rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Krytyczne spojrzenie z perspektywy psychologa na granice poradnictwa filozoficznego w porównaniu do psychoterapii, pomocy psychologicznej i coachingu

Tekst ten stanowi próbę ogólnego zdefiniowania doradztwa filozoficznego, a także porównania go do profesjonalnej pomocy psychologicznej, psychoterapii i coachingu. Na początku opisana została pomoc psychologiczna z jej rodzajami i porównana do możliwych obszarów pokrewnych doradztwu filozoficznemu. Następnie opisano psychoterapię i jej poszczególne szkoły, porównując je do oddziaływań doradcy filozoficznego. Na końcu opisano coaching, nakreślając wspólne elementy z doradztwem udzielanym przez filozofa. Ogólne wnioski płynące z porównania tych różnych form pracy z ludźmi można określić następująco: Doradztwo filozoficzne jest dziedziną młodą w polskiej rzeczywistości. Koniecznym jest dookreślenie jego ram poprzez odróżnienie od pracy psychologa, psychoterapeuty i coacha. Ważną kwestią jest nacisk na wizję doradztwa filozoficznego jako metody pracy z osobami zdrowymi psychicznie. Doradztwo takie nie może być procesem zastępującym psychoterapię indywidualną lub grupową. Jest to ciekawa forma pracy, która ma duży potencjał i szansę odnalezienia się jako dziedzina rozwoju osobistego dla osób zdrowych psychicznie.

Czasopismo: Studia Philosophiae Christianae
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: filozofia
Sekularyzacja religii w twórczości Rainera Marii Rilkego i Gianniego Vattima

Głównym celem artykułu jest analiza fenomenu sekularyzacji w pismach Rainera Marii Rilkego i Gianniego Vattima oraz prezentacja etyki miłosierdzia, zbudowanej na fundamencie religii w wersji słabej, pozbawionej wymiaru nadnaturalnego. Wielu naukowców przyznaje, że w ostatnich latach nastąpiło załamanie paradygmatu sekularyzacji. Okazało się, że nowoczesność i współczesna rewolucja technologiczna nie muszą koniecznie prowadzić do nieuchronnej śmierci religii. Coraz częściej mówi się dzisiaj o desekularyzacji i powrocie religii w zmienionej formie. Najgłębsze znaczenie sekularyzacji dotyczy nie tyle słabnącej obecności religii w domenie publicznej, ile reinterpretacji prawd i symboli religijnych oraz narodzin nowej formy religii o charakterze immanentnym i czysto
humanistycznym. Bardzo złożony fenomen sekularyzacji i desekularyzacji wymaga obecnie szeroko zakrojonych badań interdyscyplinarnych.

Czasopismo: Studia Philosophiae Christianae
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: filozofia
Znaczenie językowe i kontekst z perspektywy kontekstualizmu i minimalizmu semantycznego

Artykuł nawiązuje do jednej z najbardziej intensywnych dyskusji we współczesnej filozofii języka, jaką jest spór o zasięg i charakter wpływu kontekstu wypowiedzi na znaczenie użytych w niej wyrażeń, gdzie kontekst jest rozumiany bardzo ogólnie, jako „zewnętrzne okoliczności, które wykorzystywane są przez uczestników sytuacji komunikacyjnej do określenia pewnej własności pewnej jednostki językowej”. Jest to w istocie spór o autonomię semantyki. Spornymi stanowiskami w toczonej debacie są kontekstualizm i minimalizm semantyczny.
	Zaproponowane ujęcie wypowiedzi jako celowego i racjonalnego aktu komunikacji, w którym wyrażenie językowe i kontekst stanowią odrębne źródła informacji będącej przedmiotem interpretacji wypowiedzi, pozwoliło bardziej szczegółowo określić rolę kontekstu i znaczenia językowego w determinowaniu treści wypowiedzi. Z tej perspektywy została przeprowadzona analiza wypowiedzi zdania ‘Jan jest wysoki’ w trzech różnych kontekstach, co pozwoliło lepiej ocenić siłę argumentów badanych stanowisk.
	Rozważania zostały przeprowadzone jako próba obrony minimalizmu semantycznego, który utrzymuje, że grupa wyrażeń, których znaczenia zależą od kontekstu, ogranicza się do typowych wyrażeń okazjonalnych. Wpływ kontekstu na wyrażenia spoza tej grupy zaznacza się jedynie na płaszczyźnie pragmatycznej. Procesy pragmatyczne nie zmieniają znaczenia językowego wyrażeń użytych do sformułowania wypowiedzi, a jedynie wpływają na interpretację wypowiedzi. Zdania języka po usunięciu typowych wyrażeń okazjonalnych wyrażają sądy minimalne i nie wymagają dodatkowej informacji kontekstowej. Minimalizm semantyczny pozostaje w opozycji do stanowiska kontekstualizmu głoszącego, że niemal wszystkie wyrażenia języka naturalnego są wrażliwe na kontekst, który moduluje ich znaczenie na poziomie semantycznym. Zgodnie ze stanowiskiem kontekstualizmu zdania języka, takie jak np. ‘Jan jest wysoki’, nie mają określonych warunków prawdziwości, gdyż warunki prawdziwości można przypisać tylko konkretnym wypowiedziom, a nie zdaniom rozumianym jako wyrażenia językowe.
	Przeprowadzona analiza użycia w różnych kontekstach zdania należącego do spornej grupy dostarcza argumentów na rzecz minimalizmu semantycznego. Pokazuje ona, że zarówno samo słowo ‘wysoki’ posiada pewną treść wspólną dla wszystkich kontekstów i odniesień, jak też zdanie ‘Jan jest wysoki’ formułuje pewien sąd minimalny o określonych warunkach prawdziwości.

Czasopismo: Studia Philosophiae Christianae
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: filozofia
Normatywność usytuowana. Ujęcie ekologiczne

W artykule rozważa się, na ile normatywność jest usytuowana w ludzkich ekosystemach biologicznych i kulturowych, z naciskiem na rolę artefaktów. Podstawowe pytanie dotyczy tego, czy afordancje – różnie konceptualizowane – mogą mieć charakter normatywny. Tekst krótko wprowadza do ekologii poznawczej oraz psychologii ekologicznej, po czym przedstawia możliwość zastosowania klasycznej teorii afordancji do normatywności wraz z krytyką, a następnie – próbę modyfikacji tego ujęcia przez odwołanie się do afordancji społecznych i kulturowych. Przegląd ten i płynące z niego wnioski uzupełniono oryginalną propozycją wzbogacenia badań nad normatywnością afordancji o analizę ich struktur oraz roli projektowania interakcji człowiek–artefakt.

Czasopismo: Studia Philosophiae Christianae
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: filozofia
O uobecnieniu duszy, Sokratesie psychagogu i sztuce uświadomionego mówienia

W artykule podjęta jest próba intuicyjnej syntetycznej interpretacji sokratejskiej maieutyki w duchu psychologii homeryckiej. Bazując na tej interpretacji, opracowano ćwiczenie uświadomionego mówienia, które zostało włączone do zajęć akademickich: „Jak praktycznie wykorzystać własną głupotę? – doradztwo filozoficzne w warsztacie psychologa”, prowadzonych na Uniwersytecie Warszawskim i w Szkole Wyższej Psychologii Społecznej w latach 2004–2012. Na gruncie akademickim były to pierwsze w Polsce seminaria poświęcone doradztwu filozoficznemu. Podczas ćwiczeń studenci byli proszeni o zapisywanie swoich obserwacji. Niektóre ćwiczenia były filmowane. W ten sposób został zebrany bardzo ciekawy materiał, który może być podstawą do dalszych poszukiwań teoretycznych i empirycznych. W artykule krótko przedstawiam, czym jest uświadomione mówienie, prezentuję zapiski z ćwiczeń studentów oraz wskazuję na krótki materiał filmowy.

Czasopismo: Studia Philosophiae Christianae
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: filozofia
Trudności w konstruowaniu własnego życia identyfikowane przez młodych dorosłych. Poradnicza oferta life design counselling

W niniejszym artykule autorka podejmuje próbę zidentyfikowania trudności, z jakimi aktualnie spotykają się młodzi dorośli w konstruowaniu własnego życia. W artykule zostały przedstawione wyniki badań pilotażowych z dwunastoma osobami w wieku od 22 do 34 lat. Dzięki metodzie dialogowej oraz krytycznej analizie treści forów internetowych i portali społecznościowych autorka przybliża doświadczane przez młodych dorosłych trudności i symbolicznie otwiera świat doświadczanych przez nich problemów. Poza trudnościami wynikającymi z budowania kariery zawodowej, to stworzenie trwałych relacji z drugą osobą młodzi dorośli wskazują jako największą trudność. W wypowiedziach młodych autorka zidentyfikowała również trudności związane z realizacją obowiązków dnia codziennego, narzuconych przez rzeczywistość, oraz trudności w dążeniu do wymuszonej przez ponowoczesność ekskluzywności. Odpowiedzią na doświadczane problemy w kreowaniu własnego życia młodych może być, zdaniem autorki, poradnicza oferta – nowy paradygmat Life design counselling zaproponowany przez Marka Savickasa.

Czasopismo: Dyskursy Młodych Andragogów
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
"Going native" jako proces stawania się badaczem terenowym. Refleksje na marginesie badania środowiska życia osób starszych

Prezentowany artykuł jest rezultatem poszukiwania odpowiedzi na pytania o to, w jaki sposób można stawać się badaczem terenowym, jakie szanse i niebezpieczeństwa pojawiają się w konsekwencji przyjętej roli badacza terenowego. Autorka stawia pytania, poszukując sposobów poznawania środowisk życia osób starzejących się i starych. Przedstawia specyfikę metodologii badań terenowych, definiuje kategorię środowiska, terenu badań, opisuje proces going native jako rezultat stawania się badaczem terenowym. Na podstawie własnych doświadczeń badawczych pisze o szansach, jakie wynikają z prowadzenia badań terenowych oraz o radzeniu sobie z niebezpieczeństwami, związanymi z koniecznością dokonywania wyborów poznawczych i etycznych w kontekście poznawania światów konstruowanych przez osoby stare.

Czasopismo: Dyskursy Młodych Andragogów
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Gender and body. Establishing and blurring gender differences in culture – on the example of advertising

Głównym celem artykułu jest scharakteryzowanie strategii dyskursywnych dotyczących przedstawiania ciała męskiego i kobiecego we współczesnych reklamach komercyjnych oraz opisanie, w jaki sposób obrazy ciała pojawiające się w reklamie przyczyniają się do tworzenia bądź zacierania różnic genderowych. W celu lepszego zobrazowania zjawisk, które pojawiły się lub nasiliły w ostatnich dekadach, zostały zaprezentowane rozważania teoretyczne dotyczące płci kulturowej i ciała. Podstawowe ramy teoretyczne stanowi koncepcja męskości hegemonicznej Raewyn Connell, ale w artykule zostały wykorzystane również inne użyteczne w kontekście podjętej problematyki koncepcje teoretyczne (np. poglądy Michela Foucaulta, Jeana Baudrillarda czy Ervinga Goffmana).We współczesnej kulturze Zachodu, a szczególnie w przekazach reklamowych, możemy dostrzec dwie sprzeczne, choć nierównoważne tendencje: z jednej strony mamy do czynienia z upłciowionymi w sposób tradycyjny ciałami (męskie ciało mezomorficzne oraz szczupłe ciało kobiece), a z drugiej tendencję odwrotną, związaną z zacieraniem dystynkcji genderowych (np. wizerunki androgyniczne). Proliferacja sposobów kształtowania ciała męskiego i kobiecego nie oznacza jednak całkowitego zatarcia różnic pomiędzy wyglądem kobiet i mężczyzn, wprost przeciwnie – ciało w reklamie nadal pozostaje głównie narzędziem tworzenia tych różnic.

Czasopismo: Dyskursy Młodych Andragogów
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Ponadczasowe cechy animatora kultury na podstawie biografii nowosądeckiej harcerki Bronisławy Szczepaniec (1903-1996)

W pierwszej części tekstu autor przedstawił sylwetkę żyjącej w latach 1903-1996 nowosądeckiej harcerki Bronisławy Szczepaniec. Oprócz biografii została też zaprezentowana jej twórczość oraz opinie współpracujących z nią osób. W drugiej części na podstawie charakterystyki Bronisławy Szczepaniec zostały sformułowane uniwersalne cechy animatora lokalnej społeczności. Historia Szczepańcówny oraz analiza jej cech zostały poprzedzone wstępem dotyczącym biograficznego uczenia się, zarówno tego na podstawie własnej biografii, jak i spowodowanego namysłem nad innymi biografiami. W podsumowaniu autor zwrócił uwagę na istotę poznawania zapomnianych biografii lokalnych społeczników, które dla animatorów kultury mogą mieć szczególne znaczenie.

Czasopismo: Dyskursy Młodych Andragogów
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Podejmowanie decyzji o dobrowolnej bezdzietności w kontekście jakości relacji małżeńskiej

Autorka podejmuje problematykę przyczyn zjawiska dobrowolnej bezdzietności w Polsce z perspektywy genderowej. Przedstawia wyniki badań własnych stanowiących część szerszych analiz dotyczących zagadnienia intencjonalnej bezdzietności. Problematyka relacjonowanej w niniejszym tekście części badań koncentruje się na mikrospołecznych przyczynach pozostawania bezdzietnym. Skupiono się tu na uwarunkowaniach podejmowania decyzji o bezdzietności badanych w kontekście współczesnych przemian wzorów kobiecości i męskości oraz relacji pomiędzy kobietami i mężczyznami będącymi w związkach małżeńskich. Część pierwsza tekstu obejmuje analizę społeczno-kulturowego kontekstu w badaniach nad intencjonalną bezdzietnością. Część druga zawiera prezentację wyników badań jakościowych, realizowanych techniką wywiadu grupowego i indywidualnego z osobami bezdzietnymi.

Czasopismo: Dyskursy Młodych Andragogów
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Zastosowanie kwestionariusza „inwentarz diagnostyki osobowości w kontekście sytuacyjnym – ips” dla oceny kompetencji społeczno-komunikacyjnych pracowników socjalnych

W artykule przedstawiono możliwości diagnostyczne kwestionariusza „Inwentarz Diagnostyki Osobowości w Kontekście Sytuacyjnym – IPS” dla oceny kompetencji społeczno-komunikacyjnych pracowników socjalnych. Zbadano 286 pracowników socjalnych, wykreślając dla każdego z nich profil kompetencyjny. Badanym, którzy uzyskali profile wymagające interwencji w postaci wsparcia bądź też korekcji, zaproponowano udział w specjalnie przygotowanym projekcie rozwojowym opartym na spotkaniach su-perwizyjnych oraz szkoleniach. Po tych szkoleniach ponownie wypełniali kwestionariusz IPS. Wyniki wskazały wyraźne zmiany niekorzystnych wzorców zachowań i zdecydowanie wyższy poziom jakości kompetencji społeczno-komunikacyjnych.

Czasopismo: Dyskursy Młodych Andragogów
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Tajemnice kobiecego ciała. Doświadczenia kobiet zmagających się z niepłodnością nieznanego pochodzenia

Bohaterkami niniejszego artykuły autorka uczyniła wybraną kategorię kobiet doświadczających utrudnionej prokreacji – kobiety, których trudności zostały zdefiniowane przez system medyczny jako niepłodność nieznanego pochodzenia. Podstawę do analiz zamieszczonych w artykule stanowią wybrane fragmenty wywiadów z szesnastoma kobietami, które w momencie udziału w badaniu posiadały diagnozę niepłodności nieznanego pochodzenia. Przedmiotem analizy autorki jest proces starania się o dziecko tych kobiet od momentu podjęcia decyzji o działaniach prokreacyjnych do etapu, w którym znajdowały się one w momencie zakończenia realizacji wywiadów. Rekonstrukcja wypowiedzi rozmówczyń pozwala na pokazanie, w jaki sposób, w trakcie działań prokreacyjnych, zmieniał się stosunek badanych kobiet do swojego ciała – od ciała, które wydawało się nie skrywać tajemnic, poprzez ciało, które zaskoczyło, do ciała, które zaczęło być tajemnicą. Autorka omawia założenia, z jakimi jej rozmówczynie rozpoczynały swoje starania o dziecko. Następnie opisuje etap konfrontacji tych założeń z rzeczywistością, Aby na zakończenie pokazać specyfikę poszukiwania rozwiązania tajemnic kobiecego ciała w sytuacji doświadczania niepłodności nieznanego pochodzenia. Badane przez autorkę kobiety, pomimo długotrwałego procesu diagnostycznego, nie poznały rozwiązania problemu, jaką jest ich niepłodność.

Czasopismo: Dyskursy Młodych Andragogów
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Dzielenie się odpowiedzialnością za proces edukacyjny w interpretacji realizatorów edukacji kulturalnej dojrzałych dorosłych

W artykule przedstawione zostały wyniki wtórnej analizy części materiału empirycznego pozyskanego w ramach projektu „Inicjatywy z udziałem osób 50+ a rozwój kapitału społecznego w woj. lubuskim – diagnoza i ewaluacja”. Celem poszukiwań badawczych, opartych na założeniach fenomenologii społecznej Alfreda Schütza, było zrekonstruowanie sposobu, w jaki realizatorzy zajęć z zakresu edukacji kulturalnej podchodzą do kwestii dzielenia się odpowiedzialnością za proces edukacyjny. Autorka przedstawiła cztery typy podejść, reprezentowanych przez edukatorów: stawianie granic, dawanie możliwości, wdrażanie do odpowiedzialności, utrzymywanie podziałów. W zakończeniu odniosła te podejścia do kontekstu teoretycznego: modeli pracy edukacyjnej z ludźmi dorosłymi oraz koncepcji orientacji na uczestnika Hansa Tietgensa, wskazała także, że dla podejścia do kwestii odpowiedzialności za proces edukacyjny znaczenie ma sposób pojmowania edukacji kulturalnej i jej celów. Edukacja kulturalna ujmowana wąsko, oparta w głównej mierze na aktywności artystycznej, której cele zorientowane są na wynik w postaci dzieła, wytworu artystycznego, sprzyja przypisaniu odpowiedzialności edukatorowi. Edukacja kulturalna, której cele odnoszą się przede wszystkim do procesu zmian zachodzących podczas aktywności w jednostkach i relacjach pomiędzy nimi, zdaje się dawać większe możliwości dzieleniu się odpowiedzialnością z uczestnikami edukacji.

Czasopismo: Dyskursy Młodych Andragogów
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Pełnienie roli męża/partnera życiowego przez mężczyzn odbywających karę pozbawienia wolności jako wyzwanie dla poradnictwa rodzinnego włączonego w proces resocjalizacji

W materiale zawarto wyniki projektów (2003 – N = 100 i 2013-2014 – N = 485) zrealizowanych w siedmiu męskich więzieniach podległych Okręgowemu Inspekto-ratowi Służby Więziennej w Rzeszowie. Stwierdzono następujące prawidłowości w relacjach więźniów z żonami/partnerkami: niski odsetek więźniów posiadających żony/partnerki (34-51%); wielokrotne próby stworzenia przez mężczyzn stałej relacji (84-93%), niską trwałość związków (do 3 lat), niedojrzałe motywy wchodzenia w związki – często przypadek, materialne lub emocjonalne korzyści. Badani unikają obowiązków rodzinnych, zmuszają kobiety do współudziału w przestępstwach, stosują wobec nich przemoc – również seksualną, lekceważą zdrowie seksualne kobiet, podejmują współżycie z innymi, w tym prostytutkami. Pomimo tak poważnych problemów w związku więźniowie bardzo dobrze oceniają swoje partnerki, są gotowi kontynuować związek, są przekonani o ich wierności, a także pozytywnie oceniają kontakty seksualne sprzed uwięzienia. Stwierdzono, że w procesie socjalizacji osadzonych wystąpiły czynniki, które mogą w sposób destrukcyjny oddziaływać na pomyślne wypełnianie przez nich roli męża/partnera: wychowywanie się bez jednego rodzica lub obojga rodziców (35%), restrykcyjny model wychowania seksualnego w rodzinie (42%), niekorzystne doświadczenia seksualne. Uwzględniając, że wielu mężczyzn nagannie realizuje rolę męża/partnera życiowego, a izolacja więzienna przyczynia się do rozluźnienia i zerwania więzi z żonami/partnerkami, postuluje się włączyć w proces resocjalizacji poradnictwo rodzinne.

Czasopismo: Dyskursy Młodych Andragogów
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Święto ulicy jako przykład udomowionego uczestnictwa w kulturze

Kultura udomowiona i sprywatyzowana, w relacji do tej praktykowanej w przestrzeni publicznej, coraz bardziej zyskuje na znaczeniu. Uczestnicy życia kulturalnego, mimo szacunku dla kultury zinstytucjonalizowanej, w praktyce preferują pozainstytucjonalne formy aktywności, które są w stanie zapewniać sobie samodzielnie. Niniejszy artykuł dotyczy Święta ulicy Za Stodołami, nieformalnej inicjatywy kulturalnej, zorganizowanej przez grupę sąsiadów. Badania miały charakter etnograficzny. Będąc częścią badanego zdarzenia i analizując je od wewnątrz, autorka przyjęła emiczną strategię badawczą. Celem badań było utworzenie mikromonografii procesu uczestnictwa w kulturze w obrębie grupy sąsiedzkiej oraz wyodrębnienie cech charakteryzujących udomowione uczestnictwo w kulturze. Rozważania osadzono w paradygmacie interpretatywnym. W procesie gromadzenia danych wykorzystano obserwację uczestniczącą, rozmowy nieformalne oraz analizę materiałów fotograficznych. Analiza uzyskanego materiału badawczego pozwoliła wyodrębnić kilka cech charakteryzujących udomowione uczestnictwo w kulturze, są to: aktywność i współudział uczestników w tworzeniu danego wydarzenia, otwartość na relacje międzypokoleniowe, międzygeneracyjny przekaz wartości, zorientowanie na budowanie relacji towarzyskich oraz dobrowolność zachowań. Owe cechy stoją niejako w opozycji do tych charakteryzujących uczestnictwo zinstytucjonalizowane, a kryje się za nimi zupełnie inna jakość doświadczania kultury: nie odbiorcza, konsumpcyjna i bierna, a zaangażowana, aktywna i twórcza.

Czasopismo: Dyskursy Młodych Andragogów
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Rytuały w związku – dyskursywne konstruowanie intymności

W artykule prezentowane są wybrane wyniki badań przeprowadzonych w ramach projektu „Kobiety w związkach intymnych. Studium empiryczno-krytyczne”. Autorka charakteryzuje praktyki składające się na proces konstruowania intymności w związkach z perspektywy kobiet. Ważnymi składowymi tego procesu są dyskursywnie kształtowane rytuały partnersko-rodzinne. Zostały one przedstawione na podstawie analizy materiału badawczego pochodzącego z pogłębionych wywiadów indywidualnych. Zidentyfikowane rytuały są dwojakiego rodzaju: powszechne, stosowane w wielu związkach, oraz indywidualne, wykreowane na potrzeby tylko jednego związku. Do rytuałów pierwszego typu należą: rytuał poświęcenia dla dzieci, rytuał rodzinnej aktywności, rytuał randkowania, wspólne posiłki, pocałunki na „dzień dobry” i „dobranoc”, obdarowywanie prezentami, „wypłakiwanie się” oraz seks. Natomiast rytuałem drugiego typu jest wieczorne „ocenianie”. Najprawdopodobniej przedstawione rytuały mają swe źródła zarówno w międzypokoleniowym rodzinnym przekazie socjalizacyjnym, jak też w dyskursie publicznym.

Czasopismo: Dyskursy Młodych Andragogów
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Demokracja w kulturze przestrzenią rozwoju animacji społeczno-kulturalnej

Pojęcie demokracji w kulturze czy demokracji kulturalnej zostało upowszechnione w krajach Europy Zachodniej w okresie welfarestate i łączone było z koncepcją budowania kapitału społecznego. Współcześnie to jedna z funkcji polityki kulturalnej, zakładająca kreowanie przestrzeni autentycznego uczestnictwa społeczeństwa w różnorodnych procesach, które łączą się z szeroko pojmowaną kulturą. Koncepcja demokracji w kulturze może stanowić znaczące wsparcie dla upowszechniania podejścia animacyjnego w działalności społeczno-kulturalnej. Współcześnie kierunek ten ewoluuje w stronę idei partycypacji w kulturze, ekologii kulturowej oraz „uspołeczniania” instytucji kultury. Przykładem takich miejsc mogą być instytucje społecznościowe, w tym domy kultury, realizujące założenia demokracji w kulturze.

Czasopismo: Dyskursy Młodych Andragogów
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika