rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Miejsca pamięci w przestrzeni miejskiej Warszawy. Pomnik generała Emila Augusta Fieldorfa „Nila” na warszawskiej Pradze-Południe

Analiza funkcjonowania pomników w przestrzeni miejskiej jest jednym z elementów studiów nad pamięcią zbiorową. Według Aleksandra Wallisa (1971) pomniki wyrażają moralne, polityczne, intelektualne wartości mniejszych i większych zbiorowości. Społeczeństwo czuje się zobowiązane, by pamiętać, że otrzymało coś, co nie było jego zasługą. Chęć odwdzięczenia się przybiera formę pamięci i aktywnego pamiętania; wyraża się w materialnych formach, jakimi są pomniki. W artykule przedstawione zostaje studium przypadku pomnika generała Emila Augusta Fieldorfa „Nila” na warszawskiej Pradze-Południe. Sformułowane zostały następujące problemy badawcze: w jaki sposób miejsce pamięci funkcjonuje w społeczeństwie, jaki jest społeczny odbiór symboliki miejsca pamięci oraz jaka jest relacja danego miejsca pamięci do innych miejsc? Badanie realizowane było w 2014 roku za pomocą trzech metod: obserwacji uczestniczącej, analizy danych zastanych oraz wywiadów pogłębionych. Wyniki badania pokazują, że pomniki traktowane są jako narzędzie konieczne do podtrzymania pamięci o ważnych postaciach i wydarzeniach historycznych. Istnieją również silne grupowe oczekiwania i wymagania wobec symboliki miejsc pamięci. Podsumowując, warto się zastanowić. jakie postaci i wydarzenia w społecznym odbiorze zasługują na upamiętnienie w przestrzeni publicznej. 

Czasopismo: Konteksty Społeczne
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne
Wsparcie osób starszych i niepełnosprawnych. Przypadek Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Krakowie

Wykluczenie społeczne jest zjawiskiem wielowymiarowym, trudnym do jednoznacznego zdefiniowania i pomiaru. Osoby starsze i niepełnosprawne należą do kategorii osób korzystających z pomocy społecznej, są często wykluczane lub zagrożone wykluczeniem społecznym. Podstawową instytucją pomagającą tym osobom jest ośrodek pomocy społecznej, którego celem jest wsparcie życia społecznego osób wykluczonych. W artykule omówione zostaną wybrane świadczenia niepieniężne na rzecz osób starszych i niepełnosprawnych na przykładzie Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Krakowie. 

Czasopismo: Konteksty Społeczne
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne
Sens życia młodzieży maturalnej Sandomierza

Analiza materiału empirycznego uzyskanego w wyniku badań przeprowadzonych przez autorkę w Sandomierzu wykazała, że młodzież klas maturalnych cechuje wysoki  poziom ogólnego zadowolenia z życia. Zagadnienie sensu życia stanowi dla niej żywotny i ważny problem. Młodzież często o nim rozmyśla i wyraża w zasadzie pozytywny stosunek do życia. Można postawić tezę, że dość powszechne zadowolenie utrwala poczucie sensu istnienia, a sens jest warunkiem szczęścia pojmowanego jako zadowolenie. Wśród wartości  mających rangę sukcesu naczelne miejsce zajmuje szczęście rodzinne. Zdecydowana większość badanych skłonna jest udanemu życiu rodzinnemu i osobistemu  podporządkować satysfakcjonującą i dobrze płatną pracę oraz zdobycie wysokiego wykształcenia gwarantującego dobrą pracę. W hierarchii pięciu najważniejszych celów nadających życiu sens determinujące znaczenie przypisano miłości. Ta wartość łączy się ze szczęśliwą rodziną, w której są dzieci, a posiadana praca zapewnia bezpieczeństwo finansowe. Co trzeci badany jako determinantę poczucia sensu wskazuje głęboką wiarę (tyle samo osób zadeklarowało posiadanie głębokiej wiary). Wśród spraw bardzo ważnych rodzina, przyjaciele i znajomi, a także praca zyskały wyższą rangę niż religia. W kontekście celu ostatecznego szczęście rodzinne jest dwukrotnie częściej wskazywane niż wiara w Boga i zbawienie duszy. Preferowane cele mają częściej charakter wartości indywidualnych niż społecznych, częściej wartości codziennych niż religijnych, częściej konkretnych niż ogólnych. Młodzież ceni sobie ustabilizowane życie dzięki posiadanej pracy oraz afirmuje związki osobowe i kontakty międzyludzkie. Wyniki badań socjologicznych nie dają wprawdzie całościowego obrazu poglądów młodzieży maturalnej Sandomierza na sens życia, ale wskazują na kilka istotnych aspektów, świadczących o jego ugruntowanym poczuciu. 

Czasopismo: Konteksty Społeczne
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne
Po co nam media – po co my mediom? Funkcje i oddziaływanie mediów masowych w społeczeństwie

Tekst jest syntezą teoretycznych rozważań autora, zawartych w szerszej pracy na temat roli społecznej, wartości oraz cech mediów, i analizy rzeczywistości medialnej, zawartej w pracach z zakresu komunikacji medialnej. Podstawowym pytaniem zadanym w tekście jest pytanie o funkcje, jakie pełnią media masowe w codziennym życiu społeczeństw ponowoczesnych na poziomie odbiorcy masowego, a także o to, jakie potrzeby odbiorców spełniają i jak przebiega mechanizm ich działania (ze szczególnym uwzględnieniem oddziaływania na odbiorców). 

Czasopismo: Konteksty Społeczne
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne
Obowiązkowy celibat i czystość seksualna księży rzymskokatolickich w wyobrażeniach i ocenach licealistów i studentów w Polsce

W artykule tym ukazuję postawy i oceny młodzieży licealnej i akademickiej wobec obowiązkowego celibatu i czystości seksualnej księży rzymskokatolickich. Podstawę do tej prezentacji stanowią wyniki moich badań socjologicznych, które zrealizowałem wśród respondentów dobranych technikami statystycznymi reprezentujących obie kategorie młodzieży w drugiej połowie XX wieku i w drugiej dekadzie obecnego wieku. Łącznie we wszystkich badaniach uczestniczyło 976 licealistów (637 kobiet i 339 mężczyzn) i 546 studentów (327 kobiet i 219 mężczyzn), a ogółem – 1522 respondentów, w tym 964 kobiety i 558 mężczyzn. Respondenci w obu sytuacjach reprezentowali pierwszy i trzeci rok nauki. Badania wykazały, że większość licealistów i studentów sprzeciwia się obejmowaniu obowiązkowym celibatem wszystkich księży, a jedna trzecia opowiada się za dobrowolnym jego wyborem przez księży, którzy odczuwają w sobie predyspozycje do życia poza małżeństwem i rodziną,  w samotności i do trwałej abstynencji seksualnej. Z kolei księża odczuwający w sobie powołanie do małżeństwa i rodziny powinni mieć możliwość do łączenia tego powołania z powołaniem do kapłaństwa. Większość respondentów zaznacza, że obowiązkowa bezżenność księży przyczynia się do systematycznego regresu liczby kandydatów do kapłaństwa, a także do porzucania kapłaństwa przez wielu księży. Ten sam odsetek respondentów akceptuje księży żonatych i ich rodziny. Koszty utrzymania takich księży i ich rodzin należą, zdaniem respondentów, do biskupa i parafian. Obowiązkowy celibat połączony z abstynencją seksualną i całkowite posłuszeństwo władzy kościelnej naruszają wolność osobistą i autonomię decyzji księdza. Płeć nie wnosi istotnych różnic do nastawienia większości respondentów do obowiązkowego celibatu i nakazu czystości seksualnej księży. Większe zróżnicowanie w tym względzie powoduje szczebel ich edukacji  – średniej i wyższej: studenci są częściej krytycznie nastawieni do obu tych zjawisk niż licealiści. Największy wpływ na krytyczne lub pozytywne nastawienie do celibatu mają deklaracje wiary i niewiary oraz praktyk religijnych licealistów i studentów. Respondenci głęboko wierzący i systematycznie praktykujący rzadko krytykują obowiązek celibatu, a liczniej opowiadają się za jego koniecznością. Respondenci obojętni religijnie i niewierzący oraz niespełniający praktyk religijnych zdecydowanie częściej sprzeciwiają się w ogóle celibatowi księży i widzą w nim wyłącznie czynnik naruszający wolność i godność osobistą księdza, jak też osłabiający lub uniemożliwiający samodzielność jego decyzji w życiu zawodowym i osobistym.

Czasopismo: Konteksty Społeczne
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne
Drapieżne konferencje: nieetyczne praktyki konferencyjne zagrażające nauce

Esej opisuje zjawisko „drapieżnych konferencji”, przedstawia ich charakterystyczne cechy oraz opisuje spowodowane tym problemy, przynoszące szkodę nauce.  Drapieżne konferencje nie prowadzą rzetelnego procesu recenzyjnego, często mają fikcyjny komitet organizacyjny, nie są przejrzyste w kwestiach finansowych oraz siedziby, i publikują niemalże wszystko w publikacjach pokonferencyjnych. W zakończeniu artykułu wskazane jest, jak można walczyć z „drapieżnymi konferencjami”.

Czasopismo: Konteksty Społeczne
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne
Dopuszczalność orzeczenia przez sąd odwoławczy wyrokiem łącznym kary łącznej po raz pierwszy albo orzeczenia jej w zakresie innym niż orzekł sąd pierwszej instancji. Glosa do uchwały składu 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 28 czerwca 2018 r. (I KZP 3/18, OSNKW 2018, nr 8, poz. 55)

W glosie poruszono problem dopuszczalności orzeczenia przez sąd odwoławczy po raz pierwszy kary łącznej lub wymierzenia jej w zakresie innym niż sąd pierwszej instancji z punktu widzenia zasady dwuinstancyjności, dostępu do sądu i prawa do obrony. Dokonując analizy rozwiązań konstytucyjnych i konwencyjnych, autor podejmuje próbę udzielenia odpowiedzi na pytanie, jaki jest zakres uprawnienia sądu odwoławczego do zmiany wyroku łącznego sądu pierwszej instancji. Rozważania prowadzą do wniosku, że ani art. 176 ust. 1 Konstytucji RP, ani art. 6 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka (EKPC) i uzupełniający jego treść art. 2 Protokołu nr 7 do EKPC, jak również art. 14 ust. 5 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych zasadniczo nie stoją ku temu na przeszkodzie, co powinno znaleźć odzwierciedlenie w procesie wykładni art. 437 § 2 Kodeksu postępowania karnego. Zdaniem autora wątpliwości, z omawianej perspektywy, budzi jednak sytuacja, w której sąd odwoławczy miałby uwzględnić przy wymierzaniu kary łącznej karę jednostkową nieznaną, z różnych względów, sądowi pierwszej instancji, czemu szczególnie poświęcono część rozważań i uwag krytycznych.

Czasopismo: Studia Iuridica Lublinensia
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
Preperformatywne cienie i ślady antropologii. O pograniczu nauk społecznych i teatru

Wśród prekursorskich myśli istotnych dla studiów performatywnych znajduje się dorobek wielu antropologów. Centralnym celem tego artykułu jest zaprezentowanie trzech głównych kategorii antropologicznego wkładu do tej dziedziny. Przedstawieniu kolejno podlegać będą: debata, praktyka i koncepcje. Chociaż spotkanie między teatrem a antropologią w wymiarze teoretycznym było późne, to pierwsza refleksja o takim charakterze wiązana być może z pojawieniem się toposu teatrum mundi w starożytnej filozofii i literaturze. Wczesna antropologia podjęła się analiz religii, uwzględniając kwestię relacji rytuału i teatru, co rozpoczęło jedną z najdłuższych debat, stanowiącą teoretyczne podłoże studiów performatywnych. Obie dziedziny preferują w swojej metodzie doświadczenie, pochodzące z badań terenowych lub partycypacji w procesie twórczym. Takie ujęcie odsyła nas do obserwacji uczestniczącej, w której to etnograf w swej cielesno-intelektualnej rozciągłości zmuszony jest do odgrywania różnych „ról’’. Antropologia, co oczywiste, oprócz kluczowej debaty i nie mniej ważnej praktyki badawczej odznacza się istotnym teoretycznym wkładem do studiów performatywnych, który omówiony zostanie na podstawie dwóch koncepcji: widowiska kulturowego i dramatu społecznego. W tym sensie wyrażenie pre-performatywny nie usiłuje zaprzeczyć odwieczności i wszechobecności performatywnego aspektu kulturowo-społecznych działań, a raczej wskazuje na czas, w którym – po pierwsze – nie stanowił on sformułowanego i wyjściowego elementu dla podejmowanych analiz antropologicznych i – po drugie – nie przyczynił się do powołania odpowiednich katedr.

Czasopismo: Konteksty Społeczne
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii
Chemizacja rolnictwa w wybranych aktach prawnych

W artykule podjęto próbę analizy statusu pojęcia chemizacji w wybranych aktach prawnych, zarówno międzynarodowych, unijnych, jak i krajowych, oraz wskazania w zarysie problemów prawnych wiążących się z chemizacją w rolnictwie. Przeprowadzona analiza miała na celu wykazanie i zaakcentowanie wieloaspektowości i złożoności zagadnienia. Pojęcie chemizacji rolnictwa należy do siatki pojęciowej innych niż prawo działów, przede wszystkim chemii, nauk przyrodniczych i nauk agrotechnicznych. Nie ma ono definicji legalnej i jest rozproszone w różnych aktach prawnych, istotnie rzutując na takie obszary jak: ochrona środowiska, bezpieczeństwo żywności, bezpieczeństwo żywnościowe, ochrona interesów konsumenta i przedsiębiorcy rolnego. Z uwagi na specyfikę opracowania wykorzystano metodę dogmatyczną, za pomocą której przeprowadzono analizę materiału badawczego składającego się z obowiązujących wybranych, kluczowych przepisów prawa międzynarodowego i unijnego oraz aktów prawa krajowego. W celu rozszerzenia problematyki i uwypuklenia zagadnień będących przedmiotem opracowania wykorzystano metodę analizy treści i analizy dokumentów, dzięki czemu ukazano aktualność omawianej problematyki i jej istotne znaczenie ze społecznego punktu widzenia. Przeprowadzona analiza miała na celu ukazanie i podkreślenie wieloaspektowości i złożoności zagadnienia.

Czasopismo: Studia Iuridica Lublinensia
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
Praca socjalna z osobami starszymi w środowisku lokalnym na przykładzie rejonu opiekuńczego „Barwinek-Baranówek” w Kielcach

W Polsce, podobnie jak w wielu innych krajach europejskich, mamy do czynienia z postępującym procesem starzenia się społeczeństwa. Problem nie omija również województwa świętokrzyskiego, w tym miasta Kielce. Obecnie 19,6% ludności Kielc, a więc niemal co piąty mieszkaniec miasta, ma więcej niż 65 lat. W związku z dużą skalą tego zjawiska oraz poważnymi konsekwencjami, jakie za sobą niesie, pomoc ludziom starszym stanowi znaczący obszar działania instytucji pomocy społecznej - Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w Kielcach. W Rejonie Opiekuńczym „Barwinek–Baranówek” do najczęściej udzielanych form pomocy osobom starszym należą: usługi opiekuńcze bądź specjalistyczne usługi opiekuńcze, obiady barowe, opał z dowozem, przyznanie miejsca pobytu w placówkach wsparcia dziennego, a także zasiłki finansowe. Dużą rolę odgrywa także praca socjalna na rzecz osób starszych, w zakres której wchodzą: przekazywanie informacji, udzielanie porad, aktywizacja, interwencja kryzysowa, terapia, rozwiązywanie konfliktów, mediacje, wsparcie psychologiczne, pomoc w załatwianiu spraw urzędowych, udzielanie wsparcia dla członków rodziny i opiekunów i wiele innych działań. Praca socjalna na rzecz seniorów polega także na podejmowaniu działań zmierzających do uruchomienia możliwości tkwiących w seniorach celu poprawy ich sytuacji.

Czasopismo: Konteksty Społeczne
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne
Socjopedagogiczne konteksty ochrony praw dziecka na terenie szpitala psychiatrycznego

W polskiej debacie publicznej powraca regularnie dyskusja dotycząca praw dziecka. W kontekście tym najczęściej wskazuje się na relację, jaka istnieje pomiędzy dzieckiem oraz jego rodzicami. Równie często pojawia się do kwestia prawa dziecka do ochrony zdrowia. Obszar ten określić należy mianem unikalnego. Zarówno bowiem polska ustawa o Rzeczniku Praw Dziecka, jak i powstała z polskiej inicjatywy Konwencja o prawach dziecka wskazują, iż dziecko w sposób szczególny winno mieć zagwarantowane prawo do ochrony zdrowia. W ujęciu tym wskazuje się również na unikalne zagadnienie, jakim jest zdrowie psychiczne dziecka. Analizując ten temat, dostrzec można istotne uwagi oraz refleksje. Obserwując bowiem codzienną rzeczywistość oddziałów psychiatrycznych przeznaczonych dla dzieci oraz młodzieży, uznać można, iż niejednokrotnie miejsca te przypominają placówki resocjalizacyjne. Badając sprawy małoletnich pacjentów, widać również praktyczne dylematy dotyczące ochrony praw dzieci w szpitalu psychiatrycznym. Zastanowić się zatem warto, czy w tego typu oddziałach mogą one liczyć na dodatkową opiekę pielęgnacyjną sprawowaną przez rodziców? Czym w podobnej sytuacji klinicznej będzie naruszenie godności młodych pacjentów? Czy zgodę na leczenie (terapię) winni wydawać jedynie ich rodzice? Czy dzieci mają prawo do informacji na temat leczenia? Czy mogą oczekiwać zachowania przez psychologa tajemnicy? W prezentowanym artykule podjęta zostanie próba udzielenia odpowiedzi na te pytania.

Czasopismo: Konteksty Społeczne
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
Młode pokolenie Polaków a system czasu transformacji w reportażach społecznych „Gazety Wyborczej”

W artykule przyjrzę się wydobywaniu i przetwarzaniu faktów społecznych przez autorów Gazety oraz ich interpretacji procesów społecznych, zachodzących w czasie transformacji ustrojowej. Zobrazuję metody swoistej socjografii, lokując jej przedmiot w złożonej w tamtych czasach sytuacji geopolitycznej i społeczno-gospodarczej Polski. Zastanowię się nad skutkami oddziaływania poprzełomowego systemu państwa na życie jednostkowe obywateli i zbiorową egzystencję pokolenia młodych Polaków. W opisie i ocenie transformacyjnego systemu wykorzystam oryginalne teksty zamieszczone na łamach „Gazety Wyborczej” w okresie 1992-2004. Ich analiza pozwoli mi na postawienie hipotez badawczych, a następnie – po ich zweryfikowaniu – na wysnucie odpowiednich wniosków. Wybór reportaży podyktowany jest dominacją w tekstach bohatera młodzieżowego, którego autorzy sytuują w centrum transformacyjnych przemian. Zapisy (z wyjątkiem reportaży Mariusza Szczygła, który o młodzieży w zasadzie nie pisze) wydatnie ukazują rozterki i dylematy młodych Polaków, ulokowanych w tyglu przeobrażeń systemowych, które trwają do dziś. W artykule sporo uwagi poświęcę subkulturom młodzieżowym, traktowanym tu jako zaczyn młodzieńczego buntu i zarzewie działań wspólnotowych młodych bohaterów. Oparcie się na materiale źródłowym (reportażu pisanym – prasowym) zwiększyć ma atrakcyjność odbiorczą niniejszego szkicu  i poszerzyć jego walory poznawcze. Celem artykułu jest zachęcenie potencjalnych czytelników – zarówno uczniów szkolnych i przedstawicieli innych grup społecznych, jak i wykwalifikowanych badaczy tematu – do sięgnięcia po cytowane pozycje.

Czasopismo: Konteksty Społeczne
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne
Ocena dowodów dotyczących publicznego ujawnienia wzoru wspólnotowego w Internecie

Kwestia publicznego ujawnienia wzoru wspólnotowego została uregulowana w art. 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002 z dnia 12 grudnia 2001 r. w sprawie wzorów wspólnotowych. Zgodnie z tym przepisem wzór uznaje się za udostępniony publicznie, jeżeli został opublikowany po zarejestrowaniu, wystawiony, wykorzystany w handlu, lub w inny sposób ujawniony, z wyjątkiem przypadków, gdy wydarzenia te nie mogły stać się dostatecznie znane podczas zwykłego toku prowadzenia spraw środowiskom wyspecjalizowanym w danej branży, działającym we Wspólnocie. Publiczne udostępnienie wzoru następuje w sytuacji, gdy zdarzenia te mogły być znane w toku prowadzenia normalnej działalności zawodowej w środowisku wyspecjalizowanym w danym sektorze, działającym we Wspólnocie. Wyliczenie sposobów publicznego ujawnienia zawarte w art. 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002 nie stanowi katalogu zamkniętego. Ujawnienie wzoru wcześniejszego w Internecie powoduje trudności w ocenie, czy to udostępnienie spełnia przesłanki wymagane dla publicznego udostępnienia wzoru, tzn. czy wzór mógł dotrzeć do wiadomości osób zajmujących się zawodowo dziedziną, której wzór dotyczy. Ponadto ujawnienie wzoru w Internecie generuje problemy dowodowe związane z wykazaniem precyzyjnej daty jego publicznego udostępnienia. W artykule dokonano analizy praktyki orzeczniczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) i orzecznictwa europejskiego z ostatnich lat. Zwrócono uwagę zwłaszcza na kwestie dowodowe konieczne dla uznania udostępnienia wzoru wspólnotowego w Internecie. Artykuł dotyczy tematu, który jest obecnie aktualny zarówno wśród przedstawicieli doktryny, jak i w orzecznictwie (polskim i europejskim). Ma on znaczenie teoretyczne i praktyczne, ponieważ kwestia dowodów zgłaszanych przez strony na okoliczność publicznego udostępnienia wzoru przemysłowego bardzo często stanowi problem na etapie postępowania sądowego.

Czasopismo: Studia Iuridica Lublinensia
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
Kryminalistyka jako nauka i praktyka

Współczesna kryminalistyka jest nauką dynamicznie rozwijającą się w ostatnich latach, co wiąże się zarówno z ogólnym rozwojem nauki i techniki, jak i z potrzebami wymiaru sprawiedliwości i organów ścigania. Podstawową cechą kryminalistyki jest jej interdyscyplinarność. Wszystkie przedstawione fakty sprawiają, że tożsamość współczesnej kryminalistyki ulega zmianom. Jest to poniekąd proces naturalny. Rodzi on jednak wielkie niebezpieczeństwo dezintegracji tej nauki. W artykule przedstawiono dyskusję na temat stale zmieniającego się paradygmatu kryminalistyki, jej celów i zadań. Tak ważne zagadnienia teoretyczne mają duży wpływ na praktykę kryminalistyczną, przede wszystkim na opiniowanie biegłych, nauczanie kryminalistyki i znajomość kryminalistyki przez prawników.

Czasopismo: Studia Iuridica Lublinensia
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
Kurator dla osoby niepełnosprawnej a kurator dla osoby ubezwłasnowolnionej częściowo

Sąd opiekuńczy w trybie postępowania nieprocesowego może ustanowić kuratora dla osoby niepełnosprawnej (art. 183 k.r.o.) oraz dla osoby ubezwłasnowolnionej częściowo (art. 181 k.r.o.). Precyzyjne rozgraniczanie zakresów stosowania wskazanych przepisów nie zawsze jest możliwe i w praktyce nastręcza sporo problemów. Problematyczny jest zwłaszcza charakter kurateli ustanowionej dla osoby niepełnosprawnej i dla osoby ubezwłasnowolnionej częściowo oraz zakres uprawnień obu kuratorów. Dyskusyjny jest szczególnie status kuratora osoby ubezwłasnowolnionej częściowo, którego sąd nie upoważnił do zarządu majątkiem i do reprezentacji kuranda. Celem niniejszego artykułu jest wskazanie zakresu działania kuratora ustanawianego dla osoby niepełnosprawnej i dla osoby ubezwłasnowolnionej częściowo wraz z określeniem ich statusu. Dla osoby ubezwłasnowolnionej częściowo ustanawiany jest kurator, który na podstawie udzielonego upoważnienia do reprezentacji i zarządu majątkiem kuranda jest jego przedstawicielem ustawowym. Odmienny status ma kurator ustanawiany dla osoby niepełnosprawnej, który nie jest jej przedstawicielem ustawowym. Kurator z art. 183 k.r.o. świadczy przede wszystkim pomoc faktyczną dla osoby, która nie została ubezwłasnowolniona, nawet jeśli dotknięta jest dysfunkcjami psychicznymi, natomiast kurator z art. 181 k.r.o. świadczy pomoc w czynnościach prawnych i procesowych oraz w czynnościach faktycznych niezwiązanych z czynnościami prawnymi dla osoby, która została ubezwłasnowolniona częściowo.

Czasopismo: Studia Iuridica Lublinensia
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne