rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Właściwości wytrzymałościowe nanokompozytów elastomerowych zawierających wybrane glinokrzemiany warstwowe

Nanokompozyty elastomerowe są bardzo ważną grupą nowych materiałów nad którymi trwają prace w ostatnich latach. Głównym celem pracy było określenie wpływu wprowadzenia niewielkiej ilości (12 g/1200 g kauczuku) nanonapełniacza glinokrzemianowego na właściwości typowej mieszanki gumowej stosowanej do produkcji uszczelek. Do przygotowania nanokompozytów zastosowano trzy rodzaje glinokrzemianu warstwowego (Cloisite Na+, Cloisite 5 oraz Cloisite 20) w postaci dyspersji w plastyfikatorze ftalanowym (Santicizer 261A), które były wprowadzane do mieszanki gumowej przy pomocy tradycyjnej metody walcowania. Otrzymane wulkanizaty zostały poddane badaniom wytrzymałościowym takim jak odporność na rozciąganie, ściskanie, twardość, miękkość oraz odporność na ścieranie. Na podstawie otrzymanych wyników stwierdzono, że mieszanki gumowe zawierające zmodyfikowany glinokrzemian warstwowy (Cloisite 5, Cloisite 20) wykazały znacznie lepsze właściwości użytkowe w porównaniu do dotychczas stosowanej mieszanki. Ponadto okazało się, że jest możliwe wykonanie mieszanki gumowej zawierającej zdyspergowane nanocząstki, bez konieczności stosowania przedmieszek, przy zastosowaniu tradycyjnej linii technologicznej.

Czasopismo: Przetwórstwo Tworzyw
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Badania właściwości mechanicznych żywicy poliestrowej zmodyfikowanej nanobentem i plastyfikatorem

Praca zawiera wyniki badań nad modyfikacją żywicy poliestrowej AROPOL M 105 TB za pomocą Nanobentu ZR-1 oraz ftalanu dibutylu (zmiękczacz). Stwierdzono, że maksymalna poprawa wartości naprężenia przy zniszczeniu podczas zginania trójpunktowego wynosiła około 30% przy dodatku 1% nanobentu ZR-1, natomiast maksymalny wzrost odkształcenia odnotowano przy dodaniu 1% ZR-1 i 20% plastyfikatora. Największą energią zerwania (około 9-krotnie większą w stosunku do czystej żywicy) charakteryzują się próbki zawierające 10% wag. plastyfikatora i 1% ZR-1. Największą udarność miała kompozycja hybrydowa na bazie 1% ZR-1 i 20% plastyfikatora, a wartości współczynnika intensywności naprężeń niezmodyfikowanej żywicy były wyższe od kompozytów hybrydowych.

Czasopismo: Przetwórstwo Tworzyw
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Własności optyczne oraz struktura molekularna silikonów na bazie para-(thio)phenoxyphenylu oraz para-(thio)phensulfaphenylu

W pracy dokonano teoretycznej analizy własności optycznych oraz struktury molekularnej materiałów opartych na silikonach stosowanych do produkcji implantów w postaci soczewek wewnątrzgałkowych. Badania teoretyczne struktury i właściwości optycznych wykonane zostały w pakiecie ADF w oparciu o półempiryczną metodę DFT bazującą na podejściu Kohn-Shama. Na podstawie przeprowadzonych badań teoretycznych określono parametry struktury badanych polimerów, takie jak: kąty dihedralne oraz odległości miedzyatomowe. Wyznaczone widma absorpcyjne zostały zestawione z rozkładami wrażliwości fotoreceptorów. Na podstawie uzyskanych wyników stwierdzono obecność maksimum absorpcyjnego w zakresie promowania widzialnego dla związku para-(thio)phensulfaphenylu. Obecność takiego maksimum w zakresie światła widzialnego jest niepożądana i może prowadzić do zaburzeń w postrzeganiu barw.

Czasopismo: Przetwórstwo Tworzyw
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Kadłuby laminatowe dla okrętów zwalczania min : problemy technologiczne

Artykuł przedstawia problem obliczeń konstrukcji kadłubów niszczycieli min wykonanych z laminatów GRP. Scharakteryzowano zadania niszczycieli min oraz przedstawiono problem odporności udarowej na falę detonacji podwodnej. Wskazano metody obliczeń parametrów fali wywołującej odkształcenia sprężyste kadłuba okrętowego oraz oddziaływanie dynamiczne na struktury wewnętrzne. Przedstawiono współcześnie stosowane metody realizacji konstrukcji kadłubów GRP oraz łączenia z elementami stalowymi.

Czasopismo: Przetwórstwo Tworzyw
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Analiza powierzchni po cięciu strugą wodno-ścierną klejonych materiałów polimerowych

W pracy przedstawiono wybrane wyniki badań cięcia próbek polimerowych klejonych różnymi klejami epoksydowymi. Próbki wykonano z następujących materiałów polimerowych: ABS (akrylonitryl-butadien-styren), poliamid PA6, polietylen PE300, polietylen PE500 oraz polipropylen PP-H. Proces cięcia realizowano z wykorzystaniem technologii „waterjet” ze stałymi parametrami pracy. W artykule przedstawiono wyniki badań dotyczące: chropowatości powierzchni oraz swobodnej energii powierzchniowej klejonych materiałów polimerowych. Przedstawiono również wyniki badań z pomiarów prowadzonych na powierzchni powstałej w wyniku cięcia łączonych materiałów i przedstawiają: topografię powierzchni, ukosowanie powstałej powierzchni oraz analizowano wybrane parametry chropowatości w strefie wejścia i wyjścia. Uzyskane wyniki z przeprowadzonych badań opracowano statystycznie z zachowaniem właściwych standardów naukowych. Pracę zakończono wnioskami.

Czasopismo: Przetwórstwo Tworzyw
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Wpływ grubości elementów mieszaniny tworzyw pp/abs w procesie rozdziału na podstawie różnicy twardości

W pracy zaprezentowano wyniki badań separacji mieszanin tworzyw polimerowych na podstawie różnicy twardości. W metodzie tej rozdział następuje za pomocą specjalnie wyprofilowanych igieł, dzięki czemu zminimalizowany jest wpływ zanieczyszczeń powierzchniowych wsadu na funkcjonalną sprawność procesu. Wpływ grubości elementów na proces rozdziału był badany dla siedmiu różnych sił nacisku igieł. Zbadano skuteczność separacji dla czterech różnych mieszanin PP/ABS o różnych grubościach rozdzielanych elementów: a) 1,5 mm, b) 2,3 mm, c) 3 mm, d) 4 mm. Najlepszą dokładność oraz efektywność rozdziału mieszanin o większej grubości próbek można osiągnąć prowadząc proces przy wyższych siłach nacisku igieł. Dla mieszanin o mniejszej grubości elementów równie korzystne wartości zmiennych DA, DP, EA, EP osiągano stosując niższe siły nacisku igieł.

Czasopismo: Przetwórstwo Tworzyw
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Recykling mechaniczny porowatego polistyrenu

Z uwagi na wzrost znaczenia polimerowych materiałów porowatych (np. materiały izolacyjne, opakowaniowe oraz lekkie kompozyty polimerowe,), istnieje potrzeba opracowania sposobu ponownego zagospodarowywania tego typu odpadów. Celem pracy było określenie podatności polistyrenu porowatego nacięcie i rozdrabnianie w młynie nożowym. Dążono do uzyskania recyklatów, które można bezpośrednio wykorzystać we wtórnym przetwórstwie. Badania przeprowadzono na oryginalnym stanowisku badawczym, wyposażonym w wirnik, z zamocowanymi skośnie do osi wirnika nożami, o prostoliniowych krawędziach tnących. Uzyskane wyniki wskazują, że w przypadku cięcia i rozdrabniania polistyrenu porowatego należy zastosować specyficzne dla tego materiału parametry procesowe, odmienne od powszechnie stosowanych dla materiałów litych. Dzięki temu proces rozdrabniania jest realizowany z dużą wydajnością, przy małym jednostkowym zużyciu energii. Uzyskane krzywe rozkładu ziarnowego wskazują na możliwość bezpośredniego wykorzystania otrzymanych recyklatów we wtórnym przetwórstwie. Najmniejszą podatność do rozdrabniania wykazuje polistyren porowaty o gęstości poniżej 100 kg∙m<sup>-3</sup>.

Czasopismo: Przetwórstwo Tworzyw
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Wpływ dodatków organicznych na właściwości fizykochemiczne polimerowych past termoprzewodzących do zastosowania w elektronice

Dynamiczny rozwój technologii opartych na układach cyfrowych wprowadził elektroniczne układy do niemal każdej dyscypliny ludzkiego życia. Rosnące zapotrzebowanie na miniaturyzację, nowe funkcje oraz wzrost wydajności urządzeń doprowadził do wzrostu ilości wydzielanego ciepła. Zaawansowane systemy zarządzania energią układów elektronicznych oraz wykorzystanie możliwie najlepszych materiałów odprowadzających ciepło może nie przynieść wymiernych efektów, tak długo jak powierzchnia styku pomiędzy tymi dwoma elementami nie będzie idealna. Uzyskanie takiego efektu wiąże się bardzo często z ograniczeniami technologicznymi, jak i chęcią zachowania modyfikowalnego charakteru urządzenia, dlatego też najlepszym sposobem na wyeliminowanie pustych przestrzeni między radiatorem, a układem generującym ciepło jest zastosowanie odpowiedniego plastomeru termoprzewodzącego. Wykorzystanie tej metody daje możliwość indywidualnego doboru chłodzenia w zależności od potrzeb, jak i umożliwia samodzielny montaż podzespołów bez konieczności posiadania wyspecjalizowanych narzędzi. Termoprzewodzące plastomery nie są jednak rozwiązaniem idealnym, ponieważ wraz z upływem czasu tracą swoją zdolność do transferu cieplnego, co wymusza okresową wymianę spoiwa. Niniejsza praca ma na celu określenie wpływu dodatków na parametry fizykochemiczne plastomerów termoprzewodzących wykorzystywanych aktualnie w przemyśle elektronicznym.

Czasopismo: Przetwórstwo Tworzyw
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Powrót poodkształceniowy poliuretanowych pianek wiskoelastycznych

W pracy przedstawiono badania doświadczalne czasu i wartości powrotu poodkształceniowego, zarówno natychmiastowego, jak i opóźnionego pięciu rodzajów poliuretanowych pianek wiskoelastycznych (z pamięcią kształtu) o różnej gęstości pozornej. Określono również wartości naprężenia ściskającego występującego przy 80% odkształceniu pianek. Badania wykonano w temperaturze: 20, 30, 40, 50 oraz 60°C. Stwierdzono, że badane pianki wykazują różne wartości powrotu poodkształceniowego w porównywalnym czasie, a temperatura badania ma istotny wpływ na wartość powrotu poodkształceniowego, jak i na czas tego powrotu. Wykonane zostały stosowne wykresy oraz wyciągnięto wnioski.

Czasopismo: Przetwórstwo Tworzyw
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Dobór materiałów inżynierskich na lekkie osłony energochłonne

Celem pracy było opracowanie kryteriów oraz algorytmu doboru materiałów inżynierskich na lekkie osłony energochłonne pracujące czasem w bardzo zróżnicowanych warunkach środowiskowych. W wielu obszarach zarówno cywilnych jak i militarnych występuje potrzeba ochrony zdrowia i życia ludzi przed zagrożeniami wynikającymi z uderzenia skupionym odłamkiem lub falą uderzeniową. Podstawowym elementem konstrukcyjnym pozwalającym na odpowiednie zabezpieczenie są powłoki energochłonne, zapobiegające przenoszeniu się zagrożeń do strefy chronionej. Wykorzystanie w tym celu lekkich, mobilnych osłon warstwowych pozwala na minimalizację zagrożenia. Nieduża waga i łatwość montażu daje możliwość szybkiej naprawy, nawet w warunkach poligonowych. Osłony takie składają się z kilku warstw spełniających odpowiednie zadania, a mianowicie podkładu kompozytowego, warstwy adhezyjnej oraz paneli ceramicznych. Racjonalny dobór cech konstrukcyjnych takich powłok wymaga określenia warunków zachodzących w stanie zagrożenia oraz sformułowania kryteriów efektywności zabezpieczenia.

Czasopismo: Przetwórstwo Tworzyw
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Doświadczalna weryfikacja komputerowego modelu procesu uplastyczniania polimerów przy wtryskiwaniu. Cz. 1, Stanowisko badawcze

Przedstawiony artykuł dotyczy komputerowego modelowania procesu uplastyczniania polimerów w procesie wtryskiwania. Kilka lat temu stworzono pełną wersję modelu matematycznego tego procesu. Na bazie modelu matematycznego stworzony został program komputerowy, a na jego podstawie wykonane zostały symulacje procesu wtryskiwania, obrazujące wpływ warunków technologicznych procesu i geometrii ślimaka na przebieg procesu uplastyczniania polimerów. W dalszej kolejności należy przeprowadzić badania doświadczalne, oceniające model teoretyczny z punktu widzenia jego dokładności i przydatności. Ważne wielkości wyjściowe, którymi są profile temperatury oraz ciśnienia, jak również pobór mocy przez układ uplastyczniający, moment obrotowy ślimaka i czas rotacji ślimaka są wielkościami, które można zmierzyć i w ten sposób określić poprawność oraz dokładność pracy modelu symulacyjnego. Pomiary te powinny się odbyć na specjalnie do tego celu stworzonym stanowisku pomiarowym, złożonym z odpowiednio oprzyrządowanej wtryskarki, połączonej z rejestratorem zapisującym wszystkie dane pomiarowe odczytywane z zamontowanych we wtryskarce czujników i elementów pomiarowych. Celem niniejszego artykułu jest omówienie wykonanego stanowiska pomiarowego oraz analiza wyników wstępnych badań doświadczalnych przeprowadzonych z wykorzystaniem tego stanowiska.

Czasopismo: Przetwórstwo Tworzyw
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Perlit jako napełniacz tworzyw termoplastycznych

W artykule przedstawiono właściwości perlitu oraz możliwości zastosowania tego minerału jako napełniacza w tworzywach termoplastycznych. Jest to szczególnie istotne z punktu widzenia zagospodarowania odpadów technologicznych powstałych w procesie wytwarzania perlitu ekspandowanego jako materiału stosowanego w budownictwie do produkcji materiałów izolacyjnych oraz napełniania betonu.

Czasopismo: Przetwórstwo Tworzyw
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Wytrzymałość połączeń klejowych utwardzanych w podwyższonej temperaturze

W pracy przedstawiono wybrane zagadnienia związane z wpływem sposobu utwardzania na wytrzymałość połączeń klejowych blach stalowych ocynkowanych. Do wykonania połączeń zastosowano klej epoksydowy dwuskładnikowy Loctite 9497. Podczas utwardzania spoiny klejowej zastosowano dwa warianty utwardzania: utwardzanie jednostopniowe w temperaturze otoczenia oraz dotwardzanie w temperaturze podwyższonej, przy czym temperaturę dotwardzania przyjęto z zakresu 60÷110°C. Zauważono korzystny wpływ dotwardzania w podwyższonej temperaturze na wartość maksymalnych sił przenoszonych przez połączenie klejowe. Największą wytrzymałością charakteryzują się próbki dotwardzanie w temperaturze 110°C oraz dość dużą powtarzalnością uzyskanych wyników badań. W przypadku dotwardzania połączeń klejowych w temperaturze 60°C otrzymano najmniejszą wytrzymałość.

Czasopismo: Przetwórstwo Tworzyw
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Odporność na zużycie nanopowłok polimerowych

W artykule przedstawiono wyniki badań wpływu modyfikacji składu powłok akrylowych nanocząstkami miedzi na ich odporność na zużycie. Udział masowy nanocząstek miedzi w materiale powłokotwórczym wynosił 3,5%, a ich maksymalne wymiary nie przekraczały 66 nm. Badana modyfikacja przyczyniła się do wzrostu sprężystości powłok, a także spowodowała redukcję objętości zawartych w nich porów, co skutkowało podwyższeniem odporności powłok na erozję oraz zarysowanie. Obserwowano korzystny wpływ zawartości nanocząstek miedzi w powłokach na ich odporność erozyjną, szczególnie wyraźny dla kątów padania (α) cząstek erozyjnych powyżej 45°.

Czasopismo: Przetwórstwo Tworzyw
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Badania wpływu poliuretanu na właściwości mechaniczne żywicy poliestrowej nienasyconej zmodyfikowanej nanonapełniaczem

Przygotowano nanokompozyty żywicy poliestrowej nienasyconej zmodyfikowanej Desmocapem 12. Zbadano wpływ modyfikatorów na właściwości żywicy. Stwierdzono, że właściwości mechaniczne żywicy poprawiono przez dodanie modyfikatorów. Maksymalna poprawa krytycznego współczynnik intensywności naprężeń Kc wynosiła 35% w przypadku kompozycji zawierającej 2,5% modyfikatora polimerycznego (Desmocap). Naprężenie przy zniszczeniu wzrosło o ok. 60% z dodatkiem 5% Desmocapu i 40% z nanonaepełniaczem w porównaniu do niezmodyfikowanej matrycy. Naprężenie, odkształcenie i energia kompozycji hybrydowej zawierająca 5% Desmocapu i 1% Bentone maksymalnie wzrosły o kolejno 40%, 125% i 235% w stosunku do żywicy niezmodfikowanej. Najwyższą udarność uzyskano dla kompozycji hybrydowej z 1% Bentonem i 7,5% Desmocapu. Natomiast nie odnotowano poprawy współczynnika Kc kompozycji hybrydowych i kompozycji z Bentonem.

Czasopismo: Przetwórstwo Tworzyw
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Wybrane aspekty funkcjonowania układu uplastyczniającego wytłaczarki ze zmodyfikowaną strefą zasypu

W artykule przedstawiono wyniki badań wpływu zmian konstrukcji strefy zasilania oraz cech geometrycznych granulatu poli(chlorku winylu) plastyfikowanego na wybrane wielkości charakteryzujące proces wytłaczania. Ustalono, że szerokość otworu zasypowego, głębokość wybrania materiałowego w cylindrze pod otworem zasypowym oraz długość granulki ma niewielki wpływ na temperaturę wytłoczyny. Moment obrotowy ślimaka wytłaczarki oraz wydajność masowa procesu wytłaczania ulegają zwiększeniu wraz ze zwiększaniem wybrania materiałowego oraz zmniejszaniem szerokości otworu zasypowego. Największą wydajność procesu wytłaczania zapewnia zastosowanie granulatu o kształcie zbliżonym do kulistego.

Czasopismo: Przetwórstwo Tworzyw
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Krzemionka/tlenek glinu jako napełniacz kompozytów polimerowych otrzymywanych metodą fotopolimeryzacji

W pracy przedstawiono wyniki badań nad otrzymywaniem kompozytów polimerowych na bazie poli(akrylanu polietylenoglikolu) (PEGDA) i poli(metakrylanu polietylenoglikolu) (PEGDMA) oraz Aerosilu COK84 (mieszanina krzemionki z tlenkiem glinu w stosunku wagowym 5:1). Kompozyty polimerowe otrzymano techniką fotopolimeryzacji. Określono wpływ zawartości dodanej mieszaniny napełniaczy na właściwości mechaniczne oraz fizyko-chemiczne utwardzonych kompozytów polimerowych.

Czasopismo: Przetwórstwo Tworzyw
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Właściwości magnetyczne kompozytów z amorficznym wypełniaczem wytworzone przy różnym czasie nacisku

W pracy badano właściwości magnetyczne kompozytu wytworzonego przy różnym czasie nacisku. Kompozyty do badań wytworzone zostały na bazie amorficznych cząstek stopu Fe62Co12Gd4Ni3B19 i żywicy Epidian 100. Gradacja wypełniacza użyta do wytworzenia kompozytu była tego samego rzędu. Stosowany wypełniacz o strukturze amorficznej jest magnetykiem i cechuje się dobrymi właściwościami magnetycznie miękkimi. Należy nadmienić, że każdy dysk z kompozytu zawierał taką samą ilość metalicznego wypełniacza. Oznacza to, że obserwowana zmiana właściwości magnetycznych, a w szczególności wartość pola koercji oraz magnetycznej polaryzacji nasycenia jest jedynie wynikiem zmian jednego z parametrów ich wytwarzania, czyli czasu prasowania. W wyniku przeprowadzonych badań stwierdzono, że wydłużony czas prasowania mieszanki żywicy Epidian 100 z amorficznymi drobinami znacząco wpływa na poprawę właściwości magnetycznie miękkich uzyskanego kompozytu.

Czasopismo: Przetwórstwo Tworzyw
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Wpływ obróbki cieplnej na strukturę i właściwości nanokompozytów poliamid 6/nanorurki haloizytowe

Nanokompozyty poliamidu 6 (PA6) z haloizytowymi nanorurkami (HNT) wytwarzano z użyciem wytłaczarki dwuślimakowej współbieżnej i następnie wtryskiwano próbki do badań, stosując wtryskarkę tłokową. Zawartość HNT w osnowie poliamidowej wynosiła 5% mas. i 10% mas. Obróbkę cieplną niemodyfikowanego PA6 oraz nanokompozytów prowadzono w oleju silikonowym w temp. 150 ± 2°C, wygrzewając próbki przez 3 godziny i następnie chłodzono w ośrodku wygrzewającym z szybkością 0,4 K/min. Na podstawie badań metodą różnicowej kalorymetrii skaningowej (DSC) stwierdzono, że w wyniku zastosowanej obróbki cieplnej zwiększyło się uporządkowanie segmentów makrocząsteczek osnowy poliamidowej, co znalazło odzwierciedlenie we właściwościach mechanicznych niemodyfikowanego PA6 oraz badanych nanokompozytów. Wyższa wartość temperatury, w której krystalizacja zachodzi z maksymalną szybkością (T<sub>kr</sub>) oraz większa zawartość fazy krystalicznej w kompozytach świadczą o tym, że haloizytowe nanorurki są nukleantami dla osnowy poliamidowej.

Czasopismo: Przetwórstwo Tworzyw
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Rozdział mieszanin polipropylenu z polistyrenem na separatorze igłowym

Recykling materiałowy jest preferowaną formą zagospodarowania odpadów termoplastycznych tworzyw polimerowych. Nierozłącznym etapem takiego recyklingu jest separacja na jednorodne frakcje materiałowe. Proces ten jest niezbędny ze względu na zróżnicowane właściwości odpadów tworzywowych. W pracy przedstawiono wyniki rozdziału mieszanin tworzyw polimerowych PP/PS na podstawie różnicy w twardości. Zbadano wpływ prędkości obrotowej oraz siły nacisku igieł na skuteczność separacji. Zbadano wpływ udziału masowego tworzyw PP/PS na dokładność oraz efektywność separacji.

Czasopismo: Przetwórstwo Tworzyw
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Poli(tereftalan etylenu) do zastosowania w układach elektronicznych

Poli(tereftalanu etylenu) - PET - jest polimerem o bardzo dobrych właściwościach izolujących (ρ=10-11 Ω m-1). Przedmiotem niniejszej publikacji jest analiza właściwości PET w formie czystego materiału polimerowego oraz recyklatu. Poli(tereftalanu etylenu) badany był w postaci układów z naniesionymi dwustronnie kontaktami wykonanymi ze srebra lub nanosrebra. Dla otrzymanych struktur warstwowych na bazie folii PET przeprowadzono badania charakterystyk prądowo-napięciowych i pomiary przewodności właściwej. Szczegółowa analiza przygotowanych warstw i struktur powstających na bazie opisywanych tworzyw uzasadniona jest przede wszystkim przez wzgląd na potencjalne zastosowania PET w obszarze tzw. „przezroczystej elektroniki”.

Czasopismo: Przetwórstwo Tworzyw
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Wpływ recyklingu mechanicznego na odkształcalność i strukturę polioksymetylenu

W pracy przedstawiono wyniki badań wytrzymałościowych i strukturalnych polioksymetylenu (POM) poddanego wielokrotnemu przetwarzaniu. Zbadano wpływ recyklingu na właściwości mechaniczne i strukturę materiału. Określono następujące właściwości mechaniczne: moduł sprężystości wzdłużnej, naprężenie zrywające, wydłużenie przy zerwaniu. Zmiany strukturalne POM oceniono na podstawie badań mikroskopowych i różnicowej kalorymetrii skaningowej (DSC). Stwierdzono, że ze wzrostem cykli przetwarzania następuje obniżenie stopnia krystaliczności dla polimerów wtórnych (po 4-,6-krotnym przetwórstwie) na skutek procesów degradacji termo-mechanicznej.

Czasopismo: Przetwórstwo Tworzyw
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Badania termochemicznej konwersji odpadów tekstylnych zawierających włókna syntetyczne

Przedstawiono wyniki badań pirolizy w złożu stałym odpadów tekstylnych zawierających włókna syntetyczne, głównie poliestrowe. Ustalono optymalną temperaturę procesu (600°C) i scharakteryzowano jakość produktów stałych, ciekłych i gazowych. Wszystkie produkty charakteryzują się korzystnymi parametrami energetycznymi. Karbonizat poddano procesowi aktywacji ditlenkiem węgla i parą wodną w temperaturze 900°C. Uzyskano sorbenty węglowe o powierzchni BET równej 487 i 974 m²/g. Stwierdzono, że podczas pirolizy odpadów tekstylnych zawierających włókna syntetyczne można uzyskać interesujące prekursory adsorbentów węglowych.

Czasopismo: Przetwórstwo Tworzyw
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Wybrane aspekty oznaczania gęstości polietylenu małej gęstości

Określono wpływ sposobu przygotowania próbek do oznaczeń na wartość gęstości polietylenu malej gęstości oraz podjęto próbę korelacji tych wielkości z wielkościami wyliczonymi na podstawie badań DSC. Przedmiot badań stanowiło osiem gatunków PE-LD. Gęstość oznaczano metodą zanurzeniową stosując próbki przygotowane w dwojaki sposób. Ustalono, że sposób kondycjonowania próbki ma widoczny, ale nieznaczny wpływ na wartość gęstości. Nie uzyskano zadowalającej korelacji pomiędzy wartościami gęstości oznaczonymi metodą zanurzeniową a wyliczonymi na podstawie DSC.

Czasopismo: Przetwórstwo Tworzyw
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa