rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Algorytm dekompozycji i modelowania sygnału full-waveform w lotniczym skaningu laserowym

Lotniczy skaning laserowy jest obecnie jedną z najwydajniejszych technik
pozyskiwania danych o powierzchni i elementach pokrycia terenu. Dynamiczny rozwój
technologii pozwolił na szersze zastosowanie systemów typu full-waveform, które rejestrują
kształt całej krzywej fali powracającej do odbiornika. W celu pozyskania dodatkowych
informacji o obiektach, od których nastąpiło odbicie, zapisane dyskretne wartości przybliża
się za pomocą zestawu funkcji parametrycznych. Prace badawcze koncentrują się na tworzeniu
algorytmów pozwalających na przeprowadzenie szybkiej dekompozycji fali przy
jednoczesnym wykryciu i aproksymacji słabych oraz nakładających się ech. Większość istniejących
metod dekompozycji wymaga znajomości liczby wierzchołków występujących
w sygnale i określenia przybliżonych parametrów wpasowywanych krzywych. W artykule
zaproponowano alternatywny algorytm będący modyfikacją metody progresywnej, który
pozwala na skuteczne przeprowadzenie dekompozycji sygnału z pominięciem prac przygotowawczych.
Metoda polega na iteracyjnym wpasowaniu krzywych za pomocą algorytmu
Levenberga–Marquardta z zastosowaniem wagowania poszczególnych sampli. Wykorzystując
dane testowe, wykonano dwuetapową walidację algorytmu. W pierwszej kolejności
zbadano wielkość i rozkład błędów aproksymacji powstałych podczas dekompozycji sygnału
przy zastosowaniu funkcji Gaussa. W drugim etapie porównano otrzymane wyniki
z wynikami aproksymacji za pomocą standardowej procedury. Na podstawie walidacji algorytmu
można stwierdzić, że umożliwia on prawidłowe wykrycie wszystkich komponentów
oraz ich poprawną aproksymację przy użyciu wybranego modelu matematycznego.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Geodesia et Descriptio Terrarum
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki o ziemi i środowisku
Analiza przepisów postępowania administracyjnego w sprawie rozgraniczenia nieruchomości

Celem prezentowanej pracy jest analiza określonego w przepisach ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawa geodezyjnego i kartograficznego (tj. Dz.U. z 2005 r., Nr 240, poz. 2027), administracyjno-sądowego modelu postępowania rozgraniczeniowego i ocena jego konstrukcji w kontekście uprawnień strony w postępowaniu umożliwiających jej aktywny udział w procesie tworzenia końcowego rozstrzygnięcia w sprawie, a także wskazanie na takie rozwiązania, które dają takie gwarancje. Badania przeprowadzone zostały metodą analizy z wykorzystaniem wykładni statycznej przepisów prawa z uwzględnieniem dorobku doktryny i orzecznictwa NSA i SN, które zachowało swoją aktualność. W pracy sformułowane zostały wnioski de lege ferende, wskazujące na konieczność doprecyzowania obowiązujących zasad postępowania rozgraniczeniowego, celem wyeliminowania powstających w praktyce wątpliwości przy ich stosowaniu.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Geodesia et Descriptio Terrarum
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki o ziemi i środowisku
Estymacja błędów modelu powierzchni opisanych funkcjami kształtu za pomocą sieci neuronowych

W artykule przedstawiono zagadnienie estymacji błędów modeli powierzchni określonej na dyskretnym zbiorze punktów o danych wartościach współrzędnych przestrzennych (x,y,z). Przyjęto, że obiekt opisują funkcje kształtu w postaci płaszczyzny, paraboloidy eliptycznej oraz paraboloidy hiperbolicznej. Realizacja numeryczna zadania polegała na wyznaczeniu błędów modeli określonych za pomocą sieci neuronowych oraz na podstawie rozwiązania zadań wyrównawczych. Modelowanie za pomocą sieci neuronowych zrealizowano za pomocą sieci jednokierunkowych wielowarstwowych z zastosowaniem gradientowych metod optymalizacji oraz algorytmu Resilientback Propagation (RPROP). Wyniki porównano z wynikami aproksymacji wielomianem drugiego i trzeciego stopnia, funkcją sklejaną oraz metodą kriging.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Geodesia et Descriptio Terrarum
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki o ziemi i środowisku
Opracowanie miejskiej ortofotomapy satelitarnej na podstawie wysokorozdzielczego zobrazowania quickbird-2

Dynamika rozwoju miast wymaga ciągłej bieżącej aktualizacji lokalnego systemu informacji przestrzennej. To z kolei skłania do poszukiwania efektywnych, niezbyt drogich źródeł danych o zachodzących zmianach. Niezawodnym źródłem informacji topograficznej są obrazy teledetekcyjne, pozyskiwane zarówno z pułapu lotniczego, jak i satelitarnego. W Poznaniu rokrocznie gromadzone są zdjęcia lotnicze, na podstawie których aktualizowane są zapisy w bazie mapy miejskiej, a co kilka lat odnawiana jest ortofotomapa. Jest to jednak przedsięwzięcie drogie i pracochłonne, na co nie stać mniejszych społeczności. W ramach prac badawczych realizowanych na Politechnice Poznańskiej, prowadzone są próby oceny możliwości wykorzystania do tego celu wysokorozdzielczych obrazów satelitarnych. Głównym zaś celem jest wykorzystanie przetworzonego do postaci ortogonalnej obrazu do detekcji zmian obiektów topograficznych zapisanych w bazie danych systemu. O jakości tych prac decyduje przede wszystkim jakość ortofotomapy, zarówno pod względem geometrycznym, jak radiometrycznym. Przedmiotem niniejszej pracy jest przedstawienie wniosków z zastosowanej procedury ortorektyfikacji obrazu QuickBird OrthoReady, obejmującej również jego wyostrzenie, generowanie DTM i kontrolę bezwzględnej dokładności wykonania ortofotomapy. Obszarem testowym jest fragment miasta o wymiarach 5×5 km.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Geodesia et Descriptio Terrarum
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki o ziemi i środowisku
Kartograficzny obraz map mentalnych przestrzeni miejskiej i jego prezentacja oraz analiza z zastosowaniem narzędzi systemów informacji geograficznej.

Artykuł dotyczy wykorzystania map mentalnych do oceny stopnia poznania
przestrzeni przez jej użytkowników. W omawianym przypadku byli to studenci pochodzący
zarówno z Lublina (który był terenem badań), jak i spoza niego. Pozwoliło to na analizę
wpływu miejsca zamieszkania na znajomość przestrzeni na poziomie ogólnym oraz bardziej
szczegółowym. Celem pracy było także określenie przydatności narzędzi oprogramowania
z grupy Systemów Informacji Przestrzennej do analizy danych i prezentacji ich wyników.
Szkice wykonane przez badanych poddano analizie w programie GIS-owym. Zwrócono
uwagę na aspekt ilościowy oraz jakościowy map mentalnych, badając częstotliwość wystąpień
i typy obiektów. Badanie uwzględniło głównie ścieżki oraz punkty orientacyjne.
Wyniki wizualizowano, oceniając jednocześnie narzędzia redakcyjne oprogramowania GIS
i możliwości technicznej realizacji zamierzonych metod prezentacji (kartodiagramu i metody
sygnaturowej).
Rezultatem pracy było poznanie i zanalizowanie elementów przestrzeni zwracających uwagę
respondentów. Innym wynikiem badań było pokazanie zalet narzędzi Systemów Informacji
Geograficznej, przy jednoczesnym zwróceniu uwagi na pewne, nieraz istotne, braki w warstwie
merytorycznej, jeśli chodzi o możliwości redakcji map prezentujących wyniki badań.
Analizie poddano również sposoby kartograficznej prezentacji treści przedstawionej przez
respondentów na ich szkicach – efektach kartowania strukturalnego. Analizowane i wykorzystane
w praktyce są takie metody i formy prezentacji jak kartodiagram (w tym kartodiagram
obrazkowy) i metoda sygnaturowa. Oprócz tego poruszane jest zagadnienie technicznej realizacji
prezentacji kartograficznej wyników badań z wykorzystaniem oprogramowania z grupy
Systemów Informacji Geograficznej. Wskazane zostały udogodnienia w statystycznym
przetwarzaniu danych, ale także niedostatki związane z procesem redakcji map wynikowych.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Geodesia et Descriptio Terrarum
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki o ziemi i środowisku
Doświadczenia kompleksowego kartowania gór wysokich na przykładzie Kaukazu Wielkiego

Artykuł opisuje nowatorskie, kompleksowe metody kartowania tematycznego, mającego na celu określenie wpływu czynników geologicznych, geomorfologicznych oraz klimatycznych na rozkład przestrzenny zbiorowisk roślinnych w piętrze alpejskim Kaukazu Wielkiego. Połączenie metod i technik teledetekcyjnych z technologią GIS jest szczególnie efektywne do kompleksowego badania oraz kartowania rejonów trudno dostępnych dla człowieka.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Geodesia et Descriptio Terrarum
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki o ziemi i środowisku
Opracowanie metod modyfikacji struktury bazy danych vmap l2

W państwowym zasobie geodezyjno-kartograficznym znajdują się następujące bazy danych przestrzennych: Baza Danych Ogólnogeograficznych, VMap L2, Vmap L3 oraz Baza Danych Topograficznych. Tylko jedna z tych baz - VMap L2 może obecnie odgrywać rolę bazy referencyjnej, ponieważ jest opracowana dla obszaru całego kraju, a ponadto zakres i szczegółowość treści odpowiada klasycznej mapie topograficznej. Jednak praktyczne wykorzystanie danych cyfrowych VMap jest ograniczone ze względu na skomplikowaną strukturę (224 klasy obiektów pogrupowanych w 8 kategorii) oraz brak mechanizmów automatycznej wizualizacji kartograficznej. W artykule przedstawiono propozycję uproszczenia struktury bazy danych VMap L2 dla celów analiz i wizualizacji kartograficznej. Opisano 3 podstawowe metody integracji danych. Przeprowadzone z wykorzystaniem systemów informacji geograficznej eksperymenty umożliwiły wybór jednej z metod: integracji wg kryterium podobieństwa z zachowaniem unikalnych typów geometrycznych. Chociaż baza VMap L2 w strukturze użytkowej nie pozbawiona jest pewnych wad, to spełnia postawione na wstępie założenia.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Geodesia et Descriptio Terrarum
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki o ziemi i środowisku
Optymalny przydział gruntów do gospodarstw na tle stref różnic odległości z siedlisk do działek

W artykule przedstawiono podstawowe zasady przydziału działek do gospodarstw uwzględniające przebieg stref różnic odległości z siedlisk do działek i rozgraniczających je linii równych różnic odległości. Zarówno granice rozpatrywanych stref, jak i zasięgi ich obszarów stanowią istotną przesłankę do kształtowania właściwego przydziału gruntów do gospodarstw. Warunkiem poprawności przydziału działek do dwu wybranych gospodarstw jest występowanie ich tylko w jednej strefie różnic odległości, która oddziela działki należące do tych gospodarstw. Przez tę strefę oddzielającą przebiega również linia równych różnic odległości odgraniczająca działki obu gospodarstw w przypadku ich najkorzystniejszego położenia względem siedlisk. Wykorzystane w tym opracowaniu przykłady optymalizacji rozmieszczenia gruntów gospodarstw oraz przebiegu linii równych różnic odległości z siedlisk do działek i zasięgi stref odległości dotyczą dwóch gospodarstw położonych we wsi Wojków.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Geodesia et Descriptio Terrarum
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki o ziemi i środowisku
Modelowanie procesu generalizacji

Automatyczna generalizacja danych przestrzennych była i jest celem badań wielu ośrodków naukowych na świecie. Niestety, ani obecny stan wiedzy, ani też istniejąca technologia nie pozwalają tego celu w pełni zrealizować. Jednym z czynników utrudniających automatyczną generalizację danych przestrzennych jest złożoność, kompleksowość samego procesu. W odpowiedzi na ten problem podejmowane są próby usystematyzowania czynności, składających się na proces generalizacji, w postaci modelu. Autorka charakteryzuje istniejące typy modelowania procesu generalizacji, podejmuje próbę generalizacji wybranych elementów Bazy Danych Ogólnogeograficznych, w trybie półautomatycznym w środowisku DynaGEN oraz opisuje koncepcję modelowania warunkowego w środowisku Clarity.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Geodesia et Descriptio Terrarum
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki o ziemi i środowisku
Analiza wybranych metod modelowania wartości katastralnych nieruchomości

W artykule przeprowadzono analizę porównawczą wybranych metod ustalania wartości katastralnych na potrzeby podatku od wartości nieruchomości. Pierwszą z analizowanych metod ustalania wartości katastralnych jest metoda opisana szczegółowo w wytycznych przeprowadzania powszechnej taksacji nieruchomości. Druga to metoda korygowania ceny średniej. W artykule przedstawiono również propozycje modyfikacji tych metod. Ustalono wartości katastralne dla testowego obiektu oraz porównano wyniki ustalania wartości katastralnych nieruchomości tymi metodami.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Geodesia et Descriptio Terrarum
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki o ziemi i środowisku
Dynamika rynku nieruchomości a określanie ryzyka kredytowego

Zamysłem poniższego opracowania jest wskazanie na kwestię bezpieczeństwa banków finansujących, poprzez udzielanie kredytów, działania na rynku nieruchomości. Negatywne skutki recesji w branży nieruchomości odczuwalne są w sektorze bankowym, przy czym intensywność problemu zależna jest od tego, jak bardzo ryzykownie rozporządzano kredytami tuż przed przesileniem. Poza standardowymi prawami rządzącymi segmentem bankowym, aktywność na przedmiotowym rynku generuje konieczność identyfikacji przez kredytodawców danego środowiska i ryzyka z nim związanego. Wynika stąd, iż jedną z możliwości zabezpieczenia się przed stratą aktywów jest dokładne rozpoznanie skłonności rynku i ustawiczne monitorowanie napływających z niego informacji. Warto zauważyć, że baza realizowanych kredytów hipotecznych jest źródłem ważnych informacji w kwestii efektywności spłat. Na ich podstawie można wyciągać wnioski co do słuszności określanych warunków kredytowania. Można również oszacować prawdopodobieństwo niespłacenia zaciągniętych kredytów. Określane przez bank ryzyko kredytowe zabezpieczanych wierzytelności hipotecznych ściśle zależy od możliwości potencjalnych kredytobiorców, ale też od wartości nieruchomości. Ważne jest więc, aby trafnie określać zdolność kredytową w bieżącej sytuacji gospodarczej, jak również właściwie oszacować wartość rynkową nieruchomości stanowiącej zabezpieczenie banku.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Geodesia et Descriptio Terrarum
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki o ziemi i środowisku
Wycena w rachunkowości

Wycena nieruchomości i ich części składowych jest przedmiotem zainteresowania wielu dyscyplin naukowych. Rzeczoznawcy majątkowi to głównie prawnicy, ekonomiści i geodeci. Nauka jaką tworzą, w sposób naturalny godzi jednak tak różne i odległe dziedziny dla wspólnego pożytku, a ich wiedza ma charakter interdyscyplinarny. Można jednak wysunąć tezę, że w sprawach obliczeń numerycznych związanych z opracowaniem obserwacji nikt nie zastąpi geodetów, skutkiem czego wycena nieruchomości wpisała się na stałe w szeroko pojęty zakres geodezji. W czasie recesji gospodarczej spowolnienie wzrostu gospodarczego powoduje spadek popytu na nieruchomości oraz mniejsze zainteresowanie usługami osób posiadających uprawnienia w dziedzinie gospodarki nieruchomościami. Środowisko rzeczoznawców majątkowych potrzebuje nowych obszarów działalności. Ponieważ nie ma takiej sytuacji na rynku, kiedy nie byłoby konieczne wykonywanie sprawozdań finansowych, autorka próbuje przedstawić problem wyceny w rachunkowości, opierając się w swoich rozważaniach zarówno na krajowych, jak i na międzynarodowych uregulowaniach prawnych, które w procesie wyceny w rachunkowości powinny być bezwzględnie przestrzegane. W pracy omówione zostały źródła prawa krajowego (ustawa o rachunkowości, KSW) i międzynarodowego (MSR, MSW), z których wiedzę do wyceny powinni czerpać rzeczoznawcy majątkowi. Analizy poparto wcześniejszymi publikacjami.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Geodesia et Descriptio Terrarum
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki o ziemi i środowisku
Opracowanie rezultatów obserwacji względnych przemieszczeń bloków skorupowych za pomocą szczelinomierza TM-71

Badania geodynamiczne dotyczące rejestracji przemieszczeń struktur geologicznych realizowane są w Sudetach i na bloku przedsudeckim przez pracowników naukowych w odpowiednim segmencie systemu kontrolno-pomiarowego. Jeden z segmentów tego systemu dotyczy względnych obserwacji przemieszczeń sąsiednich struktur geologicznych. Do tego celu wykorzystywane jest urządzenie montowane na stałe w terenie. W przedmiotowych badaniach stosowany jest szczelinomierz TM-71.Urządzenie to wykorzystuje zjawisko Moire’a do okresowych jego odczytów. Przedmiotowe prace realizowane są od lat 70. XX w. Opracowanie wyników polegało na „ręcznym” obliczaniu rejestrowanych zmian w trójwymiarowej lokalnej przestrzeni x, y i z, a wraz z rozwojem postępu technologicznego coraz większą rolę odgrywa w tym zakresie proces automatyzacji. W pracy przedstawiono algorytm obliczeń oraz własną aplikację komputerową przeznaczoną do opracowania okresowych obserwacji względnych wykonanych za pomocą szczelinomierza TM -71.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Geodesia et Descriptio Terrarum
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki o ziemi i środowisku
Analiza dokładności pomiarów sytuacyjnych wykonywanych metodą biegunową oraz domiarów prostokątnych

Współczesne technologie wyznaczania położenia punktów sytuacyjnych są w ogromnej mierze zautomatyzowane i opierają się na metodach: bezpośrednich pomiarów terenowych, technikach satelitarnych, fotogrametrycznych lub przetwarzania graficzno-numerycznego istniejących opracowań kartograficznych. Niezmiernie ważną w procesie pozyskiwania danych sytuacyjnych do opracowywania map wielkoskalowych (obecnie w zasadzie w formie cyfrowej) lub realizacji innych przedsięwzięć gospodarczych jest kwestia ich dokładności, co w praktyce sprowadza się do respektowania przepisów prawnych oraz zastosowania standardów technicznych obowiązujących w dziedzinie geodezji i kartografii. W niniejszej pracy odniesiono się do dokładności wyznaczenia położenia punktów sytuacyjnych w wyniku bezpośrednich pomiarów terenowych metodą biegunową i metodą domiarów prostokątnych. Dokładność pomiarów sytuacyjnych skonfrontowano z wymogami obowiązującej instrukcji G-4 oraz zaleceniami zawartymi w projekcie instrukcji G-4. Przeprowadzone badania potwierdziły wysoką dokładność (określoną względem najbliższych punktów poziomej osnowy geodezyjnej) szczegółowych pomiarów sytuacyjnych realizowanych z wykorzystaniem współczesnych tachimetrów elektronicznych. Współczesne pomiary sytuacyjne wykonywane tachimetrem elektronicznym zapewniają wyznaczenie położenia pikiety, w zakresie szczegółów sytuacyjnych I grupy dokładnościowej przy ich starannej identyfikacji, z dokładnością rzędu 0,03 ÷ 0,05 m. Na podstawie przeprowadzonych badań stwierdzono także, iż możliwe jest wyznaczanie położenia szczegółów sytuacyjnych I grupy dokładnościowej (przy ich starannej identyfikacji) metodą domiarów prostokątnych z dokładnością nie gorszą niż 0,05 m (względem punktów dowiązania pomiaru). Jednakże ze względu na dużą pracochłonność ortogonalnych pomiarów szczegółowych i znikomą możliwość automatyzacji zarówno pomiarów, jak i zapisu ich wyników – w przypadku pomiarów sytuacyjnych (zwłaszcza tych realizowanych na terenach zurbanizowanych) uzasadnione jest stosowanie metody domiarów prostokątnych jedynie jako metody uzupełniającej; wykorzystywanej w niewielkim zakresie w stosunku do dominującej w pomiarach sytuacyjnych metody biegunowej (wykonywanej z zastosowaniem instrumentów typu total station).

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Geodesia et Descriptio Terrarum
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki o ziemi i środowisku
Modelowanie przestrzeni planistycznej z wykorzystaniem informacji podpowierzchniowych

Wybór optymalnej funkcji użytkowania ziemi zależy od występowania różnych cech przestrzeni w ocenianym miejscu. Cechy na powierzchni ziemi takie jak ukształtowanie terenu, cechy bonitacji gleb, istniejące elementy naturalne i antropogeniczne, najczęściej wpływają na decyzje planistyczne co do sposobu zagospodarowania przestrzeni. W pracy uwzględniono również informacje dotyczące występowania elementów podpowierzchniowych na analizowanym obszarze, takich jak: rodzaj nośności gruntów, występowanie pustki, złóż materiałów budowlanych, ruin i obiektów historycznych, występujący wysoki poziom wody gruntowej lub infrastruktura techniczna. Przedstawiono warianty kształtu modelu na podstawie cech napowierzchniowych, bez informacji o elementach podziemnych oraz warianty zmian modelu z włączeniem tych elementów. Włączenie elementów podpowierzchniowych w proces modelowania przestrzeni planistycznej przyczyni się optymalizacji wyboru funkcji planistycznej oraz zmniejszy ilość błędów decyzyjnych planistów w procesie planowania przestrzennego.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Geodesia et Descriptio Terrarum
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki o ziemi i środowisku
Technologiczne i prawne aspekty wznawiania oraz ustalania przebiegu granic działek ewidencyjnych

Praca przedstawia technologiczne i prawne podstawy wykonywania prac geodezyjnych związanych ze wznawianiem znaków granicznych, wyznaczaniem punktów granicznych oraz ustalaniem przebiegu granic działek ewidencyjnych. Omówiono poszczególne przypadki związane z pomiarami granic działek oraz czynności, jakie wykonuje geodeta, w zależności od stanu znaków granicznych na gruncie, a także istniejącej dokumentacji geodezyjno-prawnej. Przypadek pierwszy dotyczy sytuacji, kiedy na gruncie znajdują się nienaruszone znaki graniczne, utrwalone w związku z ustaleniem granicy nieruchomości według stanu prawnego lub w związku z ustaleniem przebiegu granic działek do celów ewidencji gruntów i budynków. Przypadek drugi ma miejsce, kiedy znaki graniczne zostały przesunięte, uszkodzone lub zniszczone, jednak istnieją dokumenty pozwalające na ich wznowienie. Przypadek trzeci – kiedy brak jest dokumentacji, na podstawie której ujawnia się przebieg granic działek w ewidencji gruntów i budynków, lub zawarte w operacie ewidencyjnym dane nie są wiarygodne, albo nie odpowiadają obowiązującym standardom technicznym – związany jest z koniecznością ustalenia przebiegu granic działek ewidencyjnych. Ustalenie przebiegu granic działek ewidencyjnych może nastąpić w dwóch trybach – ustalenie przebiegu granic działek do celów ewidencji gruntów i budynków (katastru nieruchomości) oraz – ustalenie przebiegu granic nieruchomości w postępowaniu rozgraniczenia nieruchomości, mającego na celu ustalenie przebiegu granic według stanu prawnego. Na podstawie omówionych uwarunkowań wynikających z przepisów prawnych i technicznych, związanych z zachowaniem określonych dokładności pomiarów punktów i linii granicznych oraz na podstawie przeprowadzonych prac geodezyjnych przyjętych do ośrodków dokumentacji geodezyjnej i kartograficznej, dokonano oceny istniejącej sytuacji. W celu zlikwidowania niespójności występujących w przepisach prawnych i technicznych – dotyczących ustalania przebiegu granic działek, wynikających przede wszystkim z braku odpowiedniego rozróżnienia granic ustalonych według stanu prawnego od pozostałych granic działek ujawnianych w katastrze nieruchomości – zaproponowano niezbędne do przeprowadzenia zmiany w obowiązujących przepisach prawnych.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Geodesia et Descriptio Terrarum
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki o ziemi i środowisku