instrukcji w sprawie stosowania przepisów liturgicznych Kodeksu Kanonów Kościołów Wschodnich wzywa te wspólnoty do ponownego odkrycia bogactwa swojej tradycji, a gdzie zachodzi taka potrzeba – do roztropnego usunięcia obcych zapożyczeń i powrotu do źródeł. Na przykładzie święta celebrowanego na chrześcijańskim Wschodzie 9 grudnia widać, jak trudny jest ten proces w Ukraińskim Kościele Greckokatolickim. Rzymska reforma ksiąg liturgicznych (lata 40. XX wieku), która przywróciła zmienioną w 1891 r. nazwę i liturgię bizantyńskiego święta „Poczęcie św. Anny, gdy poczęła ona Najświętszą Bogurodzicę”, czeka na pełną recepcję i implementację.

Czasopismo: Roczniki Teologiczne
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Misterium Eucharystii w świetle katechez z Agendy ks. Hieronima Powodowskiego a echa Soboru Trydenckiego

Sobór Trydencki podjął zadanie przedłożenia nauki o Eucharystii, zwłaszcza w konfrontacji z nauką innowierców. Refleksja ta w sposób systematyczny została zawarta w dekretach uchwalonych na sesjach w 1551 i 1562 r. Naukę tę na płaszczyźnie pastoralnej, jako pomoc dla duszpasterzy, ujęto w Katechizmie Rzymskim, opublikowanym w 1566 r. W myśl nauki Soboru Trydenckiego w agendach polskich zamieszczano katechezy, które miały pomóc wiernym nie tylko zrozumieć głębię teologiczną sakramentów, ale również miały charakter parenetyczny. Przykładem są katechezy dotyczące Eucharystii znajdujące się w Agendzie ks. Hieronima Powodowskiego.
Istotnym fundamentem w katechezach w Agendzie Powodowskiego dotyczących Eucharystii były teksty biblijne: zarówno obrazy starotestamentalne, jak też wydarzenia nowotestamentalne. Na podkreślenie zasługuje ukazanie Eucharystii w świetle całej historii zbawienia – od stworzenia świata aż do apogeum misterium Odkupienia. Wezwanie Chrystusa: „to czyńcie na moją pamiątkę” od początku chrześcijaństwa było realizowane w Kościele. Sakrament ten bowiem postrzegano jako źródło wszystkich sakramentów. Istotną treścią takiego ujęcia jest fakt, że Chrystus jest realnie obecny w misterium Eucharystii. Przyjęcie tej prawdy wymaga postawy wiary w realną obecność Chrystusa we Mszy św. Zakłada ona postawę wiary w przeistoczenie, podkreślając znaczenie Eucharystii jako ofiary. Oddzielnym zagadnieniem było przygotowanie wiernych do przyjęcia Komunii św. Zwracano uwagę na konieczność sakramentalnej spowiedzi w przypadku grzechów ciężkich. Jednocześnie Eucharystia chroni przed grzechami ciężkimi, odpuszcza grzechy lekkie, umacnia wiarę, nadzieję i miłość, a jednocześnie pozwala zachować pobożność. Dlatego wymagano postawy pokory i skruchy, na wzór setnika z Ewangelii, i zalecano, aby nie przystępować w roztargnieniu. Historyczne spojrzenie na misterium Eucharystii na pewno przyczyni się do pogłębienia świadomości eucharystycznej wśród wiernych i przyczyni się do pełnego, świadomego i czynnego uczestniczenia we Mszy świętej.

Czasopismo: Roczniki Teologiczne
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Impositio manuum w liturgii sakramentu bierzmowania. Zarys historycznoliturgiczny

Już od czasów apostolskich do istotnych obrzędów pochrzcielnych należy przede wszystkim włożenie rąk. Potwierdzają to świadectwa liturgii pierwszych wieków, łączące ten gest z przekazaniem daru Ducha Świętego. We wczesnym średniowieczu, kiedy bierzmowanie stało się niezależnym od chrztu obrzędem, impositio manuum ma coraz mniejsze znaczenie, a jego istotną rolę przejmuje namaszczenie olejem wraz z odpowiednią formułą. Po Soborze Trydenckim zostaje w pewnej mierze przypomniana i przywrócona praktyka apostolska w tym zakresie, lecz sam właściwy gest jest nadal antycypowany przez namaszczenie, któremu towarzyszy formuła. Odnowa liturgii bierzmowania po Vaticanum II dokonała rewaloryzacji włożenia rąk (w sensie extensio manuum), które jest związane z modlitwą o dar Ducha Świętego.

Czasopismo: Roczniki Teologiczne
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Nałożenie rąk w sakramencie święceń od X wieku do Vaticanum II

Z rytualnego i teologicznego punktu widzenia fundamentalny w sakramencie święceń gest nałożenia rąk ma bogatą i interesującą historię. Sobór Watykański II do teologicznej myśli starożytności chrześcijańskiej, traktując impositio manuum jako istotny gest wspomnianego sakramentu. Wraz z modlitwą konsekracyjną gest ten stanowi „formę” i „materię” sakramentu. W epoce feudalno-średniowiecznej, szczególnie od X wieku, rytuał był zaniedbywany i pozostawiany w cieniu w rytuale święceń. Pierwsze miejsce zajęła traditio instrumentorum, co trwało do XX wieku. Poza tymi historycznymi zmianami gest nałożenia rąk był zawsze obecny w sakramencie święceń i z tego powodu stanowi stabilny znak obecności Ducha Świętego.

Czasopismo: Roczniki Teologiczne
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Odnowa kultury muzycznej Kościoła lubelskiego w czasach posługi biskupiej Stefana Wyszyńskiego

W niniejszym artykule autor zaprezentował proces odnowy kultury muzycznej Kościoła lubelskiego tuż po zakończeniu II wojny światowej. Zebrane źródła wskazują na postać bpa Stefana Wyszyńskiego, który jako ordynariusz diecezji okazał się być odważnym inspiratorem, podejmującym szereg działań na rzecz odbudowania właściwego poziomu życia liturgicznego w diecezji lubelskiej. W celu realizacji przyjętych założeń bp Wyszyński stworzył realne możliwości podnoszenia kwalifikacji zawodowych muzyków kościelnych, a tym samym wywołał proces uczenia wiernych nowego repertuaru liturgicznego oraz korektę błędów natury muzycznej, jak i teologicznej w pieśniach już wcześniej używanych. W naturalny sposób na poziom kultury muzycznej w diecezji lubelskiej miały wpływ renowacje wielu starych instrumentów, jak też budowa nowych organów. Troska o muzykę kościelną bpa Wyszyńskiego przejawiała się również w godnych podziwu (jak na trudne czasy powojenne) decyzjach o sposobach finansowania zatrudnionych pracowników Kościoła.
Zaprezentowane materiały dotyczące problematyki muzyki kościelnej w latach 1946-1948 na terenie diecezji lubelskiej pozwalają stwierdzić, że za sprawą bpa Stefana Wyszyńskiego uczyniono bardzo wiele, aby realnie oddziaływać na poziom kościelnej kultury muzycznej. Do dzisiaj, po siedemdziesięciu latach, należy wskazać tamte działania jako niedościgniony wzór.

Czasopismo: Roczniki Teologiczne
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Nałożenie rąk w liturgii święceń w pierwszym tysiącleciu (Część i: Starożytność chrześcijańska)

Nałożenie rąk należy, obok modlitwy święceń, do istoty obrzędów święceń biskupa, prezbiterów i diakonów. Gest ten występuje w ścisłej korelacji z następującą po nim modlitwą święceń. Modlitwa błogosławieństwa i prośby określa jego znaczenie. Posoborowa reforma liturgiczna obrzędów święceń na nowo wyakcentowała obrzęd nałożenia rąk, przywracając mu w ten sposób pierwotne znaczenie. Celem artykułu jest ukazanie genezy i sensu teologicznego gestu nałożenia rąk, jak również jego miejsca w strukturze celebracji święceń w pierwszym tysiącleciu. Gest nałożenia rąk ma korzenie biblijne. W Nowym Testamencie nałożenie rąk na kandydata oznaczało przekazanie mu charyzmatu właściwego dla danego urzędu. W schemacie obrzędowym zawartym w Tradycji apostolskiej gestu nałożenia rąk używa się do powierzenia urzędu biskupa, prezbitera i diakona. Odgrywa on centralną rolę w dynamice celebracji święceń.

Czasopismo: Roczniki Teologiczne
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Teologia polityczna Johanna Batisty Metza wobec kryzysu nauki społecznej Kościoła po Soborze Watykańskim II

Teologowie okresu Soboru Watykańskiego II na kanwie teologii rzeczywistości ziemskich starali się usunąć rozłam, jaki panował między teologią i życiem, a także odpowiedzieć na kryzys nauki społecznej Kościoła w tamtym czasie. Szczególną rolę w tym kontekście odegrała teologia polityczna, której głównym przedstawicielem był J.B. Metz. Artykuł pokazuje i ocenia teologię polityczną jako nowy model nauki społecznej Kościoła.

Czasopismo: Roczniki Teologiczne
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Ojciec Pio jako narzędzie Ducha Świętego

Otwarcie na działanie Ducha Świętego przejawia się w postaci życia wypełnionego miłością będącą potwierdzeniem przyjęcia Jego darów oraz obdarzenia nadzwyczajnymi uzdolnieniami duchowymi, które pozwalają chrześcijaninowi objawiać moc Boga w świecie. Przykładem takiej postawy jest zakonnik żyjący w XX wieku, święty ojciec Pio z Pietrelciny, który zasłynął wieloma darami charyzmatycznymi. Obok ukazania jego otwarcia na działanie Ducha Świętego zostały przedstawione przejawy jego kierownictwa duchowego spełnianego wobec penitentów poddających się prowadzeniu Ducha Świętego.

Czasopismo: Roczniki Teologiczne
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Polityka bezpieczeństwa na stadionach piłkarskich szczebla centralnego w Polsce

W niniejszym artykule autorzy analizują wyniki badań przeprowadzonych wśród uczestników Konferencji ,,Bezpieczny stadion”, której XV edycja odbyła się 21.10.2015 roku w Kielcach. W oparciu o wybrane opinie respondentów podjęli próbę analizy polityki organizatorów imprez oraz innych podmiotów uczestniczących w procesie organizacji meczów piłkarskich w zakresie bezpieczeństwa meczów odbywających się w ramach rozgrywek piłkarskich zarządzanych przez PZPN i Ekstraklasę SA. Na podstawie wybranych przykładów przedstawiają możliwe kierunki oddziaływania na organizatorów, stosowania obowiązujących rozwiązań czy też ewentualnych zmian w prawie oraz edukowania szerokiego kręgu uczestników meczu piłkarskiego. Wszystkie analizowane elementy odnoszą się do organizacyjnego aspektu działań. Wyniki badań stanowią element swoistego sprzężenia zwrotnego pomiędzy podmiotami uczestniczącymi w sferze bezpieczeństwa meczu piłkarskiego. Autorzy prezentują pogląd, iż właśnie w doskonaleniu rozwiązań organizacyjnych meczu piłki nożnej szczególną rolę winien sprawować PZPN. Podkreślają także wagę systematycznego szkolenia i współdziałania wszystkich podmiotów jako istotnych determinantów unifikujących i podnoszących poziom organizacji meczu piłkarskiego.

Czasopismo: Acta Politica Polonica
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji
Etyczny wymiar ryzyka w sporcie

Autor omawia problem etycznego wymiaru ryzyka, które towarzyszy większości dyscyplin sportowych. Ich uprawianie tylko wyjątkowo stwarza poważne problemy moralne. Z reguły stają się one środkiem służącym zdrowiu fizycznemu i duchowemu człowieka. Praktykowanie sportów ekstremalnych i sportów wysokiego ryzyka może służyć rozwojowi duchowemu i moralnemu człowieka. Musi ono jednak spełnić warunki ogólnego i specjalistycznego bezpieczeństwa oraz musi mu towarzyszyć gotowość rezygnacji z dalszej wspinaczki, kiedy realne zagrożenie przekracza roztropnie ocenione możliwości himalaisty.

Czasopismo: Roczniki Teologiczne
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Horyzont interpretacyjny tzw. „sytuacji nieregularnych” (Amoris laetitia) w świetle nauczania Jana Pawła II oraz dokumentu Międzynarodowej Komisji Teologicznej pt. Interpretacja dogmatów

Artykuł poświęcony jest problematyce interpretacji nauczania papieża Franciszka na temat tzw. „sytuacji nieregularnych” zaprezentowanych w adhortacji Amoris laetitia. Jest to problem ważny, ponieważ ta część papieskiej teologii budzi największe kontrowersje. Przyglądając się dynamice rozwoju doktryny Kościoła, można bez trudu dostrzec jej nieustanny rozwój idący w kierunku coraz lepszego wyjaśniania prawd wiary, jak też nieustannej aktualizacji nauczania. Jednakże każda aktualizacja musi być zanurzona w Tradycji, ponieważ prawda pozostaje w swojej istocie niezmienna, a jedynie zmieniać się może pewna forma językowa jej przekazu. Przyjmując hermeneutykę ciągłości, jaka cechuje rozwój doktryny Kościoła, uprawnione jest poszukiwanie właściwego kontekstu hermeneutycznego dla „sytuacji nieregularnych” w świetle teologii i antropologii Jana Pawła II oraz na tle dokumentu Międzynarodowej Komisji Teologicznej poświęconego interpretacji dogmatów.

Czasopismo: Roczniki Teologiczne
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Kampanie wyborcze polskiej Partii Zieloni w wyborach do Parlamentu Europejskiego

Partia Zieloni, dawniej Partia Zieloni 2004, uczestniczy w kampaniach do Parlamentu Europejskiego stale od 2004 roku. Będąc partią należącą do rodziny Europejskiej Partii Zielonych, polscy Zieloni traktują bardzo poważnie integrację europejską. Ich kampanie wyborcze są ściśle związane z działalnością Europejskiej Partii Zielonych, także w aspekcie postulatów programowych.

Czasopismo: Acta Politica Polonica
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji
Byliśmy białą plamą na mapie nauki polskiej… Z prof. Erazmem Kuźmą rozmawia Piotr Krupiński

Artykuł jest zapisem rozmowy z prof. Erazmem Kuźmą (1926–2014), szczecińskim teoretykiem i historykiem literatury, krytykiem literackim, autorem m.in. takich książek, jak: Z problemów świadomości literackiej i artystycznej ekspresjonizmu w Polsce (1976), Mit Orientu i kultury Zachodu w literaturze XIX i XX wieku (1980), Między konstrukcją a destrukcją. Szkice z teorii i historii literatury (1994). Prezentowaną rozmowę przeprowadził Piotr Krupiński we wrześniu 2008 roku. Profesor Kuźma był jednym z założycieli szczecińskiej polonistyki uniwersyteckiej i właśnie próbie rekonstrukcji dziejów akademickiego literaturoznawstwa w Szczecinie poświęcono główną część wywiadu. Ale mówiąc o przeszłości, prof. Kuźma stara się również antycypować. Jaka przyszłość czeka polską naukę o literaturze? Czy w dzisiejszych czasach jest jeszcze miejsce dla humanistów? To tylko niektóre z wątków poruszonych w trakcie rozmowy.

Czasopismo: Autobiografia Literatura Kultura Media
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: literaturoznawstwo
Wszystko mi wolno, ale… Chrześcijańska wizja wolności wobec współczesnych wyzwań

Chrześcijańska koncepcja wolności, oparta na Objawieniu, pozostaje niezmienna. Obok niej jednak pojawiają się inne wizje oraz różne propozycje dróg urzeczywistniania jej w życiu i w działaniu. Dlatego biblijne orędzie o wolności musi być odczytywane w ciągle nowym, zmieniającym się kontekście. Dzisiaj ten kontekst wyznaczają takie zjawiska, jak: żądanie absolutnej autonomii, oderwanie wolności od prawdy i dobra, od Boga, który w rzeczywistości jest jej źródłem – z jednej strony, a determinizm – z drugiej. Wiele z tych zjawisk zna Biblia. Dlatego warto nieustannie odczytywać jej przesłanie, by także w niej szukać odpowiedzi na współczesne tendencje: poszukiwania wolności i ucieczki przed nią.

Czasopismo: Roczniki Teologiczne
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Intertekstowość w homilii

Wśród zjawisk decydujących o istnieniu (bądź nie) tekstu wymienia się intertekstowość. W ramach tej cechy tekst zostaje umiejscowiony pomiędzy innymi tekstami. W nawiązaniu do wymienionego zjawiska niniejszy artykuł podejmuje zagadnienie jego obecności w liturgicznym głoszeniu słowa Bożego. Intertekstowość w homilii została przedstawiona przede wszystkim w ramach wykluczenia tzw. tekstu otwartego w procesie aktualizacji treści Objawienia. Stosowanie intertekstowości zostało ponadto zaprezentowane jako narzędzie interakcyjności. W praktyce oznacza to, że inter-tekst związany jest z wymiarem pragmatycznym formułowanej wypowiedzi, co może wpływać na lepsze jej zrozumienie.

Czasopismo: Roczniki Teologiczne
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Mistagogia egzystencjalna Karla Rahnera a przepowiadanie słowa Bożego

Kościół katolicki po Soborze Watykańskim II coraz więcej uwagi przywiązuje do mistagogii, do czego w znacznej mierze przyczynił się Karl Rahner. Wzywa on do jej praktykowania w duszpasterstwie ze względu na konieczność zmiany sposobu przekazu wiary, która będzie zanikać, jeśli ludzie nie zostaną wprowadzeni w bezpośrednie, osobiste doświadczenie Boga. Dlatego Kościół w swej działalności pastoralnej nie może się ograniczyć do wykładu doktryny chrześcijańskiej, lecz winien wskazywać ludziom drogi prowadzące do życia w zjednoczeniu z Bogiem i towarzyszyć im w osiąganiu pełni człowieczeństwa. Również głoszenie słowa Bożego ma mieć charakter mistagogiczny, czyli odsłaniać ślady obecności Boga w ludzkiej rzeczywistości, odpowiadać na najgłębsze potrzeby duchowe słuchaczy i wspierać ludzi w podejmowaniu decyzji o życiu w zjednoczeniu z Bogiem. Rahnerowska koncepcja mistagogii egzystencjalnej nie neguje potrzeby mistagogii liturgicznej, ale apeluje o jej ścisłe powiązanie z codzienną ludzką egzystencją.

Czasopismo: Roczniki Teologiczne
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Misterium Objawienia Pańskiego jako treść homilii

Niniejsze opracowanie, na podstawie analizy źródeł przepowiadania, ukazuje zarys treści homilii na uroczystość Objawienia Pańskiego. Głównym tematem tej celebracji jest Chrystus, który w wydarzeniu pokłonu Mędrców objawia chwałę Boga wszystkim narodom. Wyraźnie podkreślony jest uniwersalizm zbawienia. Chrystus jawi się jako osobowe „miejsce”, w którym każdy człowiek znaleźć może spełnienie swych duchowych dążeń. W celebracji mamy także objawienie Kościoła, który ukazany jest jako wspólnota nosząca w sobie pokój Boga, zgromadzenie ludzi pojednanych ze sobą oraz otwartych na tych, którzy szczerze szukają zbawienia. W treści homilii należy wskazać na uobecnienie tego zbawczego wydarzenia w celebracji liturgicznej. Znakami, które pomogą wiernym w rozpoznaniu tego misterium w liturgii, są chleb i wino, które przemienione w Ciało i Krew Chrystusa stają się źródłem jedności wszystkich narodów; postawa klęcząca jako wyraz adoracji Zbawiciela; światło jako objawienie Bożej miłości i chwały. Uczestnicy tej celebracji winni mieć także właściwą duchową dyspozycję, która odzwierciedli drogę Mędrców odbytą w poszukiwaniu Mesjasza. Duchowa wędrówka wiernych w czasie celebracji liturgicznej znajduje swoją kontynuację w życiu wierzących poprzez postawę ciągłego poszukiwania i kontemplowania Boga w „ubóstwie” codziennego życia, w ludziach ubogich, w pięknie natury, na drogach rozumu, w Kościele, który jest stróżem Bożego Objawienia. Wierni wezwani są także do duchowego nawrócenia, aby przez nowość swojego życia stali się „światłem”, które pociągnie do Boga innych ludzi.

Czasopismo: Roczniki Teologiczne
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Aktywność biskupa Stanisława Adamskiego w okresie II Rzeczypospolitej

Artykuł Działalność Biskupa Stanisława Adamskiego w okresie II Rzeczypospolitej w sposób złożony przedstawia kształtowanie się koncepcji Biskupa Adamskiego po odzyskaniu przez Polskę Niepodległości. Złożona problematyka tego okresu w historii Polski skłoniła Autorów do zwrócenia szczególnej uwagi na tematykę państwa, prawa, nauki, roli Kościoła katolickiego oraz gospodarki w myśli Biskupa Stanisława Adamskiego, postaci z całą pewnością obdarzonej niezwykłymi talentami – kapłana, obywatela, społecznika, ekonomisty, senatora.

Czasopismo: Roczniki Teologiczne
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Kierunki badań w homiletyce niemieckojęzycznej XXI wieku (cz. 1)

Celem niniejszej publikacji jest przybliżenie najnowszych kierunków badań w homiletyce niemieckiego obszaru językowego. Ze względu na mnogość publikacji opracowanie podzielono na dwie części. W pierwszej omówiona została działalność Zrzeszenia Homiletów Niemieckich (AGH), seria wydawnicza Ökumenische Studien zur Predigt oraz podręczniki do teologii homiletycznej. W drugiej części zaprezentowano – na podstawie kilkudziesięciu opublikowanych w latach 2000-2018 monografii – kierunki badań w homiletyce niemieckojęzycznej.

Czasopismo: Roczniki Teologiczne
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Kultura lokalna jako kontekst przepowiadania globalnego orędzia

Głoszenie słowa Bożego dokonuje się zawsze w określonym kontekście kulturowym. Kultura zaś jest systemem znaczeń wyrażanych w symbolach. Jest ona dziełem człowieka, który jako istota symboliczna tworzy i interpretuje symbole. Człowiek jest też istotą społeczną, wraz z innymi tworzy społeczność lokalną. W niej przeżywa swoją codzienność, na którą składają się także nabożeństwa religijne i słuchanie słowa Bożego. Jednym ze współczłonków społeczności lokalnej jest kaznodzieja – duszpasterz. Aby jak najlepiej dostosować Dobrą Nowinę do swych słuchaczy powinien poznawać ich kulturę. Pomocą w tym przedsięwzięciu służą kaznodziei takie teksty kulturowe, jak: lokalne opowiadania; materiały archiwalne; dane demograficzne; architektura i sztuka wizualna; rytuały; wydarzenia i aktywności typowe dla wspólnoty; a także rozmowy z osobami uznawanymi za autorytety. Analiza i interpretacja tych tekstów kulturowych może pomóc kaznodziei w inkulturacji Ewangelii.

Czasopismo: Roczniki Teologiczne
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne