rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Rozważania o małym mieście

Rozważania na temat miast idealnych coraz częściej skupiają się wokół koncepcji ekopolis. Podstawową zasadą ich funkcjonowania jest rozwój zrównoważony przejawiający się między innymi troską o człowieka i przyrodę. Miasta przyszłości to najczęściej niezależne ośrodki miejskie pozostające w harmonii z naturalnie ukształtowanym krajobrazem. To także miasta zapewniające komfortowe warunki życia w otoczeniu przyrody. Poniekąd odzwierciedleniem przyszłościowych wizji ekopolis są niewielkie ośrodki miejskie. Zwłaszcza, jeśli weźmiemy pod uwagę tylko wybrane ich cechy charakterystyczne kształtujące: małomiasteczkowy, spokojny i kameralny nastrój, możliwość bliskiego kontaktu z przyrodą, poczucie prywatności, spokoju oraz intymności, poczucie bezpieczeństwa.

Czasopismo: Środowisko Mieszkaniowe
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: nauki o sztuce, architektura i urbanistyka
Rekreacja - ogrodzona

Zapewnienie sobie bezpieczeństwa od zawsze stanowiło jeden z głównych celów ludzkości. Gdy wraz z pierwszą wojną światową odchodziły w niepamięć mury twierdz, wydawało się, że wszelkiego rodzaju ogrodzenia w miastach znikną na zawsze. 70 lat później, wraz z ponownym odzyskaniem niepodległości przez Polskę, wracamy do wysokich ogrodzeń mających strzec naszego bezpieczeństwa. Nowych osiedlach budowanych w latach 90. XX wieku oraz w dwóch pierwszych dekadach
XXI wieku – ogrodzenie stało się synonimem luksusu. Polskie miasta zaczęły przypominać strzeżone getta, gdzie wysokie ogrodzenie wyznacza granice pomiędzy tym co gorsze ogólnodostępne, a tym co lepsze, strzeżone i zamknięte. W wielu
miejscach ograniczony został dostęp do terenów zielonych. Zostały one zarezerwowane wyłącznie dla mieszkańców danych zespołów mieszkaniowych. Przerwano wiele ścieżek rekreacyjnych, zmuszając użytkowników do omijania zamkniętych
enklaw, często drogami biegnącymi wzdłuż ruchliwych ulic. Jakie są przyczyny takiego stanu i czy możliwe jest ponowne przywrócenie ciągłej struktury miasta dostępnej dla wszystkich mieszkańców.

Czasopismo: Środowisko Mieszkaniowe
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: nauki o sztuce, architektura i urbanistyka
Drapacz chmur domem jutra?

Liczne inicjatywy związane z
poszukiwaniem środowiska mieszkaniowego przyszłości, odwołujące się do zasad zrównoważonego rozwoju, retoryki „Nowego Urbanizmu”, dostępności i
operowania „ludzką skalą”, często zawodzą pokładane w
nich nadzieje. Równolegle, elitarne drapacze
chmur, kojarzone z
kryzysem obrazu i
funkcjonowania współczesnego miasta, ujawniają w
niektórych przypadkach zdolność do wdrażania
strategii oszczędności zasobów, a
nawet zapobiegania intensyfikacji ruchu samochodowego. Czy zasługują na miano „domów jutra”

Czasopismo: Środowisko Mieszkaniowe
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: nauki o sztuce, architektura i urbanistyka
Burj Khalife jako modelowy przykład smart building: budynek przyszłości czy teraźniejszość?

Pojęcie budynku inteligentnego kształtowało się przez ostatnie 20–30 lat ubiegłego wieku. Początkowo pojęcie to odnosiło się jedynie do poziomu technicznego zaawansowania technologii zainstalowanych w budynku. Wraz z rozwojem społeczeństwa informatycznego, nowych form pracy, pojawiły się nowe wymagania w stosunku do budynku obejmujące, oprócz jakości technicznej, także jakość przestrzeni życia i pracy człowieka. Wysokie wymagania dla budynku w zakresie jakości technicznej, przy jednoczesnym wysokim standardzie, jakości przestrzeni życia i pracy spełnia znajdujący się w Dubaju, najwyższy budynek świata o nazwie Burj Khalifa. Budynek ten stanowi modelowy przykład smart buildig obejmujący, oprócz jakości technicznej, także jakość przestrzeni życia i pracy człowieka. Przyjęte rozwiązania korelują wzajemnie czerpiąc z zasad towarzyszących innowacyjnemu połączeniu tego, co we współczesnym projektowaniu jest ekonomiczne, ekologiczne, elastyczne oraz estetyczne.

Czasopismo: Środowisko Mieszkaniowe
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: nauki o sztuce, architektura i urbanistyka
Inteligentna przestrzeń – między smart building a smart city

Pojęcie smart city jest obecnie jednym z bardziej popularnych i chwytliwych haseł związanych z procesem rozwoju tkanki miejskiej. Zjawisko to, pomimo iż dotyczy procesów będących przedmiotem zainteresowań architekta/ urbanisty, wykracza poza obszar jego kompetencji. Jest ono przejawem inteligentnej rzeczywistości opartej na cyfrowych sieciach i zachodzących w nich interakcjach. Jej pojawienie się zostało przewidziane pod koniec lat 80. przez dwie koncepcje: wszechobecnego przetwarzania danych i Internetu Rzeczy/Internetu Wszechrzeczy. Infrastruktura inteligentnego miasta czy budynku nie jest kolejną „branżą” uczestniczącą w procesie projektowym. To szerokie innowacyjne spojrzenie, narzędzie, które oddziałuje wszechstronnie na różne aspekty struktury miasta, także społeczne. Cyfrowa rzeczywistość w postaci sieci urządzeń, czujników i aplikacji powiązanych z Internetem stanowi inteligentną przestrzeń, które wpływa na nasze życie i równocześnie umożliwia wpływ na kształtowanie zmian w realnym świecie.

Czasopismo: Środowisko Mieszkaniowe
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: nauki o sztuce, architektura i urbanistyka
O nowych miasteczkach na obszarach wiejskich

W artykule zwrócono uwagę na problematykę kształtowania intensywnej zabudowy mieszkaniowej wobec aktualnych uwarunkowań: postępującej suburbanizacji miast, uwarunkowań rynku mieszkaniowego w Polsce oraz wyzwań związanych z architekturą energooszczędną. Przedstawiono ogólne założenia teoretyczne i zestawiono z przykładami realizacji. Zaprezentowano również przykład autorskiego rozwiązania zespołu zabudowy jednorodzinnej, który wskazuje na potencjalne możliwości kształtowania intensywnej zabudowy jednorodzinnej.

Czasopismo: Środowisko Mieszkaniowe
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: nauki o sztuce, architektura i urbanistyka
Poszukiwanie cienia. Współczesne realizacje elementów zacieniających w przestrzeniach publicznych miast europejskich

Na kształt architektoniczny budynków powstających w miastach Europy Południowej i Zachodniej znaczny wpływ wywierają warunki klimatyczne. Ochrona przed nadmierną ekspozycją na promieniowanie słoneczne obejmuje m.in. szczególne ukształtowanie bryły budynku, a także wprowadzenie żaluzji i okiennic ograniczających dopływ światła. Uwarunkowania klimatyczne dotyczą nie tylko architektury, wpływają także na użytkowanie miejskich przestrzeni publicznych. Na placach i ulicach wielu miast pojawiają się różnego typu współczesne struktury zacieniające i filtrujące promienie słoneczne. Przez swoją charakterystyczną formę, a niekiedy także skalę, przyczyniają się do tworzenia miejsc unikalnych i rozpoznawalnych. W artykule zostaną przedstawione i zanalizowane wybrane realizacje z miast Włoch i Hiszpanii. Na podstawie przeprowadzonej analizy zostanie stworzona autorska typologia obiektów i ich relacji do otaczającej przestrzeni.

Czasopismo: Środowisko Mieszkaniowe
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: nauki o sztuce, architektura i urbanistyka
Woda dekoracyjna w śródmiejskich przestrzeniach publicznych Barcelony

Woda towarzyszyła architekturze od zarania dziejów, była jednym z podstawowych warunków umożliwiających budowę osad, a następnie miast. Zapewniała przetrwanie, umożliwiała rozwój cywilizacji, stanowiła jedną z linii obrony przed wrogami. Z czasem, oprócz utylitarnych zaczęła też pełnić funkcje symboliczne, dekoracyjne, kompozycyjne. W tradycji katalońskiej najbardziej prestiżowymi przestrzeniami publicznymi były niekoniecznie place, ale raczej las ramblas. To charakterystyczne typologicznie dla tamtejszej kultury urbanistycznej podłużne promenady wysadzane drzewami, zakładane wzdłuż rzek i potoków, wokół których rozwijały się miasta. Te cieki wodne, niegdyś użytkowe, a potem coraz bardziej zanieczyszczone, były następnie ukrywane pod posadzkami. Z czasem także inne, bardziej dekoracyjne sposoby wykorzystania wody przeniknęły do Katalonii z innych części Europy. Parki, skwery i place wyposażone w dekoracyjne elementy wodne to miejsca charakterystyczne w krajobrazie śródmiejskim Barcelony i innych miast. W artykule zostanie omówionych kilka realizacji z lat 1899–2015.

Czasopismo: Środowisko Mieszkaniowe
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: nauki o sztuce, architektura i urbanistyka
Naturalne elementy kompozycji w przestrzeni zespołów mieszkaniowych

Woda i zieleń są jednymi z oczywistych elementów kontekstu w projektowaniu zespołów mieszkaniowych. Należą do czynników, które w fazie przygotowawczej projektowania poddawane są analizie na równi z uwarunkowaniami prawnymi i technicznymi. Zwykliśmy je traktować jako elementy wypełniające przestrzenie rekreacyjne towarzyszące obszarom mieszkaniowym. Od czasów modernizmu dążono do odzyskania bezpośredniego dostępu do przyrody charakterystycznego dla pierwotnego modelu zamieszkania z zamiarem stworzenia estetycznej jedności pomiędzy architekturą i przyrodą. W najnowszych realizacjach zespołów zaobserwować można kolejne tendencje związane z obecnością naturalnych elementów kompozycji w środowisku mieszkaniowym. Spośród nich wymienić można poprawę jakości warunków zamieszkania poprzez zapewnienie atrakcyjnych obszarów rekreacji czynnej i biernej. Kolejnym obszarem, gdzie rozwija się użycie naturalnych elementów kompozycji jest bioklimatyczna charakterystyka budynku. Coraz częściej podnosi się również temat sensorycznych walorów przestrzeni, ale także terapeutyczną wartość przestrzeni przydomowych w codziennym utrzymywaniu sprawności mieszkańców, której konieczność związana jest ze zmianami demograficznymi, a także niekorzystnymi wzorcami stylu życia powodującymi otyłość u dzieci i młodzieży. W artykule omówiono sposoby wykorzystania oraz znaczenie wody i zieleni we współczesnych zespołach mieszkaniowych.

Czasopismo: Środowisko Mieszkaniowe
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: nauki o sztuce, architektura i urbanistyka
Refleksyjne odbicie architektury – synteza wody i dzieła architektonicznego

Odkąd architektura towarzyszy człowiekowi, woda ma poważny wpływ na jej charakter. Pomijając budowle inżynierskie, w których woda jest głównym aktorem, w wielu przypadkach woda stanowi niezwykłe uzupełnienie budowli, które niejednokrotnie bez niej nie miałyby już takie siły odbioru. To dzięki wodzie budowle często stają się dziełami sztuki. Podkreśla ona wyjątkowość, tworzy, często ze światłem i cieniem, tajemniczość budynku. W Południowej Ameryce znaleźć można wiele przykładów, które popierają powyższą tezę. Również w Europie znajdujemy budowle oparte na podobnej zasadzie. Nie należy zapominać tutaj, iż większość przykładów architekturze towarzyszy zieleń, jednym razem znajdując się w środku zielonego ogrodu a innym gdy zieleń przenika się z wnętrzem budynku. Wszystkie one mogą być inspiracją dla budynku zaprojektowanego w Krakowie przez MTWW Architekci. Woda podkreśla budowę odbiciami i refleksami. Zieleń pojawia się w środku i na zewnątrz sprawiając, że użytkownicy przez cały czas otoczeni są przez naturę.

Czasopismo: Środowisko Mieszkaniowe
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: nauki o sztuce, architektura i urbanistyka
Zieleń jako istotny element tworzenia przestrzeni społecznych

Tworzenie oraz podtrzymywanie więzi sąsiedzkich to od lat wyzwanie dla socjologów i urbanistów. Oddzielenie przestrzeni publicznych od prywatnych oraz czytelne określenie ich granic jest ważnym elementem funkcjonowania mieszkańców ze sobą, w ich środowisku zamieszkania. Obszary mieszkaniowe, takie jak wiedeńskie Monte Laa, czy gdańska Dzielnica Garnizon są przykładami, które pokazują jak istotną rolę w kształtowaniu przestrzeni sąsiedzkich i aktywizacji lokalnych kontaktów społecznych ma zieleń, która nierzadko staje się ich inicjatorem. Niniejszy artykuł ma na celu ukazanie jaki udział w tworzeniu oraz segregacji przestrzeni ma zieleń, która może stać się naturalną barierą wyznaczającą dane strefy, dynamizować działania mieszkańców, wpływając na zawiązywanie więzi sąsiedzkich oraz zapewniać lepsze samopoczucie jej użytkownikom.

Czasopismo: Środowisko Mieszkaniowe
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: nauki o sztuce, architektura i urbanistyka
Człowiek, jako użytkownik i obserwator przestrzeni miasta

Artykuł dotyczy relacji, jakie zachodzą pomiędzy człowiekiem a przestrzenią publiczną miasta. Kształtując środowisko miejskie człowiek
determinuje swoje zachowania i reakcje w przestrzeni. Kreując przestrzeń człowiek dokonuje swego rodzaju manipulacji zasobami środowiska
miejskiego dla wykorzystania jego walorów i uzyskania określonych celów środowiskowych. Każde miejsce przestrzeni miasta podlega
naszej ocenie. Pieszy użytkownik w sposób szczególny reaguje na walory miejsca, ze względu na swój bliski kontakt z ukształtowanym
otoczeniem. Może być obserwatorem środowiska, jako turysta lub też fizycznie korzystać z jego możliwości, jako mieszkaniec i przeżywać
przestrzeń w sposób osobisty.

Czasopismo: Środowisko Mieszkaniowe
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: nauki o sztuce, architektura i urbanistyka
Technologia służąca mieszkańcom?

Przestrzeń mieszkaniowa XXI wieku za sprawą technologii komputerowych i Internetu zatraca swoje fizyczne granice umożliwiając mieszkańcom zarówno prowadzenie zdalnych aktywności życiowych bez wychodzenia z domu jak i kontrolowanie fizycznej przestrzeń zamieszkania z zewnątrz. Technologie te kreują nowe formy aktywności domowych jednocześnie globalnie łącząc przestrzenie zamieszkania.
Niniejsza praca prezentuje wyniki przeprowadzonego studium przypadków dostępnych technologii „smart home” w celu weryfikacji w jaki sposób i jakim kosztem służą one mieszkańcom. Przeprowadzone badania wykazały, że urządzenia „smart home” oferują szereg udogodnień i ułatwień pozwalając nie tylko kontrolować i ograniczyć koszty zamieszkania, ale również dostarczając informacji i rozrywki. Jednocześnie, urządzenia te coraz częściej, przyjmują formę przedmiotów wyposażenia wnętrz, w niepozorny sposób zbierając i udostępniając informacje o czynnościach życiowych domowników, i ingerują w tradycyjny podział na przestrzeń prywatną i publiczną zamieszkania. Inteligentne domy wymagają inteligentnych mieszkańców, niestety brak możliwości zarządzania udostępnianymi informacjami sprowadza domowników do roli konsumentów produktów i dostawców danych dotyczących sposobu użytkowania przestrzeni mieszkaniowej.

Czasopismo: Środowisko Mieszkaniowe
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: nauki o sztuce, architektura i urbanistyka
Cidade brasileira. Przestrzenie skrajności

Brazylia. Fawele i perfekcjonistyczne budynki Oscara Niemeyera. Terra incognita i wyobrażenie. W brazylijskiej interpretacji kosmopolityczny modernizm stał się emocjonującym, lokalnym „modernizmem brazylijskim”, łączącym cechy rdzenne z uniwersalnymi. Mimo to, schedą idei modernizmu okazały się też przestrzenie obce i nieudomowione, zaś alternatywą społeczną okazały się favelas. Powstały obszary rozerwane i niespójne, tereny bogactwa i biedy, tworzące przestrzenie do życia pełne skrajności. Władze miejskie podejmują próby odzyskania wykluczonych terenów, a projekty objęły analizę funkcjonalno-przestrzenną i próbę jej restrukturyzacji poprzez działania miejscowe.

Czasopismo: Środowisko Mieszkaniowe
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: nauki o sztuce, architektura i urbanistyka
Wielorodzinne domy dwuklatkowe

Wielorodzinne domy dwuklatkowe to wśród budynków klatkowych pośrednia, odcinkowa forma zabudowy, sytuująca się pomiędzy jednoklatkowymi domami punktowymi a budynkami wieloklatkowymi, tworzącymi ciągi zabudowy liniowej lub kwartały zabudowy płaszczyznowej. Forma ta upowszechniła się w XIX wieku jako element zabudowy osiedli i kolonii robotniczych, między innymi na Górnym Śląsku. W tym samym czasie oryginalne domy dwuklatkowe powstawały w zabudowie miejskiej wielu europejskich miast, budowali je także amerykańscy shakerzy. Autor rozwija tę formę budynku w swoich pracach teoretycznych i projektowych. W ostatnich latach opublikował książkę i wykonał kilka zrealizowanych projektów, prezentujących walory tego rodzaju zabudowy mieszkaniowej. W artykule przedstawia genezę i charakterystykę wielorodzinnych domów dwulatkowych oraz prezentuje argumenty za dalszym rozwojem tej formy zabudowy. Ilustracje przedstawiają dwa projekty osiedli złożonych z domów dwuklatkowych, wykonane w ostatnich latach pod kierunkiem autora. Są to: osiedle Sławka i osiedle Mały Staw w Katowicach.

Czasopismo: Środowisko Mieszkaniowe
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: nauki o sztuce, architektura i urbanistyka
Ewolucja funkcjonalnoprzestrzenna rejonu osiedla Oficerskiego w Krakowie. Od kolonii mieszkaniowych na peryferiach miasta do wielofunkcyjnego zespołu śródmiejskiego

Osiedle Oficerskie jest terminem odnoszonym współcześnie do kilku sąsiadujących ze sobą osiedli założonych na podstawie planów regulacyjnych z lat 1924–1935 na ówczesnych północno-wschodnich obrzeżach Krakowa. Były to komponowane zespoły mieszkaniowe z niewielkim udziałem innych funkcji. Rozmierzono około 600 działek zabudowy, na których do 1939
roku wzniesiono blisko 300 domów. Po II wojnie światowej w rejonie tym nastąpiły znaczne przekształcenia funkcjonalno-przestrzenne. Powstały kolejne budynki mieszkalne (również wielorodzinne typowe) oraz obiekty handlowe, usługowe, kulturalne,
sakralne, edukacyjne, rekreacyjne. Spowodowało to zmiany – zarówno korzystne jak i niekorzystne – zagospodarowania i funkcjonowania rejonu.

Czasopismo: Środowisko Mieszkaniowe
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: nauki o sztuce, architektura i urbanistyka
"Das Haus" - współczesna krakowska jednostka mieszkaniowa

Na podstawie analizy typologii i struktury zabudowy mieszkaniowej Woli Justowskiej i Olszanicy oraz poprzez wyznaczenie stref pieszej dostępności
do usług (w oparciu o zasięg średniowiecznego miasta) autorzy starają się określić optymalne parametry współczesnej jednostki
mieszkalnej. Jako przykład łączący w sobie pozytywne aspekty budynku jednorodzinnego oraz spełniający współczesne wymagania, co do
ograniczeń prawnych i ekonomicznych posłużył budynek Das Haus, zlokalizowany przy ulicy Powstania Styczniowego w Krakowie.

Czasopismo: Środowisko Mieszkaniowe
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: nauki o sztuce, architektura i urbanistyka
Architektura żywiołów woda futurystyczne wizje opanowania nowego środowiska zamieszkania

W ostatnich latach obserwujemy wzrost zainteresowania kształtowaniem nowego rodzaju zabudowy powiązanej ze środowiskiem. Powstają takie obiekty architektury, których forma zatraca granice z otoczeniem i wplata się w scenerię krajobrazu wody. Ważnym aspektem takich rozwiązań i skierowania działań na kolonizację środowiska wodnego są zmiany klimatyczne, jakie można zaobserwować w ostatnich dekadach. Morza i oceany zajmują ponad 70% powierzchni Ziemi. Budownictwo powiązane z wodą staje się coraz bardziej popularne, w związku z czym w przyszłości człowiek będzie musiał zmierzyć się z tym zagadnieniem na większą skalę. W zaprezentowanym artykule zostaną przedstawione przykłady futurystycznych rozwiązań architektonicznych powiązanych z wodą.

Czasopismo: Środowisko Mieszkaniowe
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: nauki o sztuce, architektura i urbanistyka
Oceanaria. Inteligentne technologie, zrównoważone rozwiązania

Oprócz wpisania się w witruwiańską triadę, projektowanie wymaga dziś uwzględnienia takich czynników jak: kontekst, zasady zrównoważonego projektowania, oddziaływanie na środowisko, nastroje społeczne. Współczesne oceanaria muszą spełniać te założenia, będąc równocześnie niezwykle skomplikowanymi budynkami/kompleksami. Zastosowanie rozwiązań smart building, a także projektowanie w technologii BIM pomaga osiągnąć zamierzone cele w zakresie kształtowania oceanariów i spełnić wymagania zaostrzających się norm.

Czasopismo: Środowisko Mieszkaniowe
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: nauki o sztuce, architektura i urbanistyka
Architektura budynków mieszkalnych w terenach wiejskich (na podstawie własnych doświadczeń)

Doświadczenia w Polsce po II wojnie światowej w zakresie planowania przestrzennego i architektury, z racji na różne uwarunkowania: ekonomiczne, polityczne i społeczne przechodziły szczególne koleje losów. Te liczne wyżej wymienione transformacje w znaczący sposób wpłynęły na ogólny wizerunek architektury w Polsce. Pojawiło się wiele błędów w relacjach inwestor – architekt – wykonawca. Trwa dyskusja, jak zaradzić, jaką przyjąć metodę projektowania np. na terenach o unikalnych walorach kulturowo-przyrodniczo-krajobrazowych. Autor na bazie własnych doświadczeń, realizacyjno-projektowych, stara się zaprezentować sposób własnego widzenia tego problemu.

Czasopismo: Środowisko Mieszkaniowe
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: nauki o sztuce, architektura i urbanistyka
Światło w kompozycji współczesnych rozwiązań urbanistycznych i krajobrazowych

Celem badań prezentowanych w artykule jest: 1) wskazanie możliwości wykorzystania oświetlenia naturalnego i sztucznego w kompozycji urbanistycznej oraz 2) wskazanie współczesnych rozwiązań urbanistycznych i krajobrazowych w miastach (głównie przestrzeni publicznych), stanowiących wybitne przykłady wykorzystania oświetlenia naturalnego i zastosowania oświetlenia sztucznego.

Czasopismo: Środowisko Mieszkaniowe
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: nauki o sztuce, architektura i urbanistyka
Atrakcyjna przestrzeń rekreacyjna miasta odpowiedzią na potrzeby społeczne mieszkańców

Artykuł porusza zagadnienie kształtowania terenów rekreacyjnych miasta w aspekcie odzyskiwania przestrzeni czyli tzw. „re-użycia”. Wiele obszarów publicznych miast europejskich jest projektowana od nowa, uzyskując elastyczne funkcje i niestandardowe aranżacje zgodnie z współczesnymi potrzebami społecznymi, często przy użyciu nowoczesnych technologii
materiałowych. Nowe wykorzystanie terenów publicznych m.in. dla rekreacji śródmiejskiej podnosi walory przestrzenne i estetyczne tych rejonów stając się atrakcją dla lokalnej ludności i podstawą budowy ich integracji.

Czasopismo: Środowisko Mieszkaniowe
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: nauki o sztuce, architektura i urbanistyka
Wiszące miasta przyszłości

Celem artykułu jest zaprezentowanie autorskiej wizji miast przyszłości. Dziś największym niebezpieczeństwem dla miast są postępujące zmiany klimatyczne i związane z nimi zagrożenia. Ok. 1/6 populacji żyje na terenach nadmorskich, skrajnie narażonych na kataklizmy, a tereny zagrożone są, paradoksalnie, najchętniej zasiedlane. Rośnie częstotliwość kataklizmów (huragany i tsunami), potwierdzony jest stały wzrost poziomu morza, a systemy obronne i infrastruktura miast nie rozwija się. Tragicznym przykładem jest Nowy Jork, zdewastowany przez huragany Irene (2011) i Sandy (2012). Proponowane rozwiązania budowania tam i ewakuacji ludności są niezdecydowane, kosztowne i nie dają gwarancji bezpieczeństwa. Proponowane rozwiązanie to bezwzględne podniesienie wszystkiego, co użytkuje człowiek – budynków i infrastruktury. Lekkie, wytrzymałe struktury wiszące znakomicie spełnią to zadanie. Miasto na wysokości funkcjonuje w czasie kataklizmu, do każdego obiektu jest dostęp, a ludzie każdorazowo nie tracą całego dobytku. „Wiszące miasta” są nie tylko bezpieczne, ale także piękne i przyjazne. Połączenia między budynkami, zagospodarowane dachy i podniesione przestrzenie publiczne są postulatami, które w przekonaniu autora powinny być wymagane zawsze i wszędzie, aby upiększać miasta i sprzyjać życiu publicznemu.

Czasopismo: Środowisko Mieszkaniowe
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: nauki o sztuce, architektura i urbanistyka