rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Różnorodność macromycetes na tle przemian roślinności na torfowisku atlantyckim "Stramniczka"

Torfowisko typu atlantyckiego "Stramniczka", o powierzchni 94,49 ha, położone na południowy wschód od Kołobrzegu, w przeszłości w znacznym stopniu zostało wyeksploatowane. Celem prowadzonych badań było poznanie zróżnicowania zbiorowisk torfowiskowych i różnorodności gatunkowej grzybów makroskopowych na torfowisku przekształconym antropogenicznie. Badania rozpoczęto w sierpniu 2007 r. i kontynuowano do listopada 2009 r. W wybranych płatach Erico-Sphagnetum, Eriophoro angustifolii-Sphagnetum, Rhynchosporetum albae, Vaccinio uliginosi- Pinetum, Vaccinio uliginosi-Betuletum wykonano zdjęcia fitosocjologiczne metodą Brauna-Blanqueta. Na ośmiu stałych powierzchniach, wielkości od 150 do 400 m², prowadzono systematyczne obserwacje mikologiczne. Na podstawie dotychczasowych obserwacji stwierdzono, że badane płaty zbiorowisk wykazują większą różnorodność gatunkową macromycetes [78 taksonów] niż roślin [41 taksonów]. Największym bogactwem grzybów odznacza się brzezina bagienna i bór bagienny. Najuboższe pod względem liczby gatunków zarówno roślin, jak i grzybów okazały się płaty mszarów Rhynchosporetum albae i Eriophoro angustifolii-Sphagnetum. Badania nad macromycetes fitocenoz torfowiskowych rezerwatu "Stramniczka" wskazują, że zbiorowiska mszarne, rozwijające się na siedliskach wtórnych, nie różnią się znacząco pod względem składu macromycetes w stosunku do zbiorowisk na siedliskach niezaburzonych. W warunkach nasilającej się degeneracji siedlisk, w wyniku odwodnienia ustępują gatunki torfowiskowe, np. Drosera rotundifolia i Lyophyllum palustre, podczas gdy jednocześnie w większym stopniu przenikają gatunki o szerszej skali ekologicznej, np. Calluna vulgaris i Amanita fulva.

Czasopismo: Woda-Środowisko-Obszary Wiejskie
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Zróżnicowanie macromycetes mszaru wrzoścowego Erico-Sphagnetum medii (Schwick. 1933) Moore 1968 - wstępne wyniki badań

Erico-Sphagnetum medii jest jednym z najrzadszych, stopniowo zanikających zbiorowisk torfowiskowych w Polsce. Celem prowadzonych badań było poznanie zróżnicowania macromycetes w tym zespole w warunkach zachodzących procesów regeneracyjnych. Do badań nad grzybami wielkoowocnikowymi wytypowano trzy torfowiska, w przeszłości eksploatowane, obecnie podlegające ochronie rezerwatowej: "Roby", "Stramniczka" i "Torfowisko Toporzyk" [NW Pomorze]. Badania terenowe, rozpoczęte w sierpniu 2007 r., trwały do listopada 2009 r. W badanych płatach Erico-Sphagnetum medii odnotowano dotychczas łącznie 44 gatunki grzybów makroskopowych. Dominującą grupę stanowią grzyby saprotroficzne [23 gatunki], spośród których największy udział mają gatunki rosnące wśród mchów. Do najliczniej i najczęściej notowanych należą: Psilocybe uda, P. elongata, Galerina paludosa i G. tibiicystis. Spośród odnotowanych macromycetes, 25% to gatunki znajdujące się na czerwonej liście grzybów wielkooowocnikowych. Najbogatsze w gatunki grzybów okazały się powierzchnie na "Torfowisku Toporzyk". Na podstawie dotychczasowych badań stwierdzono m.in., że wraz ze zwiększeniem liczby gatunków roślin w płatach Erico-Sphagnetum medii zwiększa się liczba gatunków grzybów, jak również że nie można wyodrębnić grupy gatunków grzybów wyróżniających zespół Erico-Sphagnetum medii.

Czasopismo: Woda-Środowisko-Obszary Wiejskie
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Gospodarka cynkiem na łące trwałej grądowej w warunkach zróżnicowanego nawożenia

Badania były prowadzone w latach 2006-2009 w Zakładzie Doświadczalnym ITP w Falentach, na doświadczeniu łanowym, o powierzchni łanów ok. 0,3 ha, w warunkach grądu właściwego na czarnej ziemi zdegradowanej o składzie granulometrycznym gliny lekkiej pylastej, gdzie był zróżnicowany odczyn gleby. Porównywano wpływ nawożenia mineralnego oraz organicznego (obornik i gnojówka) - dwa poziomy nawożenia azotem 60 (I) i 90 (II) kg&#183ha-&#185 na plonowanie, zasobność gleby w cynk i jego zawartość w runi łąkowej. W pierwszym roku badań, na wszystkich łanach doświadczenia, stwierdzono kwaśny odczyn górnych warstw gleby. Po trzech latach badań na obiektach nawożonych mineralnie i obornikiem (oba poziomy) notowano dalsze zmniejszanie się pH gleby. Nawożenie gnojówką miało stabilizujący wpływ na odczyn gleby. Najmniejsze roczne plony suchej masy runi łąkowej uzyskiwano z obiektów nawożonych obornikiem (oba poziomy nawożenia azotem). Największe roczne plony suchej masy uzyskiwano na obiekcie nawożonym mineralnie w dawce 90 kg N&#183ha-&#185 (NPK/II) oraz nawożonymi gnojówką na tym samym poziomie (G/II). Zasobność badanych gleb w cynk kształtowała się na średnim i wysokim poziomie. Na podstawie przeprowadzonych badań nie stwierdzono jednoznacznej zależności między odczynem gleby a jej zasobnością w cynk. Niezależnie od początkowego odczynu i poziomu zasobności gleby w analizowany składnik, stosowane nawożenie, zarówno mineralne, jak i organiczne, powodowało wyraźne jej zmniejszenie. Największe niedobory cynku w runi łąkowej najczęściej objawiały się w pierwszym pokosie, co mogło wynikać z dużego plonowania oraz efektu rozcieńczania. Wśród stosowanych sposobów nawożenia, mimo zmniejszającej się zasobności cynku w glebie, stwierdzono wyraźną poprawę jego niedoborowych zawartości w runi na obiektach nawożonych obornikiem.

Czasopismo: Woda-Środowisko-Obszary Wiejskie
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Wpływ warunków termiczno-wilgotnościowych na wytrzymałość zawiesin twardniejących stosowanych do budowy przegród przeciwfiltracyjnych metodą wibracyjną w wałach przeciwpowodziowych

W artykule omówiono wyniki: laboratoryjnych badań podstawowych parametrów pięciu zawiesin twardniejących, wykonanych według różnych receptur, najczęściej stosowanych do budowy przegród przeciwfiltracyjnych metodą wibracyjną, laboratoryjnych badań wpływu różnych warunków termicznowilgotnościowych na wytrzymałość na ściskanie jednoosiowe wybranej zawiesiny twardniejącej, używanej w ww. metodzie, terenowo-laboratoryjnych badań stanu przegrody przeciwfiltracyjnej, wykonanej metodą wibracyjną, eksploatowanej przez 4 lata. Stwierdzono, że materiał powstały po stwardnieniu zawiesiny twardniejącej i mieszaniny zawiesiny twardniejącej z piaskiem ulega z czasem destrukcji pod wpływem zmian temperatury (przemarzania), czego następstwem jest zmniejszenie jego wytrzymałości na ściskanie. Najbardziej zmniejszyła się wytrzymałość próbek cyklicznie zamrażanych w temperaturze -20°C i odmrażanych w wodzie w temperaturze pokojowej. Ten sam efekt zaobserwowano w przegrodach przeciwfiltracyjnych wykonanych w wałach przeciwpowodziowych po 4 latach eksploatacji.

Czasopismo: Woda-Środowisko-Obszary Wiejskie
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Uwalnianie azotu i fosforu z materii organicznej gleby

Omówiono proces uwalniania azotu i fosforu z materii organicznej gleby na tle przebiegu i wydajności mineralizacji ich organicznych związków. Oceniono podobieństwa oraz różnice wpływu czynników, kształtujących te procesy, jako źródła dostępnych składników pokarmowych roślin oraz jako jednej z przyczyn rozpraszania tych pierwiastków w środowisku. Zagadnienie przedstawiono głównie na przykładzie procesów zachodzących w glebach użytków zielonych, wykorzystując, między innymi, wyniki badań na długoletnich doświadczeniach łąkowych, prowadzonych w Instytucie Melioracji i Użytków Zielonych w Falentach. Wykazano, iż warunki wilgotnościowe gleby i związana z nimi ilość opadu atmosferycznego oraz temperatura powietrza, zwłaszcza w okresie wegetacyjnym, właściwości fizykochemiczne gleby, w tym zawartość węgla organicznego oraz odczyn, a także forma stosowanego nawozu azotowego i sposób użytkowania kształtują w głównej mierze przebieg i wydajność uwalniania azotu i fosforu z materii organicznej gleb łąkowych. Ich uwalnianiu z gleby, zwłaszcza zasobnej w węgiel organiczny, towarzyszy wymywanie rozpuszczalnych form tych składników do wody gruntowej, co w warunkach dużej wydajności mineralizacji i niewykorzystania przez roślinność, prowadzi do jej zanieczyszczenia związkami azotu i fosforu. Mineralizacja materii organicznej jest również źródłem emisji tlenków azotu [NOx, N<sub>2</sub>O], a wydajność i rodzaj emitowanych gazów zależą od panujących w glebie warunków red-ox.

Czasopismo: Woda-Środowisko-Obszary Wiejskie
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Ichtiofauna wybranych małych cieków w dorzeczu Dolnej Warty

Badania ichtiologiczne przeprowadzono w czterech ciekach: Jordance, Lubni, Krzemiennej i Rudziance, leżących na Pojezierzu Lubuskim, wchodzącym w skład Pojezierza Poznańskiego. Próby ryb pozyskiwano metodą elektropołowów na wyznaczonych stanowiskach. Ogółem na wszystkich rzekach odłowiono i oznaczono 175 osobników, reprezentujących 9 gatunków. Liczebność odłowionych ryb wyraźnie dzieliła badane cieki na: bardzo ubogie - Rudzianka (jeden gatunek), nieco zasobniejsze - Jordanka i Krzemienna, w których odnotowano po trzy gatunki ryb, osiągających niewielkie rozmiary ciała oraz najzasobniejszy - Lubnia, w której złowiono sześć gatunków ryb. Dominantami w biomasie ichtiofauny Lubni i Krzemiennej były szczupak (Esox lucius L.) i płoć (Rutilus rutilus L.), natomiast największy udział w biomasie ryb rzeki Jordanka miał śliz (Barbatula barbatula L.). Ichtiofauna badanych rzek była zdominowana przez gatunki fitofilne i psammofine, w warunkach jednoczesnego braku litofili. We wcześniejszych badaniach, przeprowadzonych przez SZABLIKOWSKIEGO i ZAPOLNIKA [1980], w ichtiofaunie Rudzianki oznaczono siedem gatunków ryb (w tym śliza i kozę - Cobitis taenia L.), w Krzemiennej pięć gatunków (w tym śliza), a w Jordance trzy gatunki: cierniczka (Pungitius pungitius L.), kozę i pstrąga potokowego (Salmo trutta m. fario L.). W Lubni skład ichtiofauny również uległ niekorzystnym zmianom: wśród odłowionych ryb nie występowały oznaczone we wcześniejszych badaniach koza czy kleń (Leuciscus cephalus L.) - gatunki typowo rzeczne. Zaobserwowane w ciągu ponad 20 lat niekorzystne zmiany w składzie i strukturze ichtiofauny badanych rzek wskazują na zubożenie siedlisk.

Czasopismo: Woda-Środowisko-Obszary Wiejskie
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Morfomechaniczne zmiany jaj raka szlachetnego (Astacus astacus L.) w trakcie embriogenezy

Stale wzrastające zanieczyszczanie środowiska oraz presja obcych gatunków raków, a przede wszystkim wyniszczenie przez dżumę raczą, spowodowało znaczne ograniczenie występowania stanowisk raka szlachetnego (Astacus astacus L.) w Polsce. Lepsze poznanie biologii rozrodu i embriogenezy tego gatunku raka jest konieczne nie tylko do jego ochrony przed wyginięciem, ale również poprawy warunków chowu i hodowli. Rozwój zarodkowy raka szlachetnego w warunkach średniej temperatury 8 ± 2°C trwał 2100 D°. Podział żółtka przebiegał w bardzo wolnym tempie i kończył się dopiero po upływie 352 D°. Pierwsze półkoliste zawiązki zarodka zaobserwowano w 592 D°. Zamykanie się blastoporu nastąpiło w 928 D°. W 1200 D° zarodek przybrał postać naupliusa. Na tym etapie widoczne były przydatki: anteny I i II pary oraz żuwaczki. Około 1500 D° serce podjęło pracę. Na krótko przed wylęgiem (1800 D°) pojawił się w oczach pigment, zaś na powierzchni zarodka zaobserwowano równomierne rozmieszczenie komórek barwnikowych. Po przeanalizowaniu zmian morfometrycznych jaj raka szlachetnego stwierdzono, że objętość w trakcie embriogenezy zwiększała się z 9,26 ± 0,44 mm³ do 13,5 ± 0,44 mm³ na krótko przed wylęgiem. Pomiary wytrzymałości mechanicznej osłonek jajowych ujawniły, że była ona dość znaczna na początku embriogenezy (ponad 150 ± 20,2 g) i zmniejszała się w trakcie rozwoju embrionalnego do wartości 83,5 ± 7,1 g w chwili wylęgu. Współczynnik S/V na początku rozwoju zarodkowego wynosił 2,291 i w miarę trwania embriogenezy zmniejszał się do 2,017.

Czasopismo: Woda-Środowisko-Obszary Wiejskie
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Związek między opadami uprzednimi a uwilgotnieniem gleby w uprawie buraków cukrowych na Kujawach

Warunki glebowe na obszarze Kujaw sprzyjają uprawie buraków cukrowych. Za mniej sprzyjające uznaje się warunki klimatyczne. Uprawa buraków cukrowych jest zagrożona okresowymi niedoborami wody. Ze względu na zmienność opadów i ich wpływ na kształtowanie się wilgotności gleby i oddziaływanie na rozwój roślin uprawnych w krótkich okresach zbadano związek między opadami uprzednimi, występującymi w okresach o różnej długości, a wilgotnością gleby w uprawie buraków cukrowych. Miarą opadów uprzednich jest wskaźnik standaryzowanego opadu SPI, a uwilgotnienia gleby - wskaźnik wilgotności gleby SMI. Na podstawie doświadczenia modelowego, przeprowadzonego dla lat 1970-2009, stwierdzono, że uwilgotnienie gleby na koniec miesięcy okresu wegetacji buraków cukrowych na Kujawach w największym stopniu zależy od opadu, który wystąpił do dwóch miesięcy wstecz.

Czasopismo: Woda-Środowisko-Obszary Wiejskie
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Emisja gazowych związków azotu z rolnictwa

Wśród różnorodnych działań w obszarze rolnictwo-środowisko konieczność ochrony powietrza na terenach użytkowanych rolniczo jest dzisiaj równie ważnym zadaniem, jak dbałość o czystość znajdujących się tam zasobów wodnych. Substancjami zanieczyszczającymi powietrze, które w znacznych ilościach powstają w toku szeroko rozumianej produkcji rolniczej, są między innymi gazowe, nieorganiczne związki azotu: amoniak [NH<sub>3</sub>], tlenki azotu - NO<sub>x</sub>, w tym tlenek azotu (I), powszechnie określany mianem "podtlenku azotu". Emisja każdego z tych związków powoduje określone zakłócenia w środowisku. Na podstawie literatury oraz wyników badań, wykonanych w IMUZ i kontynuowanych w ITP, w sposób syntetyczny omówiono problematykę szacowania, modelowania oraz ograniczania tych zanieczyszczeń powietrza atmosferycznego w warunkach polskiego rolnictwa. Przedstawiono konkretne wyniki pomiarów ilościowych emisji amoniaku i podtlenku azotu z różnych źródeł rolniczych, wykonane w ramach działalności statutowej i współpracy międzynarodowej w Zakładzie Chemii Gleby i Wody IMUZ w Falentach.

Czasopismo: Woda-Środowisko-Obszary Wiejskie
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Stan ilościowy azotu mineralnego w glebach użytków zielonych a stężenie azotanów w wodzie gruntowej

W pracy zaprezentowano wyniki badań zależności między zasobnością gleb użytków zielonych w azot mineralny oraz zawartością w nich azotu azotanowego i azotu amonowego w okresie jesieni, a stężeniem azotanów w wodzie gruntowej spod tych użytków w okresie wiosny następnego roku. Badania zrealizowano na podstawie wyników monitoringu gleby i wody na terenach zajmowanych przez użytki zielone w Polsce, prowadzonego przez Krajową Stację Chemiczno-Rolniczą (KSChR) i podlegające jej okręgowe stacje, we współpracy z Instytutem Technologiczno-Przyrodniczym (ITP) w Falentach. Stwierdzono w szczególności, że: 1) w warunkach Polski, zasobność gleb użytków zielonych w azot mineralny w porze jesiennej nie była skorelowana ze stężeniem azotanów(V) i (III) w wodach gruntowych spod tych użytków w okresie wiosny następnego roku; 2) stężenie azotanów( V) i (III) w wodzie w znikomym stopniu i ograniczonym zakresie związane było z zawartością azotu azotanowego(V) i azotu amonowego w glebie (biorąc pod uwagę różne rodzaje gleb i ich warstwy); 3) w analizowanym układzie czasowym i uwarunkowaniach, rozpatrywane wskaźniki stanu ilościowego azotu mineralnego w glebie nie były dobrymi predykatorami zanieczyszczenia wód gruntowych azotanami.

Czasopismo: Woda-Środowisko-Obszary Wiejskie
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Struktura koryta Potoku Huncowskiego w słowackich Tatrach Wysokich

W pracy scharakteryzowano strukturę koryta Potoku Huncowskiego w słowackich Tatrach Wysokich. Bazując na klasyfikacji Buffingtona i Montgomery’ego oraz zmianach spadku koryta, ciek podzielono na szesnaście odcinków. Następnie, wykorzystując metodę kartowania koryt rzek górskich wg instrukcji zaproponowanej przez Kamykowską i in., dokonano pomiaru erozyjnych i akumulacyjnych mezoform występujących w korycie. Na podstawie ich rozkładu przestrzennego wnioskowano o dominującym procesie i przypisano typ koryta: erozyjny, tranzytowy, tranzytowo-akumulacyjny. W celu przedstawienia szczegółowej charakterystyki struktury koryta pod względem wielkości form, litologii i spadku koryta wprowadzono podtypy. Stwierdzono, że struktura koryta Potoku Huncowskiego jest uwarunkowana litologią i spadkiem koryta. Podjęto próbę oceny stabilności koryta. Na podstawie zebranych danych stwierdzono, że koryto jest stabilne i Potok Huncowski nie zagraża działalności człowieka.

Czasopismo: Woda-Środowisko-Obszary Wiejskie
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Wpływ sieci Natura 2000 na działalność gospodarstw rolnych położonych na terenie obszarów specjalnej ochrony "Ostoja Warmińska" i "Przełomowa Dolina Narwi"

Celem pracy była analiza funkcjonowania gospodarstw rolnych położonych na obszarze Natura 2000. Badaniami przeprowadzonymi na przełomie lat 2012 i 2013 objęto 66 rolników, których gospodarstwa były położone na terenie dwóch obszarów „naturowych”: OSO (obszar specjalnej ochrony) „Ostoja Warmińska” w woj. warmińsko-mazurskim i OSO „Przełomowa Dolina Narwi” w woj. podlaskim. Podstawową metodą badawczą była metoda kwestionariuszowa. Badania wykazały, że położenie gospodarstwa na obszarze prawnie chronionym nie wpływa negatywnie na jego działalność. Wykazano również, że większość rolników nie posiada wiedzy na temat celu ustanowienia obszaru Natura 2000, co może powodować zagrożenie dla chronionych w jego ramach siedlisk i gatunków.

Czasopismo: Woda-Środowisko-Obszary Wiejskie
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Zastosowanie programu SWMM do oceny funkcjonowania oczyszczalni wód deszczowych

Prognoza jakości i ilości ścieków deszczowych oraz osadów ściekowych jest bardzo złożona ze względu na stochastyczny charakter zjawisk opadowych oraz procesów gromadzenia i zmywania zanieczyszczeń deponowanych na powierzchni zlewni. Ma to szczególnie duże znaczenie w projektowaniu ciągów technologicznych oczyszczalni wód deszczowych (OWD), gdzie przyjęcie błędnych założeń na etapie obliczeń może doprowadzić do nieprawidłowego funkcjonowania poszczególnych obiektów i urządzeń. Przedstawiona w artykule wstępna ocena funkcjonowania oczyszczalni wód deszczowych przy ul. Witosa w Kielcach, do której dopływają ścieki głównie z terenu pod zabudową jedno- i wielorodzinną, stanowi pierwszy etap badań, mających na celu stworzenie modelu matematycznego analizowanego fragmentu sieci kanalizacyjnej. Model numeryczny oczyszczalni wód deszczowych (OWD) wykonano w programie SWMM (ang. Storm Water Management Model) na podstawie dokumentacji projektowej obiektu oraz wizji terenowej, natomiast model hydrodynamiczny zlewni wraz z siecią kanalizacji deszczowej – na podstawie map topograficznych i zasadniczych. Do obliczeń średniego jednostkowego natężenia deszczu (q) wykorzystano 33 zdarzenia opadowe zarejestrowane w latach 2010–2011, podczas których czas trwania deszczu i wysokość warstwy opadu zmieniały się odpowiednio w zakresach td = 12–1244 min oraz P = 1,8–44,6 mm. Przeprowadzone symulacje działania OWD wykazały, że gdy średnie jednostkowe natężenie deszczu przyjmowało wartości poniżej 10 dm<sup>3</sup>∙(ha∙s)<sup>-1</sup>, stopień redukcji zawiesin ogólnych (η) w osadniku zmieniał się w granicach 0,78–0,98, a gdy q = 10–75 dm<sup>-1</sup>∙(ha∙s), to η = 0,69–0,88. Wykonane w pracy obliczenia mają charakter wyłącznie szacunkowy, ponieważ model nie został skalibrowany na podstawie rzeczywistych wartości natężenia przepływu ścieków deszczowych oraz stężenia zawiesin ogólnych.

Czasopismo: Woda-Środowisko-Obszary Wiejskie
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Zmiany stężenia związków biogennych w poszczególnych fazach obiegu wody w zlewni cieku spod Laszczek

Klasyczny cykl obiegu wody w zlewni rzecznej polega na przejściu opadu atmosferycznego
poprzez infiltrację efektywną do wód gruntowych, za pośrednictwem których definitywnie
odpływa ze zlewni. Badania nad obiegiem wody i substancji chemicznych są wykonywane
także w Instytucie Melioracji i Użytków Zielonych w Falentach. Prace koncentrują się głównie
nad obiegiem substancji biogennych, których udział w różnych fazach obiegu wody w
zlewni pozostaje w bezpośrednim związku z produkcją rolniczą, hodowlaną i przeobrażeniami
wiejskich jednostek osadniczych.
Obiekt doświadczalny w Falentach jest położony w bezpośrednim sąsiedztwie Instytutu w
zlewni Raszynki. Prace są wykonywane w mikrozlewni tzw. Cieku Wschodniego spod Laszczek.
Opróbowaniu poddano główne fazy cyklu obiegu wody, od opadu atmosferycznego
poprzez wody infiltracyjne w strefie saturacji do wód podziemnych. Dzięki opróbowaniu wód
infiltracyjnych oraz wód ze strefy saturacji na zróżnicowanych głębokościach uzyskano pełen
obraz zmian chemicznego składu wód w profilu pionowym.
Wykonane badania potwierdzają zasadność kompleksowego i jednoczesnego rozpoznania
jakości wody w poszczególnych fazach krążenia w zlewni rzecznej.

Czasopismo: Woda-Środowisko-Obszary Wiejskie
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Liczebność i aktywność mikroorganizmów w glebie spod uprawy kukurydzy w dolinie rzeki Dayi na terenie Ghany

Próbki gleby (piasek słabogliniasty) pobrano z uprawy kukurydzy usytuowanej w gęsto zalesionej dolinie rzeki Dayi, płynącej przez dystrykt Kpandu we wschodniej części Ghany. Określono w niej liczebność podstawowych i fizjologicznych grup mikroorganizmów oraz zawartość biomasy żywych drobnoustrojów. Liczebność i aktywności mikroorganizmów w glebie usytuowanej w gęsto zalesionej dolinie rzeki Dayi w Ghanie są porównywalne do liczebności i aktywności drobnoustrojów spotykanych w glebach o podobnym składzie granulometrycznym w Polsce. Liczebność bakterii, a także promieniowców w badanej glebie kształtowała się na poziomie 10<sup>6</sup> jtk w 1 g s.m. gleby, a grzybów i drobnoustrojów rozkładających białko i tłuszcz - na poziomie 10<sup>4</sup> jtk w 1 g s.m. gleby. Najmniejsza była liczebność drobnoustrojów rozkładających skrobię. Zawartość biomasy mikroorganizmów w badanej glebie (600 mg C·(100 g)-¹) odpowiada jej wartości w warunkach Polski w glebie uprawnej, po zastosowaniu nawożenia mineralnego i wapnowania co 4 lata.

Czasopismo: Woda-Środowisko-Obszary Wiejskie
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Wpływ kontrolowanego wypalania traw na liczebność grzybów glebowych

Badania nad wpływem kontrolowanego pożaru traw na liczebność grzybów glebowych przeprowadzono na trzech glebach łąkowych w miejscu pożaru kontrolowanego, w ekotonie i poza miejscem pożaru (powierzchnia kontrolna), w czterech terminach: w kwietniu, lipcu i październiku 2008 r. oraz w kwietniu 2009 r. Po wypaleniu odnotowano zmniejszenie ogólnej liczebności grzybów. Po upływie roku stwierdzono zwiększenie liczebności badanych mikroorganizmów do poziomu kontrolnego.

Czasopismo: Woda-Środowisko-Obszary Wiejskie
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka