rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Posłuszeństwo oczekiwaną odpowiedzią Izraela na wierność Boga

Miłość Boga, która trwa na tysiąc pokoleń, jest wiernością (por. Wj 34, 6–7). Prawda ta stanowi klucz do zrozumienia całego działania Boga w ramach biblijnej historii zbawienia, zarówno w odniesieniu do społeczności (narodu wybranego), jak i jednostek (np. Abrahama). Bóg daje się poznać przez swoje dzieła, przez moc, potęgę, wierność swoim obietnicom (por. Pwt 7, 7–9). W zamian wzywa do posłuszeństwa, które należy rozumieć jako dobrowolne przyjęcie Jego planów i wejście z Nim w dialog miłości. Biblijne posłuszeństwo nie ma bowiem nic wspólnego z wymuszoną uległością i biernym poddawaniem się silniejszemu i dzierżącemu jakąś władzę. Jest ono powierzeniem się z miłością i w całości Bogu, z własnej wolnej decyzji.

Czasopismo: Polonia Sacra
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Reﬂeksja pastoralnoteologiczna nad dokumentem Stolicy Apostolskiej "Przyjęcie Chrystusa w uchodźcach i przymusowo przesiedlonych"

Autor analizuje i komentuje mało znany dokument wydany przez Stolicę Apostolską. Skupia się na teologicznych wątkach zawartych w dokumencie, pomijając inne kwestie w nim zawarte. Zwraca uwagę na konieczność odróżnienia migrantów przymusowo wysiedlonych i uchodźców od innych kategorii, np. migrantów ekonomicznych. Wskazuje na teksty biblijne i te elementy społecznej nauki Kościoła, na które powołują się redaktorzy dokumentu, wzywając do przyjmowania i otoczenia troską uchodźców oraz przymusowo przesiedlonych. Wśród nich na pierwsze miejsce wysuwa się nauczanie o godności każdej ludzkiej osoby, o jedności całej ludzkiej rodziny, o naśladowaniu miłości Boga do każdego człowieka, o chrześcijańskiej gościnności. Najistotniejszym ewangelicznym motywem przyjmowania obcych jest rozpoznanie w nich osoby samego Chrystusa. Motywy te znajdują zatem najgłębsze uzasadnienie w wierze i są jej praktyczną weryfkacją. W komentarzach do fragmentów dokumentu autor odnosi się do charakterystycznych współczesnych sytuacji związanych z przyjmowaniem migrantów, odczytując je w teologicznym świetle, a w konkluzji formułuje kilka pastoralnych wskazań dla Kościoła.

Czasopismo: Polonia Sacra
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Głoszenie Ewangelii podczas wypraw rowerowych na przykładzie działalności Niniwa Team

Postulat głoszenia Ewangelii na  peryferiach domaga się twórczego podejścia ewangelizatorów i  jeszcze większego otwarcia na  inspirację Ducha Świętego. Jedną z  możliwych odpowiedzi, otwierających nowe horyzonty ewangelizacyjne, proponują organizatorzy wypraw rowerowych Niniwa Team. Analiza wypowiedzi uczestników wypraw pozwoliła dokonać eksploracji oddziaływań ewangelizacyjnych zarówno w ich wymiarze ad intra, jak i ad extra i wyprowadzić pozytywny wniosek o  rzeczywistej wartości ewangelizacyjnej tak niecodziennych aktywności pastoralnych.

Czasopismo: Polonia Sacra
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Zadania kobiety w rodzinie chrześcijańskiej według św. Jana Chryzostoma

Artykuł przedstawia stanowisko jednego z najwybitniejszych homiletów starożytności chrześcijańskiej w temacie roli kobiety w małżeństwie i rodzinie. W opracowaniu ukazano poglądy Chryzostoma, które wyróżniały go na tle innych ojców Kościoła. W pierwszej części przedstawiono kontekst kulturowy nauczania biskupa Konstantynopola. Ukazano postrzeganie roli kobiety w kulturze antycznej grecko rzymskiej, w judaizmie oraz w nauczaniu św. Pawła z Tarsu. W drugiej części artykułu przedstawiono poglądy Chryzostoma na temat kobiety jako żony i matki. W trzeciej części opracowania ukazano relacje między kobietą i mężczyzną. Celem artykułu było ukazanie wyjątkowości nauczania św. Jana Chryzostoma na temat roli kobiety w rodzinie chrześcijańskiej. Ta wyjątkowość przejawiała się w docenianiu wartości żony i matki jako współodpowiedzialnej za wychowanie dzieci i mającej swój aktywny udział w kształtowaniu chrześcijańskiego charakteru rodziny.

Czasopismo: Polonia Sacra
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Błogosławiona Zofia Czeska. Niezwykła kobieta w XVII-wiecznym Krakowie

W artykule przedstawiono życie i działalność błogosławionej Zofii z Maciejowskich Czeskiej, założycielki Zgromadzenia Sióstr Prezentek oraz najstarszej na ziemiach polskich szkoły żeńskiej. W celu kształcenia dziewcząt Zofia Czeska utworzyła tzw. „Dom Panieński” przy ulicy Szpitalnej w Krakowie. Jej dzieło stanowiło w swoim czasie odpowiedź na  potrzeby mieszkańców XVII-wiecznego Krakowa i  okolic. Patronat nad szkołą i domem dla dziewcząt objął od początku zakon jezuitów.

Czasopismo: Polonia Sacra
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Kolekcje chrześcijaństwa w średniowieczu – próba odczytania znaczenia na podstawie wybranych przykładów

Niniejszy tekst rozważa znaczenie i treść trzech typów średniowiecznych kolekcji kościelnych – skarbców, bibliotek i zbiorów relikwii. Przypadkiem szczególnym są prywatne zbiory osób należących do elit. Jednakże średniowieczne kolekcje chrześcijańskie poprzedzone były poprzez pogańskie zwyczaje gromadzenia przedmiotów wyłączonych z codziennego użytku w grobach. Przytoczono jako przykłady grób Childeryka w Tournai i grób Raedwalda w Sooton Hoo. Skarbiec zawierał przedmioty służące sprawowaniu liturgii oraz regalia – symbole władzy królewskiej. Miały one symbolizować jedność regnum i sacerdotium, głównych rzeczywistości społecznych średniowiecza. Biblioteka – kolekcja książek stanowiła zbiór narzędzi do nauczania i prowadzenia badań naukowych. Zbiór relikwii był obrazem nadprzyrodzonej wspólnoty świętych – osób zbawionych oraz
uobecniał jej chwałę przed oczami wiernych. Kolekcja różnorodnych przedmiotów – książek, relikwii, klejnotów, przedmiotów liturgicznych – należąca do uczonego albo do osoby sprawującej władzę spełniała wyjątkową rolę i niosła szczególne znaczenie. Ujawniała ona intelektualne preferencje tej osoby oraz religijne i duchowe wartości, jakimi ona żyła. Znaczenie kolekcji zostało opracowane przez Krzysztofa Pomiana. Twierdził on, że kolekcja jest pośrednikiem między sferą widzialną i niewidzialną, między rzeczywistością śmiertelnych i rzeczywistością nieśmiertelnych. Jednakże koncepcja Krzysztofa Pomiana wydaje się niewystarczająca wobec zawartości, ról i znaczeń wyżej przeanalizowanych kolekcji średniowiecznych. Możliwe jest jednakże zastosowanie do opisu i interpretacji kolekcji pojęć epifanii i znaku czasu.

Czasopismo: Polonia Sacra
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Tajemnica Eucharystii w pismach Edyty Stein

Artykuł odsłania tajemnicę Eucharystii, jaką zawierają pisma Edyty Stein. Dzieła świętej stanowiły bogaty materiał badawczy, ponieważ charakteryzują się głębią teologicznych, filozoficznych i psychologicznych rozważań. Artykuł wskazuje na źródła, na których Edyta Stein opierała się przy opracowywaniu zagadnienia Eucharystii. Następnie ukazuje, jak w swoich pismach ujmowała istotę mszy świętej. Z przeprowadzonej analizy wyłania się szczególnie ofiarniczy charakter sakramentu ołtarza. W ostatniej części artykuł przedstawia głębokie i jasno sformułowane myśli świętej dotyczące skutków Eucharystii, będące wynikiem jej osobistego doświadczenia.

Czasopismo: Polonia Sacra
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Specyfika głównych ośrodków życia monastycznego w Galii w IV i V wieku

Postaciami kluczowymi dla monastycyzmu Galii w IV i V wieku są: św. Marcin z Tours, Sulpicjusz Sewer, Jan Kasjan, Romanus i Lupicynius. Monastycyzm galijski odsłania inne podejście niż zasady wypracowane na  Wschodzie. W  samej Galii wykazuje również pewne zróżnicowanie. Monastycyzm Wschodu charakteryzował się tym, że był zdecydowanie ascetyczno-anachorecki, w odróżnieniu od monastycyzmu galijskiego o nastawieniu apostolsko-ewangelizującym. Oba te  podejścia wcale się nie wykluczają, wręcz przeciwnie, uczą zasady jedności w  różnorodności. Pokazują, że  w  życiu monastycznym chodzi o praktykowanie życia oddanego Bogu w pełnym jego wymiarze, zarówno duchowym, jak i cielesnym. Jednakże sposób realizacji tych założeń nie musi być wszędzie jednakowy, na szczyt prowadzi bowiem wiele dróg.

Czasopismo: Polonia Sacra
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
O zbieżnościach przekazów w objawieniach siostry Faustyny Kowalskiej i matki Eugenii Elisabetty Ravasio

W  niniejszym artykule dokonuje się konfrontacji objawień prywatnych s. Faustyny Kowalskiej oraz m. Eugenii Elisabetty Ravasio. Ich przedmiotem były dwie Osoby Trójcy Świętej: Bóg Ojciec oraz Jezus Chrystus. Autor ukazuje wspólne wątki znaczeniowe zawarte w przekazach pochodzących z obu objawień oraz analizuje strukturę wizji obu zakonnic. Zdaniem autora ich cechą charakterystyczną jest
rzadko spotykane w historii objawień prywatnych połączenie poznania pojęciowego z poznaniem obrazowym. W ramach analizy sfery znaczeniowej zostaje też podjęta próba odczytania wspólnego celu działania Osób Trójcy Świętej objawionych mistyczkom.

Czasopismo: Polonia Sacra
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Uczył słowem – pismami – życiem. Sługa Boży ks. Wincenty Granat (1900–1979)

Wincenty Granat urodził się 1  kwietnia 1900 roku w  Ćmielowie k.  Ostrowca Świętokrzyskiego. Szkołę średnią (1914–1918) i  studia seminaryjne (1918–1923) ukończył w Sandomierzu. W 1923 roku podjął studia na Uniwersytecie Gregoriańskim w  Rzymie. Po  roku studiów, 24  sierpnia 1924 roku przyjął święcenia kapłańskie
w katedrze w Sandomierzu. W 1925 roku uzyskał stopień doktora filozofii, a w 1928 roku – doktora teologii. Po powrocie do kraju pełnił funkcję prefekta szkół powszechnych (1928–1929) oraz średnich (1930–1933) w Radomiu. W 1933 roku został wykładowcą Wyższego Seminarium Duchownego w Sandomierzu. Od 1952 roku podjął pracę w Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, początkowo jako zastępca profesora, a  następnie jako docent (1956–1960) i profesor (1961–1970). W 1965 roku został rektorem KUL; w 1970 roku zrezygnował z funkcji rektora KUL, przeniósł się do Opola Lubelskiego. W 1977 roku powrócił do Sandomierza, gdzie zmarł w opinii świętości 11 grudnia 1979 roku. Żył prawdą w miłości. Dnia 12  czerwca 1995 roku Kościół sandomierski rozpoczął dochodzenie kanonizacyjne ks. Wincentego Granata, który żył prawdą w miłości. Sesja kończąca proces na  etapie diecezjalnym odbyła się 9  października 2018 roku w  kościele pw. Świętego Michała Archanioła w  Sandomierzu. W  dniu 3 listopada 2018 roku
dokumenty procesowe sługi Bożego zostały przekazane do  Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych w Rzymie.

Czasopismo: Polonia Sacra
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Przepowiadanie słowa w kontekście przemian religijności młodych Niemców i Polaków

Badania nad warunkami życia i  religijnością młodzieży niemieckiej i  polskiej wskazują na postępujące przemiany, jakie w obszarze życia religijnego dokonują się wśród współczesnego pokolenia młodych Niemców i Polaków. Zasadniczo można je  uporządkować w  dwóch grupach: 1)  odnoszące się jednocześnie do  młodzieży polskiej i niemieckiej, 2) traktujące osobno każdą z grup młodzieży. W obliczu przemian zachodzących w religijności młodych Polaków i młodych Niemców należy uwzględniać propozycje takich form ewangelizacyjnych, które odpowiadają mentalności i  duchowym potrzebom młodej generacji. Przede wszystkim należy zmienić podejście do  sposobu przepowiadania, a  mianowicie nie tylko dbać o merytorczną stronę przekazu ale także uwzględnić nowe formy i konteksty głoszenia.

Czasopismo: Polonia Sacra
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Głoszenie słowa Bożego z wykorzystaniem form teatralnych

W  kościelnej posłudze słowa ważne miejsce zajmuje teatr, który już dawno na trwałe wpisał się w przestrzeń wiary, tworząc własne formy, określane mianem teatru religijnego, sakralnego, chrześcijańskiego czy liturgicznego. Szczególnie dzisiaj, w  naszej „wizualnej” rzeczywistości, powszechnie docenia się jego ewangelizacyjną funkcję, wskazując przede wszystkim na  jego obrazowy język.
Ludzie zawsze potrzebowali słowa ożywionego obrazem, świadczy o tym niezwykle barwny język Pisma Świętego. Słowo i obraz, które są w teatrze nośnikami treści, aktywizują słuchacza-widza, pobudzają do  wysiłku intelektualnego, osobistego zaangażowania, refleksji nad słowem Bożym i  jego rolą w  życiu człowieka, uczą słuchać i  pomagają usłyszeć głos Boga, ale też i  drugiego człowieka. Stąd teatr jako medium prawdy ewangelijnej może być narzędziem doskonalenia człowieka, przekonuje go  o  prymacie wartości duchowych, uwrażliwia na  prawdę, uczy obiektywności, kreatywności, odpowiedzialności za słowo, odróżniania prawdy od fałszu i dobra od zła. O  ile posługiwanie się formami teatralnymi w  głoszeniu słowa Bożego poza liturgią nie budzi żadnych istotnych zastrzeżeń, o  tyle wprowadzanie ich w przestrzeń liturgiczną rodzi pytania, a nawet kontrowersje. Dlatego posiłkowanie się nimi w ramach liturgicznego przepowiadania wymaga przestrzegania przepisów liturgicznych i  sformułowania jasnych zasad ich stosowania. Nade wszystko zaś trzeba pamiętać, że liturgia nie jest teatrem, lecz spotkaniem Boga z Jego ludem.

Czasopismo: Polonia Sacra
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
„Ubodzy, a wzbogacający wielu” (por. 2 Kor 6, 10). Ubóstwo Chrystusa i wiernych w nauczaniu św. Pawła

W tradycyjnie pojmowanym zbiorze Listów Pawłowych jedynie w 1 Tm można znaleźć typowe wskazania dotyczące ewangelicznej postawy wobec dóbr materialnych. W listach protopawłowych myśl Apostoła rozwija się w innym kierunku: wzorem dla wiernych i punktem wyjścia jest uniżenie, ogołocenie Chrystusa, który właśnie poprzez przyjęcie ludzkiej natury obdarzył nas życiem Bożym. Paweł wpatrzony w ten wzór również „wyzuł się ze wszystkiego”, by wytworzyć w swoim życiu „przestrzeń” dla Chrystusa, aby On poprzez Apostoła mógł działać w wiernych. Na wzór Chrystusa Sługi również Paweł czuje się sługą, nie tylko swojego Pana, ale i powierzonych mu braci w wierze. Zachęca ich do wzajemnej troski i współodpowiedzialności, przypominając, iż w Chrystusie wszyscy – także, a może zwłaszcza ci najsłabsi – są członkami jednego Mistycznego Ciała, a nawet najuboższy członek wspólnoty ma bezcenną wartość, skoro Chrystus przelał za niego swoją krew. Konkretnym przejawem troski Apostoła o dobro i jedność całego Kościoła jest organizacja składki wśród wspólnot znad Morza Egejskiego dla ubogich wiernych w Jerozolimie. Paweł pragnie, by wierni traktowali udział w składce nie jako bolesne wyrzeczenie, ale jako udział w łasce, jako dowód wdzięczności wobec Boga, który nie da się prześcignąć w hojności.

Czasopismo: Polonia Sacra
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Opatrzność Boża w życiu błogosławionego Henryka Kaczorowskiego

Powyższy artykuł ukazuje bł. ks. Henryka Kaczorowskiego jako kapłana ufającego opatrzności Bożej. Jego życie pełne było trudnych doświadczeń, które tylko wzmacniały jego wiarę i ufność. Najtrudniejszym sprawdzianem był czas II wojny światowej, a zwłaszcza pobyt w obozie koncentracyjnym w Dachau, skąd został wywieziony do Harteim, gdzie najprawdopodobniej został zagazowany. Jest to wspaniały przykład człowieka, który w każdym doświadczeniu, nawet tym najtrudniejszym, doszukuje się zamysłu Bożego. Dlatego też w każdej okoliczności należy wykazać się postawą pełną ufności. Zwłaszcza księża, którzy borykają się z wieloma problemami, mogą wiele się nauczyć od bł. ks. Henryka, szczególnie że nie ma tak trudnej sytuacji z którą dzięki Bogu nie można sobie poradzić.

Czasopismo: Polonia Sacra
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Kościół a ekologia ludzka

Artykuł omawia problematykę ekologii ludzkiej w kontekście nauczania Kościoła. Samo sformułowanie „ekologia ludzka” podkreśla, że  człowiek ma  naturę, którą winien szanować, i  którą nie może manipulować według swego uznania. Kiedy mówimy więc o obowiązkach wobec przyrody, to musimy pamiętać, że są one związane z  powinnościami wobec osoby ludzkiej. Człowiek jest bowiem odpowiedzialny za środowisko życia. Chodzi zasadniczo o poszanowanie godności osoby ludzkiej, która zakłada szacunek do życia od momentu poczęcia do naturalnej śmierci. Należy więc uznać godność wszystkich ludzi bez możliwości ich marginalizacji. Na szacunek zasługują wszyscy, niezależnie od  zdrowia, pozycji społecznej czy wieku. Papież Franciszek apeluje więc o szacunek wobec ubogich, chorych i niepełnosprawnych, migrantów i osób starszych. Wypracowanie etosu ekologicznego wymaga edukacji. Należy w  niej zwrócić uwagę na harmonię wewnętrzną z samym sobą oraz solidarność z innymi. Istotna jest tu postawa wstrzemięźliwości pomagająca żyć według paradygmatu „bardziej być”, niż „mieć”. W  wychowaniu nieodzowne jest też formowanie wrażliwego sumienia pomagającego otaczać szacunkiem zarówno środowisko przyrodnicze, jak i środowisko ludzkie.

Czasopismo: Polonia Sacra
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Źródła posłuszeństwa konsekrowanego

W artykule przedstawiono podstawowe myśli źródłowe dla idei posłuszeństwa konsekrowanego. Analiza teologiczna reprezentatywnych reguł pierwotnego cenobityzmu chrześcijańskiego (Reguły Pachomiusza, Asketikonu Bazylego Wielkiego, Praeceptum Augustyna z Hippony, Reguły Benedykta), jak również Pism Franciszka z Asyżu oraz Magisterium Kościoła XX i XXI wskazuje na zakorzenienie idei posłuszeństwa konsekrowanego w Biblii. Dotyczy to zarówno idei posłuszeństwa wobec Boga, wobec władz wspólnoty, jak i posłuszeństwa wzajemnego. Analizowane prawodawstwo wskazuje na słowo Boga (Ewangelię) jako „pierwszą regułę życia” osób konsekrowanych. Według Asketikonu Bazylego Wielkiego, Reguły Benedykta, Pism Franciszka oraz posoborowych dokumentów Kościoła dobrowolne posłuszeństwo, w myśl Flp 2, 8 (oraz J 6, 38), jest naśladowaniem Chrystusa – uniżonego i posłusznego aż do śmierci. Różnorodność zaś norm dotyczących posłuszeństwa wypływa z konieczności zastosowania tej idei w konkretnych warunkach życia i uregulowania codziennego życia pod opieką przełożonych. Analizowane teksty wraz z odniesieniami biblijnymi stanowią inspirację dla aktualizacji idei posłuszeństwa konsekrowanego.

Czasopismo: Polonia Sacra
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Nauka o Duchu Świętym w Pasterzu Hermasa na tle problematyki pneumatologicznej. Studium wprowadzające

Celem artykułu jest pokazanie złożoności problematyki dotyczącej świata duchowego i świata duchów, z którą zmierzały się poczynając od czasów starożytnych kolejne pokolenia ludzi z trzech różnych cywilizacji i kultur, od semickiej przez helleńską
aż do łacińskiej. Dotyczy to także pojmowania Ducha Świętego, zwłaszcza w dwóch pierwszych wiekach. Na takim tle zostaną przedstawione uwagi na temat poglądów Pasterza Hermasa, którego pneumatologia jakkolwiek prosta, łączy wspomniane
trzy światy, ponieważ autor dziełka wywodzi się z  judaizmu, spisał swoje myśli po grecku i dokonał tego w Rzymie. Pasterz jest kapitalnym świadectwem chrześcijan pierwszych wieków w ukazywaniu działania Ducha Świętego, który będąc Bogiem
okazuje swoją wielką delikatność wobec człowieka grzesznego, umożliwia mu powrót do  Boga, ale w  każdej chwili respektuje dokonywane przez niego wolne wybory.

Czasopismo: Polonia Sacra
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Wiodące idee adhortacji apostolskiej Familiaris consortio

W dniu kanonizacji św. Jana Pawła II, 27 kwietnia 2014 roku, papież Franciszek nazwał go „papieżem rodzin” ze względu na jego wielki wkład w nauczanie o małżeństwie i rodzinie. Szczególnym wyrazem tego nauczania jest adhortacja Familiaris consortio, której przewodnie idee są następujące: małżeństwo sakramentalnym przymierzem, zadania rodziny oraz rodzina Kościołem domowym. Rozważając dokumenty III Nadzwyczajnego Synodu Biskupów (5–18 X 2014) poświęconego małżeństwu i rodzinie i przygotowującego do synodu o rodzinie w 2015 roku, warto przypomnieć nauczanie Jana Pawła II na ten temat.

Czasopismo: Polonia Sacra
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Wielki mały brat. Antoni Kowalczyk – misjonarz Oblat Maryi Niepokalanej

Brat Antoni Kowalczyk jest pierwszym polskim Misjonarzem Oblatem Maryi Niepokalanej, który pod koniec XIX wieku wyruszył na misję w Zachodniej Kanadzie. Jego proste, pokorne i oddane Bogu życie wywiera do dzisiaj wpływ na wielu ludzi. W tym artykule próbowaliśmy wskazać jego szczególne cechy, takie jak duch ofiary i świadome łączenie swoich cierpień z  cierpieniem Jezusa, zaufanie wstawiennictwu Maryi i rezygnowanie ze swojej woli ze względu na Chrystusa. Podjęta została również refleksja nad tym, jak brat Antoni przeżywał cierpienie i jak traktował rolę pokuty w swoim życiu duchowym. W tym kontekście rozważono możliwość przeżywania czyśćca na ziemi.

Czasopismo: Polonia Sacra
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Przepowiadanie słowa Bożego więźniom

Przepowiadanie słowa Bożego w zakładach penitencjarnych to wejście na teren misyjny. Charakteryzuje się on nie tylko wysokim poziomem dechrystianizacji i ateizmu, ale również magicznego myślenia. Więźniowie poddani są  wielopłaszczyznowej presji: muszą się zmierzyć z osądem ludzkim, własnym poczuciem winy, jak również z podkulturą przestępczą. Wobec drastycznie ograniczonych możliwości zaspokojenia potrzeb społecznych i komunikacyjnych, pojawia się u więźniów postawa nieufności, pozorów radzenia sobie, skrywanego lęku. Głoszenie słowa Bożego w tym specyficznym kontekście stawia przed kaznodzieją wysokie wymagania. Musi być on zdolny do głoszenia ewangelizacyjnego, którego sercem jest kerygma. Jego nastawienie wobec osadzonych nie może być potępiające, gdyż jego główną misją jest zaproszenie słuchaczy do nawiązania osobistej relacji z Bogiem. Centralnym tematem przepowiadania w więzieniu jest Boże miłosierdzie, które odsłania prawdziwą twarz Boga. Język przepowiadania ma  być konkretny i prosty, który uczyni Go bliskim. Kaznodzieja powinien umieć budować w ramach przepowiadania doświadczenie symboliczne, które pozwoli odbiorcy odnowić więź ze źródłem życia, poczucie wolności i sensu, którym jest Bóg i Jego słowo.

Czasopismo: Polonia Sacra
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Ochrona życia człowieka w mieście. Reﬂeksja nad wybranymi problemami encykliki papieża Franciszka Laudato si’

Autor analizuje problem ochrony egzystencji człowieka żyjącego w mieście. Interesują go elementy środowiska miejskiego, które przyczyniają się do podnoszenia jakości życia człowieka. W szczególności odnosi się do nauczania Franciszka w encyklice Laudato si’. Na jakość życia według papieża ma wpływ nie tylko pomyślność materialna, ale głównie to, co mieści się w sferze niematerialnej. Komentując encyklikę, artykuł omawia wybrane elementy ludzkiego środowiska, które mają wpływ na jakość życia człowieka: czyste powietrze, światło, żywą przyrodę, otwartą i szeroką przestrzeń, sferę prywatności, otoczenie społeczne i religijne. Na tym tle autor wymienia niektóre współczesne zagrożenia dla jakości życia, zwłaszcza w miastach: skażenie powietrza, chaos wizualny, brzydotę, nadmierne zagęszczenie i ciasnotę osiedli, brak dostępu do żywej przyrody, złe warunki utrudniające wychowanie młodego pokolenia, niewłaściwe międzyludzkie relacje przyczyniające się do zmęczenia społecznego. Twórcy ludzkich osiedli i osoby kształtujące politykę społeczną powinny skuteczniej zwracać uwagę na dobro każdego człowieka, mieszkańca miast. Jest to także wychowawcze zadanie organizacji zajmujących się ekologią i ochroną przyrody oraz Kościoła. Chodzi zwłaszcza o przeciwstawianie się „kulturze konsumpcji”, egoizmowi, preferowaniu jedynie materialnego zysku. Z drugiej strony o kształtowanie w człowieku potrzeby kontaktu z naturą jako Bożym darem, wrażliwości estetycznej i odpowiedzialności za środowisko.

Czasopismo: Polonia Sacra
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne