rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Pandemia: czas lęków, modlitwy i przeobrażeń społecznych

Artykuł analizuje zachowania społeczne, które charakteryzowały społeczność polską w obliczu zagrożenia epidemicznego w wiekach poprzednich  jak i współcześnie. Pokazuje jak lęk przed chorobą ograniczał i ogranicza funkcjonowanie społeczeństwa polskiego w czasie epidemii. Wskazuje na podobne zachowania Polaków zarówno w wieku XVII jak i współcześnie jednocześnie akcentując różnice, jakie zaistniały na przestrzeni wieków. Tu przede wszystkim zwraca uwagę na różnice, które zaszły w postawach religijnych: gdzie w wiekach poprzednich czas morowego powietrza charakteryzowała zwiększona religijność Polaków oraz powszechne modlitwy w miejscach świętych a obecnie powszechne dostęp do miejsc kultu został poważnie ograniczony, dotyczy to przede wszystkim miejsc pielgrzymkowych, które w obliczu pandemii zamknęły swoje świątynie przed pielgrzymami.

Czasopismo: Lud
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne
Antropologiczne otwarcie na postantropocentryzm. Sprawczość bytów poza-ludzkich w procesie ekologizacji wiedzy

Artykuł koncentruje się wokół otwarcia antropologii na postantropocentryzm oraz świat więcej-niż-społeczny w procesie ekologizacji wiedzy. Żyjemy w Antropocenie, nowej epoce geologicznej, w której działania człowieka wpływają na klimat, ekosystemy i środowisko jak nigdy przedtem. Tymczasem, dominujące rozumienie globalnej historii środowiska nie uwzględnia należycie jej powiązań z teorią społeczną, mimo że wątki te są nierozerwalnie związane  ze społecznością i materialnością zmieniającego się świata ludzi i nie-ludzi. W ramach światowej antropologii społeczno-kulturowej przedstawiciele dyscypliny zajmują coraz bardziej zdecydowane stanowiska wobec zmian klimatycznych, rozwijając praktyki,  które inwencyjnie  można by nazwać ‘ekologizacją antropologii’ jako odpowiedź na tezę o przegrzaniu świata. Ruch konceptualnej transgresji kategorii ‘człowiek’, która jest podstawą antropocentrycznej wiedzy, może stać się dla antropologii szansą nie tylko na prognozowanie przyszłości społeczeństw, lecz także na współtworzenie wiedzy naukowej antycypującej i wyjaśniającej jej kształty.

Czasopismo: Lud
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne
Jak uchwycić to, co bieżące?

Przedmiotem tekstu jest zamiar Tobiasa Reesa praktykowania antropologii tego, co faktyczne, której celem jest uchwycenie tego, co jeszcze nie jest znane i pomyślane w odniesieniu do człowieka i tego, co ludzkie. Chodzi o ruch (myśli) jako taki. Rees zamierza zdystansować się od zarówno przestrzennie ujętej antropologii klasycznej, jak i czegoś, co nazywa antropologią tego, co emergentne. Ta ostatnia również postuluje to, co faktyczne, a skoro kluczowe znaczenie ma ciągły charakter doświadczenia, wiążę to, co faktyczne Reesa z tym, co bieżące. Uznaję, że w ramach jego pomysłu ruch (czas) wyrażony jest przez wykonanie serii (trzech) szczególnych kroków (mających swój charakter klasyczny).

Czasopismo: Lud
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne
Zróbmy sobie dziedzictwo. Przypadek dwóch wystaw

Tekst jest próbą porównania dwóch wystaw z Muzeum Narodowego w Krakowie  - „Polaków Portret własny” (1979/1980) i #dziedzictwo (2017/2018). Analizie poddano ich potencjał/metodę w zakresie tworzenia/planowania dziedzictwa i tożsamości. Odwołując się do teorii m.in. G. Ashwortha, E.W. Ardenera, E. Hobsbawma, G. Zubrzycki czy J. Lacana analizuję, m.in. na podstawie materiałów archiwalnych, sposoby ustanawiania dziedzictwa, traktując je w kategoriach arbitralności i umowności.

Czasopismo: Lud
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne
Apostola Apostolorum : Maria Magdalena w nauczaniu Ojców Kościoła

Papież Franciszek, ogłaszając swoją decyzję o podniesieniu do rangi święta obchodów liturgicznych dedykowanych Marii Magdalenie, chciał przypomnieć o tej wyjątkowej postaci w historii Kościoła, której przykład życia emanuje także na obecną wspólnotę. Jest to również okazja do wyjaśnienia nieporozumień związanych z jej życiem. Jest to możliwe po zapoznaniu się z nauczaniem ojców Kościoła Zachodniego odnoszącym się do św. Marii Magdaleny i jej wyjątkowej misji jako „apostołki Apostołów”.

Czasopismo: Resovia Sacra : Studia Teologiczno-Filozoficzne Diecezji Rzeszowskiej
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Munus docendi biskupa diecezjalnego w prawodawstwie posoborowym

Artykuł ma na celu ukazanie munus docendi, czyli zadania nauczania biskupa diecezjalnego, który pełni ważną rolę biskupów diecezjalnych w Kościele. Wraz z konsekracją zostaje nałożony na biskupów obowiązek wypełniania zadania nauczania, uświęcania i rządzenia. Biskup diecezjalny zadanie nauczania powinien wykonywać osobiście, a także koordynować jego realizację przez swoich współpracowników, którzy wspierają go w głoszeniu Słowa Bożego. W artykule została zwrócona uwaga na przedmiot i styl przepowiadania oraz sposoby przekazywania Słowa Bożego. Biskup diecezjalny poza osobistym głoszeniem ma również troszczyć się o innych głosicieli doktryny Kościoła. Ukazane zostały kompetencje oraz relacje biskupa diecezjalnego w stosunku do duchowieństwa, wiernych świeckich, nauczania katechetycznego, szkół, uniwersytetów katolickich, uniwersytetów i fakultetów kościelnych, środków społecznego przekazu oraz teologów. Biskupi są autentycznymi nauczycielami i, co warto podkreślić, pozostają tylko narzędziem w ręku Boga, powołanym do nauczania Słowa Bożego. Głoszone Słowo Boże musi być dostosowane do aktualnych problemów ludzi, środowiska i kultury. Słowo Boże biskup musi również wprowadzać w swoje życie, gdyż przez jego świadectwo głoszona Ewangelia zyskuje na wartości. Przedmiotem przepowiadania biskupa diecezjalnego ma być cały depozyt wiary. Biskup diecezjalny ma przekazywać Ewangelię wszystkim wiernym zarówno wierzącym jak i niewierzącym oraz tym, którzy odeszli od praktyki i wiary religijnej.

Czasopismo: Resovia Sacra : Studia Teologiczno-Filozoficzne Diecezji Rzeszowskiej
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: prawo kanoniczne
Waltera Kaspera propozycja odnowy Kościoła

Temat kryzysu Kościoła i łącząca się z nim kwestia odnowy stale powraca. Współczesny świat i społeczeństwo domagają się uzasadnienia obecności Kościoła we wszystkich sferach życia. Niemiecki teolog, podejmując refleksję nad tą problematyką, czyni to w sposób uporządkowany, twórczy i pozytywny. Autor artykułu, analizując myśl W. Kaspera, bazuje głównie na dwóch pozycjach Die Kirche Jesu Christi. Schriften zur Ekklesiologie I oraz Kościół Katolicki. Istota, rzeczywistość, posłannictwo. W prezentowanym artykule autor, wychodząc od tekstów teologa z Tübingen, opisuje współczesne społeczeństwo i świat w którym znajduje się Kościół. Następnie omawia pięć dróg dla Kościoła przyszłości, który powinien być: (1) zdecydowany, (2) otwarty, (3) współodpowiedzialny, (4) ekumeniczny, (5) zaangażowany społecznie.

Czasopismo: Resovia Sacra : Studia Teologiczno-Filozoficzne Diecezji Rzeszowskiej
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki teologiczne
Dyscypliny: historia, nauki o kulturze i religii, nauki teologiczne
Problematyka nauczania historii Kościoła w szkołach średnich na łamach "Miesięcznika Katechetycznego i Wychowawczego"

Nauczanie historii Kościoła w szkołach średnich postrzegano za niezwykle ważny obszar edukacyjny. Szeroko zakrojona dyskusja nad metodami i programem nauczania dotykała również tego zagadnienia, począwszy od postulatów wprowadzania historii Kościoła jako odrębnego przedmiotu zsynchronizowanego z nauczaniem historii powszechnej, poprzez troskę o wplatanie możliwie dużej ilości wątków historycznych do programów nauczania religii. Miejscem wymiany poglądów i twórczej dyskusji były nie tylko zjazdy i spotkania metodyków i uczących, ale także czasopisma, wśród których „Miesięcznik Katechetyczno-Wychowawczy” odgrywał znacząca rolę. Wspólnym mianownikiem wszystkich dyskusji i analiz był postulat, aby w nauczaniu katechetycznym poruszać tematy związane z historią Kościoła, gdyż w końcu to „historia jest nauczycielką życia” (historia vitae magistra est).

Czasopismo: Resovia Sacra : Studia Teologiczno-Filozoficzne Diecezji Rzeszowskiej
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii, pedagogika
„Byłaś przez wieki Matką i Królową" : maryjny aspekt Mszy św. za Ojczyznę sprawowanej przez bł. ks. Jerzego Popiełuszkę - 29 maja 1983 r.

Msze św. za Ojczyznę sprawowane przez bł. ks. Jerzego Popiełuszkę na warszawskim Żoliborzu w latach 1982-1984 są jednym z podstawowych elementów rozpoznawczych jego posługi. W czasie owych liturgii wygłosił on słynne kazania, które z czasem stały się m.in. powodem działań aparatu represji komunistycznego wymierzonego w kapelana „Solidarności”. Każda z comiesięcznych Eucharystii była poświęcona konkretnemu tematowi, który wyznaczała rocznica historyczna bądź bieżące wydarzenie społeczne. Podobnie było w maju 1983 r., kiedy to ks. Jerzy w przesłaniu Mszy św. za Ojczyznę, skupił się na ukazaniu maryjnego aspektu polskości, a także wskazaniu na Matkę Bożą jako najpewniejszą orędowniczkę dla uciśnionego narodu. Ów temat zawierał się w szerszym wymiarze maryjnym przejawiającym się w życiu oraz działalności męczennika komunizmu. Idea przewodnia Mszy św. za Ojczyznę z 29 maja 1983 r., wyrażała się przede wszystkim w przepowiadaniu błogosławionego, śpiewanych pieśniach, modlitwie wiernych, dekoracji plastycznej zdobiącej prezbiterium żoliborskiej świątyni, jak również w recytowanej na zakończenie liturgii poezji. Ks. Popiełuszko, odwołując się do konkretnych wydarzeń z przeszłości Polski oraz do ówczesnych cierpień rodaków, wskazywał na towarzyszenie Maryi narodowi, który pomimo sytuacji i przeciwności zawsze do Niej się uciekał, uznając Jej Królowanie. Ks. Jerzy ukazywał Matkę Najświętszą jako najpewniejszą powierniczkę trudów i cierpień przeżywanych przez rodaków w stanie wojennym. Tym samym błogosławiony podtrzymywał w Polakach nadzieję, wiarę, formował religijno-patriotyczne postawy rodaków, którzy Msze św. za Ojczyznę traktowali jako wyjątkową „wyspę wolności”.

Czasopismo: Resovia Sacra : Studia Teologiczno-Filozoficzne Diecezji Rzeszowskiej
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki teologiczne
Dyscypliny: historia, nauki o kulturze i religii, nauki teologiczne
Fenomen social dating: strategie autoprezentacji

Przedmiotem artykułu jest przegląd piśmiennictwa poświęconego tematyce wirtualnej autoprezentacji oraz próba określenia najczęściej stosowanych strategii i taktyk autoprezentacyjnych na portalu Sympatia.pl. Kolejne cele pracy polegają na sprawdzeniu, jak płeć użytkownika wpływa na kształtowanie jego wirtualnego wizerunku za pomocą językowych środków wyrazu.  Na potrzebę badania przeanalizowano 200 opisów (100 profili mężczyzn, 100 profili kobiet), zaprezentowane wyniki pokazują dominujące postawy autoprezentacyjne oraz aktualne tendencje w wyborze sposobu autoprezentacji pod względem płci.

Czasopismo: Zoon Politikon
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o komunikacji społecznej i mediach, nauki socjologiczne
Wizerunek osób z niepełnosprawnościami: stan postulowany a rzeczywisty obraz w mediach odtworzony na przykładzie tygodników opiniotwórczych

Celem artykułu jest rekonstrukcja i porównanie odmiennych typów wizerunków osób niepełnosprawnych. Jeden to obraz postulowany w dyskursie publicznym elit symbolicznych. Drugi to obraz rzeczywisty naprawdę przedstawiany w przestrzeni medialnej. Po analizie tekstów artykułów opublikowanych w latach 2017/2018 w trzech tygodnikach opiniotwórczych, zbadano i odtworzono rzeczywisty obraz osób z niepełnosprawnościami. Zestawienie obu wizerunków wykazuje istnienie rozdźwięku pomiędzy postulatami a stanem rzeczywistym, opartego na obrazie stygmatu, wykluczenia, zubożenia, uzależnienia od pomocy, niższej pozycji społecznej.

Czasopismo: Zoon Politikon
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o komunikacji społecznej i mediach, nauki socjologiczne
Demokracja w recesji? Diagnozy i projekty naprawcze

Esej podejmuje kwestie ważne dla współczesnej demokracji. Z raportów instytucji monitorujących jej stan na świecie wyłania się obraz demokracji w recesji. Stanowi on globalne tło do „lokalnych” wyników badań i analiz zawartych w pracy badaczy, których książka stanowi główny przedmiot eseju. Rahat i Kenig badają dwa główne zjawiska współczesnej demokracji: zmierzch partii politycznych i personalizację polityki. Autorzy dokumentują wyraźne zjawisko personalizacji polityki i mniej wyraźny, bo przyjmujący dwie formy, trend zmian partyjnych (upadek bądź adaptacja). Oba zjawiska są paliwem polityki populistycznej. Groźne dla demokracji trendy opisane do roku 2015 nasiliły się później w postaci „wojen kulturowych”, stanowiących zdaniem innych badaczy ślepą uliczkę dla demokracji liberalnych.

Czasopismo: Zoon Politikon
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: filozofia, nauki o polityce i administracji, nauki socjologiczne
Właściwości nawierzchni betonowej autostrady A18 po 82 latach eksploatacji

W artykule przedstawiono wyniki badań trwałościowych oraz ocenę cech mechaniczno-fizycznych nawierzchni betonowej autostrady A18 wykonanej w 1938 roku. Po 82 latach eksploatacji w trudnych warunkach obciążenia ruchem nawierzchnia jest sukcesywnie poddawana recyklingowi poprzez przekruszenie istniejącego betonu i ponowne jego wykorzystanie w warstwach konstrukcji nawierzchni remontowanej autostrady. Przyjęty program badawczy obejmował głównie określenie rzeczywistej wytrzymałości betonu na ściskanie i rozciąganie przy rozłupywaniu, nasiąkliwości i odporności na działanie mrozu po 150 cyklach zamrażania i odmrażania. W artykule przedstawiono również ocenę petrograficzną kruszyw. Uzyskane wyniki badań betonu po ponad 80 latach eksploatacji nawierzchni autostrady A18 spełniają najwyższe wymagania stawiane obecnie nowym nawierzchniom drogowym. Wytrzymałość na ściskanie i rozciąganie betonu określona na podstawie badań próbek z odwiertów przekracza 60 MPa i 5 MPa odpowiednio. Nasiąkliwość betonu z dolnej warstwy nawierzchni jest poniżej 4%, a jego mrozoodporność spełnia wymagania dla stopnia mrozoodporności F150.

Czasopismo: Budownictwo, Technologie, Architektura
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Wykorzystanie koncepcji równoważnych właściwości użytkowych w klasach ekspozycji XC oraz XD

W artykule przedstawiono przykład praktycznego zastosowania koncepcji równoważnych właściwości użytkowych w procesie akceptacji receptur betonu, w odniesieniu do oczekiwanej trwałości w warunkach agresywnego środowiska. Metoda dopuszczona jest normą, ale warunkiem jej użycia jest wykonanie trwałościowych badań porównawczych. W prezentowanym przykładzie są to badania karbonatyzacji (dotyczące klasy ekspozycji XC) oraz badania migracji jonów chlorkowych (dotyczące klasy ekspozycji XD). Ich wyniki pozwoliły potwierdzić możliwość zastosowania ocenianego cementu w warunkach ekspozycji XC3, XC4 i XD1, w których inne reguły normowe go wykluczały.

Czasopismo: Budownictwo, Technologie, Architektura
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Ślad węglowy betonu

Obecnie, ślad węglowy stał się jednym z najczęściej stosowanych parametrów określających wpływ wyrobów na środowisko. Jest to pojęcie zdefiniowane w normie ISO 14067 jako „suma emitowanych i pochłanianych przez produkt gazów cieplarnianych, wyrażana ekwiwalentem CO2 i bazująca na ocenie cyklu życia”. W przypadku betonu, podejście do określania śladu węglowego staje się coraz bardziej kompleksowe, uwzględniające „główne życie” (pozyskiwanie surowców, ich transport, produkcję materiału, transport na plac budowy, układanie itp.), „drugie życie” (rozbiórka i ewentualny recykling), a także sekwestrację CO2 w procesie karbonatyzacji. Pomocne są tu dostępne systemy komputerowego wspomagania liczenia śladu węglowego nie tylko dla betonu, ale dla całej konstrukcji. Co istotne, w ostatniej dekadzie rozwój oprogramowania komputerowego, wspomagającego obliczanie śladu węglowego, postępuje prawie wykładniczo, a istniejące rozwiązania są coraz bardziej kompleksowe.

Czasopismo: Budownictwo, Technologie, Architektura
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Analogia zasad oceny betonu w badaniach identyczności oraz wbudowanego w konstrukcję

Z uwagi na specyfikę betonu jako materiału konstrukcyjnego, którego właściwości są nie tylko efektem procesu produkcyjnego, ale także późniejszych procesów technologicznych związanych z jego wbudowywaniem i dojrzewaniem, oprócz kontroli zgodności obowiązującej producenta betonu, przewidziano w normach jeszcze dwie kontrole – badania identyczności wykonywane przez odbiorcę betonu (lub nadzór) oraz badania betonu już wbudowanego w konstrukcję w przypadku wątpliwości co do jego jakości. Warto wiedzieć, że te dwie ostatnie kontrole opracowano na podobnych założeniach statystycznych w analizie uzyskanych wyników badań. Łatwiej wtedy będzie planować zakres tych badań.

Czasopismo: Budownictwo, Technologie, Architektura
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Cementy wieloskładnikowe według projektu nowej normy prPN-EN 197-5 – możliwości aplikacyjne w aspekcie zielonej transformacji sektora cementowego i betonowego na tle doświadczeń niemieckich

Ambitny plan nakreślony w Mapie Drogowej 2050 przez CEMBUREAU wymaga wprowadzenia nowych rodzajów cementów i betonów. Istotnym punktem na tej drodze jest publikacja normy PN-EN 197-5, która rozszerza rodzinę cementów powszechnego użytku z PN-EN 197-1 o cementy zawierające większą zawartość nieklinkierowych składników głównych: 36-50% i 51-65% odpowiednio dla CEM II/C-M i CEM VI. Powszechne stosowanie cementów wieloskładnikowych jest ważnym kierunkiem rozwoju sektora cementowego w Polsce i w Europie. Badania i doświadczenia niemieckie pokazują, że cementy CEM II/C-M (S-LL) mogą bez przeszkód być stosowane w budownictwie. Dlatego też w nowym niemieckim projekcie normy DIN 1045-2 (uzupełnienie normy EN 206) wśród cementów znalazł się CEM II/C-M (S-LL) i jest on dopuszczony do stosowania we wszystkich klasach ekspozycji poza XF2, XF3 i XF4. Jednak przeprowadzone przez CEMEX w Niemczech badania odporności na przenikanie chlorków i mrozoodporności betonu z CEM II/C-M (S-LL) przedstawiają, że wyniki dla tego betonu są na zbliżonym poziomie jak dla betonu referencyjnego wykonanego na CEM III/A. Uzyskane wyniki wskazują, że cementy wieloskładnikowe z powodzeniem mogą być stosowane we wszystkich klasach ekspozycji, dlatego tak ważne są kolejne badania i projekty prowadzone w naszym kraju, obejmujące różne kombinacje składu cementu, aby maksymalnie wykorzystać potencjał redukcji CO2 w cemencie i betonie.

Czasopismo: Budownictwo, Technologie, Architektura
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Karbonatyzacja betonu: trwałość vs sekwestracja CO2

Karbonatyzacja betonu – chemiczna interakcja dwutlenku węgla i hydratów cementu zagrażająca ochronie zbrojenia przed korozją – jako proces nieunikniony w konstrukcjach z betonu w większości środowisk eksploatacyjnych, jest jednym z kluczowych czynników determinujących trwałość i stanowi kryterium projektowania materiałowego betonu i projektowania konstrukcyjnego elementów. Jednocześnie reakcja CO2 z wodorotlenkiem wapnia w betonie stanowi skuteczną formę sekwestracji dwutlenku węgla, korzystnie modyfikującą bilans CO2 w przyrodzie oraz zmniejszającą ślad węglowy cementu i betonu. W artykule rozważono oba aspekty karbonatyzacji, w kontekście poszukiwania bezpiecznej równowagi pomiędzy zapewnieniem wymaganej trwałości konstrukcji i wykorzystaniem potencjału sekwestracyjnego betonu, z uwzględnieniem pełnego cyklu życia cementu/betonu, w tym okresu porozbiórkowego. Przedstawiono także przykład takiego bilansu dla fragmentu hipotetycznej konstrukcji – wiaduktu drogowego.

Czasopismo: Budownictwo, Technologie, Architektura
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Beton wyrobem budowlanym

Wskutek ustanowienia betonu wyrobem budowlanym, od 1 stycznia 2021 r. doszły nowe obowiązki dla uczestników procesu budowlanego. Dotyczą przede wszystkim producenta, który zobowiązany jest poddać się obowiązkowej certyfikacji zakładowej kontroli produkcji oraz ma wydać właściwe dokumenty - krajową deklarację właściwości użytkowych i oznakować wyrób znakiem budowlanym. Obowiązkiem odbiorcy natomiast jest sprawdzenie i gromadzenie tych dokumentów. W ślad za nowymi obowiązkami pojawia się ryzyko kontroli ze strony uprawnionych organów.

Czasopismo: Budownictwo, Technologie, Architektura
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w Warszawie w 2022 r. Powierzchnia użytkowa

Artykuł jest kolejnym z cyklu artykułów dotyczących gospodarki odpadami i trzecim odnoszącym się do opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi, które ponoszą mieszkańcy Warszawy. Od 2020 r. te opłaty zmieniły się po raz trzeci. Każda zmiana jest de facto ich podwyżką oraz dyskryminuje jakąś dużą grupę naszego społeczeństwa. 
Nieudana próba Rady Miasta Stołecznego Warszawy uzależnienia opłat od powierzchni użytkowej lokali mieszkalnych skłoniła autorów artykułu do przyjrzenia się tej metodzie. Należy podkreślić, że ustalanie opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi zależne od powierzchni użytkowej sankcjonuje ustawa o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Analiza definicji pojęcia powierzchnia użytkowa wykazała, jak wyjątkowo kontrowersyjna jest to metoda. 
Autorzy artykułu utwierdzili się w przekonaniu, że zaproponowali racjonalny sposób naliczania opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi, w swoich dwóch publikacjach pt. Zmiany w systemie gospodarki odpadami komunalnymi – aspekty prawne i ekonomiczne na przykładzie m.st. Warszawy oraz Opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w Warszawie.
Autorzy artykułu sugerują, że należy wprowadzić jedną, ustalaną ustawą, stałą opłatę od każdego człowieka deklarującego miejsce zamieszkania na terenie Polski. Opłata nie byłaby zależna od ilości zużytej wody, powierzchni użytkowej lokalu mieszkalnego ani od tego, czy dana osoba mieszka w budynku jednorodzinnym, czy wielolokalowym.

Czasopismo: MAZOWSZE Studia Regionalne
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna, nauki o polityce i administracji
„Polski Ład” – reforma planowania i zagospodarowania przestrzennego

Artykuł dotyczy zaprezentowanego przez Rząd w maju 2021 r. dokumentu pt. „Polski Ład” oraz dokumentów pt. „Założenia reformy systemu planowania i zagospodarowania przestrzennego”, w których zaproponowano zmiany w systemie planowania i gospodarowania przestrzenią, takie jak wprowadzenie planów ogólnych, planów zabudowy, zintegrowanych projektów inwestycyjnych oraz katalogu standardów urbanistycznych.
Porównanie obecnego systemu z powyższymi dokumentami budzi wątpliwości, czy proponowane zmiany to rzeczywiście jakościowa rewolucja w polskim prawie oraz czy przyczynią się do poprawy jakości przestrzeni. Zmiana studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy na plan ogólny, a planu miejscowego na plan zabudowy, wydaje się dotyczyć przede wszystkim ich nazw. 
Dla zachowania precyzji wypowiedzi posłużono się cytatami z omawianych dokumentów oraz aktów prawa.

Czasopismo: MAZOWSZE Studia Regionalne
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna, nauki o polityce i administracji