rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Kliniczno-patologiczne badanie nowotworów jamy nosowej i zatok przynosowych

Wprowadzenie: W praktyce klinicznej często napotyka się rozmaite łagodne i złośliwe nowotwory jamy nosowej i zatok przynosowych. Wszystkie masy w obrębie nosa i zatok charakteryzują się podobnym obrazem klinicznym i symptomatologią. W związku z tym nie jest możliwe określenie choroby podstawowej na podstawie obrazu klinicznego. Rozpoznanie wymaga: dokładnego wywiadu, badania klinicznego, odpowiednich badań obrazowych oraz szczegółowej oceny histopatologicznej.Cel: Celem niniejszego badania, prowadzonego w ośrodku trzeciego stopnia referencyjności w stanie Odisha, było sklasyfikowanie różnych rodzajów łagodnych i złośliwych zmian przyjmujących postać mas w jamie nosowej i zatokach przynosowych oraz scharakteryzowanie ich profilu kliniczno-patologicznego.Metody: Do badania prospektywnego, prowadzonego w ciągu 24 miesięcy (wrzesień 2013–wrzesień 2015), włączono 120 przypadków mas nowotworowych w obrębie jamy nosowej i zatok. Wszystkie przypadki poddano analizie kliniczno-patologicznej. Wstępne rozpoznanie formułowano po przeprowadzeniu oceny klinicznej i badań radiologicznych, zaś ostatecznego rozpoznania dokonywano w oparciu o badanie histopatologiczne.Wyniki: Liczba zmian łagodnych była większa niż złośliwych (odpowiednio: 66,66% i 33,33%). W grupie badanej znaleźli się pacjenci ze wszystkich grup wiekowych, przy czym średnia wieku w momencie prezentacji wynosiła 29,5 lat dla nowotworów łagodnych i 50,25 lat dla nowotworów złośliwych. Stosunek mężczyzn do kobiet to 3:1 w przypadku nowotworów łagodnych i 1,7:1 w przypadku nowotworów złośliwych. Wśród łagodnych zmian obserwowanych w naszym badaniu największą częstością występowania charakteryzowały się naczyniakowłókniaki, które stanowiły 37,5%. W przypadku zmian złośliwych najczęściej obserwowano raka płaskonabłonkowego, który stanowił 67,5%. Rak jamy nosowej stanowił 70% wszystkich zmian złośliwych. Dolegliwościami najczęściej zgłaszanymi przy prezentacji były: niedrożność nosa (91,6%), okresowe krwawienie (69,16%) i wysięk z nosa (58,3%).Wniosek: Stwierdziliśmy, że w celu prawidłowej oceny patologicznej masy w obrębie jamy nosowej i zatok przynosowych konieczne jest jednoczesne wykonanie badania klinicznego, radiologicznego i histopatologicznego. Choć badanie histopatologiczne we wszystkich przypadkach zapewnia potwierdzenie rozpoznania, techniką diagnostyczną umożliwiającą prawidłową i szybką interwencję staje się badanie immunohistocytochemiczne.

Czasopismo: Polski Przegląd Otorynolaryngologiczny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Implant zakotwiczony w kości u dzieci i młodzieży. Zmiany skórne i powikłania

Cel: Ocena czynników przyczyniających się do rozwoju zmian skórnych i powikłań miejscowych w populacji dzieci i młodzieży poddawanych zabiegom wszczepiania implantów słuchowych zakotwiczonych w kości (BAI). Metody: Retrospektywny przegląd dokumentacji pacjentów pediatrycznych i pacjentów w okresie dojrzewania (wiek 0–17 lat) poddanych zabiegowi BAI w związku z niedosłuchem mieszanym, niedosłuchem przewodzeniowym i jednostronną głuchotą w ośrodku akademickim trzeciego stopnia referencyjności. Zebrano dane demograficzne, dane kliniczne, informacje nt. rodzaju implantu oraz zmienne związane z zabiegiem operacyjnym, które następnie poddano analizie pod kątem związku z powstawaniem zmian skórnych i powikłań miejscowych. Wyniki: W badanym okresie wykonano 39 zabiegów BAI u 28 pacjentów. Średni wiek w momencie implantacji wynosił 10,5 ± 3,4 lat (5–16 lat). Do wystąpienia zmian skórnych i powikłań miejscowych doszło w przypadku 61,5% (24/39) zabiegów BAI. Ogółem, powikłania miejscowe odpowiadały za 75% (18/24) przypadków, zaś zmiany skórne za 25% (6/24). Operacja rewizyjna była wymagana w 41,0% (16/39) przypadków. Średnia wieku w momencie operacji rewizyjnej w związku ze zmianami skórnymi lub powikłaniami miejscowymi, samymi powikłaniami miejscowymi i samymi zmianami skórnymi wynosiła odpowiednio: 14,6 ± 3,3 lat (7,25–19), 13,4 ± 4,0 lat (7,3–17) i 16,1 ± 1,2 lat (13,8–17), bez różnic między grupami. Dla implantów związanych z wystąpieniem zmian skórnych i powikłań miejscowych przeżywalność łączników po okresie 6,75 lat od implantacji wyniosła 33,3%. Nie stwierdzono istotnych różnic w zakresie czynników demograficznych i klinicznych między pacjentami, u których doszło do wystąpienia zmian skórnych i powikłań miejscowych a pacjentami, u których zmiany i powikłania nie wystąpiły. Wyższe odsetki zmian skórnych i powikłań miejscowych odnotowano dla zabiegów wykonywanych z wykorzystaniem technik dwuetapowych, nacięć nieliniowych i szwów wchłanialnych. Wniosek: W przypadkach technik jednoetapowych, prowadzonych z użyciem nacięć liniowych/wycięć z zastosowaniem puncha i z wykorzystaniem szwów niewchłanialnych obserwowano mniejszy odsetek zmian skórnych/powikłań miejscowych. Czas przeżycia łącznika w przypadkach zmian skórnych i powikłań miejscowych sięga 6,75 lat od implantacji. Przed pierwszym wszczepieniem implantu u młodszych dzieci należy rozważyć ewentualną potrzebę wykonania operacji rewizyjnej i wymiany łącznika na dłuższy w okresie dojrzewania, prawdopodobnie w czasie, gdy tkanka miękka skóry głowy ulegnie zgrubieniu; o ewentualności tej należy poinformować opiekunów dziecka.

Czasopismo: Polski Przegląd Otorynolaryngologiczny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Dobębenkowa iniekcja deksametazonu w chorobie Menière’a: złagodzenia jakich objawów można oczekiwać? Badanie serii przypadków

CEL: Po niepowodzeniu doustnej farmakoterapii u pacjentów cierpiących na chorobę Menière’a (MD) możliwe jest stosowanie iniekcji dobębenkowych (IT), między innymi z użyciem deksametazonu (DXM). Choć opisano skuteczność dobębenkowych iniekcji DXM w leczeniu objawów przedsionkowych, w niewielu doniesieniach zwracano uwagę na wpływ tych iniekcji na objawy słuchowe. W niniejszym badaniu dokonaliśmy oceny dobębenkowych iniekcji DXM zarówno w zakresie objawów przedsionkowych, jak i słuchowych. PACJENCI I METODY: Dwudziestu siedmiu pacjentów z chorobą Menière’a, u których pomimo wcześniejszej farmakoterapii układowej doszło do wystąpienia objawów słuchowych i przedsionkowych, poddano leczeniu z podaniem co najmniej jednej serii pięciu dobębenkowych iniekcji DXM w pięciu kolejnych dniach. Ocenę objawów słuchowych i przedsionkowych wykonano przed iniekcjami DXM i cztery miesiące po ich podaniu. W tych samych punktach czasowych stan pacjentów zbadano przy użyciu skali oceny czynności przedsionkowej opracowanej przez Amerykańską Akademię Otolaryngologów Chirurgów Głowy i Szyi (1995). Po iniekcjach DXM wykonano badanie z użyciem specjalnie zaprojektowanego kwestionariusza koncentrującego się na objawach słuchowych. Do porównań użyto testu chi-kwadrat dla serii par, przy czym za istotne statystycznie uznano wartości p ≤ 0,05. WYNIKI: Wynik oceny czynności przedsionkowej uległ znacznemu przesunięciu w stronę wartości niższych, z przesunięciem mediany z wartości 4 na wartość 3. Nie stwierdzono powikłań poza dwoma przypadkami trwałej perforacji błony bębenkowej. U dwanaściorga pacjentów (44,4%) doszło do nawrotu objawów, średnio 7 miesięcy po dobębenkowej iniekcji DXM; u pacjentów tych wymagane było dodatkowe leczenie. Wyniki audiometrii tonalnej i słownej nie uległy poprawie; nie zmieniły się również wyniki obiektywnych badań objawów słuchowych i przedsionkowych. W oparciu o wyniki kwestionariusza, dobębenkowe iniekcje DXM były skuteczne względem objawów słuchowych, przynajmniej w postaci szumu usznego, w 9 przypadkach (33,3 %). Skuteczność polegała głównie na obniżeniu nasilenia objawów. WNIOSKI: Potwierdzono zdolność dobębenkowych iniekcji DXM w zakresie zmniejszania objawów przedsionkowych i słuchowych, w szczególności szumu usznego, choć obserwowany efekt był przemijający.

Czasopismo: Polski Przegląd Otorynolaryngologiczny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Przerzut raka jasnokomórkowego nerki do narządów głowy i szyi – problem wciąż aktualny

Rak nerkowokomórkowy stanowi ok. 2-3% wszystkich nowotworów złośliwych. Charakterystyczna jest dla niego wysoka częstotliwość przerzutów, które najczęściej obserwuje są w płucach, kościach, wątrobie, mózgu oraz regionalnych węzłach chłonnych. W piśmiennictwie podkreślane jest rzadkie występowanie ognisk przerzutowych raka nerki w obrębie głowy i szyi, jednakże jest on trzecim co do częstości występowania nowotworem złośliwym przerzutującym do głowy i szyi. Poniżej prezentujemy opis przypadku przerzutów raka jasnokomórkowego nerki do narządów głowy i szyi. Analizy dokonano retrospektywnie na podstawie dokumentacji pacjenta hospitalizowanego w Klinice Otorynolaryngologii, Chirurgii Głowy i Szyi Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego w latach 2009-2019. Opisujemy 81-letniego mężczyznę po nefrektomii lewostronnej z powodu raka jasnokomórkowego nerki, z licznymi przerzutami odległymi, u którego 8 lat po zabiegu operacyjnym wykryto przerzut do ślinianki podżuchwowej lewej, a następnie po 3 latach przerzut do ślinianki podżuchwowej prawej. Pacjenta poddano 2- krotnie radykalnemu zabiegowi chirurgicznemu usunięcia ślinianek podżuchwowych. Ze względu na obecność przerzutów w płucach wdrożono także leczenie inhibitorem kinazy tyrozynowej.

Czasopismo: Polski Przegląd Otorynolaryngologiczny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Nerwiak nerwu twarzowego imitujący przewlekłe zapalenie ucha

Praca przedstawia przypadek 44-letniego mężczyzny z nerwiakiem nerwu twarzowego szerzącym się do środkowego dołu czaszki i wyrostka sutkowego. Od 4 lat pozostawał pod stałą opieką laryngologiczną z powodu wysiękowego zapalenia ucha prawego. W audiometrii tonalnej opisano rezerwę 30-40db, bez cech niedosłuchu odbiorczego. W rezonansie magnetycznym opisano zmianę sugerującą nerwiaka nerwu twarzowego. Pacjenta zakwalifikowano do zabiegu usunięcia guza z dostępu przez środkowy dół czaszki z konwersją do dostępu zausznego, oraz wykonano ossikuloplastykę LC. Omówiono problemy diagnostyczne i metody leczenia.

Czasopismo: Polski Przegląd Otorynolaryngologiczny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Nadwrażliwość słuchowa – definicja, etiologia, etiopatogeneza, możliwości diagnostyczne i terapeutyczne

Wstęp: Nadwrażliwość słuchowa jest zjawiskiem trudnym do zdefiniowania z kilku powodów. Najważniejsze przeszkody w sformułowaniu jednoznacznej jej definicji to: złożoność terminologiczna, różnorodność zgłaszanych objawów, ich subiektywizm i okoliczności występowania. Wiadome jest, że u podnóża nadwrażliwości słuchowej leżą nieprawidłowości w procesach słuchowych, fizjologicznych i psychologicznych. Mimo szerokiego przekroju badań diagnostycznych, postępowanie z pacjentem z tym zaburzeniem nie stanowi łatwego zadania. Cel: W prezentowanej pracy: wyjaśniono przyczyny niezgodności dotyczących terminologii związanej z tym zjawiskiem, wymieniono rodzaje nadwrażliwości słuchowej uwzględniane w najnowszej literaturze, przedstawiono dostępne dane epidemiologiczne oraz scharakteryzowano najważniejsze jednostki chorobowe, którym towarzyszy nadwrażliwość słuchowa. Ponadto opisano trudności w ustalaniu etiologii i zaproponowane dotychczas potencjalne mechanizmy odpowiedzialne za powstawanie nadwrażliwości słuchowej u osób bez stwierdzonego niedosłuchu, a także zaprezentowano metody diagnozowania oraz proponowane w literaturze sposoby leczenia.

Czasopismo: Polski Przegląd Otorynolaryngologiczny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Zastosowanie petrosektomii w chirurgii implantów ślimakowych

Wstęp: Leczenie i rehabilitacja głębokich niedosłuchów przy pomocy implantów ślimakowych jest bezpieczną i efektywną metodą, którą można stosować zarówno u dzieci, jak i u dorosłych. U chorych z perlakowym zapaleniem ucha lub u tych, którzy przebyli w przeszłości operację ucha techniką otwartą, stosuje się szczególną technikę chirurgiczną – petrosektomię boczną/subtotalną. Materiał i metody: Do badania włączono pacjentów z głębokim obustronnym niedosłuchem czuciowo-nerwowym, u których stwierdzono zapalenie ucha środkowego z perlakiem, bez perlaka lub po przebytym leczeniu operacyjnym ucha środkowego techniką otwartą. Przeprowadzono retrospektywną analizę danych pacjentów, wyników badań radiologicznych oraz audiologicznych. Wyniki: W Klinice Otolaryngologii Dorosłych i Dzieci i Onkologii Laryngologicznej PUM w latach 2008–2018 przeprowadzono 90 operacji wszczepienia implantu ślimakowego, w tym petrosektomię wykonano u 1 dziecka z perlakiem (5 lat) oraz u 2 dorosłych po przebytych operacjach techniką otwartą (62 i 73 lata). We wszystkich przypadkach zabieg był jednoetapowy. U chorych poddanych petrosektomii gojenie przebiegało prawidłowo. Okres obserwacji wynosił od 26 do 32 miesięcy. W kontrolnych badaniach tomografii komputerowej nie stwierdzono pośrednich cech wznowy perlaka. Chorzy pozostają pod stałą opieką laryngologiczną. Dziecko jest obciążone autyzmem i upośledzeniem umysłowym, obserwuje się u niego dobre reakcje słuchowe oraz rozumienie mowy, nie wykształciło mowy czynnej. U osób dorosłych w audiometrii wolnego pola słuch w implancie ślimakowym pozostaje na poziomie 35 i 40 dB, rozumienie mowy zaś na poziomie 80%. Dyskusja:  Pacjenci z przewlekłym zapaleniem ucha środkowego mogą być skutecznie i bezpiecznie leczeni metodą implantu ślimakowego przy zastosowaniu techniki petrosektomii bocznej. Petrosekomia boczna/subtotalna jest dostępem z wyboru, gdy głęboki niedosłuch czuciowo-nerwowy współistnieje z przewlekłymi zmianami zapalnymi ucha środkowego.

Czasopismo: Polski Przegląd Otorynolaryngologiczny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Rhabdomyoma przestrzeni przygardłowej – opis przypadku

Wstęp: Mięśniaki prążkowanokomórkowe (łac., ang. rhabdomyoma; RM) to łagodne guzy mezenchymalne, zwłaszcza w porównaniu z ich złośliwą formą – mięśniakomięsakami prążkowanokomórkowymi. Są dużo rzadszą jednostką chorobową niż ich złośliwe odpowiedniki – mięśniakomięsaki prążkowanokomórkowe. Rhabdomyoma dzielą się na dwie kategorie: guzy serca i guzy pozasercowe. Mięśniaki pozasercowe należą do najrzadszych nowotworów u ludzi i można je zaklasyfikować jako formy: płodową lub dorosłych, w zależności od klinicznych i morfologicznych różnic oraz stopnia zróżnicowania. RM pozasercowy typu dorosłych występuje najczęściej w rejonie głowy i szyi, głównie w obszarze krtani i gardła. Opis przypadku: W artykule przedstawiony został przypadek mięśniaka prążkowanokomórkowego przestrzeni przygardłowej wraz z przeglądem literatury światowej.

Czasopismo: Polski Przegląd Otorynolaryngologiczny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Warszawska Klinika Laryngo-Otiatryczna w pierwszych latach okupacji hitlerowskiej w relacji profesora Jana Szymańskiego

W oparciu o maszynopis prof. Jana Szymańskiego (1903–1984) „Historia warszawskiej Kliniki Laryngologicznej od 1921–1942” zanalizowano działalność Kliniki w pierwszych latach okupacji hitlerowskiej. Ukazano trudne warunki pracy oraz heroiczną walkę lekarzy i personelu medycznego z bezwzględnym okupantem. Wspomniano również, że w tych latach udało się prowadzić działalność edukacyjną dla studentów i lekarzy. Na zakończenie skrótowo zasygnalizowano osiągnięcia zawodowe i naukowe prof. J. Szymańskiego.

Czasopismo: Polski Przegląd Otorynolaryngologiczny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Zagrożenia dla słuchu u rolników wynikające z pracy w hałasie

W pracy przedstawiono: czynniki warunkujące wystąpienie uszkodzenia słuchu po ekspozycji na hałas oraz negatywne skutki wpływu hałasu na człowieka w jego środowisku pracy, ze szczególnym uwzględnieniem grupy zawodowej rolników. Wieloletnia ekspozycja na dźwięki o wysokim natężeniu prowadzi do zmian degeneracyjnych w narządzie słuchu. Zaprezentowano wzmożoną ekspozycję na hałas przekraczający dopuszczalne prawne normy w środowisku pracy rolników. Zagrożenie hałasem w środowisku pracy i wynikające z niego powikłania w postaci ubytku słuchu, szczególnie w zakresie wysokich częstotliwości, jest znaczne w całej grupie zawodowej rolników, bez względu na to, czy są to rolnicy z gospodarstw nastawionych na produkcję zwierzęcą, roślinną czy mieszaną.

Czasopismo: Polski Przegląd Otorynolaryngologiczny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Śluzowiak zatoki czołowej z zaawansowanym zajęciem oczodołu – seria przypadków

Wprowadzenie:  Śluzowiaki (mucocele) zatok przynosowych z różnych przyczyn częściej niż w pozostałych zatokach występują w zatokach czołowych. Ich lokalizacja w bliskim sąsiedztwie oczodołów może prowadzić do powikłań, takich jak: diplopia, ciężka proptoza, a nawet osłabienie wzroku. Tomografia komputerowa, jako preferowana metoda obrazowania, pozwala na uwidocznienie kostnych ścian zatok przynosowych i zasięgu śluzowiaka w obrębie otaczających go struktur. Śluzowiaki można wycinać endoskopowo lub z podejścia zewnętrznego. Opis przypadku: W artykule opisujemy nasze doświadczenie obejmujące trzy przypadki śluzowiaków charakteryzujących się zaawansowanym stopniem zajęcia oczodołu i poddanych skutecznemu leczeniu bez następstw w postaci powikłań lub nawrotów. We wszystkich doszło do znacznej poprawy w zakresie wszystkich objawów, w tym diplopii i proptozy. W świetle powyższego, ponownie podkreślamy preferencyjny charakter endoskopowego podejścia do leczenia śluzowiaków zatok przynosowych jako modalności charakteryzującej się: krótszym czasem rekonwalescencji, łatwością dostępu, niższą śmiertelnością i niższym odsetkiem potencjalnych powikłań.

Czasopismo: Polski Przegląd Otorynolaryngologiczny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Przydatność metody CFD w diagnostyce i leczeniu chorób krtani

Metoda komputerowej dynamiki płynów (Computational Fluid Dynamics; CFD) to dział mechaniki płynów wykorzystujący metody numeryczne do rozwiązywania zagadnień przepływu płynów. W niniejszej pracy dokonano przeglądu piśmiennictwa dotyczącego zastosowania metody CFD w ocenie przepływu powietrza przez górne drogi oddechowe (GDO), ze szczególnym uwzględnieniem krtani. Metoda ta staje się obecnie bardzo przydatnym narzędziem nie tylko do analizy schematów przepływu powietrza i mechanizmu osadzania się cząstek w krtani, ale także do uzyskania informacji dotyczących zmian temperatury, ciśnienia, naprężeń ścinających w GDO. Jest ona narzędziem, z użyciem którego można bezpiecznie zaplanować leczenie operacyjne, jak również przewidzieć jego potencjalne skutki.

Czasopismo: Polski Przegląd Otorynolaryngologiczny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
EPOS2020: co nowego dla lekarza praktyka?

Europejskie wytyczne na temat zapalenia zatok przynosowych i polipów nosa 2020 (ang. European Position Paper on Rhinosinusitis and Nasal Polyps 2020; EPOS2020), zwane w skrócie EPOS2020, to kolejna edycja europejskiego dokumentu poświęconego szeroko pojętej tematyce stanów zapalnych błony śluzowej nosa i zatok przynosowych. Pierwsze wydanie ukazało się w 2005 r., kolejne w latach: 2007 i 2012. W lutym 2020 r. otrzymaliśmy wersję najnowszą, rozbudowaną, w pewnej mierze zmienioną, poszerzoną o najnowsze badania i metaanalizy w dziedzinach: rynologii, rynochirurgii, epidemiologii oraz doniesienia z zakresu chorób współistniejących. Przedstawiono całkowicie nowy podział przewlekłych zapaleń zatok. Rekomendacje oparte o najwyższej jakości dowody, wynikające z publikacji ostatnich ośmiu lat, wprowadzają również system oparty na zintegrowanych ścieżkach opieki (ang. integrated care pathways; ICP) w zapaleniach zatok. Rozszerzono rozdziały poświęcone aspektom pediatrycznym oraz chirurgii zatok przynosowych. EPOS2020 adresowany jest nie tylko do lekarzy, ale również do: pielęgniarek, farmaceutów, innych pracowników opieki medycznej, a także samych pacjentów, którzy często podejmują pierwsze próby leczenia za pomocą preparatów OTC, nierzadko na podstawie rekomendacji farmaceutów. Najnowszy EPOS wskazuje także kierunki dalszych badań w szeroko pojętej tematyce rhinosinusitis.

Czasopismo: Polski Przegląd Otorynolaryngologiczny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Choroba Ménière’a cz. 2. Możliwości leczenia oraz strategie terapeutyczne. Komentarz do aktualnych zaleceń i doświadczenia własne

Autorzy przedstawiają kontynuację przeglądu aktualnych zaleceń i najnowszych badań dotyczących choroby Ménière’a. W ostatnich latach ukazały się międzyośrodkowe opracowania na temat strategii terapeutycznych, w tym: International consensus (ICON) on treatment of Méniere’s disease 2018, European Position Statement on Diagnosis, and Treatment of Meniere’s Disease, Diagnostic and therapeutic strategy in Menière’s disease. Guidelines of the French Otorhinolaryngology-Head and Neck Surgery Society (SFORL) 2017. W konsekwencji również „Amerykańska Akademia Otorynolaryngologii, Chirurgii Głowy i Szyi” (AAO-HNS) opublikowała w kwietniu 2020 r. zaktualizowane wytyczne na ten temat. Na podstawie wymienionych opracowań oraz przeglądu literatury, przedstawiono główne metody leczenia stosowane w chorobie Meniere’a oraz ocenę ich skuteczności. W oparciu o aktualne zalecenia, a także doświadczenia własne Kliniki Otorynolaryngologii, Chirurgii Głowy i Szyi Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego, zaproponowano schemat terapeutyczny.

Czasopismo: Polski Przegląd Otorynolaryngologiczny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Choroba Castlemana zlokalizowana w śliniance przyusznej – opis przypadku

Wstęp: Choroba Castlemana jest rzadką chorobą limfoproliferacyjną występującą najczęściej w węzłach chłonnych zlokalizowanych w klatce piersiowej. Postać pozawęzłowa dotyczy 25% rozpoznawanych przypadków tej jednostki chorobowej. Opis przypadku: Przedstawiamy przypadek choroby Castelmana zlokalizowanej w śliniance przyusznej u 15-letniego chłopca, potwierdzonej badaniem histopatologicznym, przebiegającej klinicznie jako guz ślinianki przyusznej prawej.

Czasopismo: Polski Przegląd Otorynolaryngologiczny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Uszkodzenia słuchu spowodowane hałasem u muzyków klasycznych

W niniejszej pracy omówiono problematykę uszkodzeń słuchu spowodowanych hałasem u muzyków klasycznych. Wieloletnia ekspozycja na dźwięki o wysokim natężeniu prowadzi do zmian degeneracyjnych na poziomie ślimaka, a następnie w wyższych częściach drogi słuchowej. Jest to szczególnie niekorzystne w przypadku muzyków, gdyż sprawnie działający narząd słuchu jest im niezbędny do wykonywania codziennej pracy. Stopień ryzyka uszkodzenia słuchu zależy od parametrów hałasu oraz czynników wewnątrzpochodnych, nazywanych osobniczą wrażliwością na hałas. Nie wszyscy muzycy eksponowani są na dźwięki wykraczające poza dopuszczalny poziom. Mimo to większość z nich pracuje w hałasie o natężeniu bliskim lub przekraczającym graniczne wartości, a więc stwarzającym zagrożenie. Poza podwyższeniem progu słyszenia, skutkiem wieloletniej ekspozycji na bodźce akustyczne o dużym natężeniu mogą być: szumy uszne, nadwrażliwość słuchowa i diploakuzja. Choć różnice pomiędzy progami słyszenia instrumentalistów a członków populacji nienarażonej nie są duże, badacze podkreślają potrzebę uznania muzyków za grupę ryzyka i zastosowania odpowiedniej profilaktyki. Jednym ze sposobów zapobiegania uszkodzeniom słuchu jest korzystanie z ochronników, które, choć skutecznie zmniejszają ekspozycję, nie są powszechnie używane, gdyż utrudniają kontrolę słuchową nad dźwiękami wydobywanymi z instrumentu. Dodatkowo stosuje się wielopłaszczyznowe programy profilaktyczne oraz różne techniki minimalizowania ekspozycji, jak np. odpowiednie umiejscowienie głośnych instrumentów w orkiestrze.

Czasopismo: Polski Przegląd Otorynolaryngologiczny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne