rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Poziom odczuwanego stresu a satysfakcja z życia u sportowców akademickich

Wstęp. Stres jest nieodłącznym elementem życia, a jego długotrwałe doświadczanie może mieć negatywny wpływ na zdrowie fizyczne i psychiczne człowieka. Sportowcy akademiccy mogą być szczególnie narażeni na stres ze względu na konieczność łączenia treningów z obowiązkami akademickimi. Celem badań było ustalenie powiązań pomiędzy poziomem odczuwanego stresu a poczuciem satysfakcji z życia u sportowców akademickich z uwzględnieniem płci i rodzaju uprawianej dyscypliny. Założono, że wyższy poziom stresu wiąże się z niższym poziomem satysfakcji z życia. Materiał i metody. Badaniem objętych zostało 209 sportowców akademickich (153 mężczyzn i 56 kobiet), uprawiających różne dyscypliny indywidualne i zespołowe. Wykorzystano Skalę Odczuwanego Stresu (PSS-10) oraz Skalę Satysfakcji z Życia (SWLS). Dodatkowo, za pośrednictwem ankiety, zebrano informacje na temat uprawianej dyscypliny sportu. Wyniki. Niższy poziom odczuwanego stresu wiąże się z wyższym poziomem satysfakcji z życia w grupie sportowców akademickich (zarówno wśród kobiet, jak i mężczyzn, a także po uwzględnieniu podziału na typ uprawianej dyscypliny sportowej tj. indywidualna vs zespołowa). Satysfakcja z życia kobiet, biorących udział w badaniu własnym, była wyższa w porównaniu z mężczyznami, natomiast pod względem poziomu odczuwanego stresu nie wystąpiły pomiędzy nimi istotne różnice. Rodzaj uprawianej dyscypliny nie różnicował wyników w zakresie poziomu odczuwanego stresu i satysfakcji życiowej. Wnioski. Wyniki badań wskazują na rolę jaką w poczuciu satysfakcji z życia ogrywa poziom odczuwanego stresu. W badanej grupie – sportowców akademickich, temat ten wydaje się być szczególnie ważny i zasługuje na dalsze analizy.

Czasopismo: Polish Journal of Sports Medicine
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o kulturze fizycznej
Rzetelność i liczba powtórzeń testu Y u dzieci trenujących piłkę nożną

Wstęp. Y – balance test Kit jest powszechnie stosowanym narzędziem do oceny równowagi dynamicznej. Jednakże dotychczasowy protokół przeprowadzenia badania został opracowany wyłącznie dla osób dorosłych i młodzieży w wieku 14-17 lat trenującej piłkę nożną. Głównym celem badania było oszacowanie rzetelności i niezbędnej ilości prób potrzebnej do uzyskania stabilności wyników na Y-BT w grupie dzieci trenującej piłkę nożną. Materiał i metody. Grupę badaną stanowiło 60 dzieci w wieku 10-11 lat trenujących piłkę nożną. Do przeprowadzenia badania wykorzystano Y – BT Kit. Badanie polegało na przeprowadzeniu czterech prób szkoleniowych w każdym z trzech kierunków, zarówno prawą, jak i lewą kończyną dolną. Następnie badani wykonywali pięć prób pomiarowych w każdym z trzech kierunków. Po badaniu dokonywano pomiaru długości względnej kończyn dolnych, w celu obliczenia wartości odległości według wzoru: (odległość uzyskana w próbie/długość względna kończyny dolnej) *100. Wyniki. Stabilność wyników dla większości kierunków uzyskano po 6 próbach, dla kierunku tylno-bocznego (kończyna dolna prawa) i dla kierunku przedniego (kończyna dolna lewa) wskazano brak różnic pomiędzy próbą 4 i 5, dla tych dwóch kierunków uzyskano stabilizację wyników po 7 próbie. Z analizy wyników dla 3,4 i 5 próby wartość ICC3.1 wahała się od 0.85 do 0.89, a wartość SEM od 2,02 do 4,14. Wnioski. Podczas badania dzieci trenujących piłkę nożną za pomocą testu Y rekomenduje się wykonanie siedmiu prób pomiarowych ze względu na występowanie stabilizacji wyników we wszystkich kierunkach po czwartej próbie testowej.

Czasopismo: Polish Journal of Sports Medicine
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o kulturze fizycznej
Najczęstsze złamania u dzieci amatorsko uprawiających narciarstwo

Wstęp. Narciarstwo zjazdowe jest sportem cieszącym się coraz większą popularnością zarówno u osób młodych, dorosłych, jak i osób w podeszłym wieku. Każdej dyscyplinie sportowej towarzyszy ryzyko wystąpienia kontuzji lub bardziej złożonego urazu. W narciarstwie ważne jest zapewnienie bezpieczeństwa narciarzy poprzez sprawny sprzęt narciarski, odpowiedni ubiór, prawidłowo przygotowana trasa zjazdowa oraz przygotowanie funkcjonalne i motoryczne sportowca. Celem badań było stwierdzenie czy płeć oraz wiek wpływają na rodzaj złamania, sposób leczenia, czas pobytu w szpitalu, okres unieruchomienia kończyny, dodatkowo badano zależność między metodą leczenia kończyny a rodzajem złamania, czasem unieruchomienia oraz okresem hospitalizacji. Materiał i metody. Do badania zakwalifikowano 45 dzieci (41 chłopców, 4 dziewczyny) w wieku od 5 do 16 lat. Zebrane dane pochodziły z historii pacjentów leczonych w Klinicznym Szpitalu Wojewódzkim nr 2 im. Świętej Jadwigi Królowej w Rzeszowie. Wyniki. Płeć i wiek nie mają wpływu na rodzaj złamania, sposób leczenia, czas pobytu w szpitalu oraz okres unieruchomienia kończyny. Z badań własnych wynika, że rodzaj złamania ma istotny statystycznie wpływ na sposób leczenia, czas hospitalizacji oraz okres unieruchomienia kończyny (p<0.05). Dodatkowo wykazano, że zastosowana metoda leczenia ma istotny wpływ na długość hospitalizacji pacjenta. Wnioski. Wykazano, że rodzaj złamania miał wpływ na okres hospitalizacji. Mali pacjenci ze złamaniami wieloodłamowymi oraz spiralnymi kości podudzia wymagają dłuższego czasu obserwacji w warunkach szpitalnych. Stwierdzono, że czas unieruchomienia kończyny był konsekwencją rodzaju doznanego złamania oraz sposobu zastosowanego leczenia.

Czasopismo: Polish Journal of Sports Medicine
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o kulturze fizycznej
Obustronne, jednoczasowe całkowite uszkodzenie przyczepów obwodowych ścięgien mięśni piersiowych większych u 31-letniego kulturysty – studium przypadku

Wstęp. Uszkodzenie obwodowych przyczepów mięśnia piersiowego większego jest rzadkim urazem narządu ruchu. Dotychczas opisano dwa przypadki jednoczasowego, obustronnego całkowitego oderwania tych przyczepów. Materiał i metody. Autorzy, na podstawie opisu przypadku 31-letniego kulturysty, przedstawili sposoby rozpoznawania i leczenia takiego urazu. Wyniki. Pacjent po badaniu klinicznym oraz badaniach dodatkowych (RTG, USG), zakwalifikowany został do operacyjnej rekonstrukcji przyczepów dalszych mięśni piersiowych większych. Zabieg przeprowadzono przy użyciu kotwic tytanowych. Po operacji przeszedł program rehabilitacyjny, po 3 miesiącach zezwolono na powrót do treningu siłowego. Wnioski. Wzrost popularności kulturystki oraz stosowanie dużych obciążeń powoduje zwiększenie częstotliwości uszkodzeń przyczepów takich mięśni, jak piersiowy większy. Jak dotąd jednak w piśmiennictwie polskim brak jest opisanego przypadku obustronnego jednoczasowego uszkodzenia obwodowego mięśni piersiowych większych leczonego operacyjnie. Przy wstępnej diagnozie opisywanego pacjenta charakterystyczny był brak asymetrii – odnośnie funkcji mięśnia i typowej zmiany wyglądu klatki piersiowej. Postępowanie operacyjne było w tym przypadku rozwiązaniem preferowanym.

Czasopismo: Polish Journal of Sports Medicine
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o kulturze fizycznej
Wpływ wysiłku na metabolizm białka w mięśniach szkieletowych

Aktywność skurczowa wpływa na metabolizm białek w mięśniach szkieletowych. Wpływ ten zależy przede wszystkim od typu wysiłku (siłowy czy wytrzymałościowy) oraz od składu diety w okresie odnowy. Wysiłek siłowy indukuje głównie syntezę białek miofibrilarnych. Największy przyrost syntezy tych białek ma miejsce w okresie pierwszych czterech godzin powysiłkowej odnowy (tzw. okno anaboliczne) i zmniejsza się w miarę upływu czasu. Suplementacja białkiem znacznie zwiększa syntezę białek mięśniowych w tym okresie. Najsilniejszy wpływ pobudzający syntezę białka mięśniowego wywierają aminokwasy o rozgałęzionym łańcuchu a zwłaszcza leucyna. Leucyna jest niezależnym aktywatorem syntezy białka. Przy pewnym poziomie leucyny w miocytach ma miejsce maksymalna stymulacja syntezy białka. Poziom ten nazwano „progiem leucynowym”. Synteza białka w okresie odnowy po wysiłku siłowym regulowana jest również przez hormony (testosteron, hormon wzrostu, insulinopodobny czynnik wzrostu-1) a także przez czynniki wewnątrzmięśniowe. Rosnąca liczba danych wskazuje, że najważniejszym czynnikiem mięśniowym jest tzw. mechaniczny czynnik wzrostu. Czynnik ten wytwarzany jest w czasie skurczu mięśnia i zwiększa syntezę białek miofibrilarnych. Trening siłowy powoduje hipertrofię mięśni. Wysiłek wytrzymałościowy pobudza głównie syntezę białek mitochondrialnych. Trening wytrzymałościowy zwiększa biogenezę mitochondriów i aktywność enzymów kompleksu oddechowego. Skurcze mięśniowe aktywują również syntezę kolagenu w mięśniach oraz w więzadłach. Proces ten kontrolowany jest przez hormon wzrostu jak również przez peptydy uwalniane miejscowo przez fibroblasty.

Czasopismo: Polish Journal of Sports Medicine
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o kulturze fizycznej
Najczęstsze powikłania w zabiegach ortognatycznych

Stan uzębienia i pozostałych tkanek tworzących jamę ustną, właściwa profilaktyka, a także zapewnienie możliwości szybkiego wdrożenia specjalistycznego leczenia stomatologicznego wpływają w istotny sposób na stan zdrowia praktycznie całego organizmu człowieka. Dotyczy to w równej mierze (a nawet w sposób szczególny) sportowców, zarówno wyczynowych, jak również realizujących aktywność fizyczną o wysokiej intensywności. Profesjonalny trening, wykonywany zazwyczaj codziennie (a często 2 razy dziennie), na granicy możliwości psychofizycznych organizmu, wpływa nie tylko na ogólny stan zdrowia, ale także na wydolność sportowca i osiągane wyniki. Stomatologia „sportowa”, chociaż nie stanowi odrębnej specjalizacji medycznej, stanowi bardzo ważny i integralny element medycyny sportowej. Uprawianie poniżej wymienionych dyscyplin sportu predysponuje do wystąpienia dolegliwości, które należy bezwzględnie poddawać okresowej konsultacji stomatologicznej: 1. sporty ekstremalne i kontaktowe: skateboarding, snowboarding, kolarstwo górskie, boks, kick boxing i pozostałe sporty walki – urazy, 2. rajdy samochodowe, motocyklowe, akrobacje lotnicze, sporty motorowodne, kulturystyka i in.– ekspozycja na wibracje i bruksizm, 3. dyscypliny sportu związane ze zmianami ciśnienia: nurkowanie, wspinaczka wysokogórska, skydiving-uszkodzenia tkanek twardych zębów, zapalenie miazgi itp. Przegląd literatury, jak również obserwacje praktyczne ukazują, że większość osób uprawiających „mniej groźne” sporty, takie jak: koszykówka, piłka nożna, ręczna i wodna, nie korzysta z ochraniaczy na zęby, czego konsekwencją w dyscyplinach uznawanych za względnie bezpieczne może być utrata zęba, zwichniecie żuchwy lub jej złamania. W artykule autorzy prezentują coraz powszechniejszą metodę leczenia pacjentów ze złożonymi wadami szkieletu czaszkowo-twarzowego, skomplikowanymi deformacjami ortodontycznymi, które wymagają zespołowego leczenia chirurgiczno-ortodontycznego pod nazwą ortognatyka.

Czasopismo: Polish Journal of Sports Medicine
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o kulturze fizycznej, nauki o zdrowiu
Wpływ ćwiczeń proprioceptywnych na zmianę obciążeń stóp podczas biegu

Wstęp. Bieganie jest jedną z najpopularniejszych form aktywności fizycznej na całym świecie. Pomimo dowodów na zdrowotne korzyści biegania, obecne statystyki wskazują, że wiąże się ono z relatywnie wysokim ryzykiem urazów, których jedną z przyczym może być zaburzona propriocepcja. Celem pracy była ocena wpływu ćwiczeń proprioceptywnych na zmianę obciążania stóp podczas biegu i poprawę czucia głębokiego. Materiał i metody. Materiał badany stanowiło 56 biegaczy-amatorów (37 kobiet i 19 mężczyzn), podzielonych losowo na dwie grupy – wykonującą rozgrzewkę z elementami ćwiczeń proprioceptywnych oraz wykonującą rozgrzewkę standardową. Przed i po rozgrzewce dokonano pomiaru parametrów chodu na bieżni tensometrycznej. Wyniki. Nie wykazano istotnych zmian w następujących parametrach: kąt zewnętrzny stopy, długość kroku, szerokość kroku, boczna symetria, czas maksymalnego obciążenia śródstopia i pięty, maksymalne obciążenie śródstopia w żadnej z grup. Wykazano istotne zmniejszenie w grupie badanej maksymalnego obciążeniaprzodostopia i pięty oraz maksymalnej siły nacisku na przodostopie, śródstopie i piętę (p<0,05). Istotnemu skróceniu uległ czas maksymalnego obciążenia przodostopia w grupie badanej (p<0,05). W grupie kontrolnej nie odnotowano istotnych zmian. Wnioski. 1. Ćwiczenia propriocepcji zmniejszają wartość maksymalnego obciążenia i siły nacisku na wszystkie rejony stopy oraz skracają czas maksymalnego obciążenia przodostopia w trakcie biegu. Mogą zatem zostać wykorzystane do uzyskania zmiany w sposobie obciążania stopy w trakcie biegu. 2. Uzyskane wyniki stanowią podstawę do kontynuowania badań przez dłuższy okres wraz z udziałem liczniejszej grupy badanych oraz prospektywnej oceny urazowości w badanych grupach.

Czasopismo: Polish Journal of Sports Medicine
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o kulturze fizycznej
Ocena sprawności fizycznej oraz budowy somatycznej kobiet w wieku podeszłym z zaburzeniami psychicznymi na tle pełnosprawnych intelektualnie i psychicznie

Wstęp. W konsekwencji starzenia się społeczeństw obserwuje się wzrost zaburzeń psychicznych u osób starszych. Spadek sprawności fizycznej powoduje brak samodzielności seniorów. Interesującym jest fakt zależności pomiędzy zaburzeniami psychicznymi wieku podeszłego a poziomem sprawności fizycznej. Celem pracy była ocena sprawności motorycznej oraz budowy somatycznej osób starszych z zaburzeniami psychicznymi na tle pełnosprawnych intelektualnie i psychicznie. Materiał i metody. Badania własne przeprowadzono w 2016 roku na grupie 60 kobiet. Grupę badaną (n=30) stanowiły kobiety z zaburzeniami psychicznymi, a grupę porównawczą (n=30) kobiety pełnosprawne intelektualnie i psychicznie. Do oceny sprawności fizycznej wykorzystano Fullerton Fitness Test, a do oceny budowy somatycznej posłużono się certyfikowaną wagą bioimpedancyjną. W ocenie różnic międzygrupowych zastosowano wskaźnik unormowanych różnic (WR) do oceny istotności różnic pomiędzy dwoma niezależnymi grupami – test U-Manna Whitney’a. Wyniki. W badanych grupach zaobserwowano nieistotne różnice w budowie somatycznej. Wszystkie badane kobiety uzyskały podniesioną wartość wskaźnika BMI (ok.27) oraz odznaczały się podwyższoną procentową zawartością tkanki tłuszczowej przekraczającą 36% BF. Sprawność motoryczna badanych kobiet w próbach dla siły kończyn górnych (WR=0,12) oraz kończyn dolnych (WR= 0,19) kształtowała się na podobnym poziomie. Statystycznie znamienne różnice na korzyść kobiet pełnosprawnych uzyskano w ocenie gibkości górnej (WR=1,36) i dolnej części ciała (WR=1,02) oraz koordynacji i równowagi (WR=7,40). Wnioski. Kobiety z zaburzeniami psychicznymi nie różniły się istotnie statystycznie od kobiet pełnosprawnych uwzględniając poziom i stopnień zróżnicowania większości badanych cech i wskaźników budowy somatycznej. W ocenie sprawności motorycznej kobiety z zaburzeniami odznaczały się niższym poziomem gibkości i koordynacji.

Czasopismo: Polish Journal of Sports Medicine
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o kulturze fizycznej, nauki o zdrowiu
Wpływ rolowania na elastyczność wybranych grup mięśni kończyn dolnych u młodych, zdrowych kobiet

Wstęp. Rozluźnianie mięśniowo-powięziowe jest coraz powszechniej stosowaną metodą terapii tkanek miękkich. Jedną z form autoterapii jest rozluźnianie mięśniowo-powięziowe poprzez rolowanie mięśni przy użyciu rollera. Autorozluźnianie mięśniowo-powięziowe rolką umożliwia poprawę sprężystości powięzi oraz obniżenie napięcia mięśniowego. Celem badania było sprawdzenie czy po serii zabiegów rolowania przy użyciu rolki piankowej dojdzie do wzrostu elastyczności mięśni kulszowo-goleniowych oraz mięśni trójgłowych łydek. Materiał i metody. Badaniu poddanych zostało 20 młodych, zdrowych kobiet. Każda z badanych przez 7 dni, raz dziennie rolowała grupy mięśni kulszowo-goleniowych oraz mięśnie trójgłowe łydki (po 8 powtórzeń na daną grupę mięśniową). Zarówno przed, jak i po rolowaniu dokonano pomiaru zakresu zgięcia grzbietowego w stawach skokowych oraz zgięcia w stawach biodrowych. Wyniki. Po siedmiu sesjach rolowania wykazano istotny wzrost zakresu zgięcia grzbietowego w obu stawach skokowych (p=0,0000) oraz wzrost zakresu zgięcia w stawach biodrowych (p=0,000089). Wnioski. Rolowanie tylnych grup mięśni kończyn dolnych przy użyciu rolki piankowej istotnie zwiększa zakres ruchomości w stawach skokowych i biodrowych.

Czasopismo: Polish Journal of Sports Medicine
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o kulturze fizycznej
Wpływ sauny fińskiej na koordynację sensomotoryczną u zdrowych mężczyzn

Wstęp. Sauna fińska wspomaga utrzymanie organizmu w dobrej kondycji fizycznej i psychicznej. Ma działanie relaksacyjne, niweluje symptomy zmęczenia, przyspiesza tempo podstawowej przemiany materii oraz wywiera pozytywny wpływ na układ oddechowy, krążenia i immunologiczny. Jest to zatem zabieg o silnym oddziaływaniu ogólnoustrojowym, chociaż jego wpływ na układ nerwowy oraz nerwową kontrolę ruchu nie został dostatecznie zbadany. Celem pracy była odpowiedź na pytanie czy jednorazowy zabieg w saunie fińskiej zaburza koordynację sensomotoryczną. Materiał i metody. Badana grupa składała się z 11 młodych mężczyzn w wieku 22-26 lat. Oceny koordynacji sensomotorycznej dokonano podczas testu feedback z użyciem platformy dynamograficznej AccuSway (AMTI, USA). Analizie poddano następujące zmienne: prędkość COP (cm/s), długość drogi COP (cm), czas trafienia (s), przestrzelenie (cm), czas reakcji (s). Koordynacja sensomotoryczna była oceniana trzykrotnie: przed sauną (T0), 20 minut po saunie (T1), 12 godzin po saunie (T2). Wyniki. Nie stwierdzono żadnych istotnych statystycznie różnic między kolejnymi pomiarami we wszystkich badanych zmiennych. Wnioski. Sauna fińska nie zaburza koordynacji sensomotorycznej u zdrowych mężczyzn, zarówno bezpośrednio po zabiegu, jak i w późniejszym czasie.

Czasopismo: Polish Journal of Sports Medicine
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o kulturze fizycznej, nauki o zdrowiu
Wpływ diety o niskiej zawartości węglowodanów i wysokiej zawartości tłuszczu na organizm, skład ciała oraz zdolności wysiłkowe u sportowców

Odpowiednio dobrana strategia żywieniowa ma kluczowe znaczenie w optymalizacji treningu i poprawie zdolności wysiłkowych. Dieta o niskiej zwartości węglowodanów i wysokiej zawartości tłuszczu stanowi kontrowersyjne zagadnienie, gdyż skuteczność jej stosowania jest niejednoznaczna. Ma ona wpływ na masę ciała, kontrolę glikemii i czynniki ryzyka rozwoju choroby sercowo-naczyniowej. Jednym z głównych powodów jej stosowania jest zdolność organizmu do wykorzystania tłuszczów jako źródła energii, co pozwala na kontrolę wagi i poziomu tkanki tłuszczowej. Zwiększenie spożycia tłuszczów prowadzi do wytwarzania w wątrobie związków ketonowych, takich jak acetooctan, aceton i β-hydroksymaślan, które służą jako alternatywne źródło energii dla tkanek, w tym mózgu, serca i mięśni szkieletowych. Związki te wykorzystywane są podczas ćwiczeń, a ich stężenie jest podwyższone podczas okresu regeneracji powysiłkowej. Podwyższona szybkość utleniania tłuszczu i zmniejszone wykorzystanie glikogenu może poprawiać wydajność. Sugeruje się, że strategia ta zmienia odpowiedź metaboliczną organizmu na ćwiczenia i poprawia ich efektywność. W obecnej publikacji zajmiemy się zagadnieniem wpływu diety o niskiej zawartości węglowodanów i wysokiej zawartości tłuszczu na organizm oraz na wydolność fizyczną w przełożeniu na wyniki u sportowców.

Czasopismo: Polish Journal of Sports Medicine
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o kulturze fizycznej
Wzmocnienie mięśni głębokich podstawą treningu sportowego – przegląd systematyczny

Świadomość roli aktywności fizycznej w życiu przepełnionym stresem, nieprawidłową pozycją siedzącą, złą ergonomią pracy oraz niestosownym odżywianiem wyraża się rosnącą liczbą osób amatorsko trenujących różne dyscypliny sportowe. Najbardziej popularnym sportem jest jazda na rowerze (51%), pływanie (28%) następnie bieganie (18%), spacery (16%), piłka nożna (14%), siatkówka (14%), fitness (13%). Zwiększonej aktywności fizycznej towarzyszy jednak wzrost ryzyka wystąpienia kontuzji oraz przeciążeń. Wielu autorów zwraca uwagę na istotną rolę treningu stabilizacji mięśni głębokich jako prewencji przeciwko kontuzjom, przeciążeniom oraz powstawaniu przewlekłego bólu kręgosłupa. Najważniejszą rolą mięśni lokalnych jest ich proporcjonalna i równomierna aktywacja celem zapewnienia prawidłowych wzorców ruchowych w zakresach funkcjonalnych. Osłabienie lub niewystarczająca praca jednego z ogniw łańcucha wyzwala kompensacyjne wzorce ruchowe aktywizujące mięśnie wielostawowe. Zjawisko to doprowadza do utraty stabilności i precyzji ruchu. Konsekwencją jest również modulacja centralnego układu nerwowego, wystąpienie przewlekłego bólu, pogorszenie sprawności fizycznej, większa podatność na wystąpienie urazów. Istotą treningu mięśni lokalnych jest ich jednoczesna aktywacja, w zamkniętym łańcuchu kinematycznym, z odpowiednim ułożeniem ciała w osi z zachowaniem pozycji neutralnej oraz ich częsta impulsacja. Celem niniejszej prezentacji jest przedstawienie korzyści płynących z aktywacji mięśni głębokich i wzmocnienia „centrum” ciała w prewencji urazów sportowych.

Czasopismo: Polish Journal of Sports Medicine
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o kulturze fizycznej
Analiza parametrów siłowych w warunkach izokinetycznych u osób trenujących wspinaczkę sportową

Wstęp. Najczęstszą przyczyną urazów we wspinaczce sportowej są sumujące się przeciążenia. Urazy często występują w obrębie stawu ramiennego, co jest powiązane z funkcją mięśni rotujących. Celem pracy była ocena w warunkach izokinetycznych funkcji mięśni rotujących staw ramienny u osób uprawiających wspinaczkę w odniesieniu do osób nietrenujących. Materiał i metody. W badaniu wzięło udział 61 osób, w tym 31 osób uprawiających wspinaczkę w grupie badanej oraz 30 osób nietrenujących w grupie kontrolnej. Przeprowadzono testy rotacji zewnętrznej i wewnętrznej w warunkach izokinetycznych. Analizie poddano maksymalny moment obrotowy i średnią moc rotatorów stawu ramiennego oraz stosunek wartości ww. parametrów rotatorów zewnętrznych do rotatorów wewnętrznych [%]. Wyniki. W obu kończynach wyższe wartości maksymalnego momentu obrotowego mięśni rotatorów wewnętrznych i zewnętrznych oraz średnią moc obu grup mięśniowych osiągnęły osoby z grupy badanej (p<0,05). Stosunek średniej mocy rotatorów zewnętrznych do wewnętrznych był niższy w grupie badanej(p<0,05). Wykazano różnice istotne statystycznie między kończyną dominującą a niedominującą dotyczące maksymalnego momentu obrotowego rotatorów wewnętrznych w grupie badanej oraz maksymalnego momentu obrotowego i średniej mocy rotatorów zewnętrznych w grupie kontrolnej (p<0,05). Porównując częstość występowania asymetrii powyżej 10% między kończynami, największą różnicę zaobserwowano dla maksymalnego momentu sił rotatorów wewnętrznych (48% osób z grupy badanej, 73% osób z grupy kontrolnej, p>0,05). Nie odnaleziono związku między obecnością asymetrii a przewlekłym występowaniem dolegliwości bólowych. Wnioski 1.Zmiany adaptacyjne obserwowane w grupie wspinaczy sportowych są podobne, jak u zawodników innych dyscyplin sportowych wymagających unoszenia ramion powyżej poziomu głowy 2. Zweryfikowanie wpływu zachodzących zmian przystosowawczych na funkcję stawu ramiennego wspinaczy wymaga badań na większej grupie wspinaczy sportowych oraz zastosowania różnych prędkości ruchu i aktywności mięśniowej w protokole badawczym.

Czasopismo: Polish Journal of Sports Medicine
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o kulturze fizycznej