rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Wykorzystanie wybranych miar syntetycznych do budowy miary rozwoju infrastruktury technicznej

W badaniach nad poziomem wyposażenia w infrastrukturę techniczną,
a zwłaszcza w przestrzennych analizach porównawczych pomocne
jest stosowanie metod statystyki wielowymiarowej, pozwalające
na wyznaczenie miary syntetycznej. Miary zastępują liczny zbiór cech
badanego obiektu (zmienne charakteryzujące wyposażenie w poszczególne
elementy infrastruktury technicznej) jedną zmienną zagregowaną.
Takie podejście umożliwia ocenę obiektu (gminy) za pomocą jednej
wielkości oraz pozwala na porządkowanie analizowanych obiektów pod
względem rozpatrywanego zjawiska (poziomu zagospodarowania infrastrukturalnego).
Celem artykułu jest wyznaczenie miary rozwoju infrastruktury
technicznej według różnych proponowanych w literaturze metod konstruowania
mierników syntetycznych oraz porównanie otrzymanych
rezultatów. Celem jest sprawdzenie, w jaki sposób stosowanie różnych
metod agregacji tych samych zmiennych diagnostycznych wpływa na
wyniki i które z proponowanych metod wydają się właściwe do badań
nad infrastrukturą techniczną.
Wybrano 5 różnych metod konstrukcji zmiennej syntetycznej
i porównano otrzymane według nich wyniki.
Przedmiot badań stanowi 20 gmin górskich woj. podkarpackiego.
Do konstrukcji syntetycznej miary infrastruktury przyjęto 8 zmiennych
diagnostycznych charakteryzujących elementy infrastruktury technicznej
obszarów wiejskich.

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Zastosowanie metody LUCAS do badania pokrycia i użytkowania ziemi dziewięciu powiatów województwa małopolskiego w 2006 roku

W pracy przedstawiono skuteczność metody badawczej LUCAS, na przykładzie
dziewięciu wybranych powiatów województwa małopolskiego. Badania
przeprowadzono w okresie od marca do lipca 2006 roku. Analizie poddano 516
punktów znajdujących się w powiatach: krakowskim, m. Krakowa, wielickim,
limanowskim, wadowickim, myślenickim, suskim, nowotarskim i tatrzańskim.
Materiał do badań stanowiły punkty wyznaczone przez Eurostat w sposób losowy.
Przeprowadzone badanie wykazało liczebne rozmieszczenie punktów w poszczególnych
kategoriach pokrycia i użytkowania terenu. Wyniki przeprowadzonej
w punktach analizy pozwoliły na określenie sposobu gospodarowania na poszczególnych
obszarach badanych powiatów. Na podstawie zależności pomiędzy
pokryciem i użytkowaniem terenu określono procentowy udział punktów w poszczególnych
kategoriach. W efekcie wykonanych prac sporządzono mapę pokrycia
i użytkowania terenu.

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Wpływ deficytu wody na wymianę gazową liści, wzrost i plonowanie dwóch odmian truskawki uprawianych pod osłonami

W doświadczeniu określono wpływ deficytu wody w podłożu na wybrane parametry fizjologiczne, wzrost i plonowanie roślin dwóch odmian truskawki uprawianych w szklarni. Niedobór wody w podłożu (-30 kPa) był utrzymywany poprzez ograniczenie nawadniania. W doświadczeniu wykazano zróżnicowanie reakcji dwóch odmian truskawki na suszę. W warunkach stresu u roślin odmiany ‘Sonata' stwierdzono mniejsze zahamowanie rozwoju systemu korzeniowego oraz powierzchni liściowej w porównaniu z ‘Elsantą'. Na podstawie pomiarów parametrów fizjologicznych (natężenia fotosyntezy i transpiracji), których stosunek wyraża efektywność wykorzystania wody, wykazano, że rośliny odmiany ‘Sonata' charakteryzują się sprawniejszą regulacją stosunków wodnych. W warunkach optymalnego zaopatrzenia w wodę rośliny obu odmian wydały plon podobnej wielkości. Niedobór wody spowodował większe ograniczenie plonowania w przypadku roślin odmiany ‘Elsanta'.

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Serwis nawodnieniowy - internetowa platforma wspomagania decyzji związanych z nawadnianiem roślin sadowniczych

W ramach Programu Wieloletniego 2008 - 2014 w Instytucie Ogrodnictwa
prowadzone jest 50 zadań badawczych. Jednym z nich jest zadanie 2.2. „Optymalizacja
nawadniania upraw sadowniczych w Polsce z uwzględnieniem przebiegu
pogody i zasobów wodnych gleby w głównych rejonach upraw sadowniczych”.
Efektem podjętych prac ma być poprawa efektywności wykorzystania wody do
nawadniania roślin sadowniczych. Narzędziem do uzyskania planowanego celu
jest opracowanie internetowego serwisu zaleceń nawodnieniowych oraz opracowanie
i wdrożenie za pomocą Internetu prostych metod szacowania potrzeb wodnych
roślin sadowniczych. Serwis w wersji testowej został uruchomiony w połowie
2012 roku. Adres serwisu, który umieszczony jest na serwerze Instytutu
Ogrodnictwa to http://www.nawadnianie.inhort.pl. Do serwisu jest także dostęp z
głównej strony Instytutu Ogrodnictwa - http://www.inhort.pl po wybraniu linku
Serwis Nawodnieniowy. Serwis zawiera aktualne i historyczne dane meteorologiczne
mierzone przez kilka własnych automatycznych stacji pomiarowych. Wyznaczany
tu jest także bilans klimatyczny. Strona zawiera także słownik oraz literaturę
związaną z tematyką nawodnieniową. Bardzo ważnym elementem serwisu
są także aplikacje pomocne przy wyznaczaniu potrzeb wodnych oraz dawek nawodnieniowych.
Zawarte na stronie kalkulatory umożliwiają szacowanie ewapotranspiracji
i potrzeb wodnych roślin na podstawie pomiarów parametrów meteorologicznych.
Przeznaczone są one dla wszystkich tych użytkowników, którzy
nie mogą skorzystać z danych obliczanych przez automatyczne stacje meteorologiczne. Wstępne analizy wyników wykazały wysoką zgodność szacowanych za
pomocą aplikacji internetowej potrzeb wodnych jabłoni w odniesieniu do rzeczywistych
dawek wody aplikowanych przez system nawodnieniowy sterowany automatycznie
w oparciu o pomiar wilgotności gleby.

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Zmienność składu granulometrycznego rumowiska wleczonego wzdłuż potoku Słomka

Skład uziarnienia materiału dennego rzeki odzwierciedla charakter i moc
jego transportu i może być wykorzystany jako zmienna świadcząca o stabilności
lub niestabilności dna koryta. W artykule przedstawiono ocenę składu granulometrycznego
rumowiska wleczonego wzdłuż potoku Słomka. Krzywe uziarnienia
wyznaczono metodą fotograficzną, której podstawą jest analiza cyfrowa zdjęć powierzchni
rumowiska. Jest to metoda wystarczająco dokładna, aby zanalizować
zmiany składu granulometrycznego. Wyniki badań zilustrowano przez 14 krzywych
uziarnienia. Pokazano również, że zmienność średnic charakterystycznych
i parametrów krzywych uziarnienia rumowiska wzdłuż potoku przebiega zgodnie
z procesami fluwialnymi. Niektóre krzywe pokazujące wzrost zawartości drobnych
ziaren korespondują z lokalną erozją boczną, a inne reprezentują stabilizujące
się odcinki potoku.

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Retencja zbiornikowa w ochronie przeciwpowodziowej terenów systemu odwadniającego stopnia wodnego Łączany na rzece Wiśle

W pracy przedstawiono możliwość zwiększenia bezpieczeństwa
powodziowego terenów odwadnianych miejscowości Zarzecze za pomocą
zbiornika retencyjnego, gromadzącego nadmiar wód powodziowych.
Przedstawiono również opracowaną koncepcję rozdziału wód z rowu R
do kanału ulgi. W warunkach powodziowych, przy zwiększeniu się poziomu
zwierciadła wody w Wiśle następuje zamknięcie klap śluz wałowych
odprowadzających wody rowu R do Wisły. Na skutek stałego dopływu
wody do rowu R i jego spiętrzenia w wyniku zamknięcia śluzy
wałowej dochodzi do wystąpienia wody z rowu R i zatopienia terenów
osiedla Łączany-Zarzecze. W celu zmniejszenia ryzyka zatopienia tych
terenów zaproponowano utworzenie zbiornika retencyjnego z kanału
ulgi, prowadzącego wodę do pompowni Zarzecze. Określono pojemność
zbiornika retencyjnego i czas jego napełnienia, zakładając stały
dopływ o natężeniu 2,13 m3∙s-1. Stwierdzono, że aktualny stan techniczny
kanału ulgi z koroną brzegów o licznych lokalnych obniżeniach,
umożliwia retencjonowanie maksymalnie 4080 m3 wody. Zwiększenie
nawet ponad dwukrotne pojemności zbiornika retencyjnego jest możliwe
poprzez zniwelowanie nierówności linii brzegowej kanału ulgi.

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Metodyka utworzenia interaktywnej mapy fragmentu szlaków górskich Beskidu Śląskiego

Mapy turystyczne odgrywają bardzo ważną rolę w uprawianiu turystki górskiej.
Na ich podstawie turysta orientuje się w otaczającej go przestrzeni, uzyskuje
informacje nie tylko na temat swojego położenia, ale również o infrastrukturze turystycznej.
Do niedawna mapy turystyczne występowały wyłącznie w formach
papierowych, jednakże w dobie kartografii cyfrowej coraz bardziej popularne stały
się interaktywne mapy turystyczne. Publikacja przedstawia metodykę utworzenia
interaktywnej mapy fragmentu Beskidu Śląskiego. Mapa ta zawiera informacje o
schroniskach, szczytach, szlakach górskich a także dodatkowych atrakcjach. Dodatkowym
elementem mapy jest Numeryczny Model Terenu oraz animacja pozwalająca
na wirtualny przelot nad pomierzonym fragmentem szlaku.
Mapa została opracowana na podstawie pomiarów terenowych, podkładów
mapowych pobranych z Geoportalu, obowiązujących instrukcji i wytycznych
technicznych, a także literatury związanej z tematyką z zakresu GIS i geodezji.
Pierwsza części publikacji ma charakter teoretyczny, opisana zostanie w niej metodyka
wykonywanych prac pomiarowych oraz charakterystyka wykorzystanego
sprzętu, programów i podkładów mapowych. W drugiej części publikacji zostaną
opisane etapy tworzenia projektu w programie Quantum GIS, poczynając od stworzenie
interaktywnej mapy, kończąc na animacji a także zasada działania interaktywnej
mapy. Interaktywna mapa szlaków górskich Beskidu Śląskiego została wykonana,
w taki sposób, aby turysta wybierający się w podróż w Beskid Śląski
mógł szczegółowo zaplanować trasę wycieczki górskiej oraz zapoznać się z topografią
regionu. Natomiast osoba nie mająca możliwości realizacji podróży w Beskid
Śląski, mogłaby odbyć wycieczkę wirtualną.

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Retencja wody opadowej i jej wykorzystanie do nawadniania roślin na przykładzie modeli dwóch gospodarstw roślin ozdobnych w 2014 roku

Nawadnianie w produkcji roślin ozdobnych jest jednym z kluczowych
czynników gwarantujących prawidłowy wzrost roślin, ich wysoką
jakość i zdrowotność. Woda w produkcji roślin dzielona jest na dwa
rodzaje: wodę potrzebną do nawadniania, której źródłem są strumienie,
studnie, wodociągi. Drugim rodzajem jest woda pochodząca z opadów
i nawadniania, której nadmiar trzeba często odprowadzać. Celem przeprowadzonych
analiz na przykładzie dwóch modelowych gospodarstw było
pokazanie możliwości retencjonowania wody opadowej i wykorzystania
jej do nawadniania uprawianych roślin. Do badań wytypowano dwa nowoczesne
gospodarstwa z produkcją roślin ozdobnych. Jedno w okolicach
Wielunia z przewagą upraw kontenerowych (16ha) drugie w okolicach
Bydgoszczy z przewagą upraw pod osłonami (3,9ha). Gospodarstwa przystosowane
są do retencjonowania wody opadowej z powierzchni infrastruktury
budowlanej i drogowej. Na podstawie przeprowadzonych obserwacji
ustalono, że roczne zapotrzebowanie do nawadniania 1ha upraw
kontenerowych przy wydatku jednorazowym od 21 do 22,5 m3 wynosi
od 2268 do 2430m3 wody. Upraw pod osłonami przy wydatku jednorazowym
od 11,1 do 12,4 wynosi 1451,1 do 1798 m3. W badanych gospodarstwach
zgromadzono 23,5 tys. m3 wody – przy rocznych opadach w lokalizacji koło Wielunia 616,8mm i 25,0 tys. m3 wody przy rocznych
opadach 547,2mm w lokalizacji koło Bydgoszczy. Ilość zgromadzonej
wody pozwoliła na całkowite pokrycie zapotrzebowania na wodę do nawadniania
w gospodarstwie koło Bydgoszczy i pokrycie 57,2 % zapotrzebowania
na wodę do nawadniania w gospodarstwie koło Wielunia.

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Planowanie przestrzenne na obszarach wiejskich Łódzkiego Obszaru Metropolitalnego a problem rozprzestrzeniania się miast

Artykuł podejmuje problematykę gospodarowania przestrzenią na obszarach
wiejskich, które narażone są na oddziaływanie ze strony dużych ośrodków
miejskich. Badania obejmują gminy wiejskie i miejsko-wiejskie, zlokalizowane
w Łódzkim Obszarze Metropolitalnym. Artykuł podkreśla ważną rolę planowania
przestrzennego w zapobieganiu negatywnym skutkom powiększania się obszarów
miejskich. Presja wywierana na obszary wiejskie poprzez niekontrolowane migracje
powinna wymuszać decyzje władz lokalnych o tworzeniu planów zagospodarowania
przestrzennego, pozwalających na lepszą kontrolę zagospodarowania
przestrzeni.
Punktem wyjścia do prowadzonych analiz stają się badania przeprowadzone
na zlecenie Ministerstwa Infrastruktury. Badania te pozwalają stwierdzić czy
w zakresie planowania przestrzennego w gminach wiejskich i miejsko-wiejskich
ŁOM dochodzi do powiększenia powierzchni objętej miejscowymi planami zagospodarowania
przestrzennego. Artykuł pozwala również określić stan prac nad
nowymi planami w gminach objętych badaniami.

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Ładunki biogenów wnoszone przez Rabę do zbiornika Dobczyckiego w latach 2003-2005

Zbiornik Dobczycki ma szczególne znaczenie, bowiem jest źródłem
wody do spożycia dla mieszkańców Krakowa. Głównym źródłem zasilania
zbiornika jest Raba, której zlewnia do chwili obecnej nie posiada w
pełni uporządkowanej gospodarki ściekowej, dlatego woda wprowadzana
do zbiornika zawiera zanieczyszczenia, które decydują
o niezadowalającej jakości wody w zbiorniku, a także w znacznym stopniu
o procesach w nim zachodzących, w tym eutrofizacji i jego zarastania.
W pracy poddano analizie obciążenie Zbiornika Dobczyckiego ładunkami
związków biogennych wnoszonymi wraz z wodą rzeki Raby.
Podstawą do analizy były badania jakości wody Raby i objętość przepływu
na dopływie do zbiornika w przekroju Osieczany. Obejmowały
one okres od maja 2003 do października 2005 roku. Badania stężenia
związków biogennych prowadzono przeciętnie z częstotliwością dwa razy
w miesiącu. Oznaczano stężenie: NH4, NO2, NO3, PO4 i P ogólny.
Wielkość ładunków poszczególnych biogenów obliczono dla dni, miesięcy
i lat analizowanego okresu. Uzyskane wyniki wskazują na duże zróżnicowanie
w wielkościach średnich dobowych ładunków w analizowanych
latach. Były one najwyższe w 2005 roku w przypadku NO3, NO2 i P
ogólnego, wynosząc odpowiednio 1394,51; 15,32; i 127,64 kg∙d-1,
natomiast w roku 2004 NH4 i w 2003 PO4 przyjmując wartości 835,08
i 355,50 kg∙d-1. Maksymalne dobowe ładunki wszystkich badanych biogenów
odnotowano w 2005 roku. W przypadku NO3, NH4 i P ogólnego
wystąpiły one 19 marca, natomiast NO2 11 czerwca, a PO4 10 sierpnia.
Minimalne ładunki dobowe miały miejsce w 2003 i 2004 roku, w tym
w 2003 roku NO3 i P ogólny w dniach 1 i 2 września i NH4 w dniach
27–30 listopada, natomiast w 2004 roku PO4 w dniach 1, 2 i 12–14
listopada oraz NO2 11 grudnia. Wielkość wnoszonego ładunku fosforu ogólnego w ciągu roku odniesiono do powierzchni zwierciadła wody
zbiornika i porównano z wielkością przyjmowanego ładunku dopuszczalnego
(0,10 g∙m-2∙d-1) i niebezpiecznego (0,20 g∙m-2∙d-1) podawanych
przez Kajaka. Dopływający do zbiornika ładunek przekracza ponad
dwudziestokrotnie ładunek niebezpieczny i ponad 40 krotnie dopuszczalny.

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Badania modelowe wpływu zmian koncentracji materiału unoszonego w wodach płynących

Podstawowym celem niniejszego artykułu jest zaprezentowanie
wpływu stref roślinnych na koncentrację rumowiska unoszonego w płynącej
wodzie.
Nowe zasady regulacji rzek, które prowadzone są w zgodzie
z naturą, przypisują ogromne znaczenie roślinności. Jest ona traktowana
nie tylko jako czynnik przyrodniczy, ale także jako element oddziaływania
technicznego, który wyraźnie kształtuje warunki hydrauliczne
i hydrologiczne. Do niedawna panował pogląd, że roślinność jest jedynie
czynnikiem utrudniającym eksploatację urządzeń wodnych oraz niekorzystnie
wpływającym na funkcjonowanie budowli. Obecnie zaczęto jednak
doceniać roślinność jako nowy element we współczesnej gospodarce
wodnej, który może korzystnie wpływać na warunki hydrauliczne. Roślinność
może bowiem powodować zmiany szorstkości koryta, konfiguracji
dna, spadku zwierciadła wody, może zwiększyć odporność koryta
na erozję, a także powodować kontrolowane przez człowieka zatrzymanie
znacznej części transportowanego przez ciek rumowiska.
Istnienie stref wegetacji w rzekach i w płytkich zbiornikach przepływowych
(np. zbiorniki wstępne) istotnie wpływa na procesy fluwialne.
Zarówno stopień porostu, jego wymiar poziomy i pionowy, jak i dynamika
jego zmian wpływają na podłużny i poprzeczny ruch rumowiska.
Badania ruchu rumowiska w strefach roślinnych przeprowadzono
w Instytucie Inżynierii Środowiska na modelu fizycznym w skali 1:1.
Celem badań było wyznaczenie charakterystyk hydraulicznych przepływu
w strefie występowania porostu roślinnego oraz analiza wzajemnego
oddziaływania roślin i rumowiska na procesy sedymentacyjne.

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Wstępna ocena warunków zamulania jeziora Dąbie

Jezioro Dąbie jest jednym z naturalnych zbiorników wodnych położonych
w obrębie Estuarium Dolnej Odry. Podczas powodzi zatorowych stanowi ono odbiornik
kry lodowej z tej rzeki. Jezioro to jest intensywnie zamulane przez rumowisko
piaszczyste, pylaste i ilaste, dostarczane głównie przez Regalicę (wschodnie
ramię Odry) oraz Inę i Płonię. Objętość jeziora zmniejszyła się w ciągu 34 lat
(1962–1996) o 12,1 mln m3. Średni roczny przyrost objętości osadów wynosi 356
000 m3. Procesy sedymentacji namułów i ich erozji są komplikowane przez falowanie
zwierciadła wody oraz przez prądy powierzchniowe i przydenne. Prądy te
są generowane zarówno przez dopływy rzeczne, jak i przez wiatr powodujący
zmiany poziomu morza podczas sztormów.
Przez to jezioro przechodzi główny tor wodny pomiędzy portem Schwedt
a Zatoką Pomorską. W latach 2007–2011 przewiduje się jego pogłębienie, poprzez
usunięcie 810 000 m3 osadów dennych. Tor wodny ma długość 14,5 km, szerokość
150 m i głębokość 10 m. Pomiary geotechniczne in situ wykazały, że miąższość
namułów waha się od 3 do 5 m. Osady spoiste zawierają od 22 do 30% części organicznych
i mają konsystencję płynną. Pod namułami organicznymi zalegają piaski
drobne. Namuły są zanieczyszczone głównie przez metale ciężkie, w tym Al,
Zn, Cu, Cd i Hg oraz przez związki ropopochodne. Składowanie wydobytego
urobku w dolinie jest problemem technicznym, ze względu na możliwość skażenia
gleby i wody gruntowej.

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Koncepcja pomiarów zmian retencji i odpływu na stacji monitoringowej Tuczno

Powierzchnia poddana analizom położona jest w północno-zachodniej części
Polski na terenie województwa zachodniopomorskiego. Badania zlokalizowano
w bliskim sąsiedztwie meteorologicznej stacji badawczej zarządzanej przez Katedrę
Meteorologii UP w Poznaniu. Obszar znajduje się na terenie otuliny Drawieńskiego
Parku Narodowego. Standardowe badania stosunków wodnych w lasach
bazują na schemacie zlewniowym, który w zasadzie uniemożliwia oceny quasipunktowe
(w oddziałach, czy pododdziałach leśnych). Dlatego do obliczania profilowego
odpływu i zmian retencji zaproponowano pomiary stanów wód gruntowych
w transektach spływowych oraz oznaczanie uwilgotnienia w strefie aeracji
metodą TDR. Reflektometria Czasowo-Domenowa (TDR) stała się znaną i użyteczną
metodą dla pomiarów zawartości wody w glebie i wielkości przewodności
elektrycznej w latach 80-tych ubiegłego wieku poprzez opublikowanie serii artykułów
Toppy, Daltona i innych. Reflektometria Czasowo-Domenowa (TDR) jest
wysoce dokładną i dostosowaną do pomiarów automatycznnych metodą dla określania
zawartości wody i przewodności elektrycznej. Zawartość wody jest wnioskowana
na podstawie przenikalności dielektrycznej ośrodka, podczas gdy przewodność
elektryczna jest wnioskowana na podstawie tłumienia sygnału TDR.
Mieszane modele empiryczne i dielektryczne są używane dla ustalania relacji zawartość
wody a przenikalność dielektryczna. Glina i materia organiczna wiążą
znaczne ilości wody, tak że mierzona wielkość stałej dielektrycznej jest zmniejszana
i zależności z całkowitą zawartością wody wymagają odrębnych kalibracji.
W metodzie TDR przenikalność dielektryczna ośrodka (np. gleby) wyliczana jest
na podstawie pomiaru prędkości propagacji impulsu elektromagnetycznego
wzdłuż falowodu utworzonego z elektrod przewodzących prąd elektryczny, tworzących
sondę pomiarową umieszczoną w badanym ośrodku. Przenikalność dielektryczna
warunkuje prędkość propagacji w takim falowodzie. Zatem na podsta wie pomiaru prędkości propagacji impulsu elektromagnetycznego można ocenić
wilgotność ośrodka.

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Przesłanki od analizy zmienności siedliska leśnego na podstawie estymacji wysokości drzewostanu

Dynamika wzrostu drzewostanu bardzo silnie zależy od klasy bonitacyjnej
siedliska leśnego. Dodatkowo w drzewostanach zagospodarowanych bezzrębowo
(odnowienia naturalne) można zaobserwować bardzo duże zróżnicowanie wysokości
drzew, zwłaszcza w pierwszych latach ich życia. Drzewa rosnące pod okapem
wykazują dość długi okres powolnego wzrostu, co jest głównie spowodowane
ocienianiem przez górne piętro drzewostanu. Zgromadzone empirycznie dane
wskazują również, że nawet długi powolny wzrost w zagłuszeniu nie uniemożliwia
takim drzewom szybkiego wzrostu w późniejszym okresie ich życia. W pracy opisano
metodę, pozwalającą określić zarówno zmienność jakości siedliska w czasie,
a także szacunkowy czas wzrost w zagłuszeniu. Opracowany algorytm wykorzystuje
model wzrostu drzewostanu zaproponowany przez Sulińskiego [2007]. Występujące
w tym modelu parametry mają jednoznaczną treść ekologiczną. Weryfikacja
metody została przeprowadzona na podstawie danych wysokości
drzewostanów świerkowych wzrastających na różnych siedliskach w Puszczy Białowieskiej
i Witowie (Tatry Zachodnie).

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna