rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Analiza czynników wpływających na wyniki odległe operacji tympanoplastycznych

Wstęp: Celem pracy była analiza i przegląd podawanych w piśmiennictwie czynników wpływających na wyniki odległe operacji tympanoplastycznych na podstawie materiału Kliniki Otolaryngologii i Onkologii Laryngologicznej CM UMK w Bydgoszczy. Materiał i metoda: Materiał zebrano wśród pacjentów leczonych z powodu przewlekłego zapalenia ucha środkowego w Klinice Otolaryngologii i Onkologii Laryngologicznej Collegium Medicum Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Bydgoszczy w latach 2004-2009. Łącznie wykonano 98 operacji tympanoplastycznych. Czas, jaki upłynął od zabiegu do momentu badania wynosił od 3 do 7 lat, średnio 5,43 lat. Wykonane operacje tympanoplastyczne podzielono według klasyfikacji Tosa. W ocenie wyników czynnościowych posłużono się badaniem audiometrii tonalnej, obliczając średnią rezerwę ślimakową z czterech częstotliwości (500, 1000, 2000, 3000 Hz), według wytycznych AAO-HNS z 1995 roku [2,3]. Parametr ten porównano między grupami wydzielonymi pod kątem czynników mogących potencjalnie mieć wpływ na wynik leczenia. Wśród czynników tych wzięto pod uwagę: drożność trąbki słuchowej, lokalizację i wielkość ubytku błony bębenkowej, uszkodzenie kosteczek słuchowych, stopień upowietrznienia wyrostka sutkowatego, ilość wykonanych operacji, obecność ziarniny lub perlaka, stan drugiego ucha, palenie papierosów, wykonanie mastoidektomii, zniesienie tylnej ściany przewodu słuchowego zewnętrznego. Uzyskane wyniki poddano analizie statystycznej. Wyniki: Najważniejszym czynnikiem wpływającym na odległe wyniki po operacjach tympanoplastycznych (poza wyciekiem z ucha) jest stan kosteczek słuchowych, w szczególności młoteczka i strzemiączka. Prawidłowo przeprowadzony zabieg gwarantuje dobre efekty słuchowe niezależnie od występowania perlaka i ziarniny, jak również w przypadku reoperacji. Dla wszystkich typów tympanoplastyk lokalizacja ani wielkość ubytku błony bębenkowej nie wpływają na wyniki leczenia w obserwacji długoterminowej.

Czasopismo: Polish Journal of Otolaryngology
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Zapis jednoczasowego badania ENG i VNG u osób zdrowych – doniesienie wstępne

Wprowadzenie: Celem pracy była ocena jednoczasowego zapisu badania ENG i VNG u osób zdrowych dla wybranych testów diagnostycznych pod kątem czułości i przydatności tego rodzaju badania do diagnostyki zawrotów głowy. Materiał i metody: Badania wykonano u 50 osób zdrowych, w tym 24 kobiet i 26 mężczyzn, w wieku 20-22 lata (średnia 20,5 roku), które nie zgłaszały dolegliwości ze strony narządów otorynolaryngologicznych i bez zaburzeń równowagi i zawrotów głowy w wywiadzie. U wszystkich chorych wykonano badanie podmiotowe i badanie przedmiotowe otoneurologiczne, badanie elektronystagmograficzne (ENG), w tym kalibrację, próbę wahadła, badanie oczopląsu optokinetycznego, test fotela wahadłowego, próby położeniowe wg Cawthorne’a i Rosego, próbę kaloryczną wg Hallpike’a, oraz badanie wideonystagmograficzne (VNG), które obejmowało kalibrację, ocenę oczopląsu samoistnego, próbę wahadła, testy położeniowe wg Cawthorne’a i Rosego, rozszerzone o test skrętu szyi, próbę kaloryczną wg Hallpike’a. Wyżej wymienione badania przeprowadzono najpierw oddzielnie, w odstępie 24 godzin. Jednoczasowy zapis ENG i VNG wykonano po 48 godzinach od badań poprzednich, co poprzedzone zostało wykonaniem ponownej kalibracji dla obu zapisów. Wspólny zapis obejmował ocenę oczopląsu samoistnego, testy położeniowe wg Cawthorne’a i Rosego, rozszerzone o test skrętu szyi, próbę kaloryczną wg Hallpike’a. Wyniki: Nie stwierdzono wzajemnego negatywnego wpływu jednego rodzaju badania na drugie. W teście kalorycznym, zarówno w zapisie jednoczasowym, jak i wykonanym oddzielnie, zaobserwowano niższe wartości średniej prędkości wolnej fazy oczopląsu w badaniu ENG w stosunku do badania VNG. W żadnym przypadku nie stwierdzono cech obecności oczopląsu samoistnego, jak również oczopląsu optokinetycznego i położeniowego. Wnioski: Z przeprowadzonych badań wynika, że jednoczasowe zapisy wybranych testów diagnostycznych za pomocą ENG i VNG wzajemnie się nie wykluczają i mogą być wykorzystane w diagnostyce zaburzeń równowagi i zawrotów głowy, co wymaga dalszych badań.

Czasopismo: Polish Journal of Otolaryngology
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Wpływ alergicznego nieżytu nosa u dzieci i młodzieży na nawracający ból głowy

Wprowadzenie: Migrena i alergie są częstym zjawiskiem. Celem niniejszego badania jest zbadanie związku między występującymi w dzieciństwie: alergią oddechową a migreną. Materiał i metody: Przebadano 800 dzieci w kierunku występowania bólu głowy i jego charakterystyki. Następnie za pomocą punktowych testów skórnych, rynoskopii, endoskopii, rynomanometrii, cytologii oraz testów oczyszczania śluzowo-rzęskowego stwierdzano obecność alergii. Wyniki: Spośród 800 dzieci objętych badaniem, u 96 występowały bóle głowy. U 67 z nich stwierdzono obecność zarówno bólu głowy, jak i alergii. Wykazano występowanie istotnej korelacji pomiędzy alergią a początkiem bólu głowy w godzinach porannych i pojawianiem się bólu głowy w godzinach wieczornych u pacjentów bez alergii. Średni czas trwania ataku bólu głowy był niezależny od obecności alergii, a także częstotliwości napadów bólu głowy oraz umiejscowienia bólu. Wśród objawów prodromalnych związanych z bólem głowy wymieniano: zawroty głowy, aurę, mroczki przed oczami oraz nudności i wymioty, które występowały w przypadku braku alergii. Wykryto również związek między płcią żeńską a początkiem bólu głowy, ale tylko u nastolatków. W większości przypadków terapeutycznie stosowano paracetamol lub niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), ale wymieniano również przyjmowanie leków antyhistaminowych i/lub miejscowe stosowanie aerozoli donosowych. Dyskusja: Aby podjąć skuteczne postępowanie diagnostyczne i terapeutyczne w przypadku migreny, pediatra powinien wziąć pod uwagę atopię i związane z nią objawy alergiczne, w razie potrzeby prosząc o konsultację otorynolaryngologa lub alergologa. Uzyskane wyniki wskazują również na potencjalną rolę leków, które zwykle nie są wykorzystywane do leczenia ataków migreny, takich jak leki przeciwhistaminowe lub aerozole zmniejszające przekrwienie błony nosa o działaniu miejscowym.

Czasopismo: Polish Journal of Otolaryngology
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Grzybicze zapalenia zatok przynosowych u pacjentów operowanych z powodu przewlekłego zapalenia zatok metoda endoskopową

Wstęp: Grzybicze zapalenie zatok przynosowych przyjmuje postać inwazyjną i nieinwazyjną. Postać nieinwazyjną stanowią: zakażenia saprofityczne, kula grzybicza (fungus ball; FB) oraz alergiczne zapalenie grzybicze nosa i zatok przynosowych (AFR). Materiał i metody: Autorzy pracy poddali ocenie 521 przypadków pacjentów operowanych z powodu przewlekłego zapalenia zatok przynosowych metodą endoskopową w Oddziale Laryngologii i Onkologii Laryngologicznej Górnośląskiego Centrum Medycznego w Katowicach od stycznia 2016 roku do kwietnia 2017 roku. Cel: Celem pracy była analiza materiału histopatologicznego i mikrobiologicznego pobranego śródoperacyjnie, a także określenie częstotliwości występowania, oraz rodzaju zakażeń grzybiczych, występujących wśród chorych leczonych z powodu przewlekłego zapalenia zatok. Wyniki: Przewlekłe grzybicze zapalenie zatok potwierdzono u 10 spośród 521 operowanych. Ostateczna grupa badana składała się z dziewięciu kobiet i jednego mężczyzny. W badaniu histopatologicznym u pięciu chorych stwierdzono obecność obumarłej grzybni, u czterech kolonie Aspergillus spp., natomiast badanie mikrobiologiczne u 1 chorej potwierdziło zakażenie Candida albicans. U 73-letniej pacjentki potwierdzono występowanie alergii na alergeny wziewne zarodników grzybów pleśniowych Alternaria i Penicillium, co w całości obrazu klinicznego pozwalało ustalić rozpoznanie przewlekłego grzybiczego alergicznego zapalenia zatok . Najczęstszą lokalizacją grzybni były zatoki szczękowa oraz klinowa. Dyskusja: Najczęstszą postacią nieinwazyjnego grzybiczego zapalenia zatok jest tzw. kula grzybicza (fungus ball), co zostało również potwierdzone w naszym doniesieniu (95% badanych). AFRS częściej występuje u pacjentów zamieszkujących tereny o klimacie ciepłym i wilgotnym, który sprzyja rozwojowi grzybów .

Czasopismo: Polish Journal of Otolaryngology
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Obturacyjny bezdech podczas snu u pacjentów zakwalifikowanych do endarterektomii tętnic szyjnych – badanie wstępne

Wstęp: Związek między obturacyjnym bezdechem podczas snu (OBPS) a miażdżycą jest potwierdzony od wielu lat, choć patomechanizm tego zjawiska nadal nie jest poznany. Celem badania było określenie częstości OBPS u pacjentów zakwalifikowanych do endarterektomii oraz określenie wpływu tej procedury na parametry badania snu i występowanie senności dziennej. Materiał i metody: Do badania włączono 46 pacjentów zakwalifikowanych do endarterektomii otwartej. Przed zabiegiem wykonano badanie snu i zastosowano skalę senności Epworth. U 11 z 46 osób przeprowadzono badania snu także po operacji. Wyniki: Średnia wieku w grupie badanej wyniosła 69,9 lat (± SD = 8,6), 21 pacjentów (45,7%) stanowiły kobiety. Średnia wartość pAHI, ODI, pRDI i procent czasu chrapania wyniosły odpowiednio 16.2 (± SD=15.2), 10.4 (± SD=12.2), 18.9 (± SD=14.9) oraz 9,9 (± SD=17). Prawidłowe wartości pAHI uzyskało 14 pacjentów (30%), podczas gdy łagodny OBPS (pAHI 5–15) zaobserwowano u 13 pacjentów (38%), umiarkowany OBPS (pAHI 15–30) u 11 pacjentów (24%), a ciężki OBPS (pAHI >30) u pacjentów 8 (18%). Średnia wartość skali senności Epworth u 27 z 46 pacjentów wyniosła 6,3 (± SD = 5,6). Pooperacyjne wartości parametrów badania snu u 11 pacjentów nie zmieniły się statystycznie znamiennie. Wnioski: Badanie wykazało występowanie OBPS w stopniu umiarkowanym i ciężkim u 42% pacjentów zakwalifikowanych do endarterektomii, natomiast nie stwierdzono nadmiernej senności w tej grupie. Pokazuje to, że u pacjentów kwalifikowanych do endarterektomii tętnic szyjnych należy wykonać diagnostykę snu w celu wykluczenia OBPS.

Czasopismo: Polish Journal of Otolaryngology
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Bevacizumab i cidofovir w leczeniu HPV-zależnej brodawczakowatości krtani – przegląd literatury

Cel: Brodawczakowatość krtani to choroba wywoływana przez wirus brodawczaka ludzkiego (HPV) typu 6 lub 11, która dotyczy zarówno dzieci, jak i dorosłych. Cechą charakterystyczną tej jednostki chorobowej są łagodne brodawczaki – będące proliferującym nabłonkiem płaskim – w obrębie układu oddechowego oraz pokarmowego. Największym problemem w leczeniu brodawczakowatości jest wysoka częstość nawrotów po zastosowaniu leczenia chirurgicznego. Materiały i metody: Przeglądu literatury dokonano na podstawie dostępnych publikacji w bazach danych, tj. MedLine (US National Library of Medicine), PubMed oraz SciELO. Wszystkie publikacje w języku angielskim zostały poddane analizie (w tym badania przekrojowe, prospektywne, retrospektywne, przeglądy literatury oraz opisy przypadku). Wyniki: W najnowszej dostępnej literaturze rekomenduje się kilka sposobów leczenia brodawczakowatości krtani, w tym mechaniczny debulking za pomocą lasera CO2 oraz użycie terapii adjuwantowej. Śródnabłonkowe wstrzyknięcia bevacizumabu i cidofoviru wydłużają okresy pomiędzy kolejnymi zabiegami chirurgicznymi oraz zmniejszają liczbę koniecznych operacji w ciągu roku. Wnioski: Europejskie Towarzystwo Laryngologiczne (ELS) nadal nie jest zgodne co do przewagi zalet nad skutkami ubocznymi terapii adjuwantowej w brodawczakowatości krtani. Przegląd literatury natomiast wskazuje na obiecujące długoterminowe korzyści płynące z zastosowania tej terapii. Bevacizumab oraz cidovofir przynoszą największe efekty w leczeniu zwłaszcza agresywnej postaci brodawczakowatości.

Czasopismo: Polish Journal of Otolaryngology
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Zaburzenia głosu uwarunkowane psychogennie

Wstęp: Głos wyraża psychikę i osobowość człowieka. Zaburzenia jakości głosu o charakterze psychogennym określa się mianem Phononeurosis (fononeurozy). Częstą przyczyną zaburzeń głosu jest nerwica, depresja lub konflikty rodzinne, zawodowe i społeczne. Najczęstszą postacią kliniczną jest dysfonia czynnościowa o charakterze hiperfunkcjonalnym, rzadziej hipofunkcjonalnym. Cel pracy: Celem pracy jest analiza jakości głosu i mowy oraz diagnostyka postaci klinicznej dysfonii psychogennej. Materiał i metody: Badaniem objęto grupę 50 pacjentów z zaburzeniami głosu i mowy (grupa badana) leczonych w roku 2017 oraz grupę 30 osób z głosem fizjologicznym (grupa kontrolna). W diagnozowanej grupie 60% pacjentów było leczonych z powodu nerwicy, 12% z powodu depresji, pozostali zgłaszali istnienie sytuacji konfliktowych w otoczeniu. W diagnostyce postaci klinicznej dysfonii psychogennej zastosowano percepcyjną skalę oceny jakości głosu – GRBAS, oceniono maksymalny czas fonacji (MPT), tor oddechowy, dokonano wizualizacji krtani techniką HSDI. Przeprowadzono parametryczną ocenę akustyczną głosu. Wyniki: Najczęstszą postacią kliniczną dysfonii psychogennej była dysfonia hiperfunkcjonalna, rzadziej hipofunkcjonalna i głos przedsionkowy rzekomy. Dysfonia występowała najczęściej u kobiet w okresie największej aktywności zawodowej. W diagnostyce postaci klinicznej szczególnie przydatna była technika szybkiego filmu w sekwencji cyfrowej (HSDI) pozwalająca na wizualizację rzeczywistych drgań fałdów głosowych i obiektywne różnicowanie postaci hiperfunkcjonalnej i hipofunkcjonalnej. Analiza akustyczna głosu potwierdziła obiektywnie obecność składowych nieharmonicznych – szumów generowanych w regionie głośni w dysfonii hipofunkcjonalnej. Zaburzenie sposobu i toru oddechowego powodowały nieprawidłowości koordynacji oddechowo-fonacyjno-artykulacyjnej.

Czasopismo: Polish Journal of Otolaryngology
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Uszkodzenie nerwu żuchwowego gałęzi brzeżnej żuchwy w trakcie dyssekcji szyi typu IIa oraz wpływ różnych typów dyssekcji: diatermia vs. zimny nóż

Wstęp: Pooperacyjne uszkodzenie gałęzi brzeżnej żuchwy nerwu twarzowego jest uznawane za powikłanie preparowania szyi i może być związane z czynnikami takimi jak trakcja, pozbawienie unaczynienia lub blokada przewodzenia w wyniku diatermii. Materiały i metody: Skrzyżowane badanie prospektywne obejmujące pacjentów, u których w okresie od lipca 2016 r. do lipca 2017 r. wykonano obustronne selektywne preparowanie szyi na poziomie IIa, zostało przeprowadzone celem oceny efektywności manewru Hayesa-Martina w zapobieganiu uszkodzenia nerwu podczas preparowania zimnym nożem lub nożem monopolarnym. Wyniki: Dwudziestu pacjentów spełniło kryteria włączenia do badania (40 operacji z preparowaniem szyi). Zaobserwowano tylko jeden przypadek czasowej wieloogniskowej neuropatii ruchowej w okresie pooperacyjnym (1/40 = 2,5%). Po zastosowaniu manewru Hayesa-Martina w żadnym przypadku nie wystąpiła przetrwała wieloogniskowa neuropatia ruchowa gałęzi brzeżnej żuchwy nerwu twarzowego. Wnioski: Manewr Hayesa-Martina jest bezpieczną metodą zapobiegania wieloogniskowej neuropatii ruchowej podczas preparowania szyi na poziomie IIa bez względu na sposób preparowania.

Czasopismo: Polish Journal of Otolaryngology
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Wyniki leczenia operacyjnego chorych na otosklerozę w Oddziale Klinicznym Laryngologii w Zabrzu w latach 2000–2010

Wstęp: Otoskleroza jest przyczyną od 5 do 9 % wszystkich niedosłuchów. Najczęściej wykonywanym zabiegiem operacyjnym w otosklerozie jest stapedektomia Cel pracy: Celem pracy była ocena wyników leczenia operacyjnego chorych na otosklerozę oraz zbadanie wpływu stopnia zaawansowania choroby, czasu trwania dolegliwości, wieku oraz płci na uzyskiwane wyniki. Materiał i metody: Badaniu poddano 105 chorych w wieku 18–65 lat operowanych z powodu otosklerozy w Katedrze i Oddziale Klinicznym Laryngologii w Zabrzu w latach 2000–2010. U 25 pacjentów zabieg wykonano obustronnie. Analizie poddano wyniki uzyskane po 130 zabiegach na strzemiączku. Stan słuchu chorych po operacji oceniono zgodnie z zaleceniami Komitetu do Spraw Słuchu i Równowagi Amerykańskiej Akademii Otolaryngologii, Chirurgii Głowy i Szyi, uwzględniając sugestie Europejskiej Akademii Otologii i Neurootologii. Porównywano średnie wartości przewodnictwa kostnego i powietrznego, średnie wartości rezerwy ślimakowej przed, rok po leczeniu (obserwacja wczesna) oraz minimum 4 lata po stapedotomii (obserwacja późna). Oceniono także zmianę Wskaźnika Procentowej Poprawy Słuchu (WPPS). Zbadano wpływ stopnia zaawansowania choroby (według wskaźnika Shambaugha), długość trwania dolegliwości przed zabiegiem, jak również wpływ wieku oraz płci na wyniki leczenia, które oceniano według zmiany średniego ubytku słuchu zgodnie z Bell Telephone Laboratories. Wyniki: Wyniki badań słuchu – oceniające poprawę przewodnictwa powietrznego i kostnego, zmniejszenia rezerwy ślimakowej i WPPS – przyniosły bardzo dobre i dobre wyniki u ponad 90% chorych w obserwacji tak wczesnej, jak i późnej. Wykazano brak wpływu stopnia zaawansowania choroby, długości trwania dolegliwości, wieku oraz płci chorych na wyniki leczenia operacyjnego otosklerozy ocenione zmianą średniego ubytku słuchu.

Czasopismo: Polish Journal of Otolaryngology
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Korelacja wyników ankiety SNOT-20 z obiektywnymi badaniami drożności i geometrii jam nosa

Wstęp: W pracy zweryfikowano korelacje pomiędzy wynikami ankiety SNOT-20 a wynikami obiektywnych badań drożności nosa – rynomanometrią i rynometrią akustyczną – wykonanymi przed i po leczeniu operacyjnym (septoplastyce, septokonchoplastyce, ethmoidektomii i septoethmoidektomii). Materiały i metody: Materiał do badań stanowiły wyniki rynometrii akustycznej i rynomanometrii oraz ankiety SNOT-20 wypełnionej przez 223 pacjentów. Wszyscy z badanych i ankietowanych byli rutynowo diagnozowani w Pracowni Rynomanometrycznej Katedry i Kliniki Otolaryngologii Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego i zgłaszali problemy rynologiczne. Dane uzyskano od 70 kobiet (31,4%) w wieku od 18 do 81 lat i 153 mężczyzn (68,6%) w wieku od 16 do 81 lat. Badania przeprowadzono z zastosowaniem urządzenia RhinoMetrics SRE 2100, które łączy w sobie funkcje rynomanometru (RhinoStream) oraz rynometru akustycznego (RhinoScan) firmy Interacoustics AS (Denmark). Wyniki: Obliczone korelacje pomiędzy parametrem obiektywnym, jakim był opór przepływu powietrza przez jamę nosową, a subiektywnymi odczuciami badanych wyrażanymi w ankiecie SNOT-20 były niesatysfakcjonujące, a istotność statystyczną uzyskano w odniesieniu do pytania pierwszego ankiety (o nasilenie upośledzenia drożności nosa) w zakresie wszystkich składowych oporu przepływu. Dyskusja: Odczucie upośledzenia drożności nosa jest najbardziej powtarzalną i wiarygodną dolegliwością zgłaszaną przez chorych z problemami rynologicznymi.

Czasopismo: Polish Journal of Otolaryngology
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Utrata słuchu u pacjentów z łagodą postacią OSAS i problemem chrapania

Wprowadzenie: Zespół obturacyjnego bezdechu sennego (Obstructive Sleep Apnea Syndrome; OSAS) charakteryzuje się nawracającymi epizodami przedłużającej się, częściowej lub całkowitej obturacji górnych dróg oddechowych. Kilka grup badawczych analizowało wpływ chrapania i OSAS na funkcję słuchową, wykazując wzrost częstości występowania utraty słuchu u pacjentów z bezdechami oraz wcześniejszy początek i/lub głębszy stopień utraty słuchu w porównaniu z rówieśnikami. Celem niniejszego badania była ocena wyników audiologicznych populacji pacjentów chrapiących i chorych z łagodną postacią OSAS oraz wpływu tego patologicznego stanu na funkcję słuchową, z uwzględnieniem obecności istotnego poziomu przewlekłego hałasu. Materiał i metody: Dane zebrano poprzez analizę badań audiometrycznych, które przeprowadzono na grupie pacjentów chrapiących oraz na grupie kontrolnej – chorych bez problemu chrapania. Niniejsze badanie obejmowało pacjentów chrapiących bez OSAS (AHI <5) lub z niskim poziomem OSAS (5 <AHI <15). Potencjalna utrata słuchu została
sklasyfikowana według skali wzrastającej (A-B-C-D-E), od najlepszej do najsłabszej funkcji słuchowej, zgodnie z zaleceniami krajowego protokołu medycyny pracy, który stosuje się do oceny utraty słuchu u pacjentów narażonych na
przewlekły hałas.
 Wyniki: W odniesieniu do klasyfikacji wyników badania słuchu nie dowiedziono zależności pomiędzy pacjentami
chrapiącymi, chorymi z problemem chrapania i łagodnym OSAS oraz osobami bez problemu chrapania.
Wnioski: Uzyskane wyniki wskazują, że rozkład utraty słuchu w różnych grupach wydaje się niezależny od obecności
lub braku obecności chrapania, powikłanego lub niepowikłanego łagodną postacią OSAS.

Czasopismo: Polish Journal of Otolaryngology
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Analiza czynników ryzyka nowotworów jamy ustnej i gardła środkowego w materiale własnym

Wprowadzenie: Celem pracy była analiza czynników ryzyka nowotworów jamy ustnej i gardła środkowego u pacjentów badanych w 2016 roku, w ramach łódzkiego tygodnia programu profilaktyki. Materiał i metody: W ramach przeprowadzonego po raz czwarty łódzkiego programu profilaktyki nowotworów głowy i szyi, 21 września 2016 roku na badania profilaktyczne do kliniki zgłosiło się 106 osób, w tym: 67 kobiet w wieku 29–77 lat i 39 mężczyzn w wieku 23–84 lat. Przed badaniem laryngologicznym pacjenci wypełniali ankietę, która dotyczyła: wykształcenia, sposobu uzyskania informacji o przeprowadzanych badaniach profilaktycznych, zgłaszanych objawów chorobowych, nałogu palenia papierosów, liczby wypalanych papierosów, nałogu spożywania alkoholu, liczby życiowych partnerów seksualnych, uprawiania seksu oralnego oraz liczby życiowych partnerów seksualnych, z którymi uprawiany był seks oralny, a także wystąpienia w rodzinie choroby nowotworowej głowy i szyi. Wyniki: Większość pacjentów miała wykształcenie średnie (kobiety: 47,76%, mężczyźni: 35,82%) i wyższe (kobiety: 58,97%, mężczyźni:35,91%). O przeprowadzonych badaniach profilaktycznych pacjenci dowiedzieli się przede wszystkim z mediów (odpowiednio 80,60% kobiet i 79,49% mężczyzn). Głównymi objawami zgłaszanymi przez kobiety były: chrypka (61,19% przypadków), trudności w połykaniu (32,84% przypadków) oraz pieczenie/ból w jamie ustnej (9,85% przypadków). U mężczyzn dominowały: chrypka (46,15% przypadków), inne objawy (43,59% przypadków) oraz trudności w połykaniu (25,64% przypadków). Papierosy paliło 28,35% kobiet i 28,20% mężczyzn. Wśród kobiet było 22,38% biernych palaczek, wśród mężczyzn – 25,64% biernych palaczy. Alkohol spożywało 67,16% kobiet i 82,05% mężczyzn, najczęściej okazjonalnie. Seks oralny uprawiało 25,37% kobiet i 38,46% mężczyzn, najczęściej z wieloma partnerami. Wśród badanych było 13,43% kobiet i 5,12% mężczyzn, którzy chorowali na nowotwór złośliwy, w tym 2,98% kobiet i 2,56% mężczyzn, którzy podali w wywiadzie chorobę nowotworową głowy i szyi. Na podstawie wywiadu i badania otorynolaryngologicznego do rozszerzonej diagnostyki onkologicznej zakwalifikowano 11,94% kobiet i 17,94% mężczyzn. Wnioski: Przeprowadzany po raz czwarty łódzki tydzień aktywności programu profilaktyki nowotworów głowy i szyi wykazał wzrost zainteresowania programami profilaktycznymi, a zwłaszcza nowotworowymi, a tym samym potrzebę ich kontynuowania.

Czasopismo: Polish Journal of Otolaryngology
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne