rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Zalecenia dotyczące badań ultrasonograficznych w okulistyce. Część I: Badanie ultrabiomikroskopowe

Zakres ultradźwięków stosowany w obrazowej diagnostyce medycznej mieści się w granicach 2–80 MHz. Najwyższe częstotliwości z tego zakresu wykorzystuje się w diagnostyce obrazowej przedniego odcinka gałki ocznej. W niniejszej pracy opisano najnowszą z metod obrazowania ultrasonograficznego – badanie ultrabiomikroskopowe. Nadana mu nazwa miała podkreślać nieosiągalną wcześniej rozdzielczość badania, pozwalającą na uwidocznienie struktury badanych tkanek. W artykule zawarto podstawowe informacje o budowie i zasadach działania narzędzi używanych do badania ultrabiomikroskopowego oraz określono jego miejsce wśród innych metod obrazowania echograficznego gałki ocznej. Omówiono techniki badania oraz rolę zaleceń postępowania na każdym z etapów procedury diagnostycznej. Podkreślono rolę niedostatecznej współpracy konstruktorów nowych ultrasonograficznych zestawów diagnostycznych oraz informatyków tworzących oprogramowanie z użytkownikami tych narzędzi, co skutkuje brakiem pełnej spójności między składowymi tych zestawów. Opierając się na wieloletnim doświadczeniu w badaniu ultrabiomikroskopowym, autorzy podzielili się uwagami dotyczącymi praktycznych aspektów tej metody. Na koniec wymieniono wskazania i przeciwwskazania do diagnostyki ultrabiomikroskopowej. Wprowadzenie sondy ultradźwiękowej o ultrawysokiej częstotliwości umożliwiło wizualizację regionów zatęczówkowych przedniego odcinka gałki ocznej, których dokładna ocena za pomocą innych metod diagnostycznych nie jest obecnie możliwa. Szeroki wachlarz wskazań diagnostycznych, obejmujący zarówno stany chorobowe, jak i anomalie rozwojowe przedniego odcinka gałki ocznej, potwierdza wyjątkowe znaczenie tej metody.

Czasopismo: Journal of Ultrasonography
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne, nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: inżynieria biomedyczna, nauki medyczne
Pęknięcie śledziony po badaniu kolonoskopowym – opis przypadku

Wprowadzenie: Kolonoskopia jest rutynowo wykonywanym badaniem w diagnostyce i profilaktyce chorób jelita grubego. Pęknięcie śledziony to rzadko odnotowywane powikłanie, dotychczas opisano 80 przypadków. Opis przypadku: Pacjent, lat 72, hospitalizowany z powodu niedokrwistości mikrocytarnej. W trakcie badania kolonoskopowego wykonano polipektomię polipa esicy. W drugiej dobie po zabiegu: poranne omdlenie przy próbie pionizacji, utrzymująca się hipotonia, dodatnie objawy otrzewnowe. W badaniach dodatkowych: RTG przeglądowe jamy brzusznej – bez zmian, USG jamy brzusznej – płyn w jamie otrzewnej, powiększona śledziona o nierównych obrysach. W KT jamy brzusznej – rozerwanie śledziony z rozległym krwiakiem, duża ilość krwi w jamie otrzewnej. Pacjenta zakwalifikowano do laparotomii zwiadowczej, w wyniku której stwierdzono: znaczna ilość płynnej krwi i skrzepów w jamie otrzewnej, śledziona z linijnym pęknięciem przy szypule, wątroba z pękniętą torebką oraz niewielkim uszkodzeniem miąższu i krwawieniem, na przedniej ścianie żołądka krwiak z niewielkim uszkodzeniem surowicówki, krezka okrężnicy – w pobliżu zagięcia śledzionowego krwiak, nie ujawniono perforacji jelita. Omówienie: Pęknięcie śledziony jest bardzo rzadkim, ale groźnym powikłaniem kolonoskopii. Wśród mechanizmów prowadzących do uszkodzenia śledziony wymienia się: bezpośredni uraz, pociąganie układu więzadłowego, pociąganie zrostów między śledzioną i okrężnicą. Pęknięcie śledziony może być natychmiastowe lub opóźnione. Początek objawów występuje od 1 godziny do 2,5 dnia, najczęściej do 24 godzin od wykonania kolonoskopii. Czas do ustalenia rozpoznania – od 2 godzin do 13 dni, najczęściej do 24‑48 godzin. Najczęściej stosowane metody ustalenia rozpoznania to KT jamy brzusznej i USG jamy brzusznej. Śmiertelność wskutek pęknięcia śledziony po kolonoskopii – opisano 2 przypadki. Leczenie – w większości przypadków splenektomia. Podsumowanie: Wykonujący badania endoskopowe, jak również pacjenci poddawani badaniu kolonoskopowemu powinni być świadomi możliwości wystąpienia pęknięcia śledziony. W przypadku wystąpienia czynników predysponujących do wystąpienia tego powikłania u pacjentów bezobjawowych wskazana jest obserwacja do 24 godzin po kolonoskopii oraz wykonanie badania USG jamy brzusznej. W przypadku wystąpienia objawów sugerujących pęknięcie śledziony należy w trybie pilnym wykonać USG i KT jamy brzusznej.

Czasopismo: Pediatria i Medycyna Rodzinna
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki farmaceutyczne, nauki medyczne
Zalecenia dotyczące badań ultrasonograficznych w okulistyce. Część II: Ultrasonografia oczodołu

Procesy patologiczne toczące się w obrębie oczodołów stanowią heterogenną grupę schorzeń o różnej etiologii, różnym obrazie klinicznym i odmiennych modelach terapii. Ze względu na małą dostępność oczodołów dla badania klinicznego badania obrazowe odgrywają istotną rolę w procesie diagnostycznym oraz monitorowaniu procesu terapeutycznego u pacjentów z patologiami w obrębie oczodołów. Jednym z badań obrazowych jest badanie ultrasonograficzne. Jest ono stosunkowo łatwo dostępne, szybkie i bezpieczne dla pacjenta. W pracy zawarto listę wskazań do przeprowadzenia badania ultrasonograficznego oczodołów, w tym m.in. zaburzenia funkcjonalne narządu wzroku (zaburzenia widzenia, zaburzenia ruchomości), choroby autoimmunologiczne, zapalne, procesy rozrostowe i inne. Przedstawiono metodę standaryzacji według Ossoiniga, w której skład wchodzi echografia topograficzna, jakościowa oraz kinetyczna i która może ułatwić przeprowadzanie badań ultrasonograficznych oczodołu. Zaprezentowano zalecenia postępowania w diagnostyce ultrasonograficznej schorzeń oczodołowych, podkreślając znaczenie wyboru urządzenia badawczego, techniki badania (sposób przykładania sondy, technika transokularna, technika paraokularna) i przygotowania pacjenta do badania oraz wskazując właściwe elementy opisu badania. W pracy omówiono prawidłowy obraz ultrasonograficzny struktur oczodołu w warunkach fizjologii oraz wybrane przykłady patologii w obrębie oczodołów, takie jak guz rzekomy, orbitopatia tarczycowa, guzy nowotworowe nerwu wzrokowego i inne. Opisano charakterystyczne cechy prezentowanych schorzeń w badaniu ultrasonograficznym, z uwzględnieniem prezentacji A i prezentacji B. Zwrócono uwagę na ocenę kąta kappa w prezentacji A w ocenie echograficznej oczodołów. Zawarto również wartości norm grubości mięśni okołogałkowych i ilościowy pomiar ciężkości oftalmopatii tarczycowej w oparciu o ocenę indeksu mięśniowego według Ossoiniga.

Czasopismo: Journal of Ultrasonography
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne, nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: inżynieria biomedyczna, nauki medyczne
Zespół przerostu bakteryjnego jelita cienkiego u dzieci z dolegliwościami bólowymi brzucha

Mikroflorę jelita charakteryzuje różnorodność gatunków bakterii. W warunkach fizjologicznych skład ontocenozy jelitowej pozostaje w równowadze, a bakterie jelitowe stanowią barierę ochronną przed infekcjami. Zarówno ilościowe, jak i jakościowe zaburzenie mikroflory jelita ma niekorzystny wpływ na proces trawienia i wchłaniania składników pokarmowych. Górna część przewodu pokarmowego kolonizowana jest przez znikomą ilość drobnoustrojów. Wzrost liczby niepatogennych bakterii powyżej 105 komórek bakteryjnych w mililitrze treści jelitowej w początkowym odcinku jelita cienkiego określa się jako dysbakteriozę lub rozrost bakteryjny jelita. Celem pracy jest ocena częstości występowania dysbakteriozy jelitowej u dzieci z dolegliwościami brzusznymi. Materiał i metody: Badaniem objęto 83 dzieci (43 dziewczynki i 40 chłopców) w wieku od 4 do 17 lat (średnia 11±3,56 roku) z dolegliwościami ze strony przewodu pokarmowego. Po wykluczeniu zmian organicznych wykonywano wodorowy test oddechowy (hydrogen breath test, HBT) po doustnym obciążeniu laktulozą. Powietrze wydechowe oceniano za pomocą aparatu Gastrolyzer firmy Bedfont. Wyniki: Przeanalizowano dolegliwości zgłaszane przez pacjentów. Dominującym objawem u 47 (56%) badanych dzieci były bóle brzucha (27 dziewczynek i 20 chłopców); u 18 (21%) należały one do współistniejących objawów. HBT był dodatni u 59 (71%) badanych, w tym u 32 (74%) dziewczynek i 27 (68%) chłopców. Wniosek: W grupie pacjentów z dolegliwościami bólowymi brzucha rozpoznawana częstość przerostu flory bakteryjnej jelita cienkiego wynosi około 70%.

Czasopismo: Pediatria i Medycyna Rodzinna
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki farmaceutyczne, nauki medyczne
Bradykardia z towarzyszącymi zespołami MAS u 87‑letniej chorej, w przebiegu zaburzeń stymulacji spowodowanych mechanicznym uszkodzeniem elektrody przedsionkowej – opis przypadku

Szybki rozwój nowoczesnej medycyny pozwala na wdrażanie coraz bardziej skutecznych, ale i skomplikowanych form leczenia. Bardzo ważną rolę odgrywają techniki elektrofizjologiczne, wśród których najpowszechniejsze są kardiostymulatory, czyli układy stymulujące serce. Wciąż wzrasta liczba zabiegów implantacji, a tym samym zwiększa się populacja chorych ze stymulatorem serca. W Polsce w ciągu roku wszczepia się około 16 000 takich urządzeń, w tym w 60‑70% przypadków są to pierwsze implantacje. Wskazania do tej formy terapii są określone przez towarzystwa kardiologiczne i na bieżąco modyfikowane w razie pojawienia się wiarygodnych wyników randomizowanych badań klinicznych. Kardiostymulatory wykorzystuje się w leczeniu chorych z poważnymi, objawowymi zaburzeniami pracy układu bodźcoprzewodzącego serca. Wraz z coraz powszechniejszym dostępem do tej formy terapii niezmiernie ważna wydaje się więc znajomość możliwych jej niepowodzeń, takich jak wczesne i późne powikłania chirurgiczne oraz problemy niechirurgiczne. W pracy przedstawiono przypadek chorej, u której wystąpiła bradykardia z zespołami Morgagniego‑Adamsa‑Stokesa, czyli krótkimi, najczęściej powtarzającymi się epizodami zasłabnięć lub utrat przytomności wynikającymi z niedotlenienia ośrodkowego układu nerwowego, spowodowanego zatrzymaniem lub skrajnym spowolnieniem pracy serca. Objawy te były spowodowane zaburzeniami stymulacji w przebiegu mechanicznego uszkodzenia elektrody przedsionkowej. Szybka diagnostyka pozwoliła na ustalenie prawidłowego rozpoznania i włączenie odpowiedniego leczenia. U chorej usunięto uszkodzoną elektrodę i wszczepiono nowy dwujamowy układ stymulujący serce. Ta forma terapii okazała się skuteczna, uwolniła chorą od dolegliwości i istotnie wpłynęła na dalsze rokowanie.

Czasopismo: Pediatria i Medycyna Rodzinna
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki farmaceutyczne, nauki medyczne
Poczucie koherencji u osadzonych w Zakładzie Karnym wykazujących zachowania autoagresywne

Wstęp
Autoagresja w więziennictwie jest problemem bardzo powszechnym. Mimo wielu badań
dotyczących tego problemu, zjawisko to nie jest jeszcze w pełni poznane. Niektórzy autorzy
doszukują się w grupie osób dokonujących samouszkodzeń zaburzeń osobowości. Poczucie
koherencji jest podstawowym wymiarem osobowości, który ma istotny wpływ na radzenie
sobie w sytuacjach nowych, trudnych i niepewnych.
Cel badań
Celem badań była ocena poczucia koherencji u osadzonych odbywających karę pozbawienie
wolności po raz pierwszy w zakładzie karnym typu zamkniętego, wykazujących zachowania
autoagresywne oraz porównanie wyników z grupą osadzonych odbywających karę
pozbawienie wolności po raz pierwszy w zakładzie karnym typu otwartego.
Materiał i Metoda
Badania przeprowadzono na grupie 70 mężczyzn (31 – 40 lat) odbywających karę
pozbawienia wolności w Zakładzie Karnym w Potulicach. Narzędziem badawczym był
kwestionariusz SOC 29 (Sense of Coherence Scale).
Wyniki i wnioski
W badanej grupie osadzonych odbywających karę pozbawienie wolności po raz pierwszy w
zakładzie karnym typu zamkniętego, wykazujący zachowania autoagresywne wykazano
przeciętne wyniki poczucia koherencji oraz przeciętne wyniki jej składowych (poczucie
zrozumiałości zaradności, sensowności). Wyniki poczucia koherencji oraz jej składowych
były niższe u osadzonych odbywających karę pozbawienie wolności po raz pierwszy w
zakładzie karnym typu zamkniętego, wykazujących zachowania autoagresywne w
porównaniu z wynikami poczucia koherencji osadzonych odbywających karę pozbawienia
wolności po raz pierwszy w zakładzie typu otwartego.

Czasopismo: Journal of Health Sciences
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o zdrowiu
Bezobjawowa dławica piersiowa u chorego z zespołem metabolicznym – nowoczesne badania nieinwazyjne w diagnostyce i ocenie efektu leczenia

Wszystkie składowe zespołu metabolicznego zwiększają ryzyko sercowo‑naczyniowe, a cukrzyca uznawana jest za szczególnie silny negatywny czynnik prognostyczny. Pacjenci z cukrzycą często negują typowe dolegliwości dławicowe, skarżąc się jedynie na niespecyficzną duszność, nadmierną potliwość, uczucie zmęczenia, wyczerpania. Równocześnie jej występowanie wiąże się z istotnym niedoszacowaniem występowania choroby wieńcowej, późniejszym rozpoznaniem niedokrwienia mięśnia sercowego, nieoptymalną farmakoterapią i rzadszym leczeniem interwencyjnym. Autorzy przedstawiają przypadek chorego z zespołem metabolicznym (negującego dolegliwości dławicowe), diagnozowanego w kierunku choroby niedokrwiennej serca z powodu dyskretnych nieprawidłowości elektrokardiograficznych. Wykonanie sekwencji nieinwazyjnych badań obrazowych (radioizotopowy test wysiłkowy, badanie echokardiograficzne z oceną kurczliwości metodą odkształcenia dwuwymiarowego) umożliwiło rozpoznanie i ocenę efektu leczenia zaawansowanej choroby wieńcowej. Szczególnie wartościową obserwacją było wystąpienie w trakcie fazy recovery radioizotopowego testu wysiłkowego opóźnionego uniesienia odcinka ST, co jest zjawiskiem bardzo rzadkim, a świadczącym o istotnym zwężeniu naczynia nasierdziowego. W opisywanym przypadku rozpoznanie choroby wieńcowej zostało ustalone dzięki zastosowaniu nowoczesnych technik obrazowania, których nieinwazyjny charakter gwarantuje bezpieczeństwo pacjenta. Wykorzystanie tych wysoce wiarygodnych metod diagnostycznych umożliwiło wykrycie krytycznego zwężenia tętnicy wieńcowej, którego konsekwencją hemodynamiczną mógł być w niedalekiej przyszłości ostry zespół wieńcowy, jako pierwsza manifestacja kliniczna choroby wieńcowej. W przypadku wątpliwości klinicznych, zwłaszcza u asymptomatycznych chorych wysokiego ryzyka sercowo‑naczyniowego, słuszne jest zatem podejście zindywidualizowane i korzystanie z wszelkich dostępnych badań obrazowych.

Czasopismo: Pediatria i Medycyna Rodzinna
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki farmaceutyczne, nauki medyczne
Odnośnie artykułu Katarzyny Kuczyńskiej-Koschany "«Panienka, Godzina Polski», 1916: Irena Tuwim’s Literary Debut”

Poszukiwanie debiutu Ireny Tuwim nie należy do rzeczy łatwych. Jej pierwsze utwory, pisane w wieku młodzieńczym publikowane były na łamach prasy łódzkiej, często pod pseudonimami, nadanymi przez jej brata, Juliana, który w tajemnicy przed siostrą zanosił jej wiersze do zaprzyjaźnionych redakcji. W świetle dzisiejszej wiedzy za najwcześniej opublikowane wiersze poetki należy uznać utwory „Przy kominku” oraz „Szczęście” zamieszczone w pierwszej połowie 1914 r. na łamach jednodniówki literackiej „Życie Łódzkie” pod red. A. Nullusa, współtworzonej przez J. Tuwima. Wspomniane wiersze zostały podpisane pseudonimem „Ira Blanka”. Ponadto wierze zostały opatrzone przypisem, z którego wynikało, że ich autorka miała 15 lat a wiersze zostały opublikowane bez jej wiedzy.

Czasopismo: Czytanie Literatury. Łódzkie Studia Literaturoznawcze
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: literaturoznawstwo
Różnorodność przebiegu klinicznego choroby kociego pazura

Choroba kociego pazura, czyli zakażenie bakterią Bartonella henselae, jest w Polsce rzadko rozpoznawaną chorobą zakaźną. Na świecie choroba kociego pazura występuje w każdej grupie wiekowej. Dzieci są populacją szczególnie narażoną na zakażenie ze względu na bliski, często niekontrolowany przez osoby dorosłe, kontakt ze zwierzętami domowymi. Do zakażenia człowieka dochodzi poprzez ugryzienie lub podrapanie skóry przez zainfekowane zwierzę: kota, świnkę morską, królika, sporadycznie psa. Zmianę pierwotną stanowi grudka pojawiająca się w miejscu zadrapania, stopniowo przechodząca w strup oraz narastająca, bolesna limfadenopatia, która może utrzymywać się do kilku miesięcy. Współistniejące z nimi: wysoka gorączka, zlewne poty oraz znaczne osłabienie pacjenta sugerują rozpoznanie procesu nowotworowego. U około 10% pacjentów występuje pozawęzłowa postać zakażenia, która manifestuje się: zapaleniem wsierdzia, mózgu, siatkówki i naczyniówki, wątroby oraz rumieniem guzowatym. W pracy przedstawiono przypadki kliniczne zachorowań na chorobę kociego pazura o odmiennym przebiegu, który zależny był przede wszystkim od czasu, jaki upłynął od kontaktu z chorym zwierzęciem do momentu rozpoznania. Podkreślono znaczenie prawidłowo przeprowadzonego wywiadu dotyczącego kontaktu pacjenta ze zwierzętami domowymi oraz wczesnego rozpoznania choroby u dzieci, jako czynników zdecydowanie poprawiających efektywność leczenia choroby kociego pazura. Prawidłowe rozpoznanie choroby w formie pierwotnej przez pediatrę lub lekarza rodzinnego zmniejsza traumatyzację małego pacjenta powodowaną dodatkowymi badaniami diagnostycznymi mającymi na celu wykluczenie choroby nowotworowej.

Czasopismo: Pediatria i Medycyna Rodzinna
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki farmaceutyczne, nauki medyczne
Odzyskiwanie Conrada

Tekst jest omówieniem publikacji Wydawnictwa UMCS Polskość i europejskość w Josepha Conrada wizjach historii, polityki i etyki pod redakcją Wiesława Krajki. Jest to drugi tom serii Joseph Conrad a Polska, Europa Środkowo-Wschodnia i świat, stanowi część działań naukowych prowadzonych przez Zakład Badań Conradoznawczych UMCS. Monografia, podobnie jak poprzedniczka, jest wyborem tekstów opublikowanych wcześniej w języku angielskim w 22 tomach serii Conrad: Eastern and Western Perspectives. Recenzja zwraca uwagę na walory tego wydawnictwa, które zawiera badania czołowych polskich i zagranicznych conradystów. Prócz tego pełni funkcję popularyzatorską, jest swoistym odzyskiwaniem Conrada, autora niemal nieobecnego w polskiej edukacji.

Czasopismo: Czytanie Literatury. Łódzkie Studia Literaturoznawcze
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: literaturoznawstwo
La Terre de la grande promesse – francuska edycja Ziemi obiecanej Władysława Stanisława Reymonta

Danuta Knysz-Tomaszewska (Université Paris IV Sorbonne, Uniwersytet Warszawski) oraz Małgorzata Smorąg-Goldberg (Université Paris IV Sorbonne), redaktorki publikacji zatytułowanej La Terre de la grande promesse, oddały do rąk czytelnika francusko-polską edycję Ziemi obiecanej Władysława Stanisława Reymonta. Ta ważna dla promocji polskiej kultury za granicą inicjatywa wydawnicza powstała przy współpracy dwóch instytucji: paryskiego Interdyscyplinarnego Ośrodka Badań Środkowoeuropejskich na Sorbonie (CIRCE) oraz Wydziału Polonistyki Uniwersytetu Warszawskiego przy wsparciu finansowym l’Association Française d’Action Artistique. Licząca około dwustu pięćdziesięciu stron La Terre de la grande promesse nie jest tłumaczeniem całej powieści Reymonta. Francuska publikacja jest natomiast nowatorskim, interdyscyplinarnym kolażem literacko-naukowo-kulturoznawczym, na który składają się: fragmenty Ziemi obiecanej w przekładzie Oliviera Gautreau,  artykuły literaturoznawcze i filmoznawcze oraz część ikonograficzna, pt. Łódź wczoraj i dziś. Łódź, po ponad stu latach od ukazania się w druku Ziemi obiecanej, została ponownie uczestnikiem zbliżenia kultur, tym razem polskiej i francuskiej – La Terre de la grande promesse reprezentowała polską literaturę u progu dwudziestego pierwszego wieku podczas Sezonu Kultury Polskiej w Paryżu.

Czasopismo: Czytanie Literatury. Łódzkie Studia Literaturoznawcze
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: literaturoznawstwo
Rewizja procesu absolutyzacji ciała w sporcie z perspektywy ponowoczesności

Kultura fizyczna należy do jednych z najpopularniejszych sposobów nadawania sensu samemu sobie, swojemu życiu, jak i otaczającemu światu. Niestety jednak sport, zwłaszcza ten profesjonalny, w dobie ponowoczesności zyskuje zgoła odmiennie oblicze. Wzorce lansowane przez ponowoczesne media powodują, że ciało przestaje być rozumiane przez pryzmat swoich cielesnych funkcji, ale staje się ono celem w samym sobie. Głównym celem artykułu było zwrócenie uwagi na problem absolutyzacji ciała w sporcie, z uwypukleniem faktu, że sport, jak każda inna społeczna czy indywidualna działalność człowieka, może ulegać różnym dewiacjom. W artykule poddano krytyce współczesny obraz ciała poniekąd uzasadniając ten fakt ponowoczesnymi realiami, w których nawet stuka ucieka się do okrucieństwa i fizjologii jako narzędzi ekspresji i formy przekazu.

Czasopismo: Journal of Health Sciences
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o zdrowiu
Czynniki wpływające na skuteczność aerozoloterapii u dzieci

Aerozoloterapia należy do najczęściej wybieranych metod w postępowaniu leczniczym wielu chorób pulmonologicznych wieku rozwojowego. W aerozoloterapii – jest to jej podstawowa zaleta – leki są bezpośrednio kierowane do chorych obszarów płuc, gwarantując szybszy efekt terapeutyczny oraz możliwość stosowania mniejszych dawek leku. Efekty inhalowania zależą od budowy anatomicznej układu oddechowego dziecka i jego funkcjonowania, właściwie dobranego leku, wielkości cząsteczek oraz zastosowanej aparatury. Integralną częścią aerozoloterapii jest także dobrze przeprowadzona edukacja w wieku rozwojowym. Sposób podawania aerozolu powinien być skoncentrowany na inhalatorach najłatwiejszych w użyciu, prawidłowo dobranych do różnych grup wiekowych oraz niewymagających wielokrotnych szkoleń w zakresie obsługi. Systemy aerozoloterapii różnią się pod względem budowy, sposobu wytwarzania chmury aerozolu, techniki optymalnej inhalacji i trudności w obsłudze. W aerozoloterapii pediatrycznej w celu wdychania leków najczęściej stosowane są cztery systemy: indywidualne inhalatory ciśnieniowe pMDI (pressurized metered‑dose inhaler), pMDI ze spejserem, inhalatory suchego proszku DPI (dry powder inhaler) i nebulizatory. U małych dzieci, zwykle oddychających przez nos, problemem może być nawiązanie współpracy, dlatego stosuje się u nich maski twarzowe. Bez względu na wybór inhalatora najważniejsza jest poprawna i wielokrotna edukacja poprzez demonstrację techniki oddychania i nadzorowanie wykonania inhalacji. Ważnym elementem dobrze przeprowadzonej inhalacji jest również analiza indywidualnych potrzeb dziecka ze zmianami pulmonologicznymi.

Czasopismo: Pediatria i Medycyna Rodzinna
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki farmaceutyczne, nauki medyczne