rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Historia, wspolczesne osiagniecia i perspektywy hodowli roslin straczkowych w Polsce

Na tle znaczenia roślin strączkowych w zmianowaniu i ich przydatności użytkowej przedstawiono postęp hodowlany uzyskany w Polsce. Najczęściej stosowaną metodą oceny postępu było porównywanie odmian wzorcowych z nowymi - rejestrowanymi odmianami, które wyróżniały się istotnie lepszym plonem lub innymi, ważnymi cechami ideotypu. Dla tego celu wykorzystywano wyniki doświadczeń odmianowych COBORU. W udomowieniu łubinów duże znaczenie miało usunięcie tzw. cech prymitywnych, jak pękanie strąków, wysoka zawartość alkaloidów, długi okres wegetacji i podatność na choroby. Istotny wpływ na wysokość plonów miało wprowadzenie do genotypu odmian genów kontrolujących samokończenie wegetacji i termoneutralność. Na przykład u łubinu żółtego podniesiono poziom plonów do ponad 2,0 t z ha. Postęp w hodowli bobiku nie był tak duży, jak u innych roślin strączkowych. Zwiększono jednak zróżnicowanie fenotypu odmian, wyhodowano odmiany samokończące, plonujące na poziomie form tradycyjnych, a przede wszystkim pokonano barierę plenności najstarszej odmiany Nadwiślański. Największe osiągnięcia uzyskano w hodowli grochu. Zmieniono model odmian nasiennych, wprowadzając geny krótkiej łodygi i afila. Opracowano nowy ideotyp odmiany nasiennej-pastewnej, przydatnej do uprawy na glebach lekkich. W latach 1970 - 1995 u obu typów odmian (białokwitnących i antocjanowych) plony nasion wzrosły o ponad 50 % i w efekcie przekroczyły poziom plonowania bobiku.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Badania spadkow i wahan pocisnienia w aparatach udojowych dojarek mechanicznych

Od wielu lat prowadzi się badania mające na celu zmniejszenie negatywnego oddziaływania dojarki mechanicznej na wymię krowy oraz jakość pozyskiwanego mleka. W opracowaniu przedstawiono wyniki badań i obserwacji czterech aparatów udojowych o odmiennej konstrukcji: dwóch pracujących w systemie z rozdzielnym transportem mleka i powietrza i dwóch zaopatrzonych w dodatkowe elementy zapobiegające powstawaniu przepływówtzw "powrotnych" mleka.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Czynniki determinujace wartość oporu skrawania gleby

W pracy przedstawiono wyniki pomiarów oporów skrawania gleby narzędziami o kształcie symetrycznego klina ukośnego. Pomiary prowadzono w warunkach polowych w glebie gliniastej ciężkiej, tak aby można było porównać wpływ podstawowych czynników determinujących wartość oporu skrawania. Stwierdzono, że w badanym przedziale zmienności największym wpływem na wartość oporu cechuje się głębokość skrawania, a następnie w kolejności: zwięzłość gleby, szerokość skrawania, kąt wzniosu narzędzia i prędkość skrawania. Najmniejszy wpływ na wartość oporu ma kąt przystawienia narzędzia.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wplyw ledzwianu siewnego jako rosliny regenerujacej na plonowanie roslin w plodozmianie na glebie lekkiej

Eksperyment polowy przeprowadzono w Gospodarstwie Doświadczalnym Uhrusk, należącym do AR w Lublinie. Obiektem badań było żyto ozime (roślina testowa) i pozostałe rośliny uprawiane w trzech płodozmianach i monokulturze zbożowej na tle dwóch poziomów agrotechniki. Szczególną uwagę poświęcono oddziaływaniu przedplonu i przedprzedplonu na plonowanie i zachwaszczenie rośliny testowej (żyta ozimego) oraz roślin wchodzących w skład badanych zmianowań.
Żyto ozime najwyżej plonowało w płodozmianie z udziałem lędźwianu siewnego, a plon ziarna wynosił 3,9 t z ha. W pozostałych płodozmianach obniżka plonu wynosiła od 4,1% do 5,6%, zaś w monokulturze 12,8%. Nastąpiło również pogorszenie struktury plonu żyta ozimego (masa tysiąca zieren - MTZ i masa ziarna z kłosa i rośliny) uprawianego w zmianowaniach bez udziału lędźwianu siewnego. Wyższy poziom agrotechniki korzystnie wpłynął na plonowanie żyta ozimego i pozostałych roślin w badanych płodozmianach i monokulturze.
Stopień zachwaszczenia żyta ozimego był ściśle związany z płodozmianem, w którym wysiewano żyto, i był on najniższy w zmianowaniu z udziałem lędźwianu siewnego. W pozostałych zmianowaniach zachwaszczenie wyrażone liczbą i biomasą chwastów wzrosło odpowiednio o 26,5% i 32,8%, zaś w monokulturze 65,2% i 93,9%.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wpływ moczenia nasion bobiku na ich wartość odżywczą dla kurcząt brojlerów

Celem badań było porównanie wpływu stosowania mieszanek z udziałem surowego lub moczonego bobiku w żywieniu kurcząt brojlerów. Nasiona bobiku poddano analizie chemicznej, a następnie przeprowadzono doświadczenie żywieniowe na kurczętach ROSS 308. Czynnikiem doświadczalnym były nasiona bobiku wprowadzone do mieszanek starter w ilości 10%, a grower w ilości 20% według układu: grupa K (kontrolna) – nasiona surowe, grupa B12 – nasiona moczone 12 h, grupa B24 – nasiona moczone 24 h. W moczonych nasionach bobiku wykazano zmniejszenie koncentracji popiołu i tłuszczu, a zwiększenie białka ogólnego i włókna. Po 6 tygodniach odchowu kurczęta żywione mieszankami zawierającymi moczone nasiona uzyskały mniejszą o 6,5 i 4,5% masę ciała przy większym zużyciu paszy. Wykazano jednak, że tuszki kurcząt żywionych mieszankami zawierającymi bobik moczony przez 24 h były lepiej umięśnione, mniej otłuszczone, a w mięśniu piersiowym stwierdzono najmniej tłuszczu surowego i najwięcej związków mineralnych. Reasumując, uzyskane wyniki pozwalają na zalecanie w mieszankach dla kurcząt brojlerów bobiku moczonego przez 24 h, jednak tylko w celu poprawy cech poubojowych. Nie rekomenduje się natomiast moczenia bobiku przez 12 h.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Zroznicowanie cech morfologicznych wybranych odmian grochu siewnego uprawianych w mieszankach z jeczminiem jarym

Doświadczenia polowe przeprowadzono w RZD Grabów i Błonie w latach 1993-1995. W schemacie doświadczenia czynnikiem I-ego rzędu był procentowy udział grochu w mieszance z jęczmieniem (odm. Maresi): 30, 50 i 70%, a czynnikiem II-ego rzędu odmiany grochu siewnego o normalnej (Kwestor i Grapis) i wąsolistnej (Miko i Jaran) budowie morfologicznej. Zwiększenie udziału grochu z 30 do 70% w mieszance z jęczmieniem niezależnie od cech morfologicznych wpływało na wyższe osadzenie pierwszego i ostatniego strąka, wydłużenie części owocującej pędu, natomiast małemu zróżnicowaniu ulegała liczba węzłów owocujących i strąków z węzła, liczba nasion w strąku oraz liczba nasion i strąków na roślinie. Wąsolistną odmianę Jaran charakteryzowała największa liczba strąków, nasion i węzłów owocujących, najwyższe osadzenie 1-ego i ostatniego strąka, najdłuższa część owocująca pędu ale najmniejsza masa 1000 nasion. Najlepiej plonowały mieszanki jęczmienia z odmianami grochu: Kwestor, Miko i Grapis przy 30% ich udziale w masie wysiewanych nasion niezależnie od typu ulistnienia.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Zawartosc pierwiastkow sladowych w osadach dennych rzeki Dunajec. Czesc I. Zawartosc mikroelementow

Oznaczono zawartość mikroelementów w osadach dennych rzeki Dunajec w rolniczo-przemysłowej części zlewni. Ich zawartość zależała od terminu oraz miejsca pobrania osadów. Najwięcej mikroelementów zawierały osady pobrane poniżej ujścia Białej Tarnowskiej oraz na dopływie Dunajca do zbiornika rożnowskiego (rejony ośrodków przemysłowych i zrzutu ścieków), a najmniej poniżej zapór w Czchowie i Rożnowie. Zaznaczył się wpływ zbiorników zaporowych oraz cieków zasilających na jakość osadów. Wyższy poziom mikroelementów poniżej dopływów świadczy o zrzutach ścieków z terenów wiejskich bezpośrednio do rzeki. Wiosną i latem osady z dolnej części zlewni zawierały średnio mniej mikroelementów niż z górnego jej odcinka. Jesienią relacja ta była odwrócona. Zawartość Fe, Mn, Zn i Cu w osadach rzeki Dunajec mieściła się w zakresach stwierdzanych w skałach osadowych i była 500 - 3000 razy większa niż w jej wodach. Zależnie od kryterium oceny naturalną zawartość Mn miało 93% próbek, Cu - 3 do 100% próbek, a naturalną zawartość Zn - 31 do 93% próbek. Podwyższony poziom Cu stwierdzono w 22%, a Zn w 28% próbek. Za zanieczyszczone antropogenicznie miedzią można uznać 22%, a cynkiem - 11% próbek. Badane osady nie powinny pogarszać jakości gleb użytków położonych w obrębie terasy zalewowej rzeki Dunajec. Ilości mikroelementów, jakie rośliny mogą pobrać z osadów, nie powinny zagrażać ich jakości, mogą natomiast stanowić zagrożenie w przypadku, gdy osiądą w znaczących ilościach na ich powierzchni.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Skutecznosc nawozenia fosforowego na gorskich uzytkach zielonych

Badania przeprowadzono na dwóch polach doświadczalnych, zlokalizowanych na górskim trwałym użytku zielonym. Jedno z nich było użytkowane kośnie, a drugie pastwiskowo. Samo nawożenie fosforowe okazało się być dość skutecznym zabiegiem intensyfikującym produkcję pasz na trwałych użytkach zielonych. Poprawiło ono wydatnie skład botaniczny runi oraz jej plonowanie, sprzyjając zwłaszcza rozwojowi koniczyny białej. Efektywność tego nawożenia była większa na pastwisku niż na łące. W pierwszym przypadku wzrost plonu suchej masy wynosił 21%, a w drugim 13%.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Zawartosc miedzi i manganu w runi lakowej w zaleznosci od niektorych wlasciwosci gleby i zespolu roslinnego

Na Pogórzu Dynowskim porównano zawartości manganu i miedzi w runi łąkowej zespołów Scirpetum sylvatici, Cirsietum rivularis, Deschampsietum caespitosae, Holcetum lanati, Alopecuretum pratensis, Poo-Festucetum rubme, Arrhenatheretum elatioris, Trisetetum flavescentis, Lolio-Cynosuretum na tle niektórych właściwości gleby. Przed zbiorem pierwszego pokosu siana, w latach 1999 - 2002 wykonano w każdym zespole po 10 zdjęć fitosocjologicznych metodą Brauna-Blanqueta oraz pobrano próbki gleby i runi do analiz chemicznych. W glebie oznaczono pH, próchnicę, przyswajalne związki P, K i Mg, ogólną zawartość Cu i Mn, a w runi Cu i Mn. Wyniki poddano jednoczynnikowej analizie wariancji, a istotność różnic pomiędzy litocenozami oceniano stosując półprzedziały ufności Tukey'a. Obliczono współczynniki korelacji prostej pomiędzy właściwościami gleby a zawartością Cu i Mn w runi. W poszczególnych zespołach roślinnych stwierdzono bardzo duże różnice w obrębie wszystkich badanych właściwości gleb. Uwzględniając wartość paszową ruń łąkowa, większości analizowanych zbiorowisk roślinnych, zawierała niewystarczającą ilość miedzi, a wystarczającą ilość manganu. Zawartość miedzi w runi istotnie zmniejszała się w miarę wzrostu ilości magnezu i manganu w glebie. Poziom manganu w runi malał przy wyższych wartościach pH i większej zawartości Mg w glebie.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Badania procesu ciecia zdzbel zboz

W pracy przedstawiono syntetyczny przegląd dotychczasowych badań procesu cięcia. Opisano sposób określenia i oceny zjawisk mechanicznych zachodzących w źdźble w procesie cięcia.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Mozliwosci doczyszczania odplywow z wiejskich oczyszczalni sciekow w srodowisku wodnym

Przeprowadzono badania nad doczyszczaniem odpływów z wiejskich podczyszczalni ścieków w środowisku wodnym. Obiekt badań stanowiła struga Sząbruk, dopływające do niej wody drenarskie i odpływy z oczyszczalni ścieków. Badania prowadzono w II-ej połowie roku hydrologicznego 2001 i w I-szej połowie roku hydrologicznego 2002 na 14 stanowiskach badawczych. W niniejszej pracy przedstawiono wyniki badań temperatury, natlenienia i ChZTCr wód strugi Sząb-ruk, odpływów drenarskich i podczyszczonych ścieków dopływających do strugi. Odpływy z podczyszczalni ścieków charakteryzowały się niskim natlenieniem, w jednym przypadku prawie że brakiem tlenu oraz wysokimi wartościami ChZTCr. Powodowały one zanieczyszczenie wód strugi. Zanieczyszczone wody strugi Sząbruk przepływając przez staw retencyjny porośnięty w 42% powierzchni roślinnością i rowem opaskowym z roślinnością wodną oczyszczały się. Stwierdzono, że doczyszczanie odpływów z wiejskich oczyszczalni ścieków w środowisku wodnym stawu retencyjnego i rowu opaskowego jest w pełni możliwe.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Porównawcza analiza rozwoju, plonowania i wydajnosci fotosyntetycznej roślin dwóch bardzo wczesnych odmian ziemniaka: Ruta i Karatop. Część II. Analiza przy użyciu aparatury kontrolno-pomiarowej

W pracy do badań polowych nad ziemniakiem wprowadzono przenośną aparaturę kontrolno-pomiarową i scharakteryzowano za jej pomocą rozwój, przyrost biomasy i wydajność fotosyntetyczną roślin dwóch bardzo wczesnych odmian ziemniaka, Karatop i Ruta, o zróżnicowanym poziomie plonowania. W badaniach zastosowano ceptometr AccuPAR, analizator gazowy LI-6200, miernik poziomu chlorofilu Minolta Camera SPAD 502 i analizator fluorescencji HandyPEA. Określono absorpcję fotosyntetycznie aktywnej radiacji (PAR), wskaźnik powierzchni liści (LAI), wskaźnik transmisji PAR do spodu łanu (TAO), intensywność fotosyntezy, transpirację, przewodność szparkową, międzykomórkowe stężenie CO₂, wewnętrzny i zewnętrzny współczynnik efektywności wykorzystania wody (WUEi i WUE), względną zawartość chlorofilu w liściach i parametry fluorescencji. Nowa odmiana Karatop o wyższym poziomie plonowania w stosunku do odmiany Ruta, charakteryzowała się: wyższą absorpcją fotysyntetycznie aktywnej radiacji w głębi łanu przeciętnie o 46%, niższym wskaźnikiem powierzchni liści (2,02), nieco wyższą intensywnością fotosyntezy, przewodnością szparkową i transpiracją, wyższym poziomem zawartości chlorofilu we wczesnym stadium rozwojowym roślin i niższymi parametrami fluorescencji chlorofilu. Wymienione cechy można wstępnie uznać za wskaźniki wyższej produkcyjności odmian ziemniaka.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Zmiany aktywności dehydrogenazy glutaminianowej (GDH) w odpowiedzi na głodzenie węglowodanowe i obecność metali ciężkich

Celem pracy było porównanie wpływu cukru i metali ciężkich (kadmu i ołowiu) na aktywność oraz spektrum form molekularnych dehydrogenazy glutaminianowej (GDH). Doświadczenia przeprowadzono na izolowanych osiach zarodkowych łubinu żółtego, rosnących w kulturze in vitro (48 godz.). Stosowano dwa warianty hodowlane: pożywka Heller'a z sacharozą (tzw. „osie odżywione") i pożywka Heller'a bez sacharozy (tzw „osie głodzone). Oba warianty traktowano jonami kadmu i ołowiu. Oznaczenia aktywności NADH-GDH (aminacyjnej) i NAD-GDH (dezaminacyjnej) wykazały, że cukier wyraźnie hamuje aktywność enzymu w stosunku do wariantu głodzonego. Potraktowanie osi jonami zarówno kadmu, jak i ołowiu indukowało w osiach odżywionych głównie aktywność NADH-GDH, zaś w osiach głodzonych wzrastała aktywność NAD-GDH. Analizy elektroforetyczne wykazały, ż w obecności cukru następowała redukcja spektrum izoenzymatycznego GDH z ok. 22 form (osie głodzone) do ok. 14 from (osie odżywione). Izoenzymy te były indukowane ponownie w osiach odżywionych po dodaniu do pożywki kadmu lub ołowiu. W osiach głodzonych efektem obu metali były zmiany w intensywności wybarwienia poszczególnych izoenzymow. Uzyskane wyniki omawiane są w oparciu o mechanizm represji katabolicznej powodowanej przez cukier.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Ocena gatunków z rodzaju Lupinus pod względem faz fenologicznych i wybranych cech morfologicznych

Łubiny jako grupa wysokobiałkowych roślin uprawnych, ciągle nie są w pełni wykorzystane pomimo wielowiekowej historii uprawy. Trwają prace nad udomowieniem kolejnych dzikich gatunków, które mogą stanowić cenną pulę genową w hodowli łubinów. Celem podjętych badań była ocena faz fenologicznych oraz wybranych cech morfologicznych w warunkach Dolnego Śląska dzikich gatunków z rodzaju Lupinus, otrzymanych z kolekcji Washington State University - Regional Plant Introduction Station oraz będących w posiadaniu Katedry Hodowli Roślin i Nasiennictwa AR we Wrocławiu. Materiał badawczy stanowiło 11 gatunków dzikich oraz 1 odmiana L. albus i 3 odmiany L. angustifolius.
Doświadczenie w 2001 roku założono metodą losowanych bloków w czterech powtórzeniach w RZD zlokalizowanym na Swojcu. Oceniono takie cechy morfologiczne jak: wysokość pędu głównego (cm), wysokość całej rośliny (cm), liczbę rozgałęzień bocznych I rzędu (sztuki), długość kwiatostanu (cm), liczbę okółków (sztuki), liczbę kwiatków (sztuki). U badanych populacji przeanalizowano przebieg wzrostu i rozwoju. Określono po ilu dniach nastąpiły wschody, pąkowanie, kwitnienie, początek zawiązywania strąków na pędzie głównym oraz dojrzałość żniwna.
Stwierdzono istotne zróżnicowanie badanych obiektów pod względem badanych cech morfologicznych i faz fenologicznych. Najkrótszym okresem wegetacji i osiągnięciem pełnej dojrzałości żniwnej z pędu głównego i pędów bocznych charakteryzowały się populacje L. atlanticus (100-108 dni) i odmiana 'Butan' L. albus (110 dni). Długość faz rozwojowych u badanych genotypów była zróżnicowana i wyraźnie uwidocznił się odmienny rytm wzrostu porównywanych form.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Zawartość azotanów (V) w bulwach ziemniaka po obróbce wstępnej i termicznej

Przeprowadzone w latach 2002-2003 badania na 15 odmianach wykazały istotny wpływ odmiany oraz lat uprawy na zawartość azotanów(V) w bulwach ziemniaka. Odmiany bardzo wczesne i wczesne charakteryzowały się wyższym poziomem tych związków. Poziom zawartości azotanów(V) oceniano w bulwach nieobranych, poddanych obróbce wstępnej (obranych) i termicznej (gotowanych). Stwierdzono istotne zmniejszenie poziomu azotanów(V) w bulwach poddanych obróbce wstępnej - 10,6 do 45,5% oraz termicznej od 40-67,3% w zależności od odmiany. Bulwy odmian Denar, Rosalind i Wiking po obróbce wstępnej cechowały się wyższym poziomem tych związków od dopuszczalnego (powyżej 200 mg NaNO₃·kg⁻¹ świeżej masy).

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wpływ dodatku osadu ścierniskowego na poprawę pojemności wodnej agregatów glebowych

Badania realizowano na modelowanych agregatach glebowych zagęszczanych i formowanych z materiału glebowego pobranego z poziomu orno-próchnicznego gleby płowej. W trakcie modelowania agregatów do gleby dodawano zrónicowane dawki osadu ściekowego w ilości: 2, 4, 6, 8, 12, 16, 40 i 80 t·ha⁻¹ - w przeliczeniu na suchą masę. Oznaczono takie właściwości agregatów, jak: gęstość objętościową i porowatość, higroskopową pojemność wodną, maksymalną kapilarną pojemność wodną, prędkość podsiąku kapilarnego oraz minimalną i maksymalną kapilarną pojemność wodną. Oznaczenie wymienionych właściwości przeprowadzono na agregatach niezamrażanych w stanie wilgotnym i powietrznie suchym, a także na analogicznych agregatach poddanych 3 cyklom zamrażania-odmrażania. W ogólności stwierdzono, że zastosowany osad ściekowy poprawia zdecydowanie właściwości fizyczne agregatów. Natomiast w przypadku pojemności wodnej, wpływ zróżnicowanych dawek osadu uzależniony jest od wilgotności agregatów w chwili pomiaru oraz od procesów mrozowych. Jednakże znaczący wpływ dodatku osadu ściekowego - z praktycznego punktu widzenia - uwidocznił się dopiero przy jego wyższych dawkach, powyżej 20 t·ha⁻¹.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Zbiorowiska roślin łąkowych na przesuszonych pomelioracyjnie organicznych glebach węglanowych w dolinie Topornicy

Badania fitosocjologiczne metodą Braun-Blanqueta prowadzono na łąkach w dolinie Topornicy (woj. zamojskie) na zmeliorowanych glebach organicznych węglanowych o luźnej darni, niskiej runi i rozpylonej wierzchniej warstwie gleby. Gleby były zasobne w azot ogólny a ubogie w potas. W suchszych i zasobniejszych w fosfor siedliskach wyróżniono zbiorowisko Urtica dioica z dużym udziałem nitrofilnych gatunków. W uboższych w fosfor i wilgotniejszych siedliskach występowało zbiorowisko Cardaminopsis arenosa o dużym udziale w runi Festuca rubra, Rumex acetosa i Deschampsia caespitosa.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wykorzystanie kultur tkankowych do uzyskania oddalonych mieszancow w rodzaju Lilium

Materiał badawczy stanowiły, odzyskane zalążnie i zarodki mieszańców międzygatunkowych - Lilium x formolongi skrzyżowanych z odmianami 'Casa Blanca' i 'Siberia' należącymi do lilii orientalnych. W celu pokonania barier międzygatunkowych zastosowano regenerację roślin z zalążni ciętych w plastry i z zalążków wyłożonych bezpośrednio na pożywkę.
Wzrost kalusa zaobserwowano w przypadku trzech mieszańców: Lilium x formolongi x Lilium x formolongi (21% eksplantatów inicjujących kalus), Lilium x formolongi x Lilium 'Siberia' (14%), Lilium x formolongi x Lilium 'Siberia' (28%).
W obrębie zalążków izolowanych bezpośrednio na pożywkę większy procent skiełkowanych zalążków uzyskano z mieszańca L. x formolongi x Lilium 'Siberia' (44% wyłożonych zarodków). Kiełkowanie zalążków wystąpiło od 2 do 10 dnia od wyłożenia na pożywkę.
Najlepszym sposobem regeneracji roślin z kultur niedojrzałych zalążków lilii jest ich izolacja i wykładanie bezpośrednio na pożywkę inicjującą rozwój zarodków, zaś optymalnym wiekiem pobierania zalążków do kultur in vitro, jest termin od 28 dnia po zapyleniu w przypadku mieszańca Lilium x formolongi x Lilium x formolongi, natomiast u mieszańca Lilium x formolongi x Lilium 'Siberia' możemy od 25 dnia.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wplyw preparowania bulw i ich moczenia w fluprimidolu na mieczyki kwitnace w szklarni

Badano wpływ zabiegu preparowania bulw i traktowania ich flurprimidolem stężeniu 75 mg·dm⁻³ na kwitnienie 5 odmian mieczyków. Bulwy sadzono 15 lutego na stołach w szklarni ogrzewanej. U większości odmian preparowanie bulw przed moczeniem w retardancie w mniejszym stopniu opóźniło kwitnienie niż gdy tego zabiegu nie wykonano. Działanie llurprimidolu na bulwy preparowane wpłynęło korzystnie na procent roślin kwitnących. Rośliny kwitnące z bulw niepreparowanych, traktowanych retardantem miały krótsze pędy i większą ich średnicę oraz krótsze liście niż uzyskane z bulw preparowanych. Nie zaobserwowano wpływu preparowania bulw u roślin traktowanych retardantem na szerokość roślin, długość kłosa oraz liczbę kwiatów w kłosie.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Osmotyczno-konwekcyjne suszenie jablek

Zbadano wpływ rodzaju czynnika osmotycznego na kinetykę odwadniania jabłek, jak również na kinetykę wnikania substancji z uwzględnieniem szybkości procesów, zbadano również wpływ rodzaju czynnika osmotycznego i sposobu jego usunięcia na kinetykę dosuszania konwekcyjnego, a w szczególności na czas procesu suszenia (do wilgotności końcowej, wynoszącej 16%) oraz na cechy jakościowe suszu w porównaniu do uzyskanego w suszarce konwekcyjnej.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo