rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Wykorzystanie pomiaru GNSS/IMU w krajowych aerotriangulacjach

STRESZCZENIE: W artykule przedstawiono wyniki badań dotyczących wykorzystania w krajowych aerotriangulacjach nowych technologii, w szczególności technologii zintegrowanego orientowania sensorów. Celem badań było określenie stanu projektowania i realizacji aerotriangulacji w zakresie projektowania fotopunktów, uzyskiwanych precyzji i niezawodności pomiarów. Badania oparto o wyniki 19 produkcyjnych aerotriangulacji wykonanych w kraju w latach 2008–2010. Wybrane do badań bloki wykonano wielkoformatowymi kamerami cyfrowymi, przy czym więcej niż 90% zdjęć miało pomiary GNSS/IMU. Bloki opracowano ponownie za pomocą programu Bingo, w celu usunięcia zdarzających się oczywistych pomyłek oraz w celu ujednolicenia ocen statystycznych. Oceniono projektowanie fotopunktów – ich liczbę i rozmieszczenie w bloku. Dla badanej próby bloków określono zakres zmienności precyzji pomiarów, ich przeciętne wartości oraz porównano uzyskane wartości przeciętne z możliwościami obecnych technik pomiarowych. Określono również przeciętną niezawodność poszczególnych grup pomiarów w aerotriangulacji oraz przeciętne dokładności wyznaczenia współrzędnych terenowych punktów wiążących. Precyzje pomiarów w badanej próbie bloków nie odbiegają od tych uzyskiwanych w innych krajach. Wnioski z badań dotyczą zmiany wymagań odnośnie liczby fotopunktów w bloku, gdyż na ogół w ocenianych blokach jest ona o wiele za duża. Wnioski również dotyczą poprawy dwóch elementów technologii, a mianowicie: ściślejszego powiązania kalibracji sensorów pomiarowych z okresami stabilności ich błędów systematycznych oraz zwiększenia precyzji sygnalizacji fotopunktów i precyzji pomiaru sygnałów na zdjęciach. Wyniki i wnioski z badań będą mogły służyć formułowaniu warunków dla wykonywania aerotriangulacji oraz zostaną wykorzystane w badaniach symulacyjnych aerotriangulacji w celu określenia pożądanej liczby i gęstości fotopunktów, dla dużych bloków opracowywanych technologią zintegrowanego orientowania sensorów.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Zastosowanie dyskretnej transformacji falkowej do filtracji danych lotniczego skaningu laserowego

Lotniczy skaning laserowy stanowi efektywne narzędzie do pozyskiwania informacji zarówno o fizycznej powierzchni ziemi, jak i elementach pokrycia terenu. Kluczowe zagadnienie w przetwarzaniu danych pochodzących ze skaningu laserowego stanowi filtracja, rozumiana jako eliminacja wszystkich punktów, nie należących do określonej powierzchni. Ze względu na duże zbiory danych skaningu laserowego poszukuje się szybkich algorytmów obliczeniowych, posiadających możliwości analizy danych w bardzo krótkim czasie. W artykule podjęto próbę opracowania uniwersalnej metody szybkiej filtracji danych lotniczego skaningu laserowego, opartej na analizie falkowej. W tym celu opracowano algorytm dwuetapowej filtracji, realizujący proces eliminacji punktów w dziedzinie częstotliwości. Filtrację oparto na założeniu, że wysokie częstotliwości sygnału, utożsamianego z profilami terenowymi, korespondują z obiektami na powierzchni terenu. Niskie częstotliwości odpowiadają natomiast za ogólny przebieg powierzchni gruntu. W pierwszym etapie filtracji opartej na filtrze dolnoprzepustowym dyskretnej transformacji falkowej, przeprowadzana jest identyfikacja wszystkich punktów znacznie odstających od powierzchni aproksymacji. Następuje redukcja wysokości punktów oraz budowa kolejnej powierzchni aproksymacji, nie zaburzonej wpływem obiektów terenowych. Aproksymacja terenu przybliża przebieg powierzchni gruntu, dzięki czemu algorytm działa zarówno w terenie płaskim, pochyłym, jak i pagórkowatym. Testy numeryczne opracowanego algorytmu zostały przeprowadzone na danych rzeczywistych. Wyniki filtracji danych na obiektach testowych są satysfakcjonujące. Skuteczność algorytmu oceniono na 95%, przy możliwości filtracji 1 miliona punktów w czasie 3.4 sekundy na komputerze przeciętnej klasy.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Modernizacja ewidencji gruntów i budynków na terenach gdzie funkcjonują mapy ewidencyjne w skali 1:2880 z wykorzystaniem metod fotogrametrii cyfrowej

Referat prezentuje wyniki prac pilotowych podjętych na zlecenie GUGiK, dotyczących modernizacji ewidencji gruntów i budynków metodami fotogrametrycznymi.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Systemy do pomiaru skrajni kolejowej - przegląd i tendencje rozwojowe

Pomiar skrajni budowli linii kolejowej jest zagadnieniem bardzo praktycznym, realizowanym na całym świecie przy pomocy różnych systemów pomiarowych. Pomiar ten ma na celu głównie określenie granic przestrzeni, jakich nie może przekroczyć żaden obiekt (np. budynek), znajdujący się przy torze. W niniejszym artykule dokonano przeglądu wybranych, istniejących systemów pomiarowych służących do określenia skrajni budowli. Aktualnie pracujące systemy oparte są głównie na trzech grupach metod: fotogrametrycznej – wykorzystującej parę zdjęć, metodzie profili świetlnych zadawanych światłem lasera i rejestrowanych przez szybką kamerę cyfrową oraz metodzie bazującej na pomiarze dalmierzem laserowym lub skanerem laserowym. W systemach najbardziej zaawansowanych łączy się powyższe metody pomiarowe. W opracowaniu wykazano wady i zalety poszczególnych systemów oraz dokonano podsumowania technologicznego wykorzystanych urządzeń pomiarowych. Jak wynika z przeprowadzonych badań literaturowych, aktualnie w przypadku systemów dedykowanych diagnostyce skrajni dominują najczęściej rozwiązania oparte na skanerach laserowych, pozyskujących dane w postaci profili rejestrowanych prostopadle do kierunku jazdy, wsparte ewentualnie systemami wizyjnymi. Natomiast w przypadku uniwersalnych mobilnych systemów widać wyraźną dominację wspólnych konfiguracji skanerów laserowych I kamer cyfrowych wspartych rejestracją INS/GNNS. W tych systemach pomiar obiektów jest odniesiony do globalnego układu współrzędnych, a następnie, po detekcji główek szyn, odbywa się transformacja do układu osi toru. Wstępna analiza prowadzi do wniosku, że dokładność pomiaru skrajni jest wyższa dla systemów specjalistycznych niż dla uniwersalnych.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Podstawy teoretyczne i przegląd metod oraz algorytmów korekcji radiometryczno-topograficznej radarowych obrazów satelitarnych

W artykule dokonano przeglądu modeli i algorytmów korekcji radiometrycznotopograficznej satelitarnych obrazów radarowych. Jest to wstępny etap prac badawczych prowadzących do skutecznej korekcji „efektu topograficznego” wpływającego na jakość automatycznej klasyfikacji obrazów. Artykuł systematyzuje modele i podejścia w procedurach korekcji dając bazę teoretyczną do prac eksperymentalnych z różnymi rodzajami obrazów radarowych. Na przestrzeni lat od momentu rozwoju techniki obrazowania w zakresie mikrofal prowadzone były badania na temat korekcji radiometryczno-topograficznych. Badania dotyczyły obrazów pochodzących z różnych sensorów, obrazujących w różnych pasmach, dla terenów o różnym zróżnicowaniu terenu i różnym rodzaju pokrycia terenu. Modele korekcji głównie opierają się na funkcji cosinus lokalnego kąta padania, zgodnie z prawem Lamberta stosowanym w optyce do powierzchni idealnie rozpraszających. Funkcja cosinus lokalnego kąta padania uwzględnia takie parametry jak spadek terenu, orientację prostej największego spadku oraz azymut płaszczyzny padania wiązki radarowej, a więc dobrze opisuje rzeźbę terenu. Przegląd literatury dotyczącej modeli wstecznego rozpraszania prowadzi do jednego wniosku. Teoria tylko w ograniczonym zakresie może wytłumaczyć mechanizmy rozpraszania od naturalnych powierzchni. A dodatkowo efekt zniekształcenia radiometrycznego wynikającego z topografii jest często zaniedbywany.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Metodyka zarządzania projektami GIS

Wybór i poprawne zastosowanie odpowiedniej metodyki zarządzania i wdrażania projektu GIS jest kluczowym czynnikiem decydującym o końcowym sukcesie tworzonego systemu. Zarządzanie projektem obejmuje szereg etapów, pozwalających między innymi na dokładne zrozumienie i przeanalizowanie potrzeb przyszłych użytkowników i uporządkowane przejście od funkcji biznesowych do aplikacji. W pracy przedstawiono metodykę zarządzania projektem GIS, określono role realizowane prze zleceniodawcę i wykonawcę projektu oraz podkreślono znaczenie języków formalnych wykorzystywanych w opracowaniu dokumentacji technicznej.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Porównanie możliwości identyfikacji upraw rolniczych na podstawie serii obrazów radarowych ENVISAT / ASAR / IMG i APG oraz wielospektralnych obrazów SPOT XS/XI

Obrazy radarowe stanowią już ważną część metod fotogrametrii i teledetekcji służących potrzebom geodezji i kartografii, w tym kartowaniu upraw rolniczych. W referacie zaprezentowane zostaną wyniki projektu ENVISAT – AO 783 finansowanego również przez KBN w formie grantu indywidualnego (5T12E 038 22), dotyczącego możliwości wykorzystania obrazów mikrofalowych ASAR jako alternatywy dla zobrazowań optycznych wielospektralnych w identyfikacji i kartowaniu wybranych upraw rolniczych. Praca wpisuje się w nurt badań poświeconych zastosowaniom teledetekcji pasywnej i aktywnej w realizacji procedur kontrolnych i monitoringowych przestrzeni rolniczej w ramach IACS.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Krakowskie Kopce w ArcGIS online

Technologie geoinformacyjne dają szerokie możliwości pozyskiwania, przetwarzania i udostępniania danych przestrzennych m.in. do tworzenia aplikacji oraz serwisów internetowych, które pozwalają na wyświetlanie oraz przetwarzanie w nowoczesny i łatwy sposób treści kartograficznych na laptopie, tablecie czy smartfonie. Celem niniejszego opracowania było przygotowanie interaktywnej aplikacji ArcGIS Online dla Kopców Krakowa, jako ważnych elementów krajobrazu. W opracowaniu zinwentaryzowano obiekty małej architektury oraz zieleń, występującą w bezpośrednim otoczeniu Kopców. W tym celu wykonano pomiary GPS i geotagowane zdjęcia. Określenia gatunków dokonano w oparciu o fachową literaturę dendrologiczną. Inwentaryzację uzupełniono wybranymi widokami przestrzennymi i przekrojami utworzonymi z chmur punktów lotniczego skanowania laserowego (źródło: projekt ISOK, GUGiK). W efekcie finalnym udostępniona została interaktywna prezentacja „Krakowskie Kopce” w formie Story Map ArcGIS Online.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Zastosowanie podejścia obiektowego w badaniach transgranicznych na wschodniej granicy Unii Europejskiej

Artykuł porusza problem strategii budowy bazy danych transgranicznych dla obszaru znajdującego się na wschodniej granicy Unii Europejskiej, charakteryzującego się wysokimi walorami przyrodniczymi, częściowo wykraczającego poza zasięg inicjatyw związanych z tworzeniem ESDI (European Spatial Data Infrastructure). Przedstawiona została specyfika oraz problemy dokumentacji GIS dla celów prowadzenia przyrodniczych badań naukowych na tego typu obszarze. Rozwiązania zagadnienia integracji danych transgranicznych podjęto się przy zastosowaniu techniki opartej na budowie bazy danych GIS przy użyciu: materiałów obrazowych, jako referencyjnych oraz krajobrazowej jednostki przestrzennej, jako obiektu odniesienia dla opisu krajobrazu, integracji i gromadzenia danych oraz pozwalającej na dalsze analizy przyrodnicze. W celu delimitacji takiej jednostki zastosowano podejście obiektowe. W artykule przedstawiono rekomendacje, ograniczenia oraz perspektywy dalszych badań w zakresie omawianej metodyki. Przedstawiono również propozycje dotyczące możliwych kierunków dalszego rozwoju Infrastruktury Danych Przestrzennych w kierunku opisu przestrzeni przyrodniczej.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Kameralne zagęszczenie osnowy polowej dla bloku zdjęć o minimalnym pokryciu

Obecnie cyfrowa ortofotomapa staje się jednym z podstawowych produktów fotogrametrycznych. Jest ona wykorzystywana do aktualizacji mapy topograficznej, tworzenia wtórnych opracowań tematycznych lub wręcz może stanowić odrębną warstwę w systemach GIS. Jednocześnie tworzone są bazy danych w postaci numerycznej. Przykładem takiej bazy, która docelowo ma pokrywać obszar całego kraju, jest Topograficzna Baza Danych. Mając do dyspozycji na obszarze generowania cyfrowej ortofotomapy NMT możemy wdrażać do praktyki produkcyjnej rozwiązania technologiczne bazujące na zdjęciach celowanych wykonywanych przy pokryciu podłużnym i poprzecznym jedynie 20% gwarantującym ciągłość pokrycia terenu. W niniejszym referacie są omówione aspekty technologiczne, dokładnościowe i ekonomiczne wykonania aerotriangulacji dla takiej geometrii zdjęć w bloku.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Ocena kartometryczności True-Ortho

W referacie dokonana zostanie ocena jakości geometrycznej true-ortho tworzonegow  oprogramowaniu firmy Inpho. Kartometryczność tego produktu jest funkcją precyzji geometrycznego opisu Numerycznego Modelu Powierzchni Terenu (NMPT). Prezentowane wyniki stanowią praktyczne podsumowanie prac badawczych prowadzonych w Zakładzie Fotogrametrii, Teledetekcji i SIP PW w ramach projektu badawczego KBN pt.: „Badanie jakości True-Ortho w aspekcie wykorzystywanych do jego generowania danych źródłowych”. W przypadku realizowanego projektu, budynki były rekonstruowane wariantowo w postaci GRID z danych źródłowych ALS lub automatycznego dopasowania zdjęć cyfrowych (matching) oraz TIN powstałego w wyniku pomiaru na stacji cyfrowej ImageStation (proces stereodigitalizacji) z kodowaniem danych wektorowych w środowisku MicroStation. Dzięki różnej postaci danych inicjalnych uzyskano odpowiedź, jak ich sposób zapisu i precyzja wpływa na finalną kartometryczność tworzonego produktu oraz jaka jest pracochłonność poszczególnych rozwiązań technologicznych. Ocena kartometryczności wygenerowanych true-ortho otrzymanych z różnych danych inicjalnych została przeprowadzona poprzez wektoryzację obrysów budynków techniką monoplotingu i ich porównaniu z danymi referencyjnymi.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Zastosowanie narzędzi geoinformatycznych w monitoringu szaty roślinnej Puszczy Niepołomickiej

Na 185 powierzchniach monitoringowych FOREMMS, regularnie rozmieszczonych na obszarze Puszczy Niepołomickiej, w latach 2001–2002, przeprowadzono spis roślin naczyniowych runa. Do analiz w prezentowanej pracy wybrano: Carex brisoides L. (Turzyca drżączkowata) oraz Vaccinium myrtillus L. (Borówka czarna), uznając je za charakterystyczne obecnie jak i w przeszłości, dla flory Puszczy Niepołomickiej. Wyniki prac wykazały, że Carex brisoides L. wystąpiła aż na 117 (ze 185) powierzchniach, a Vaccinium myrtillus L. tylko na 67. Przypadków występowania obu tych roślin jednocześnie doliczono się tylko 30. Wykorzystując oprogramowanie ArcGIS 8.2 (ESRI) wygenerowano obrazy rastrowe (algorytmy interpolacyjne IDW oraz SPLINE) reprezentujące zasięgi oraz intensywność występowania wybranych gatunków roślin na obszarze Puszczy Niepołomickiej. Analizy przestrzenne GIS określiły powierzchnię konkurujących ze sobą Carex brisoides L. (7.037 ha; 66%) powierzchni Puszczy Niepołomickiej) oraz Vaccinium myrtillus L. (3.968 ha; 37%), a także areał wspólnego ich występowania (1.334 ha; 12,5%). Dla wybranych analizowanych zmiennych środowiskowych takich jak: pH (H2O, KCl), zawartość węgla organicznego (C%), azotu (N%), współczynnika C/N w wierzchniej warstwie gleby (0–7 cm) i ściole, zastosowano algorytm interpolacyjny Kriging. Obrazy rastrowe dwóch w/w gatunków roślin poddano korelacjom przestrzennym z opisanymi zmiennymi środowiskowymi. W wybranych przypadkach dowiedziono istnienia związków korelacyjnych (np. Vaccinium myrtillus L. z obrazem C/N = +0,68; jonami H+ = +0,59) co pozwala na potwierdzenie stawianych hipotez o zjawiskach antropopresji (immisje przemysłowe, zamiany odczynu wierzchniej warstwy gleby, wahania zwierciadła wód gruntowych, niezgodność składu gatunkowego drzewostanu z siedliskiem, itp.).

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Selekcja podobrazów dla potrzeb dopasowywania zdjęć lotniczych oparta na histogramach gradientu i sieci neuronowej

Artykuł przedstawia wyniki wykorzystania sieci neuronowych do selekcji podobrazów oraz wyniki wyszukiwania wybranych obszarów na pozostałych zdjęciach z wykorzystaniem rozkładu odpowiedzi dla sieci SOM Kohonena. Zaproponowano reprezentacje fragmentu obrazu oparta na rozkładzie wartości modułu gradientu i jego kierunku. Badania przeprowadzono na dziewięciuset podobrazach zdjęć lotniczych okolic Krakowa o różnym pokryciu terenu podzielonych na trzy kategorie: obszarów korzystnych, pośrednich i niekorzystnych pod względem wyszukiwania cech do orientacji wzajemnej. Dla każdego z obrazów, w oparciu o algorytm Canny’ego, wyznaczono krawędzie. Na podstawie wartości gradientu i kierunków wykrytych krawędzi sporządzono histogram, który następnie posłużył wyznaczeniu reprezentacji podobrazu w postaci profilu kierunku. Tak przygotowana reprezentacje wykorzystano do uczenia sieci neuronowych metoda nadzorowana (backpropagation) oraz nienadzorowana (Kohonena), a następnie do klasyfikacji obszarów nauczonymi sieciami. W przypadku sieci backpropagation miara efektywności klasyfikacji był globalny współczynnik rozpoznania oraz macierz pomyłek. Dla sieci Kohonena wyznaczano współczynnik kompletności i poprawności. Wyniki zestawiono z rezultatami otrzymanymi na drodze uczenia metoda wstecznej propagacji błędów, gdzie generowane na mapie Kohonena odpowiedzi stanowiły sygnał wejściowy dla warstwy backpropagation. W dalszym etapie wytypowane obszary korzystne poszukiwano na sąsiednich obrazach. Wzmocniony funkcja preferująca wysokie wartości rozkład odpowiedzi na mapie cech siec  Kohonena, uzyskany dla podobrazów korzystnych, porównywano z rozkładem dla podobrazów o tych samych wymiarach na sąsiednich zdjęciach. Za miarę podobieństwa obszarów przyjęto współczynnik korelacji dla porównywanych odpowiedzi sieci.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Wykorzystane bezzałogowych aparatów latających (mini śmigłowców) do wykonywania fotogrametrycznych zdjęć lotniczych z niskich pułapów

W artykule przedstawione są wybrane aspekty organizacyjne, techniczne oraz
formalno – prawne związane z zastosowaniem bezzałogowych aparatów latających (mini
śmigłowców) do wykonywania fotogrametrycznych zdjęć lotniczych z niskich pułapów.
W przypadku tego typu aparatów latających do wykonywania zdjęć mogą być wykorzystywane
jedynie tzw. kamery niemetryczne czyli wybrane aparaty fotograficzne montowane w specjalnej
obudowie zainstalowanej pod śmigłowcem.
Aparaty fotograficzne wymagają kalibracji.
W artykule przedstawione są dwa różne zestawy aparatury:
- pierwszy zestaw to miniaturowy mini śmigłowiec o nazwie MD4-200 firmy Microdrones
GmbH z Niemiec zaprojektowany z myślą o wykorzystaniu do fotografowania z powietrza
różnego rodzaju obiektów; śmigłowiec ma niewielki udźwig – stąd też ma zainstalowany
kompaktowy aparat fotograficzny Pentax Optio A40 o rozdzielczości 12 milionów pikseli;
- drugi zestaw to mini śmigłowiec MS EAGLE o udźwigu około 5 kg z zainstalowanym
aparatem fotograficznym Canon EOS 5D.
W artykule są przedstawione także możliwości zastosowania tego typu aparatury w różnego
rodzaju zagadnieniach pomiarowych; w artykule załączone są także zdjęcia aparatury.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Automatyczna analiza prążków mory

W referacie przestawiono doświadczenia autorów związane z odtwarzaniem kształtu powierzchni na podstawie analizy obrazów prążków mory. Do tych analiz zostało wykorzystane komputerowe stanowisko pomiarowe zaprojektowane dla potrzeb diagnostyki medycznej. Przeanalizowano dobór parametrów systemu optycznego generującego obraz mory oraz przedstawiono także wybrane metody odtworzenie informacji o analizowanej powierzchni na podstawie zarejestrowanego obrazu. Analiza prążków odbywa się w dwu etapach. Pierwszy związany jest z rejestracją kilku obrazów i jego celem jest wyznaczenie fazy prążka na podstawie jego jasności. Drugi etap ma na celu pozbycie się nieciągłości fazy, czyli wyznaczenia numeru prążka („phase unwarpping”). W niniejszym referacie omówiono także zjawisko pojawiające się, gdy powstający obraz prążków odbiega od teoretycznego modelu oraz próby wykorzystania analogii do obrazów radarowych SAR.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Klasyfikacja obiektowa zdjęcia satelitarnego średniej rozdzielczoścI MODIS, pierwsze wyniki

W artykule przedstawione są pierwsze wyniki klasyfikacji obiektowej zdjęcia satelitarnego średniej rozdzielczości MODIS. Prace wykonano na podstawie dwóch zdjęć zarejestrowanych z pokładu satelity Terra w kwietniu i w sierpniu 2009 r. Przyjęto założenie wykonania równoczesnej klasyfikacji obu zdjęć. Dzięki czemu w procesie rozpoznania można było wykorzystać informacje związane ze zmianami spektralnymi poszczególnych klas pokrycia terenu, które nastąpiły w okresie kilku tygodni. Jako poligon badawczy wybrano fragment zdjęcia obrazujący centralno wschodnią część Polski o powierzchnię 85 267 km2, na którym zobrazowane są podstawowe formy pokrycia terenu występujące w kraju. Danymi wejściowymi są kanały spektralne zakresu promieniowania czerwonego i bliskiej podczerwieni, pierwszego i drugiego zdjęcia MODIS. Dodatkowo wykorzystano kanał PC 2 uzyskany w wyniku zastosowania analizy składowych głównych (PCA). Przyjęte zasady postępowania pozwoliły na rozpoznanie 6 podstawowych klas pokrycia terenu: wody, zabudowa zwarta, zabudowa rozproszona, lasy, tereny rolnicze, łąki. Ocena wyników została wykonana poprzez porównanie klasyfikacji zdjęć MODIS z bazą danych o pokryciu i użytkowaniu ziemi CORINE CLC2006. Całkowita dokładność klasyfikacji została oceniona na poziomie 78%.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna