rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Marsz na Polską Górę jako przykład zawodów wojskowo-sportowych na Wołyniu (1934–1939)

Celem badań było przedstawienie Marszu na Polską Górę jako przykładu zawodów wojskowo- -sportowych w latach 1934–1939. W 1934 r. zorganizowano zawody marszowe w nowej formule – zamiast Marszu Gwiaździstego na Polską Górę powrócono do Marszu na Polską Górę w cyklu dwudniowym. Począwszy od 1935 r. zawody marszowe rozgrywano w ciągu 1 dnia. Na tych zasadach rozgrywano zawody Marsz na Polską Górę do 1939 r. Materiał źródłowy stanowiły źródła archiwalne, źródła drukowane oraz literatura. Zastosowano metodę analizy źródeł historycznych, indukcji, dedukcji, syntezy oraz metodę porównawczą. W pracy ukazano genezę zawodów marszowych na Wołyniu, datującą się na lata dwudzieste XX w. Przedstawiono organizację i przebieg zawodów, a także rezultaty Marszu na Polska Górę w latach 1934–1939. W zawodach marszowych brały udział głównie drużyny jednostek Wojska Polskiego oraz zespoły polskich organizacji i towarzystw społecznych, zespoły o charakterze przysposobienia wojskowego, a także kluby sportowe. Zawody Marsz na Polska Górę organizowano corocznie w ciągu jednego lub dwóch dni, w czerwcu lub w pierwszej dekadzie lipca. Stanowiły nie tylko czynnik kształtowania aktywności fizycznej, lecz także dbania o tężyznę fizyczną w sposób charakterystyczny dla przysposobienia wojskowego. Uczestniczyły w nich drużyny wojskowe oraz towarzystw i organizacji, m.in. Katolickiego Stowarzyszenia Młodzieży, Kolejowego Przysposobienia Wojskowego, Pocztowego Przysposobienia Wojskowego, Przysposobienia Wojskowego Lotniczego, Ochotniczej Straży Pożarnej, Związku Strzeleckiego, Związku Rezerwistów, głównie z obszaru II Dowództwa Okręgu Korpusu.

Czasopismo: Prace Naukowe Akademii im. Jana Długosza w Częstochowie. Kultura Fizyczna
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o kulturze fizycznej
Poziom rozwoju somatycznego studentów i studentek wychowania fizycznego Państwowej Wyższej Szkoły Zawodowej w Koszalinie

Celem pracy jest ukazanie poziomu rozwoju fizycznego młodzieży akademickiej studiującej wychowanie fizyczne w PWSZ w Koszalinie, a także charakterystyka porównawcza z innymi uczelniami Polski. Materiał stanowią wyniki badań 81 studentów i 24 studentek I roku wychowania fizycznego PWSZ w Koszalinie, przeprowadzonych przez autora pracy w latach 2012–2013. Techniką martinowską wykonano 29 pomiarów somatometrycznych (odcinki długościowe i szerokościowe ciała, obwody, fałdy skórno-tłuszczowe), na podstawie których wyliczono 12 wskaźników proporcji ciała. Strukturę somatyczną badanych zespołów męskich określono typologią Adama Wankego, a żeńskich Ewy Kolasy. Zebrany materiał opracowano podstawowymi metodami statystycznymi. Zróżnicowanie badanej młodzieży w aspekcie wielkości zamieszkiwanego środowiska, a także charakterystykę porównawczą do studentów i studentek studiujących wychowanie fizyczne w różnych ośrodkach akademickich Polski przedstawiono w tabelach oraz graficznie. Na podstawie przeprowadzonej analizy stwierdzono różnicujące oddziaływanie czynnika urbanizacyjnego na rozwój somatyczny młodzieży studiującej wychowanie fizyczne w PWSZ w Koszalinie. Zespoły studentów i studentek zamieszkujących środowisko miejskie w porównaniu do wiejskiego charakteryzuje wyższy poziom rozwoju fizycznego. Młodzież PWSZ w porównaniu do zespołów studentów i studentek Uniwersytetu Zielonogórskiego charakteryzuje się większą tęgością budowy ciała. Pierwszoplanowymi w budowie ciała zespołów studentów PWSZ są elementy IA, a wśród studentek zdecydowanie przeważa element leptosomiczny I. Formuła somatyczna IAVH charakteryzuje zespół mężczyzn, a studentek IYAH. Studenci koszalińskiej PWSZ elementami somatycznymi najbardziej podobni są do studentów wychowania fizycznego Uniwersytetu Zielonogórskiego, natomiast studentki pierwszoplanowym elementem nawiązują do zespołów AWF w Gdańsku, Uniwersytetu Zielonogórskiego i Uniwersytetu Rzeszowskiego. Młodzież koszalińskiej PWSZ pod względem wysokości ciała jest najbardziej podobna do zespołów z Gdańska (studenci) i Katowic (studentki), a największe różnice odnotowano w porównaniu do studentów z Rzeszowa i Zielonej Góry oraz studentek z Warszawy i Poznania. Przeciętne masy ciała studentów z Koszalina są zbliżone do zespołów z Wrocławia i Łodzi, natomiast studentek do zespołów z Poznania, Wrocławia, Katowic i Gdańska. Największe różnice (przekraczające wartość 0,5 SD) stwierdzono w porównaniu do studentów i studentek z Rzeszowa i Katowic. Budową ciała studenci z Koszalina podobni są do rówieśników z Zielonej Góry i Łodzi, a studentki do studiujących w Katowicach i w Gdańsku. Różnice duże i bardzo duże między średnimi wskaźników ilorazowych (przekraczającymi wartość 0,5 i 1 odchylenia standardowego) stwierdzono w porównaniu do studentów z Rzeszowa, Poznania, Gdańska i studentek z Rzeszowa i Poznania.

Czasopismo: Prace Naukowe Akademii im. Jana Długosza w Częstochowie. Kultura Fizyczna
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o kulturze fizycznej
Wewnętrzne uwarunkowania działalności organizacyjnej Sekcji Narciarskiej I Lwowskiego Klubu Sportowego "Czarni" w latach 1920-1939

Pierwsze próby utworzenia sekcji narciarskiej w I LKS „Czarni” datuje się na 1912 rok. Do formalnego powstania Sekcji Narciarskiej doszło jednak dopiero 13 stycznia 1920 roku. Sekcję za-łożono w oparciu na własnym statucie, a w 1923 roku przekształcono ją na sekcję regulaminową I LKS Czarni. SN Czarnych została utworzona przez działaczy, którzy jeszcze przed I wojną świa-tową czynnie uprawiali narciarstwo w I LKS Czarni. Pierwszym prezesem sekcji został Bernard Rappaport; przez lata pełnił w niej różne funkcje, by w 1935 roku ponownie zostać wybranym prezesem. Wieloletnimi działaczami sekcji byli, m.in.: W. Fuchs-Dybowski, L. Pawłowski, Sz. Witkowski, Z. Rucker, T. Stobiecki, J. Jarzyna, L. Dudryk, A. Bischof. Kierunki działalności wyznaczane przez kolejne walne zebrania SN Czarnych były typowe dla działalności ówczesnych organizacji narciarskich. Organizowano szkolenia, wycieczki, zawody, prezentacje i odczyty. Przyjęcie SN Czarnych do Polskiego Związku Narciarskiego (PZN) w 1921 roku otworzyło drogę innym sekcjom narciarskim stowarzyszeń sportowych do członkostwa w PZN, a starania SN Czarnych o konsolidację lwowskich organizacji narciarskich dały początek istotnym zmianom or-ganizacyjnym w PZN, jakim było utworzenie okręgów PZN.

Czasopismo: Prace Naukowe Akademii im. Jana Długosza w Częstochowie. Kultura Fizyczna
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o kulturze fizycznej
Wychowanie fizyczne i sport w Łucku i w powiecie łuckim w latach 1921-1939. Zarys problematyki

W latach 1921–1939 nastąpił rozwój wychowania fizycznego i sportu w Łucku i w powiecie
łuckim. Aktywności fizycznej sprzyjała działalność Miejskiego i Powiatowego Komitetu Wychowania
Fizycznego i Przysposobienia Wojskowego w Łucku. Nastąpił rozwój infrastruktury sportowej,
jak również kształcenia kadr dla potrzeb wychowania fizycznego i sportu. Oprócz szkolnego
programu wychowania, dużą rolę w rozwoju aktywności fizycznej odegrały organizacje i towarzystwa
młodzieżowe i społeczne, m.in.: Kolejowe Przysposobienie Wojskowe, Towarzystwo
Gimnastyczne „Sokół”, Wołyński Związek Młodzieży Wiejskiej i Związek Strzelecki. Znaczącą
rolę w działalności sportowej odegrały kluby sportowe. Rozwojowi tej dziedziny kultury fizycznej
sprzyjały powstające na Wołyniu struktury sportu, m.in. okręgowe związki sportowe, mające siedzibę
w Łucku.
Wychowanie fizyczne i sport realizowane były wśród ludności ukraińskiej m.in. poprzez działalność
Ukraińskiego Klubu Sportowego Styr Łuck. Na Wołyniu działalność zaznaczyły organizacje
„Płast” i „Junak”.

Czasopismo: Prace Naukowe Akademii im. Jana Długosza w Częstochowie. Kultura Fizyczna
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o kulturze fizycznej
Rozwój szkolnego wychowania fizycznego na przestrzeni dziejów w Polsce a współczesny problem jego unikania

Artykuł niniejszy ma na celu ustosunkowanie się do zjawiska unikania wychowania fizycznego w szkołach III Rzeczpospolitej, rozpatrywanego zarówno od strony historycznej, jak i współcze-snych problemów państwa. W pierwszej części odniesiono się do rozwoju wychowania fizycznego w niektórych krajach europejskich i Rzeczpospolitej do czasu rozbiorów, następnie w II Rzeczpo-spolitej i Polsce Ludowej. Część druga odnosi się do transformacji ustrojowej i problemów, które mają odbicie w funkcjonowaniu szkół oraz postawach uczniów i rodziców wobec zajęć wychowa-nia fizycznego.

Czasopismo: Prace Naukowe Akademii im. Jana Długosza w Częstochowie. Kultura Fizyczna
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o kulturze fizycznej
Historyczno-socjologiczne uwarunkowania kultury fizycznej Maorysów (na wybranych przykładach)

Maorysi to tubylcza ludność Nowej Zelandii, która, pomimo swojej burzliwej historii i trudnego okresu akulturacji, potrafiła zachować odrębność kulturową. Przekazują oni do dnia dzisiejszego młodemu pokoleniu prastare dyscypliny sportów, nieznane Europejczykom, takie jak: gry patykami, zawody latawców, wyścigi na szczudłach, warcaby, gry zręcznościowe, plemienne tańce.
Równocześnie Maorysi, identyfikując się z kolonizatorem brytyjskim, przyswoili sobie sporty Pakeha¹ i potrafili osiągnąć w nich znaczące sukcesy, a nierzadko ich popularność w tych dyscyplinach jest większa niż białego człowieka. Dzięki sportowi Maorysi osiągnęli nie tylko poważanie, ale także awansowali w hierarchii społecznej. Po raz kolejny sport i jego uniwersalne wartości przyczyniły się do integracji różnych kulturowo społeczeństw.

Czasopismo: Prace Naukowe Akademii im. Jana Długosza w Częstochowie. Kultura Fizyczna
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o kulturze fizycznej
Wychowanie fizyczne i sport na wsi w świetle czasopisma "Raz. Dwa, Trzy" (1931-1939)

Czasopismo „Raz, Dwa, Trzy” ukazywało się w latach 1931–1939. Problematyka wychowania
fizycznego i sportu na wsi dość rzadko była podejmowana na jego łamach. Część materiałów
dotyczyła wdrażania i upowszechniania aktywności fizycznej na wsi. Głównymi przeszkodami –
jak stwierdzano w publikacjach – były m.in. brak odpowiedniej infrastruktury oraz kadry instruktorskiej.
Ważnym czynnikiem w upowszechnianiu wychowania fizycznego i sportu na wsi była
dyskusja nad charakterem i programem aktywności fizycznej. Wśród organizacji i towarzystw
działających na wsi wyróżniały się związki młodzieży wiejskiej oraz Związek Strzelecki.
Na łamach czasopisma „Raz, Dwa, Trzy” publikowano materiały dotyczące współzawodnictwa
sportowego, sportowców rekrutujących się ze środowiska wiejskiego. Dyscypliną, która należała
do najpopularniejszych, była lekkoatletyka. Sukcesy – w tej dyscyplinie – na arenie ogólnopolskiej
odnosili sportowcy Białostockiego Związku Młodzieży Wiejskiej. Młodzież wiejska – należąca
do organizacji wychowania fizycznego i przysposobienia wojskowego – brała udział w zawodach
marszowych: w Marszu Narciarskim Zułów – Wilno, Marszu Narciarskim Huculskim
Szlakiem II Brygady Legionów oraz w Marszu Sulejówek – Belweder. Sukcesy odnosili sportowcy
„Strzelca” Janowa Dolina.
Publikacje, materiały i notatki dotyczące wychowania fizycznego i sportu na wsi w Polsce
w świetle czasopisma „Raz, Dwa, Trzy” przyczyniły się do upowszechnienia aktywności fizycznej
w środowisku wiejskim.

Czasopismo: Prace Naukowe Akademii im. Jana Długosza w Częstochowie. Kultura Fizyczna
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o kulturze fizycznej
Polska, niemiecka, czeska czy śląska kultura fizyczna? Próba podsumowania - refleksje nad wspólnymi badaniami

Artykuł stanowi próbę krótkiej oceny dotychczasowych badań nad rozwojem kultury fizycznej na Śląsku, które realizowano w latach 2004–2012 w ramach polsko-niemieckiego projektu „Kultura fizyczna na Śląsku w XIX i XX wieku” pod kierunkiem Tomasza Jurka, Mirosława Ponczka, Bernarda Woltmanna (zestrony polskiej) oraz Karla-Heinza Schodroka i Norberta Urbainskiego (ze strony niemieckiej). Końcowym efektem badań są dwie monografie, w których po raz pierwszy ujęto dzieje kultury fizycznej na multikulturowym obszarze Śląska, znajdującego się w granicach Niemiec, a następnie Polski (wersja polska – Z dziejów kultury fizycznej na Śląsku. Rozwój kultury Fizycznej na Śląsku w latach 1919–1939;wersja niemiecka – Geschichte des Turnens und Sports in Schlesien 1812–1989). Na tym tle ukazano dylematy badawcze i terminologiczne, jakie towarzyszyły pracom licznej grupy redaktorów 
i autorów tekstów. Wskazano na najważniejsze problemy związane z realizacją badań nad pograniczem kultur, narodów i epok oraz wysunięto postulaty odnoszące się do przyszłych polsko-niemieckich projektów w zakresie historii kultury fizycznej.

Czasopismo: Prace Naukowe Akademii im. Jana Długosza w Częstochowie. Kultura Fizyczna
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o kulturze fizycznej
Geneza i rozwój speedrowera w Częstochowie (1994-2014)

W pracy omówiono początki i rozwój speedrowera w Częstochowie. Pierwszy nabór do sekcji
speedrowera zorganizowano w 1994 r., ale oficjalnie powołano ją w 1995 r. Od tego momentu (aż
do 2014 r.) częstochowscy speedrowerzyści osiągali spore sukcesy zarówno na arenie ogólnopolskiej
(np. w Młodzieżowych Drużynowych Mistrzostwach Polski, Mistrzostwach Polski Par Klubowych
czy Drużynowym Pucharze Polski), jak i międzynarodowej (zawody rangi mistrzostw Europy
i świata). Poza sukcesami, w pracy przybliżono również infrastrukturę sportową klubu na
przestrzeni omawianych lat, kadrę kierowniczą oraz aktyw społeczny i instytucje wspierające działalność
klubu.

Czasopismo: Prace Naukowe Akademii im. Jana Długosza w Częstochowie. Kultura Fizyczna
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o kulturze fizycznej
Działalność Kontrwywiadu Służby Bezpeiczeństwa na Dolnym Śląsku w zakresie turystyki zagranicznej i międzynarodowych kontaktów sportowych 1957-1970

Lata 1957–1970 to rządy ekipy Gomułki, który doszedł do władzy w wyniku fermentu społecznego, określanego mianem Październik 1956. Okres ten oceniany jest przede wszystkim w aspektach zakończenia terroru Służby Bezpieczeństwa wobec społeczeństwa oraz dokonanych reform społeczno-gospodarczych, które dawały złudzenia większej demokracji i szerszego otwarcia się Polski na Zachód. W rzeczywistości nadzór Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej nad społeczeństwem, realizowany przez nomenklaturę stanowisk i służby specjalne, zmienił jedynie swoje formy i metody, ale w rzeczywistości był nadal rygorystyczny. Prezentowany w opracowaniu nadzór kontrwywiadowczy nad zbiorowym zagranicznym ruchem turystycznym, który był znikomy, a w jego ramach również nad wyjazdami zagranicznymi polskich sportowców i przyjazdami na zawody do Polski sportowców z tzw. krajów kapitalistycznych, jednoznacznie wskazuje, że ówczesne władze, mieniące się ludowymi, traktowały obywateli przedmiotowo, jako potencjalnych przestępców godzących w bezpieczeństwo i interesy państwa polskiego. Nadzorowi operacyjnemu, obok szerokiej inwigilacji polskich turystów i sportowców, towarzyszyły też liczne rozmowy profilaktyczno-ostrzegawcze, przeprowadzane przez Służbę Bezpieczeństwa nawet z olimpijczykami i reprezentantami Polski. Niektóre osoby, turyści i sportowcy, byli ewidencjonowani w kartotekach i objęci stałą kontrolą służby bezpieczeństwa. Nadzór kontrwywiadowczy, sprawowany poprzez tajnych współpracowników, kontakty poufne, kontakty obywatelskie i służbowe, był w swym charakterze absurdalny i do niczego nie prowadził. Skłaniał jednak do pozostawania za granicą licznych turystów, nieraz ryzykujących nawet życie.

Czasopismo: Prace Naukowe Akademii im. Jana Długosza w Częstochowie. Kultura Fizyczna
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o kulturze fizycznej
Sport w działalności Zrzeszenia Ludowe Zespoły Sportowe w Polsce w latach 1975-1998. Zarys problematyki

Sport (obok rekreacji fizycznej i turystyki) był jedną z najważniejszych dziedzin podejmowanych i realizowanych przez Krajowe Zrzeszenie Ludowe Zespoły Sportowe (LZS) oraz wojewódzkie, powiatowe i gminne Zrzeszenia LZS w Polsce. Ramy czasowe pracy obejmują lata 1975–1998. W pracy omówiono uwarunkowania finansowe, kadrowe i infrastrukturę sportową oraz ich wpływ na rozwój sportu w działalności Krajowego Zrzeszenia LZS. Uwagę poświęcono także najważniejszym imprezom sportowo-rekreacyjnym, które cieszyły się największym zainteresowaniem środowisk wiejskich i małomiasteczkowych.

Czasopismo: Prace Naukowe Akademii im. Jana Długosza w Częstochowie. Kultura Fizyczna
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o kulturze fizycznej
Diagnoza nawyków żywieniowych studentów różnych kierunków studiów w Akademii im. Jana Długosza w Częstochowie

Celem pracy jest uzyskanie odpowiedzi na pytanie, czy kierunek studiów oraz płeć stanowią czynniki różnicujące w odniesieniu do nawyków żywieniowych studentów pierwszych lat studiów licencjackich na Akademii im. Jana Długosza w Częstochowie. Badania przeprowadzono od lutego do kwietnia 2013 roku wśród 102 studentek i 78 studentów Akademii im. Jana Długosza w Częstochowie. Zastosowano metodę sondażu diagnostycznego. Przeprowadzając badania, sprawdzono, czy osoby podejmujące studia są świadome skutków zdrowotnych złych nawyków żywieniowych i czy dbają o swoje zdrowie poprzez prawidłowe odżywianie. Kierunek studiów i płeć badanych wpływają na sposób żywienia studentów. Stwierdzono korzystniejszą częstotliwość spożywania posiłków wśród mężczyzn w porównaniu do kobiet. Zaobserwowane różnice w zakresie konsumpcji produktów żywnościowych pożądanych z punktu zdrowia, między studiującymi na kierunkach humanistycznych, technicznych i na wychowaniu fizycznym, były w większości przypadków nieistotne statystycznie. Można jednak zauważyć, że zarówno kobiety, jak i mężczyźni istotnie częściej spożywają dania typu fast-food, piją codziennie, w porównaniu do rówieśników z kierunku wychowanie fizyczne. Wśród studiujących na kierunkach technicznych i humanistycznych odnotowano większą częstotliwość popełniania błędów związanych z żywieniem w porównaniu do studiujących wychowanie.

Czasopismo: Prace Naukowe Akademii im. Jana Długosza w Częstochowie. Kultura Fizyczna
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o kulturze fizycznej
Wybitni trenerzy medalistów olimpijskich - absolwenci Akademii Wychowania Fizycznego im. Eugeniusza Piaseckiego w Poznaniu

W artykule przedstawiono sylwetki 11 wybitnych trenerów absolwentów poznańskiej Akademii Wychowania Fizycznego: Michała Brzuchalskiego, Janusza Czerwińskiego, Mariana Drażdżewskiego, Krzysztofa Kisiela, Pawła Kowalskiego, Tomasza Andrzeja Kryka, Sławomira Nowaka, Czesława Szulca, Wernera Urbańskiego, Marcina Witkowskiego i Aleksandra Wojciechowskiego. Wiedza uzyskana w trakcie studiów z zakresu teorii treningu sportowego i przygotowania do uczestnictwa w zawodach sportowych pozwoliła im szkolić z sukcesami wielu reprezentantów Polski i innych krajów, tak w startach olimpijskich, jak i na mistrzostwach świata i Europy oraz w innych imprezach sportowych wysokiej rangi. Są wśród tych sportowców przedstawiciele lekkiej atletyki, pływania, żeglarstwa, kajakarstwa, wioślarstwa i piłki ręcznej.

Czasopismo: Prace Naukowe Akademii im. Jana Długosza w Częstochowie. Kultura Fizyczna
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o kulturze fizycznej
Monitorowanie wpływów i sympatii politycznych w Stowarzyszeniu Młodzieży Polskiej przez władze państwowe w województwie kieleckim po 1926 r.

Po przewrocie majowym w 1926 r. obóz polityczny Józefa Piłsudskiego dążył
do przejęcia kontroli nad wszelkimi dziedzinami życia w państwie, w tym
nad oświatą i kulturą. W działalności tego ugrupowania istotną rolę odgrywała
ideologia państwowa, a w jej ramach idea wychowania państwowego. W kręgu
zainteresowań ówczesnych władz znalazła się szkoła, jak również organizacje
masowe. Materiał źródłowy, Monitorowanie wpływów i sympatii politycznych
w Stowarzyszeniu Młodzieży Polskiej przez władze państwowe w województwie
kieleckim po 1926 r., przedstawia dokument przygotowany przez starostę radomskiego
dla wojewody kieleckiego w 1927 r. na temat stanu organizacyjnego
Stowarzyszenia Młodzieży Polskiej w powiecie radomskim

Czasopismo: Prace Naukowe Akademii im. Jana Długosza w Częstochowie. Kultura Fizyczna
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o kulturze fizycznej
Samoocena wiedzy, umiejętności zawodowych i kompetencji społecznych studentów podstawą ewaluacji programu studiów kierunku turystyka i rekreacja

Celem pracy była analiza samooceny wiedzy, umiejętności zawodowych i kompetencji społecznych studentów kierunku turystyka i rekreacja oraz wskazanie możliwości modyfikacji i wzbogacenia programów kształcenia. Badaniami, w roku akademickim 2015/2016, objęto 88 studentów kierunku turystyka i rekreacja Wydziału Kultury Fizycznej i Promocji Zdrowia Uniwersytetu Szczecińskiego. Zastosowano metodę sondażu diagnostycznego, z wykorzystaniem techniki ankiety (kwestionariusz własnego autorstwa), wywiadu nieskategoryzowanego i obserwacji. Do wnioskowania statystycznego użyto standardowych metod statystycznych: frekwencji cech oraz testu niezależności chi-kwadrat. Wyniki badań w zakresie samooceny wiedzy, kompetencji zawodowych i społecznych respondentów odniesiono do ich identyfikacji z kierunkiem studiów. Stwierdzono, że większość studiujących turystykę i rekreację identyfikowała się z wybranym kierunkiem. Poziom samooceny wiedzy studentów – zwłaszcza z zakresu specjalności – nie był wysoki. Zaobserwowano związek między poziomem identyfikacji a samooceną umiejętności i kompetencji. Studenci mocnej identyfikujący się z kierunkiem studiów wyżej oceniali swoje umiejętności zawodowe oraz kompetencje społeczne.

Czasopismo: Prace Naukowe Akademii im. Jana Długosza w Częstochowie. Kultura Fizyczna
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o kulturze fizycznej
Promocja sportu i zdrowego stylu życia w działalności Towarzystwa Krzewienia Kultury Fizycznej w Toruniu na przykładzie kampanii "Miesiąc dla Zdrowia" 1996–2014

Towarzystwo Krzewienia Kultury Fizycznej zostało powołane do życia 3 maja 1957 roku. Ce-lem organizacji było upowszechnianie kultury fizycznej i dostępu do niej. Towarzystwo oferuje wszystkim zainteresowanym różne formy zajęć sportowych i rekreacyjnych dostosowanych do ich wieku, stanu zdrowia i zainteresowań. Od początku działalności instytucja budzi, rozwija i zaspo-kaja potrzeby związane z aktywnością sportową, rekreacją i czynnym wypoczynkiem, zachęca do dbania o zdrowie i sprawność psychofizyczną oraz integruje środowiska lokalne.
W opracowaniu przybliżono działalność Towarzystwa Krzewienia Kultury Fizycznej w Polsce z uwzględnieniem związku toruńskiego, który został założony w 1958 roku. Szczególną uwagę położono na działalność organizacji związaną z promocją sportu i zdrowego stylu życia wśród mieszkańców grodu Kopernika. Miejska kampania na rzecz aktywności ruchowej i zapobiegania chorobom „Miesiąc dla Zdrowia” po raz pierwszy odbyła się w 1996 roku, budząc duży entuzjazm wśród torunian. Od tego czasu zainteresowanie nią nie słabnie. Dwa razy w roku, w maju oraz na przełomie października i listopada, liczne podmioty włączają się w akcję poprzez darmowe udo-stępnianie obiektów infrastruktury fizycznej (basenów, sal gimnastycznych, klubów fitness itp.). Dodatkowo w przedsięwzięcie angażują się lekarze, dietetycy i instruktorzy sportu, którzy swoją wiedzą wzbogacają program kampanii, pozwalając mieszkańcom Torunia na kompleksowe zadbanie o zdrowie i dobre samopoczucie. Toruński sukces kampanii przełożył się na włączenie przez Zarząd Główny TKKF „Miesiąca dla Zdrowia” do ogólnopolskiego programu działań stowarzyszenia.

Czasopismo: Prace Naukowe Akademii im. Jana Długosza w Częstochowie. Kultura Fizyczna
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o kulturze fizycznej