rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Ocena głębokości stropu sitowia oraz długości płytki bocznej blaszki sitowej, położenia górnego przyczepu wyrostka haczykowatego i tętnicy sitowej przedniej w oparciu o wielopłaszczyznowe rekonstrukcje tomografii komputerowej

Cel: Celem niniejszego badania jest ocena położenia tętnicy sitowej przedniej (TSP) względem górnego przyczepu wyrostka haczykowatego (GPWH) oraz położenia wyżej wymienionych struktur względem płytki bocznej blaszki sitowej (PBBS) w oparciu o wielopłaszczyznowe (tj. wykonywane w płaszczyznach: czołowej, osiowej i strzałkowej) rekonstrukcje tomografii komputerowej. Dokonaliśmy pomiarów głębokości dołu opuszki węchowej oraz długości płytki bocznej blaszki sitowej, a także wyznaczyliśmy najwyższy punkt przyczepu wyrostka haczykowatego. Powyższe wymiary porównaliśmy względem przedniej, bocznej i przyśrodkowej granicy zachyłka czołowego [4, 6]. Metody: Wszystkie badania TK przeprowadzono przy pomocy 320-rzędowego tomografu Aquilion ONE (Canon Medical Systems, Otawara, Japonia). Rekonstrukcje w płaszczyznach osiowej, czołowej i strzałkowej wykonano przy użyciu przeznaczonego do tego celu oprogramowania stacji roboczej (Vitrea Enterprise Suite, wersja 6.7; Vital Images, Minnetonka USA). Do analiz wykorzystano oprogramowanie Statistica 13, przy czym wyniki uznawano za istotne statystycznie na poziomie p < 0,05. Wyniki: W grupie mężczyzn najczęstszymi typami wyrostka haczykowatego wg klasyfikacji Landsberga-Friedmana były: typ I (30,77% przypadków), typ II (30,77% przypadków), typ III (26,92% przypadków), typ VI (7,69% przypadków), typ V (3,85%) i typ IV (0% przypadków). Z kolei w grupie kobiet najczęstsze typy wyrostka haczykowatego wg klasyfikacji LandsbergaFriedmana to: typ III (44,12% przypadków), typ II (32,35% przypadków), typ I (8,82% przypadków), typ V (8,82% przypadków), typ IV (5,88% przypadków) i typ VI (0% przypadków). Mediana długości płytki bocznej blaszki sitowej (PBBS) w wymiarze przednio-tylnym wyniosła 13 mm po obu stronach, co odpowiada typowi II wg klasyfikacji Yeniguna. Mediana głębokości stropu sitowia w górno-dolnym wymiarze PBBS wyniosła po obu stronach 5 mm, co odpowiada typowi II wg klasyfikacji Kerosa. Średnia odległość między tętnicą sitową przednią a górnym przyczepem wyrostka haczykowatego to około 9,73 mm i 9,16 mm odpowiednio po prawej i lewej stronie. Wnioski: Ocena położenia TSP, GPWH oraz konfiguracji przedniej części podstawy czaszki w wielopłaszczyznowych rekonstrukcjach TK przyczynia się do optymalizacji wyników operacji zatok czołowych.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Ocena uszkodzenia DNA i poziomu wskaźników oksydacyjnych i przeciwutleniających u pacjentów z chorobą zapalną jelit

Cel: Celem pracy było zbadanie oksydacyjnych uszkodzeń DNA oraz statusu pro-/antyoksydacyjnego u polskich pacjentów z nieswoistą chorobą zapalną jelit (NChZJ). Metoda: Oksydacyjne uszkodzenia DNA mierzono przy użyciu testu kometowego; poziom tlenku azotu (NO) i peroksydacji lipidów w osoczu (MDA) jako mierniki stresu oksydacyjnego oceniano technikami kolorymetrycznymi; aktywność dysmutazy ponadtlenkowej (SOD1), katalazy (CAT) i peroksydazy glutationowej (GPx1) jako elementów ochrony antyoksydacyjnej oznaczano metodami spektrofotometrycznymi. Wyniki: Poziom oksydacyjnych uszkodzeń DNA u pacjentów z NChZJ był znacznie wyższy w porównaniu z osobami z grupy kontrolnej (p = 0,01). Zarówno u osób zdrowych, jak i u pacjentów z NChZJ, w limfocytach zachodziła całkowita naprawa uszkodzeń DNA. U pacjentów z NChZJ obserwowano znaczny spadek aktywności: SOD (p = 0,031), CAT (p = 0,006), GPx1 (p = 0,001) w porównaniu z grupą kontrolną. Stężenia MDA (p = 0,001) i NO (p = 0,001) były znacznie wyższe u pacjentów z NChZJ niż u osób zdrowych. Wniosek: Uzyskane przez nas wyniki mogą być rezultatem indukcji genów naprawy DNA, jaka ma miejsce w toku powstawania zmian patologicznych NChZJ, będących następstwem zwiększonego stresu oksydacyjnego. Poznanie charakteru tego związku, w tym jego pośredniego lub bezpośredniego wpływu, wymaga jednak dalszych badań.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Związek polimorfizmów XRCC6 C1310G i LIG4 T9I genów naprawy DNA szlaku NHEJ z ryzykiem występowania raka jelita grubego w populacji polskiej

WSTĘP: Rak jelita grubego (RJG) zajmuje na świecie drugie miejsce wśród przyczyn zgonów na nowotwory złośliwe. Utrata integralności genomu spowodowana jest uszkodzeniami DNA generowanymi przy użyciu czynników środowiskowych. Szczególnie niebezpieczny rodzaj uszkodzeń stanowią pęknięcia dwuniciowe DNA. W celu obrony przed ich skutkami, komórki wyewoluowały molekularne mechanizmy naprawy. Wiodącym szlakiem naprawy pęknięć dwuniciowych w komórkach ludzkich jest łączenie niehomologicznych końców DNA (ang. non-homologous end-joining, NHEJ). Geny XRCC6 i LIG4 kodują odpowiednio białko Ku70 i ludzką ATP- zależną ligazę DNA, będące składowymi szlaku naprawy NHEJ. Celem naszych badań była ocena wpływu polimorfizmów genów XRCC6 w pozycji C1310G i LIG4 w pozycji T9I na ryzyko występowania raka jelita grubego w populacji Polskiej. MATERIAŁY I METODY: Genotypowanie zostało przeprowadzone z użyciem sond TaqMan w oparciu o analizę produktu PCR w czasie rzeczywistym - real-time PCR. Próbę badaną stanowiło DNA wyizolowane od 100 pacjentów z rakiem jelita grubego, potwierdzonym w badaniu histopatologicznym, z kolei do grupy kontrolnej włączono taką samą liczbę osób bez chorób nowotworowych, dopasowanych pod względem płci i wieku. Analiza statystyczna obejmowała ocenę rozkładu genotypów w kontekście zgodności z modelem Hardy’ego - Weinberga na podstawie Chi-kwadrat, dodatkowo został obliczony iloraz szans z przedziałem ufności 95%. WYNIKI: Analiza statystyczna przeprowadzona dla polimorfizmu T9I genu LIG4 wykazała, że genotyp heterozygotyczny C/T (OR= 0.2717 95% CI= 0.1247-0,5918) oraz homozygotyczny T/T (OR= 0.3593 95% CI= 0.1394-0.9266) wiąże się ze zmniejszonym ryzykiem występowania raka jelita grubego. Podobną zależność w kontekście zredukowanego ryzyka raka jelita grubego wykazano w rozkładzie genotypów dla polimorfizmu C1310G genu XRCC6 w modelu C/G (OR= 0.1181 95% CI= 0.0145-0.964) i G/G (OR= 0.0972 95% CI= 0.0097-0.9713). WNIOSKI: Badanie potwierdziło znaczenie polimorfizmów XRCC6 C1310G i LIG4 T9I na zmniejszenie ryzyka występowania RJG, jednakże konieczne są dalsze badania w celu potwierdzenia uzyskanych wyników na większej grupie respondentów.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Zaburzenia czynności seksualnych u pacjentów z gruczolakorakiem odbytnicy po przedniej resekcji odbytnicy

Wprowadzenie: Przednia resekcja odbytnicy (LAR) jest leczeniem z wyboru u pacjentów z rozpoznanym rakiem odbytnicy. Operacja ta ściśle wiąże się z manipulacją w pobliżu narządów moczowo-płciowych oraz związanych z nimi nerwów i splotów nerwowych. Może to prowadzić do uszkodzenia nerwów współczulnych i przywspółczulnych w obrębie miednicy. W związku z tym istotnym problemem pozostaje utrata funkcji seksualnych po operacji odbytnicy. Celem pracy było zbadanie zaburzeń seksualnych u pacjentów z rakiem odbytnicy poddawanych LAR. Materiały i metody: W retrospektywnym badaniu przeanalizowano aktywność seksualną, zadowolenie z życia seksualnego i jego jakość (QoSL) w trzech okresach: (1) przed operacją, (2) miesiąc po i (3) pół roku po zabiegu. W analizie uwzględniono również: cechy demograficzne, choroby współistniejące, wcześniejsze operacje, charakterystykę nowotworu oraz leczenie uzupełniające. Wyniki: Większość pacjentów (64/100, 64%) była zdania, że zabieg LAR znacznie wpłynął na ich QoSL. Trzydziestu dwóch pacjentów podawało niewielkie jej pogorszenie, podczas gdy tylko 4 pacjentów stwierdziło, że nie doświadczyło żadnych zmian w tym obszarze. Jakość życia seksualnego oceniono w 3 różnych okresach: (1) przed operacją, (2) miesiąc po i (3) 6 miesięcy po operacji (22,6 ± 3,7 vs. 11,3 ± 7,9 vs. 17,0 ± 6,3; p < 0,0001). Wskaźnik QoSL miesiąc i sześć miesięcy po zabiegu był istotnie niższy u pacjentów z rozpoznanym nadciśnieniem tętniczym i wyższym BMI (p = 0,0283). Wnioski: Zaburzenia seksualne w następstwie LAR u chorych z rakiem odbytnicy są często niedoceniane, a niezmiernie ważna jest ich świadomość. W naszym badaniu stwierdziliśmy, że płeć męska, wyższy BMI i nadciśnienie tętnicze wiążą się z wystąpieniem zaburzeń seksualnych po LAR. Najwięcej dolegliwości występowało miesiąc po zabiegu, natomiast po 6 miesiącach u większości chorych zaburzenia seksualne zmniejszały się, a ich funkcja seksualna bliska była poziomowi wyjściowemu.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Torbiel ogonowo-jelitowa i niezwykle rzadki przypadek torbieli ogonowogonowo-jelitowej z obecnością raka gruczołowego, śluzowego u 73-letniej kobiety leczonej jako ropniak pośladka z przetoką

Autorzy przedstawiają u 73 letniej kobiety torbiel ogonowo-jelitową przestrzeni pozaodbytniczej, która uległą zezłośłiwieniu. Już w trzecim roku życia była leczona, jako przetoka ropna pośladka prawego, która się okresowo uaktywniała. W 2016roku zgłosiła się do Poardni Chirurgicznej w Gorlicach z olbrzymim ropniakiem pośladka prawego z przetoką ropną . Na oddziale chirurgicznym w Gorlicach operacyjnie usunieto ropniak o ścianach dobrze ukształtowanych razem z przetoką. Torbiel zawierała ponad litr ropy. Po wygojeniu w bliźnie pojawiłą się przetoka śluzowa .Badaniem histologicznym rozpoznano retrocecal cyst hamartoma z komórkami mucinos adenocarcinoma. W czasie następonego pobytu chorej w szpitalu po wykonaniu rezonansu magnetycznego stwierdzono resztkowa zmianę w okolicy przedkrzyżowej sięgająca do trzeciego kręgu krzyżowego. Zmianę usunięto radykalnie potwierdzoną badaniem histopatologicznym. U chorej nawrotu nie zaobserwowano.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Zespół Boerhaavego – ponad 290 lat doświadczeń chirurgów Czy możliwy jest nawrót tego schorzenia?

Samoistna perforacja przełyku (zespół Boerhaavego) jest schorzeniem rzadkim, stanowiącym poważne wyzwanie chirurgiczne. Analiza piśmiennictwa wykazała przypadki nawrotu samoistnej perforacji przełyku, a incydentalny charakter takiego stanu skłania do dokładnej ich oceny. Autorzy dokonali szczegółowego rozbioru klinicznego danych pozyskanych z ośmiu doniesień na temat nawrotu zespołu Boerhaavego. Dane przedstawiono w postaci zbiorczej tabeli, porównując przebieg kliniczny i wyniki leczenia chorych z pierwotnym zespołem Boerhaavego oraz stan pacjentów po jego nawrocie.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Wpływ przygotowania jelita na powikłania pooperacyjne w leczeniu chirurgicznym nowotworów jelita grubego

Wstęp Rak okrężnicy i odbytnicy jest najczęstszym nowotworem przewodu pokarmowego leczonym operacyjnie przez oddziały i kliniki chirurgiczne w Polsce. Obecnie największym wyzwaniem chirurgii kolorektalnej jest zmniejszenie ilości nieszczelności zespoleń jelitowych oraz infekcji ran pooperacyjnych do minimum. Materiał i metodyka Badanie miało charakter retrospektywny i objęło materiał 227 chorych operowanych planowo w jednym ośrodku chirurgicznym z powodu nowotworów jelita grubego i odbytnicy w latach 2013-2018. W badaniu uczestniczyli kolejno operowani pacjenci, których podzielono na dwie grupy. Pierwszą stanowiło 109 chorych, u których zastosowano mechaniczne płukanie jelita, drugą zaś 118, którzy oprócz płukania otrzymali doustnie antybiotyk. Wyniki Badane grupy nie różniły się istotnie pod względem cech mogących mieć wpływ na wyniki leczenia w okresie 30 dni od zabiegu operacyjnego. Śmiertelność pooperacyjna wyniosła 0,9 i 0,85%, natomiast powikłania: nieszczelność zespolenia 1,8 i 1,7%, niedrożność pooperacyjna 3,7 i 5,0%, rozejście się rany 2,75 i 0,85% a zakażenie miejsca operowanego 13,8 oraz 3,4%, odpowiednio w pierwszej i drugiej grupie chorych. Wnioski 1. Przygotowanie jelita grubego płukaniem w połączeniu z podażą doustną antybiotyku znamiennie zmniejsza częstość zakażenia miejsca operowanego w porównaniu do samego mechanicznego płukania. 2. Rodzaj przygotowania jelita przed zabiegami operacyjnymi nie wpływa w sposób istotny na śmiertelność pooperacyjną oraz inne powikłania, w tym nieszczelność zespolenia, ale może mieć znaczenie na częstość rozejścia się rany pooperacyjnej.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Laryngektomia całkowita w leczeniu raka krtani w stopniu zaawansowania T4: trendy i ocena czasu przeżycia

Wprowadzenie: Postępowanie w zaawansowanym raku krtani ulegało zmiennym trendom w ciągu ostatnich kilku dekad. Chociaż w literaturze dostępnych jest wiele obszernych doniesień na temat wyników przeżycia w przypadku zaawansowanego raka krtani, brakuje gruntownych przeglądów systematycznych, odzwierciedlających pełen obraz faktów i liczb. Niniejsza analiza zwraca uwagę na najbardziej istotne dane w skoncentrowanym i aktualnym formacie, w celu uproszczenia interpretacji wnioskowania opartego na dowodach. Cel: Zaprezentowanie trendów leczenia raka krtani w stopniu zaawansowania T4 w ciągu ostatnich kilku dekad i analiza czasu przeżycia w odniesieniu do różnych metod leczenia raka krtani w stopniu zaawansowania T4 w drodze przeglądu systematycznego. Metody: Wyszukiwanie danych drogą elektroniczną przeprowadzono przy użyciu terminów "laryngektomia całkowita", "rak krtani T4", "przeżywalność" w połączeniu z następującą metodą wyszukiwania: Wyszukaj blok Rak krtani - "Nowotwory krtani" [Mesh] LUB ((krtaniowy[tiab] LUB krtań[tiab] LUB "Krtań"[Mesh]) ORAZ ("Nowotwory"[Mesh] LUB nowotwór* [tiab] LUB guz* LUB rak* [tiab] LUB złośliwość* [tiab] LUB nowotwór złośliwy* [tiab] LUB nowotwór* [tiab] LUB onkologia* [tiab])); Wyszukaj blok laryngektomia całkowita - "Laryngektomia" [Mesh] LUB laryngektomia całkowita* [tiab] LUB laryngofaryngektomia całkowita* [tiab] LUB faryngolaryngektomia całkowita* [tiab]; Wyszukaj blok T4 - t4 [tiab]. Badania kliniczne uzyskano z elektronicznych baz danych PubMed, EMBASE, SCOPUS oraz Cochrane Library. Do czerwca 2017 r. opublikowano w nich łącznie 304 artykuły, obejmujące badania prospektywne, randomizowane badania kliniczne z grupą kontrolną, badania retrospektywne i mniejsze badania opisowe. W piśmiennictwie odnoszącym się do wybranych badań poszukiwano dalszych artykułów. Ponadto, w celu uzyskania powiązanych artykułów, przeprowadzono wyszukiwanie za pomocą Google Scholar. Wyniki: Liczne badania, o których mowa w niniejszym przeglądzie, dostarczają wiarygodnych dowodów na temat skuteczności i wyników leczenia chirurgicznego raka krtani w stopniu zaawanasowania T4. W celu rozwiązania problemu heterogeniczności w odniesieniu do wyboru pacjentów, do analizy włączono liczne doniesienia dotyczące wyłącznie pacjentów z chorobą w stopniu zaawansowania T4. Wniosek: Laryngektomia całkowita pozostaje złotym standardem w leczeniu raka krtani w stopniu zaawansowania T4a. Dzięki niezrównanym wynikom onkologicznym uzyskiwanym od ponad wieku, technika ta przetrwała próbę czasu. W niniejszej pracy zaprezentowano gruntowny przegląd literatury, z omównieniem trendów w leczeniu zaawansowanego raka krtani na różnych kontynentach. Należy podkreślić, że celem badania nie było udowodnienie, że określona metoda leczenia jest lepsza od innej, ale uwydatnienie wzorców przestrzegania protokołów i wytycznych, zgodnie z sugestiami płynącymi z multidyscyplinarnych konsensusów i spójnych wyników.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Superficjalizacja części żylnej przetoki łokciowej – zawsze czy tylko czasem?

Wprowadzenie: Zabieg hemodializy wymaga łatwego dostępu do części żylnej przetoki tętniczo-żylnej, która nadaje się do wielokrotnych wkłuć. Rosnąca liczba pacjentów w podeszłym wieku z nadwagą i cukrzycą spowodowała zwiększenie się częstości wykonywania pierwotnych przetok w dole łokciowym. Celem naszego badania było podjęcie próby superficjalizacji części żylnej przetoki u chorych, u których po wytworzeniu natywnej przetoki w dole łokciowym stwierdzano trudności w jej nakłuwaniu. Materiały i metody: W analizie uwzględniono 442 przetoki tętniczo-żylne wytworzone w okresie 5 lat, między 1 lipca 2011 r. i 30 czerwca 2016 r., w Klinice Nefrologii i Dializoterapii Uniwersytetu Medycznego w Plewen w Bułgarii. Pierwotne przetoki łokciowe stanowiły 311 (70%) przypadków. Superficjalizację części żylnej wykonano w 18 (6%) przypadkach. Wyniki: Nie zaobserwowaliśmy powikłań ani w trakcie operacji, ani w czasie dalszego leczenia nerkozastępczego. Po roku przetoka pozostawała drożna u 17 (94%) pacjentów. Zabieg zakończył się powodzeniem (z wytworzeniem wygodnego dostępu do nakłuć) w 17 (94%) przypadkach. Wnioski: W naszym badaniu wykazaliśmy dobrą okołooperacyjną i roczną drożność przetoki po zabiegu superficjalizacji części żylnej przetoki w dole łokciowym. Stwierdziliśmy poprawę u chorych z trudnościami w uzyskaniu dostępu żylnego. Zabieg ten powinien być częściej wykonywany w praktyce klinicznej, gdyż poprawia on jakość leczenia pacjentów hemodializowanych.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Resekcja aorty w odcinku podnerkowym oraz żyły głównej dolnej z jednoczasową ich rekonstrukcją - opis przypadku

Wstęp: Jednoczasowa resekcja mięsaka przestrzeni zaotrzewnowej i dużych naczyń z ich jednoetapową rekonstrukcją od niedawna uważana jest za optymalną strategię postępowania. Jednakże dotychczas w literaturze prawie nie opisywano jednoczesnej resekcji aorty i żyły głównej z ich rekonstrukcją z przyczyn onkologicznych. Metody: Zastosowano leczenie chirurgiczne mięsaka przestrzeni zaotrzewnowej, które obejmuje jednoczesną resekcję i rekonstrukcję podnerkowego odcinka aorty i żyły głównej dolnej. Wyniki: Rekonstrukcja naczyń trwała 40 minut, z czego przez 15 minut występowało niedokrwienie tętnicze. Przebieg pooperacyjny był powikłany wytworzeniem się prawostronnej przetoki moczowodowej i gromadzeniem się płynu w ranie, które leczono endoskopowo przez umieszczenie stentu w uszkodzonym prawym moczowodzie, oraz drenażem płynu pod kontrolą USG. Pacjenta wypisano do domu 25 dnia po operacji. Wnioski: Wierzymy, że taka strategia postępowania może być bezpieczna i skuteczna w przypadku szczegółowego doboru pacjentów oraz zastosowania podejścia wielodyscyplinarnego i zespołowego.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
miRNA-146a-5p ma podwyższoną ekspresję w próbkach surowicy i chrząstek pacjentów z chorobą zwyrodnieniową stawów

Wstęp: Choroba zwyrodnieniowa stawów (OA) jest szeroko rozpowszechnioną chorobą stawów prowadzącą do niepełnosprawności ruchowej i bólu. Obecnie brakuje biomarkerów do wczesnej diagnostyki tej postępującej choroby oraz biomarkerów do badania odpowiedzi na leczenie u pacjentów z OA. MikroRNA (miRNA), które odgrywają kluczową rolę w rozwoju OA, mogą być potencjalnymi biomarkerami OA. Ponieważ poziomy krążących miRNA odzwierciedlają stan chorobowy, mogą być użyteczne w badaniach przesiewowych OA i jako narzędzia diagnostyczne, zmniejszając potrzebę inwazyjnych procedur i minimalizując koszty obecnych metod diagnostycznych. Materiały i metody: Poziomy ekspresji 18 miRNA (let-7e-5p, miR-21-5p, miR-93-5p, miR-101-3p, miR-103a-3p, miR-130a-3 p miR-146a 5p, miR-16-5p, miR-193b-3p miR-199a-3p, miR-210-3p, miR-222-3p, miR-22-3p, miR-27a-3p, miR-27b-3p, miR -335-5p, miR-454-3p i miR-98-5p) analizowano za pomocą ilościowej PCR w czasie rzeczywistym w tkankach chrzęstnych i próbkach surowicy od 28 pacjentów OA i porównano je z tymi 2 zdrowymi kontrolami. Wyniki: Ekspresja miRNA-146a-5p była znacząco podwyższona w chrząstce (p = 0,006) i w surowicy krwi (p = 0,002) u pacjentów z OA. Poziom ekspresji miR-146a-5p w surowicy był dodatnio skorelowany z poziomem miR-146a-5p w chrząstce (współczynnik korelacji Pearsona R = 0,32; p = 0,002). Wniosek: U pacjentów z OA, była znaczna nadekspresja miR-146a-5p zarówno w tkance chrząstki stawowej jak i w surowicy krwi, z dodatnią korelacją między poziomami tego miRNA w obu typach próbek. Dlatego poziom w surowicy miR-146a-5p może odzwierciedlać procesy molekularne zachodzące w chrząstce, co sugeruje jego kliniczną użyteczność jako biomarkera do identyfikowania OA. Wykonywanie oznaczania tego biomarkera z surowicy krwi obejmuje analizę miRNA związanych z patologią chrząstki.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Zastosowanie szwu jednowarstwowego w chirurgii jamy brzusznej

Analizie poddano 4210 chorych, u których wykonano operacje otwarte w zakresie jamy brzusznej z użyciem szwów: jednowarstwowych, wchłanianych, pojedynczych lub ciągłych. Przedstawiono sposoby zespoleń (surowicówkowomięśniówkowe bez śluzówki). Zaprezentowano leczenie płynami, podkreślając znaczenie GDT i zero-balance GDT. Stwierdzono rozejście zespoleń u 6 chorych. Byli oni leczeni przez wytworzenie przetoki w miejscu zespolenia; jednocześnie leczono wstrząs septyczny. Re-anostomozy wykonano w trybie odroczonym. Ponowne zespolenie wykonywano po opanowaniu sepsy. Przedstawiono wyniki leczenia chorych z użyciem szwu dwuwarstwowego, którego używano przed rokiem 1978. Analizie poddano 536 chorych; u 53 osób wystąpiło rozejście zespolenia. Z tej grupy leczonych przeżyło 2 chorych. Na podstawie przeglądu piśmiennictwa omówiono sposoby wykonania zespoleń. Zwrócono uwagę na przewagę zespoleń jednowarstwowych nad wielowarstwowymi: skuteczność, prostotę wykonania oraz znaczne obniżenie kosztów leczenia. Obserwowano rzadsze występowanie niedrożności mechanicznej od czasu zaprzestania perytonizacji otrzewnej oraz złagodzenie przebiegu pooperacyjnego u chorych po przygotowaniu przedoperacyjnym przewodu pokarmowego. Omówiono sposoby rozpoznawania powikłań pooperacyjnych, głównie na podstawie badań dodatkowych, takich jak: tomografia komputerowa, rezonans magnetyczny. Zwrócono uwagę na niezwykle istotne obserwację i badanie kliniczne przez doświadczonego chirurga w celu poszukiwania powikłań pooperacyjnych. Przedstawiono leczenie antybiotykami w przypadku powikłań pooperacyjnych oraz leczenie płynami GDT i zero-balance GDT i sposoby postępowania w przypadku powikłań, takich jak: rozejście zespolenia, niedrożność mechaniczna, ropnie wewnątrz jamy brzusznej. Nie występowało zwężenie zespoleń.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Osobowość XXL. Właściwości osobowości sprzyjające nadmiernej masie ciała

Cel badania: Celem badania było uzyskanie odpowiedzi na pytanie, czy osoby chore na otyłość charakteryzują się pewnymi właściwościami osobowości, które mogą przyczyniać się do rozwoju nadmiernej masy ciała. Ponadto podjęto próbę sprawdzenia czy osoby chorujące na otyłość olbrzymią różnią się od osób zdrowych i chorych somatycznie w zakresie wybranych właściwości osobowości. Materiał i metody: Badaniem objęto 34 chorych ze zdiagnozowaną otyłością olbrzymią, w procesie kwalifikacji do chirurgicznego leczenia otyłości. BMI badanych wynosiło od 35 do 54 kg/m2. W badaniu zastosowano Kwestionariusz osobowości NEO-FFI (Costa, McCare; 1998) oraz kwestionariusz autorski, służący zebraniu danych demograficznych oraz pomiarów antropometrycznych. Wyniki: Dowiedziono, że osoby z otyłością chorobliwą różnią się istotnie od osób zdrowych oraz chorych somatycznie w zakresie analizowanych wymiarów Wielkiej Piątki. Wnioski: Cechami istotnie wyróżniającymi osoby chorujące na otyłość olbrzymią były obniżona sumienność oraz nasilona neurotyczność. Wynik ten wskazuje, iż powyższy układ cech osobowości może sprzyjać rozwojowi nadmiernej masy ciała.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne