rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Architektura nowych siedzib tajnych służb i instytucji bezpieczeństwa publicznego – próba charakterystyki i systematyki

Siedziby tajnych służb i instytucji bezpieczeństwa publicznego są wznoszone najczęściej albo jako podmiejskie parki biurowe otoczone parkingami, albo jako śródmiejskie cytadele, zazwyczaj położone w pobliżu dzielnic rządowych. Są to wielkie budowle, niedostępne i silnie strzeżone. Dawniej wizerunki tych obiektów były utajniane, dziś coraz częściej ich nowoczesna architektura przypominająca uniwersyteckie kampusy i siedziby korporacji służy jako narzędzie kształtowania ich pożądanego wizerunku, sugerując odbiorcy, że ma do czynienia z instytucjami otwartymi, przejrzystymi i demokratycznymi.

Czasopismo: Przegląd Bezpieczeństwa Wewnętrznego
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji, nauki prawne
Wpływ sytuacji w zachodniej strefie Sahary i Sahelu na wzrost zagrożenia terroryzmem

Walki w Libii i obalenie reżimu Muammara Kaddafiego wywołało nową falę
zagrożeń w krajach północno-Zachodniej Afryki. Duża ilość broni z zapasów byłej
armii libijskiej znalazła się w rękach bojowników Organizacji Al-Kaidy w Islamskim
Maghrebie (OAKIM) i rebelianckich grup Tuaregów wspieranych przed kilku laty przez
Trypolis. Zbliżenie tej grupy etnicznej z organizacjami terrorystycznymi i przestępczymi
operującymi w strefie Sahary i Sahelu było spowodowane jej ekonomicznym
upośledzeniem.
Terroryści z OAKIM wyspecjalizowali się w porwaniach obywateli państw
zachodnich, w czym pomagają Tuaregowie, znający pustynię jak nikt inny. Służą jako
przewodnicy, goszczą w swoich obozowiskach terrorystów i biorą bezpośredni udział
w porwaniach Europejczyków oraz więzieniu ich w niedostępnych górzystych regionach
Sahary. Uprowadzenie we wrześniu 2010 r. pracowników francuskiego koncernu
atomowego Areva, zatrudnionych w kopalni uranu w nigerskim mieście Arlit, uderzyło
w żywotne interesy Paryża, tym bardziej, że z Nigru pochodzi większość paliwa do
francuskich elektrowni atomowych.
Sytuacja jaka powstała w strefie zachodniej Sahary i Sahelu spowodowała też
niebywały wzrost aktywności międzynarodowych grup przestępczych trudniących się
handlem narkotykami i bronią. Coraz więcej „spokojnych” do tej pory społeczności
afrykańskich zaangażowało się w przestępczy proceder. Współpraca i przenikanie
się kryminalnej przestępczości z terroryzmem motywowanym religijnie wywołało
zaniepokojenie zachodnich rządów, które wysłały do zagrożonych krajów wojskowych
ekspertów w celu szkolenia miejscowych sił do walki z narastającą falą przestępczości.

Czasopismo: Przegląd Bezpieczeństwa Wewnętrznego
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji, nauki prawne
W poszukiwaniu uniwersalnej definicji bezpieczeństwa wewnętrznego

Bez pi e c z e ń s two wewn ę t r z n e to pojecie, które nie ma jednej spójnej
definicji. W artykule przybliżono kilka z nich, zastrzegając, że nie mają one charakteru
uniwersalnego. Odnoszą się one do państwa na określonym poziomie rozwoju cywilizacyjnego,
które, dysponując rozbudowanym aparatem administracyjnym oraz różnego
rodzaju służbami, realizuje rozliczne powinności, w tym związane z reagowaniem
w wypadku wystąpienia klęsk żywiołowych, katastrof naturalnych czy awarii technicznych.
W rezultacie przyjęto i uzasadniono, że bezpieczeństwo wewnętrzne – ujmowane
w sensie uniwersalnym – należy wiązać ze stanem niezakłóconego funkcjonowania
państwa, związanego z bezpieczeństwem jego organów oraz stabilnością życia społecznego,
wynikającą z bezpieczeństwa osobistego i bezpieczeństwa egzystencji jego
obywateli.

Czasopismo: Przegląd Bezpieczeństwa Wewnętrznego
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji, nauki prawne
Zwalczanie finansowania terroryzmu w świetle prawa obowiązującego w Polsce i we Francji

Można podać wiele przykładów wzajemnego powiązania organizacji terrorystycznych
i zorganizowanych grup przestępczych. W związku z powyższym skuteczne
przeciwdziałanie tym zjawiskom wymaga, aby służby specjalne dysponowały nie
tylko uprawnieniami operacyjno-rozpoznawczymi, lecz także dochodzeniowo-śledczymi, co pozwala na kompleksowe podejście do realizacji zadań. Obecnie wśród
europejskich służb takimi uprawnieniami dysponuje m.in. Agencja Bezpieczeństwa
Wewnętrznego oraz jej francuski odpowiednik – Centralna Dyrekcja Wywiadu
Wewnętrznego (DCRI), do której zadań należy zarówno zwalczanie terroryzmu, jak
i międzynarodowych struktur przestępczych. Regulacje prawne obowiązujące we
Francji i w Polsce wykazują duże podobieństwo, ponieważ ich podstawą jest Dyrektywa
2005/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 26 października 2005 r. (III dyrektywa).
Ich skuteczne stosowanie wymaga jednak od funkcjonariuszy organów ścigania wysoko
specjalistycznej wiedzy. W świetle przykładów przytoczonych w artykule wydaje się
konieczne tworzenie profesjonalnych komórek mających odpowiednie zaplecze merytoryczne
w zakresie zwalczania finansowania terroryzmu. Zatrudnieni w nich eksperci,
poza głęboką znajomością problematyki terroryzmu, powinni mieć fachową wiedzę
i umiejętności umożliwiające badanie operacji finansowych i prawa.
Ponadto autorzy artykułu zwracają uwagę, że zwalczanie finansowania terroryzmu
oraz odcięcie środków na utrzymywanie struktur stworzonych przez radykalne
i ekstremistyczne ugrupowania wydaje się najskuteczniejszą drogą do wyeliminowania,
a przynajmniej znacznego ograniczenia zjawiska. Do osiągnięcia tego celu
niezbędna jest bardzo dobra współpraca i koordynacja działań na poziomie krajowym
i międzynarodowym. Wymaga to spójnego systemu prawnego, który zagwarantuje
odpowiednie instrumenty działania organom zobowiązanym do ścigania terroryzmu
i źródeł jego finansowania.

Czasopismo: Przegląd Bezpieczeństwa Wewnętrznego
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji, nauki prawne
Weryfikacja klauzul tajności w teorii i w praktyce.

Artykuł ma na celu przybliżenie czytelnikowi zagadnienia weryfikacji klauzul tajności
przez ustawowo uprawnione organy – Agencję Bezpieczeństwa Wewnętrznego lub
Służbę Kontrwywiadu Wojskowego, na podstawie art. 9 Ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r.
o ochronie informacji niejawnych (Dz.U. Nr 182, poz. 1228, z późń. zm.). Omówienie
zagadnień zostało poprzedzone nakreśleniem rozwiązań przyjętych w tym zakresie
na gruncie Ustawy z dnia 22 stycznia 1999 r. o ochronie informacji niejawnych
(Dz.U. z 2005 r. Nr 196, poz. 1631, z późn. zm.). Autorka podjęła próbę sklasyfikowania
przypadków rodzących spory pomiędzy wytwórcami informacji niejawnych a odbiorcami
takich informacji. Specyfika rozstrzygania poszczególnych sporów została omówiona
w ramach tej klasyfikacji. Jako interesujące zagadnienie wskazano także sytuacje,
w których przypadku rozstrzygnięcie na podstawie art. 9 ustawy nie jest możliwe, ponieważ
dotyczą one ponownego nadania klauzuli tajności.

Czasopismo: Przegląd Bezpieczeństwa Wewnętrznego
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji, nauki prawne
Aleksander Dugin a resorty siłowe Federacji Rosyjskiej. Przyczynek do badań nad wykorzystaniem geopolityki przez cywilne i wojskowe służby specjalne we współczesnej Rosji

Artykuł dotyczy politycznej roli Aleksandra Dugina w systemie władzy Federacji Rosyjskiej oraz jego powiązań z przedstawicielami rosyjskich cywilnych i wojskowych służb specjalnych. Ponadto skoncentrowano się na przedstawieniu poglądów Aleksandra Dugina na temat problematyki bezpieczeństwa i funkcjonowania służb specjalnych oraz próbie udzielenia odpowiedzi na pytanie w jakim stopniu formułowane przez Dugina idee inspirują bądź też odwrotnie - uzasadniają reformy służb specjalnych przeprowadzane stopniowo od czasu objęcia władzy w Rosji przez Władimira Putina. Istotną część artykułu stanowią również rozważania na temat recepcji ideologicznych koncepcji Aleksandra Dugina w środowisku byłych jak i obecnych funkcjonariuszy służb specjalnych na tle nowych nurtów mających zastąpić ideologię komunistyczną. Celem szeroko rozumianej działalności politycznej i intelektualnej Aleksandra Dugina wydaje się być uzasadnienie mocarstwowych dążeń neoimperialnego państwa rosyjskiego a przede wszystkim konsolidowanie społeczeństwa wokół lansowanego przez służby modelu polityki bezpieczeństwa.

Czasopismo: Przegląd Bezpieczeństwa Wewnętrznego
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji, nauki prawne
Securitas Rei Publice - Aspekty polityki bezpieczeństwa państwa w mennictwie Cesarstwa Rzymskiego

Bezpieczeństwo państwa jest jedną z najważniejszych wartości, która wpływa na rozwój i funkcjonowanie społeczeństwa. Polska polityka jest uzależniona od działań prezydenta i premiera, a także innych organów monitorujących oraz analizujących zagrożenia wewnętrzne i zewnętrzne, w celu uniknięcia ryzyka utraty stabilności narodowej. W Cesarstwie Rzymskim odpowiedzialność w tej kwestii ponosił panujący cesarz. Podstawowym celem artykułu jest zaprezentowanie wymiaru polityki bezpieczeństwa na terytorium Rzymu w czasach antycznych, a także omówienie jednego z jej podstawowych nośników, jakim była numizmatyka. 
Powszechnie wykorzystywanym narzędziem kształtującym postawy społeczeństwa  w Cesarstwie Rzymskim była propaganda, która miała służyć przede wszystkim umocnieniu pozycji władcy, podkreśleniu jego najważniejszych przymiotów, niezbędnych do sprawowania rządów w państwie. Współczesnym nośnikiem propagandowym są telewizja, prasa i radio. W państwie rzymskim te funkcje pełniły między innymi monety, które, będąc w obiegu na całym, rozległym terytorium państwa rzymskiego, przekazywały program polityczny i ideologię cesarza. Jedną z wartości nadrzędnych często bitych na emisjach władców była Securitas, odnosząca się do stabilizacji i pokoju Cesarstwa Rzymskiego. Pierwsze monety opatrzone wyobrażeniem bezpieczeństwa bito w czasach Nerona, w 63–64 r. n.e. Legendy odzwierciedlające dobrobyt i brak zagrożenia Imperium – „SECVRITAS REI PVBLICAE” – pojawiły się w okresie późnego Cesarstwa, w czasie rządów Konstantyna Wielkiego i Licyniusza II. W IV w. unormował się nowy porządek ustrojowy, stąd niezbędna do podkreślenia pomyślnych wydarzeń czy pokoju była idea bezpieczeństwa rozpowszechniana przez cesarza. 
Zarządzanie bezpieczeństwem w czasach antycznych i realiach współczesnych ma charakter nieco odmienny, w obu okresach jednak należy podkreślić ponadczasową wartość i znaczenie stabilizacji, dobrobytu oraz pokoju każdego organizmu państwowego. W Cesarstwie Rzymskim jednym z nośników idei bezpieczeństwa były monety, w czasach dzisiejszych natomiast funkcję tę pełnią radio, telewizja i prasa. Bezpieczeństwo państwa jest jednym z najważniejszych warunków istnienia państwa, stąd jest niezwykle mocno akcentowane w przekaźnikach codziennego użytku.

Czasopismo: Przegląd Bezpieczeństwa Wewnętrznego
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji, nauki prawne
Agencja Bezpieczeństwa Wewnętrznego w systemie ochrony obrotu strategicznego.

Pierwotną intencją niniejszego artykułu była potrzeba wypracowania prawidłowych
algorytmów działania Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego na wypadek pojawienia
się sytuacji i problemów dotyczących obrotu strategicznego. Poprawne określenie
właściwych reakcji instytucji państwowych implikowało konieczność wskazania
podstaw prawnych oraz faktycznych intencji ustawodawcy regulującego tak istotny obszar
działania państwa.
Z uwagi na funkcjonowanie Rzeczpospolitej Polskiej w strukturach Unii Europejskiej,
Organizacji Narodów Zjednoczonych itd. oraz na międzynarodowe zobowiązania
naszego kraju zaprezentowane prawo krajowe należało umiejscowić w obowiązującym
prawie międzynarodowym. Doprowadziło to do powstania kompilacji najistotniejszych
przepisów prawnych regulujących omawianą problematykę, wspartych komentarzem
praktyka z „linii działań”.
Rozważania przedstawione w artykule nie zamykają tematu. Chociażby już po
złożeniu niniejszego materiału w Redakcji PBW pojawiły się głosy dotyczące nieprecyzyjnej
definicji ustawowej pojęcia t r a n z y t , które mogą stanowić punkt wyjścia do bieżących
działań poszczególnych jednostek ABW i swego rodzaju bazę do dalszej, jeszcze
bardziej szczegółowej dyskusji.

Czasopismo: Przegląd Bezpieczeństwa Wewnętrznego
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji, nauki prawne
Współpraca wywiadu skarbowego z ABW i innymi organami ścigania

Artykuł dotyczy współpracy wywiadu skarbowego z Agencją Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz innymi organami ścigania. W jego pierwszej części zaprezentowano historię wywiadu skarbowego oraz ulokowanie tego wywiadu wśród struktur administracji państwowej. W części drugiej przedstawiono uprawnienia operacyjno-rozpoznawcze ABW i wywiadu skarbowego, które wynikają wprost z aktów normatywnych. W części trzeciej opisano czynności, które wykonuje wywiad skarbowy. 
Metody stosowane przez wywiad skarbowy w walce z nieuczciwymi podatnikami dzielą się na trzy grupy: na metody socjologiczne, prawne i operacyjne. Do pierwszej grupy zaliczamy techniki uświadamiające podatnikom konsekwencje niepłacenia podatków i przekonywanie o obywatelskim obowiązku, jakim jest ich płacenie. Druga grupa obejmuje metody prawne, do których zalicza się udoskonalanie samego materialnego prawa podatkowego w taki sposób, aby było ono jak najmniej skomplikowane i aby zawierało jak najmniej ulg, zwolnień i odliczeń, przy jednoczesnym obniżeniu stawek podatkowych. Trzecia grupa obejmuje czynności operacyjne (art. 36aa ustawy o kontroli skarbowej), do których zalicza się metody i techniki stosowane przez wywiad skarbowy. 
W ostatniej części artykułu zostały zaprezentowane przykłady współpracy wywiadu skarbowego z Agencją Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz z innymi organami ścigania na przestrzeni lat 2013–2014.

Czasopismo: Przegląd Bezpieczeństwa Wewnętrznego
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji, nauki prawne
Informacja masowego rażenia – OSINT w działalności wywiadowczej

Artykuł jest poświęcony istocie, funkcji i wartości informacji pochodzących ze źródeł otwartych w kontekście działalności wywiadowczej. Analiza wybranych przykładów wykorzystania informacji ogólnodostępnych pokazuje, że niezależnie od zmieniających się czasów w sposób wymierny uzupełniają one wiedzę uzyskaną innymi metodami, określanymi jako niejawne. Autor dochodzi do wniosku, że w obecnych czasach zdobycie pożądanych informacji jest coraz trudniejsze ze względu na ich ilość, która systematycznie rośnie. Lawinowy wzrost informacji wieloźródłowych powoduje przeciążenie możliwości analitycznych, którym te informacje są poddawane, oraz chaos informacyjny, przez co wymagają one dodatkowej weryfikacji i oceny ich wiarygodności. Zasadne wydaje się stwierdzenie, że z uwagi na swoją właściwość, po uwzględnieniu wyzwania dzisiejszych czasów, informacja stanowi „broń masowego rażenia”. Może ona być wykorzystywana dwojako: albo jako narzędzie dezinformujące wobec przeciwnika, albo – w przypadku jej pozytywnej weryfikacji – może przyczyniać się do podjęcia działań wyprzedzających, dających przewagę w środowisku bezpieczeństwa.

Czasopismo: Przegląd Bezpieczeństwa Wewnętrznego
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji, nauki prawne
Eksplozja terroryzmu w USA a przekształcenia w amerykańskich służbach specjalnych po 11 września 2001 r.

Ataki terrorystyczne z U września 2001 r. spowodowały przekształcenia w orga¬nach odpowiedzialnych za bezpieczeństwo państwa w USA. Jednym z najbardziej pro¬blematycznych aspektów tych zmian była reorganizacja służb specjalnych i współpraca między nimi.
W artykule podjęto problematykę dotyczącą przeciwdziałania współczesnemu ter¬roryzmowi przez amerykańskie służby wywiadowcze. Zwrócono także uwagę na te do¬świadczenia Stanów Zjednoczonych w tym zakresie, które powinny być wykorzystane przez inne państwa.

Czasopismo: Przegląd Bezpieczeństwa Wewnętrznego
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji, nauki prawne
Wywiad Chińskiej Republiki Ludowej – charakterystyka działalności i zagrożenia dla Polski

Zamierzeniem artykułu jest udzielenie odpowiedzi na pytanie, czy działalność wywiadu
Chińskiej Republiki Ludowej stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa państwa polskiego
oraz interesów jego obywateli. W artykule przedstawiono wybrane aspekty działalności
służb wywiadowczych ChRL. Omówiono nastawianie władz chińskich do działań
szpiegowskich oraz znaczenie niejawnie zdobytych informacji dla rozwoju gospodarczego
i politycznego Państwa Środka. Przedstawiono również główne metody i sposoby
działań służb wywiadowczych ChRL, w tym aktywne wykorzystywanie licznej diaspory
chińskiej. Przeanalizowano skalę działań podejmowanych przez Chińską Republikę Ludową
w celu uzyskania istotnych informacji oraz rozmiar zaangażowanych środków.
W dalszej części artykułu zaprezentowano główne kierunki, zarówno podmiotowe, jak
i przedmiotowe, zainteresowania wywiadu ChRL. Przeanalizowanie wskazanych wyżej
aspektów szpiegowskiej działalności podejmowanej przez Państwo Środka prowadzi
do wniosku, że służby wywiadowcze Chin osiągnęły status służb globalnych, działających z ogromnym rozmachem we wszystkich zakątkach świata. Ta konstatacja prowadzi
z kolei do wniosku, że wywiad ChRL jest istotnym zagrożeniem także dla bezpieczeństwa Polski.

Czasopismo: Przegląd Bezpieczeństwa Wewnętrznego
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji, nauki prawne
Pion kontrwywiadu zagranicznego 1. Zarządu Głównego Komitetu Bezpieczeństwa Państwowego (przy Radzie Ministrów) ZSRR w latach 1954–1991 – funkcje, struktury i kadry. Zarys problematyki

W artykule zaprezentowano podstawowe funkcje, modele organizacyjne, strukturę
wewnętrzną oraz naczelników pionu kontrwywiadu zagranicznego 1. Zarządu
Głównego Komitetu Bezpieczeństwa Państwowego (przy Radzie Ministrów) ZSRR
w latach 1954–1991.
Przez 37 lat radziecki kontrwywiad zagraniczny funkcjonował w ramach struktur
wywiadu cywilnego jako: 5. Wydział (od marca do lipca 1954 r.), 14. Wydział
(od lipca 1954 do stycznia 1963 r.), Służba nr 2 (od stycznia 1963 do jesieni 1972 r.)
oraz Zarząd „K” (od jesieni 1972 do października 1991 r.). W tym czasie pionem
kierowało dziewięciu naczelników, z których najdłużej na jego czele stali Władimir
Klimkin, Anatolij Kiriejew (po niecałe osiem lat), Oleg Kaługin (niemal siedem lat) oraz
Grigorij Grigorienko (łącznie ponad sześć lat). Jednostka należała do najliczniejszych
w 1. Zarządzie Głównym KGB. Od końca lat 70. jej centrala liczyła dziesięć wydziałów,
w których służyło około 200 oficerów. Kolejnych 500 realizowało zadania z pozycji
ponad stu legalnych rezydentur rozmieszczonych na całym świecie.
Pion kontrwywiadu zagranicznego, realizując zadania agenturalnego przenikania
do obcych służb specjalnych, werbowania i łącznikowania oficerów wywiadu
i kontrwywiadu innych państw (zwłaszcza Stanów Zjednoczonych, wiodących krajów
NATO, Japonii oraz Chin) oraz wykrywania ewentualnej agentury wewnątrz KGB
i GRU, stanowił zarazem najbardziej newralgiczny element całego radzieckiego systemu
wywiadowczego.

Czasopismo: Przegląd Bezpieczeństwa Wewnętrznego
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji, nauki prawne
Tajni współpracownicy ABW, MI5 oraz FSB.

Artykuł dotyczy aspektów prawnych wycinka działań operacyjno-rozpoznawczych,
jakim jest współpraca z osobowymi źródłami informacji. Pomimo rozwoju technologii służącej
inwigilacji, metoda ta ma pierwszorzędne znaczenie w działaniu służb specjalnych.
Autor porównuje legislację polską, brytyjską i rosyjską we wspomnianym zakresie oraz
formułuje postulaty legislacyjne.

Czasopismo: Przegląd Bezpieczeństwa Wewnętrznego
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji, nauki prawne
Modus operandi GPU na przykładzie operacji „Trust” opisanej w Trioch stolicach W.W. Szulgina. Próba analizy

Artykuł ukazuje metody manipulowania jednostką stosowane przez WCzK/GPU
podczas przeprowadzania operacji dezinformacyjnej, zwanej w literaturze aferą MOCR-
Trust. Ponieważ archiwa rosyjskie do dnia dzisiejszego nie odtajniły materiałów
operacyjnych dotyczących powyższego zagadnienia, w artykule poddano analizie wspomnienia
Wasylija Witaljewicza Szulgina – jednej z ofiar manipulacji, autora książki Tri
stolicy. Dzięki wsparciu analizy historycznej dorobkiem naukowym psychologii społecznej odtworzono modus operandi stosowany przez sowieckie służby specjalne podczas
prowadzenia działań operacyjnych wobec wybranych jednostek.

Czasopismo: Przegląd Bezpieczeństwa Wewnętrznego
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji, nauki prawne
Wstęp do informatyki śledczej

Artykuł ma na celu przybliżenie czytelnikom tematyki związanej z informatyką
śledczą. Został podzielony na dwie części – prawną i informatyczną. W pierwszej
omówiono związane z tematem definicje: b i e g ł e g o , s p e c j a l i s t y i b i e g ł ego
i n s t y t u c j o n a l n e g o . Przedstawiono także kryteria, tryby i formy powoływania
biegłego oraz prawne aspekty zasięgania jego opini, które zapisano w Kodeksie postępowania
karnego. Następnie omówiono zasady prawidłowego formułowania celu badań
oraz najczęstsze błędy przy stawianiu pytań biegłym. Są to elementy wpływające na
wartość dowodową jego opinii.
W części informatycznej określono pojęcie d owod u c y f rowego i wyjaśniono
naczelne zasady informatyki śledczej wynikające ze specyfiki przedmiotu
badań, czyli informacji cyfrowych. Nakreślono także praktyczne możliwości tego typu
informatyki oraz szczegółowo omówiono zabezpieczanie informacji cyfrowych, w tym
rodzaje nośników informacji oraz planowanie i sposób postępowania z informacjami
podczas realizacji procesowych.
Na końcu umieszczono minisłownik pojęć związanych z tematem artykułu.

Czasopismo: Przegląd Bezpieczeństwa Wewnętrznego
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji, nauki prawne
Rola wywiadu finansowego w przeciwdziałaniu procederowi prania pieniędzy i w jego zwalczaniu

Powyższa publikacja ma na celu spopularyzowanie i rozszerzenie wiedzy na
temat procederu prania pieniędzy. W artykule przedstawiono poszczególne metody
prania pieniędzy oraz wskazano organy krajowe (GIIF, ABW) i międzynarodowe
(FATF, OLAF) zajmujące się zwalczaniem tego procederu. Omówione zostały także
rekomendacje FATF, czyli zalecenia dla wszystkich państw (nie tylko należących do
Grupy) wyznaczające minimalne normy, jakie muszą spełniać konkretne rozwiązania
zmierzające do zniwelowania prania pieniędzy. Na koniec zaprezentowano przykład
działania grup przestępczych doskonale ilustrujący zjawisko opisane w artykule.

Czasopismo: Przegląd Bezpieczeństwa Wewnętrznego
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji, nauki prawne