rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Wyniki oceny przyżyciowej z uwzględnieniem cech otłuszczenia i umięśnienia loszek mieszańców o zróżnicowanym tempie wzrostu

Celem pracy była analiza wyników oceny przyżyciowej z uwzględnieniem cech otłuszczenia
i umięśnienia 51 802 loszek mieszańców o zróżnicowanym tempie wzrostu, pochodzących z
dwóch wariantów krzyżowania: wbp x pbz oraz pbz x wbp (rasę lochy podano w pierwszej
pozycji). Zwierzęta pochodziły z bydgoskiego okręgu hodowlanego i zostały poddane ocenie
przyżyciowej na przestrzeni lat 2004-2008. W zależności od wielkości przyrostów dobowych
masy ciała standaryzowanych na 180. dzień życia, loszki mieszańce podzielono na dwie grupy
charakteryzujące się zróżnicowanym tempem wzrostu, tj. niskimi i wysokimi przyrostami
dobowymi masy ciała w każdym analizowanym roku. Wpływ tempa wzrostu na kształtowanie
się cech dotyczących otłuszczenia i umięśnienia loszek mieszańców w poszczególnych
latach był zróżnicowany. W łącznym zestawieniu wyników z lat 2004-2008 wykazano jednoznacznie,
że badane loszki mieszańce o wysokich przyrostach dobowych masy ciała charakteryzowały
się cieńszą słoniną w punkcie P2 oraz grubszą słoniną w punkcie P4 w porównaniu
ze zwierzętami o wolniejszym tempie wzrostu. Stwierdzono korzystniejszy wynik dotyczący
wysokości oka polędwicy u świń charakteryzujących się wysokimi przyrostami dobowymi
masy ciała w porównaniu ze zwierzętami o wolniejszym tempie wzrostu, wyższą natomiast
zawartość mięsa w ciele u loszek o niskim tempie wzrostu wobec świń odznaczających się wysokimi
przyrostami dobowymi masy ciała. Loszki z obu badanych wariantów krzyżowania
odznaczające się szybkim tempem wzrostu osiągnęły wysoko istotnie wyższą wartość indeksu
selekcyjnego oceny przyżyciowej, czyli lepszą wartość hodowlaną od zwierząt o niskich przyrostach
dobowych masy ciała.

Czasopismo: Roczniki Naukowe Polskiego Towarzystwa Zootechnicznego
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: zootechnika i rybactwo
Podstawowy skład chemiczny i wybrane parametry tłuszczu koziego z okresu żywienia letniego i jesienno-zimowego

Celem pracy była ocena podstawowego składu chemicznego, stopnia dyspersji tłuszczu
mlecznego i zawartości cholesterolu w mleku kozim, z uwzględnieniem sezonu produkcji.
Materiał do badań stanowiły próby mleka pobrane indywidualnie od kóz rasy białej uszlachetnionej,
z pełnego udoju. Analizie poddano łącznie 70 prób, w tym 35 w sezonie letnim (V-
-VI) i 35 w sezonie jesiennym (X-XI). W mleku oznaczono: zawartość tłuszczu, białka, laktozy
i suchej masy, stan dyspersji tłuszczu mlekowego oraz zawartość cholesterolu. Wykazano,
że w sezonie letnim zwierzęta produkowały istotnie (p≤0,01) więcej mleka (o 1,82 kg). Mleko
pozyskiwane w sezonie jesiennym zawierało natomiast istotnie (p≤0,05) więcej suchej masy
(o 0,74 punkty procentowe), w tym tłuszczu (o 0,27 p.p.), białka (o 0,43 p.p.) i laktozy (o 0,34
p.p.). Przeciętna średnica kuleczek tłuszczowych mleka koziego produkowanego w szczycie
laktacji (sezon letni) była istotnie (p≤0,05) większa (2,10 μm vs 1,80 μm) w porównaniu do
końcowej jej fazy (sezon jesienny). Mleko pozyskiwane w sezonie letnim zawierało istotnie
(p≤0,01) więcej cholesterolu w porównaniu do mleka produkowanego jesienią (16,23 vs 11,30
mg/100 g tłuszczu). Wykazano istotne, dodatnie korelacje pomiędzy wydajnością dobową
kóz a przeciętną średnicą kuleczek tłuszczowych i ich obwodem (r=0,38***), a także polem
powierzchni (r=0,43***) oraz dodatnią korelację między zawartością cholesterolu w mleku
a wydajnością dobową zwierząt (r=0,38**) oraz ujemną z koncentracją laktozy (r=–0,32*).

Czasopismo: Roczniki Naukowe Polskiego Towarzystwa Zootechnicznego
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: zootechnika i rybactwo
Zachowanie się świń w okresie adaptacji do tuczu

Praca przedstawia zachowanie się świń w okresie adaptacji do tuczu. Ustalono, że zwierzęta
z grup o zróżnicowanej masie początkowej prawie zawsze dłużej spały i odpoczywały, z kolei
świniom z grup liczebnie większych mniej czasu zabierało spożywanie paszy i picie wody.

Czasopismo: Roczniki Naukowe Polskiego Towarzystwa Zootechnicznego
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: zootechnika i rybactwo
Wskaźniki profilu hematologicznego loch przed oproszeniem i w 21. dniu laktacji

Celem pracy było określenie i porównanie poziomu wybranych wskaźników morfologicznych
i biochemicznych krwi 34 loch mieszańców F1 (pbz x wbp), pierwiastek (P) i wieloródek
(W), w 104. (±2-3) dniu ciąży (C) i w 21. dniu laktacji (L). Niektóre wskaźniki morfologiczne
i biochemiczne różniły się w zależności od fazy cyklu reprodukcyjnego i kolejności oproszenia.
Liczba płytek krwi była wysoko istotnie większa (P≤0,01) u loch L vs. C. Między pierwiastkami
i wieloródkami różnice wysoko istotne statystycznie (P≤0,01) wykazano dla: liczby
krwinek czerwowych (RBC), średniej objętości krwinki czerwonej (MCV) i liczby krwinek
płytkowych (PLT) oraz istotne statystycznie (P≤0,05) dla liczby krwinek białych (WBC).
Różnice w stężeniu: glukozy (GLU), azotu mocznika (BUN), triglicerydów (TRIG), lipoprotein
o bardzo małej gęstości (VLDL) – przy P≤0,01 i cholesterolu (CHOL) – przy P≤0,05,
wystąpiły dla loch prośnych i karmiących; wartości wskaźników były większe u loch C vs.
L. Różnice we wskaźnikach biochemicznych, takich jak: białko całkowite (TP) i cholesterol
(CHOL), wykazano między pierwiastkami i wieloródkami (P≤0,05). Średnie wartości badanych
wskaźników morfologicznych i biochemicznych krwi mieściły się w granicach normy
dla gatunku, grupy produkcyjnej i fazy cyklu reprodukcyjnego. Wskazuje to na utrzymanie
stanu homeostazy organizmu po okresie intensywnej produkcji związanej z karmieniem potomstwa,
a pośrednio również na dobry stan zdrowia loch, ich prawidłowe żywienie i odpowiednie
utrzymanie.

Czasopismo: Roczniki Naukowe Polskiego Towarzystwa Zootechnicznego
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: zootechnika i rybactwo
Częstość występowania martwicy chrzęstno-kostnej u ogierów w zakładach treningowych - doniesienie wstępne

Selekcja koni wolnych od martwicy chrzęstno-kostnej (osteochondrosis – OC) jest obowiązkowym
elementem hodowli w większości związków hodowców koni. Konie selekcjonuje się
w tym kierunku przed rozpoczęciem właściwej próby dzielności, choć wyniki badań wykazują,
że istotnym elementem mającym wpływ na występowanie zmian osteochondrotycznych
jest poddawanie koni treningowi. Celem pracy było określenie częstości występowania OC u
młodych ogierów podczas prób dzielności. 28 ogierów zbadano dzień po przyjęciu do zakładu
oraz po 100 dniach treningu. Podstawą rozpoznania choroby było badanie rentgenowskie.
Zdjęcia rentgenowskie wykonywano przy użyciu aparatu rentgenowskiego Gierth HF 80
Plus umocowanego na specjalnym statywie, a następnie poddawano obróbce cyfrowej przy
użyciu skanera CR 3600 firmy VetRay. U każdego konia wykonano 10 zdjęć radiologicznych:
każdy palec w projekcji bocznej (4 zdjęcia), każdy stęp w projekcji bocznej i strzałkowej
(4 zdjęcia) oraz kolana w projekcji bocznej (2 zdjęcia). Zmiany widoczne na zdjęciach
rentgenowskich, wskazujące na występowanie OC, określono według skali 4-stopniowej (0 –
brak OC; 1 – ogniskowe ubytki i zagęszczenia cienia kości na wysokości miejsca zamknięcia
chrząstki wzrostowej kości, minimalnego stopnia spłaszczenie kości podchrzęstnej oraz nieznaczna
nadbudowa kości w okolicy przyczepu torebki stawowej; 2 – wyraźne spłaszczenie
kości podchrzęstnej oraz wyraźna nadbudowa kości w okolicy przyczepu torebki stawowej
3 – obecność wolnego fragmentu kostno-chrzęstnego w jamie stawu) oraz skali 2-stopniowej
(0 – brak wolnego fragmentu kostno-chrzęstnego w stawie; 1 – obecność wolnego fragmentu
kostno-chrzęstnego w stawie). Wstępne wyniki zmian podano w procentach występowania przed i po treningu. W populacji badanych ogierów już w chwili przyjęcia do zakładów treningowych
częstość występowania zmian osteochondrotycznych sięgała 25% i wzrosła po
treningu do 29% badanych ogierów. Najwięcej rentgenowskich zmian OC stwierdzono w
stawach pęcinowych, zarówno kończyn piersiowych, jak i miednicznych.

Czasopismo: Roczniki Naukowe Polskiego Towarzystwa Zootechnicznego
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: zootechnika i rybactwo
Porównanie właściwości fizyko-chemicznych mleka krów żywionych systemem TMR w wybranych gospodarstwach regionu zachodniopomorskiego

Przeprowadzone badania miały na celu porównanie, w okresie całego roku, cech fizyko-chemicznych
mleka zbiorczego pozyskanego od krów żywionych systemem TMR w trzech dużych
gospodarstwach regionu zachodniopomorskiego. W analizowanym surowcu oznaczono zawartość
tłuszczu, białka ogólnego, kazeiny, suchej masy i suchej masy beztłuszczowej, a także określono
jego gęstość i kwasowość miareczkową. Wykonano dodatkowe testy określające stabilność
alkoholową mleka (próba alkoholowa pojedyncza i podwójna) oraz w przybliżeniu liczbę
komórek somatycznych (próba Whiteside’a). Mleko poddano także ocenie organoleptycznej.
Na podstawie uzyskanych wyników badań stwierdzono, że we wszystkich próbkach ocenianego
mleka gęstość i zawartość białka były zgodne z rozporządzeniem MRiRW z dn. 18.08.2004 r.,
a kwasowość z normą PN-A-86002. Ponadto stwierdzono istotny jednoczesny wpływ miejsca
pochodzenia i czasu pozyskania mleka na zawartość tłuszczu, suchej masy i suchej masy beztłuszczowej.
Oceniane mleko pozyskane z trzech gospodarstw charakteryzowało się właściwymi
cechami organoleptycznymi oraz odpowiednią stabilnością alkoholową.

Czasopismo: Roczniki Naukowe Polskiego Towarzystwa Zootechnicznego
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: zootechnika i rybactwo
Charakterystyka wybranych parametrów wełny współczesnej świniarki

Celem pracy było określenie wybranych cech okrywy włosowej współczesnych świniarek, utrzymywanych w stadzie realizującym program ochrony zasobów genetycznych tej rasy. Oceniano wydajność, wysadność i grubość wełny. Średnia wydajność wełny świniarek w odroście półrocznym wynosiła 0,8 kg, a wysadność 10,4 cm. W próbkach wełny stwierdzono występowanie czterech typów okrywy włosowej: zespoły włosowe wełny mieszanej dwufrakcyjne, trójfrakcyjne oraz zespoły włosowe wełny typowo jednolitej i jednolitej z pojedynczymi grubszymi włosami. U ponad 60% badanych owiec występowały dwufrakcyjne zespoły włosowe, które składały się z frakcji wewnętrznej, zwanej puchową i zewnętrznej – rdzeniowej. Frakcja puchowa złożona była z krótkich i cienkich włosów o średniej grubości 22,6 mm, zaś średnia grubość włosów frakcji rdzeniowej wynosiła 45,3 mm. Frakcja włosów puchowych stanowiła średnio 78%, zaś frakcja zewnętrzna – 22%. We frakcji tej oprócz włosów rdzeniowych występowały włosy bezrdzeniowe i kempowe. Zespół włosowy składający się z trzech frakcji stwierdzono u 13,3% badanej populacji. Średnia grubość włosów frakcji puchowej kształtowała się na poziomie 20,8 mm, frakcji przejściowej – 34,2 mm, zaś frakcji zewnętrznej – 47,9 mm. Średni udział w kosmku frakcji puchowej stanowił 66%, przejściowej – 9,5%, zaś rdzeniowej – 24,4%. We wszystkich próbkach wełny we frakcji zewnętrznej wystąpiły włosy rdzeniowe i w 75% z nich – włosy kempowe. Typowa wełna jednolita wystąpiła u 6,67% badanych owiec, a jej średnia grubość wynosiła 23,27 mm, zaś średnia grubość wełny jednolitej z pojedynczymi grubszymi włosami, która wystąpiła u 16,67% badanych maciorek, wynosiła 22,42 mm, a średnia grubość pojedynczych grubszych włosów – 41,82 mm. Podsumowując można stwierdzić, że w badanej grupie owiec rasy świniarka przeważały zwierzęta o dwufrakcyjnej okrywie włosowej, o wyrównanych pod względem grubości zespołach włosowych i wysokiej zawartości puchu, co wskazywać może na typ wełny uszlachetnionej.

Czasopismo: Roczniki Naukowe Polskiego Towarzystwa Zootechnicznego
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: zootechnika i rybactwo
Efekty stosowania produktów towarzyszących produkcji biopaliw w półintensywnym tuczu jagniąt. Cz.II. Uzysk elementów kulinarnych i jakość mięsa

Badano wpływ stosowania produktów ubocznych produkcji biopaliw w tuczu półintensywnym
jagniąt na wydajność elementów kulinarnych z półtuszy oraz skład chemiczny, cechy
fizykochemiczne i organoleptyczne mięsa surowego i po obróbce cieplnej. Badania przeprowadzono
na półtuszach prawych 30 jagniąt (tryczków) tuczonych półintensywnie do masy
ciała 35 kg (±3 kg) w 5 grupach, po 6 półtusz w grupie. W każdej grupie 50% (3 szt.) stanowiły
półtusze tryczków plenno-mlecznej owcy kołudzkiej (OK) oraz mieszańców F1 z krzyżowania
tryków ile de france x OK (If x OK). Jagnięta żywiono mieszankami treściwymi, w
ilości 3% masy ciała. Dodatkowo podawano siano z traw ad libitum lub stosowano wypas na
pastwisku przez 5-6 godzin na dobę. Grupa kontrolna otrzymywała mieszankę standardową
oraz siano z traw, a grupy doświadczalne mieszankę z poekstrakcyjną śrutą rzepakową
lub suszonym wywarem kukurydzianym − DDGS (50%), nasionami lnu (5%) i witaminą E
(0,2%). Określono wydajność elementów kulinarnych z prawych półtusz. Badanie składu
chemicznego, cech fizykochemicznych oraz ocenę organoleptyczną przeprowadzono na próbach
z udźca surowego i/lub grillowanego. Oba czynniki żywieniowe (skład mieszanki treściwej
oraz rodzaj paszy objętościowej), jak i pochodzenie rasowe jagniąt nie wpłynęły istotnie
na wydajność mięsa kulinarnego z prawej półtuszy. Badane czynniki nie różnicowały istotnie
podstawowego składu chemicznego mięsa surowego oraz jego cech fizykochemicznych.
Stwierdzono natomiast wyższą zawartość białka w mięsie grillowanym jagniąt żywionych
mieszankami z komponentami oleistymi. Zastosowanie w mieszance treściwej 50% DDGS
i nasion lnu, niezależnie od rodzaju paszy objętościowej w dawce, nie wpływało istotnie na
wyróżniki oceny organoleptycznej mięsa grillowanego. Natomiast żywienie mieszanką z 50%
udziałem poekstrakcyjnej śruty rzepakowej połączone z wypasem na pastwisku obniżyło
oceny sensoryczne mięsa.

Czasopismo: Roczniki Naukowe Polskiego Towarzystwa Zootechnicznego
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: zootechnika i rybactwo
Jakość użytkowa i wartość odżywcza tkanki mięśniowej sandaczy (Sander lucioperca) i szczupaków (Esox lucius) utrzymywanych w polikulturze

Celem pracy była ocena jakości użytkowej i wartości odżywczej tkanki mięśniowej sandacza i szczupaka utrzymywanych w polikulturze. Badaniami objęto 16 ryb (po 8 osobników każdego gatunku), odłowionych w jednym stawie gospodarstwa rybackiego położonego w województwie lubelskim. Wykazano, że przy podobnym wieku obu gatunków ryb drapieżnych szczupaki, pomimo większej masy ciała, charakteryzowały się wyższym udziałem wnętrzności i mniejszym udziałem tuszy oraz niższym współczynnikiem kondycji w porównaniu do sandaczy. Skład chemiczny i kaloryczność tkanki mięśniowej porównywanych gatunków była natomiast bardzo zbliżona i wynosiła, odpowiednio dla sandacza i szczupaka: woda – 77,15 i 76,40%; białko – 21,26 i 21,41%; tłuszcz – 0,41 i 0,58%, popiół – 1,43 i 1,42%, energia – 517 i 528 kJ/100 g. Na podkreślenie zasługuje wysoka wartość wskaźnika jakości żywieniowej (INQ) białka ocenianych ryb drapieżnych (6,9 dla sandacza i 6,8 dla szczupaka), wskazująca, że są one dobrym źródłem tego składnika w diecie, zbilansowanym z podażą energii w porcji 100 g filetów.

Czasopismo: Roczniki Naukowe Polskiego Towarzystwa Zootechnicznego
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: zootechnika i rybactwo
Analiza udziałów założycieli i przodków w populacji aktywnej owczarka niemieckiego w rejonie działania Krakowskiego Oddziału Związku Kynologicznego w Polsce

Owczarek niemiecki to jedna z najpopularniejszych na świecie i w Polsce ras psów o wszechstronnym
użytkowaniu. Celem pracy było zbadanie udziału założycieli i przodków w populacji
aktywnej psów rasy owczarek niemiecki wpisanych do ksiąg Krakowskiego Oddziału
Związku Kynologicznego w Polsce. Materiał stanowiły czteropokoleniowe rodowody 60
owczarków niemieckich – 17 psów i 43 suk, urodzonych w latach 1994-2005. Populacją referencyjną
do analizy udziałów założycieli i przodków było 60 zwierząt z populacji aktywnej.
Oszacowano efektywną liczbę założycieli (fe) i przodków (fa) oraz ogólną liczbę założycieli i
przodków. Wyznaczono założycieli i przodków o najwyższych udziałach genów w badanej
populacji. Ogólna liczba założycieli dla 60 zwierząt z populacji referencyjnej wynosiła 277,
zaś ogólna liczba przodków – 60 osobników. Efektywna liczba założycieli była równa 66, a
efektywna liczba przodków wynosiła 36. Założycielami o najwyższych wkładach w populację
badaną było 17 zwierząt, w tym osiem psów i dziewięć suk. Z tej grupy pięć sztuk – dwa psy
i trzy suki, miało udziały od 2% do ponad 6%. Następni z założycieli, tj. sześć suk i sześć
psów, wnieśli wkłady genów w granicach od 1% do około 2%. Natomiast najwyższe udziały
spośród przodków miały 43 osobniki – 16 psów i 27 suk. W tej grupie były cztery psy i cztery
suki o udziałach genów od 3% do 7%, zaś pozostali przodkowie wnieśli wkłady o wysokości
do 3%. Trzy osobniki powtarzały się zarówno wśród wymienionych wyżej głównych założycieli,
jak i przodków.

Czasopismo: Roczniki Naukowe Polskiego Towarzystwa Zootechnicznego
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: zootechnika i rybactwo
Dobrostan loch luźnych w systemie utrzymania indywidualnego i grupowego

Celem przeprowadzonych badań była ocena dobrostanu loch utrzymywanych systemem indywidualnym
i grupowym. Materiał badawczy stanowiły 103 lochy luźne, użytkowane w 15
chlewniach zarodowych w województwie podkarpackim. Dobrostan badanych loch oceniano
za pomocą kryterium behawioralnego, fizjologicznego, zdrowotnego, produkcyjnego. Ogólnej
oceny poziomu dobrostanu dokonano na podstawie wyznaczonych punktów kontroli.
Podsumowując uzyskane wyniki, stwierdzono wyższy poziom dobrostanu u loch utrzymywanych
w systemie grupowym.

Czasopismo: Roczniki Naukowe Polskiego Towarzystwa Zootechnicznego
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: zootechnika i rybactwo
Analiza spokrewnienia i inbredu golden i labrador retrieverów z krakowskiego Oddziału Związku Kynologicznego w Polsce

Celem pracy była analiza stanu zinbredowania i spokrewnienia w populacji aktywnej golden
retrieverów (GR) i labrador retrieverów (LR) wpisanych do ksiąg krakowskiego Oddziału
Związku Kynologicznego w Polsce. Dane stanowiły rodowody 191 goldenów (84 psów i 107
suk) urodzonych w latach 1998-2007 oraz 270 labrador retrieverów (109 psów i 161 suk) urodzonych
w latach 1997-2007. Oszacowano współczynniki inbredu (FX) dla zwierząt obu badanych
ras z podziałem na płeć, a współczynniki spokrewnienia (RXY) oszacowano oddzielnie
dla psów, suk i między psami i sukami dla obu ras oddzielnie. Ponad 49% goldenów i 32%
labradorów wykazywało niezerowe wartości inbredu. Proporcja zinbredowanych psów i suk
u goldenów wynosiła odpowiednio ponad 52% i około 47%. Odpowiednie wartości u labradorów,
zarówno dla psów jak i dla suk, wynosiły około 32%. Średnie wartości FX były w obu
rasach stosunkowo niskie i wynosiły 0,82% oraz 1,67% dla wszystkich i zinbredowanych GR
oraz 0,83% i 2,58% odpowiednio dla LR. Zinbredowane samce i samice labrador retriverów
wykazywały wyższe średnie zinbredowanie niż psy i suki rasy golden retriever. Wśród goldenów
zanotowano prawie 90% par spokrewnionych oraz ponad 68% u labradorów. Przy
czym ponad 90% psów rasy GR i 65% psów rasy LR wykazywało RXY>0. Nieco mniej suk
rasy GR było spokrewnionych, mianowicie ponad 89% par. Natomiast ponad 70% par suk
rasy LR wykazywało niezerowe współczynniki spokrewnienia. Wśród par mieszanych pies x
suka znacznie więcej spokrewnionych występowało w rasie golden retriever (ponad 90% par).
U labradorów tylko około 68% par mieszanych było spokrewnionych. Wartości spokrewnienia
we wszystkich badanych układach były stosunkowo niskie i nie przekraczały 10%. Było
to spowodowane wzrostem popularności obu ras w ostatnim czasie oraz stałym importem
zwierząt hodowlanych z zagranicy. Niemniej należy zwrócić baczniejszą uwagę na rodowody
sprowadzanych zwierząt, żeby w przyszłości uniknąć wzrostu badanych wskaźników.

Czasopismo: Roczniki Naukowe Polskiego Towarzystwa Zootechnicznego
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: zootechnika i rybactwo
Hypoderma sp. - rzadki, nietypowy pasożyt koni

Liczne gatunki muchówek (Diptera) prowadzą pasożytniczy tryb życia. Spośród nich trzy grupy są najpowszechniejsze i mają największe znaczenie chorobotwórcze u zwierząt hodowlanych i wolno żyjących. Są to muchówki należące do rodziny Oestridae, z podrodzin Gasterophilinae, Hypodermatinae i Oestrinae. W pracy opisano przypadek inwazji muchówek z rodzaju Hypoderma u koni utrzymywanych w klubie jeździeckim w okolicy Krakowa (Polska południowa), znajdującym się w bliskim sąsiedztwie gospodarstwa zajmującego się chowem bydła opasowego. Konie w wymienionym klubie są corocznie odrobaczane jesienią (październik), preparatem zwierającym iwermektynę. U dwóch koni stwierdzono obecność guzów, z otworami zamkniętymi śluzowo-ropną wydzieliną, na kłębie oraz zadzie. Larwy oznaczono jako II stadium gza – Hypoderma bovis. Występowanie larw gzów z tego rodzaju u koni może zmniejszać ich wykorzystanie w jeździectwie.

Czasopismo: Roczniki Naukowe Polskiego Towarzystwa Zootechnicznego
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: zootechnika i rybactwo
Jakość higieniczna, wydajność i podstawowy skład mleka owczego w zależności od fazy laktacji

Celem pracy było określenie wpływu fazy laktacji na wydajność i jakość mleka owiec. Materiał do badań stanowiło mleko z doju porannego, pobrane od 30 maciorek owcy wschodnio-fryzyjskiej, będących w 3.-5. laktacji. Dój towarowy rozpoczynano po odsadzeniu jagniąt i prowadzono przez okres ok. 120 dni. Próbki mleka pobierano indywidualnie od owiec w trzech fazach laktacji: w szczycie, ustabilizowanej laktacji oraz przy jej zakończeniu. Określano wydajność dobową, zawartość ogólnej liczby drobnoustrojów i komórek somatycznych oraz podstawowy skład chemiczny mleka. Stwierdzono wysoką jakość mikrobiologiczną i cytologiczną mleka. Wraz z upływem laktacji zwiększała się zawartość komórek somatycznych w mleku przy stabilnej jakości mikrobiologicznej. Pod koniec okresu laktacji stwierdzono istotny wzrost koncentracji suchej masy, białka i tłuszczu oraz spadek laktozy w porównaniu do szczytu laktacji. Wykazano istotne ujemne współczynniki korelacji między wydajnością i zawartością tłuszczu (–0,63; p≤0,01) oraz zawartością suchej masy (–0,53; p≤0,01), a dodatnie z zawartością laktozy (0,61; p≤0,01).

Czasopismo: Roczniki Naukowe Polskiego Towarzystwa Zootechnicznego
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: zootechnika i rybactwo
Wyniki produkcyjne oraz zawartość kwasów tłuszczowych wybranych tkanek świń rasy wielkiej białej polskiej i mieszańców żywionych paszą wzbogaconą w kwasy tłuszczowe omega-3

Wpływ rasy świń na zawartość kwasów tłuszczowych w wybranych tkankach został określony
na 16 loszkach rasy wielkiej białej polskiej (wbp) oraz mieszańcach ♂duroc x ♀(wielka
biała polska x duńska zwisłoucha). Od 70 do 110 kg masy ciała (m.c.) zwierzęta otrzymywały
paszę, w której 9% energii metabolicznej (EM) pochodziło z mieszaniny olejów lnianego
(2,0%), rzepakowego (0,5%) i rybiego (0,5%), wprowadzającej do paszy kwasy C18:3 n-3
(ALA), C20:5 n-3 (EPA), C22:5 n-3 (DPA) i C22:6 n-3 (DHA). Świnie ubito przy około 110
kg m.c. Z mięśnia longissimus dorsi (MLD) i z tłuszczu podskórnego (TP) pobrano próby, w
których określono zawartość ekstraktu eterowego (%) oraz kwasów tłuszczowych (g/100 g
tkanki). Świnie obydwu analizowanych grup charakteryzowały się podobnymi wynikami
produkcyjnymi i otłuszczeniem (grubością słoniny i zawartością tłuszczu podskórnego), różniły
się natomiast zawartością tłuszczu śródmięśniowego. MLD świń mieszańców zawierał
więcej (P≤0,01) kwasów SFA i MUFA oraz PUFA (w tym ALA, EPA, DPA i DHA) niż MLD
świń rasy wbp. Natomiast w TP loszek mieszańców było mniej (P≤0,05) MUFA (w tym C16:1
n-7 i C18:1 n-9) oraz więcej (P≤0,05) PUFA (w tym PUFA n-3) w porównaniu z TP loszek
rasy wbp. Tłuszcz śródmięśniowy obydwu grup miał podobną proporcję kwasów PUFA/SFA
(średnio 0,44), ale proporcja PUFA n-6/PUFA n-3 (Σn-6/Σn-3) była znacznie mniejsza, a więc
korzystniejsza, u świń mieszańców niż u rasy wbp (3,73 vs. 5,80; P≤0,01), co wynikało z
wyższej zawartości PUFA n-3 w MLD tych świń. Natomiast tłuszcz podskórny u obydwu
grup świń miał podobną proporcję kwasów Σn-6/Σn-3 (średnio 2,83), ale proporcja kwasów
PUFA/SFA była większa (P≤0,05) u loszek mieszańców (0,58) niż u wbp (0,50).

Czasopismo: Roczniki Naukowe Polskiego Towarzystwa Zootechnicznego
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: zootechnika i rybactwo