rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Generowanie ortofotomapy w aplikacji internetowej

Tworzenie ortofotmapy ze zdjęć lotniczych jest procesem złożonym
wymagającym specjalistycznego oprogramowania na cyfrowej stacji fotogrametrycznej. Okazuje
się jednak, może on być zrealizowany przez Internet. Nawet, jeżeli ma to być sposób obarczony
pewnymi ograniczeniami, to walory dydaktyczne i użytkowe takiego rozwiązania są duże.
Skłoniły one autora do podjęcia się opracowania odpowiedniej metody realizacji. W artykule
przedstawiono rozwiązanie tego zagadnienia. Ze względu na dostępność rozwiązania
zdecydowano się na architekturę klient-serwer, gdzie klientem jest przeglądarka internetowa
użytkownika. Tego typu aplikacje nazywa się aplikacjami webowymi. W publikacji opisano
podstawy matematyczne budowy ortoobrazu jako funkcji. Algorytm generowania ortoobrazu
przedstawiono przy pomocy diagramów. Współrzędne punktów do numerycznego modelu terenu
wyznaczane są w sposób automatyczny. Ponieważ obszar ortoobrazu jest niewielki, limitowany
wymiarami okna w przeglądarce użytkownika, przyjmuje się uproszczony model terenu w postaci
płaszczyzny. Ortorektyfikacja wykonywana jest na serwerze a siatka nakładana w aplecie klienta.
Z uwagi na interpolację, obraz taki ma gorszą jakość od obrazu źródłowego, dlatego
przedstawiono również zdjęcia źródłowe z siatką układu współrzędnych. W obu przypadkach
obliczane są i wyświetlane współrzędne terenowe punktów wskazywanych przez kursor.
Oprogramowanie, na które składają się aplety i servlety zostały napisane w języku Java. Aplikacja
jest dostępna na stronie internetowej autora http://www.kfit.uwm.edu.pl/zp/.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Stereofotogrametryczna inwentaryzacja obiektu architektonicznego na podstawie niemetrycznych zdjęć cyfrowych średniej rozdzielczości

Stereofotogrametryczne opracowanie dużego obiektu architektonicznego przeprowadzono na podstawie niemetrycznych zdjęć cyfrowych o rozdzielczości 2.2K x 1.4K , które wykonano aparatem cyfrowym Kodak DC4800. Do opracowania zastosowano autograf cyfrowy Video Stereo Digitizer bazujący na komputerze klasy PC oraz system MicroStation 95. Orientacją zdjąć niemetrycznych w autografie przeprowadzono metodą DLT. Przy orientacji skalibrowanych obrazów cyfrowych należy wprowadzić dodatkowe parametry modelujące wszystkie błędy systematyczne kamery cyfrowej. W wyniku stereodigitalizacji 3D otrzymano mapy wektorowe elewacji w skali 1:50.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Określenie zakresu wykorzystania danych satelitarnych Resurs-DK w opracowaniach fotogrametrycznych

W artykule zaprezentowano wyniki badan naukowych mających na celu określenie zakresu wykorzystania wysokorozdzielczych danych satelitarnych Resurs-DK w procesie generowania podstawowych produktów fotogrametrycznych. Na podstawie analizy metadanych tego systemu opracowano warsztat metodyczny korekcji geometrycznej oraz ortorektyfikacji. Podstawa tego warsztatu były algorytmy korekcji geometrycznej danych Resurs-DK wzorowane na modułach korekcji wysokorozdzielczych obrazów satelitarnych IKONOS oraz QuickBird funkcjonujących w oprogramowaniu fotogrametrycznym Ortho Engine PCI Geomatica. Zaprezentowano rezultaty korekcji geometrycznej obrazów panchromatycznych Resurs-DK z wykorzystaniem ścisłego modelu parametrycznego, modelu wielomianowego oraz wyznaczonych i skorygowanych współczynników wzorowanych na RPC. Na podstawie wnikliwej analizy poszczególnych wariantów korekcji geometrycznej stwierdzono, że wysokorozdzielcze zobrazowania Resurs-DK można skorygować geometrycznie na poziomie poniżej ½ piksela obrazu źródłowego. W niniejszym artykule zamieszczono również analizy wpływu dokładności wyznaczenia elementów orientacji zewnętrznej scen Resurs-DK na dokładność położenia pikseli w matrycy wygenerowanego ortoobrazu. Scharakteryzowano uwarunkowania procesu ortorektyfikacji rosyjskich zobrazowan Resurs-DK. Stwierdzono, że do wygenerowania ortoobrazów spełniajacych kryterium dokładności geometrycznej mapy topograficznej w skali 1:10000 należy włączyc zbiór punktów wysokościowych NMT o dokładności nie gorszej ni  mH = 4m. Stwierdzono, że na podstawie zobrazowań nadirowych Resurs-DK można wygenerować ortoobrazy, których dokładność geometryczna odpowiada dokładności mapy topograficznej w skalach 1:5000, 1:10000 oraz skalach mniejszych. Jakkolwiek dla tego przedziału skalowego ortoobrazów spełnione jest kryterium dokładności geometrycznej, to ich zdolność interpretacyjna dotyczy jedynie skali 1:10 000.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Sieci neuronowe w procesach automatycznej korelacji zdęć lotniczych

Koncepcja opisywanych badan opierała się na wyborze kilku reprezentacji, które następnie korelowano przy pomocy metod klasycznych i neuronowych. W trakcie badań przetestowano metody klasyczne spasowania obrazów i porównano je z powstałymi w trakcie badan metodami neuronowymi. Przeprowadzono równie_ eksperymenty polegające na pomiarach manualnych, wykonanych przez niezależnych obserwatorów. Istota metodyki opartej o sieci neuronowe polegała na przygotowaniu odpowiednich reprezentacji fragmentów obrazów i zastosowaniu do ich klasyfikacji różnych typów sieci neuronowych. Jedna z przyjętych metod bazowała na rozkładzie wartości modułu gradientu obrazu oraz jego kierunku. Sprawdzono przydatność tej reprezentacji do selekcji podobrazów przy pomocy sieci neuronowej
SOM Kohonena. Druga metoda polegała na wykorzystaniu transformaty log-polar i log Hough’a, które są uważane za uproszczone modele przetwarzania wstępnego, realizowanego przez systemy wzrokowe ludzi i zwierząt. Przydatność tej i następnej reprezentacji badano przy pomocy sieci neuronowej typu backpropagation. Do utworzenia trzeciej reprezentacji zastosowano siec ICM (Intersecting Cortical Model), która jest jedną z wersji PCNN (Pulse Coupled Neural Network). Przy pomocy tej sieci wygenerowano tzw. podpisy obrazów (signatures), czyli kilkudziesięcioelementowe wektory, opisujące strukturę obrazu.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Wykorzystanie wielomianowych powierzchni ruchomych w procesie filtracji danych pochodzących z lotniczego skaningu laserowego

Lotniczy skaning laserowy dostarcza punktowej informacji geometrycznej o fizycznej powierzchni ziemi i znajdujących się na niej obiektach. W procesie opracowania danych centralnym zagadnieniem jest identyfikacja punktów należących do odpowiednich powierzchni. W pracy przedstawiono algorytm hierarchicznej identyfikacji punktów należących do powierzchni terenu. Algorytm bazuje na aproksymacji danych pomiarowych metodą ruchomych powierzchni wielomianowych, przy czym parametry powierzchni wyznaczane są z wykorzystaniem estymacji odpornej metodą M-estymatorów. W procesie estymacji wykorzystano asymetryczne funkcje tłumienia. Test algorytmu wykonano na rzeczywistych danych pozyskanych z wykorzystaniem systemu ScaLARS. Dla oceny skuteczności algorytmu wykonano ręczną klasyfikację punktów, posiłkując się skalibrowanym w tym samym układzie zdjęciem lotniczym. Błąd identyfikacji punktów terenowych oszacowano na poziomie około 2 %.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Przestrzenna wizualizacja dobowych zmian rozkładu temperatury na zewnętrznej powierzchni budynku

Właściwa ocena energetyczna budynku powinna uwzględniać oddziaływanie energii promieniowania słonecznego w ciągu całego roku. W sezonie grzewczym termiczna energia promieniowania słonecznego zmniejsza zapotrzebowanie na energię do celów grzewczych, a w porze letniej zwiększa zapotrzebowanie na chłód do klimatyzacji. Oddziaływanie energii słonecznej na budynek zależy od wielu czynników takich jak: forma architektoniczna budynku, możliwość zacieniania elementami budynku lub sąsiednich obiektów, rodzaj powierzchni zewnętrznych ścian, refleksyjność otoczenia itp. Zagadnienie oddziaływania energii promieniowania słonecznego na budynek jest przedmiotem badań naukowych z zakresu energetyki słonecznej i energooszczędności w budownictwie. Rozwijają się metody modelowania matematycznego i symulacji procesów cieplnych w budynku w skali całego roku. W pracy przedstawiono wizualizację dobowego rozkładu temperatury na ścianach zewnętrznych i dachu budynku jednorodzinnego. Model przestrzenny zbudowano w programie AutoCAD korzystając z projektu budynku uzupełnionego danymi z pomiaru bezpośredniego w tych miejscach, w których istniały niezgodności z projektem. W programie 3D-Studio Max nałożono tekstury z setek obrazów, które uzyskano z pomiaru termograficznego wykonywanego przez okres jednej doby. W czasie szybkich i dużych zmian rozkładu temperatury obserwacje termograficzne całej zewnętrznej powierzchni budynku wykonywano co godzinę lub półtorej, natomiast po zachodzie słońca okres ten wydłużono do kilku godzin. Wizualizacja ta umożliwia analizę stopnia nagrzania różnych powierzchni zewnętrznych budynku w zależności między innymi od strony świata, kąta padania promieni słonecznych, pory dnia, cienia tworzonego przez wystające elementy budynku, rodzaju materiału, z którego wykonana jest analizowana powierzchnia.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Próba podniesienia wartości informacyjnej cyfrowych ortofotomap

Autorzy niniejszego artykułu przedstawiają możliwość podniesienia wartości informacyjnej cyfrowych ortofotomap dostępnych w Państwowym Zasobie Geodezyjnym i Kartograficznym. Jak wiadomo przeważająca ich ilość powstała z panchromatycznych zdjęć lotniczych. Wykonane prace eksperymentalne wykazały, że możliwa jest fuzja obrazu panchromatycznego cyfrowej ortofotomapy z obrazem multispektralnym pozyskiwanym systemem SPOT-5. Otrzymane tą drogą „nowa ortofotomapa” posiada rozdzielczość geometryczną źródłowej ortofotomapy panchromatycznej, a radiometrycznie jest wzbogacona o informacje z kanałów MS SPOT-5 użytych do fuzji. Prezentowane przykłady wykonanych fuzji obrazów dla różnych typów pokrycia terenu wskazują, że zaproponowane rozwiązanie powinno być głównie stosowane dla obszarów zurbanizowanych i leśnych. Niskie koszty zaproponowanego rozwiązania oraz dostępność obrazów archiwalnych MS SPOT-5 dla obszaru prawie całego kraju wskazuje, że PZGiK powinien zostać wzbogacony o produkty o podwyższonej wartości informacyjnej, przez co można rozszerzyć ofertę dostępnych w zasobie geodezyjnym danych obrazowych.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Budowa krajowej infrastruktury danych przestrzennych – interoperacyjność usług katalogowych

Główny Urząd Geodezji od 2004 aktywnie wypełnia misje tworzenia architektury danych przestrzennych opartej o taksonomie ustanowiona przez dyrektywę INSPIRE. Oprócz wdrażania serwerów katalogowych w urzędzie podejmowane są prace nad wdrożeniem polskiego edytora metadanych typu open source, pozwalającego na edycje plików w formacie umożliwiającym zasilanie nimi serwerów katalogowych w trybie „harvesting”. Przygotowywane są równie_ opracowania serwerów walidacyjnych, weryfikujących zgodność plików metadanych z profilem krajowym i geodezyjnym. Przyjeta architektura rozwiązania umożliwia osiągnięcie interoperacyjności z innymi systemami danych przestrzennych, opartymi o normy ISO serii 1900, jak i komponentami zaimplementowanymi wewnątrz tej architektury. W niniejszej pracy opisano doświadczenia zdobyte podczas prac nad wymienionymi tematami.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Przydatność algorytmów podpikselowej detekcji cech w wybranych zagadnieniach fotogrametrycznych

Celem artykułu było zaprezentowanie wyników badań nad przydatnością algorytmów podpikselowej dokładności detekcji cech w wybranych zagadnieniach fotogrametrycznych. Pojęcie detekcji cech obejmuje wszystkie metody mające na celu wydobycie z obrazu cyfrowego właściwości takich jak: pojedyncze obiekty, krawędzie, geometryczne środki obiektów czy inne. W niniejszej publikacji autor skupił się na zagadnieniu detekcji cech prowadzących do zdefiniowania krawędzi wybranych obiektów celem ich lokalizacji z bardzo wysoką precyzją. Do tego celu wykorzystano autorskie algorytmy bazujące na wykrywaniu krawędzi z podpikselową dokładnością w oparciu o badanie pierwszej i drugiej pochodnej obrazu cyfrowego. Znajdowane z taką precyzją punkty na odpowiednim przekroju krawędzi (wiersz lub kolumna obrazu cyfrowego) są następnie aproksymowane wybraną funkcją matematyczną (w najprostszym przypadku będzie to linia prosta) i w efekcie końcowym dochodzimy do postaci wektorowej krawędzi. Algorytmy te zostały przetestowane w wielu pracach fotogrametrycznych. Niniejsza publikacja przybliża ich wykorzystanie w jednym z zadań fotogrametrii inżynierskiej jakim jest badanie imperfekcji kształtu wysmukłych budowli. Opracowane procedury pozwalające na wykonanie automatycznych pomiarów na obrazie cyfrowym, dały podstawy na zaprojektowania systemu, który docelowo miał być zintegrowany z notebookiem, aby umożliwić prace w czasie rzeczywistym. Algorytmy do badania imperfekcji kształtu na obrazie cyfrowym bazują na detekcji pojedynczych punktów przekroi krawędziowych, a następnie na wpasowaniu linii prostej reprezentującej badany kształt obiektu. Algorytmy zostały oprogramowanie i zaimplementowane do systemu powstającego w ramach projektu badawczego.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Dokładność identyfikacji różnego typu szczegółów przy wykorzystaniu stacji cyfrowej

W pracy przeprowadzono badania nad dokładnością identyfikacji różnorodnych szczegółów zarejestrowanych na zdjęciach lotniczych. Pomiar został wykonany na stacji cyfrowej Dephos i obejmował następujące szczegóły: granice użytków, pól i miedz, drogi i ich przecięcia, narożniki budynków, ogrodzeń i słupy. Można przewidzieć iż dokładność identyfikacji szczegółów jest zależna od jakości obrazów fotograficznych, a te stanowiły źródło obrazów cyfrowych. Oceniając jakość obrazu lotniczego należy pamiętać, że zdjęcie jest efektem wieloetapowego procesu optyczno-fotograficznego. Poszczególne jego etapy: własności rejestrowanych na zdjęciach obiektów, rodzaj samolotu, kamery, parametry lotu, własności fotograficzne materiału światłoczułego, sposób obróbki składają się na efekt końcowy.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Wpływ liczby fotopunktów i dokładności numerycznego modelu wysokościowego na dokładność wysokorozdzielczej ortofotomapy satelitarnej

Prezentowane prace wykonano w ramach projektu zainicjowanego przez Przedsiębiorstwo Geodezyjno-Informatyczne COMPASS S.A. w Krakowie i zrealizowanego wspólnie z Zakładem Fotogrametrii i Informatyki Teledetekcyjnej AGH. Celem przeprowadzonych badań było: porównanie rezultatów aerotriangulacji uzyskanych z zastosowaniem metody parametrycznej i metody opartej na wykorzystaniu dostarczanych wraz z obrazami współczynników RPC, ocena parametrów dokładnościowych produktu końcowego – ortofotomapy, ocena wpływu liczby punktów dostosowania na rezultaty uzyskiwane z wykorzystaniem obu metod, porównanie działania oprogramowania firm Intergraph (ISDM) i PCI Geomatics (Geomatica) dla metody RPC, ocena możliwości wykorzystania w procesie ortorektyfikacji wysokorozdzielczych zobrazowań satelitarnych modelu wysokościowego DTED Level 2. Wykorzystano posiadające obszar wspólnego pokrycia sceny satelity Ikonos obejmujące część miasta Krakowa i przyległe tereny o charakterze podmiejskim i wiejskim. Dla metody parametrycznej przetestowano warianty z wykorzystaniem dla każdej ze scen dziewięciu, dziesięciu i jedenastu punktów dostosowania. Dla metody RPC - dwóch, czterech lub dziewięciu fotopunktów dla każdej ze scen. Uzyskany błąd średni położenia punktu na ortofotomapie nie przekraczał 1.5 m. Lepsze rezultaty uzyskiwano rozmieszczając punkty dostosowania w całym zakresie profilu wysokościowego zobrazowanego terenu. Zbliżone wyniki otrzymano stosując obydwie metody i oba testowane programy. Zastosowanie modelu DTED nie powodowało pogorszenia parametrów dokładnościowych wynikowej ortofotomapy w porównaniu z ortofotomapą uzyskaną z wykorzystaniem modelu fotogrametrycznego.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Analiza algorytmów detekcji obiektów infrastruktury kolejowej na podstawie chmury punktów mobilnego skaningu laserowego

Tematem niniejszego artykułu jest detekcja obiektów infrastruktury kolejowej na podstawie chmury punktów mobilnego skaningu laserowego. Pierwszym istotnym etapem, zanim przystąpi się do właściwej detekcji, jest usunięcie szumu pomiarowego. W przypadku skaningu mobilnego szum jest kluczowym problemem, gdyż wprowadza duże zakłócenia do danych pomiarowych. W pierwszej części artykułu zawarto krótką charakterystykę programów pod kątem prostych filtrów geometrycznych, które zarówno usuwają szumy jak i przeprowadzają proste operacje klasyfikacji (na przykład wydzielenie obiektów oddalonych o określoną wartość głębokości). Dopiero po usunięciu szumu jest możliwe rozpoznawanie obiektów. Jest to stosunkowo nowe zagadnienie, otwierające szerokie pole do analiz i badań naukowych. Do tej pory zostało opisanych kilka metod klasyfikacji danych pochodzących z mobilnych systemów laserowych. Część algorytmów opiera się na metodach wywodzących się z teorii przetwarzania obrazów. Rozproszona chmura punktów jest zapisywana w siatce regularnej jako raster, którego wartości pikseli odpowiadają głębokości lub intensywności danych laserowych. Do metod opartych na obrazach możemy zaliczyć: algorytmy wykorzystujące filtry morfologiczne i algorytmy wyszukiwania. Inne metody detekcji obiektów bazują na danych rozproszonych, czyli oryginalnej chmurze punktów. Przykładem może być metoda oparta na algorytmie RANSAC. Przeprowadzona analiza algorytmów filtracji ujawniła, że mobilny skaning laserowy może stanowić miarodajne źródło do wyodrębniania obiektów.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Metodyka oceny dokładności i scalania wieloźródłowych numerycznych modeli teren

Kraj pokryty jest danymi wysokościowymi w kilku standardach. Pojawiają się
nowe produkty, o lepszych parametrach. Użytkownik coraz częściej staje wobec problemu oceny
dokładności wieloźródłowych produktów i ich scalenia na interesującym obszarze.
W pracy podaje się charakterystykę głównych typów NMT występujących na obszarze kraju.
W dalszej kolejności dyskutowana jest metodyka oceny dokładności wysokościowej NMT.
W zagadnieniu łączenia dwóch modeli podjęto problem „płynnego” przejścia wysokości na
granicy łączenia. W części eksperymentalnej poddano ocenie dokładności cztery różne NMT
występujące na tym samym obszarze. Produkty były oceniane na profilach kontrolnych oraz
powierzchniowo, poprzez generowanie różnicowych modeli. Wykorzystano zaproponowane
wcześniej wskaźniki oceny dokładności. Eksperyment pokazał, że jakość NMT LPIS i DTED-2
jest lepsza niż to się powszechnie przyjmuje. Dane SRTM są obarczone znacznym, ale stałym
błędem. Po usunięciu składnika systematycznego, dla terenów odkrytych, można uzyskać
dokładność na poziomie 1 m, co jest zaskakująco dobrym wynikiem.
W pracach eksperymentalnych wykazano wysoką użyteczność oprogramowania SCOP++ do
generowania, oceny dokładności i łączenia różnych NMT.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Zastosowanie oprogramowania Digital Cartographic Studio do opracowania grafiki wojskowych map topograficznych na podstawie danych wektorowych Vmap

Digital Cartographic Studio (DCS) jest narzędziem firmy Intergraph przeznaczonym do generowania map bezpośrednio z wektorowych baz danych przestrzennych. DCS posiada bardzo rozbudowane funkcje pozwalające na budowanie bibliotek znaków kartograficznych oraz funkcje pozwalające na automatyczne redagowanie map. W DCS można tworzyć biblioteki znaków punktowych, liniowych i powierzchniowych. Podstawowa zasada budowania znaków w DCS jest rozbijanie ich na elementy graficzne tzw. komponenty, tj linie o określonej barwie, stylu i grubości oraz wypełnienia jednolite oraz w postaci deseni tonalnych lub sygnaturowych. Do tworzenia znaków liniowych wykorzystuje się równie_ deseń na linii. Budowanie znaku polega na wybieraniu komponentów go tworzących, z jednoczesnym określeniem dla każdego komponentu tzw. priorytetu wyświetlania. Parametr ten pozwala na ustawienie kolejności, w jakiej komponenty będą wyświetlane i drukowane. DCS posiada także możliwość automatyzacji pewnych czynności redakcyjnych polegających na przypisaniu obiektom z bazy danych odpowiednich znaków gromadzonych w bibliotekach a także na przemieszczaniu znaków, usuwaniu ich części lub zamianie na inne znaki, zmianie kata orientacji służy wbudowany w DCS język tzw. reguł symbolizacji. Jest on zbliżony do języka naturalnego. Każda reguła zbudowana jest z dwóch części, oddzielonych słowami kluczowymi if oraz then. Po if następuje określenie warunku wykonania reguły. Po then określenie działania, które ma być zrealizowane gdy warunek jest spełniony. DCS można zastosować do opracowania map na podstawie istniejących baz danych wektorowych. Narzędzie to można zaadoptować do tworzenia wojskowych map topograficznych z danych wektorowych VMapy. Nowa wersja VMapy L2 zakłada wykorzystanie jako materiału źródłowego ortofotomapy. Dane wektorowe pozyskane z ortofotomapy wymagają przetworzenia do modelu kartograficznego poprzez stosowanie odpowiednich reguł redakcyjnych. W DCS wykonanie tych reguł można w pewnym zakresie zautomatyzować. DCS może znaleźć zastosowanie do produkcji arkuszy wojskowych map topograficznych zgodnych z obowiązującymi instrukcjami technicznymi jak też do opracowania map topograficznych określonego obszaru o uproszczonej grafice na specjalne zamówienie.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Opracowanie obrazów cyfrowych w systemie video-termalnym VISION PLUS

Multisensoralny, hybrydowy system video-termalny VISION PLUS wraz z programem fotogrametrycznym POPOS umożliwia rejestrację oraz przetwarzanie cyfrowych obrazów wizyjnych i termalnych. Na ich podstawie możliwe jest pozyskanie i opracowanie informacji metrologicznych o obiektach rejestrowanych w bliskim zasięgu. Jego podstawowym przeznaczeniem jest przede wszystkim rejestracja procesów dynamicznych, szybkozmiennych. W pracy przedstawiono przyjęte rozwiązania i funkcje użytkowe systemu. Na przykładzie opracowania metrologicznego omówiono warunki rejestracji cyfrowych obrazów wizyjnych i termalnych. Opisano i analizowano zakres, sposób i wyniki opracowania fotogrametrycznego i termograficznego. Określony też został typowy schemat pomiarów i badań metrologicznych w bliskim zasięgu z zastosowaniem omawianego cyfrowego systemu videotermalnego.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna