rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Czy poziom ekspresji COX-2 oraz iNOS może być czynnikiem prognostycznym w diagnozie mięśniaków macicy?

WSTĘP Mięśniaki macicy są najczęstszymi łagodnymi nowotworami żeńskiego narządu rodnego. Przed 40 rokiem życia problem ten dotyczy blisko 30% kobiet populacji kaukaskiej. Diagnostyka mięśniaków opiera się na badaniach ginekologicznym oraz ultrasonograficznym. Pomocniczo stosuje się również histerosonografi ę, tomografi ę komputerową oraz rezonans magnetyczny. Cyklooksygenaza 2 (COX-2) jest izoformą indukowalną, syntetyzowaną w odpowiedzi na stymulację fizyczną, chemiczną lub biologiczną. Ulega ekspresji m.in. w tkankach nowotworowych. Stymulacja indukowalnej syntazy tlenku azotu (iNOS) oraz wydzielanie NO zachodzące w zmianach patologicznych, odgrywają istotną rolę w rozwoju nowotworu. CEL PRACY Uzasadnione zatem wydaje się określenie ekspresji COX-2 i iNOS w niezłośliwych komórkach nowotworowych mięśniaków macicy. W celu dokładnej analizy ekspresji tych czynników zdecydowano się także na pobranie fragmentów obrzeża mięśniaków i porównanie zaobserwowanej ekspresji z wynikami otrzymanymi z mięśniaków. MATERIAŁ I METODY Kontrolę czystą stanowiło 20 pacjentek, u których nie stwierdzono zmian mięśniakowatych, zarówno w wieku reprodukcyjnym, jak i okołomenopauzalnym (po 10 pacjentek). Do badań zakwalifikowano po 20 kobiet w wieku rozrodczym ze zmianami mięśniakowymi w macicy oraz z mięśniakami w wieku okołomenopauzalnym. W badanych wycinkach tkankowych dokonano oceny gęstości optycznej komórek z ekspresją wybranych enzymów, tj. COX-2 oraz iNOS. WYNIKI I WNIOSKI Ekspresja COX-2 oraz iNOS była wyższa zarówno w mięśniaku, jak i w myometrium otaczającym mięśniak w porównaniu z ekspresją tych białek w myometrium macicy kobiet zdrowych. Zwiększona ekspresja COX-2 i iNOS na obrzeżu mięśniaków macicy może decydować o pojawieniu się nowych guzów. Dlatego też należy rozważyć wykorzystanie poziomu ekspresji COX-2 i iNOS jako czynników prognostycznych.

Czasopismo: Annales Academiae Medicae Silesiensis
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki farmaceutyczne, nauki medyczne
Zespół PFAPA – periodic fever, aphtous stomatitis, pharyngitis and cervical adenitis (okresowa gorączka, aftowe zapalenie jamy ustnej, zapalenie gardła, zapalenie węzłów chłonnych szyi)

Zespół PFAPA, rozpoznawany głównie u dzieci poniżej 5 roku życia, charakteryzuje się nawrotowym występowaniem epizodów gorączkowych, z towarzyszącym aftowym zapaleniem jamy ustnej, zapaleniem gardła i powiększeniem węzłów chłonnych szyjnych. W pracy omówiono objawy kliniczne zespołu, przedstawiono zalecenia dotyczące diagnostyki różnicowej oraz metody leczenia.

Czasopismo: Annales Academiae Medicae Silesiensis
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki farmaceutyczne, nauki medyczne
Kinesiology taping jako metoda wspierająca terapię ośrodkowego uszkodzenia nerwu VII

Metoda Kinesiology taping, wykorzystywana głównie w ortopedii i reumatologii, w ostatnich latach znalazła również zastosowanie w neurologii − w przypadkach ośrodkowego uszkodzenia nerwu twarzowego (VII), jako terapia wspomagająca pracę fizjoterapeuty i neurologopedy, przynosząca poprawę zakresu ruchomości mięśni mimicznych oraz uzyskanie symetrii twarzy i podciągnięcie kącika ust.

Czasopismo: Annales Academiae Medicae Silesiensis
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki farmaceutyczne, nauki medyczne
Ocena wybranych parametrów równowagi oksydacyjno-antyoksydacyjnej u dzieci chorych na astmę oskrzelową i atopowe zapalenie skóry

Celem pracy była ocena aktywności wybranych enzymów antyoksydacyjnych we krwi dzieci chorych na astmę oskrzelową i atopowe zapalenie skóry. MATERIAŁ I METODY Badania przeprowadzono w grupie 58 dzieci, u których rozpoznano astmę oskrzelową i atopowe zapalenie skóry. Dzieci były leczone w Poradni Alergologiczno-Pulmonologicznej Samodzielnego Publicznego Szpitala Klinicznego Nr 1 im. S. Szyszko w Zabrzu. Czas leczenia ambulatoryjnego wahał się od 1 roku do 16 lat. Dla oceny systemu antyoksydacyjnego badano aktywność enzymów o właściwościach antyoksydacyjnych: dysmutazy ponadtlenkowej (SOD) i jej izoenzymów: (Cu/ZnSOD), (MnSOD), peroksydazy glutationowej (GPx), S-transferazy glutationowej (GST) oraz katalazy (CAT). Dla oceny systemu oksydacyjnego oznaczono stężenie dialdehydu malonowego (MDA), które informuje o stopniu peroksydacji lipidów. Oznaczenia zostały wykonane w osoczu i lizacie. WYNIKI Stwierdzono, że dzieci z astmą oskrzelową mają istotnie statystycznie niższą średnią wartość aktywności peroksydazy glutationowej w lizacie w porównaniu ze średnią wartością w grupie kontrolnej. Wykazano również, że dzieci z astmą oskrzelową mają istotnie statystycznie niższą średnią wartość aktywności S-transferazy glutationowej w lizacie w porównaniu ze średnią wartością u dzieci z AZS. Nie wykazano zmian w wartościach stężenia dialdehydu malonowego i aktywności enzymów antyoksydacyjnych oznaczonych w lizacie i osoczu w grupie dzieci z astmą oskrzelową oraz w grupie dzieci z AZS. WNIOSEK U dzieci chorych na astmę oskrzelową i atopowe zapalenie skóry zaobserwowano zaburzenia w układzie oksydacyjno-antyoksydacyjnym, manifestujące się zmianami w zakresie niektórych wskaźników układu antyoksydacyjnego.

Czasopismo: Annales Academiae Medicae Silesiensis
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki farmaceutyczne, nauki medyczne
Fotoinaktywacja jako metoda zwiększająca bezpieczeństwo koncentratów krwinek płytkowych

Koncentraty krwinek płytkowych są podstawą w leczeniu nowotworów i chorób hematologicznych oraz w przeszczepianiu komórek macierzystych i narządów litych. Jednakże zakażenia bakteryjne uznawane są za najczęstsze zakażania pojawiające się z częstością 1 na 2000–3000 donacji przetoczonych koncentratów krwinek płytkowych. Dlatego tak ważnym krokiem wydaje się inaktywacja, która jako metoda chemiczna lub fotochemiczna działa na patogeny wirusowe, bakteryjne i pasożyty, niszcząc je lub blokując możliwość replikacji. Celem naszych badań była ocena wpływu rybofl awiny – jednej z metod inaktywacji patogenów – na jakość koncentratów krwinek płytkowych (KKP) przy użyciu systemu do inaktywacji patogenów Mirasol PRT (Pathogen Reduction Technology). Przetwarzanie preparatów płytkowych za pomocą systemu MIRASOL PRT nie spowodowało w nich istotnej różnicy – w porównaniu ze składnikami krwi niepoddanymi redukcji patogenów – w zakresie pH oraz liczby płytek. Wykorzystanie tej metody inaktywacji w krwiolecznictwie może prowadzić do zmniejszenia ryzyka przeniesienia czynników zakaźnych, szczególnie nieoznaczanych w standardowej kwalifi kacji do użytku, w składnikach krwi i produktach krwiopochodnych.

Czasopismo: Annales Academiae Medicae Silesiensis
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki farmaceutyczne, nauki medyczne
Melanina – z melanocytu do keratynocytu, czyli jak przebiega transport melaniny w skórze

W artykule przedstawiono podział i funkcje melanin oraz etapy dojrzewania i transportu melanosomów z melanocytów do keratynocytów. Melaniny są wielkocząsteczkowymi barwnikami szeroko rozpowszechnionymi w przyrodzie. Można wśród nich wyróżnić eumelaninę, feomelaninę i allomelaninę. Pełnią one wiele ważnych biologicznych i biochemicznych funkcji. Odpowiadają za kolor oczu, skóry, włosów, a także sierści i piór, ponadto chronią komórki przed szkodliwym wpływem promieniowania UV i wolnych rodników. Mogą także oddziaływać z cząsteczkami leków, wpływając na ich skuteczność i toksyczność. Biosynteza melaniny zachodzi w wyspecjalizowanych komórkach barwnikowych – melanocytach. Za proces melanogenezy odpowiedzialne są melanosomy należące do grupy organelli komórkowych związanych z lizosomami. Powstają one w kilkuetapowym procesie z endosomalnych pęcherzyków, które dojrzewając przechodzą przez cztery różne stadia morfologiczne. Dojrzałe melanosomy są transportowane z obszaru okołojądrowego do wypustek dendrytycznych melanocytów kolejno za pośrednictwem mikrotubul, a następnie fi lamentów aktynowych. Zgromadzone w wypustkach melanocytarnych melanosomy są transportowane do otaczających keratynocytów, gdzie determinują zabarwienie skóry oraz pełnią funkcję ochronną przed promieniowaniem UV.

Czasopismo: Annales Academiae Medicae Silesiensis
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki farmaceutyczne, nauki medyczne
Ocena lekowrażliwości szczepów bakteryjnych wyizolowanych ze środowiska oddziału urologicznego

Środowisko szpitalne jest szczególnie predysponowane do rozwoju zakażeń. Przeprowadzone badania miały na celu określenie wrażliwości na antybiotyki 52 szczepów wyizolowanych ze środowiska oddziału urologicznego oraz określenie ich polimorfi zmu. Drobnoustroje pochodziły z powietrza pobranego metodą sedymentacyjną oraz z powierzchni przebadanych metodą kontaktową, z użyciem płytek odciskowych. Zidentyfi kowane szczepy poddane zostały ocenie lekowrażliwości, z zastosowaniem metody dyfuzyjno-krążkowej. Najczęściej izolowano szczepy koagulazoujemne z rodzaju Staphylococcus (CNS – coagulase-negative Staphylococci) – 43 szczepy (82,69%), spośród których najliczniej reprezentowany był gatunek S. haemolyticus (14 szczepów – 32,6%), 21 szczepów (48,8%) CNS było opornych na metycylinę (MRCNS – methicillin resistant coagulase- negative Staphylococci). Nie wyizolowano ze środowiska żadnego S. aureus. Największą wrażliwość wobec gronkowców wykazywały netylmycyna (97,7%), wankomycyna (95,3%) i amikacyna (93,0%). Najwięcej CNS było opornych na erytromycynę (37,2% szczepów wrażliwych), trimetoprim z sulfametoksazolem (46,5% szczepów wrażliwych) i cefoksytynę (metycylinę – 51,2% szczepów wrażliwych). Gronkowce pochodzące z powietrza charakteryzowały się mniejszą opornością na antybiotyki niż wyizolowane z badanych powierzchni. Ponadto ze środowiska oddziału urologicznego wyizolowano 6 szczepów pałeczek niefermentujących i 3 szczepy pałeczek należących do rodziny Enterobacteriaceae. Wszystkie szczepy pałeczek niefermentujących były wrażliwe na gentamycynę, tobramycynę i netylmycynę. Najmniejszą skuteczność miało połączenie ampicyliny z sulbaktamem (83,3% szczepów opornych). Pałeczki z rodziny Enterobacteriaceae były wrażliwe na piperacylinę z tazobaktamem, imipenem, cyprofl oksacynę, amikacynę, netylmycynę, tobramycynę, chloramfenikol i tetracyklinę. Najmniej skutecznymi lekami okazały się: trimetoprim z sulfametoksazolem, amoksycylina z kwasem klawulanowym, cefotaksym i cefamandol. Szczepy należące do tego samego gatunku wykazywały w większości przypadków różne wzory lekowrażliwości. Identyczny wzór lekowrażliwości, mimo różnego miejsca poboru materiału, występował u 2 szczepów S. haemolyticus i 2 szczepów Pseudomonas spp., co może świadczyć o ich wspólnym pochodzeniu. Ciągłe monitorowanie lekowrażliwości, zarówno szczepów klinicznych, jak też izolowanych ze środowiska szpitalnego, oraz stosowanie racjonalnej antybiotykoterapii jest konieczne w celu ograniczenia narastającej oporność bakterii na powszechnie stosowane antybiotyki.

Czasopismo: Annales Academiae Medicae Silesiensis
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki farmaceutyczne, nauki medyczne
Plejotropowe działanie chemeryny – białkowego produktu genu TIG2

Odpowiedź immunologiczna organizmu oraz regulacja metabolizmu wykazują wiele wzajemnych zależności. Jednym z czynników pośredniczących w tych powiązaniach jest chemeryna – jedyny białkowy ligand receptora CMKLR1, występujący na powierzchni niektórych komórek układu odpornościowego. Chemeryna jest syntetyzowana w postaci nieaktywnej formy, która ulega aktywacji pod wpływem hydrolizy wiązania peptydowego dokonywanego przez peptydazy. Generowane w ten sposób formy S (pozbawiona 9-aminokwasów na C-końcu) i sspB (pozbawiona 6 aminokwasów na C-końcu) charakteryzują się aktywnością chemotaktyczną wobec plazmacytoidalnych komórek dendrytycznych i makrofagów. Chemeryna wpływa na rozwój odpowiedzi immunologicznej, stanowiąc swoiste ogniwo między odpornością wrodzoną i nabytą. Najnowsze badania pozwalają sądzić, że spektrum działania tej cząsteczki jest znacznie szersze. Chemerynę zaklasyfi kowano bowiem do wciąż rosnącej rodziny adipokin. Udowodniono, że wpływa ona także na różnicowanie komórek tłuszczowych oraz na modulację profi lu ekspresji genów zaangażowanych w ich metabolizm.

Czasopismo: Annales Academiae Medicae Silesiensis
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki farmaceutyczne, nauki medyczne
Osteoporoza po stosowaniu hormonalnej terapii antyandrogenowej raka gruczołu krokowego

Rak gruczołu krokowego jest nowotworem złośliwym. Jego rozwój jest determinowany brakiem równowagi androgenowej prostaty. W patogenezie choroby istotną rolę odgrywają także receptory androgenowe, których aktywacja w komórkach nowotworowych prowadzi do wzrostu ich różnicowania i progresji nowotworu. Podstawową metodą jego leczenia jest hormonalna terapia antyandrogenowa, polegająca na obniżeniu poziomu testosteronu lub zahamowaniu oddziaływania androgenów na receptory androgenowe. W celu obniżenia poziomu testosteronu stosuje się orchidektomię oraz terapię analogami lub antagonistami gonadoliberyny, natomiast w celu hamowania oddziaływania androgenów na receptory androgenowe stosuje się antyandrogeny. Zmniejszenie poziomu testosteronu i zaburzenia w funkcjonowaniu receptorów androgenowych prowadzą do upośledzenia funkcji komórek kostnych (osteoklastów, osteoblastów, osteocytów) i rozwoju osteoporozy u mężczyzn. Androgeny stymulują proliferację, różnicowanie i funkcje osteoblastów. Pobudzają syntezę białek macierzy kostnej i stymulują mineralizację. Wykazują efekt proapoptyczny na osteoklasty i antyapoptyczny na osteoblasty i osteocyty. Hamują rekrutację osteoklastów i zmniejszają resorpcję kości.

Czasopismo: Annales Academiae Medicae Silesiensis
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki farmaceutyczne, nauki medyczne
Galanina – neuromodulator uczestniczący w utrzymywaniu homeostazy krążeniowej

Galanina jest 29-aminokwasowym peptydem działającym jako neuromodulator w ośrodkowym i obwodowym układzie nerwowym. Wpływa na wiele czynności ośrodkowego układu nerwowego, włączając regulację ośrodka głodu i sytości, uczenie się i zapamiętywanie, regulację neuroendokrynną i przewodnictwo impulsów z nocyceptorów. W pracy dokonano przeglądu najnowszych doniesień dotyczących ośrodkowego i obwodowego wpływu galaniny na układ krążenia. Omówiono mechanizmy działania galaniny oraz interakcje między galaniną i innymi układami neuronalnymi w regulacji układu krążenia. Przedstawione informacje wskazują, że galanina wraz z innymi neuroprzekaźnikami/neuromodulatorami wpływa na ośrodkową i obwodową regulację układu krążenia. Najnowsze badania sugerują możliwy udział galaniny w aktywacji mechanizmów kompensacyjnych w stanie stresu, w tym podczas zaburzenia homeostazy krążeniowej.

Czasopismo: Annales Academiae Medicae Silesiensis
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki farmaceutyczne, nauki medyczne
Aktywność przeciwdrobnoustrojowa etanolowego ekstraktu propolisu

WSTĘP Propolis (kit pszczeli) jest żywicznym produktem zbieranym przez pszczoły (Apis mellifera carnica) z rozmaitych roślin i jest używany do zamykania otworów w plastrach, pokrywania wewnętrznych ścian i ochrony wejścia przed intruzami. Propolis wykazuje wiele cech farmaceutycznych, takich jak właściwości przeciwbakteryjne, przeciwgrzybicze, przeciwwirusowe, przeciwzapalne, antyutleniające, hepatoprotekcyjne, immunostymulujące, przeciwnowotworowe oraz cytostatyczne. MATERIAŁ I METODY W celu określenia działania przeciwbakteryjnego do badań użyto następujących szczepów: Staphylococcus aureus ATCC 25923; Staphylococcus aureus ATCC 29123; Enterococcus faecalis ATCC 29212; Escherichia coli ATCC 11775; Pseudomonas aeruginosa ATCC 27853; Candida albicans ATCC 60193. Antybakteryjne działanie etanolowego ekstraktu propolisu oceniono metodą seryjnych rozcieńczeń. WYNIKI Uzyskane wyniki antybakteryjnego działania sześciu referencyjnych szczepów pokazują większą wrażliwość bakterii Gram-dodatnich (Staphylococcus aureus) na działanie EEP niż bakterie Gram-ujemne (Escherichia coli i Pseudomonas aeruginosa). WNIOSKI 1. Etanolowy ekstrakt propolisu wykazuje zróżnicowane właściwości przeciwdrobnoustrojowe w zależności od gatunku badanego szczepu i czasu działania. 2. Etanolowy ekstrakt propolisu wykazuje silne działanie przeciwbakteryjne w stosunku do szczepów ziarniaków Gram-dodatnich z gatunku Staphylococcus aureus.

Czasopismo: Annales Academiae Medicae Silesiensis
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki farmaceutyczne, nauki medyczne
Ciecze jonowe – nowe możliwości w syntezie substancji leczniczych

Synteza farmakologicznie aktywnych związków na skalę przemysłową jest często procesem wieloetapowym, wymagającym użycia organicznych rozpuszczalników, co wiąże się z ryzykiem zanieczyszczenia końcowego produktu (substancji leczniczej) związkami organicznymi. W ostatnich latach ciecze jonowe (ionic liquids – ILs) stały się alternatywą dla organicznych lotnych rozpuszczalników. Zastosowanie ILs jako środowiska reakcji zamiast konwencjonalnych rozpuszczalników umożliwia rozwiązanie problemu zanieczyszczenia leków na etapie syntezy. W pracy opisano nowe aplikacje ILs w syntezie substancji leczniczych na skalę laboratoryjną.

Czasopismo: Annales Academiae Medicae Silesiensis
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki farmaceutyczne, nauki medyczne
Zanikowe zapalenie pochwy

W pracy przedstawiono etiologię zanikowego zapalenia pochwy (ZZP), dolegliwości podmiotowe i przedmiotowe, diagnostykę i leczenie. Zwrócono uwagę na odrębności leczenia choroby u chorych z rakiem sutka. Omówiono leczenie niehormonalne i miejscowe leczenie estrogenami, dehydroepiandrosteronem oraz agonistami estrogenów.

Czasopismo: Annales Academiae Medicae Silesiensis
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki farmaceutyczne, nauki medyczne
Wiązanie amfoterycyny B do upigmentowanych grzybów mikroskopowych Cladosporium cladosporioides

WSTĘP Ciemno upigmentowane grzyby mikroskopowe Cladosporium cladospo- rioides mogą wywoływać zakażenia, szczególnie u osób z obniżoną odpornością organizmu. Grzyby te w swojej ścianie komórkowej zawierają biopolimery melaninowe ochraniające grzybnię, zdolne do wiązania różnych związków chemicznych, w tym leków. Celem pracy była ocena zdolności wiązania antybiotyku przeciwgrzybiczego amfoterycyny B do grzybni Cladosporium cladosporioides, melaniny wyizolowanej z grzybni i do syntetycznej DOPA-melaniny. MATERIAŁ I METODY Upigmentowane grzyby glebowe Cladosporium cladosporioides hodowano w płynnej pożywce standardowej. Melaninę naturalną izolowano z grzybni metodą hydrolizy kwaśnej. Syntetyczną DOPA-melaninę uzyskano w wyniku reakcji oksydacyjnej polimeryzacji L-DOPA. Próbki melanin i grzybni kompleksowano z roztworami amfoterycyny B o różnych stężeniach, stosując różne czasy inkubacji. Do oznaczenia ilości leku związanego z grzybnią i melaninami zastosowano technikę spektrofotometrii UV-VIS. WYNIKI Wykazano, że amfoterycyna B tworzy kompleksy z grzybnią Cladospo- rium cladosporioides, z melaniną wyizolowaną z grzybni i z syntetyczną DOPA-melaniną. Ilości leku związanego z melaninami zwiększają się wraz ze wzrostem stężenia wyjściowego antybiotyku i wydłużaniem czasu inkubacji. WNIOSKI Silne oddziaływanie amfoterycyny B z melaninami może obniżać funkcje ochronne melanin w stosunku do grzybni Cladosporium cladosporioides.

Czasopismo: Annales Academiae Medicae Silesiensis
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki farmaceutyczne, nauki medyczne
Pierwotne i wtórne amputacje kończyn dolnych w materiale jednego ośrodka

WSTĘP Krytyczne niedokrwienie oraz martwica kończyny dolnej stanowią wskazanie do amputacji, której poziom zależy od nasilenia zmian niedokrwiennych, rozległości procesu miażdżycowego naczyń oraz możliwości leczenia rewaskularyzacyjnego. Pomimo prób rewaskularyzacji, pewna grupa pacjentów wymaga późniejszej amputacji kończyny operowanej. Najistotniejszymi czynnikami ryzyka utraty kończyny są: miażdżyca naczyń obwodowych kończyn dolnych, cukrzyca i zarostowo-zakrzepowe zapalenie naczyń. Celem pracy była analiza wskazań do amputacji kończyny dolnej, ocena wpływu BMI i wieku pacjenta oraz wyjściowej wartości hematokrytu na wybór metody postępowania oraz porównanie liczby i łącznej długości hospitalizacji pacjentów poddanych amputacji pierwotnej oraz pacjentów poddanych amputacji wtórnej. MATERIAŁ I METODY Przeanalizowano dokumentację medyczną 88 chorych, u których w latach 2004–2009 przeprowadzono amputacje pierwotne oraz wtórne. Grupa liczyła 64 (72,7%) mężczyzn i 24 (27,3%) kobiety. Amputację pierwotną wykonano u 59 pacjentów: u 41 (69,5%) dużą, u 18 (30,5%) małą. Amputację wtórną wykonano u 38 chorych: u 15 (39,5%) dużą, u 23 (60,5%) małą. Reamputacji wymagało 14 pacjentów, 9 (17,3%) po amputacji pierwotnej i 5 (15,2%) po amputacji wtórnej. Do analizy statystycznej zastosowano test U Manna-Whitneya. Przyjęto poziom istotności p() ≤ 0,05. WYNIKI Pacjenci z zakrzepowo-zarostowym zapaleniem naczyń, miażdżycą naczyń obwodowych kończyn dolnych oraz cukrzycą istotnie częściej wymagali amputacji pierwotnej (p = 0,01). Wyjściowa wartość hematokrytu, wiek oraz BMI chorego nie wpływają na wybór metody postępowania (odpowiednio: p = 0,28; p = 0,53; p = 0,93). Grupa pacjentów, u których przeprowadzono amputacje pierwotne, nie różni się istotnie pod względem długości i liczby hospitalizacji od grupy, u której przeprowadzono amputacje wtórne (odpowiednio: p = 0,09; p = 0,95). WNIOSKI Najczęstszymi wskazaniami do amputacji były: powikłania w przebiegu miażdżycy zarostowej tętnic kończyn dolnych oraz zakrzepowo-zarostowego zapalenia naczyń. Wiek chorego, wyjściowa wartość hematokrytu oraz wskaźnik BMI nie powinny mieć decydującego wpływu na wybór metody postępowania. Pacjenci poddawani amputacji pierwotnej nie różnią się istotnie pod względem łącznej długości oraz liczby hospitalizacji od pacjentów po amputacji wtórnej.

Czasopismo: Annales Academiae Medicae Silesiensis
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki farmaceutyczne, nauki medyczne