rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Możliwości sorpcyjne biowęgla w usuwaniu zanieczyszczeń ze środowiska wodnego

Biowęgiel jest materiałem, który zyskuje coraz większą uwagę jako opłacalny sorbent do oczyszczania roztworów wodnych z toksycznych dla środowiska jonów metali ciężkich (As, Cr, Pb, Cu, Zn i Cd). Brakuje jednak informacji na temat mechanizmów sorpcji dla różnych jonów metali. Niniejsze opracowanie prezentuje kluczowe czynniki oraz proponowane mechanizmy adsorpcji w celu wyjaśnienia zachowania adsorpcyjnego biowęgla. Artykuł podsumowuje charakterystyczne właściwości biowęgla (np. pole powierzchni, porowatość, pH, ładunek powierzchniowy, grupy funkcyjne i składniki mineralne) oraz główne mechanizmy regulujące sorpcję. Własności biowęgla różnią się
znacznie między sobą w zależności od rodzaju materiału wsadowego oraz zastosowanej temperatury pirolizy. W wyższej temperaturze wytwarzany jest biowęgiel o większej powierzchni, porowatości, pH i zawartości minerałów, ale o mniejszej liczbie grup funkcyjnych. W niniejszej pracy zaprezentowano biowęgiel jako materiał wykazujący duży potencjał skutecznego zwalczania zanieczyszczeń ze środowiska wodnego, biorąc pod uwagę szeroką dostępność surowca, korzystne fizyczne i chemiczne właściwości powierzchni.

Czasopismo: Prace Instytutu Ceramiki i Materiałów Budowlanych
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Metodyka badań rozkładu molekuł CO2 w kontakcie ze stałym podłożem

Praca prezentuje wyniki badań nad rozkładem molekuł CO2 podczas kontaktu z tytanianem strontu domieszkowanym chromem. Badania prowadzone w temperaturze 800°C wykazały, że wydziela się wtedy nowa faza Sr3Cr2O8, w której chrom występuje na wyższym stopniu utlenienia względem materiału wyjściowego. Na tym przykładzie omówiono metodykę pomiarów rozkładu CO2 na stałym podłożu z użyciem takich technik badawczych, jak termograwimetria, dyfrakcja rentgenowska i spektroskopia fotoelektronów. Szczególną uwagę poświęcono pomiarom dyfrakcyjnym z wykorzystaniem komory wysokotemperaturowej umożliwiającej pomiary w zadanym zakresie temperatury i kontrolowanej atmosferze.

Czasopismo: Prace Instytutu Ceramiki i Materiałów Budowlanych
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Ocena jakości paliw z odpadów stosowanych w procesach współspalania z węglem

Przepisy prawne dotyczące ochrony środowiska, regulujące m.in. odzysk materiałów i energii z odpadów, skłoniły do wzrostu zainteresowania możliwością wykorzystania paliw wytworzonych z odpadów w procesach współspalania z węglem. W artykule przedstawiono problematykę klasyfikacji oraz wymagań stawianych paliwom z odpadów wykorzystywanych w procesach współspalania z węglem. Zaprezentowano parametry definiowane jako kryterialne oraz omówiono standardy jakościowe stawiane paliwom wykorzystywanym w sektorze energetycznym oraz w przemyśle cementowym. Wartość parametrów, którymi muszą charakteryzować się paliwa z odpadów uzależnione są od rodzaju instalacji, w jakiej mają być stosowane. Niemniej jednak zarówno w przemyśle cementowym, jak i w energetyce wspólnymi definiowanymi wielkościami jest wartość opałowa, wpływająca na parametry termiczne procesu oraz zawartość chloru i rtęci, które szkodliwie oddziałują na proces technologiczny i emisję zanieczyszczeń

Czasopismo: Prace Instytutu Ceramiki i Materiałów Budowlanych
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Wstępna ocena możliwości kompostowania glonów usuwanych z plaż turystycznych

W pracy przedstawiono analizę możliwości wykorzystania glonów, zalegających na plażach Morza Bałtyckiego, w procesie kompostowania. Opisano proces kompostowania dwuetapowego dla wsadu będącego mieszaniną glonów oraz odchodów zwierzęcych (obornik koński). Dla wsadu o ustalonych proporcjach poszczególnych substratów zaproponowano odpowiednią technologię bioreaktora, w którym prowadzony będzie proces intensywnego kompostowania. Zdefiniowano również parametry pryzm kompostowych oraz przeanalizowano sposoby wykorzystania uzyskanego kompostu.

Czasopismo: Prace Instytutu Ceramiki i Materiałów Budowlanych
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Powłoki ograniczające utlenianie powierzchni wlewków stalowych w trakcie studzenia i nagrzewania

W pracy przedstawiono wyniki badań nad możliwością zmniejszenia ilości zgorzeliny powstającej na powierzchni wlewków ciągłych podczas dwóch cykli produkcyjnych stali, a mianowicie ciągłego odlewania i ogrzewania wsadu (wlewków COS) do procesu walcowania. Cel ten starano się osiągnąć poprzez zastosowanie powłoki ceramicznej. Cztery powłoki wykonane z dwóch zawiesin i dwóch zoli kwasu krzemowego nałożono na powierzchnię wlewka stalowego. Powłoki nakładano w temperaturze otoczenia lub na
płytki ogrzane do 850°C, następnie powlekane płytki ogrzewano do 1250°C. Pierwsza metoda symulowała warunki procesu obróbki plastycznej, podczas gdy druga – warunki procesu ciągłego odlewania. Określono zwilżalność stali przez zawiesiny i zole kwasu krzemowego w temperaturze pokojowej oraz w 850 i 1250°C za pomocą mikroskopu wysokotemperaturowego. Badania wykazały, że najlepsze wyniki (najmniejszą grubość zgorzeliny) uzyskano w przypadku zastosowania zawiesiny otrzymanej na bazie sproszkowanego szkła kwarcowego oraz zoli kwasu krzemowego napylonych na zimny wlewek. W przypadku zawiesiny, napylenie jej w temperaturze pokojowej spowodowało, że była ona trwała i nie uległa odspojeniu, jak w przypadku zawiesiny napylonej w 850°C. Z kolei napylenie zoli na zimno, dało w wyniku zdecydowanie cieńszą warstwę zgorzeliny i powłoki.

Czasopismo: Prace Instytutu Ceramiki i Materiałów Budowlanych
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Sposób ograniczenia strat cieplnych bypassa

Wraz z rozwojem nowych, suchych metod wypalania klinkieru w piecach z wielostopniowymi podgrzewaczami surowca, pojawiły się nowe problemy technologicznie związane z tworzeniem się narostów w wymiennikach ciepła. Narosty te powstają w wyniku obiegu składników lotnych: alkaliów, siarki i chloru. Istotnym źródłem składników lotnych (oprócz surowca i pyłu węglowego) są paliwa alternatywne. Obserwowany w ostatnich latach intensywny wzrost udziału paliw alternatywnych w procesie wypalania klinkieru spowodował konieczność ograniczenia obiegu składników lotnych w instalacji piecowej poprzez zastosowanie bypassa, polegającego na wyprowadzeniu w zależności od zawartości składników lotnych 3–20% części gazów poza piec, z pominięciem wymiennika ciepła. Każdy procent bocznikowanych gazów powoduje wzrost zużycia ciepła w procesie wypalania o ok. 20–25 kJ/kgkl. W związku z tym dąży się do ograniczenia wielkości bypassa. Efekty ekologiczne i ekonomiczne z wykorzystania paliw alternatywnych powodują, że udział tych paliw stale rośnie, co skutkuje wzrostem obiegu składników lotnych i tym samym istnieje konieczność zwiększenia wielkości bocznikowanych gazów. W artykule przedstawiono jeden ze sposobów ograniczenia strat cieplnych w procesie wypalania klinkieru wynikających z zastosowania bypassa, polegający na wykorzystaniu entalpii gazów bypassowych do produkcji energii elektrycznej.

Czasopismo: Prace Instytutu Ceramiki i Materiałów Budowlanych
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Badania nad technologią wytwarzania materiałów podsadzkowych (propantów) stosowanych przy wydobyciu gazu łupkowego. Cz.2 – Metoda granulowanie i spiekanie

W artykule omówiono możliwości wytworzenia propantów ceramicznych drogą granulowania i spiekania otrzymanego granulatu na bazie surowców naturalnych i/lub odpadowych, nadających się do stosowania jako materiał podsadzkowy w procesie szczelinowania hydraulicznego złóż gazu łupkowego. Prace badawcze były prowadzone w skali laboratoryjnej i dotyczyły opracowania składu chemicznego i surowcowego oraz doboru parametrów procesu obróbki mechanochemicznej i termicznej zestawów. Badania właściwości użytkowych wykonano dla partii wytypowanych granulatów w ilości potrzebnej do badań normatywnych, które zrealizowano w oparciu o wytyczne normy International Standard ISO 13503-2:2006(E) (Measurement of properties of proppants used in hydraulic fracturing and gravel-packing operations). Badania te miały na celu określenie wpływu składu chemicznego oraz warunków wytwarzania propantów metodą granulowanie i spiekanie na ich podstawowe właściwości, takich jak wytrzymałość, kształt ziaren czy rozpuszczalność w kwasie. Rodzaj powstałych podczas procesu spiekania faz krystalicznych określono przy pomocy metody XRD.

Czasopismo: Prace Instytutu Ceramiki i Materiałów Budowlanych
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Wybrane właściwości biokompozytów na osnowie polimerów biodegradowalnych z dodatkiem biowęgla z osadów ściekowych

Biowęgiel z uwagi na swoje właściwości może znaleźć zastosowanie w produkcji kompozytów polimerowych jako napełniacz, który zmienia właściwości konwencjonalnych kompozytów oraz obniża koszty ich wytworzenia. Celem badań było określenie wpływu udziału biowęgla z komunalnych osadów ściekowych na wybrane właściwości biokompozytów na osnowie polimerów biodegradowalnych. Zakres badań obejmował wykonanie biokompozytów z masowym udziałem biowęgla 0, 10 i 20% na osnowie dwóch polimerów biodegradowalnych, tj. PLA (polilaktyd) i BIOPLAST GS2189 (tworzywo na bazie skrobi ziemniaczanej) oraz analizę wybranych właściwości fizycznych. Uzyskane wyniki wskazują, że biowęgiel jako dodatek (napełniacz) w biodegradowalnych tworzywach polimerowych powoduje modyfikację ich właściwości, a w szczególności mechanicznych.

Czasopismo: Prace Instytutu Ceramiki i Materiałów Budowlanych
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Alternatywne metody wykorzystania pyłów z pieców wapienniczych i cementowych, ze szczególnym uwzględnieniem gospodarki osadowej

Pyły z pieców cementowych (CKD) oraz pyły z pieców wapienniczych są odpadami powstającymi podczas produkcji cementu i wapna. Zebrane w odpylaczach pyły są zwykle składowane. Nie jest to jednak metoda preferowana z uwagi na negatywny wpływ na środowisko. Część pyłów trafia do powtórnego wykorzystania w piecach pod warunkiem, że nie zawierają składników mogących obniżyć jakość produktu. Z uwagi na wysoki udział tlenku wapnia, pyły mogą być wykorzystane także w ochronie środowiska, w tym do neutralizacji kwaśnych ścieków i odpadów, stabilizacji i nawożenia gleb czy do przetwarzania osadów ściekowych. W wielu krajach prowadzone są badania nad zagospodarowaniem coraz większej ilości pyłów powstających w przemyśle cementowym i wapienniczym. W pracy przedstawiono przegląd badań dotyczących możliwości wykorzystania pyłów z pieców cementowych i wapienniczych, ze szczególnym uwzględnieniem stabilizacji i higienizacji osadów ściekowych.

Czasopismo: Prace Instytutu Ceramiki i Materiałów Budowlanych
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Wady i zalety rekultywacyjnego wykorzystania kompostów z odpadów

Obecnie coraz większy nacisk kładzie się na stopniowe ograniczanie składowania stałych odpadów komunalnych (SOK), które nadal jest najszerzej wykorzystywanym sposobem ich unieszkodliwiania. Frakcja biodegradowalna, po wydzieleniu jej ze strumienia odpadów komunalnych, może stanowić ważne źródło materii organicznej, która wykorzystywana w recyklingu organicznym mogłaby być cennym nawozem lub środkiem poprawiającym własności gleb zdegradowanych lub gruntów bezglebowych. Aby kompost wytwarzany z odpadów komunalnych był wysokiej jakości, istotnym elementem w procesie jego powstawania jest rodzaj wsadu oraz właściwe prowadzenie procesu technologicznego. Gotowy produkt (kompost) musi spełniać wysokie wymagania jakościowe. Jednym z najistotniejszych parametrów wyznaczających tę jakość jest zawartość metali ciężkich, normowana zawartość biogenów oraz wymogi sanitarne i parazytologiczne. W przypadku kompostów wytwarzanych ze zmieszanych (niesegregowanych) odpadów komunalnych zawartość metali ciężkich (szczególnie cynku i miedzi), a także zanieczyszczenia mechaniczne, mogą eliminować kompost z użycia jako nawozu, ale może on nadal stanowić cenny materiał do celów rekultywacyjnych. Gdy zastosujemy kompost złej jakości, spowodujemy zagrożenia dla gleb i wód w związku z migracją w głąb profilu rozpuszczalnej materii organicznej oraz mobilnej frakcji metali ciężkich.

Czasopismo: Prace Instytutu Ceramiki i Materiałów Budowlanych
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Opracowanie ceramicznego wymiennika ciepła z węglika krzemu

Odzysk tzw. ciepła niskotemperaturowego wymaga specjalnych rozwiązań konstrukcji wymienników. W ramach działalności statutowej ICIMB podjęto prace nad opracowaniem ceramicznego wymiennika ciepła, którego powierzchnie robocze będą odporne na agresywne działania par i skroplin, a wskaźniki jakościowe procesu wymiany ciepła zapewnią wysoką efektywność procesu. W artykule przedstawiono wyniki badań właściwości materiału ceramicznego, założenia projektowe konstrukcji oraz pierwsze doświadczenia z realizacji modelu fizycznego wymiennika, a zwłaszcza formowania, spiekania i łączenia powierzchni wykonanych z węglika krzemu (SiC).

Czasopismo: Prace Instytutu Ceramiki i Materiałów Budowlanych
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Badania nad technologią wytwarzania materiałów podsadzkowych (propantów) stosowanych przy wydobyciu gazu łupkowego. Cz.3 – Otrzymywanie propantów poprzez suszenie zawiesiny w suszarni rozpyłowej

Do prób otrzymywania materiału podsadzkowego poprzez suszenie zawiesiny wodnej ujednorodnionych surowców mineralnych wykorzystano suszarnię rozpyłową D 20. Skład surowcowy zawiesiny ustalono po przeprowadzeniu badań właściwości fizykochemicznych wypalonych zestawów surowcowych wykonanych w skali mikro. Badano temperaturę spiekania, gęstość, porowatość, wytrzymałość mechaniczną i odporność chemiczną. Do sporządzenia zestawów jako surowiec podstawowy wykorzystano odpady powstające w elektrociepłowniach warszawskich, które domieszkowano glinami „Janina” i „Zapniów”. Badania poszczególnych właściwości prowadzono na beleczkach prasowanych pod niskim ciśnieniem w laboratoryjnej prasie hydraulicznej i wypalanych w piecu elektrycznym. Do prasowania próbek badawczych wykorzystywano granulat otrzymywany ręcznie poprzez posługiwanie się sitem. W oparciu o recepturę zestawu, który charakteryzował się niską temperaturą spiekania, dużą wytrzymałością i odpornością chemiczną, sporządzono zawiesinę do suszenia rozpyłowego. Podczas suszenia tak dobierano reologię zawiesiny i parametry suszenia, aby otrzymać maksymalną ilość granulatu w przedziale 0,2–0,7 mm. Otrzymany granulat wypalono w piecu rurowym w ustalonej wcześniej temperaturze spiekania i przekazano do Instytutu Nafty i Gazu w celu zbadania przydatności do wykorzystania go jako materiał podsadzkowy.

Czasopismo: Prace Instytutu Ceramiki i Materiałów Budowlanych
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Możliwości wykorzystania układów ORC w przemyśle cementowym

W artykule przedstawiono analizę możliwości wykorzystania ciepła odpadowego do produkcji energii elektrycznej z układów wypalania klinkieru zlokalizowanych w Polsce. Ilość dostępnego ciepła odpadowego uzależniona jest od zapotrzebowania ciepła w procesach suszenia surowców i paliw. Poziom wykorzystania entalpii gazów odlotowych w cementowniach waha się w graniach od 63 do 100%, natomiast dla powietrza nadmiarowego wynosi od 0 do 100%. Dla analizowanych instalacji wypalania klinkieru łączna moc turbozespołów wyniesie ok. 27,5 MWel, natomiast roczna produkcja energii elektrycznej wynosi potencjalnie 177 GWh.

Czasopismo: Prace Instytutu Ceramiki i Materiałów Budowlanych
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Korozja wyrobów wysokoglinowych pracujących w piecu szklarskim

Artykuł dotyczy wyrobów wysokoglinowych po pracy w warunkach działania pyłów i oparów z pieca wannowego szklarskiego oraz szoków termicznych. Przeprowadzono analizę składu chemicznego metodą XRF, badania składu fazowego metodą XRD oraz analizę mikrostruktury przy użyciu mikroskopu świetlnego (LM) na dwóch losowo wybranych próbkach. Badania wykazały różnice w składzie chemicznym i fazowym oraz w wykształceniu mikrostruktury między badanymi próbkami. Przedstawione różnice sugerują, że warunki pracy spowodowały różne zużywanie się wyrobów wysokoglinowych w wyniku rozmaitych mechanizmów korozji.

Czasopismo: Prace Instytutu Ceramiki i Materiałów Budowlanych
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Metodyka badań kompostu z odpadów jako stymulatora wzrostu roślin

W pracy przedstawiono metodykę badań odpadów organicznych użytych do procesu kompostownia oraz dojrzałego kompostu w aspekcie wykorzystania go jako stymulatora wzrostu roślin uprawnych. Regulatory wzrostu w ogólnym ujęciu to takie związki organiczne, które zwiększają lub hamują procesy wzrostu i rozwoju roślin. Z dostępnych danych literaturowych [7–8] wynika, że głównymi „wytwórcami” endogennych stymulatorów wzrostów są fitohormony. Na uwagę zasługuje to, że fitohormony będą zawarte w obumarłych częściach roślin i innych odpadach pochodzenia roślinnego poddawanych procesowi rozkładu tlenowego poprzez kompostowanie [16]. Badanie zawartości fitohormonów zarówno w odpadach roślinnych poddawanych procesowi kompostowania, jak również fitohormonów, które pozostaną w dojrzałym kompoście po przebiegu całego procesu obróbki tlenowej, umożliwi wykorzystanie kompostu nie tylko jako nawozu organicznego i środka poprawiającego właściwości gleby, ale także jako medium mającego dodatni wpływ na procesy wzrostu oraz rozwoju roślin. W prowadzonych badaniach doświadczalnych uwaga została skupiona na wyborze fitohormonów i obserwacji ich zawartości podczas procesu kompostowania, który prowadzony jest w kompostowni w Żywcu działającej według technologii Herhof z wykorzystaniem bioreaktora, by zapewnić intensywny rozkład substancji organicznej. W procesie wykorzystuje się zarówno odpady biodegradowalne pochodzące z gospodarstw domowych, jak i odpady zielone z pielęgnacji terenów zielonych.

Czasopismo: Prace Instytutu Ceramiki i Materiałów Budowlanych
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Wpływ dodatku sepiolitu na własności andaluzytowych betonów ogniotrwałych

Sepiolit [Mg4Si6O15(OH)2 ź 6H2O] jest to minerał z gromady krzemianów, zaliczany do minerałów ilastych. Tworzy drobne kryształy o pokroju włoskowym. Sepiolit spośród wielu zastosowań wykorzystywany jest jako dodatek do betonów budowlanych w celu regulacji ich rozpływu i konsystencji oraz poprawy rozproszenia wypełniacza. W pracy przeprowadzono badania nad możliwością zastosowania sepiolitu w andaluzytowych betonach ogniotrwałych. Określono wpływ dodatku sepiolitu na reologię osnowy oraz na własności mechaniczne i termomechaniczne betonu. Oznaczono skład fazowy próbek metodą dyfrakcji rentgenowskiej i obserwowano ich mikrostrukturę pod mikroskopem optycznym. Przeprowadzono pomiary rozkładu wielkości porów i całkowitej powierzchni porów wysuszonej osnowy betonu, bez i z dodatkiem sepiolitu, za pomocą metody porozymetrii rtęciowej. Oznaczono średnią średnicę porów w wypalonych próbkach przez analizę obrazu mikroskopowego, przy użyciu programu komputerowego Leica. Badania wykazały, że dodatek sepiolitu wpływał na własności reologiczne mieszanki betonowej, a także na pozostałe własności, w tym mechaniczne betonu, zwłaszcza po suszeniu. Dodatek sepiolitu obniżał porowatość otwartą, zwiększał gęstość pozorną i wytrzymałość na ściskanie betonu. Wprowadzenie sepiolitu do mieszanki zmieniło również skład fazowy i mikrostrukturę materiału.

Czasopismo: Prace Instytutu Ceramiki i Materiałów Budowlanych
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Możliwości wykorzystania surowców odpadowych przemysłu cementowego i przetwórstwa mineralnego do produkcji materiałów szklistych i szklano-krystalicznych. Cz.1 – Materiały szklano-krystaliczne na bazie odpadowego pyłu cementowego i perlitu

W artykule omówiono możliwości uzyskania materiałów szklano-krystalicznych na bazie odpadowego pyłu cementowego i perlitu. Biorąc pod uwagę ich skład chemiczny, zaprojektowano materiały z układu SiO2-CaO-MgO-Al2O3, uzupełnieniając skład surowcowy o dodatkowy surowiec pochodzenia mineralnego będący źródłem MgO. Zaprezentowano ich składy chemiczne i warunki obróbki termicznej.
Materiały szklano-krystaliczne otrzymywano prowadząc kontrolowaną krystalizację szkieł w zakresie temperatury 950–1050°C bez stosowania dodatkowych nukleatorów krystalizacji oraz z ich udziałem w postaci tlenków Cr2O3, Fe2O3 i TiO2. Analiza składu fazowego XRD w pełni potwierdziła szklano-krystaliczny charakter uzyskanych materiałów. Wyniki badań pokazały, że głównymi fazami krystalicznymi analizowanych materiałów po ich obróbce w temperaturze 1000–1050°C i w czasie 180–300 minut są: diopsyd, anortyt i wolastonit, a ich udział zależy od składu wyjściowego. Opracowane w warunkach laboratoryjnych materiały szklano-krystaliczne na bazie pyłu cementowego i perlitu wykazują zdecydowanie większą twardość aniżeli szkło, z którego powstały w wyniku obróbki termicznej. Odznaczają
się te materiały równomierną, krystaliczną strukturą i zróżnicowaną kolorystyką, mogą więc znaleźć różnorakie zastosowanie, np. jako materiały okładzinowe – ścienne i podłogowe, do wyrobu różnego rodzaju blatów, płyt itp.

Czasopismo: Prace Instytutu Ceramiki i Materiałów Budowlanych
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Oznaczanie aktywności oddychania oraz potencjału wytwarzania gazu – najnowsze ustalenia dotyczące błędnych interpretacji

W Niemczech i Austrii składowanie odpadów po mechaniczno-biologicznym przetworzeniu regulowane jest podobnie (parametry, wartości graniczne). Istotna różnica polega na tym, że w Niemczech do oceny stabilizacji biologicznej wystarczy oznaczyć jeden z parametrów albo aktywność oddychania lub też tworzenie się gazu, podczas gdy w Austrii konieczne jest oznaczenie obydwu parametrów. Uzasadnieniem większych wymagań przez prawo austriackie są wyniki badań aktywności oddychania, w wyniku których uzyskano zaniżone wartości. Błędy popełnione w trakcie przetwarzania biologicznego, np. wysychanie materiału z powodu zbyt intensywnego przewietrzania, zbyt mała podaż tlenu, mogą być źródłem wystąpienia tzw. fazy opóźnienia lub efektów hamujących, co w efekcie skutkuje uzyskaniem poważnie zaniżonych wyników. W przypadku bardzo reaktywnych materiałów długie fazy opóźnienia lub „samohamowanie” mogą zafałszować wyniki pomiaru. Przez dodanie łatwo osiągalnego węgla (np. glukozy) można rozpoznać tego rodzaju efekty hamujące. Poprzez właściwe przygotowanie próbki (wstępne przewietrzenie materiału do badań) efekty negatywne z reguły mogą być istotnie zmniejszone, lecz nie można ich wykluczyć w 100%. Ponieważ udowodniono, że pomiędzy wynikami badań AT4 i GS21 istnieje bardzo dobra korelacja, można wykonać równolegle biologiczny test w beztlenowych warunkach środowiskowych w celu identyfikacji zaniżonego wyniku.

Czasopismo: Prace Instytutu Ceramiki i Materiałów Budowlanych
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa