rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Ilosciowe i jakosciowe zmiany barwnikow antocyjanowych w czasie starzenia sie kwiatow zwartnicy Chmiela [Hippeastrum x chmielli Chm.]

W Katedrze Roślin Ozdobnych SGGW prowadzone są badania nad zmianami zachodzącymi w trakcie starzenia się kwiatów zwartnicy Chmielą (Hippeastrum X chmielii Chm.). Klony nowego mieszańca charakteryzują się bujnym wzrostem, powtarzaniem kwitnienia co 3 - 4 miesiące w ciągu jednego sezonu uprawnego i wydają oryginalne kwiatostany, w prawdzie mniejsze od kwiatów zwartnicy mieszańcowej (II. hybridum), ale za to łatwiejsze do układania w kompozycjach roślinnych. Zależnie od klonu okwiat może być biały, czerwony, czerwono-pomarańczowy lub dwubarwny z wyraźnie zaznaczoną gwiaździstą gardzielą. Celem niniejszej pracy było określenie wpływu pożywek na trwałość ciętych kwiatów zwartnicy Chmielą oraz ilości i jakości barwników antocyjanowych w porównaniu do zmian zachodzących w kwiatach pozostawionych na roślinie matecznej. Materiał doświadczalny stanowiły kwiaty o czysto czerwonej barwie. Obserwowano istotny wzrost trwałości kwiatów przetrzymywanych w pożywce złożonej z 200 mg·dm⁻³ cytrynianu 8-hydroksychinoliny (8HQC), 4 g·dm⁻³ sacharozy (S) i 500 mg·dm⁻³ kwasu giberelinowego (GA₃) w porównaniu do pozostałych kombinacji. W miarę postępującego procesu starzenia widoczny był wzrost poziomu barwników antocyjanowych w poszczególnych pąkach. Również obserwowano istotne zmiany w ilości poszczególnych antocyjanidyn: pelargonidyny i cyjanidyny w badanym materiale roślinnym. Największą koncentrację antocyjanów stwierdzono w czasie więdnięcia okwiatu roślin pozostawionych na roślinie matecznej i tych przetrzymywanych w roztworze standardowej pożywki (200 mg·dm⁻³ 8 HQC + 4 g·dm⁻³ S). Barwniki nie gromadziły się w czasie starzenia kwiatów umieszczonych w pożywce zawierającej giberelinę A₃.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Osady ściekowe w gospodarce rolno-środowiskowej

W pracy, uwzględniając właściwości komunalnych osadów ściekowych oraz ich dotychczasową gospodarkę, wskazano na potrzebę rozszerzania ich wykorzystania. Osady ściekowe, zgodnie z obowiązującym prawem, przed wprowadzeniem do gleb winny podlegać kwalifikacji opartej na ocenie zawartości metali ciężkich oraz właściwościach sanitarnych. Uwzględniać również należy właściwości gleb, w tym zawartość metali ciężkich. Analiza dotychczasowych badań wskazuje, że w warunkach przyrodniczego wykorzystania osadów ściekowych należy uwzględniać również stan ich zanieczyszczenia przez WWA.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Przydatnosc odpadowych wlokien ligniny i celulozy w uprawach bezglebowych

W badaniach określono możliwość substytuowania podłoży z włókien mineralnych, stosowanych w uprawach bezglebowych włóknami ligniny i celulozy pochodzącymi z odpadów masy łapanej i zrębków z rozdrobnionej papierówki Zakładów Celulozy i Papieru ‘Celuloza’ w Świeciu. W doświadczeniu z pomidorem przyjęto metodykę różnicowania podłoża przy tym samym nawożeniu mineralnym. Określono wpływ podłoża na rozwój roślin oraz podatność na utlenianie włókien lignino-celulozowych. Podano sposób zagospodarowania zużytych podłoży organicznych.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Fizykochemiczna ocena roznych form cynku, miedzi i manganu, stosowanych w mieszankach mineralno-witaminowych dla zwierzat

Oceniono niektóre właściwości fizyczne i chemiczne nieorganicznych (siarczany) i organicznych (Biopleksy) połączeń cynku, miedzi i manganu. Dla wybranych związków tych mikroelementów określono strukturę - metodą analizy rent- genograficznej, uziarnienie na sitach o różnej średnicy oczek oraz rozpuszczalność w żwaczu (in vivo) i płynie żwacza (in vitro). Uzyskane wyniki badań wskazują na wyraźne różnice w zakresie fizykochemicznych właściwości organicznych i nieorganicznych związków Zn, Cu i Mn. Formy metalo-organiczne w porównaniu do form siarczanowych charakteryzowały się drobniejszymi i bardziej regularnymi kryształami. Ponadto zawierały najwięcej cząstek o średnicy od 0,120 do 0,060 mm, a ich udział wynosił dla Biopleksu cynku - 69,2%, Biopleksu miedzi - 68,99% i Biopleksu manganu - 40,59%. Natomiast nieorganiczne połączenia miedzi i manganu zawierały najwięcej cząstek o średnicy od 0,385 do 0,150 mm odpowiednio: 69,34 i 54,18%, siarczan cynku odznaczał się największym procentowym udziałem cząstek o średnicy od 1,020 do 0,430-91,93%. Biopleksy cynku i miedzi charakteryzowały się niższą rozpuszczalnością niż formy nieorganiczne tych pierwiastków zarówno w warunkach in vivo, jak i in vitro, jedynie Biopleks i siarczan manganu wykazywały podobną rozpuszczalność.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Zbior zasobow genowych roslin uzytkowych i ich dzikich przodkow oraz stan kolekcji w Polsce

W Polsce idea ochrony zasobów genowych roślin i ich znaczenia dla wzrostu produkcji rolniczej cieszyła się zawsze dużym poparciem i zrozumieniem, które spowodowało utworzenie Program Ochrony Zasobów Genowych Roślin Użytkowych. Programu Ochrony Zasobów Genowych Roślin Użytkowych ma wieloletnie doświadczenie w ochronie zasobów genowych roślin ex situ, posiada odpowiednie urządzenia do przechowywania materiałów, zostały wypracowane standardy przechowywania, dokumentacji i oceny materiałów. Głównym celem tego przedsięwzięcia jest zachowanie zasobów genowych podstawowych roślin uprawnych i ich dziko rosnących krewnych dla hodowli i badań naukowych. Program opiera się na współpracy wielu instytucji. Kolekcje znajdują się w trzech wyższych uczelniach, siedmiu branżowych instytutach, siedmiu stacjach hodowli roślin i w Ogrodzie Botanicznym PAN. Obecnie kolekcje poszczególnych gatunków są finansowane ze środków postępu biologicznego Ministerstwa Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej. W ramach programu chronionych jest około 64 tys. obiektów.
Nowe filozofia ochrony przyrody zmienia jej tradycyjne pojmowanie. Szczególnie idea zachowania różnorodności biologicznej wymaga nowych rozwiązań. Powstają nowe możliwości, które pozwalają bankowi genów na udział w programach środowiskowych i wykorzystanie zachowania ex situ dla kompleksowej ochrony przyrody.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Problemy konserwacji systemow melioracyjnych Nizin Obrzanskich

W pracy przedstawiono ocenę nakładów finansowych oraz rzeczowego zakresu robót konserwacyjnych wykonanych w latach 1995-2004 na kanałach i rowach melioracyjnego systemu Nizin Obrzańskich. Stwierdzono, że w analizowanym okresie każdy kilometr kanałów był objęty robotami konserwacyjnymi statystycznie średnio raz na dwa lata. Przy malejącej pomocy państwa (dotacji) posiadane środki finansowe pozwoliły na objęcie konserwacją każdego ewidencyjnego kilometra rowów melioracyjnych, nie częściej jak jeden raz na 10 lat. Intensywne nawożenie mineralne, zanieczyszczenie wód w kanałach i rowach melioracyjnych oraz niewielkie ich spadki podłużne sprawiają, że obecny zakres robót konserwacyjnych należy uznać za niewystarczający. W aktualnej sytuacji ekonomicznej kraju należy dążyć przede wszystkim do zapewnienia niezbędnych środków umożliwiających prawidłowe wykonywanie prac konserwacyjnych i modernizacyjnych istniejących urządzeń. Prace te muszą być wykonywane przy zastosowaniu technologii i organizacji zapewniających wymogi ochrony środowiska przyrodniczego.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wpływ nawozów wieloskładnikowych na plonowanie oraz zawartość miedzi, cynku i manganu w żywicy trwałej

Doświadczenie wazonowe przeprowadzono w latach 1998-1999 w hali wegetacyjnej AR w Szczecinie. Zastosowano następujące nawozy wieloskładnikowe: polifoskę 8, polifoskę 8 + Cu oraz polimag 306.
Nawożenie mineralne w przeliczeniu na wazon (6 kg gleby) wynosiło: 0,25, 0,5, 1,0 g N na wazon.
Plony życicy trwałej różniły się istotnie w zależności od rodzaju gleby, dawki nawozu i pokosu. Największe plony trawy uzyskano na polifosce 8 i potrójnej dawce nawozu.
W porównaniu z pozostałymi nawozami wyższe zawartości miedzi odnotowano na polifosce 8 z miedzią. Zawartość cynku nie zależała od rodzaju i dawki nawozu. Na wszystkich obiektach nawożenia zawartość manganu przekraczała dopuszczalne normy dla wartościowej paszy.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wplyw zroznicowanego nawozenia azotem na wykorzystanie miedzi, manganu i cynku z obornika w czteroletnim zmianowaniu. Czesc II Mangan

W pracy przedstawiono bilans manganu, za okres 1995-1998 - 6 rotacji 4-letniego zmianowania - wieloletniego doświadczenia polowego. W doświadczeniu na tle trzech sposobów stosowania obornika w rotacji oraz kontroli stosowano cztery poziomy nawożenia azotem. W bilansie uwzględniono ilości manganu wprowadzone z obornikiem oraz ilość tego składnika odprowadzoną wraz z plonami czterech roślin. Na nawożeniu wyłącznie mineralnym bilans Mn był ujemny, najniższy przy największej dawce nawożenia azotem (N₃). Ilości manganu wnoszone z obornikiem zapewniały dodatnie saldo bilansu, malejące wraz ze wzrostem dawek N. Większe pobranie Mn na obiektach nawożonych obornikiem niż nie nawożonych organicznie obserwowano jedynie w warunkach nie stosowania N mineralnego. Ilości Mn wprowadzane z 60 t obornika na rotację były większe niż ilości Mn pobrane z plonami roślin.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Ocena jakosciowa ziarna pszenzyta jarego nawozonego zroznicowanymi dawkami azotu i cynku

W latach 1994-1996 przeprowadzono doświadczenie polowe, badając reakcję pszenżyta jarego na dolistne dokarmianie azotem i cynkiem, wyrażoną zawartością cynku w ziarnie oraz jakością ziarna. Stwierdzono, że nagromadzenie cynku w ziarnie pszenżyta zwiększało się po dolistnym dokarmieniu Zn w dawce 0,4 kg·ha⁻¹. Nie stwierdzono wpływu dolistnego dokarmiania cynkiem na większość cech charakteryzujących jakość ziarna, za wyjątkiem zawartości białka i glutenu. Zwiększenie dawki cynku z 0,2 na 0,4 kg·ha⁻¹ istotnie wpłynęło na zwiększenie zawartości białka w ziarnie w dwóch latach badań. Najlepsze wskaźniki przydatności technologicznej uzyskało ziarno pszenżyta nawożonego większą dawką azotu w drugim roku doświadczenia.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Badania nad wymywaniem azotu amonowego z gleb

Doświadczenia modelowe prowadzono w oparciu o trzy próbki glebowe. Azot anionowy wymywano wodą destylowaną (pH=7) lub kwaśnym roztworem wodnym (pH=5). Ilość wymywanego azotu amonowego okazała się istotnie zależna od typu przemywanej gleby. Stwierdzono również, że przemywanie gleb roztworem wodnym o pH=5 powodowało istotnie wyższe wymycie azotu amonowego w porównaniu do obiektów przemywanych wodą destylowaną.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Rola spoldzielczosci wiejskiej w rozwoju wsi i rolnictwa

Spółdzielnie mają na celu aktywizowanie słabszych grup społecznych w procesie gospodarczym. W opracowaniu podjęto próbę określenia jakie piony spółdzielczości, spośród badanych ten cel spełniały i jaka jest ich obecna sytuacja ekonomiczna. Na podstawie zaprezentowanego materiału można stwierdzić, że spółdzielczość wiejska spełnia rolę integratora producentów, wspiera konieczne przemiany na wsi i jest czynnikiem aktywizującym społeczności lokalne.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wplyw zwiazkow aktywnych chrzanu [Armoracia rusticana Gaertn.] na wzrost i rozwoj Fusarium oxysporum f.sp.tulipae

Olejek eteryczny z korzeni chrzanu (Armoracia rusticana GAERTN.) typu Mazaniec, Osjaków i Tądle wpłynął silnie hamująco na wzrost liniowy grzybni Fusarium oxysporum f. sp. tulipae (Fot) na pożywce PDA. W stężeniu 20 µg·cm⁻³ zahamowanie wzrostu grzybni wynosiło od 12 do 75% w zależności od typu chrzanu, z którego pozyskano olejek. Olejek eteryczny z korzeni chrzanu typu Tądle z Wilanowa wykazał najwyższą aktywność w ograniczaniu rozwoju Fot. Olejek eteryczny w stężeniu 260 µg·cm⁻³, niezależnie od typu chrzanu, hamował w 94-100% wzrost grzybni badanych izolatów Fot. Olejek eteryczny z korzeni chrzanu typu Tądle dodany do pożywki maltozowej w stężeniu 10 µg·cm⁻³ hamował kiełkowanie zarodników Fot. Silnie hamujący wpływ wykazał również olejek typów Mazaniec i Osjaków z Wilanowa; w stężeniu 60 µg·cm⁻³ pożywki selektywnej Komada nie notowano wyrastających kolonii Fot. Oddziaływanie związków lotnych olejku eterycznego z korzeni typu Tądle z Wielunia na podłoże zakażone Fot, drastycznie obniżyło liczbę jednostek tworzących kolonie patógena; w ilości 10 µl na 200 cm³ pojemnika z zakażonym podłożem stwierdzono brak izolacji patogena na pożywce selektywnej Komada. Związki lotne olejku eterycznego z korzeni typu Tądle z Wielunia podane bezpośrednio po 24 i 48 godzinach od inokulacji cebul tulipana krążkami agarowymi przerośniętymi grzybnią Fot ograniczały lub całkowicie hamowały rozwój fuzariozy; w ilości 40 µl na słój (1000 cm³) całkowicie hamowały rozwój choroby na cebulach, niezależnie od czasu ich oddziaływania po inokulacji cebul grzybnią patogena.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Charakterystyka wlasciwosci fizycznych kilku podlozy w stanie sypkim oraz w doniczkach podczas uprawy rozsad roslin rabatowych

Siedem podłoży dostosowanych składem do uprawy rozsad roślin rabatowych poddano ocenie właściwości fizycznych. Właściwości te oznaczono w stanie sypkim podłoża - metodą standardową CEN, a także w stanie uprawowym - w doniczkach ⌀ 10 cm (ok. 500 cm³) i ⌀ 8 cm (ok. 300 cm³) w końcowym okresie uprawy. Charakterystyka obejmuje: porowatość ogólną, gęstość, zawartość materii organicznej i nieorganicznej, pojemność wodną, pojemność powietrzną oraz kurczliwość. Stwierdzono, że wyniki oznaczeń właściwości fizycznych podłoży w stanie sypkim oznaczone standardową metodą CEN nie zawsze pokrywają się z wynikami oznaczeń tych samych właściwości oznaczonych w nienaruszonej bryle korzeniowej roślin uprawianych w doniczkach. System korzeniowy roślin może w znacznym stopniu modyfikować właściwości fizyczne podłoża w bryle korzeniowej. Najlepsze efekty uprawowe uzyskano w podłożu, które odznaczało się najwyższą pojemnością powietrzną przy pojemnikowej pojemności wodnej według metody CEN, mimo że w bryle korzeniowej cecha ta nie przedstawiała się tak korzystnie. Wydaje się, że o efektach tych zadecydowało umiejętne kształtowanie stosunków powietrzno-wodnych przez odpowiednie nawadnianie.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Sklad ilosciowy i jakosciowy zwiazkow prochnicznych gleb deluwialnych Plaskowyzu Glubczyckiego

Badano skład ilościowy i jakościowy związków próchnicznych gleb deluwialnych położonych u podnóży zboczy o przeciętnych spadkach: < 3%, 3-6% i > 10% na obszarach czarnoziemów leśno- stepowych, szarych gleb leśnych i gleb brunatnych.
Stwierdzono, że w kształtowaniu składu ilościowego i jakościowego związków próchnicznych gleb deluwialnych dominującą rolę odgrywa kierunek procesu humifikacji w glebach wierzchowin.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Znaczenie międzyplonów i mikroelementów w uprawie ziemniaka

Badania prowadzono w latach 2010-2012, których celem była ocena działania obornika, międzyplonów ścierniskowych (gorczycy białej, grochu siewnego i facelii) oraz mikroelementów w aspekcie wysokości plonu i wybranych cech jakościowych bulw ziemniaka. Stwierdzono, że istotnie najwyższe plony uzyskano z obiektów, na których stosowano obornik lub uprawiano międzyplon peluszki łącznie z mikroelementami. Zawartość białka ogólnego w bulwach ziemniaka, a także jego plon oraz plon skrobi istotnie zależały od wszystkich badanych czynników, a największe ich średnie wartości, za wyjątkiem koncentracji białka ogólnego, uzyskano na obiektach z obornikiem. Wykazano pozytywny aspekt uprawy badanych międzyplonów w przypadku plonów: bulw ziemniaka, skrobi oraz białka ogólnego. Stwierdzono, że uprawa międzyplonów, stosowanie obornika oraz aplikacja mikroelementów wpłynęły istotnie na obniżenie zawartości azotanów (V) w bulwach ziemniaka w porównaniu do ich koncentracji po zastosowaniu nawożenia mineralnego. Istotnie najmniejsze zawartości uzyskano na obiekcie gdzie stosowano obornik i uprawiano międzyplony łącznie z mikroelementami.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Oddziaływanie nawożenia na kształtowanie się wskaźników jakościowych surowca tytoniu Wirginia

Porównano wpływ nawożenia podstawowego oraz pogłównego stosowania N, Cu i Mo na wielkość plonu, jakość surowca oraz wartość wskaźników jakościowych surowca. Oddziaływanie nawożenia zależało od warunków pogodowych i wielkości uzyskanego plonu. W obu latach badań nawożenie pogłówne generalnie zwiększało plony tytoniu, ale istotną ich zwyżkę spowodowała w 1994 r. większa dawka saletry amonowej oraz łączne nawożenie mniejszą dawką saletry amonowej i mikroelementami, a w 1995 r - mocznikiem lub mocznikiem i Cu. Pogłówne nawożenie azotem oraz łączne większą dawką saletry amonowej i Cu pogarszało jakość surowca. Przy wyższym plonie (1995 r.) tytoń nawożony Mo, Cu oraz łącznie saletrą amonową i mikroelementami miał najlepszą jakość. Zawartość nikotyny w liściach zmniejszała się po zastosowaniu nawożenia pogłównego, w większym stopniu pod wpływem saletry amonowej niż mocznika. Niższym plonom tytoniu (1994 r.) towarzyszyła większa wartość liczby cukrowej surowca z obiektów nawożonych pogłównie, zwłaszcza Cu oraz mniejszą dawką N i mikroelementami, a wskaźnika cukry : białko miał największą wartość po zastosowaniu Cu oraz mniejszej dawki N i Mo. Przy wyższych plonach (1995 r.) tytoń nawożony saletrą amonową, Cu lub Mo miał większą wartość liczby cukrowej, a wskaźnik cukry : białko zwiększał się tylko po zastosowaniu mocznika lub mocznika i Cu.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wydajność środków transportowych do przewozu jabłek z sadu do przechowalni

Celem badań było określenie wpływu rodzaju środka transportowego oraz nawierzchni drogi transportowej na wydajność transportu jabłek z sadu do przechowalni. Oceniano cztery, najpowszechniej stosowane w kraju środki transportowe: ciągnik z czołowym i tylnym podnośnikiem widłowym, samozaładowczo-samorozładowczą przyczepę Pyro-s, samorozładowczą przyczepę sadowniczą, zestaw dwóch uniwersalnych przyczep rolniczych. Jabłka przewożono po drogach o dwóch rodzajach nawierzchni. Pomiary dotyczyły czasów i odległości jazdy oraz czasów: załadunku i rozładunku. Na podstawie uzyskanych wyników wyznaczono godzinowe wydajności środków transportowych.
Najwyższą wydajność osiągała przyczepa Pyro-s (11,72 t owoców na drodze utwardzonej oraz 12,62 t owoców na drodze asfaltowej). Prawie połowę mniej jabłek przewożono przyczepą samorozładowczą (odpowiednio): 6,48 i 6,41 t·h⁻¹. Jeszcze mniej wydajny był transport ciągnikiem z podnośnikami widłowymi (5,57 oraz 5,65 t·h⁻¹) oraz przyczepami uniwersalnymi (5,13 oraz 5,65 t·h⁻¹).

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Automatyczne kontrolowanie sterylnosci ekstraktora cukrowniczego

Zbadano możliwość wykorzystania ciągłego pomiaru redoks do kontrolowania stopnia mikrobiologicznego zakażenia zawartości korytowego ekstraktora cukrowniczego. Określono zależność między wartością potencjału a oznaczoną mikrobiologicznie liczbą drobnoustrojów termofilnych w 1 cm³ roztworu z ekstraktora, dla kilku umiejscowień czujników redoks. Wypróbowano praktycznie układ dozujący do ekstraktora dezynfektant, wykorzystujący miernik potencjału redoks i sterownik progowo-czasowy.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Zawartosc i pobranie mikroskladnikow przez owies w warunkach stosowania osadu posciekowego i wapna poflotacyjnego

W doświadczeniu wazonowym oceniono wpływ nawożenia gleby osadem pościekowym oraz wapnem poflotacyjnym na zawartość i pobranie mikroskładników (Cu, Zn, Ee, Mn) przez owies zbierany w fazie kłoszenia oraz w okresie pełnej dojrzałości. Uzyskane wyniki wskazują, że zastosowane czynniki doświadczalne znacząco wpłynęły na zmiany w zawartości i pobraniu analizowanych jonów przez roślinę testową. W owsie zbieranym w fazie kłoszenia najwyższe zawartości miedzi, cynku i żelaza odnotowano w obiektach kontrolnych, zaś manganu w serii z wapnem poflotacyjnym. W ziarnie największą koncentrację manganu odnotowano w roślinach z obiektów z niższą dawką wapna poflotacyjnego, natomiast w przypadku słomy maksymalne zawartości miedzi, cynku i żelaza stwierdzono w seriach z wyższą dawką osadu pościekowego. W analizowanych fazach rozwojowych najniższe pobranie mikroskładników miało miejsce w roślinach z obiektów kontrolnych, zaś najwyższe było charakterystyczne dla owsa z serii z wapnem poflotacyjnym i osadem pościekowym. Wynikało to w dużej mierze z plonotwórczego oddziaływania obydwu czynników doświadczalnych.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wplyw kata nachylenia pola na wydajnosc efektywna wybranych maszyn do zbioru traw i zboz

Rzeźba terenu determinuje między innymi technologię prac maszynowych w warunkach górskich i podgórskich. W tym celu w pracy podjęto próby określenia wpływu nachylenia stoku na wydajność efektywną maszyn do zbioru zielonki, siana i zbóż w warunkach Bieszczad.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Bioróżnorodność flory segetalnej w pszenżycie ozimym uprawianym w warunkach różnych metod odchwaszczania i nawożenia azotem

Celem badań była ocena bioróżnorodności flory segetalnej w uprawie pszenżyta
ozimego, przeprowadzona na podstawie składu gatunkowego, liczby i suchej masy
chwastów, w zależności od różnych metod odchwaszczania: bez pielęgnacji, bronowanie,
herbicyd, bronowanie + herbicyd i nawożenia azotem (120 kg N·ha–1): 0, 60 + 60,
60 + 25 + 35, 60 + 25dolistnie + 35. Eksperyment polowy z pszenżytem odmiany Woltario
prowadzono w latach 2004–2006 na glebie płowej typowej kompleksu żytniego dobrego.
Wraz z intensyfikacją odchwaszczania zmniejszała się różnorodność gatunkowa chwastów,
a zwiększała dominacja kilku z nich. Wskaźnik różnorodności Shannona-Wienera w pszenżycie
odchwaszczanym metodą chemiczną lub mechaniczno-chemiczną był 2,2–2,4 razy
mniejszy, a indeks dominacji Simpsona 3,9–4,0 razy większy, w porównaniu z pszenżytem
nieodchwaszczanym. Nawożenie azotem, niezależnie od sposobu aplikacji, wpłynęło
na zwiększenie wskaźnika bioróżnorodności Shannona-Wienera (z 1,90 do 2,00) oraz na
zmniejszenie wskaźnika dominacji Simpsona (średnio z 0,30 do 0,22).

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo