rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Pojednanie sakramentalne: szczególna rola rodziny

Opierając się na Adhortacji „Christifideles laici”, autor przyjmuje założenie, iż należy „podjąć szerokie, pogłębione i systematyczne działania, wspierane nie tylko przez kulturę, ale także środkami ekonomicznymi i ustawodawstwem, ażeby zapewnić rodzinie warunki, by zgodnie ze swym powołaniem była pierwszym miejscem «humanizacji» osoby i społeczeństwa”. W tym celu zajął się tematem roli współczesnej rodziny w kwestii pojednania sakramentalnego. Postawił sobie pytanie, na ile rodzina, rozumiana jako pierwsze środowisko życia i poznania wiary, sprzyja (lub powinna sprzyjać) w doprowadzeniu do pojednania się (w szerszym znaczeniu tego słowa) ze sobą, z Bogiem, i z ludźmi? W odpowiedzi uzyskał przekonanie, iż w wychowaniu liczy się przede wszystkim atmosfera rodzinna, klimat wzajemnego przebaczenia, twórczej (kreatywnej) miłości, jedności. Dziecko w innym przypadku może mieć poważne trudności z rozumieniem sensu pojednania, co uwidocznić się może podczas spowiedzi św., a tym samym w kwestii potrzeby przystępowania do Komunii św. Może to także zaowocować brakiem zaufania do drugiej osoby, np. lękiem przed wejściem na drogę sakramentalnego małżeństwa. Może to skutkować również tendencjami do zejścia na tzw. złą drogę, a z czasem doprowadzić nawet do utraty wiary. Bez dobrego wzorca rodzicielskiego dziecko będzie miało poważne trudności w tworzeniu pozytywnych relacji do wszelkich wartości (rodzinnych, społecznych, religijnych); trudności w pojmowaniu głębszego sensu ich realizacji (np. poprzez potrzebę wspólnego ich przeżywania, tzn. świętowania w rodzinie).

Czasopismo: Studia nad Rodziną
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Pojednanie międzypokoleniowe

Niniejszy artykuł ukazuje nową formę działań służących przywracaniu jedności w rodzinach przez inicjatywę pojednania międzypokoleniowego. Podejmowana jest ona przez zespoły osób dorosłych, występujących w zastępstwie rodziców tychże młodych. Opracowanie jest rozwinięciem treści zawartych w prezentacji plakatowej przedstawionej przez autorów podczas Międzynarodowej Konferencji Ochrona Życia i Zdrowia Dzieci w Okresie Prekoncepcyjnym, Pre- i Postnatalnym (KUL, 25.03.2013). Pokazuje genezę podjęcia tematu, doświadczenia, narzędzia, metodologię wykonania oraz efekty i oczekiwania. Z przepraszaniem dzieci przez rodziców można spotkać się w niektórych publikacjach o wychowaniu dzieci. Znajdują się tam wskazówki, żeby za błędy rodzicielskie dzieci przepraszać nie tylko na bieżąco, ale również przy okazji zgłaszania im konkretnego zwrotu w praktyce wychowawczej. Zwykle oznacza to specjalne przeproszenie ich za wszystko, co dotąd było nie tak. Istnieje jednak jeszcze jakby wyższy poziom działań rodzicielskich ku odbudowaniu harmonii i jedności z dzieckiem, rodzaj szczególnego aktu duchowego uporządkowania postaw rodzicielskich.  Artykuł pokazuje możliwość dokonania takiego kroku wobec tych młodych, którzy nie doświadczyli i mają małe szanse doświadczyć ww. postawy ze strony własnych rodziców. Niezwykle ważne są też dalsze kroki: po takim akcie przeproszenia/przebaczenia konkretna młoda osoba zostaje posłana, aby w pokorze pojednać się z rodzicami. Nie tylko zostaje przerwany rodzinny łańcuch zranień i wypełnia się zapowiedź proroka Malachiasza o zwróceniu serc ojców ku synom, a synów ku ich ojcom – ale także uzdrowienie obrazu ojcostwa pomaga tym młodym otworzyć się na Boga.

Czasopismo: Studia nad Rodziną
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Dydaktyka dialogu w perspektywie budowania wspólnoty dydaktycznej i osobowej

Niniejsze rozważania o werbalizacji emocji jako polu zwiększania wolności wewnętrznej i dojrzałości osoby oraz istotnej płaszczyźnie nawiązywania wspólnototwórczego dialogu, stanowią konsekwencję swoistego eksperymentu naturalnego, który zaistniał podczas niedługiego wyjazdu kilkorga reprezentantów Wydziału Studiów nad Rodziną UKSW w ramach programu Erasmus w pierwszej połowie roku akademickiego 2013/14. Program ten, poświęcony dydaktyce dialogu w kontekście europejskiego dziedzictwa kulturowego, przyniósł szczególne owoce nie tylko na płaszczyźnie intelektualnej, lecz przede wszystkim w zakresie tworzenia wspólnoty dydaktycznej i rozwoju kompetencji społecznych jego uczestników. Poniższe opracowanie stanowi interdyscyplinarne ujęcie kilku wątków szczególnie istotnych dla dydaktyki dialogu w perspektywie przełamywania niektórych ograniczeń dojrzałości człowieka: problemu złożoności słownictwa i struktury językowego obrazu świata, trudności w nazywaniu i wyrażaniu emocji oraz dialogu jako narzędzia w zwiększaniu stopnia wolności wewnętrznej i budowania autentycznie ludzkiej – a nie tylko dydaktycznej – wspólnoty.

Czasopismo: Studia nad Rodziną
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Mediacje pojednawcze w małżeństwie i rodzinie szansą na zatrzymanie fali rozwodów. Założenia mediacji pojednawczych

Artykuł dotyczy mediacji pojednawczych w małżeństwie i rodzinie. Na początku przedstawiono, czym są mediacje pojednawcze, główne założenia i cel mediacji w polskim systemie prawnym. Mediacje pojednawcze mają szansę pomóc małżeństwom i rodzinom w sytuacji kryzysu i zagrożenia rozwodem. Zwrócono uwagę na wartość szczęśliwego lub nieszczęśliwego dzieciństwa, gdy złe doświadczenia z domu rodzinnego kładą się cieniem na całe przyszłe dorosłe życie człowieka. Podkreślony zostaje wspólnotowy charakter rodziny, gdzie dzieci nie są dodatkiem do małżeństwa, ale stanowią integralną część rodziny i rodzice mają wobec nich swoje zobowiązania. Uczucia i emocje, miłość i szacunek, zobowiązanie i odpowiedzialność oto świat wewnętrzny człowieka, który ma wpływ na podejmowane decyzje. Decyzje mogą wprowadzać harmonię lub dysharmonię w życie małżeństwa i rodziny. W dalszej części omówiono pięć języków miłości, pięć języków przepraszania i pięć języków próśb oraz zwrócono uwagę, jak ważna jest rozmowa i dialog w życiu każdego małżeństwa, rodziny, a także w mediacjach. Na zakończenie pojawiają się rozważania na temat przebaczenia jako formy poradzenia sobie z poczuciem krzywdy, zawiedzionych nadziei, braku zaufania, rozczarowania lub rozgoryczenia. Zwrócono uwagę, że nie jesteśmy sami, żyjemy we wspólnocie ludzkiej i mamy sobie dużo do zaofiarowania, a to może przynieść owoce i nadać nowy sens życiu. Małżonkowie nie zawsze są świadomi zależności, jaka istnieje w każdym małżeństwie: trud w małżeństwie dotyka każdego, ale są również sposoby poradzenia sobie z trudnościami. Zawsze można liczyć na pomoc i wsparcie innych ludzi.

Czasopismo: Studia nad Rodziną
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Rodzinny dialog i pojednanie jako motyw w wybranych tekstach kultury

Dialog to przejaw właściwych relacji międzyludzkich, jakie powinny charakteryzować nie tylko społeczność, tworzoną przez rodzinę, ale także narody. Jest on drogą do pojednania i budowania więzi. Kojarzy się z małżeństwem, rodziną, stosunkami międzynarodowymi. Ich symbol to wyciągnięte do siebie dłonie lub ręce splecione, zatrzymane w uścisku, ale też zwrócone ku sobie twarze. Wskazują na to demotywatory, dzieła malarskie, eseje, fotografie, myśli, plakaty, płaskorzeźby, przysłowia, wiersze. Tak różne gatunki i formy przekazu, zróżnicowane przez tworzywo i odbiorcę, potwierdzają fakt, że nie tylko słowa uzewnętrzniają dialog i pojednanie. W ich perspektywie i recepcji dialog i pojednanie to we współczesnym świecie wartości właściwie postrzegane i kontekstowo interpretowane jako zawsze konieczne w relacjach człowiek-człowiek. Powinny one być kształcone na gruncie rodziny.

Czasopismo: Studia nad Rodziną
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Komunikacja interpersonalna a konflikty w rodzinie

Niniejszy artykuł wpisuje się w dyskurs naukowy dotyczący komunikacji w rodzinie w kontekście konfliktu i sposobów jego rozwiązywania. Pierwszym bowiem i najbardziej podstawowym środowiskiem życia człowieka, w którym dokonuje się proces komunikacji, jest rodzina. Niewątpliwie fakt ten uwarunkowany jest dwoma czynnikami. Po pierwsze w rodzinie człowiek uczy się pierwszych zasad komunikacji międzyludzkiej. Po drugie komunikacja w rodzinie jest gwarantem przebiegu innych, ważnych dla rodziny, procesów, takich jak: współpraca, współzawodnictwo i konflikt.Komunikacja interpersonalna w rodzinie obejmuje szerszy kontekst relacji między jej członkami i jest wskaźnikiem tych relacji oraz współtworzy ich jakość. Każdy z członków rodziny jest jednocześnie nadawcą i odbiorcą szeroko pojętych komunikatów werbalnych i niewerbalnych, a istotnym czynnikiem, który nadaje określony charakter komunikacji jest pragnienie porozumienia się. Tym, co wyróżnia komunikację w rodzinie, jest szczególna intensywność interakcji osobowych ze względu na częstość i trwałość kontaktów związanych z faktem wspólnego zamieszkiwania i współżycia jej członków. Warto dodać, że nawet w najbardziej harmonijnym i udanym życiu rodzinnym występowanie sytuacji konfliktowych jest nieuniknione. Częste konflikty rodzinne mogą być przyczyną bardzo wielu zaburzeń zarówno psychicznych (na przykład: nadpobudliwość, obojętność, bezradność, brak zaufania, lęk), jak i społecznych (na przykład: trudności we współżyciu z otaczającym środowiskiem, lekceważenie norm społecznych). Jednakże bardzo istotne jest uświadomienie sobie, że konflikt sam w sobie nie jest czymś z gruntu złym, bowiem, oprócz negatywnych, istnieją również pozytywne aspekty konfliktów rodzinnych: prawidłowo rozwiązywane uczą dobrej komunikacji, umiejętności negocjacji, wypracowywania i rzetelnej obrony własnego zdania.

Czasopismo: Studia nad Rodziną
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Tata i jego późne lata, czyli o fenomenie ojcostwa, także późnego

Ostatnimi czasy coraz mocniej akcentuje się obecność ojca w życiu dziecka i związaną z tym rolę, jaką pełni. Artykuł skupia się na mężczyźnie jako ojcu. Istota ojcostwa została przedstawiona w oparciu o literaturę przedmiotu. W życiu mężczyzny będącego ojcem większego znaczenia nabiera jedna ze sfer jego aktywności – uczuciowa. Jest to istotne w udziale ojca w życiu dziecka. To z kolei przekłada się na to, kim ojciec jest dla własnego dziecka oraz jak kształtuje się w związku z tym osobowość dziecka. W artykule jest także mowa o późnym ojcostwie. Jest to zjawisko coraz bardziej powszechne w rodzinie współczesnej. Przyjęto, że można mówić o późnym ojcostwie wtedy, kiedy mężczyzna jest w wieku 35 i więcej lat i ma małe dziecko. Jakie jest to ojcostwo? Ma ono swoje dodatnie i ujemne strony i bez wątpienia w każdym przypadku jest ono osobliwe. Postulować należy, by było jednocześnie ojcostwem dojrzałym.

Czasopismo: Studia nad Rodziną
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Uczeń szkoły muzycznej I stopnia w edukacji wczesnoszkolnej – wypowiedzi nauczycieli klas I–III na temat wybranych aspektów funkcjonowania szkolnego początkujących muzyków

Prezentowany artykuł przedstawia wyniki badań jakościowych przeprowadzonych wśród nauczycieli edukacji wczesnoszkolnej, którzy wśród swoich wychowanków mają/mieli uczniów szkoły muzycznej. Celem badań było poznanie opinii pedagogów na temat wybranych aspektów szkolnego funkcjonowania tych dzieci. Główny problem badawczy został zawarty w pytaniu: Czy i jaką specyfiką odznacza się szkolne funkcjonowanie uczniów kl. I-III, którzy równocześnie uczęszczają do szkoły muzycznej I stopnia? Szczegółowe problemy badawcze odnosiły się do postępów w nauce tych uczniów, ich relacji z rówieśnikami, różnorodnych problemów i wyzwań związanych z ich funkcjonowaniem, a także wsparcia, jakiego udzielają im nauczyciele. Artykuł składa się z trzech części. Część teoretyczna przedstawia szkołę muzyczną jako specyficzne środowisko wychowawcze, a także przybliża znaczenie edukacji muzycznej we wszechstronnym rozwoju dzieci. Część metodologiczna zawiera charakterystykę celu badań, problemy badawcze oraz wykorzystane procedury badawcze. Część trzecia prezentuje wyniki badań i płynące z nich wnioski. Wynika z nich, że szkolne funkcjonowanie uczniów szkół muzycznych odznacza się pewną określoną specyfiką, szczególnie pod względem wyników w nauce i relacji społecznych. Istotnym wnioskiem jest także postulat dotyczący optymalizacji procesu kształcenia nauczycieli tak, aby mogli oni skutecznie wspierać w rozwoju swoich uzdolnionych uczniów.

Czasopismo: Edukacja Elementarna w Teorii i Praktyce
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika, psychologia
Pojęcie rodziny w twórczym procesie dziecięcej interpretacji świata

W artykule przedstawiono wyniki badań zrealizowanych zgodnie z założeniami konstruktywizmu i przeprowadzonych w roku szkolnym 2018/2019 w wybranych szkołach podstawowych. Celem badań było zdiagnozowanie sposobów rozumienia abstrakcyjnego pojęcia rodzina w grupie dzieci w młodszym wieku szkolnym, w środowisku wielkomiejskim (Łódź). Przyjęto tezę, iż skutecznym sposobem wydobywania znaczeń nadawanych przez dzieci jest wyzwalanie ich aktywności twórczej. Wykorzystano typowe dla psychodydaktyki twórczości techniki: asocjogramy, pytania i tworzenie analogii. Opracowaniu poddano materiał badawczy uzyskany w toku obserwacji oraz analizy wytworów twórczych dzieci. Wykorzystana strategia pozwoliła na zrekonstruowanie dziecięcego procesu rozumienia pojęcia rodzina oraz na ukazanie możliwości tkwiących w psychodydaktyce twórczości, pozwalających na uruchomienie dziecięcego interpretowania świata, wydobywanie osobistych, oryginalnych jego reprezentacji.

Czasopismo: Edukacja Elementarna w Teorii i Praktyce
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika, psychologia
Śpiew i piosenka a edukacja do starości w kształceniu zintegrowanym

Celem artykułu jest zwrócenie uwagi na rolę i miejsce edukacji muzycznej w życiu i rozwoju uczniów klas I–III szkoły podstawowej. Autorka opisuje rozwój muzyczny dziecka w wieku wczesnoszkolnym, wymienia szereg funkcji wczesnej edukacji muzycznej oraz pięć form aktywności muzycznej, w których powinni regularnie uczestniczyć uczniowie. Ze względu na podjęty temat, autorka szczególnie zwraca uwagę na śpiewanie piosenek oraz związane z tym walory ogólnorozwojowe. Dalszą część artykułu stanowi refleksja na temat przemianach demograficznych i postępującego procesu starzenia się polskiego społeczeństwa. Odnosząc się do literatury przedmiotu, autorka zwraca uwagę na realizację w szkole ogólnokształcącej treści związanych z edukacją do starości. Podkreśla ona, że nauczyciele w szkole powinni na zajęciach stymulować prawidłowy, wszechstronny rozwój wychowanków, ukazywać pozytywne strony starzenia się i starości oraz kształtować postawy wobec seniorów. Jest to możliwe między innymi na zajęciach muzycznych, ze szczególnym uwzględnieniem śpiewu i piosenek. Dowodem tego jest przedstawiona analiza wybranych piosenek z repertuaru dziecięcego oraz występujących w nich treści związanych ze starością i osobami w podeszłym wieku.

Czasopismo: Edukacja Elementarna w Teorii i Praktyce
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: psychologia, pedagogika
Kamishibai w edukacji regionalnej. Strategie tworzenia papierowego teatru przez przyszłych i obecnych nauczycieli.

Niniejszy tekst traktuje o sposobie wykorzystania papierowego teatru w edukacji regionalnej. Wywodzące się z tradycji japońskiej kamishibai stanowi połączenie sztuki wizualnej i sztuki opowiadania. Historyczną drogę, którą przebyło, by zakorzenić się we współczesnej edukacji (w szczególności w działaniach skierowanych do dzieci w wieku przedszkolnym i wczesnoszkolnym), opisuję w pierwszej części artykułu. Dalsze rozważania poświęcam badaniu, którego celem było poznanie strategii tworzenia papierowych teatrów przez nauczycieli łódzkich szkół i przedszkoli oraz studentów Wydziału Nauk o Wychowaniu Uniwersytetu Łódzkiego, specjalności edukacja wczesnoszkolna i wychowanie przedszkolne, zaangażowanych w projekt „Kamishibai w edukacji regionalnej” (organizowany przez Łódzkie Centrum Doskonalenia Nauczycieli i Kształcenia Praktycznego). Przedmiotem analiz uczyniłam 62 projekty (przygotowane w formie plansz i tekstu lub nagranych filmów) udostępnionych przez badanych na platformie Moodle oraz MS Teams. Zastosowane metody badawcze (analiza dokumentów oraz wywiad swobodny) pozwoliły na podjęcie rozważań na temat doboru tworzywa literackiego oraz potencjału i ograniczeń metody kamishibai. Ostatecznie doprowadziły mnie do opisu strategii projektowania papierowych teatrów, mających popularyzować obcowanie ze sztuką słowa regionu łódzkiego.

Czasopismo: Edukacja Elementarna w Teorii i Praktyce
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: psychologia, pedagogika
"Literakcja" w edukacji współczesnego przedszkolaka

Rodzic, opiekun bądź nauczyciel, jako pośrednik lektury, odpowiada za kontakt dziecka z literaturą. Dorosły to kluczowa postać podczas inicjacji literackiej. Każdy, w szczególności pedagog, powinien zwracać uwagę, aby nie tylko zapoznawać dziecko z treścią i czytać bajkę, lecz także mobilizować do działania. Chodzi głównie o dawanie możliwości do przeżywania, tworzenia, odczuwania, wyrażania oraz rozwijania pozytywnego nastawienia do książki. Literakcja łączy w sobie dwa, istotne w życiu najmłodszego człowieka elementy, jakimi są: literatura oraz interakcja. Pierwszy z nich rozumiemy jako jedną z dziedzin sztuki. Literatura to słowne dzieła artystyczne, których celem jest pobudzenie przeżyć odbiorcy, nawet najbardziej skrajnych. Dzisiejsze wydania książek dla najmłodszych łączą w sobie te dwa aspekty, a przede wszystkim są literaturą dostosowaną do możliwości rozwojowych i aktualnych problemów młodych czytelników (Adamczykowa 2004: 26). Interakcja świadczy o obustronnym oddziaływaniu określonych zachowań, osób oraz przedmiotów. W poniższym artykule zaprezentowana została literakcja, jako interakcja pomiędzy literaturą a emocjami, zabawą, oraz kreatywnością. Przedstawione przykłady wskazują jak pozytywnie oraz wielkoobszarowo literatura oddziałuje na rozwój dziecka w wieku przedszkolnym. Zaznaczono również, że literatura dziecięca ściśle wiąże się z innymi dziedzinami sztuki, do których należy między innymi muzyka, malarstwo czy teatr.

Czasopismo: Edukacja Elementarna w Teorii i Praktyce
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika, psychologia
Biologia lektury. Ranga tekstów literackich w edukacji elementarnej

Tekst osadzono w rozważaniach na temat funkcji literatury, jaką pełni w życiu człowieka. Doniosła rola przypisana twórczości literackiej sytuuje ją na wysokiej pozycji w procesie zarówno edukacji, jak i wychowania. Z tego względu celem artykułu jest przedstawienie stanu zainteresowania literaturą współczesnych polskich uczniów klas 1-3 szkoły podstawowej. Podstawą analizy są badania własne. Zdefiniowano pojęcie literatury dziecięcej, wskazano na konieczność obecności, poznania i interpretacji tekstów literackich zarówno w edukacji elementarnej dziecka, jak i w jego szeroko pojętym procesie wychowawczym. Przywołane pojęcie „biologii lektury” ugruntowuje przekonanie o korzyściach i nieodzowności czytania tekstów literackich w okresie dzieciństwa.

Czasopismo: Edukacja Elementarna w Teorii i Praktyce
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika, psychologia
Edukacja kulturowa uczniów klas I–III szkoły podstawowej w świetle podstawy programowej i podręcznika Szkolni przyjaciele

Celem artykułu jest analiza „Podstawy programowej kształcenia ogólnego dla szkoły podstawowej”, obowiązującej od września 2017 roku, oraz podręczników edukacji wczesnoszkolnej serii wydawniczej WSiP Szkolni przyjaciele pod kątem wychowania do kultury. Skoncentrowano się na wartościach i normach społecznych jako wiodącego elementu w oddziaływaniach wychowawczych szkoły, ale uwzględniono także zakres kultury materialnej i symbolicznej zawartych w powyższych źródłach. Zastosowana analiza dokumentów w przypadku podstawy programowej obejmuje swym zakresem cele kształcenia w szkole podstawowej oraz cele i treści kształcenia w klasach I–III. Badanie dotyczy systemu wartości jakie autorzy podręcznika pragną przekazać kolejnym pokoleniom i postaw, które uważają za najważniejsze. Uwzględniono koncepcję ukazywania przez podręczniki rzeczywistości w jej różnych wymiarach – społecznym, materialnym, politycznym; mając na uwadze wiek i możliwości percepcyjne odbiorców tych treści. W wyniku badań stwierdzono, że w porównaniu do zarzutów pojawiających się względem poprzednio obowiązującej podstawy programowej, ta zawiera odniesienia do ponadczasowych wartości dobra, prawdy i piękna, przytoczone są konkretne wartości odnoszące się do patriotyzmu, wychowania obywatelskiego, mniejszy nacisk kładą autorzy na postawy twórcze uczniów i poznanie dorobku w zakresie muzyki czy plastyki. Autorzy podręcznika położyli największy nacisk na wpajanie uczniom społecznych norm i wartości obowiązujących w szkole i rodzinie. Obraz świata prezentowany w podręcznikach jest nieco wyidealizowany i stereotypowy.

Czasopismo: Edukacja Elementarna w Teorii i Praktyce
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika, psychologia
Liryka dla dzieci jako punkt wyjścia do rozmowy o literaturze i sztuce - ujęcie praktyczne

Tekst obejmuje zagadnienia związane z integracją treści literackich i sztuki na poziomie edukacji elementarnej. Przedstawia przebieg autorskiego warsztatu literackiego z dziećmi prowadzonego metodą pracy zintegrowanej, łączącego treści z zakresu liryki dla dzieci, sztuk plastycznych, filozofii. Jako materiał literacki wykorzystano wiersz Joanny Papuzińskiej pt. Ja. Badaczka zwraca uwagę na specyfikę i konieczność integrowania treści w pracy z dziećmi. Ponadto opisano tu wyniki wywiadu przeprowadzonego z badanymi dziećmi i nauczycielami w obszarze ich stosunku do poznanej metody pracy z tekstem. Badania prowadzono w małej grupie respondentów metodą wywiadu w szkołach podstawowych Krosna. Autorka zawarła w artykule autorskie refleksje na temat prowadzonych działań edukacyjnych i wnioski z przeprowadzonych badań.

Czasopismo: Edukacja Elementarna w Teorii i Praktyce
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika, psychologia
Filozoficzne założenia wczesnej edukacji  muzycznej – rozwiązanie kompromisowe

Celem niniejszego artykułu jest prezentacja założeń filozoficznych wczesnej edukacji muzycznej. We wprowadzeniu zwracam uwagę na nieobecność filozofii wczesnej edukacji muzycznej w Polsce, nawiązując do istnienia jej elementów w teorii wychowania estetycznego i wywodzącej się z niej teorii wychowania muzycznego. W pierwszej części opracowania przedstawiam poglądy autorów reprezentujących dwa przeciwstawne podejścia w tym zakresie: tzw. estetyków i praksjalistów, pokazując jednocześnie, z jakich nurtów filozoficznych je wywodzą. Następnie omawiam różnice między prezentowanymi stanowiskami w zakresie filozofii edukacji muzycznej, po czym przechodzę do przedstawienia autorskiej propozycji kompromisu między dwoma stanowiskami. Zastosowana metoda to krytyczna analiza tekstów. Kompromisowe rozwiązanie, zwane przeze mnie estetyczno-praksjalnym, proponuję zastosować jako filozoficzne założenia wczesnej edukacji muzycznej.

Czasopismo: Edukacja Elementarna w Teorii i Praktyce
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika, psychologia