rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Powikłania i nawroty po leczeniu torbieli pilonidalnej metodą rekonstrukcji płatowej Karydakisa

Wprowadzenie: Torbiel pilonidalna (TP) jest schorzeniem dotykającym młode grupy wiekowe. Opisano liczne metody chirurgiczne stosowane w jej leczeniu. Jak dotąd nie powstała jednak metoda leczenia zapewniająca szybki powrót do zdrowia z niskim ryzykiem ponownego wystąpienia. Cel: Celem niniejszego badania było dokonanie oceny wyników uzyskanych u pacjentów leczonych w naszym ośrodku techniką rekonstrukcji płatowej Karydakisa. Materiał i metodyka: Dokonano retrospektywnej oceny wyników uzyskanych u 112 chorych operowanych w latach 2012–2019. Do badania włączono wyłącznie pacjentów poddawanych rekonstrukcji metodą Karydakisa. Wyniki: Populacja pacjentów składała się z 20 kobiet i 92 mężczyzn. Średnia wieku wynosiła 21 lat u kobiet i 20,8 lat u mężczyzn. Średni wskaźnik masy ciała (BMI) to: 29,6 kg/m2 . Chorych poddawano obserwacji kontrolnej przez okres wynoszący średnio 28 miesięcy. Długość hospitalizacji po operacji wynosiła 2,1 dni. Powikłania obejmowały rozejście rany w 10,2% przypadków, zakażenie w 3,6% przypadków i krwawienie (krwiak) w 7,1% przypadków. U 4 osób doszło do nawrotu choroby w okresie obserwacji. Wnioski: Rekonstrukcja płatowa Karydakisa jest preferowaną techniką chirurgiczną, charakteryzującą się niskim poziomem powikłań i nawrotów

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Czy chirurdzy podczas zabiegów operacyjnych stosują podwójne rękawiczki? Wyniki badania ankietowego

Wstęp: Perforacja rękawiczek podczas zabiegów operacyjnych stanowi dość powszechne zjawisko. Uzasadnioną ekonomicznie i dość efektywną metodą zmniejszającą ryzyko krwiopochodnych infekcji jest stosowanie podwójnych par rękawiczek. Niestety część środowiska chirurgicznego przejawia niechęć do tego typu rozwiązania, argumentując to subiektywnym obniżeniem zręczności oraz czułości dotyku. Cel: Celem badania była ocena praktyki chirurgów dotyczącej zakładania podwójnych rękawiczek oraz określenie czynników wpływających na ich stosowanie. Materiał i metody: Anonimową ankietę złożoną z 21 pytań w języku polskim wysłano pocztą do 41 oddziałów chirurgicznych. Pytania dotyczyły: danych demograficznych, rodzaju używanych rękawiczek, alergii na lateks, liczby przeprowadzonych operacji, częstotliwości używania podwójnych rękawiczek i negatywnych odczuć związanych z ich używaniem, a także częstotliwości zranień podczas zabiegów chirurgicznych. Wyniki: Otrzymaliśmy zwrot 179 ankiet. Przeszło 62% badanych uważa, że podwójne rękawiczki zapewniają większą ochronę niż pojedyncza para, 24% nie wierzy w ten efekt, zaś 14% nie ma zdania. Jedynie 0,6% badanych zawsze stosuje podwójne rękawiczki podczas zabiegów operacyjnych, 19% używa ich regularnie, to znaczy co najmniej w 25% zabiegów, zaś 68% okazjonalnie. 13% przebadanych chirurgów deklaruje, że nigdy nie zakłada podwójnych rękawiczek. Podczas zabiegów podwyższonego ryzyka podwójne rękawiczki nosi 86% respondentów. Wśród przebadanych osób ok. połowa (50,3%) odczuwa dyskomfort, 45% – pogorszenie sprawności manualnej, około 30% skarży się na mrowienie, a 64% na pogorszenie dotyku. Wnioski: W związku z dużym odsetkiem uszkodzeń rękawiczek chirurgicznych, koniecznym wydaje się stosowanie metod zmniejszających ryzyko transmisji patogenów. Nawyk używania podwójnej pary rękawiczek powinien być wdrażany zwłaszcza wśród młodych lekarzy zaczynających specjalizację, tak aby okres początkowego dyskomfortu i stopniowego przyzwyczajania się dłoni był połączony z nabywaniem umiejętności chirurgicznych.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Wykorzystanie nowoczesnych materiałów hemostatycznych w chirurgii układu pokarmowego

Wstęp: Materiały hemostatyczne, takie jak: gąbki żelatynowe, siatki z utlenowanej celulozy, kleje tkankowe, matryce kolagenowe z ludzką trombiną i fibrynogenem, zyskują coraz większą popularność w chirurgii układu pokarmowego, zwłaszcza w chirurgii kolorektalnej. Przegląd piśmiennictwa: Wykonano kwerendę dostępnych publikacji naukowych w bazach Pubmed i Cochrane dotyczących wykorzystania poszczególnych materiałów hemostatycznych w zakresie chirurgii przewodu pokarmowego. W analizie skupiono się na ocenie bezpieczeństwa użycia poszczególnych materiałów w kontekście odsetka powikłań krwotocznych i odsetka nieszczelności zespolenia jelitowego. Wykorzystanie materiałów hemostatycznych od lat jest uznaną metodą zmniejszenia odsetka środ- i pooperacyjnych powikłań zarówno w chirurgii przewodu pokarmowego, jak i w innych specjalnościach zabiegowych. Na podstawie dostępnych badań, można stwierdzić, że zastosowanie w chirurgii układu pokarmowego materiałów hemostatycznych, takich jak: matryce, gąbki i kleje, nawet u pacjentów w grupie wysokiego ryzyka nieszczelności zespolenia i powikłań krwotocznych pozwala na redukcję częstości występowania powikłań. Rosnąca popularność hemostatyków i uszczelniaczy w chirurgii sprawia, że obecnie wykorzystuje się je w szerokim wachlarzu wskazań a chirurdzy coraz chętniej sięgają po nie nawet w przypadku standardowych procedur zabiegowych, co znajduje odzwierciadlenie w dostępnych badaniach. Wybór hemostatyku powinien być świadomą decyzją uwzględniającą m.in.: miejsce i rodzaj krwawienia, mechanizm działania, łatwość użycia, skuteczność, bezpieczeństwo i cenę.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Gruczolakowłókniaki piersi: przegląd w świetle aktualnej literatury

Wprowadzenie: Gruczolakowłókniaki są jednymi z najczęstszych łagodnych guzów piersi u kobiet w wieku dojrzewania. Stanowią one około 2/3 wszystkich guzków występujących w obrębie piersi i ponad połowę wszystkich zmian poddawanych biopsji. Gruczolakowłókniaki powstają w wyniku przerostu tkanki gruczołowej pod wpływem zmian hormonalnych, jakie zachodzą u dziewcząt w okresie pokwitania. Ze względu na dużą częstość występowania gruczolakowłókniaków i wysoką chorobowość psychospołeczną związaną ze stwierdzaniem obecności masy w gruczole piersiowym, konieczne jest, aby lekarze leczący pacjentki w wieku dojrzewania posiadali i aktualizowali swoją wiedzę na temat tego schorzenia. Cel: Celem niniejszego artykułu jest przedstawienie krótkiego przeglądu klasyfikacji, prezentacji klinicznej i diagnostyki gruczolakowłókniaków oraz aktualizacja opisu praktyk postępowania z pacjentkami w świetle najnowszej literatury.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Analiza tolerancji wysiłku na podstawie sześciominutowego testu marszowego – 6MWT – oraz subiektywnej oceny zmęczenia i duszności według skali Borga u mężczyzn z przepuklinami pachwinowymi przed i po operacji sposobem Lichtensteina

Wstęp: Ocena tolerancji wysiłku odgrywa ważną rolę w kwalifikacji do leczenia i rehabilitacji. Cel: Celem niniejszej pracy była ocena tolerancji wysiłku u chorych przed i po operacji przepukliny pachwinowej metodą Lichtensteina. Materiał i metody: Do badania włączono mężczyzn operowanych z powodu przepukliny pachwinowej metodą Lichtensteina, których podzielono na grupę badaną (n = 50) i kontrolną (n = 50). Chorzy z grupy badanej spełniali kryterium współistnienia chorób układu krążenia i układu oddechowego. Dzień przed operacją i w 2. dobie po operacji pacjenci zostali poddani testowi 6-minutowego marszu (ang. 6 Minute Walk Test; 6MWT) oraz subiektywnie ocenili poziom zmęczenia według skali Borga (przed, bezpośrednio po i 10 minut po teście). Analizowano dystans 6MWT, poziom zmęczenia wg skali Borga. W 2. dobie po operacji 66% chorych z grupy badanej i 58% z grupy kontrolnej nie ukończyło testu. Pacjenci z grupy badanej przed operacją (500,07 ± 40,38 m) i w 2. dobie po operacji (243,46 ± 18,18 m) osiągali krótsze dystanse w porównaniu do grupy kontrolnej (565,93 ± 20,41 m; 249,47 ± 26,66 m), p < 0,001 i p = 0,481. Potwierdzono istotną statystycznie silnie ujemną korelację pomiędzy dystansem 6MWT przed operacją a wiekiem badanych. Pacjenci, którzy nie rozwinęli powikłań, osiągali w dniu przyjęcia istotnie dłuższe dystanse (dla grupy badanej p = 0,003, dla kontrolnej p = 0,004). Dla 6MWT przed operacją oraz 2 dni po operacji chorzy z grupy badanej wykazali istotnie wyższy poziom zmęczenia w porównaniu do grupy kontrolnej po teście (przed operacją: p = 0,001, po operacji: p = 0,001). Pacjenci z grupy badanej częściej przerywali 6MWT i gorzej tolerowali wysiłek w porównaniu do grupy kontrolnej. 6MWT jest przydatnym narzędziem do określenia wydolności fizycznej i tolerancji wysiłku.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Pełnoletniość pacjentów po operacji naprawczej atrezji przełyku – wskazówki dla specjalistów chirurgii ogólnej

Wprowadzenie: Pomimo prawidłowego leczenia chirurgicznego w okresie noworodkowym, wrodzona atrezja przełyku (ang. oesophageal artesia; OA) może stanowić poważne źródło zaburzeń odczuwanych przez całe życie. Cel: Celem niniejszej pracy jest przedstawienie najistotniejszych informacji na temat OA, rodzajów jej leczenia i możliwych powikłań, mogących wymagać leczenia chirurgicznego po osiągnięciu przez pacjenta pełnoletniości. Chcielibyśmy zapoznać specjalistów chirurgii ogólnej z problematyką dotyczącą tego schorzenia w celu zapewnienia właściwej opieki medycznej pacjentom z OA w wywiadzie. Materiał i metody: Dokonano gruntownego przeglądu literatury zgromadzonej w bazie danych Medline i bibliotece Cochrane z wykorzystaniem fraz: (o)esophageal atresia, long gap,surgery i follow-up jako słów kluczowych. Wyniki: Wyniki długoterminowej obserwacji wskazują, że pacjenci z OA mogą wymagać pomocy ze strony chirurgów ogólnych, choć nie zawsze tej pomocy poszukują. Nawet po wykonaniu operacji naprawczej w okresie noworodkowym, OA predysponuje do licznych chorób współistniejących, takich jak: choroba refluksowa przełyku, zapalenie przełyku, zwężenie przełyku, metaplazja nabłonka przełyku czy przepuklina rozworu przełykowego. Pacjentów z OA należy systematycznie poddawać kontrolnym badaniom endoskopowym, mającym na celu wczesne wykrycie ewentualnych zaburzeń.Wnioski: Postęp w medycynie pozwolił na poprawę wskaźników przeżycia, w związku z czym pacjenci z OA częściej osiągają pełnoletniość. W obliczu różnorodnych problemów, będących następstwem atrezji, kluczowe znaczenie w prawidłowej opiece medycznej u tych osób wydaje się mieć długoterminowa obserwacja kontrolna.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Czynniki determinujące jakość życia u pacjentów poddanych radykalnym zabiegom operacyjnym z powodu nowotworów złośliwych odbytnicy

Wprowadzenie: Rak odbytnicy jest jednym z najczęściej występujących nowotworów złośliwych w krajach wysoko rozwiniętych. Jednak, pomimo coraz lepszej diagnostyki przedoperacyjnej, dostosowywania technik chirurgicznych do położenia i zaawansowania nowotworu, skojarzenia leczenia operacyjnego z terapią neoadjuwantową oraz leczeniem uzupełniającym, wystandaryzowanych badań kontrolnych, nadal nie uzyskano w Polsce satysfakcjonujących wyników dotyczących odległych przeżyć. Ponadto, efekty zastosowanej terapii niejednokrotnie znacznie odbiegają od tych oczekiwanych przez pacjentów oraz prowadzących ich lekarzy. Cel: Celem niniejszej pracy jest ocena efektów leczenia nowotworów odbytnicy wśród pacjentów Kliniki Chirurgii Ogólnej i Onkologicznej Pomorskiego Uniwersytetu Medycznego w Szczecinie. Analizie poddany został wpływ licznych czynników na pooperacyjną jakość życia. Materiał i metody: W latach 2007–2015 w ramach Kliniki Chirurgii Ogólnej i Onkologicznej Pomorskiego Uniwersytetu Medycznego w Szczecinie wykonano 263 radykalne zabiegi resekcyjne u pacjentów z rozpoznanym nowotworem złośliwym odbytnicy. Retrospektywnie, na podstawie historii chorób, utworzono bazę danych obejmującą szereg danych klinicznych. W Urzędzie Stanu Cywilnego uzyskano informację o datach zgonów części chorych. Do 120 żyjących osób wysłano ankietę uzupełniającą dane kliniczne oraz standaryzowane formularze oceny jakości życia (EORTC QLQ – C30 oraz CR29). Z częścią pacjentów, którzy nie odpowiedzieli na ankiety, przeprowadzono rozmowę telefoniczną. Ostatecznie zebrano dane od 90 osób, co stanowi 75% pacjentów włączonych do badania. Jakość życia pacjentów oszacowano, wykorzystując przewodniki oceny kwestionariuszy EORTC. Wyniki: Jakość życia chorych w największym stopniu uległa pogorszeniu w wyniku dysfunkcji anorektalnej. Nietrzymanie gazów i stolca, parcia naglące oraz trudności z wypróżnieniami wykazano przede wszystkim u pacjentów poddanych niskiej resekcji odbytnicy oraz naświetlaniu. Osoby poddane radioterapii, na skutek przetrwałego zespołu niskiej resekcji odbytnicy, zmuszone były do częściowego lub całkowitego wycofania się z aktywności zawodowej oraz ograniczenia realizacji swoich zainteresowań. Pogorszeniu uległy również ich kontakty z rodziną, przyjaciółmi i znajomymi. Obecność stomii jelitowej w istotny sposób wpłynęła na pogorszenie odbioru obrazu własnego ciała. Nie stwierdzono jednak związku pomiędzy istnieniem przetoki a innymi aspektami codziennego życia pacjentów, łącznie z funkcjonowaniem w rolach życiowych i społecznych. Wnioski: Z uwagi na akceptowalną pooperacyjną jakość życia pacjentów z przetoką oraz liczne niedoskonałości technik prowadzących do zaoszczędzenia aparatu zwieraczowego, operacje skutkujące wyłonieniem stomii nie powinny być traktowane jako ostateczność, a w przypadku guzów dolnej części odbytnicy z niezajętymi zwieraczami, należałoby rozważać je jako metody alternatywne do przedniej niskiej resekcji.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Obustronna mastektomia redukująca ryzyko – procedura chirurgiczna, powikłania i zysk finansowy

Mastektomia redukująca ryzyko jest uznanym postępowaniem profilaktycznym w grupie kobiet wysokiego i bardzo wysokiego ryzyka zachorowania na raka piersi w wielu krajach. W leczeniu chirurgicznym preferuje się mastektomię z równoczasową rekonstrukcją. Najczęściej wykonywana jest równoczasowa rekonstrukcja z użyciem implantów, ale równoważną metodą i o porównywalnym lub niższym odsetku powikłań jest równoczasowa rekonstrukcja tkankami własnymi, z uwzględnieniem wolnych płatów tkankowych. Należy poinformować pacjentkę o wysokim ryzyku powikłań, możliwym pogorszeniu jakości życia i wysokim odsetku ponownych zabiegów korekcyjnych. Aby taka forma najskuteczniejszej i wymiernej finansowo profilaktyki zdrowotnej była rzeczywiście realizowana, konieczna jest racjonalna wycena procedury i zróżnicowanie jej kosztów w zależności od rodzaju przeprowadzonej rekonstrukcji.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Jakość życia po zabiegu plastyki przepukliny pachwinowej

Wprowadzenie: Przepukliny pachwinowe są najczęściej obserwowanymi przepuklinami jamy brzusznej. Rocznie na całym świecie operacjom plastyki przepuklin pachwinowych poddaje się około 20 milionów ludzi. Silny, przewlekły ból po tego typu zabiegu wpływa na życie społeczne, codzienną aktywność i ogólną jakość życia pacjentów. Kwestionariusz oceny jakości życia SF-36 jest zwalidowanym miernikiem ogólnego stanu zdrowia. Badania wykazały, że stopień niezawodności pomiarów SF-36 przekracza 0,80. Cel: Celem niniejszego badania jest ustalenie wpływu jednostronnej otwartej plastyki przepukliny z wykorzystaniem siatki na kontrolę bólu i jakość życia pacjenta w oparciu o wyniki uzyskane przy użyciu kwestionariusza SF-36. Metody: Niniejsze badanie przekrojowe było przeprowadzone w szpitalu Indus w Karaczi od 1 kwietnia 2018 r. do 10 września 2018 r. Do badania, w oparciu o przyjęte kryteria włączenia i wykluczenia, włączono w sumie 88 pacjentów; wszyscy udzielili pisemnej, świadomej zgody na udział w nim. Po operacji pacjenci byli wypisywani do domu z przepisanymi lekami przeciwbólowymi. Kontaktowano się z nimi po upływie 4 tygodni, prosząc o wypełnienie przygotowanego kwestionariusza SF-36. Wyniki: Wyniki badania pokazały, że spośród 88 pacjentów uczestniczących w badaniu: 35 (39,8%) doświadczyło łagodnego bólu, 37 (42%) – umiarkowanego bólu, zaś tylko 16 (18,2%) – silnego bólu. Jakość życia oceniono jako zadowalającą w 72 przypadkach (81%), zaś jako niezadowalającą w 13 przypadkach (14,7%). Wniosek: W oparciu o uzyskane wyniki stwierdza się, że pacjenci po operacji wykazywali poprawę funkcjonowania fizycznego i psychicznego oraz deklarowali zadowolenie z ogólnego stanu własnego zdrowia i poziomu energii. Operacje przepukliny powinno się oferować wszystkim chorym z klinicznie wykrywalną przepukliną.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Dlaczego laparoskopia diagnostyczna?

Wstęp: Ból brzucha wymaga szybkiej diagnostyki i leczenia, szczególnie w nagłych przypadkach. Niekiedy niemożliwe jest zdiagnozowanie choroby za pomocą metod laboratoryjnych lub obrazowych; wymagane jest wtedy wykorzystanie metody inwazyjnej, której przykład stanowi laparoskopia diagnostyczna. Mimo że może być ona z powodzeniem wykorzystywana w celach terapeutycznych już po postawieniu rozpoznania, niektórzy pacjenci wymagają dodatkowo przeprowadzenia zabiegu laparotomii. Cel: Zamierzeniem niniejszej pracy jest ocena znaczenia laparoskopii diagnostycznej w procesie diagnostycznym i terapeutycznym oraz retrospektywna analiza czynników, które zmuszają chirurgów do podjęcia decyzji o laparotomii. Materiał i metody: Przedmiotem analizy retrospektywnej byli pacjenci powyżej 18. r.ż., którzy zostali poddani laparoskopii diagnostycznej w Klinice Chirurgii Ogólnej Szpitala Klinicznego Sakarya od stycznia 2013 r. do grudnia 2019 r. Z badania wykluczono osoby poniżej 18. r.ż. oraz takie, u których rozpoznanie zostało postawione przed zabiegiem laparoskopowym. Udokumentowano również dane demograficzne dotyczące pacjentów, tj.: przypadki zmiany techniki operacyjnej z laparoskopii na laparotomię oraz pooperacyjne komplikacje i zgony. Wyniki: Dane 347 pacjentów zostały poddane retrospektywnej ocenie na przestrzeni wspomnianych powyżej lat. Spośród tej grupy 216 pacjentów zostało już wcześniej zdiagnozowanych, dlatego nie włączono ich do badania. Procedury laparoskopowe wykonywane w celu oceny stopnia zaawansowania choroby również nie są uwzględnione w badaniu. Pozostała grupa, licząca 131 pacjentów, została zakwalifikowana do badania; liczba kobiet wynosiła 68, natomiast mężczyzn – 63. Diagnostycznej laparoskopii w trybie pilnym zostało poddanych 79,4% osób, podczas gdy pozostałe 20,6% zabiegów laparoskopowych wykonano w trybie planowym w celu diagnostyki bólów brzucha. U 64,9% badanych procedura diagnostyczna została wykonana wyłącznie przy użyciu laparoskopii, podczas gdy u 35,1% zabieg został poszerzony do laparotomii. Wnioski: Mimo ciągłego rozwoju technik obrazowania oraz rosnącej częstotliwości wykorzystywania badań obrazowych, laparoskopia pozostaje kluczowym postępowaniem zarówno w diagnostyce, jak i leczeniu pacjentów z niepewnym rozpoznaniem, ze szczególnym uwzględnieniem stanów nagłych.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Zastosowanie zamykających klipsów polimerowych [Hem-o-lok] w porównaniu z klipsami metalowymi w planowej cholecystektomii laparoskopowej: retrospektywne badanie obejmujące 1496 pacjentów

Wstęp: Cholecystektomia laparoskopowa to jedna z najczęściej wykonywanych operacji. W literaturze opisywanych jest wiele metod zamykania tętnicy pęcherzykowej i przewodu pęcherzykowego. Cel: Celem badania było porównanie wyników cholecystektomii laparoskopowej z zastosowaniem polimerowych klipsów zamykających Hem-o-lok z klipsami metalowymi Ligaclip w okresie śródoperacyjnym i wczesnym okresie pooperacyjnym. Materiał i metody: W retrospektywnym badaniu wykorzystano prospektywnie prowadzoną bazę danych, obejmującą wszystkich pacjentów poddawanych planowej cholecystektomii laparoskopowej od stycznia 2013 do grudnia 2018 roku. Do grupy I włączono pacjentów, u których zastosowano klipsy metalowe Ligaclip, a do grupy II włączono pacjentów, u których zastosowano klipsy Hem-o-lok. Porównano wyniki we wczesnym okresie pooperacyjnym uzyskane w obydwu grupach pacjentów. Wyniki: W badaniu uczestniczyło łącznie 1496 pacjentów: 836 pacjentów w grupie I oraz 660 pacjentów w grupie II. Badanie obejmowało 29,1% mężczyzn oraz 70,9% kobiet w wieku wynoszącym średnio 43,6 lat. Zastosowanie klipsów Hem-o-lok wiązało się z lepszymi wynikami zamykania szerokiego przewodu pęcherzykowego w porównaniu z klipsami metalowymi. Niepowodzenie zabezpieczenia szerokiego przewodu pęcherzykowego wystąpiło w 8 na 44 przypadków dla klipsów metalowych w porównaniu z 0 na 70 przypadków dla klipsów Hem-o-lok (p = 0,002). Wyniki pooperacyjne w obydwu grupach były porównywalne. W żadnej z grup nie obserwowano nieszczelności przewodu pęcherzykowego, krwawienia pooperacyjnego ani dużych uszkodzeń przewodu żółciowego. Wnioski: Stosowanie klipsów Hem-o-lok w cholecystektomii laparoskopowej jest bezpieczne ze względu na łatwość i pewność ich aplikacji. Klipsy Hem-o-lok są bardziej przydatne u pacjentów z grubymi i szerokimi przewodami pęcherzykowymi przy niskim ryzyku nieszczelności, których zabezpieczenie jest trudne z zastosowaniem klipsów metalowych.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Czynniki wpływające na skuteczność zachowawczego leczenia nacieku okołowyrostkowego

Wstęp: Ostre zapalenie wyrostka robaczkowego jest najczęstszym stanem nagłym jamy brzusznej wymagającym pilnej interwencji chirurgicznej. Naciek okołowyrostkowy to stosunkowo częste powikłanie obserwowane u niewłaściwie leczonych pacjentów. Odpowiednie postępowanie w przypadku jego rozpoznania nadal budzi kontrowersje. Cel: Celem niniejszego badania jest identyfikacja czynników wpływających na skuteczność zachowawczego leczenia nacieku okołowyrostkowego. Materiał i metody: Niniejsza praca jest badaniem retrospektywnym, przeprowadzonym na grupie 71 dzieci poniżej 15. roku życia, które były leczone z powodu nacieku okołowyrostkowego w Basra Children’s Specialty Hospital w latach 2015–2019. Wśród analizowanych czynników uwzględniono: wiek pacjentów, czas trwania objawów przed przyjęciem do szpitala, rozmiar nacieku okołowyrostkowego, powikłania, pobyt w szpitalu oraz efekty leczenia. Wyniki: W 3,9% przypadków ostrego zapalenia wyrostka robaczkowego dochodzi do powikłania w postaci nacieku okołowyrostkowego. Jego leczenie zachowawcze okazało się skuteczne w 84,5%. Występowanie nacieku okołowyrostkowego obserwowano najczęściej w grupie wiekowej 5–10 lat (48%). Ponadto stosunek częstości pojawiania się tego powikłania w grupie chłopców w porównaniu do grupy dziewczynek wynosił 1,4. Związek pomiędzy skutecznością leczenia zachowawczego nacieku okołowyrostkowego a wiekiem pacjenta jest istotny statystycznie na poziomie p = 0,017. Nie odnotowano istotnego związku między czasem trwania objawów czy rozmiarem nacieku a skutecznością zachowawczego postępowania terapeutycznego. Nie napotkano żadnych poważnych powikłań pooperacyjnych lub zgonów. Mimo swojej skuteczności, leczenie zachowawcze wydłużało pobyt w szpitalu. Wnioski: Na podstawie przeprowadzonej analizy, można stwierdzić, że leczenie zachowawcze nacieku okołowyrostkowego powinno zostać skorygowane, szczególnie w przypadku pacjentów poniżej 5. roku życia, u których należy rozważyć traktowanie interwencji chirurgicznej jako postępowania z wyboru. Jest to spowodowane wysokim odsetkiem niepowodzeń leczenia zachowawczego u tych pacjentów i związaną z tym wczesną progresją nacieku do ropnia okołowyrostkowego. Przyczyną takich zmian może być z kolei niepełny rozwój sieci większej i wynikający z tego brak funkcji ochronnej, która ograniczałaby rozprzestrzenianie się zapalenia. Ponadto wczesne zalety wykonania appendektomii to: zmniejszone ryzyko niedrożności jelit spowodowanej zrostami, skrócenie pobytu w szpitalu (i związane z tym mniejsze obciążenie finansowe placówki) oraz rzadsza konieczność ponownego przyjęcia do szpitala w celu wykonania odroczonej appendektomii.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne