rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Korab‑Karpowicz, W.J. (2015). Tractatus politico‑philosophicus (Traktat polityczno‑filozoficzny). Kęty: Wydawnictwo Marek Derewiecki, s.s. 239.

Oglądanie istotnych zjawisk i procesów politycznych z zewnątrz, okiem filozofa, to rzadka przypadłość niewielu umysłów i charakterów. Tym bardziej świadectwem wielkiej ambicji czy też śmiałości intelektualnej jest próba ujęcia całej tej dynamiki życia politycznego w ramy koherentnego opisu mającego szczególną wartość dla teoretyka, ale też – stworzonego z myślą o krzewieniu postaw obywatelskich, mierzącego zatem w cele edukacyjne na najwyższym poziomie...

Czasopismo: Horyzonty Polityki
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: filozofia, ekonomia i finanse, nauki o polityce i administracji, nauki socjologiczne
Czy system demokratyczny potrzebuje partycypacji? O roli demokracji bezpośredniej – w Konstytucji RP i w kształtowaniu teorii demokracji

CEL NAUKOWY: Celem tekstu jest analiza wpływu partycypacji politycznej na funkcjonowanie systemu demokratycznego. Istotnym punktem odniesienia są instrumenty demokracji bezpośredniej wykorzystywane we współczesnej demokracji (w tym te zawarte w Konstytucji RP z roku 1997), a zwłaszcza ich słabości i ograniczenia.
        PROBLEM I METODY BADAWCZE: Problemem badawczym jest odpowiedź na pytanie, czy każdy rodzaj partycypacji wzmacnia system demokratyczny. Zasadniczą kwestią jest też wskazanie, jak do kwestii wpływu partycypacji politycznej na demokrację odnosi się współczesna teoria demokracji, a zwłaszcza podejście pluralistyczne i elitystyczne.
        PROCES WYWODU: Większość koncepcji demokracji uznaje wysoki poziom partycypacji za element podnoszący jakość funkcjonowania systemu politycznego. Tymczasem doświadczenia związane ze stosowaniem demokracji bezpośredniej wskazują, że decyzje są często podejmowane przez obywateli na podstawie fałszywych przesłanek. Nie mniej istotna od poziomu partycypacji jest więc jej jakość (stopień kompetencji obywateli uczestniczących w procedurach demokratycznych). Badania dowodzą, że obydwie charakterystyki mają charakter rozbieżny – wyższe uczestnictwo polityczne wiąże się z niższym poziomem kompetencji osób uczestniczących w polityce.
        WYNIKI ANALIZY NAUKOWEJ: Alternatywa, która stoi przed współczesną demokracją, to z jednej strony akceptacja niskiego poziomu – bardziej kompetentnej – partycypacji, przy jednoczesnym osłabieniu skuteczności artykulacji interesów dużych grup politycznych; z drugiej zaś stymulowanie wysokiego poziomu partycypacji politycznej, przy świadomości, że zwiększa to podatność na populizm i niebezpieczeństwo silnej społecznej legitymizacji dla nieracjonalnych rozwiązań politycznych. Dylemat ten jest w istocie nierozwiązywalny.
        WNIOSKI, INNOWACJE, REKOMENDACJE: Stymulowanie partycypacji politycznej powinno być poprzedzone działaniami zwiększającymi poziom wiedzy politycznej i kształtującymi postawy obywatelskie.

Czasopismo: Horyzonty Polityki
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: filozofia, ekonomia i finanse, nauki o polityce i administracji, nauki socjologiczne
Ustrojowe dylematy prezydentury. Głowa państwa według Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z 1997 roku

CEL NAUKOWY: Celem artykułu jest analiza usytuowania prezydentury w polskim systemie konstytucyjnym oraz ocena adekwatności przepisów konstytucyjnych do rzeczywistej pozycji prezydenta w państwie.
        PROBLEM I METODY BADAWCZE: Zasadniczy problem to charakterystyka uprawnień prezydenta i relacji pomiędzy głową państwa a innymi organami władzy państwowej. W artykule odwołano się do metody prawno‑dogmatycznej, zakładającej krytyczną analizę przepisów Konstytucji RP, a także do metody instytucjonalnej, na podstawie której opisano reguły polskiego systemu politycznego.
        PROCES WYWODU: Usytuowanie prezydenta w systemie konstytucyjnym Polski zostało przedstawione poprzez charakterystykę trybu jego wyłaniania, przysługujących mu prerogatyw oraz możliwości wpływania na rząd, parlament i sądownictwo.
        WYNIKI ANALIZY NAUKOWEJ: Analiza wykazała niekonsekwencje, a nawet błędy przepisów konstytucyjnych odnoszących się do prezydenta. Powszechne i bezpośrednie wybory głowy państwa są niezgodne z zasadniczo parlamentarno‑gabinetowym systemem politycznym Polski. Uprawnienia prezydenta jako strażnika Konstytucji, gwaranta ciągłości władzy państwowej, najwyższego reprezentanta państwa w stosunkach zagranicznych oraz zwierzchnika sił zbrojnych są w dużej mierze pustymi deklaracjami, bowiem Konstytucja nie daje prezydentowi rzeczywistych możliwości działania na tych polach.
        WNIOSKI, INNOWACJE, REKOMENDACJE: Niezbędna wydaje się przebudowa polskiej prezydentury, a tym samym reforma konstytucyjna. System polityczny powinien być klarowny i spójny. Jeśli zatem utrzymany ma być system parlamentarno‑gabinetowy, to uprawnienia konstytucyjne prezydenta powinny zostać uszczuplone i wskazane jest odejście od powszechnych wyborów prezydenckich. Wybranie opcji semiprezydenckiej powinno natomiast skutkować wzmocnieniem pozycji prezydenta poprzez uczynienie zeń podmiotu wytyczającego politykę państwa i podporządkowanie mu rządu.

Czasopismo: Horyzonty Polityki
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: filozofia, ekonomia i finanse, nauki o polityce i administracji, nauki socjologiczne
O znaczeniu i problematyczności teologii politycznej

Artykuł zawiera próbę definiowania teologii politycznej. Okazuje się, iż choć nie można podać ścisłej definicji, we właściwym tego słowa znaczeniu, to warto wskazać i w miarę możliwości rozjaśnić kilka kwestii. Po pierwsze, jest to kwestia aktualności debaty teologiczno-politycznej i tę aktualność należy potwierdzić, skoro dotyczy ona spraw powszechnie dostrzeganych. Po drugie, mamy do czynienia z wątpliwościami, gdy idzie o sam przedmiot teologii politycznej, opisywany wszak bardzo ogólnie, co niesie ze sobą wymóg dokonania paru istotnych zastrzeżeń. Dalej musimy zmierzyć się z filozoficznym pytaniem o racjonalne znaczenie dyskursu rozwijanego przez teologów politycznych, to zaś prowadzi nas do tłumaczenia tak zwanego problemu teologiczno-politycznego. Ostatnim z kolei zagadnieniem, jakie należy tutaj rozważyć, jest zasadnicza swoistość wyrażonego w toku dziejów stosunku chrześcijan do problemu teologii politycznej.

Czasopismo: Horyzonty Polityki
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: filozofia, ekonomia i finanse, nauki o polityce i administracji, nauki socjologiczne
Reforma kultu a "ujęzykowienie sacrum": (anty)rytualny faktor sekularyzacji

CEL NAUKOWY: Artykuł będzie miał na celu podjęcie pytania o znaczenie przemian, jakie nastąpiły w liturgii katolickiej po Soborze Watykańskim II, dla procesów sekularyzacyjnych w świecie katolickim.
        PROBLEM I METODY BADAWCZE: Zgodnie z tezą J. Habermasa modernizacyjna sekularyzacja na poziomie społecznym dokonuje się za pośrednictwem „ujęzykowienia sacrum”, tj. przejęcia funkcji integracyjnych i ekspresywnych rytuału przez językowe działanie komunikacyjne (debatę i konsens). Opierając się na tej tezie, a także stosując narzędzia semiotyczno-antropologiczne zaczerpnięte z teorii rytuału Roya A. Rappaporta, będę chciał sprawdzić, czy i na ile posoborowa reforma liturgii – pojmowana wąsko, tzn. wyłącznie na płaszczyźnie oficjalnie wprowadzonych zmian i ich implikacji – wiązała się z, przyczyniała się do, lub też po prostu dokonywała „ujęzykowienia” katolickiego sacrum.
        PROCES WYWODU: Wywód obejmuje w pierwszym rzędzie charakterystykę teorii Habermasa i Rappaporta. Następnie przechodzi do interpretacji dwóch zasadniczych wymiarów reformy liturgicznej: samego faktu głębokiej zmiany rytualnej poprzedzonej problematyzacją formy liturgicznej w obrębie dyskursów eksperckich oraz zmian w samym rytuale na poziomie rezygnacji ze znacznej części języka gestu, zniesienia bezwzględnej obligatoryjności rubryk i otwarcia liturgii na inwencję celebransa(ów) i zgromadzenia.
        WYNIKI ANALIZY NAUKOWEJ: Widziane przez pryzmat koncepcji Habermasa i Rappaporta teoretyczne i praktyczne podejścia do liturgii w okresie przedsoborowym oraz w ramach samej reformy okazują się stanowić modelowy przykład „ujęzykowienia sacrum” i derytualizacji.
        WNIOSKI, INNOWACJE, REKOMENDACJE: Reforma liturgiczna miała (ma) znaczący, aktywny i wielopoziomowy udział w procesach sekularyzacyjnych zachodzących w Kościele katolickim. Mają one wymiar przede wszystkim osłabienia lub dekonstrukcji katolickiego świata odniesień sakralnych, a w każdym razie jego obowiązywalności i odporności na relatywizację i indywidualizację.

Czasopismo: Horyzonty Polityki
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: filozofia, ekonomia i finanse, nauki o polityce i administracji, nauki socjologiczne
Konstytucja RP a ewolucja systemu wyborczego do Sejmu

CEL NAUKOWY: Celem artykułu jest wskazanie znaczenia Konstytucji RP dla procesu ewolucji systemu wyborczego do Sejmu.
        PROBLEM I METODY BADAWCZE: Autor weryfikuje trzy hipotezy badawcze. Pierwsza – uchwalenie Konstytucji nie miało wpływu na proces ewolucji systemu wyborczego do Sejmu. Druga – uchwalenie Konstytucji miało istotny jakościowo wpływ na proces ewolucji systemu wyborczego do Sejmu. Trzecia – wpływ Konstytucji na proces ewolucji systemu wyborczego do Sejmu miał charakter wyłącznie formalny i proceduralny. Dla przeprowadzenia analizy autor zastosował trzy metody badawcze: ilościową, jakościową i systemową.
        PROCES WYWODU: Analiza jest podzielona na trzy części. W pierwszej autor przedstawia proces ewolucji regulacji konstytucyjnych dotyczących systemu wyborczego do Sejmu od początku lat 90. do uchwalenia Konstytucji w 1997 r. W drugiej analizuje proces ewolucji systemu wyborczego do Sejmu na tle procesu kształtowania regulacji konstytucyjnych. W trzeciej przedstawia znaczenie i wpływ zasady proporcjonalności zawartej w Konstytucji na kształt systemu wyborczego do Sejmu RP po 1997 r. 
        WYNIKI ANALIZY NAUKOWEJ: W rezultacie prowadzonej analizy autor stwierdza, że uchwalenie Konstytucji miało wpływ na proces ewolucji systemu wyborczego do Sejmu, określony częściowo w drugiej i całkowicie w trzeciej hipotezie badawczej. 
        WNIOSKI, INNOWACJE, REKOMENDACJE: Zasada proporcjonalności ogranicza możliwość zasadniczej zmiany systemu wyborczego do Sejmu, choć nie można jej wykluczyć w przyszłości. Regulacje konstytucyjne, szczególnie na początku lat 90., określiły i wyznaczyły demokratyczne standardy wyborów.
         

Czasopismo: Horyzonty Polityki
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: filozofia, ekonomia i finanse, nauki o polityce i administracji, nauki socjologiczne
Sekularyzacja jako ars accommodandi Kryzys katolickiej idei reprezentacji

CEL NAUKOWY: Artykuł stawia sobie za cel odpowiedź na pytanie o zewnętrzne i wewnętrzne przyczyny współczesnego procesu sekularyzacji w Kościele rzymskokatolickim.
         PROBLEM I METODY BADAWCZE: Artykuł przedstawia proces sekularyzacji przede wszystkim jako konsekwencję aggiornamento, które wpłynęło na odejście współczesnego Kościoła od tradycyjnej zasady reprezentacji. Autor przyjmuje metodę historii idei w połączeniu z krytyczną analizą tekstów dokumentów soborowych oraz wybranych autorów, komentujących proces sekularyzacji przed, w trakcie i po Soborze Watykańskim II.
         PROCES WYWODU: Artykuł składa się z czterech głównych części oraz wstępu i wniosków płynących z analizy. Każda z części zawiera analizę zasadniczych przyczyn procesu sekularyzacji, wskazując najpierw na aspekty historyczne kryzysu, potem zaś na wynikające z ustaleń Soboru głębokie zmiany w funkcjonowaniu i wizerunku Kościoła posoborowego. W tym kontekście argumentacja dotyczy zmian związanych z tzw. zwrotem antropologicznym, dialogiem ekumenicznym i demokratyzacją struktur instytucjonalnych.
         WYNIKI ANALIZY NAUKOWEJ: Zasadniczym wnioskiem płynącym z analizy jest teza o kryzysie idei reprezentacji w Kościele posoborowym, który zrywa częściowo ze swoją tradycją, czerpiąc wzory ze świata zewnętrznego w imię przystosowania się do tzw. „rzeczy ziemskich”. Ten aspekt przystosowawczy związany jest z presją wywieraną na Kościół przez współczesność, jak również z otwartością samego Kościoła, postulowaną po raz pierwszy w sposób tak stanowczy przez Sobór i zwycięską orientację liberalną.
        WNIOSKI, INNOWACJE, REKOMENDACJE: Do najważniejszych wniosków należy uznanie procesu sekularyzacji za proces destrukcyjny dla samego Kościoła, który nazbyt przyzwalająco odnosi się do współczesnych procesów, zagrażających jego dogmatom i pozycji w świecie demoliberalnym. Innowację stanowi ujęcie tego procesu w kontekście kryzysu idei reprezentacji, co wydaje się rozpoznaniem zasadniczego problemu, albowiem mamy dziś do czynienia z widocznym upadkiem autorytetu Kościoła w ramach Unii Europejskiej. Nasuwa się w związku z tym pytanie, czy Kościół katolicki zmienił się w sposób nieodwracalny, przyjmując – by tak rzec – barwy ochronne, i czy aby strategia taka nie powoduje pogłębienia się kryzysu.

Czasopismo: Horyzonty Polityki
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: filozofia, ekonomia i finanse, nauki o polityce i administracji, nauki socjologiczne
U progu wieczności wielkich matematyków

Skromne autorskie zamierzenie polega na spopularyzowaniu Księgi zmarłych filozofów – będącej przekładem z angielskiego arcyciekawej pracy Simona Critchleya (ur. 1960) – profesora i kierownika Katedry Filozofii w New School for Social Research – New York. Dane oryginału: The Book of Dead Philosophers, Vintage, First Ed. 2009, ss. 266, paper back. Polski przekład Janusza Margańskiego, Wydawca Farbiarnia, Bydgoszcz 2011, ss. 318.Termin filozof na kartach tej Księgi prezentującej szczegóły śmierci około 190 postaci – jest rozumiany szeroko: mieści się w nim i św. Augustyn, mieści się i Luter; mieszczą się też i Mikołaj Kopernik, i Tycho de Brahe (próżno by tam jednak szukać Johana Keplera, Leonharda Eulera). Poszukiwanie szczegółów mówiących o tym, jak umierali matematycy, nie jest łatwym zadaniem, zwłaszcza jeśli się weźmie pod uwagę aspekt: jaki posiadali stosunek do życia i śmierci. Tak więc moje zamierzenie ma służyć: (1) zachęcie do lektury Critchleya (najlepiej w oryginale); (2) inicjacji własnych poszukiwań – dedykowanych matematykom; (3) zachęty do refleksji nad ludzkim życiem i śmiercią.

Czasopismo: Didactics of Mathematics
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Itineraria i gawędy podróżnicze w lwowskim „Wieku Młodym” (1893–1904)

Przedmiot rozważań stanowi tematyka geograficzno-podróżnicza, w tym itineraria, specyficzny rodzaj wypowiedzi obecny na łamach czasopism dla dzieci i młodzieży na przełomie XIX i XX wieku. Badania wykonano na przykładzie lwowskiego tygodnika „Wiek Młody”, wydawanego w latach 1893–1904. Uwzględniono aspekty ilościowe i jakościowe, w tym także tematykę i formy wypowiedzi. Łącznie szczegółowej analizie poddano 54 teksty o objętości przeszło 284 stron.

Czasopismo: Rocznik Historii Prasy Polskiej
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: historia, nauki o komunikacji społecznej i mediach
Sprawa Lili Rudik. Z dziejów szkolnych gazetek ściennych w okresie międzywojennym

W artykule przedstawiono postać Lili Rudik — uczennicy białostockiego gimnazjum im. Anny z Sapiehów Jabłonowskiej. Opublikowała ona w połowie października 1936 r. w ściennej gazetce szkolnej artykuł popierający republikańskie władze Hiszpanii. Informacje o tym dotarły do dziennikarzy, którzy całą sprawę nagłośnili. Artykuł ukazuje reakcję części środowiska dziennikarskiego oraz opinii publicznej na ten tekst oraz ich następstwa.

Czasopismo: Rocznik Historii Prasy Polskiej
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: historia, nauki o komunikacji społecznej i mediach
„Tygodnik Słowa Polskiego. Bezpłatny dodatek niedzielny do «Słowa Polskiego» poświęcony nauce, literaturze i sztuce” (1902–1903)

Przedmiotem artykułu jest analiza zawartości lwowskiego czasopisma literacko-kulturalnego „Tygodnik Słowa Polskiego”. Pismo powstało jako dodatek z inicjatywy redaktorów dziennika „Słowo Polskie”, będącego w gestii Narodowej Demokracji. Publikując literaturę piękną (polską i obcą) oraz teksty historyczno- i krytycznoliterackie pełniło rolę „promotora” nowego prądu w literaturze i sztuce, jakim był modernizm.

Czasopismo: Rocznik Historii Prasy Polskiej
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: historia, nauki o komunikacji społecznej i mediach
„O gazetach pisanych i nie tylko”. Recenzja książki Jerzego Dygdały, Od Augusta II do Augusta III. Doniesienia z Warszawy Andrzeja Cichockiego z lat 1732–1734, wyd. Muzeum Pałacu Króla Jana III w Wilanowie, Warszawa 2016, ss. 494

Newsprint and more. A review of Jerzy Dygdała Od Augusta II do Augusta III. Doniesienia z Warszawy Andrzeja Cichockiego z lat 1732–1734 [From August II to August III: Andrzej Cichocki’s Reports from Warsaw 1732–1734] Warszawa 2016

Czasopismo: Rocznik Historii Prasy Polskiej
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: historia, nauki o komunikacji społecznej i mediach
Irena Homola-Skąpska (1929–2017) - badaczka dziejów prasy Galicji i Śląska Cieszyńskiego

4 marca 2017 zmarła Irena Homola-Skąpska — historyk, prasoznawca, wydawca źródeł, zasłużona badaczka dziejów Krakowa, Galicji i Śląska Cieszyńskiego. Urodziła się i zmarła w Krakowie, tutaj też spędziła większość lat swojego życia. Studiowała historię na Uniwersytecie Jagiellońskim oraz dziennikarstwo w Wyższej Szkole Nauk Społecznych w Krakowie. W czasie studiów dziennikarskich odbyła praktykę w katowickim „Dzienniku Zachodnim”. Od początku interesowały ją dzieje prasy, im też poświęciła wiele mniejszych i większych prac naukowych. Wśród nich znalazły się rozprawy, na podstawie których uzyskała kolejne stopnie naukowe: doktora w 1959 r. Pamiętnik Historyczno-Polityczny Piotra Świtkowskiego 1782–1792 (wyd. Kraków 1960), a następnie doktora habilitowanego w 1969 r. — „Tygodnik Cieszyński” i „Gwiazdka Cieszyńska” pod redakcją Pawła Stalmacha (Katowice – Kraków 1968). Docentem została w roku 1971, profesorem nadzwyczajnym w 1989, a zwyczajnym w 1994.

Czasopismo: Rocznik Historii Prasy Polskiej
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: historia, nauki o komunikacji społecznej i mediach
Prasa Szarych Szeregów (Związku Harcerstwa Polskiego) w latach 1939–1945 (szkic przeglądowy)

Autor przedstawił wyniki badań nad polską prasą konspiracyjną, ukazującą się w latach 1939–1945, wydawaną przez Związek Harcerstwa Polskiego, działający pod kryptonimem Szare Szeregi. Wydawano 70 tytułów (dzienników, tygodników, miesięczników). Wydawcami były chorągwie, hufce, różne grupy harcerzy z własnej inicjatywy. Wielu redaktorów aresztowali, więzili i rozstrzelali Niemcy, podobne represje miały także miejsce na terenach znajdujących się pod okupacją sowiecką

Czasopismo: Rocznik Historii Prasy Polskiej
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: historia, nauki o komunikacji społecznej i mediach
„Kurier Warszawski” we wrześniu 1939 r.

Autor na podstawie oryginalnych numerów dziennika „Kurier Warszawski” znajdujących się w zbiorach Cyfrowej Biblioteki Narodowej „Polona” przedstawia historię gazety we wrześniu 1939 r. na tle wydarzeń historycznych i politycznych w kraju.  Artykuły zamieszczane w dzienniku zostały podzielone według tematów, jakie występowały na łamach gazety.  Na końcu artykułu autor dokonał oceny pisma i jego roli, jaką odegrało w historii Warszawy oraz w informowaniu mieszkańców stolicy o wydarzeniach z kraju i ze świata

Czasopismo: Rocznik Historii Prasy Polskiej
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: historia, nauki o komunikacji społecznej i mediach
Z dziejów kultury literackiej i polskiego czasopiśmiennictwa czasów II wojny światowej (o monografii Krzysztofa Woźniakowskiego Polskie czasopiśmiennictwo uchodźcze na Węgrzech 1939–1945).

Z dziejów kultury literackiej i polskiego czasopiśmiennictwa czasów II wojny światowej (o monografii Krzysztofa Woźniakowskiego Polskie czasopiśmiennictwo uchodźcze na Węgrzech 1939–1945). Wydawnictwo Scriptorium, Opole 2016, s. 443.

Czasopismo: Rocznik Historii Prasy Polskiej
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: historia, nauki o komunikacji społecznej i mediach
Budapeszteńskie „Wieści Polskie” (1939–1944): główny periodyk polskiego wojennego uchodźstwa na Węgrzech* Część 3: Czas stabilizacji i rozwoju — redakcja Zbigniewa Kościuszki (czerwiec 1940 — marzec 1944)

Okres redakcji Zbigniewa Kościuszki był najlepszą i najbardziej dynamiczną fazą dziejów pisma, przynoszącą szereg innowacji formalnych (jak zwiększenie objętości, wprowadzenie dodatków tematycznych i monograficznych numerów specjalnych) oraz otwarcie się na twórczość literacką. Aby uniknąć kłopotów politycznych wszelkie doniesienia polityczno-wojenne utrzymane były w tonacji neutralnej, bez ujawniania sympatii dla którejś z walczących stron. Ogromnie rozbudowano sprawozdawczość z życia kulturalno-artystycznego uchodźstwa oraz dział hungariców i polono-hungariców, a także promowanie książek i broszur wydawanych nakładem uchodźczych oficyn polskich na Węgrzech. Wkroczenie na Węgry wojsk niemieckich 19 III 1944 r. zakończyło egzystencję „Wieści Polskich”.

Czasopismo: Rocznik Historii Prasy Polskiej
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: historia, nauki o komunikacji społecznej i mediach
Imaginacja podaje „rękę nauce, a ich związku owocem jest oświecenie” Szata graficzna polskich czasopism popularnonaukowych XIX wieku

W artykule zaprezentowano wyniki badań szaty graficznej dziewiętnastu polskich czasopism popularnonaukowych ukazujących się w XIX wieku w Warszawie, Puławach, Poznaniu, Lesznie, Lwowie, Krakowie i Tarnowie. Wyodrębniono najczęściej podejmowaną tematykę ilustracji i ustalono autorów większości sygnowanych rycin. Wykazano znaczenie ilustracji dla popularyzacji nauki w czasopismach tego okresu.

Czasopismo: Rocznik Historii Prasy Polskiej
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: historia, nauki o komunikacji społecznej i mediach
„Nowe Wiadomości Ekonomiczne i Uczone” jako pierwsze czasopismo popularnonaukowe w Polsce

W artykule podjęto próbę udowodnienia, że „Nowe Wiadomości Ekonomiczne i Uczone” — pismo wydawane przez Wawrzyńca Mitzlera de Kolof w latach 1758–1761,1764,1767 można uznać za periodyk, który dał początek polskim czasopismom popularnonaukowym w Polsce. Stworzony wzorzec powielany był przez innych wydawców w XVIII wieku.

Czasopismo: Rocznik Historii Prasy Polskiej
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: historia, nauki o komunikacji społecznej i mediach
Tematyka czasopiśmiennicza na XII Międzynarodowej Konferencji Naukowej Instytutu Informacji Naukowej i Bibliotekoznawstwa Uniwersytetu Pedagogicznego im. KEN „Kraków – Lwów: książki, czasopisma, biblioteki XIX i XX wieku” (Kraków, 13–14 XI 2014)

Sprawozdanie z XII Międzynarodowej Konferencji Naukowej Instytutu Informacji Naukowej i Bibliotekoznawstwa Uniwersytetu Pedagogicznego im. KEN „Kraków – Lwów: książki, czasopisma, biblioteki XIX i XX wieku” (Kraków, 13–14 XI 2014)

Czasopismo: Rocznik Historii Prasy Polskiej
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: historia, nauki o komunikacji społecznej i mediach
Renata Piasecka-Strzelec Polskie agencje prasowe w latach 1944–1972. Upowszechnianie i reglamentacja informacji, działalność propagandowa Kielce 2012, Wydawnictwo Uniwersytetu Jana Kochanowskiego, ss. 382. ISBN: 978-83-7133-504-4

A review of book: Renata Piasecka-Strzelec: Polskie agencje prasowe w latach 1944–1972. Upowszechnianie i reglamentacja informacji, działalność propagandowa Kielce 2012, Wydawnictwo Uniwersytetu Jana Kochanowskiego, ss. 382. ISBN: 978-83-7133-504-4

Czasopismo: Rocznik Historii Prasy Polskiej
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: historia, nauki o komunikacji społecznej i mediach