rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Archiwum Magistratu miasta Kielce z 1873 r. w świetle ankiety sporządzonej dla Komisji Specjalnej do Urządzenia Archiwów przy Ministerstwie Oświecenia Publicznego

W 1873 r. została powołana w Sankt Petersburgu komisja specjalna do urządzenia archiwów. Jedną z pierwszych jej decyzji było opracowanie ankiety, która umożliwiała uzyskanie informacji o dokumentacji archiwalnej i stanie technicznym archiwów urzędów terenowych administracji państwowej na obszarze Imperium Rosyjskiego. Ankieta ta została również rozesłana do urzędów administracyjnych na terenie Królestwa Polskiego. Trafiła więc także do magistratu Kielc. Na podstawie zachowanych materiałów źródłowych można uzyskać informacje dotyczące charakteru pytań stawianych przez wspomnianą komisję, jak również o stanie archiwum magistratu kieleckiego.

Czasopismo: Res Historica
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: historia
Zatarg honorowy pomiędzy gen. Władysławem Bortnowskim a byłym wojewodą pomorskim Stefanem Kirtiklisem z lat 1937–1938

Procesy starościńskie z lat 1936–1937 były szeroko komentowane na łamach prasy krajowej i regionalnej. Niejednokrotnie zdarzało się, że zeznania świadków odkrywały kulisy politycznych działań prominentnych polityków. Gen. W. Bortnowski odnosząc się do takowych złożonych przez byłego wojewodę pomorskiego S. Kirtiklisa, spowodował powstanie zatargu honorowego, który próbowano rozwiązać według Kodeksu Boziewicza oraz przed Sądem Honorowym dla Generałów. Niniejszy artykuł przybliża tło tego zatargu honorowego oraz jego przebieg ze szczególnym uwzględnieniem prawnych uregulowań.

Czasopismo: Res Historica
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: historia
Wiara, kultura i personalistyczna wizja osoby ludzkiej w nauczaniu Kardynała Stefana Wyszyńskiego

Ze względu na wielowymiarowy charakter personalistycznej koncepcji Stefana Wyszyńskiego niniejszy artykuł jest skoncentrowany na chrześcijańskiej wizji zaangażowania w kulturę. W tym kontekście zwrócono uwagę na to, w jakim zakresie główne założenia personalizmu mogą stanowić podstawę do kształtowania kultury, zwłaszcza w odniesieniu do współczesnej rzeczywistości (post)-modernistycznej? Przeprowadzona w powyższym artykule analiza kultury pozwala ukazać omawianą problematykę w kategoriach powołania skierowanego do każdego człowieka. Usytuowanie jej w odniesieniu do realiów życia doczesnego podkreśla, że w twórczej aktywności na rzecz kultury należy widzieć właściwy sposób realizacji pełni osobowości człowieka, nie tylko w wymiarze doczesnym, ale także nadprzyrodzonym. Dzięki uwypukleniu takich elementów jak: osoba ludzka, rodzina, naród, państwo, społeczność międzynarodowa, integralnie rozumiana kultura, ekonomia i polityka, a także Kościół głoszący powszechne orędzie zbawienia, personalistyczna wizja kultury wykazuje charakter prakseologiczny, zakorzeniony w konkretnej ludzkiej egzystencji i ukierunkowany na wymiar stwórczo-zbawczy. Umożliwia to nie tylko bezpośrednie włączenie się osoby ludzkiej w nurt zachodzących przemian cywilizacyjno-kulturowych, ale równocześnie pozwala człowiekowi odkryć właściwe miejsce w dynamicznie zmieniających się realiach współczesnego świata.

Czasopismo: Studia Nauk Teologicznych PAN
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
„Zaiste przyjdę niebawem” (Ap 22,20). Kilka refleksji nad eschatologią Apokalipsy św. Jana

Apokalipsa św. Jana zachwyca bogactwem i głębią treści eschatologicznych. Jednak aktualnie, w przestrzeni teologiczno-biblijnej refleksji naukowej tematy eschatologiczne nie są podejmowane zbyt często.  Refleksje zawarte w tym artykule stanowią formę wskazówek o charakterze metodologicznym. Dotyczą one procesu odczytywania eschatologii Ap. Nie można jej interpretować w oderwaniu od badań o charakterze historyczno-literackim czy badań nad etyką ksiegi. Należy uwzględnić także specyficzny charakter profetyzmu Ap. Jednak centralne miejsce zajmują w Ap treści eschatologiczne. Aby interpretować je właściwie  warto uwzględnić niektóre postulaty. Należą do nich: zwrócenie uwagi na  dynamikę eschatologiczną Ap, uwzględnienie wieloznaczności niektórych symboli oraz odczytanie eschatologii księgi w relacji do jej oryginalnej chrystologii i eklezjologii.

Czasopismo: Studia Nauk Teologicznych PAN
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Spartacus ipse in primo agmine fortissime dimicans quasi imperator occisus est. Uwagi dotyczące pracy: Spartacus. History and Tradition, red. D. Słapek, Wydawnictwo Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej, Lublin 2018, ss. 294 + il.

Praca zbiorowa zatytułowana Spartacus – History and Tradition stanowi oś rozważań o historii trackiego bohatera i tradycji związanej z kształtowaniem się mitu Spartakusa. Monografia ma charakter interdyscyplinarny, cechujący się szerokim spojrzeniem na problem funkcjonowania bohatera niewolniczej rebelii zarówno w historii (i widzianym poprzez pryzmat badań historycznych), jak i w kulturze (od prezentacji literackich po wizualizacje ikonograficzne). Poza omówieniem treści i układu monografii w prezentowanym artykule dokonano uzupełnień i wyeksponowano komentarze dotyczące pojawiających się w artykułach partykularnych problemów związanych ze Spartakusem. Zwrócono szczególną uwagę na sekwencje tekstów i wewnętrzne zorganizowanie pracy, a także – odrębnie dla każdego przypadku – odniesiono się do treści merytorycznych, występujących w poszczególnych tekstach. Odniesiono się również do metodologii badań, a także poczyniono uzupełnienia dotyczące literatury przedmiotu, wskazując przy tym także na obszary deficytowe w pracy. Ostatecznie podkreślono wysoką wartość całej publikacji i wyrażono opinię, że idea interdyscyplinarnych badań nad Spartakusem będzie w przyszłości kontynuowana.

Czasopismo: Res Historica
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: historia
Towarzyszenie osobie umierającej przez rodzinę. Etyka końca życia

Przedmiotem naszej refleksji jest „proces umierania” kogoś bliskiego przeżywany przez niego samego, jego rodzinę i personel medyczno-sanitarny opisany i przeanalizowany przez doktora psychologii E. Kübler-Ross. Na zakończenie naszej refleksji zostały wykreślone istotne elementy „etyki końca życia”, które powinny nam pomóc w bardziej świadomym i odpowiedzialnym podejściu do „naszego” mysterium mortis, a następnie przeżywanego w rodzinie i szpitalu.

Czasopismo: Studia Nauk Teologicznych PAN
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: filozofia
Zabić księcia! „Oprawcy” księcia Andrzeja Bogolubskiego w świetle ruskiej tradycji historiograficznej XII–XV w.

Artykuł poświęcony został okolicznościom mordu księcia włodzimiersko-suzdalskiego Andrzeja Jurewicza Bogolubskiego. W prezentowanym tekście uwagę skoncentrowano na przyczynach zabójstwa księcia oraz organizatorach mordu księcia, którym w literaturze przedmiotu przypisywano różny status społeczny oraz pochodzenie etniczne. W świetle obserwacji najstarszych zapisów latopisarskich oraz epigraficznych, dotyczących wydarzeń z 29 czerwca 1174 r., wysunięto hipotezę, że motywów morderstwa księcia, możemy doszukiwać się nie tylko na tle konfliktów społecznych lecz również złożonych relacji etnicznych, jakie zapewne zachodziły w okresie intensywnej kolonizacji międzyrzecza Wołgi i Oki.            Istotny wpływ na układ zdarzeń prezentowanych w tekstach o zabójstwie księcia Andrzeja Bogubolskiego odegrały motywy zaczerpnięte z wcześniej powstałych opowieści i utworów hagiograficznych dotyczących kaźni innych władców ruskich (cykl O męczeństwie Borysa i Gleba, Opowieść o kaźni Wasylka Trembowelskiego). Wpłynęły one na sposób prezentowania „oprawców księcia”, wśród których szczególną rolę przypisywano „obcym” – wywodzącym się spoza „Ruskiego Świata” – Osetyńcowi, Ambałowi, lub Bułgarce, żonie księcia, zaś pozostałych uczestników mordu utożsamiających z ludźmi o niskim statusie społecznym. 

Czasopismo: Res Historica
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: historia
Specyficzne aspekty teologii w nauczaniu papieża Franciszka

Specyfika pontyfikatu Franciszka nie polega jedynie na spektakularnych gestach i nowym języku, ale przejawia się również w głoszonych treściach. Niniejszy tekst jest próbą zarysowego przedstawienia głównego przesłania nauczania papieża Franciszka i jego zasadniczych inspiracji teologicznych, które wyjaśniają optykę i specyficzne akcenty teologiczne jego pontyfikatu. Punktem wyjścia jest prezentacja teologii ludu, która stanowi centrum myśli i nauczania Franciszka o Kościele i stanowi podstawę rozumienia wszelkich innych zagadnień, także społecznych. W dalszej kolejności jest mowa o elementach duchowości ingacjańskiej, mającej wpływ na sposób ujęcia zagadnień teologicznych w nauczaniu jezuickiego papieża. Na końcu przedmiotem refleksji jest miłosierdzie będące kluczowym pojęciem teologicznym w nauczaniu Franciszka, które znajduje aplikację w rozumieniu zagadnień szczegółowych. Analiza nauczania papieża Franciszka prowadzi do wniosku, że jest ono zakorzenione w Piśmie Świętym, wielowiekowej tradycji teologicznej i nauczaniu Soboru Watykańskiego II, stanowiąc ich kontynuację, ale wykazuje także nowe aspekty, które są wybrzmieniem głosu dotychczas słabo słyszanego w Kościele powszechnym.

Czasopismo: Studia Nauk Teologicznych PAN
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Wizja Kościoła papieża Franciszka

Rekonstrukcja gestów, zachowań i słów Franciszka pod kątem jego rozumienia Kościoła niesie ze sobą spore trudności. Forsowana przez niego eklezjologiczna koncepcja przysparza mu z jednej strony rzesze zwolenników, a z drugiej prowokuje wielu do krytyki i postawy odrzucenia. Aby bez zniekształceń zrozumieć jego naukę o Kościele, należy sięgnąć do dokumentu z Aparecidy biskupów latynoamerykańskich (2007) oraz jego papieskiej adhortacji Evangelii gaudium (2014). Poturbowany Kościół J. Bergoglio znajduje się przede wszystkim na obrzeżach chrześcijaństwa i wyrasta z argentyńskiej opcji dla różnego typu wykluczonych. Stąd doktrynalnie i duszpastersko nieroztropnie wystawia się taka wspólnota na niebezpodstawne zarzuty propagowania religijnego synkretyzmu, osłabiania wyjątkowości i jedyności Jezusa Chrystusa, stawiania pod znak zapytania eklezjalnej sakramentalności.
 

Czasopismo: Studia Nauk Teologicznych PAN
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
O historii i edukacji w obozowych przestrzeniach pamięci. Historia w przestrzeniach pamięci. Obozy – „miejsca po” – muzea, red. T. Kranz, Państwowe Muzeum na Majdanku, Lublin 2021, ss. 445 + il.

Artykuł recenzyjny analizuje trzytomowe wydawnictwo zbiorowe pod red. T. Kranza, opublikowane staraniem Państwowego Muzeum Majdanek i poświęcone podstawowym problemom związanym z pracą muzealną oraz edukacyjną w poobozowych miejscach pamięci. Omówione zostały szczegółowo artykuły tomu trzeciego, wydanego w czerwcu 2021 r., natomiast nawiązano problemowo do zawartości pozostałych tomów opublikowanych w poprzednich latach.

Czasopismo: Res Historica
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: historia
Niepoliczone i niepoliczalne (?) ofiary broni chemicznej, maj 1915 r.

Przedmiotem omówienia są zapomniane ofiary broni chemicznej na froncie wschodnim I wojny światowej. Dane źródłowe powiązane z działaniami zbrojnymi, w szczególności z niemieckimi atakami gazowymi w rejonie Bzury i Rawki, stanowią tu podstawę estymacji liczby ofiar trującego chloru z okresu między majem a lipcem 1915 r. Na przykładzie zebranych danych odnoszących się do ataku falowego z dnia 31 maja 1915 r. ukazuję specyfikę i złożoność krytyki źródłowej w odniesieniu do liczby ofiar broni chemicznej. Pośrednio ukazuję przy tym potrzebę i zasadność systematyzacji oraz interpretacji wszelkich dostępnych informacji na temat tego, czym skutkowało stosowanie broni chemicznej (CW) w czasach minionych. Pomocne w tym byłoby zainicjowanie prac nad cyfrowym repozytorium wiedzy na temat użycia broni chemicznej w przeszłości z uwzględnieniem wydarzeń i ofiar z frontu wschodniego Wielkiej Wojny. Taki zdigitalizowany zasób mógłby się przyczynić do lokalizacji miejsc spoczynku ofiar broni masowego rażenia, do integracji danych źródłowych, a także ich wtórnych opracowań oraz do ich aktywizowania, na rzecz: pogłębiania wiedzy o dziejach i świadomości historycznej oraz zapobiegania zagrożeniu stosowania broni masowego rażenia.

Czasopismo: Res Historica
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: historia
Wyzwania etyczne „teologii dobrobytu” w świetle nauczania papieża Franciszka

Jednym z ważniejszych wyznań pontyfikatu Franciszka wydaje się być konfrontacja z rosnącym w siły w całym świecie ruchem pentekostalnym. Jednym z objawów jego działalności jest „teologia dobrobytu”, nazywna także „Ewangelią dobrobytu”, według której gwarancją zdrowia i bogactwa na ziemi jest wyznawanie wiary w Boga i modlitwa do Niego. Celem artykułu jest wyjaśnienie istoty tego zjawiska, z uwzględnieniem aspektów historycznych i geograficznych oraz pokazanie, w jaki sposób ten temat w swoim nauczaniu podejmuje papież Franciszek. W ostatniej części tekstu zostają nakreślone najważniejsze wyzwania etyczne, wynikające z szerzenia się tej „fałszywej Ewangelii”.

Czasopismo: Studia Nauk Teologicznych PAN
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Teologia czułości papieża Franciszka i jej dwudziestowieczne filozoficzno-teologiczne antecedensy

Teologia moralna nie poświęciła jak dotąd w swojej historii wiele miejsca zagadnieniu czułości. Wystarczy rzucić okiem do najpopularniejszych słowników teologii moralnej, aby stwierdzić albo całkowitą nieobecność, albo jedynie marginalną obecność tej problematyki, czy to w nauczaniu doktrynalnym, czy chociażby w katalogu cnót. W niniejszym artykule zostaną ukazane niektóre dwudziestowieczne próby filozoficznego i teologicznego zmagania się z zagadnieniem czułości, które stanowiły niejako wprowadzenie do zaproponowanej przez papieża Franciszka teologii czułości. Zostaną także ukazane sposoby rozumienia czułości w teologii Franciszka oraz jej egzystencjalne przykłady. Papież Franciszek, wydaje się rozumieć czułość jako sposób egzystencji i relacji z drugim człowiekiem, który współgra ze sposobem bycia chrześcijaninem w świecie, ponieważ jest to sposób ukazania Boga światu. Ten sposób życia charakteryzuje się empatyczną bliskością, egzystencją na sposób daru z siebie, realnym uczestnictwem w życiu drugiego człowieka w jego radościach i cierpieniach, i w końcu, w ojcowskim i macierzyńskim zatroskaniu. Wedle miary, w której teologia moralna ma jako swój przedmiot ukazanie autentycznej egzystencji ludzkiej w konkretnych miejscach życia człowieka, trzeba powiedzieć, że po nauczaniu Franciszka nie jest możliwym uprawianie teologii moralnej, która abstrahuje od czułości jako centralnej cnoty w realizacji chrześcijańskiego powołania.

Czasopismo: Studia Nauk Teologicznych PAN
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Miłosierdzie w nauczaniu papieża Franciszka

Pontyfikat papieża Franciszka jest naznaczony tajemnicą miłosierdzia i wcielaniem jej w życie. Prawdę tę czerpie z Biblii, świadectwa świętych oraz współczesnego świata. Zatroskany o duchową kondycję wierzących nazywa Kościół „szpitalem polowym”, podkreślając jego misję i zadania. Chce pomóc współczesnemu człowiekowi w dotarciu do Boga i odczytania przez niego swego powołania. Służy temu ogłoszenie Nadzwyczajnego Roku Miłosierdzia, w którym zachęca wierzących, by potrafili lepiej poznać i przyjąć dar miłosierdzia do swego życia oraz podzielić się nim z potrzebującymi braćmi, szczególnie z ubogimi i cierpiącymi. W ramach Roku Miłosierdzia proponuje różnorodne inicjatywy duszpasterskie, ale przede wszystkim przypomina, by pojednać się z Bogiem w sakramencie pokuty i pojednania oraz dostąpić odpustu. Papież prosi, aby tym wydarzeniem zainteresowali się wszyscy, gdyż jedni są współodpowiedzialni za drugich. Służy temu ewangeliczny obraz miłosiernego Boga, który przynosi moc najsłabszym i przekazuje nadzieję, że nikt nie jest sam. 
 
 

Czasopismo: Studia Nauk Teologicznych PAN
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Pobożność ludowa jako kontekst mariologii J.M. Bergoglio /papieża Franciszka

Celem artykułu jest ukazanie kontekstu, w jakim kształtowała się duchowość maryjna i mariologia papieża Franciszka. Artykuł w pierwszym paragrafie przyczyny maryjnego charakteru pobożności wiernych w Ameryce Łacińskiej, których należy szukać w samych początkach ewangelizacji Nowego Świata. Drugi paragraf ukazuje etapy kształtowania się teologii i duchowości maryjnej przyszłego papieża, począwszy od domu rodzinnego aż do momentu święceń biskupich w 1992 r. W kolejnym paragrafie zostały przedstawione główne tezy mariologiczne zawarte w dokumentach końcowych Konferencji CELAM. Czwarty paragraf koncentruje się na Dokumencie z Aparecidy i jego analizie, której dokonał kard. Bergoglio w rok po jego publikacji. Piąty i ostatni paragraf prezentuje obecność mariologii południowoamerykańskiej, zwłaszcza Dokumentu z Aparecidy, w adhortacji papieża Franciszka Evangelii gaudium. Z przeprowadzonych badań można wyciągnąć wniosek, że mariologia papieża Franciszka ma wymiar charakter przede wszystkim kerygmatyczny, eklezjotypiczny i funkcjonalny.

Czasopismo: Studia Nauk Teologicznych PAN
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Islam w Europie – między zagrożeniem a integracją

W artykule nakreślono możliwe reperkusje większej obecności przedstawicieli islamu w Europie na początku XXI stulecia. Odsetek muzułmanów w Europie wzrósł z 2% w 1950 r. do 6% w 2020 roku. W recepcji nowej fali napływu muzułman na Stary kontynent przedstawiono przewidywalne konsekwencje. Rozważono zaistnienie dwu scenariuszy. Jednym z nich jest narastające wciąż przekonanie o zagrożeniu ze strony wzrastającej w Europie populacji muzułman. Innym możliwym rozwiązaniem jest ich sukcesywna integracja. Dla obu wersji rozwoju wydarzeń przedstawiono wyraźne przesłanki opierające się na znanych faktach, decyzjach społeczno-politycznych, ratyfikowanych umowach oraz deklaracjach decydentów. Podjęto dyskusje z pojawiającymi się stereotypami znamionującymi niechętne nastawienie do wzrastającej obecności islamu na Starym kontynencie. Przedstawiono też wdrażane praktyki na  rzecz integracji społeczności muzułmańskiej.

Czasopismo: Studia Nauk Teologicznych PAN
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii
Główne rysy antropologii J. Ratzingera/Benedykta XVI

Antropologia J. Ratzingera/Benedykta XVI jest ściśle teologiczna. Jej podstawy to teocentryzm, który jest chrystocentryczny. Całość jest osadzona w eklezjologii. Pytanie o to, kim jest człowiek i jak być człowiekiem, musi być skierowane do Boga. Jego odpowiedzią jest Jezus Chrystus. Jest ona (odpowiedź) słyszalna w Kościele. Ten, będąc Ciałem Chrystusa, jest przestrzenią obcowania Boga i człowieka. Tym samym jest Bożym narzędziem przemiany ludzkiego bytu – wyzwolenia i spełnienia. Człowiek nie jest istotą niezależną. Pochodzi od Boga. Istnieje, ponieważ jest kochany. Bycie stworzonym na Boży obraz przesądza o relacyjnym – dialogicznym - charakterze jego bytu. Rysą na Bożym dziele jest skażenie grzechem. Pytając o to, kim jest, człowiek powinien zwrócić swój wzrok na doskonały Boży obraz – Jezusa (Boga i człowieka zarazem). Charakterystyczne są tutaj kategorie synostwa, dziecięctwa i proegzystencji. To wszystko jest dostępne poprzez wejście w egzystencje Syna Bożego. Dokonuje się to poprzez chrzest w Kościele. Tam może człowiek realizować swój relacyjny byt. Natomiast liturgia otwiera nam dostęp do naszego eschatologicznego przeznaczenia

Czasopismo: Studia Nauk Teologicznych PAN
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
„Strażniczki” z Pawiaka. Wanda Gawryłow-Jankowska (1907–1994) i Irena Wirszyłło (1903–1944) w świetle dokumentów Komisji Historii Kobiet

Prezentowany artykuł przedstawia losy dwóch kobiet: Ireny Wirszyłło i Wandy Gawryłow, funkcjonariuszek przedwojennej Straży Więziennej. W czasie okupacji zapisały one chlubne karty pomocy więźniom przetrzymywanym na Pawiaku oraz działalności w szeregach ZWZ/AK. Obie zapłaciły za swoją postawę wysoką cenę. Irena Wirszyłło trafiła do obozu w Auschwitz, a Wanda Gawryłow była więziona i torturowana. Artykuł niniejszy rzuca pewne światło na postawy Polaków w czasie okupacji, ale także przybliża czytelnikom temat współpracy funkcjonariuszy więziennych z polskim podziemiem niepodległościowym. Tym samym wpisuje się w dyskurs naukowy dotyczący zachowań Polaków w czasie okupacji i II wojny światowej. Wydaje się, iż przypominanie takich postaci jak Irena Wirszyłło i Wanda Gawryłow jest dzisiaj szczególnie ważne.

Czasopismo: Res Historica
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: historia
Przywrócić wolność intelektualną w "epoce Nonsensu". Analiza myśli Gilberta Keitha Chestertona

Czy w dzisiejszych czasach człowiek cieszy się wolnością myślenia ? Na ile współczesny człowiek jest krytyczny wobec zalewu informacji, gładkich słów i pięknie brzmiących banałów jakie płyną z gazet, portali internetowych i telewizji? G. K. Chesterton angielski pisarz i publicysta żyjący u początków XX wieku dostrzegał postępujący zanik myślenia w nowoczesnym świecie, który zdaje się dążyć do coraz większej relatywizacji, bezkształtności, zaniku precyzyjnie określonych pojęć i tym samym braku klarownego języka. Jest to niezwykle istotne zjawisko ponieważ ludzka bezmyślność niesie w sobie poważne zagrożenia.Dlatego artykuł bada chestertonowskie zagadnienia dotyczące rozmycia języka we współczesnym dyskursie oraz ich związek z postępującą bezmyślnością czasów obecnych, które coraz bardziej pogrąża człowieka w bezmyślności konsumpcji. W drugiej części artykułu zostaje przedstawiona koncepcja zdrowego rozsądku, poprzez zarysowanie jego najważniejszych cech oraz ukazanie niezbywalnej konieczności powrotu do religii i filozofii by powrócić do klarownego myślenia.

Czasopismo: Studia Nauk Teologicznych PAN
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Posługa charyzmatyczna jako implikacja nowej ewangelizacji na przykładzie Kościoła w Polsce

Podstawową misja Kościoła jest doprowadzenie człowieka do przyjęcia Jezusa Chrystusa jako swojego Pana i Zbawiciela. Służyć ma temu szeroko pojęta ewangelizacja. Wielu wskazuje, że obecnie Kościół przeżywa kryzys. Wydaje się, że zjawisko sekularyzacji zbiera największe dotychczas żniwo. Równolegle obserwuje się coś odwrotnego. Tysiące ludzi w Polsce i na całym świecie odnajduje się na nowo w Kościele. Bez wątpienia dzieje się tak za sprawą nowej ewangelizacja, która jest owocem Soboru Watykańskiego II. Szczególna rolę w tym dziele odgrywają dary duchowe zwane charyzmatami, które są dane przez Ducha Świętego. Wraz z nimi zauważalne jest posługa charyzmatyczna, która gromadzi liczne rzesze ludzi potrzebujących i szukających Bożej Obecności i Bożego działania. Dzięki tej posłudze i wielkiej roli nowych wspólnot przeżywamy obecnie wiosnę Kościoła.
 

Czasopismo: Studia Nauk Teologicznych PAN
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne