rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Zaburzenia w mikrosporogenezie i rozwoju ziarna pyłku Gagea lutea (L.) Ker.-Gaw.

Podział mejotyczny mikrosporocytów i rozwój ziarna pyłku Gagea lutea (L.)
Ker.-Gaw. (Liliaceae) obserwowano w mikroskopie fluorescencyjnym (światło wzbu-
dzające 400 nm), po rozgnieceniu pylników w roztworze DAPI (fluorochrom barwią-
cy DNA). W 70% mikrosporocytów i ziaren pyłku mikrosporogeneza i rozwoj ziarna
pyłku przebiega w regularny sposób. W pozostałych mikrosporocytach i ziarnach
pyłku (30%) obserwowano zaburzenia w obu procesach. Najczęściej obserwowanymi
zaburzeniami są 'spóżnione' chromosomy i obecność mikrojąder. Podziały mikro-
sporocytów w komorach pylników wykazują dużą asynchronizację, która podobnie 
jak zaburzenia w przebiegu mikrosporogenezy i rozwoju ziarna pyłku, moøe byÊ
spowodowana warunkami zewnÍtrznymi. Mikrosporogeneza ma miejsce podczas je-
siennych i zimowych miesiÍcy: ziarna pyłku rozwijają się zimą. W tym czasie dzielą-
ce się mikrosporocyty i rozwijające się ziarna pyłku znajdują się pod wpływem czyn-
ników abiotycznych takich jak niska temperatura i brak wody. Czynniki te zakłócają
formowanie szkieletu mikrotubularnego dzielących się mikrosporocytów i ziaren pyłku,
co jest przyczyną powstawania sterylnych ziaren pyłku.

Czasopismo: Acta Agrobotanica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Allelopatyczne działanie wybranych gatunków traw na kiełkowanie nasion Phleum pratense w zależności od ich zagęszczenia

Skuteczne wykorzystanie zjawiska allelopatii w praktyce rolniczej wymaga
poszukiwania gatunków oraz faz rozwojowych, w których wydzielają one związki
allelopatyczne w bioaktywnych koncentracjach. Wymaga również poznania jej me-
chanizmów, a przede wszystkim oddzielenia od innych aspektów roślinnego oddzia-
ływania, głównie od konkurencji o zasoby środowiska. Pozostaje to nadal jednym
z najbardziej istotnych zadañ w badaniach nad interferencją roślinną. W warunkach
polowych jest to niezwykle trudne, dlatego badania przeprowadzono w laboratorium.
Aby określić działanie czynnika allelopatycznego badanych gatunków traw zastoso-
wano density-dependent phytotoxicity model.
Podstawą tego modelu jest fakt, że wrazze wzrostem zagęszczenia roślin akceptorów ich reakcja na związki allelopatyczne maleje, natomiast wzrastają negatywne skutki konkurencji. Intensywniejszy wzrostroślin-akceptorów towarzyszący zwiększeniu ich zagęszczenia w danym obiekcie
jest niezgodny z zasadami konkurencji i może wskazywać na podłoże allelopatyczne
obserwowanych zmian.W przeprowadzonych badaniach, właściwości allelopatyczne traw donorów oceniano na podstawie wpływu blastokolin kiełkujących nasion i siewek 
F. arundinacea, L. multiflorum, L. Perenne i  P. pratensis. Testowany gatunek akceptor (
Ph.pratense) wysiano w zagęszczeniu 10 i 20 nasion w szalce. Wyniki badañ wykazały,
że kiełkowanie nasion akceptora było zróżnicowane w zależności od jego zagęszcze-
nia w szalce oraz gatunku, stężenia i wieku donora. Zahamowania w kiełkowaniu
nasion Ph. pratense w obiektach o mniejszym zagęszczeniu mogą świadczyć o allelo-
patycznym wpływie badanych traw donorów.

Czasopismo: Acta Agrobotanica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Biologia kwitnienia i obfitość pylenia Anemone japonic Houtt. = Anemone x hybrida hort.

Badania prowadzono w latach 2002–2003 i w roku 2005 na terenie Ogrodu Bota-
nicznego w Lublinie. Obserwowano procesy kwitnienia i pylenia zawilca japońskiego 
(Anemone japonica Houtt). Kwitnienie badanej byliny przypadało w pełni i u schył-
ku kalendarzowego lata. Liczba kwiatów wytwarzanych w kwiatostanach oraz masa 
pyłku produkowanego w pylnikach istotnie zależała od warunków usłonecznienia 
i była wyższa na stanowiskach słonecznych. Rośliny zawilca japońskiego charak-
teryzowały się dużą zmiennością wielu cech wpływających bezpośrednio na wiel-
kość dostarczanego pożytku pyłkowego. Liczba pręcików w kwiatach wahała się od 
175 do 501, masa pyłku dostarczanego przez 100 pręcików od 1,1 mg do 4,9 mg, licz-
ba kwiatów od 25 do 118 w jednej wierzchotce i od 356⋅m-2 do 2202⋅m-2. Wydajność 
pyłkowa oscylowała więc w bardzo szerokich granicach od 1,3 g⋅m-2 do 27,7 g⋅m-2 (średnio 15,3 g
⋅m-2).

Czasopismo: Acta Agrobotanica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Pyłek ambrozji (Ambrosia) w aeroplanktonie Górnego Śląska

Analizowano przebieg sezonów pyłkowych ambrozji w atmosferze Górnego Śląska w latach 1998-2004. Badania prowadzono metodą wolumetryczną (aparat Burkarda) w Sosnowcu i metodą grawimetryczną, w celach porównawczych w Sosnowcu, Będzinie, Czeladzi i Katowicach. Pyłek ambrozji notowano od pierwszej dekady sierpnia do połowy pażdziernika. Wysokie koncentracje pyłku utrzymywały się w okresie od 16 sierpnia do 21 września. Najwyższą zawartość pyłku w powietrzu w ciągu doby zanotowano w 1999 i 2002 roku (222 i 127 ziarn w 1 m3 na 24h) 4 września, najniższą w 2001 roku (18 ziarn w 1 m3  na 24h). W rejonie Górnego śląska notowana jest obecność dwóch gatunków ambrozji:  Ambrosia artemisiifolia i  A. psilostachya. To one stanowią główne żródło pyłku w aeroplanktonie, jednak nie można wykluczyć dalekiego transportu. Pyłek tych roślin może być przenoszony z krajów ościennych (Czech, Słowacji, Ukrainy, Węgier).

Czasopismo: Acta Agrobotanica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wpływ terminów i metod okulizacji na wzrost okulantów wiśni odmiany 'Łutówka'

Badania dotyczące wpływu terminów i metod okulizacji na wzrost okulantów
wiśni przeprowadzono w latach 1997-2000 w Stacji Doświadczalnej Felin Akademii
Rolniczej w Lublinie. Obiekt badañ stanowiły okulanty wiśni otrzymane
w wyniku okulizacji siewek antypki i czereśni ptasiej, sposobem na przystawkę
15 lipca oraz w literę „T” 15 lipca i 1 września. Zastosowane metody i terminy
oczkowania nie wywarły istotnego wpływu na wzrost okulantów wiśni odmiany 'Łutówka'
w szkółce. Wykazano, że cechy jakościowe drzewek zależą od typu zastoso-
wanej podkładki. Wiśnie na antypce były grubsze i wyższe oraz lepiej rozgałęzione,
niż na czereśni ptasiej.

Czasopismo: Acta Agrobotanica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Podatnosc siewek roznych odmian pietruszki korzeniowej na porazenie przez patogeny grzybowe

Badania przeprowadzono w latach 2002 i 2003 na sześciu odmianach pietruszki korzeniowej: Alba, Berlińska, Cukrowa, Kinga, Lenka i Vistula. Podczas analizy mikologicznej nasion stwierdzono, że najliczniej występującymi są grzyby z rodzaju Alternaria (głównie A. altrnata i A. radicina) oraz Fusarium (F. avenaceum i F. oxysporum). W doświadczeniach szklarniowych głównymi sprawcami zamierania siewek były grzyby: A. radicina, A. alternata oraz Fusarium avenaceum. Najsilniej porażone były siewki odmian Berlińska i Kinga. Najwięcej siewek zdrowych, zwłaszcza w drugim roku badań było w przypadku odmian Alba i Lenka.
W doświadczeniach polowych z zamierających siewek izolowano obok grzybów z rodzajów Alternaria i Fusarium, także inne gatunki grzybów patogenicznych. Z siewek pobranych z pola uzyskano większą liczbę izolatów Fusarium oxysporum niż z siewek ze szklarni. Także dość licznie wystąpiły grzyby: Pythium spp., Rhizoctonia solani, Cylindrocarpon destructans i Stemphylium botryosum, które mogą być sprawcami zamierania siewek pietruszki.

Czasopismo: Acta Agrobotanica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Kwitnienie oraz wartość pożytkowa bodziszka czerwonego (Geranium sanguineum L.), Geraniaceae

W ciągu 3 lat badano sezonową i dzienną dynamiką kwitnienia oraz sekrecję 
nektaru i obfitość pylenia u  G. sanguineum L. Przeprowadzono obserwacje mikrosko-
powe (LM i SEM) typu i lokalizacji nektarników kwiatowych oraz wykonano pomia-
ry ziaren pyłku. Ponadto obserwowano oblot owadów na kwiatach tego gatunku.
Okres kwitnienia  G. sanguineum przypadał na pierwszą połowę V do połowy 
VII. Tempo rozwoju kwiatów było równomierne ze szczytem w II–V tygodniu kwit-
nienia. Pąki otwierały się głównie w godzinach popołudniowych. Kwiaty charakte-
ryzowały się wyraźną protandrią. Pięć automorficznych, dyskoidalnych nektarników 
kwiatowych produkowało nektar o wysokiej koncentracji cukrów. Nektar był uwal-
niany przez zmodyfikowane aparaty szparkowe. Stwierdzono, że jeden z gruczołów 
w kwiecie był większy od pozostałych. Średnia masa nektaru wytworzonego przez 
10 kwiatów wyniosła 30,98 mg a średnia masa cukrów wydzielonych w nektarze 
– 7,94 mg. Dziesięć kwiatów  G. sanguineum produkowało średnio 23,14 mg pyłku. 
Jego trójbruzdowe, kuliste ziarna mogą być zaliczone do kategorii ziaren bardzo du-
żych. Kwiaty  G. sanguineum odwiedzały głównie pszczoły (Apoideae) i muchówki 
(Syrphideae). Głównym zbieranym pożytkiem był nektar.

Czasopismo: Acta Agrobotanica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wpływ czynników środowiskowych na przebieg kwitnienia Helichrysum arenarium (L.) Moench

Helichrysum arenarium (L.) Moench jest byliną z rodziny Asteraceae wykorzystywaną jako surowiec zielarski i objętą ochroną częściową. Celem badań było określenie wpływu fitocenozy i warunków pogodowych na kwitnienie kocanek piaskowych. Szczegółowa analiza dotyczyła dynamiki wzrostu i rozwoju osobników na tle czynników środowiskowych. Przeprowadzone badania pozwalają na stwierdzenie, że zachodzące w opisywanych populacjach  H. Arenarium procesy kwitnienia są uzależnione od czynników środowiskowych, o czym świadczy spadek płodności potencjalnej wraz ze wzrostem liczby taksonów w fitocenozie. Modyfikowane są również przez warunki pogodowe, przy czym potencjalna płodność osobników jest istotnie
zależna od ilości opadów atmosferycznych.

Czasopismo: Acta Agrobotanica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Morfologia prezentera pyłkowego i polimorfizm ziaren pyłku Taraxacum officinale F. H. Wigg.

Badania struktury prezentera pyłkowego i morfologii ziaren pyłku Taraxacum officinale
przeprowadzono w oparciu o materiał roślinny pobrany z trzech różnych
stanowisk. Jedno z nich stanowiła leśna łąka oddalona od miasta, pozostałe dwa były
położone w śródmieściu Lublina. Do badañ zastosowano mikroskopię świetlną oraz
elektronową skaningową.Prezenter pyłkowy u Taraxacum officinale występuje na górnej część szyjki słupka położonej ponad pręcikowiem i na zewnętrznej części znamienia. Na całej
powierzchni epidermy prezentera występują liczne jednokomórkowe włoski. Funkcja
prezentera polega na wyniesieniu ziaren pyłku ponad pręcikowie i płatki korony.
Jego aktywność nie ustaje po wypyleniu pylników. Ziarna pyłku 
Taraxacum reprezentują Crepis typ. Najczęściej są one trójbruzdowoporowe (
tricolporate), promieniście symetryczne i równobiegunowe. Pod względem wielkości są zaliczane
do średnich. W badanym materiale zaobserwowano wiele ziaren zdeformowanych
i asymetrycznych, chociaż odznaczały się wysoką żywotnością 96,5 99%. Ziarna
o największych średnich długościach osi biegunowej i równikowej występowały
u roślin pochodzących z łąki położonej poza miastem. W materiale roślinnym ze
wszystkich stanowisk występowały ziarna z zaburzeniami budowy zewnętrznej.

Czasopismo: Acta Agrobotanica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wpływ uproszczeń w uprawie roli na zapas nasion chwastów w erodowanej glebie lessowej

W pracy przedstawiono wpływ różnych uproszczeń uprawowych na liczbę
i skład gatunkowy nasion chwastów w 0-25 cm warstwie roli pod roślinami płodo-
zmianu (ziemniak-jęczmień jary-rzepak ozimy-pszenica ozima) na erodowanej gle-
bie lessowej. Uproszczenia w uprawie roli polegały na zastępowaniu orek kultywato-
rowaniem, gryzowaniem albo preparatem Gramoxone. Uproszczenia prowadzono
w zespołach przedsiewnych. Zastępowanie orek kultywatorowaniem lub gryzowa-
niem, a zwłaszcza wprowadzenie uprawy chemicznej w miejsce zespołu zabiegów
pożniwnych zwiększało liczbę nasion chwastów pod każdą rośliną uprawną, z wyjąt-
kiem jęczmienia jarego. Zasób nasion chwastów pod wszystkimi roślinami płodo-
zmianu tworzyły głównie gatunki krótkotrwałe, a przede wszystkim Chenopodium
album i Viola arvensis oraz dodatkowo Stellaria media (ziemniak, jęczmień, pszenica) i 
Veronica persica (pszenica). Dowiedziono, że liczba nasion chwastów w 0-25 cm
warstwie gleby na erodowanym zboczu lessowym zależała bardziej od gatunku rośli-
ny uprawnej niż sposobu uprawy roli.

Czasopismo: Acta Agrobotanica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wplyw ochrony fungicydami na zdrowotnosc i plon pszenicy ozimej

Badano wpływ zróżnicowanej ochrony chemicznej na nasilenie występowania chorób grzybowych podstawy źdźbła i liści pszenicy ozimej oraz jej plonowanie. W Lisewie k/Malborka i Wielgłowach k/Tczewa testowano w latach 1999-2001 odmiany Roma i Kobra. Zastosowano jeden zabieg krezoksymem metylowym + epoksykonazol w fazie (39-49) oraz dwa zabiegi, pierwszy krezoksymem metylowym + epoksykonazol w fazie 32, a drugi tridemorf + epoksykonazol w fazie 51-55. W latach 2002-2004 kontynuowano doświadczenie w Wielgłowach na odmianie Kobra, z następującymi wariantami ochrony - pierwszy zabieg krezoksymem metylowym + epoksykonazol w fazie 39-49, a następne tridemorf +epoksykonazol lub dimoksy strobiną+ epoksykonazol w fazie 51 -5 5. Najsilniej porażona była odmiana Kobra. Z porażonych źdźbeł izolowano głównie patogeny z rodzaju Fusarium, rzadziej Rhizoctonia spp. i Mollisia yallundae. Mączniak prawdziwy występował w stosunkowo niewielkim lub śladowym nasileniu. W dużym nasileniu natomiast wystąpił kompleks nekrotycznych plamistości na liściach. Zaobserwowano duży udział M. graminicola, S. nodorum i P. tritici-repentis, a także grzybów z rodzaju Fusarium. Zastosowane zabiegi okazały się bardzo skuteczne w ograniczeniu porażenia przez badane patogeny. W kombinacjach z fungicydami istotnie większa była powierzchnia górnych liści bez objawów porażenia (GLA).

Czasopismo: Acta Agrobotanica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Porazenie wiech przez Fusarium poae [Peck] Wollenw. oraz zawartosc mikotoksyn w ziarnie owsa

Przeprowadzone w latach 1999-2001 badania wykazały obecność w każdym sezonie wegetacji, wiech z objawami fuzariozy. Odsetek takich wiech wahał się od 0,5 do 6%. Główną przyczyną fuzariozy wiech owsa były gatunki Fusarium avenaceum i F. poae. W 2001 roku przeprowadzono także ścisłe doświadczenie polowe obejmujące 12 genotypów owsa, w którym wiechy sztucznie zakażano F. poae. W wyniku tych badań stwierdzono, że średnia obniżka plonu ziarna wynosiła 37%. Analiza chemiczna ziarniaków pozyskanych ze sztucznie zakażanych wiech, wykazała obecność w nich niwalenolu (od 0,06 do 2,18 mg·kg⁻¹), deoksyniwalenolu (od 0,02 do 0,47 mg·kg⁻¹), T-2 toksyny (od 0,02 do 0,71 mg·kg⁻¹), HT-2 toksyny (od 0,03 do 0,59 mg·kg⁻¹) oraz scirpentriolu (od 0,06 do 1,98 mg·kg⁻¹).

Czasopismo: Acta Agrobotanica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Ocena wzrostu i kwitnienia komosy ryżowej (Chenopodium quinoa Willd.) w warunkach Polski

Prezentowany materiał dotyczy oceny wzrostu i kwitnienia (Chenopodium quinoa Willd.) w warunkach Polski. Gatunek jest południowo-amerykańskim pseudozbożem uprawianym w tradycyjnej formie w rejonie Andów od ponad 5 tysięcy lat.
Jego zaletą oprócz niskich wymagań glebowych i klimatycznych jest to, że posiada
wysokie walory odżywcze. Szczególnie cenne jest białko komosy, które ma lepiej
zbilansowany skład aminokwasów niż pszenicy czy kukurydzy. Charakteryzuje się lepszą proporcją aminokwasów egzogennych. Badania terenowe przeprowadzono
w latach 1999-2001 w Stacji Doúwiadczalnej Oceny Odmian w Chrząstowie. W do-
úwiadczeniu badano dwie odmiany komosy ryżowej pochodzące z dwóch różnych
rejonów hodowlanych: Ameryki i Europy. Przeprowadzono analizę: faz rozwojowych,
dynamiki wzrostu roúliny, dynamiki rozwoju kwiatostanu, pokroju kwiatostanu
i kwitnienia. Stwierdzono różnice w modelach wzrostu i rozwoju badanych odmian.
Odmiana europejska charakteryzowała się krótkim, zbitym kwiatostanem o krótkim
okresie kwitnienia, szybkim wzrostem, osiągając 120 cm. Roúliny odmiany amery-
kańskiej były wysokie (160 cm). Cechował je wolniejszy ciągły wzrost, luüny o du-
żych rozmiarach kwiatostan, długi okres kwitnienia. Odmiana kończyła okres wege-
tacji fazą kwitnienia lub kształtowania nasion. Odpowiedni charakter wzrostu, prze-
bieg kwitnienia i w konsekwencji stabilne plonowanie odmiany europejskiej predys-
ponują tą grupę do uprawy w warunkach Polski. Powyższa grupa hodowlana powinna
również stanowić materiał wyjściowy do hodowli polskiej odmiany komosy ryżowej.

Czasopismo: Acta Agrobotanica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Mikromorfologia powierzchni nektarnika jarzębu szwedzkiego (Sorbus intermedia Pers.) w różnych fazach kwitnienia

Zmiany w strukturze powierzchni receptakularnych nektarników kwiatowych
Sorbus intermedia w czterech fazach kwitnienia badano w skaningowym mikroskopie
elektronowym. Zaobserwowano różnice w urzeżbieniu kutykuli epidermy nektarnika
oraz epidermy komórek leżących powyżej tego gruczołu. W czasie rozwoju 
kwiatów stwierdzono wzrost rozmiarów prążków kutykularnych na zewnętrznej úcianie epidermy
położonej powyżej nektarników. Zgrupowane w dolnej częúci nektarnika 
aparaty szparkowe usytuowane były w niewielkich zagłębieniach. W stadium pąka szparki były
zamknięte i nie w pełni rozwinięte. Zewnętrzne listwy kutykularne aparatów szparko-
wych były najsilniej wykształcone w fazie postsekrecyjnej. Pod koniec okresu kwit-
nienia zaobserwowano również zapadanie się i fałdowanie úcian komórek epidermy
nektarnika.

Czasopismo: Acta Agrobotanica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wpływ podkładek M.9 i M.26 na wzrost okulantów jabłoni odmiany 'Szampion' i 'Jonica'

Badania przeprowadzono w latach 2000-2003 na terenie Gospodarstwa Do-
świadczalnego Felin Akademii Rolniczej w Lublinie. Materiał doświadczalny stano-
wiły okulanty jabłoni odmiany ‘Szampion’ i ‘Jonica’ okulizowane na podkładkach
M.9 RN 29 i M.26. Wykazano, że cechy genetyczne odmiany oraz warunki pogodo-
we w okresie wyrastania młodych pędów miały istotny wpływ na wzrost badanych
drzewek. Średnica pni podkładek badanych odmian zależała od typu zastosowanej
podkładki, w 2002 roku istotnie grubszy był klon M.26, niż M.9. Nie wykazano
istotnego wpływu podkładki i odmiany na średnicę pnia okulantów na wysokości
30 cm. Zaobserwowano, że drzewka na M.26 charakteryzowały się większą średnicą
pnia, niż na M.9. Największy wpływ na sumę długości pędów, liczbę i długość jedne-
go pędu miała odmiana oraz warunki atmosferyczne w danym roku.

Czasopismo: Acta Agrobotanica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Fenologia owocowania niektórych gatunków chwastów w zasiewach wybranych roślin uprawnych

W pracy przedstawiono procentowy udział faz owocowania i osypywania dia-
spor niektórych gatunków chwastów podczas zbioru buraka pastewnego, pszenicy
jarej i bobiku. Wyniki badañ zebrano w latach 2000-2003 na madzie rzecznej wytwo-
rzonej z glin lekkich. Schemat doświadczenia uwzględniał mechaniczną i chemiczną
pielęgnację roślin uprawnych. Na obiektach odchwaszczonych herbicydami stoso-
wano: w buraku pastewnym Buracyl 80 WP (lenacyl 80%) w dawce 1kg . ha-1;
w pszenicy jarej Chwastox Turbo 340 SL (MCPA +dicamba) w dawce 2 l. ha-1;
w bobiku Afalon (linuron 50%) w dawce 1,5 kg . ha-1. Obserwacje fenologiczne
prowadzono w odstępach 10-dniowych, począwszy od dnia siewu rośliny uprawnej.
Dowiedziono, że najkorzystniejsze warunki owocowania i osypywania nasion znajdowały chwasty w buraku pastewnym i bobiku. Herbicydy, a także lata mokre i chłodne ograniczały owocowanie i osypywanie większości gatunków chwastów. W największym stopniu osypywały diaspory następujące gatunki chwastów: Lamium amplexicaule, Chenopodium polyspermum, Anagallis arvensis  i  Echinochloa crus-galli w buraku pastewnym bez herbicydów, Convolvulus arvensis, Lamium purpureum i Echinochloa crus-galli w buraku pastewnym z herbicydami, Capsella bursa-pastorisi Fallopia convolvulus w pszenicy jarej bez herbicydów, Avena fatua w pszenicy jarej z herbicydami, Galium aparine w bobiku bez herbicydów, Anagallis arvensis i  Convolvulus arvensis, Galium aparine w bobiku z herbicydami.

Czasopismo: Acta Agrobotanica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Bioroznorodnosc gatunkowa grzybow mikroskopowych trzciny pospolitej [Phragmites australis [Cav.] Trin.ex Steud.] w zbiorowiskach szuwarowych Jeziora Glinno

Badania prowadzono na trzcinie pospolitej (Phragmites australis) porastającej brzegi wokół jeziora Glinno (woj. zachodniopomorskie) i tworzącej zbiorowiska szuwarowe ze związku Phragmition. Z pięciu stanowisk zbierano po 10 roślin z objawami chorobowymi. Izolację i oznaczanie patogenów wykonano dwukrotnie z fragmentów tkanek liści i źdźbeł z symptomami chorobowymi. Najpierw bezpośrednio po zbiorze roślin inkubowanych w sterylnych wilgotnych kamerach i hodowli mikroorganizmów na podłożach CDA i PDA, a następnie przez 2-4 miesiące identyfikowano gatunki fitopatogenów i saprotrofów pojawiające się na ususzonym materiale zielnikowym.
Na liściach, źdźbłach i kwiatostanach P. australis stwierdzono łącznie występowanie 31. gatunków grzybów mikroskopowych, w tym dwóch grzybni Agonomycetes (Mycelia sterilia). Najczęściej występującymi gatunkami, obecnymi na wszystkich stanowiskach P. australis są: Alternaria alternata, Cladosporium cladosporioides, C. herbarum, Doratomyces stemonitis oraz Puccinia phragmitis, P. magnussiana i dwie grzybnie Mycelia sterilia. Na źdźbłach oraz w ich wnętrzu najpowszechniej występującymi gatunkami są: Acremoniella atra, Acremonium alternatum i Fusarium sambucinum. Sporadycznie zanotowano także obecność Ustilago grandis we wnętrzu źdźbeł. Drobne nekrotyczne plamistości na liściach i źdźbłach spowodowała obecność trzech gatunków rodzaju Leptoshaeria: L. culmifraga, L. eustoma oraz L. fuckelli. W kwiatostanach stwierdzono obecność sklerocjów Claviceps microcephala.

Czasopismo: Acta Agrobotanica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wpływ głębokości sadzenia drzew na wzrost, kwitnienie i produktywność odmiany 'Elstar' na M.9

Badania przeprowadzono w latach 2001 2003 w Zakładzie Doświadczalnym
Akademii Rolniczej w Szczecinie. Badano wpływ cięcia gron i stosowania preparatu
Ethrel na kwitnienie i przyspieszenie dojrzewania owoców pomidora drobnoowocowe-
go. W doświadczeniu badano następujące czynniki: metody przyspieszenia dojrzewa-
nia owoców pomidora (cięcie gron, preparat Ethrel, cięcie gron + preparat Ethrel) oraz
odmiany pomidora (‘Cheresita F1’, ‘Favorita F1’). Stosowane metody nie miały wpływu
na liczbę kwiatów i zawiązków pomidora drobnoowocowego. Cięcie gron zwiększyło
odsetek zawiązanych owoców w stosunku do liczby kwiatów. Zastosowanie Ethrelu
oraz cięcie gron i jednoczesne traktowanie ich Ethrelem istotnie zwiększyło plon wcze-
sny owoców pomidora. Preparat Ethrel oraz zabieg cięcia gron wpłynęły na przyspie-
szenie zbioru pomidora drobnoowocowego o 12 dni. Odmiana ‘Cheresita F1’ tworzyła
większą liczbę kwiatów, zawiązków i owoców niż ‘Favorita F1’

Czasopismo: Acta Agrobotanica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Ocena metod diagnozowania chorob korzeni i pochwy lisciowej pszenicy ozimej

Badano przydatność podłoży maltozowego i mineralnego do izolacji Gaeumannomyces graminis z korzeni pszenicy ozimej. Stwierdzono różnice w liczebności uzyskanych izolatów w zależności od zastosowanego podłoża i terminu pobierania materiału roślinnego. Łatwiejsza identyfikacja patogena była możliwa po zastosowaniu pożywki maltozowej. Grzyby z rodzaju Fusarium występujące na pochwach liściowych pszenicy ozimej identyfikowano za pomocą analizy mykologicznej i PCR, natomiast grzyb Pseudocercosporella herpotrichoides był wykrywany przy użyciu metod PCR i ELISA. Technika PCR i test ELISA umożliwiły wykrycie patogenów w porażonych roślinach przed wystąpieniem widocznych objawów chorobowych.

Czasopismo: Acta Agrobotanica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo