rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Wpływ środka dezynfekcyjnego Divosan Forte na przyrost biomasy środowiskowego szczepu Trichoderma viride

Środki dezynfekcyjne w dzisiejszych czasach są niezbędnym elementem w medycynie, przemyśle farmaceutycznym i spożywczym. Mikroorganizmy oporne lub posiadające zdolność degradacji dezynfektantów stanowią zagrożenie dla bezpieczeństwa zdrowia człowieka, ale mogą też zostać wykorzystane w procesach unieczynnienia środków dezynfekcyjnych. Celem przeprowadzonych badań była ocena wpływu środka dezynfekcyjnego na bazie kwasu nadoctowego na przyrost biomasy środowiskowego izolatu Trichoderma viride. Materiałem badawczym były izolat T. viride 56 pochodzący z hali technologicznej zakładu produkcyjnego branży spożywczej, oporny na preparat dezynfekcyjny Divosan Forte (DF). Użyty preparat zawiera: kwas nadoctowy, kwas octowy oraz nadtlenek wodoru w stosunku 1:1:1. Hodowle prowadzono w podłożu pełnym mineralnym CYA i podłożach zmodyfikowanych. Modyfikacja polegała na dodaniu preparatu (0,15; 0,30, 0,60% v/v) lub kwasu octowego (0,15; 0,30% v/v), lub nadtlenku wodoru (0,30% v/v). Równolegle prowadzono hodowlę w podłożach mineralnych z alternatywnymi źródłami węgla w formie preparatu lub kwasu octowego. Kontrolę negatywną stanowiło podłoże mineralne bez źródła węgla. Układy inokulowano wystandaryzowaną zawiesiną zarodników grzyba i inkubowano przez 21 dni. W 7, 14 i 21 dniu wyznaczano suchą masę grzybni każdego z układów. Wyniki przedstawiono w [g s.m.·dm–3]. Nie stwierdzono istotnych różnic w przyroście biomasy szczepu T. viride 56 w układach z alternatywnym źródłem węgla w porównaniu do kontroli negatywnej. W obecności komercyjnego preparatu i obecności łatwo przyswajalnego źródła węgla obserwowano większy przyrost biomasy niż w pełnym podłożu mineralnym.

Czasopismo: Proceedings of ECOpole
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki o ziemi i środowisku
Stan zanieczyszczenia renaturyzowanego jeziora Sawąg związkami azotu i fosforu

Celem pracy była ocena stanu przekształconego jeziora Sawąg, położonego na Pojezierzu Olsztyńskim. Obiekt należy do jezior, które w XIX wieku zostały osuszone z przeznaczeniem na grunty rolnicze. Wcześniej jezioro miało powierzchnię około 230 ha, co kwalifikuje je jako największe odwodnione jezioro Pojezierza Olsztyńskiego. Po osuszeniu teren zagłębienia utrzymywany był jako łąki aż do lat 90. XX w., kiedy zbiornik zaczął się stopniowo odtwarzać w wyniku pogorszenia się drożności urządzeń melioracyjnych. Obecnie jezioro Sawąg składa się z trzech oddzielnych akwenów o łącznej powierzchni 106 ha. Obiekt charakteryzuje się rolniczym użytkowaniem zlewni, co przy niewielkiej głębokości zbiornika powoduje jego znaczne zagrożenie degradacją. Badania prowadzono w ciągu 3 lat hydrologicznych 2008-2010 i objęto nimi 3 akweny, z których współcześnie składa się jezioro Sawąg: północny (62 ha), centralny (14 ha) i południowy (30 ha). Próbki wody do badań pobierano 8-krotnie w każdym roku i oznaczano w nich: azotany(III), azotany(V), azot amonowy, azot ogólny oraz fosfor ogólny i fosforany rozpuszczone. Dodatkowo oznaczano stężenie tlenu, odczyn, przewodność elektrolityczną, chlorofil a i mętność. Badania wykazały, że stan jeziora Sawąg po przywróceniu zwierciadła wody był niekorzystny. Wszystkie akweny cechowały się wysoką przewodnością elektrolityczną (średnio 405 μS·cm<sup>–1</sup>) i ogromnym nadmiarem związków fosforu w ekosystemie (0,33 mg · dm<sup>–3</sup>), a przez to tendencją do intensywnych zakwitów fitoplanktonu. Przykład jeziora Sawąg wskazuje, że renaturyzacja dawnych jezior, obok wielu korzyści (ochrona zasobów wodnych, walory krajobrazowe, wędkarstwo i inne), przynosi również poważny problem utrzymania ich stanu ekologicznego.

Czasopismo: Proceedings of ECOpole
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki o ziemi i środowisku
Wpływ sposobu użytkowania terenu na jakość wód gruntowych

W latach 2007-2010 na Pojezierzu Olsztyńskim na terenie wsi Bałdy prowadzono badania nad wpływem użytkowania rolniczego gleb na jakość wód gruntowych. Wody pobierano z piezometrów umieszczonych na: glebach mineralnych - odwadniane siecią drenarską grunty orne, na granicy pomiędzy łąką i gruntem ornym; na pastwiskach w pobliżu mechaniczno-biologicznej oczyszczalni ścieków oraz w obniżeniu terenu przy rowie melioracyjnym, a także na łące położonej na murszejącej glebie torfowej. W pobieranych raz w miesiącu wodach gruntowych oznaczono: odczyn, ChZTCr oraz zawartość składników popielnych, TDS i zasolenie. Stwierdzono, że na wartość odczynu wpływały rodzaj i sposób zagospodarowania gleb oraz opady atmosferyczne, które w zależności od intensywności i rozkładu powodowały zmianę odczynu od kwaśnego do zbliżonego do obojętnego. Stwierdzono, że nawet mało intensywne (łąka) zagospodarowanie murszejącej gleby torfowej powodowało większe zanieczyszczenie wód gruntowych niż użytkowanie gleb mineralnych w formie pastwiska łąki czy gruntu ornego. Wykazano również, że mało efektywnie działająca mechaniczno-biologiczna oczyszczalnia ścieków stanowi istotne źródło zanieczyszczenia wód gruntowych substancjami mineralnymi i organicznymi.

Czasopismo: Proceedings of ECOpole
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki o ziemi i środowisku
Usuwanie zanieczyszczeń z wód w hybrydowym reaktorze membranowym przy współudziale procesu MIEX®DOC

Celem pracy było określenie efektywności usuwania zanieczyszczeń organicznych i nieorganicznych z wody w hybrydowym reaktorze membranowym, w którym realizowano proces wymiany jonowej i ultrafiltracji. W badaniach wykorzystano żywicę MIEX® firmy Orica Watercare oraz ultrafiltracyjny moduł kapilarny zanurzeniowy ZeeWeed 1 (ZW 1), pracujący w podciśnieniu, wykonany z polifluorku winylidenu, firmy GE Power&Water. Zastosowanie wielofunkcyjnego reaktora korzystnie wpływało na efektywność usuwania zanieczyszczeń, uzyskując wodę oczyszczoną wysokiej jakości, a w odniesieniu do procesu ultrafiltracji zminimalizowano problem foulingu membrany.

Czasopismo: Proceedings of ECOpole
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki o ziemi i środowisku
Zmiany składu materii organicznej podczas oczyszczania ścieków komunalnych

Efektywność oczyszczania ścieków zależy nie tylko od zastosowanej technologii dostosowanej do jakości dopływających ścieków surowych, ale również od problemów eksploatacyjnych czy gospodarki wodami osadowymi. Obecnie oczyszczalnie nie stosują metod wydzielonego oczyszczania odcieków powstających w trakcie przeróbki osadów i są zawracane na początek ciągu technologicznego oczyszczalni. Wody osadowe ze względu na zawartość substancji organicznej niepodatnej na biodegradację mogą wpływać na efektywność realizowanych procesów oczyszczania. Dlatego też ważne jest nie tylko określenie ogólnej zawartości związków organicznych w ściekach, ale również dokonanie szczegółowej charakterystyki substancji organicznych przez wyznaczenie frakcji ChZT. W niniejszych badaniach przeanalizowano przemiany materii organicznej podczas oczyszczania ścieków w kolejnych etapach mechaniczno-biologicznego oczyszczania ścieków, dokonując analizy składu frakcyjnego materii organicznej. Badania prowadzono na ściekach pochodzących z oczyszczalni pracującej w technologii zintegrowanego usuwania związków organicznych i biogennych. Wykazano m.in., że cyrkulacja odcieków powstających podczas odwadniania osadów powodowała wzrost stężenia trudno rozkładalnej substancji organicznej. Podczas mechaniczno-biologicznego procesu oczyszczania całkowicie uległy zmianie proporcje frakcji Si, Ss, Xi, Xs. Dominującą frakcją w ściekach oczyszczonych była frakcja związków rozpuszczonych nieulegających biologicznemu rozkładowi przez mikroorganizmy - Si. Łącznie frakcje inertne (Si i Xi) w ściekach oczyszczonych stanowiły 76,4% całkowitego ChZT. Udział frakcji Xi na poziomie 16,3% całkowitego ChZT w ściekach oczyszczonych pozwala stwierdzić, że zachodzące procesy oczyszczania działają z dużą efektywnością, na które nie mają wpływu doprowadzane wody osadowe.

Czasopismo: Proceedings of ECOpole
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki o ziemi i środowisku
Występowanie mikrozanieczyszczeń z makrogrupy PPCPs w wodzie basenowej

Utrzymywanie mikrobiologicznej jakości wody basenowej, mające na celu zahamowania rozprzestrzeniania się zakażeń i chorób, jest priorytetem dla wszystkich właścicieli i zarządców basenów. Istnieje wiele środków dezynfekcyjnych stosowanych w basenach, które mogą potencjalnie powodować produkcję szerokiej gamy ubocznych produktów dezynfekcji (DBP). Mikrozanieczyszczenia te powstają na skutek reakcji z organicznymi i nieorganicznymi substancjami wprowadzanymi na obiekty przez ich użytkowników. Oprócz wielu ubocznych produktów dezynfekcji, w wodzie basenowej współcześnie identyfikowane są również mikrozanieczyszczenia z makrogrupy PPCPs (ang. Pharmaceuticals and Personal Care Products). Przeprowadzone w pracy chromatograficzne analizy jakościowe wody pobranej z niecki basenu szkolnego wykazały obecność ponad 100 różnych mikrozanieczyszczeń, niezidentyfikowanych dotychczas w tym środowisku, m.in. leków, hormonów, witamin, domieszek przemysłowych czy też składników kosmetyków. Do identyfikacji związków zastosowano metodę chromatografii gazowej z detekcją mas GC-MS z jonizacją elektronową poprzedzoną ekstrakcją do fazy stałej SPE (ang. Solid Phase Extraction).

Czasopismo: Proceedings of ECOpole
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki o ziemi i środowisku
Pozostałości pestycydów w próbkach wielkopolskich wód powierzchniowych pobieranych na terenach intensywnie użytkowanych rolniczo (2006-2007)

Próbki wód powierzchniowych zlokalizowanych na terenach intensywnej gospodarki rolnej województwa wielkopolskiego były pobierane w 2006 i 2007 roku. Ogółem 55 próbek (30 i 25 odpowiednio w latach 2006 i 2007) pozyskano z jezior (15 w 2006 roku, 10 w 2007 roku), rzek (po 9 próbek w każdym z lat) oraz stawów (po 6 próbek w każdym z lat). Badaniami objęto 42 herbicydy, insektycydy i fungicydy popularnie stosowane w ochronie roślin. Spośród wszystkich pobranych próbek wód 43 (78,2%) miało pozostałości środków ochrony roślin używanych w intensywnej produkcji rolnej. Wszystkie wybrane do badań pestycydy były ekstrahowane z próbek wód z wykorzystaniem ekstrakcji do fazy stałej (węgiel aktywowany), a następnie oznaczane metodą chromatografii cieczowej z tandemowym detektorem masowym (RP-UPLC-MS/MS). Najczęściej w analizowanych próbkach wykrywano pozostałości atrazyny (60,0%), desetyloatrazyny (56,4%), karbendazymu (45,4%), symazyny (36,4%), desisopropyloatrazyny (34,5%), izoproturonu (29,1%) i etofumesatu (21,8%). Ogółem, pozostałości 29 z 42 poszukiwanych pestycydów zostały znalezione, jednakże ich stężenia były zazwyczaj na bardzo niskim poziomie. Dolna granica oznaczalności została wyznaczona dla poszczególnych pestycydów w przedziale od 0,01 do 0,05 µg/dm3. Największa znaleziona pozostałość pochodziła od metabolitu triazyn desetyloatrazyny (0,55 µg/dm3, staw, maj 2007). Wszystkie próbki wody pozyskane ze stawów były zanieczyszczone pozostałościami poszukiwanych pestycydów i zarazem na najwyższym poziomie ilościowym. W próbkach wód pozyskanych z rzek pozostałości pestycydów były oznaczane tylko na bardzo niskim poziomie (0,01÷0,04 µg/dm3).

Czasopismo: Proceedings of ECOpole
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki o ziemi i środowisku
Geoturystyka w pracy dydaktyczno-wychowawczej nauczyciela geografii

Geostanowiska są miejscami odwiedzanymi przez różne grupy turystów. Są wśród nich także uczniowie biorący udział w wycieczkach klasowych i szkolnych. Oni bowiem, łącząc turystykę edukacyjną z krajoznawstwem, mają możliwość poznać m.in. dziedzictwo geologiczne odwiedzanego regionu. Szkolny lub klasowy wyjazd pełni też ważną funkcję wychowawczą dzieci i młodzieży oraz uwrażliwia je na piękno otaczającego świata. Wycieczka jest zatem, dobrą okazją dla uczniów do zdobycia nowych oraz utrwalenia już posiadanych wiadomości i umiejętności poza szkolną ławą. Taka edukacja – z dala od szkoły – jest zwykle dla młodych ludzi bardzo interesująca, a przez to efektowna i efektywna. Autorzy pracy podejmują próbę omówienia geoturystyki jako formy edukacji i wychowania uczniów. Szkolny lub klasowy wyjazd nauczycieli z podopiecznymi jest też ważny z pedagogicznego punktu widzenia i pozwala na kształtowanie szeroko rozumianych postaw prospołecznych u młodych ludzi. W niniejszym artykule autorzy chcą zwrócić uwagę na te zagadnienia w nawiązaniu do geoturystyki. Wśród postawionych sobie celów jest też poznanie aktywności nauczycieli w organizowaniu wyjazdów turystycznych do różnorodnych miejsc związanych z geologią. By zrealizować obrany cel, autorzy artykułu zdecydowali się na badania ankietowe, ograniczając dwustronicowy kwestionariusz do 16 pytań. Spośród pedagogów sondażem tym objęto wyłącznie nauczycieli geografii, którzy są najbardziej związani z edukacją geologiczną. Często też podejmują się wyjazdów z młodzieżą lub służą pomocą swoim kolegom, który uczą innych przedmiotów, ale także angażują się w turystykę szkolną. Poznanie zainteresowań nauczycieli geografii wyjazdami turystycznymi do geostanowisk, organizacji i celów wyjazdów szkolnych i klasowych oraz form geoedukacji w terenie może mieć charakter aplikacyjny. Jest to szczególnie ważne dla nauczycieli geografii oraz innych osób zajmujących się geoedukacją i organizacją wycieczek młodzieży do geostanowisk. Dydaktyczny i wychowawczy charakter takich szkolnych wyjazdów może również przyczyniać się do zwiększenia różnorodności ofert geoturystycznych i geoproduktów w miejscach związanych z edukacją geologiczną.

Czasopismo: Geotourism / Geoturystyka
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Związki geologii z historią jako podstawa tworzenia geoproduktów na obszarze Geoparku Przedgórze Sudeckie – fakty i perspektywy

Na obszarze Geoparku Przedgórze Sudeckie występuje wiele interesujących obiektów o wybitnych walorach geologicznych. Nabierają one szczególnego znaczenia zwłaszcza wtedy, kiedy powiązana jest z nimi działalność człowieka. Mogą to być stare wyrobiska podziemne, obiekty wykonane ludzką ręką, np. wały kultowe na Ślęży i Raduni, a także miejsca dawnej eksploatacji. Interesujące zarówno pod względem edukacyjnym, jak i turystycznym jest powiązanie miejsc wydobycia surowców skalnych z budowlami wykonanymi z pozyskanego materiału czy innymi artefaktami. Stąd także obiekty i miejsca, mające oba rodzaje walorów i stanowiące istotne dla regionu geostanowiska kulturowe. Ich potencjał zwiększa atrakcyjność turystyczną i może przyczynić się do zwiększenia ruchu turystycznego na opisywanym obszarze. W celu wyróżnienia najbardziej interesujących geostanowisk kulturowych leżących na obszarze Geoparku Przedgórze Sudeckie dokonano waloryzacji geoturystycznej 20 wybranych obiektów. Dzięki przeprowadzonej waloryzacji możliwa była ocena wartości merytorycznej, dydaktycznej i atrakcyjności turystycznej wytypowanych geostanowisk. Waloryzacja wykazała, że wiele opisywanych geostanowisk to miejsca bardzo atrakcyjne pod względem rozwoju turystyki. W dalszym ciągu jednak wiele do życzenia pozostawia poziom zagospodarowania turystycznego. Dużym problemem jest także promocja i niewielka ilość rzetelnych informacji, które można znaleźć w ogólnie dostępnych źródłach przekazu, w tym w Internecie. Przeprowadzona ocena pozwoliła na wyróżnienie 10 najbardziej cennych geostanowisk kulturowych na obszarze Przedgórza Sudeckiego – Geo-kultur TOP 10. Obiekty te powinny być objęte szczególnym zainteresowaniem władz, instytucji i organizacji lokalnych, gdyż znaczna część z nich wymaga podjęcia działań mających na celu poprawę ich bazy turystycznej. Osiągnięcie tego celu będzie możliwe dzięki współpracy i wzajemnemu wsparciu tych instytucji. Dlatego istotne w tym przypadku może być podejmowanie inicjatyw przez Geopark Przedgórze Sudeckie, który może pełnić rolę organizacji koordynującej wspólne poczynania. Takie działania mogą się przyczynić do poprawy atrakcyjności turystycznej regionu, a co za tym idzie również jego rozwoju społeczno-gospodarczego.

Czasopismo: Geotourism / Geoturystyka
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Geoturystyka i geoedukacja w rezerwacie przyrody nieożywionej „Prządki” im. prof. Henryka Świdzińskiego

Rezerwat przyrody nieożywionej „Prządki” to jeden z najlepiej rozpoznawalnych i udokumentowanych geostanowisk Karpat Zewnętrznych. Historia badań, ochrony i turystyki ma tutaj długą tradycję. Jest to także obiekt o dużym potencjale geoturystycznym ze względu na dobrze zachowane i wyeksponowane krajobrazowo piaskowcowe formy skalne, czytelnie wypreparowaną mikrorzeźbę, powiązania kulturowe i ekologiczne, a także łatwy dostęp i zwiedzanie geostanowiska. W pracy przedstawiono możliwości wykorzystania geoedukacyjnego rezerwatu na tle jego budowy geologicznej, geomorfologii, walorów biotycznych oraz wpływu na lokalną historię . Zaproponowano zakres tematów do prowadzenia dydaktyki, wskazano najbardziej czytelne cechy oraz dalsze możliwości zagospodarowania i udostępnienia obiektu.

Czasopismo: Geotourism / Geoturystyka
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Ośrodek Tradycji Garncarstwa w Chałupkach (Góry Świętokrzyskie) jako obiekt geoturystyczny

Z dużym prawdopodobieństwem można przyjąć, że wiejski ośrodek garncarski w rejonie dzisiejszej miejscowości Chałupki (gmina Morawica) należy do najstarszych w regionie świętokrzyskim i funkcjonował już w czasach rzymskich (II w n.e.). Okres jego świetności przypada na XVIII i XIX w. W dwudziestoleciu międzywojennym liczył prawie 70 warsztatów i liczba ta stopniowo malała aż do roku 1993, kiedy został zamknięty ostatni warsztat Stefana Sowińskiego. Garncarstwo rozwinęło się w oparciu o lokalne złoża krasowych glin neogeńskich, występujących w obrębie lejów krasowych utworzonych w wapieniach górnej jury. Gliny te pozyskiwano szybikami na obszarze około 8,6 km2, obejmującym miejscowość Chałupki i ciągnącym się na południe od niej. Proces produkcji ceramiki był wieloetapowy. Obejmował przygotowanie gliny, tzw. „gojenie”, formowanie naczyń na toczku garncarskim, suszenie, glazurowane i wypalanie w piecach. Asortyment wyrobów ceramicznych uległ z czasem wzbogaceniu. Obok naczyń użytkowych pojawiły się zabawki, głównie gwizdki, oraz kropielnice i figury świętych. Ceramika z Chałupek była używana nie tylko przez ludność lokalną, lecz w całym regionie świętokrzyskim, a nawet poza jego granicami. Z biegiem czasu zmieniało się jej przeznaczenie od czysto użytkowego po dekoracyjne. Od 1998 r. funkcjonuje w Chałupkach Ośrodek Tradycji Garncarstwa, pełniący rolę muzealno-edukacyjną. Corocznie, w lipcu, na terenie ośrodka odbywa się festyn etnograficzny „Chałupkowe Garncynki”. Ośrodek Tradycji Garncarstwa w Chałupkach jest licznie odwiedzany przez turystów – zarówno indywidualnych, jak i grupy zorganizowane oraz wycieczki szkolne. Stanowi obiekt geoturystyczny promujący dziedzictwo kulturowe Chałupek.

Czasopismo: Geotourism / Geoturystyka
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Atrakcyjność Pienińskiego Parku Narodowego w opinii turystów

Parki narodowe w Polsce są chętnie odwiedzane przez turystów. Wśród nich dużą popularnością cieszy się również Pieniński Park Narodowy, będący jednym z najmniejszych parków narodowych w kraju. Ochroną obejmuje on część Pienin odwiedzaną przez zorganizowane grupy turystów już od prawie 200 lat. Obszar Pienin odznacza się walorami przyrodniczymi, tj. specyficzną budową geologiczną, urozmaiconym ukształtowaniem terenu oraz ciekawą szatą roślinną. Cechuje się również obecnością obiektów kulturowych i punktów widokowych. Na jego terenie organizowane są wydarzenia, które mogą przyciągać turystów. Celem pracy było wskazanie najatrakcyjniejszych turystycznie miejsc i obiektów parku w opinii odwiedzających. Badania ankietowe w postaci sondażu diagnostycznego przeprowadzono na terenie parku na szlaku żółtym, z przełęczy Szopka w kierunku Krościenka. W opinii respondentów głównym atutem parku są walory krajobrazowe oraz szlaki piesze. Najbardziej atrakcyjnym turystycznie miejscem są Trzy Korony, dużą popularnością cieszy się również spływ Dunajcem. Park najczęściej odwiedzają osoby w wieku 20–40 lat, z wykształceniem wyższym, wybierające turystykę pieszą. Na obszarze parku turyści najczęściej spędzają dwa, trzy dni, często jest on także miejscem jednodniowych wycieczek. Respondenci deklarują chęć ponownego odwiedzenia parku, co wskazuje na jego atrakcyjność i pozwala wysunąć wniosek, iż ruch turystyczny na jego obszarze będzie wzrastał.

Czasopismo: Geotourism / Geoturystyka
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Badanie wybranych właściwości fizycznychanten znaczników RFID drukowanych w technice natryskowej

Drukowanie elementów elektronicznych staje się coraz ważniejszym obszarem zastosowania technik poligraficznych. Drukowanie anten znaczników RFIDumożliwia uzyskanie niskiego kosztu jednostkowego ich wytworzenia, a jednocześnie daje możliwość łatwej integracji z wieloma produktami, np. inteligentnymi etykietami. Potencjalnie najbardziej interesujące techniki drukowania bez form, tj. cyfrowe, tworzą obraz z elementarnych punktów, np. kropli. Stąd też interesującestaje się zbadanie, czy taka technika drukowania wpływa negatywnie na właściwości fizyczne wydrukowanych anten.W artykule opisano badania rezystancji, chropowatości oraz grubości nadruku dla anten HF i UHF RFID drukowanych techniką natryskową (inkjet). Na podstawie uzyskanych wyników wyliczono wartości parametrów wpływających na efektywność takich anten przy założonych częstotliwościach pracy. Badania udowodniły, że wykonane w ten sposób anteny spełniają wszystkie wymagania użytkowe.

Czasopismo: Acta Poligraphica
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Folie kompostowalne jako element biodegradowalnego opakowania innowacyjnego

W artykule przybliżono zagadnienie opakowania innowacyjnego na przykładzie folii kompostowalnej Nature Flex NVS. Część doświadczalna przedstawia proces przemysłowego kompostowania tejże folii z nadrukiem wykonanym farbami GeckoFrontalEco firmy Hubergroup oraz AquaBio firmy SunChemical, potwierdzając zdolność do kompostowania folii z nadrukiem. Zdolność do szybkiego rozkładu pod wpływem czynników biologicznych jest niezmiernie istotna, z punktu widzenia ekologii. Opakowania będące produktem poligraficznym, stały się elementem cywilizacyjnie związanym z funkcjonowaniem społeczeństw. Im więcej opakowań, zazwyczaj zadrukowanych pochodzących z tworzyw kompostowalnych, tym mniej na wysypiskach odpadów zalegających przez długi czas.

Czasopismo: Acta Poligraphica
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Wpływ promieniowania na wybrane właściwości folii biodegradowalnych

W artykule przedstawiono wpływ promieniowania UV i słonecznego na wybraną właściwość mechaniczną, jaką jest siła zrywania, na trzy rodzaje folii biodegradowalnych: CellothermT, NatureFlex: NK i NVS. Folie starzono w różnym czasie, jednak przy zachowaniu tej samej dawki promieniowania. Wyniki badań podsumowano wnioskami.

Czasopismo: Acta Poligraphica
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Budowanie strategii rozwoju w małych i średnich przedsiębiorstwach - wybrane narzędzia

Artykuł przedstawia wybrane narzędzia wykorzystywane do budowania strategii w małych i średnich przedsiębiorstwach w Polsce, składające się na system zarządzania wiedzą jako metodę zarządzania inspirowaną przez kierownictwo, zorientowaną na osiągnięcie celów strategicznych przez działania skierowane przede wszystkim na zadowolenie klienta i zaspokojenie potrzeb pracowników, realizowane w ciągłym procesie poprawy w obszarach działalności przedsiębiorstwa. Zaprezentowano słownik pojęć oraz takie narzędzia, jak: zrównoważona karta wyników, macierz BCG, SWOT, Kaizen, KCS, kontroling, benchmarking, zarządzanie jakością i kultura organizacyjna przedsiębiorstwa.

Czasopismo: Acta Poligraphica
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna