rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Wpływ administracji publicznej na jakość przestrzeni na przykładzie działań konserwatorskich w latach 90. XX wieku w Cieszynie

Artykuł porusza zagadnienia z zakresu ochrony zabytków w kontekście zarządzania przestrzenią z ramienia publicznego, ze szczególnym uwzględnieniem okresu transformacji ustrojowej po 1989 roku w Polsce i krajach Europy Środkowej. Po dokonaniu na wstępie próby zdefiniowania pojęć przestrzeni publicznej i zawierającego się w niej krajobrazu kulturowego oraz omówieniu tych zagadnień na przykładzie działań służby konserwatorskiej w historycznym, środkowoeuropejskim mieście Cieszynie, ukazano proces kreowania metodologii konserwatorskiej, przyjętej dla celów ochrony i opieki nad zabytkami Cieszyna i współkształtowania całości krajobrazu miasta historycznego. Przedstawiono – na kilkunastu przykładach – sposoby praktycznego wpływania na kształt krajobrazu kulturowego i przestrzeni publicznej w mieście, omówiono również przebieg ważniejszych prac związanych z odkryciami i rozpoznawaniem obiektów historycznych oraz ich rezultaty. Opracowanie wsparto na podstawach teoretycznych w postaci materiałów planistycznych znajdujących się w archiwum służb konserwatorskich w Cieszynie i ważniejszych publikowanych i niepublikowanych źródłach do historii miasta oraz na podstawach empirycznych, które stanowiła w Cieszynie w latach 90. XX wieku, przyjęta i realizowana przez autora artykułu, praktyka konserwatorska.

Czasopismo: Ochrona Zabytków
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: archeologia, nauki o sztuce
Kształtka z rysunkiem sklepienia z zamku w Kowalewie Pomorskim

Wydobywane podczas badań archeologiczno-architektonicznych średniowiecznej architektury ceglanej znaczne ilości tego budulca często noszą różnego rodzaju ślady: powstałe nieintencjonalnie, np. odciski ludzkich stóp czy łap i racic zwierząt, oraz wykonane intencjonalnie, np. rysunki pomocnicze i znaki murarskie. Cegła z zamku w Kowalewie Pomorskim jest fragmentem kształtki żebrowej. Widniejący na niej rysunek nie pasuje do żadnej z powyższych funkcji. Jest to rysunek rzutu czteroramiennego sklepienia gwiaździstego w obramieniu zbliżonym obrysem do kwadratu sferycznego. Prawdopodobnie jest to szkic, przy pomocy którego mistrz tłumaczył pewne zagadnienia innemu rzemieślnikowi. Z informacji źródłowych wynika, że w bezpośrednim sąsiedztwie placu budowy zamków krzyżackich znajdowały się siedziby i warsztaty rzemieślników oraz cegielnie. Trzymano tam także zwierzęta hodowlane, na co wskazują widoczne na cegłach odciski racic kóz, świń itp.

Czasopismo: Ochrona Zabytków
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: archeologia, nauki o sztuce
„Sytuacja specyficzna” – konserwacja zabytkowego ogrodu

Stawiając sobie za cel w rozważaniach na temat konserwacji ogrodów wyjście poza debaty wokół jej metod, artykuł prezentuje znamienne projekty konserwatorskie z terenu Chin i Japonii. Z każdym pokrótce przedstawianym przykładem autor wprowadza stopniowo konceptualny rodzaj analizy. Zostaje sformułowanych kilka szczegółowych pytań dotyczących relacji między stosunkiem odwiedzających zabytkowe ogrody do historii, obrazowaniem przeszłości i rodzajem odbioru, jaki te miejsca wywołują. Różnice kulturowe pomiędzy Azją Wschodnią a Zachodem dają podstawy, by poddawać w wątpliwość traktowanie wszystkich ogrodów w kategoriach zabytku oraz odwoływanie się do projektu historycznego ogrodu jako jego kwintesencji. W artykule podjęto próbę zdefiniowania konserwacji historycznego ogrodu jako tworzenia „specyficznej sytuacji” i przekonania czytelnika do tej koncepcji.

Czasopismo: Ochrona Zabytków
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: archeologia, nauki o sztuce
Wieżowy „chmuro drapacz” przy ul. Kopernika 36/40 w Warszawie, czyli o drugim najwyższym budynku przedwojennej stolicy

Artykuł prezentuje jeden z mało znanych budynków warszawskiej architektury przedwojennego modernizmu – gmach przy ul. Kopernika 36/40.
Przed 1939 r. budynek dzięki swej 11-kondygnacyjnej wieży należał do jednych z najwyższych obiektów w Warszawie, zwanych żartobliwie „chmuro drapaczami”. Powstał w latach 1923-1928. Projektowany przez arch. Antoniego Jawornickiego dla Towarzystwa Budowy i Eksploatacji Hoteli i Sanatoriów „Helvetia”, miał być hotelem. Ze względu na upadłość spółki budowę przerwano, wkrótce jednak wznowiono ją dla nowego inwestora i użytkownika, jakim była Polska Dyrekcja Ubezpieczeń Wzajemnych (przemianowana później na Powszechny Zakład Ubezpieczeń Wzajemnych). Gmach, zniszczony podczas działań II wojny światowej, odbudowano (bez górnych pięter wieży) i przeznaczono na siedzibę Zrzeszenia Pracowniczych Związków Zawodowych w Polsce (obecnie Ogólnopolskie Porozumienie Związków Zawodowych). Na potrzeby tej instytucji adaptowano i scalono wewnętrznie dwa zniszczone budynki sąsiadujące z dawnym gmachem PZUW od strony ul. Sewerynów: budynek tzw. Misji Angielskiej (z 1927 r.) oraz budynek mieszkalno-biurowy PZUW (z lat 1939-1942). Poza OPZZ siedzibę swoją ma tu także Narodowy Instytut Dziedzictwa.

Czasopismo: Ochrona Zabytków
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: archeologia, nauki o sztuce
Światowe dziedzictwo UNESCO z perspektywy 40 lat

Konwencja o ochronie światowego dziedzictwa kultury i natury została uchwalona przez Konferencję Generalną UNESCO podczas 17. sesji w Paryżu w październiku 1972 r. Obchodzona w 2012 r. 40. rocznica uchwalenia Konwencji była podstawą do podsumowania jej dorobku, dokonania analizy sytuacji oraz dyskusji o przyszłości ruchu światowego dziedzictwa. Polska od początku aktywnie uczestniczy w tym ruchu, będąc w grupie krajów, które jako pierwsze ratyfikowały Konwencję i które jako pierwsze nominowały obiekty na Listę UNESCO. Wyrazem uznania dla tej aktywności było wybranie w listopadzie 2013 r. Polski do grona 21 krajów, które tworzą Komitet Światowego Dziedzictwa. Znaczenie światowego dziedzictwa jako najbardziej udanego międzynarodowego przedsięwzięcia w zakresie ochrony dziedzictwa oraz nowa pozycja naszego kraju w tym ruchu są ważnym powodem, by dokonać całościowej oceny sytuacji.
W artykule przedstawiono dwa zagadnienia, które charakteryzują obecną sytuację Listy światowego dziedzictwa. W części pierwszej zawarte zostało generalne podsumowanie dorobku Listy. Został on przedstawiony w postaci ośmiu aspektów, które składają się na dokonania Listy postrzegane z perspektywy minionych 40 lat. W części drugiej podjęto próbę charakterystyki głównych problemów i wyzwań stojących przed światowym dziedzictwem. Problemy te zostały ujęte w postaci czterech głównych zagadnień.
Polski udział i problemy związane z funkcjonowaniem Listy UNESCO zostaną przedstawione w odrębnym artykule, który ukaże się w „Ochronie Zabytków” w 2014 r.

Czasopismo: Ochrona Zabytków
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: archeologia, nauki o sztuce
Poznanie turystyczne jako element ochrony wartości dziedzictwa kultury

Przedmiotem niniejszych rozważań jest zagadnienie społecznej ochrony dziedzictwa kulturowego jako obszaru potencjalnego oddziaływania turystyki. Cel artykułu koncentruje się wokół ukazania edukacyjnego potencjału praktyk poznania turystycznego i ich roli w budowaniu więzi z dziedzictwem kulturowym. Autor w oparciu o literaturę przedmiotu oraz obserwacje uczestniczące rozpatruje intelektualny i emocjonalny kontekst tej specyficznej relacji pomiędzy poznaniem a ochroną. Główny wątek dociekań dotyczy specyfiki zachowań turystów w spotkaniu z dziedzictwem kulturowym i edukacyjnych implikacji tegoż spotkania, które w rezultacie umożliwiają refleksyjną postawę względem reliktów przeszłości, pozwalając na kształtowanie zachowań sprzyjających ochronie wytworów dawnej kultury. Zważywszy na masowość podróży turystycznych w świecie zachodnim, poznanie turystyczne pomimo wielu niedoskonałości i ograniczoności wydaje się odgrywać żywotną rolę w procesie społecznej ochrony reliktów przeszłości. Szczególne znaczenie ma tutaj emocjonalna strona poznania, co potwierdza tezę, że to emocje otwierają drogę do rozumienia i stymulacji postaw ludzi w procesie społecznej reprodukcji dziedzictwa.

Czasopismo: Ochrona Zabytków
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: archeologia, nauki o sztuce
Zmienne losy starego cmentarza w Biłgoraju

Zabytkowe cmentarze są świadectwem dziedziczonej z pokolenia na pokolenie pamięci o przodkach. Niestety, część z nich została w XX w. zdewastowana i ograbiona z wielu elementów kamiennej architektury nagrobnej. Do tej grupy założeń należy stary cmentarz w Biłgoraju, w województwie lubelskim, założony przed końcem XVIII w. Jego użytkowanie zakończono około 1880 r., ale prawne zamknięcie nastąpiło dopiero w 1959 r. W ciągu kilkudziesięciu lat pozbawiony opieki cmentarz uległ tak daleko posuniętej degradacji, że w 1982 r. zarejestrowano tylko trzy nieuszkodzone wolno stojące nagrobki kamienne; pozostałe przetrwały jedynie we fragmentach. Zniszczeniu uległa też część drzewostanu. W 1977 r. cmentarz został wpisany do rejestru zabytków, dziesięć lat później powstało założenie projektowe lapidarium. Próby ratowania biłgorajskiego cmentarza zbiegły się z czasem ogólnej dyskusji na temat stanu zachowania nekropolii w Polsce i szybko postępującego ich niszczenia, zarówno przez wandali, jak i wskutek decyzji władz administracyjnych, nakazujących likwidację tych już nieużytkowanych. Na przykładzie biłgorajskiego założenia autor starał się pokazać wieloletni proces powojennej destrukcji jednej z tych nekropolii, które bez uszczerbku przetrwały czasy okupacji hitlerowskiej.

Czasopismo: Ochrona Zabytków
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: archeologia, nauki o sztuce
Stwierdzenie nieważności decyzji o wpisie do rejestru zabytków

W niniejszym artykule autor charakteryzuje instytucję stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, analizując następnie wybrane wady nieważności w kontekście decyzji o wpisie do rejestru zabytków, w oparciu o wydane już w tym zakresie rozstrzygnięcia ministra kultury i dziedzictwa narodowego oraz z uwzględnieniem stanowisk wyrażanych w orzeczeniach sądów administracyjnych. Przeprowadzona analiza umożliwia przyjęcie, iż decyzje o wpisie do rejestru zabytków w największym stopniu obarczone są wadami nieważności polegającymi na wydaniu decyzji w sprawie poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną (art. 156 par. 1 pkt 3 k.p.a.) oraz wydaniu decyzji trwale niewykonalnej (art. 156 par. 1 pkt 5 k.p.a.). W kontekście drugiej z wyżej wymienionych wad pojawia się przy tym istotne pytanie o to, czy warunkiem wykonalności decyzji o wpisie do rejestru zabytków jest określenie granic obszaru objętego wpisem. W dwóch sprawach dotyczących stwierdzenia nieważności decyzji o wpisie do rejestru zabytków parku krajobrazowego w Faszczycach oraz decyzji o wpisie do rejestru zabytków założenia urbanistycznego Wilanowa sądy administracyjne stanęły na stanowisku, że decyzja o wpisie do rejestru zabytków, która nie precyzuje w swej treści granic terenu poddanego ochronie prawnej ani nie posiada załącznika graficznego, który precyzowałby granice tego obszaru jest decyzją niewykonalną w rozumieniu art. 156 par. 1 pkt 5 k.p.a., co stanowi podstawę do stwierdzenia jej nieważności. W ocenie autora zaprezentowane w orzecznictwie stanowisko powoduje, że byt prawny wielu decyzji o wpisie do rejestru jest zagrożony, jako że obarczone są one wadą trwałej niewykonalności. Z tego względu zasadne wydaje się wyjście naprzeciw istniejącemu już od lat problemowi wadliwości decyzji o wpisie do rejestru zabytków poprzez dokonanie ogólnej oceny skali i charakteru tego problemu, a następnie podjęcie działań prawnych służących kompleksowej sanacji zbioru decyzji dotkniętych wadami nieważności, w tym w szczególności wadą trwałej niewykonalności decyzji.

Czasopismo: Ochrona Zabytków
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: archeologia, nauki o sztuce
Historyczne parki i ogrody na Liście światowego dziedzictwa UNESCO

Na Liście światowego dziedzictwa UNESCO znajduje się obecnie
77 historycznych parków i ogrodów, które społeczność międzynarodowa uznała za dziedzictwo kulturowe o znaczeniu światowym. Ich analiza wykazała, że reprezentują kilka głównych cech, które kwalifikują je jako światowe dziedzictwo: są wybitnymi przykładami różnych stylów sztuki ogrodowej, a ich kompozycja i elementy wskazują cechy charakterystyczne dla danego stylu; ich właścicielami i twórcami są często znane osobistości, które zasłużyły się w historii świata, wybitni artyści, planiści, projektanci ogrodów, architekci; często cechuje je pionierskie podejście do sztuki ogrodowej, a także planowania przestrzennego, dzięki czemu były inspiracją dla kolejnych miejsc, projektantów i właścicieli ogrodów na całym świecie; niektóre niosą ze sobą wartości niematerialne: religijne, duchowe, są inspiracją dla poezji czy innego wymiaru sztuki
(np. malarstwa, muzyki, architektury, produkcji tkanin i dywanów).

Czasopismo: Ochrona Zabytków
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: archeologia, nauki o sztuce
Zegary słoneczne astronoma Jana Baranowskiego – w Zamościu, Lublinie i Kozłówce

Na obszarze województwa lubelskiego znajdują się trzy horyzontalne zegary słoneczne o podobnej formie i zbliżonych datach wykonania: z 1868 r. – obok katedry w Zamościu, oraz dwa z 1876 r. – jeden w zespole zabudowań Kurii Metropolitalnej w Lublinie, a drugi na dziedzińcu przed pałacem Zamoyskich w Kozłówce. Jest jeszcze jeden, niekompletny (tarcza w zbiorach Muzeum Lubelskiego w Lublinie), pierwotnie ustawiony przed gimnazjum żeńskim w Lublinie (byłym pałacem Tarłów). Zegary te nie były dotąd przedmiotem zainteresowania historyków oraz historyków sztuki, pomimo że współcześnie prowadzono przy nich prace konserwatorskie. Ich wartość historyczna została potwierdzona w trakcie kwerend archiwalnych i bibliotecznych. Ustalono wówczas, że w powstanie zegarów był zaangażowany znany polski astronom Jan Baranowski oraz jego brat, biskup Walenty Baranowski. Opisane w artykule zabytki stanowią grupę wyjątkową, przede wszystkim z uwagi na związek ze znanymi postaciami życia publicznego.

Czasopismo: Ochrona Zabytków
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: archeologia, nauki o sztuce
Rok Le Nôtre’a w Pałacu Wersalskim

Z okazji 400. rocznicy urodzin André Le Nôtre’a (1613-1700) w Pałacu Wersalskim, pragnąc złożyć hołd genialnemu twórcy ogrodów wersalskich, postanowiono poświęcić mu cały 2013 rok, realizując szeroki program prac restauratorskich, wystaw, wydarzeń kulturalnych, organizując nowe trasy zwiedzania oraz prowadząc działania informacyjno-promocyjne, skierowane do różnych grup odbiorców zwiedzających Wersal. Artykuł prezentuje opis wydarzeń, jakie zorganizowano w ciągu całego roku 2013.

Czasopismo: Ochrona Zabytków
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: archeologia, nauki o sztuce
Długi cień Karty Florenckiej – ewolucja standardów konserwacji zabytków w Niemczech

Artykuł prezentuje proces kształtowania się opieki nad zabytkami sztuki ogrodowej w Niemczech, ilustrując przykładami zmiany wyznaczające jego poszczególne etapy. Autor wskazuje na powiązania z zaleceniami Karty Florenckiej – międzynarodowego dokumentu, na mocy którego w 1981 roku historyczne ogrody zostały uznane za zabytki – o widocznym do dziś oddziaływaniu. Wyraźne ukierunkowanie Karty Florenckiej na działanie i jej otwarcie wobec idei częściowego odtwarzania obiektów doprowadziło w Niemczech do realizacji wielu kontrowersyjnych projektów restauracji i rekonstrukcji. Z czasem coraz większą uwagę zaczęto zwracać na zachowywanie oryginalnej substancji i kwestię autentyczności roślinności, stanowiącej nie tylko materiał, ale posiadającej wartość dokumentu. W sytuacjach, gdy źródła nie dają jednoznacznych odpowiedzi, a substancja zabytkowa jest zachowana w niewielkim stopniu, następuje coraz większe przyzwolenie na realizację nowych współczesnych projektów, pomimo iż wciąż wzbudzają one kontrowersje.

Czasopismo: Ochrona Zabytków
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: archeologia, nauki o sztuce
Nowe w starym – o dosłownej interpretacji Karty Weneckiej na przykładzie wybranych aranżacji malowideł ściennych w zabytkach architektury

Od początku XX w. toczyły się dyskusje wokół konserwacji malowideł ściennych. Karta Wenecka wskazywała reguły postępowania i inspirowała w ustalaniu zakresu ingerencji podczas prac konserwatorskich. W latach powojennych podejmowane prace konserwatorskie wobec zniszczonych malowideł ściennych zmierzały do uzupełnienia dekoracji malarskich. Było to przywracanie kompozycji, kształtu czy kolorystyki zgodnie z wiedzą o tym, jak wyglądały w przeszłości. Uzupełnienia rozumiano jako odtworzenie lub rekonstrukcję dzieła oraz jako jego współczesną aranżację, której celem było uzyskanie spójności estetycznej wnętrza. Nowoczesne polichromie stanowiły zwrot od wiernej odbudowy lub stylizacji historycznej zniszczonych zabytkowych wnętrz. Formy współczesne kontrastujące z historyczną strukturą odbudowywanych i poddawanych konserwacji zabytków spełniały postulat odróżnialności substancji dawnej-autentycznej od uzupełnień noszących „znamiona naszych czasów”, który jest zawarty w Karcie Weneckiej.

Czasopismo: Ochrona Zabytków
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: archeologia, nauki o sztuce
Badania i konserwacja łodzi jednopiennej wydobytej z rzeki Bug w pobliżu wsi Stary Bubel

Celem niniejszego artykułu jest przybliżenie okoliczności odkrycia łodzi jednopiennej wydobytej z rzeki Bug w pobliżu wsi Stary Bubel oraz prezentacja wyników badań i działań konserwatorskich, którym ją poddano. W swym opracowaniu autorzy zwracają szczególną uwagę na konieczność właściwego zabezpieczania drewnianych zabytków archeologicznych, wydobywanych z mokrego środowiska zalegania. Jego brak lub popełnione w tym zakresie błędy prowadzą do nieodwracalnych zmian struktury zabytkowych obiektów. Ich ilustracją są opisane w tekście artykułu uszkodzenia łodzi, będące wynikiem „sezonowania” zdegradowanego drewna w budynku gospodarczym. Co więcej, wysuszenie obiektu uniemożliwia lub zmniejsza skuteczność jego stabilizacji wymiarowej, która stanowi podstawę konserwacji mokrego drewna archeologicznego.

Czasopismo: Ochrona Zabytków
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: archeologia, nauki o sztuce
Sterująca funkcja informacji w łańcuchu zarządzania informacją podmiotów sceny politycznej

Na polskiej scenie politycznej coraz częściej obserwuje się działania mające na celu zwiększenie spójności przekazu kierowanego przez partię do otoczenia zewnętrznego. Czasy spontanicznych wypowiedzi polityków czy dowolność ich uczestniczenia w wydarzeniach medialnych zdaje się, iż mamy już za sobą. Partie, jako wyspecjalizowane organizacje nastawione na osiągnięcie konkretnego celu dążą do wprowadzenia w ramach swych struktur profesjonalnych narzędzi zarządzania informacją. Dobrą egzemplifikacją następującego procesu jest medialne wydarzenie - wizyty Donalda Tuska u rodziny Państwa Sochackich. Te z pozoru nic nie znaczące odwiedziny ukazują kierunek, w którym zmierza obecnie zarządzanie informacją podmiotów sceny politycznej. Kierunek ów, polega na sterowaniu wrażeniami odbiorców ku wykreowanemu przez profesjonalistów, dobrze wyreżyserowanemu obrazowi rzeczywistości politycznej.

Czasopismo: Zeszyt Naukowy Wyższej Szkoły Zarządzania i Bankowości w Krakowie
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki o zarządzaniu i jakości
ANALIZA ZADOWOLENIA KLIENTÓW Z PRODUKTÓW BANKOWYCH OFEROWANYCH PRZEZ BANK X W ŚWIETLE WYNIKÓW WŁASNYCH BADAŃ ANKIETOWYCH

Obecnie sektor bankowy jest jednym z najprężniej rozwijających się sektorów polskiej gospodarki, a konkurencja na rynku bankowym jest potężna i ciągle wzrasta. Utrzymanie wysokiej pozycji w takich warunkach jest trudne, zwłaszcza że wszystkie banki oferują podobne produkty w zbliżonych cenach, a jakość świadczonych usług zależy już tylko od wewnętrznych zasad funkcjonowania banku oraz kwalifikacji i podejścia pracowników. Aby zdobyć i utrzymać klienta, a tym samym zadowolić go, należy wprowadzić wysoką jakość produktów i obsługi. Wobec takich czynników istotna staje się ocena zadowolenia klientów banku, a na tej podstawie skorygowanie działań banku, w celu jak najlepszego usatysfakcjonowania klientów.

Czasopismo: Zeszyt Naukowy Wyższej Szkoły Zarządzania i Bankowości w Krakowie
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki o zarządzaniu i jakości
FUNDUSZE EUROPEJSKIE JAKO PUBLICZNA FORMA INWESTOWANIA W SZKOŁY WYŻSZE W POLSCE

Internacjonalizacja procesu kształcenia na poziomie wyższym oraz integracja gospodarcza wywarły znaczący wpływ na politykę poszczególnych państw w stosunku do szkolnictwa wyższego, w tym zwłaszcza w obszarze publicznych form inwestowania. Pomimo faktu, iż sfera edukacji nie podlega regulacjom wynikającym z członkostwa poszczególnych państw w Unii Europejskiej, niepodważalnym jest, iż poszczególne państwa członkowskie wpływają na prowadzenie polityki wspólnotowej w taki sposób, aby uwzględniano w niej potrzeby edukacyjne, w tym szkolnictwa wyższego. Finansowym przejawem prowadzenia polityki wspólnotowej jest budżet UE.
Celem niniejszego opracowania jest ukazanie funduszy UE jako istotnego czynnika wpływającego na inwestycje w sektorze szkolnictwa wyższego w Polsce, poprzez skorelowanie intensywności tychże funduszy z m.in. nakładami inwestycyjnymi szkół wyższych w Polsce. Źródłem danych niezbędnych do przeprowadzenia badań były przede wszystkim raporty GUS (w tym publikacja Szkoły wyższe i ich finanse), jak też studium literatury przedmiotu.

Czasopismo: Zeszyt Naukowy Wyższej Szkoły Zarządzania i Bankowości w Krakowie
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki o zarządzaniu i jakości
SYSTEM INFORMACYJNY JEDNOSTEK SAMORZĄDU TERYTORIALNEGO DLA POTRZEB ZARZĄDZANIA

Celem niniejszego artykułu jest przedstawienie, na podstawie doświadczeń Gminy Miejskiej Kraków oraz Miasta Poznań, przykładu zasad wdrożenia systemu informacyjnego wspierającego zarządzanie jednostką samorządu terytorialnego.

Czasopismo: Zeszyt Naukowy Wyższej Szkoły Zarządzania i Bankowości w Krakowie
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki o zarządzaniu i jakości
IDENTYFIKACJA i UWIERZYTELNIENIE W SYSTEMIE INFORMACYJNYM OPIEKI ZDROWOTNEJ PO WPROWADZENIU ROZPORZĄDZENIA UE eIDAS

Informatyzacja ochrony zdrowia po raz kolejny znalazła się w punkcie wyjścia. Nie wiadomo, czy planowany system w ochronie zdrowia w kształcie przewidzianym ustawą w ogóle ruszy i będzie funkcjonował. W związku z tym należy ponownie rozważyć czy założenia opracowywane przed laty należy wdrażać, czy może rozwiązania technologiczne dnia dzisiejszego umożliwiają inny kształt systemu i jego znaczne uproszczenie oraz odformalizowanie. Nie ulega wątpliwości, że projektowany system oparty na pozyskiwaniu informacji i danych od pacjentów, świadczeniodawców i aptek miał podstawową wadę, która powodowała, że w praktyce nie mógł zostać uruchomiony. Oczywiście chodzi o nieprzygotowanie narzędzi służących do identyfikacji podmiotów w systemie (zarówno świadczących usługi, jak i pacjentów) podpisywania dokumentów elektronicznych oraz możliwości ich przekazywania, jak również możliwości uwierzytelnia transakcji oraz witryn internetowych. Wszystkie koncepcje dotyczące możliwych do wprowadzenia w życie rozwiązań ostatecznie nie zostały wdrożone. Nie doczekały się wdrożenia koncepcje dowodu osobistego z warstwą elektroniczną, karty specjalisty medycznego i administracyjnego (KSM, KSA) czy też  karty pacjenta eKUZ

Czasopismo: Zeszyt Naukowy Wyższej Szkoły Zarządzania i Bankowości w Krakowie
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki o zarządzaniu i jakości