rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Identyfikacja wybranych gatunkow grzybow z rodzaju Fusarium z nasion niektorych gatunkow roslin uprawnych metoda tradycyjna i BIO-PCR

W pracy określono przynależność gatunkową grzybów z rodzaju Fusarium wcześniej wyizolowanych z nasion wybranych gatunków roślin uprawnych metodą tradycyjną i BIO-PCR. Zastosowanie metody BIO-PCR było podyktowane faktem, że nie wszystkie kultury zostały wstępnie poprawnie sklasyfikowane. Z przeprowadzonych analiz identyfikacji metodą tradycyjną i molekularną wykazano stosunkowo wysokie porażenie ziarna pszenicy przez F. poae. W badaniach wykazano, że kultura nr 40 (wyizolowana z nasion bobiku i oznaczona metodą tradycyjną jako mieszanka F. culmorum i F. graminearum) nie dawała wyniku pozytywnego w reakcji PCR z użyciem primerów OPT18F₄₇₀ OPT18R₄₇₀ specyficznych dla F. culmorum. Natomiast zastosowanie dodatkowej pary primerów Fc01F, Fc01R pozwoliło na wiarygodne oznaczenie F. culmorum.

Czasopismo: Acta Agrobotanica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Grzyby zasiedlajace nasiona stewarcji pseudokameliowatej [Stewartia pseudocamellia Max.] oraz ich chorobotworczosc

Badania przeprowadzono na materiale pochodzącym z kolekcji dr Murasa w Tomaszkowicach - Pogórze Wielickie. Badano 100 nasion stewarcji pseudokameliowatej dezynfekowanych i 100 niedezynfekowanych. Badania patogeniczności izolatów grzybów: Alternaria alternata, Cylindocarpon radicicola, Fusarium oxysporum i Rhizoctonia solani w stosunku do siewek stewarcji pseudokameliowatej przeprowadzono w warunkach szklarniowych w pięciu powtórzeniach dla każdej kombinacji. W wyniku przeprowadzonych badań laboratoryjnych wyosobniono 204 izolaty mikroorganizmów należących do 20 gatunków i form grzybów oraz bakterie. Wśród grzybów izolowanych z dezynfekowanych nasion stewarcji przeważały gatunki zaliczane do patogenicznych dla roślin. Były to gatunki rodzajów: Alternaria, Botrytis, Fusarium i Rhizoctonia. Wyniki uzyskane z przeprowadzonych doświadczeń szklarniowych wskazują na zróżnicowany stopień patogeniczności grzybów w stosunku do siewek stewarcji pseudokameliowatej. Najbardziej patogenicznie działał izolat Rhizoctonia solani. Najmniejszą chorobotwórczość w stosunku do siewek stewarcji wykazał izolat Alternaria alternata.

Czasopismo: Acta Agrobotanica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Dobowe wahania koncentracji zarodników grzybów w powietrzu miasta i wsi

W latach 2001-2002 w Rzeszowie i jego okolicach przeprowadzono badania
nad występowaniem zarodników grzybów w powietrzu. Celem badań było stwierdze-
nie czy występują różnice w przebiegu koncentracji zarodników grzybów w powie-
trzu w cyklu dobowym w mieście i w terenie rolniczym. Pomiary przeprowadzono
metodą wolumetryczną a aparaty pomiarowe ustawiono na podobnej wysokości. Dla
każdego dnia przygotowywano preparat mikroskopowy, następnie z każdego prepa-
ratu analizowano jeden poziomy pas podzielony na 24 odcinki odpowiadające kolej-
nym godzinom. Do analizy dobowych cykli wybrano 5 rodzajów grzybów, których
zarodniki występowały w powietrzu w wysokich stężeniach tj.  Alternaria, Botrytis,
Cladosporium, Epicoccum, Ganoderma. Dla każdego rodzaju, na podstawie wybra-
nych dni, w których nie stwierdzono opadów deszczu, przygotowano teoretyczny
wykres obrazujący zmiany w koncentracji zarodników w ciągu doby. Takie wykresy
w przypadku  Alternaria, Cladosporium, Epicoccum i  Ganoderma charakteryzowały
się jednym szczytem a w przypadku  Botrytis dwoma: po południu i wczesnym wie-
czorem. Zarodniki anamorficzne osiągały swe maksymalne stężenia po południu,
a basidiospory  Ganoderma w nocy lub nad ranem. W terenie rolniczym wartości
maksymalne występowały wcześniej niż w mieście. Różnice te wynosiły od jednej do
kilku godzin. Prawdopodobnie w terenie rolniczym zarodniki występujące w powie-
trzu pochodziły głównie z bardzo licznych żródeł lokalnych. W mieście zarodniki
mogły pochodzić również z dalszych okolic dzięki charakterystycznym wiatrom wie-
jącym w jego kierunku; takie układy wiatrów mogły być również przyczyną zanoto-
wanych opóżnień.

Czasopismo: Acta Agrobotanica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wpływ rodzaju drzew na intensywność kwitnienia i owocowanie wiśni odmiany Łutówka

Badania wykonane w sadzie produkcyjnym we wsi Wygoda koło Zawichosta
wykazały brak istotnego wpływu rodzaju drzew na intensywność kwitnienia i zawią-
zywania owoców odmiany Łutówka. Drzewa tej odmiany okulizowane na antypce
i własnokorzeniowe wyprodukowane metodą 'in vitro' kwitły podobnie obficie two-
rząc zależnie od roku 10,7-15,5 milionów kwiatów na 1 ha sadu. Drzewa własnokorze-
niowe tej odmiany na żyznych glebach są pełnowartościowym materiałem biologicz-
nym i przydatnym do nasadzeń produkcyjnych. Plonowały one nieco bardziej obficie
niż okulizowane na antypce (tylko w jednym z lat istotnie lepiej), rosły natomiast
istotnie słabiej i można je sadzić gÍściej niż drzewa tradycyjne uzyskując większe
plony z 1 ha sadu.

Czasopismo: Acta Agrobotanica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Dzienny rozkład wykorzystania pyłku kwiatowego przez pszczołę miodną (Apis mellifera L.)

Przez 4 dni, w maju, lipcu oraz we wrześniu w określonych godzinach odbiera-
no obnóża pyłkowe z poławiaczy 20 rodzin pszczelich. Oznaczano przynależność
taksonomiczną pyłku pochodzącego z obnóży pyłkowych. Zbieraczki pszczoły miod-
nej przez cały dzieńgromadziły obnóża pyłkowe ze wszystkich wyodrębnionych
taksonów. Dzienna dynamika zbioru pyłku zależała od pory dnia, a w mniejszym
stopniu od temperatury.

Czasopismo: Acta Agrobotanica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Zjawisko dominacji gatunkowej w fitocenozie owsa siewnego a jego plonowanie

Treścią pracy jest analiza fitocenozy owsa (roślina uprawna i chwasty), potrak-
towanej jako zespół konkurencyjny, pod kątem kształtującej się w niej dominacji
gatunkowej. Badaniami objęto owies uprawiany w stanowiskach po ziemniaku
(w płodozmianie z 25% udziałem owsa) i dwukrotnie po sobie (75% owsa w płodo-
zmianie) w latach 1990-2000. Wyliczono i przestudiowano wskaźniki dominacji ga-
tunkowej Simpsona oraz strukturę dominacji zespołu z wyróżnieniem grup: domi-
nantów, subdominantów, influentów i gatunków akcesorycznych. Określono także
związki badanych cech fitocenozy z warunkami pogodowymi oraz poziomem plono-
wania owsa. Wykazano, że stosunki ilościowe ocenianych zespołów konkurencyj-
nych cechowała duża zmiennośæ w latach i okresach wegetacji, nie odnotowano
natomiast większych zróżnicowañ pomiędzy stanowiskami w zmianowaniach. Li-
czebność fitocenoz wiosennych w ciągu 11 lat badañ wzrastała, co wiązało się z coraz
liczniejszymi pojawami chwastów; pod koniec wegetacji w niewielkim stopniu zmie-
niały one liczebnośæ zespołów konkurencyjnych. Wiosną, w zespołach konkurencyj-
nych do grupy dominantów obok rośliny uprawnej, wchodziły zazwyczaj 
Thlaspi arvense i Chenopodium album; w miarę upływu lat ich pozycja umacniała się. Wzbo-
gacenie gatunkowe zbiorowisk polegało głównie na zwiększeniu liczby gatunków
akcesorycznych. Pod koniec wegetacji znacząco wzrosła ranga owsa jako dominanta;
w niektórych sezonach współdominowała Chenopodium album, natomiast z upły-
wem lat rozrastała się grupa subdominantów. Wskaźniki dominacji w badanych ze-
społach konkurencyjnych zmniejszały się wraz z upływem lat, równolegle z obniża-
niem się udziału w nich owsa. Badane cechy fitocenoz wykazywały silniejszy zwią-
zek z upływem lat uprawy niż z przebiegiem pogody. Inwazyjność chwastów narasta-
ła w kolejnych sezonach uprawy, wykazywała natomiast mniejszy związek z liczeb-
nością owsa. Plonowanie owsa wykazywało pewnątendencję zniżkowąw latach;
w dużej mierze było determinowane liczebnością całego zbiorowiska chwastów, a wio-
sną liczebnością i udziałem gatunków dominujących.

Czasopismo: Acta Agrobotanica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Zachwaszczenie łanu jęczmienia jarego w warunkach zróżnicowanych systemów uprawy roli oraz poziomów nawożenia i ochrony

W pracy przedstawiono wpływ płużnego i bezorkowego systemu uprawy roli
oraz dwóch poziomów nawożenia mineralnego i ochrony chemicznej stosowanych
w płodozmianie: ziemniak jęczmieñ jary żyto ozime na liczbę, skład gatunkowy
i powietrznie suchąmasę chwastów w łanie jęczmienia jarego odmiany Rataj upra-
wianego na glebie lekkiej. Zastosowanie intensywnego poziomu nawożenia i ochro-
ny chemicznej istotnie zmniejszyło liczbę chwastów jednoliœciennych i ogółem
w jęczmieniu jarym.Płużny system uprawy roli w największym stopniu ograniczył występowanie
Geranium pusillum, Galinsoga parviflora, Stellaria media, Apera spica-venti, Poa annua oraz 
Echinochloa crus-galli w łanie jęczmienia jarego, zwiększył natomiast nasilenie Chamomilla suaveolens i Fallopia convolvulus. Intensywny wariant chemizacji ograniczył zachwaszczenie łanu jęczmienia jarego szczególnie przez Echinochloa crus-galli, oraz Apera spica-venti, Fallopia convolvulus, Galinsoga parviflora, Geranium pusillum, Chenopodium album i Setaria pumila.

Czasopismo: Acta Agrobotanica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Drobne ssaki rezerwatu „Dębina I” na Wschodnim Mazowszu na podstawie składu pokarmu puszczyków Strix aluco

W latach 2007-2016 zbadano skład pokarmu puszczyków Strix aluco w rezerwacie „Dębina I” w woj. mazowieckim (52,40°N, 21,38°E). W spreparowanym materiale kostnym odnaleziono 2655 ofiar kręgowych, wśród których było 1513 osobników ssaków. Na tej podstawie ustalono, że teren ten i najbliższe okolice są zasiedlone przez przynajmniej 21 gatunków drobnych ssaków. Stwierdzono trzy gatunki z rzędu ryjówkokształtnych Soricomorpha, 8 nietoperzy
Chiroptera, 9 gryzoni Rodentia, jeden z rzędu drapieżnych Carnivora. Wszystkie należą do gatunków obejmujących zasięgiem całe Mazowsze. Znaczna fragmentacja lasów i brak łączności z większymi kompleksami leśnymi są prawdopodobną przyczyną braku kilku gatunków gryzoni, których zasięg obejmuje tę część kraju. Warta podkreślenia jest obecność stosunkowo bogatego zespołu nietoperzy, wśród których cennymi, rzadko notowanymi gatunkami są: nocek Brandta Myotis brandtii i borowiaczek Nyctalus leisleri. Najczęściej łowionym przez sowy nietoperzem był gacek brunatny Plecotus auritus (20 na 35 osobników, 1,3% schwytanych ssaków), ryjówkokształtnym – ryjówka aksamitna Sorex araneus (5,6%), a gryzoniami: mysz leśna Apodemus flavicollis (29,0%) i nornica ruda Myodes glareolus (23,5%).

Czasopismo: Kulon
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki biologiczne
Awifauna skladowiska popiolow elektrowni Kozienice

W pracy scharakteryzowano awifaunę składowiska odpadów paleniskowych (305 ha) oraz
terenu przyległego w pasie 250 do 500 m. Składowisko leży ok. 2 km od obszaru Natura 2000 Dolina
Środkowej Wisły i graniczy od strony południowo-wschodniej z Ostoją Kozienicką. Wyniki inwentaryzacji
z roku 2008 wykazały, że najcenniejsze z awifaunistycznego punktu widzenia gatunki zasiedlają teren
składowiska. Stwierdzono tam 33-34 gatunki lęgowe, w tym 7 wymienionych w Załączniku I Dyrektywy
Ptasiej, 2 w Polskiej Czerwonej Księdze Zwierząt (Głowaciński 2001) oraz 14-15 waloryzujących Obszary
Specjalnej Ochrony Ptaków (Gromadzki 2004). W roku 2008 gniazdowało na składowisku 15-16
gatunków wodno-błotnych Non-Passeriformes, w latach 1993-2008 21-22. Łącznie wraz z analizowanym
otoczeniem stwierdzono gniazdowanie 61-64 gatunków ptaków.

Czasopismo: Kulon
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki biologiczne
Awifauna lęgowa specjalnego obszaru ochrony siedlisk Natura 2000 Góra Dębowa koło Mławy

W roku 2014 przeprowadzono liczenia wybranych gatunków ptaków lęgowych na powierzchni
leśnej 386,6 ha w Nadleśnictwie Dwukoły w woj. warmińsko-mazurskim, w granicach specjalnego obszaru
ochrony siedlisk Natura 2000 Góra Dębowa koło Mławy PLH280057 (20O25’99”E, 53O15’53”N).
Badany teren obejmował lasy gospodarcze i teren rezerwatu leśnego „Dębowa Góra” z dominującym
siedliskiem grądu subkontynentalnego Tilio-Carpinetum. Stwierdzono 69 gatunków lęgowych ptaków,
z czego oceną populacji objęto 57, spośród których największą liczebność osiągnęły: mysikrólik
Regulus regulus (53-56 par), kowalik Sitta europaea (50-51 par) i dzięcioł duży Dendrocopos major (47 par).
Stwierdzono 9 gatunków lęgowych wymienionych w załączniku I Dyrektywy Rady 2009/147/WE.
Charakterystyczne dla powierzchni gatunki to: siniak Columba oenas (29-31 par), dzięcioł średni
Dendrocopos medius (16-18 par), muchołówka mała Ficedula parva (6-7 par) i zniczek Regulus
ignicapilla (16-18 par). Stwierdzono gniazdowanie gatunków rzadkich: bociana czarnego Ciconia nigra
(1 para) i orlika krzykliwego Clanga pomarina (1 para).

Czasopismo: Kulon
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki biologiczne
Rzadkie i zagrożone gatunki pająków w zbożach w województwie lubelskim

Badania prowadzono w nizinnej części województwa lubelskiego, głównie na terenach rolniczych o wysokiej wartości przyrodniczej wzdłuż dolin rzek: Bug, Tyśmienica i Wieprz. Próby zbierano w ciągu czterech lat (2012-2015) na powierzchniach badawczych zlokalizowanych w zbożach ozimych (żyto, pszenica lub pszenżyto) w systemach gospodarowania ekologicznym (E) i konwencjonalnym o niskiej intensywności (K). Pająki naziemne (epigeiczne) chwytano przy pomocy pułapek Barbera, natomiast pająki naroślinne (epifityczne) przy pomocy czerpaka entomologicznego. Złowiono 168 osobników z 30 gatunków rzadkich i zagrożonych, co stanowiło 0,25% wszystkich zebranych osobników i 13% wszystkich stwierdzonych gatunków. Dwa gatunki należały do grupy silnie zagrożonych wyginięciem (EN – Endangered); 20 gatunków należało do narażonych na wyginięcie (VU – Vulnerable) i siedem gatunków o nieokreślonym zagrożeniu (DD – Data Deficient). Najliczniejsze spośród gatunków rzadkich i zagrożonych były następujące pająki: Thanatus arenarius, Pardosa maisa oraz Porrhomma microphthalmum. Nie stwierdzono statystycznie istotnych różnic pomiędzy liczbą osobników i liczbą gatunków rzadkich i zagrożonych pająków w zbożach w systemie ekologicznym i konwencjonalnym o niskiej intensywności.

Czasopismo: Kulon
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki biologiczne
Zgrupowania lęgowe ptaków zasiedlających stawy rybne w Wildze w roku 1981 i 2014

W latach 1981 i 2014 wykonano badania na liczebnością awifauny lęgowej stawów rybnych
w Wildze (120 ha), w dolinie Wisły środkowej (woj. mazowieckie). Wykorzystując kombinowaną odmianę
metody kartograficznej, przeprowadzono 8 kontroli terenowych, określono liczebność wszystkich lęgowych
gatunków w granicach wyznaczonych groblami stawów. W roku 1981 gniazdowało 36 gatunków,
a w roku 2014 – 29; łącznie w obu sezonach – 41 gatunków. Liczebność lęgowych par w obu sezonach
wynosiła odpowiednio: 1970 par (470 bez śmieszki Chroicocephalus ridibundus) i 210 par. Zagęszczenie
spadło z 1641,7 p./100 ha (391,7 bez śmieszki) do 175 p./100 ha w roku 2014. Po 33 latach nie wykazano
już gniazdowania 12 gatunków ptaków, a spadek liczebności dotyczył 14 gatunków. W tym czasie stawy
zasiedliło 5 gatunków, a wzrost liczebności objął 6 gatunków. Za spadek liczebności przypuszczalnie
odpowiadają czynniki antropogeniczne oraz drapieżnictwo ze strony norki amerykańskiej Neovison vison.

Czasopismo: Kulon
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki biologiczne
Invasive harlequin ladybird Harmonia axyridis (Pallas, 1773) (Coleoptera: Coccinellidae) preyed by black redstart Phoenicurus ochruros

Jedna z wypluwek kopciuszka znalezionych w dn. 19 VII 2015 w Brzozówce w Kampinoskim
Parku Narodowym zawierała pokrywy skrzydłowe i inne chitynowe fragmenty biedronki azjatyckiej
Harmonia axyridis forma succinea. Obserwacja jest warta odnotowania gdyż biedronki bardzo
rzadko łowione są przez drapieżniki z uwagi na gorzki smak i zawartość toksycznych związków
w ich ciele. Rozpoznanie naturalnych wrogów biedronki azjatyckiej jest dodatkowo ważne z uwagi
na potencjalny negatywny wpływ tego inwazyjnego gatunku na ojczystą faunę.

Czasopismo: Kulon
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki biologiczne
Zmiany liczebnosci i zmiennosc zachowan labedzi niemych Cygnus olor na srodpolnym zbiorniku wodnym kolo Kwiecewa w okresie wiosennym i letnim

Liczebność nielęgowego stada łabędzi niemych Cygnus olor na zbiorniku wodnym koło Kwiecewa
była wyraźnie wyższa wiosną niż latem. Ten spadek liczby ptaków prawdopodobnie wynikał z przemieszczeń
lokalnych spowodowanych między innymi stopniowym zmniejszaniem się powierzchni zbiornika
oraz odlotem ptaków na pierzowiska. Intensywniejsze żerowanie w okresie wiosennym mogło wynikać
z większego zapotrzebowania na pokarm podczas niższych temperatur. Latem stwierdzono więcej
ptaków pielęgnujących upierzenie, co prawdopodobnie było związane z zachodzącym wtedy pierzeniem
piór okrywowych. W kolejnych porach dnia zarówno wiosną, jak i latem najwięcej łabędzi żerowało
wieczorem.

Czasopismo: Kulon
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki biologiczne
Awifauna legowa doliny Zwolenki

Zwolenka to jedna z najbardziej naturalnych rzek małej wielkości w Polsce. W latach 1996-
2006 skontrolowano obszar 15 km2 doliny na długości 25 km. Wykryto w dolinie Zwolenki 110 gatunków
lęgowych, w tym błotniaka zbożowego Circus cyaneus. Za prawdopodobnie lęgowe uznano
bataliona Philomachus pugnax, dubelta Gallinago media i żurawia Grus grus. W sezonie lęgowym
obserwowano parę rożeńców Anas acuta. Ponadto w roku 2005 obserwowano tu 5-6 os. wodniczki
Acrocephalus paludicola. Liczebność derkacza Crex crex (30 terytorialnych samców) kwalifikuje ten
obszar jako ostoję ptaków o randze europejskiej.

Czasopismo: Kulon
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki biologiczne
Liczebnosc ptakow szponiastych Falconiformes oraz kruka Corvus corax w krajobrazie rolniczym pod Mogielnica w roku 1981 i 2003

Po 22 latach powtórzono liczenia gatunków szponiastych na powierzchni próbnej (90 km2)
położonej w granicach dwóch mezoregionów - Wysoczyzny Rawskiej i Doliny Białobrzeskiej (51041’N,
20043’E). W roku 2003 stwierdzono na powierzchni gniazdowanie 6 gatunków szponiastych oraz kruka
Corvus corax, w roku 1981 gniazdował 5 gatunków i kruk. Przybył nowy gatunek lęgowy - krogulec
Accipiter nisus (6,7 p/100 km2). Zagęszczenie szponiastych po 22 latach wzrosło ponad 3-krotnie z 17,5
do 56,1 p/100 km2, a kruka z 2,2 do 4,4 p/10 km2. Liczebność błotniaka stawowego Circus aeruginosus
wzrosła 8-krotnie, myszołowa Buteo buteo 3,5-krotnie, pustułki Falco tinnunculus 3-krotnie, jastrzębia
Accipiter gentilis utrzymała się na podobnym poziomie. Na powierzchni gniazdował również kobuz Falco
subbuteo - w roku 1981 - para, w roku 2003 dwie pary.

Czasopismo: Kulon
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki biologiczne
Skład pokarmu płomykówki Tyto alba w dolinie dolnej Noteci w roku 2002

Na siedmiu stanowiskach znajdujących się w dolinie dolnej Noteci i na terenach przyległych w roku 2002 zebrano zrzutki płomykówki Tyto alba. W wypreparowanym materiale kostnym zidentyfikowano łącznie 1471 kręgowców stanowiących ofiary sów. Drobne ssaki zdominowały próbę pokarmu sów, stanowiąc 99,5% ofiar. Udział ptaków był wyraźnie mniejszy (0,4%), a płazy były tylko przypadkowym składnikiem diety (0,1%). Wśród ssaków najczęściej łowione były: ryjówka aksamitna Sorex araneus (54,9%), jak również nornik zwyczajny Microtus arvalis i mysz domowa Mus musculus. Na dwóch stanowiskach porównano skład pokarmu płomykówek w latach 1984 i 2002, stwierdzając stosunkowo niewielkie różnice. Spośród rzadziej notowanych ssaków odnaleziono trzy nowe stanowiska zębiełka karliczka Crocidura suaveolens i dwa stanowiska karczownika Arvicola amphibius.

Czasopismo: Kulon
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki biologiczne
Awifauna zbiornikow wodnych w Krakowie-Zeslawicach w latach 1997-2004

Badania prowadzono w latach 1997-2004. Odnotowano łącznie 125 gatunków ptaków, w tym
59 gatunków związanych ze środowiskiem wodno-błotnym. Stwierdzono gniazdowanie 11 gatunków.
Zbiorniki wodne w Krakowie-Zesławicach stanowiły ważne miejsce postoju i odpoczynku ptaków w czasie
wiosennej i jesiennej wędrówki. Występowanie rzadkich i zagrożonych gatunków (ohar Tadrona
tadorna, świstun Anas penelope, rożeniec Anas acuta, hełmiatka Netta rufina, łęczak Tringa glareola)
wskazują na potrzebę ochrony terenu, jako miejsca wysokiej różnorodności ptaków w obrębie miasta
Krakowa.

Czasopismo: Kulon
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki biologiczne
Uwagi o ornitofaunie okolic Warszawy drugiej polowy XIX i poczatkow XX wieku

Na podstawie materiałów zawartych w Archiwum Głównym Akt Dawnych z lat 1832-1862
dotyczących posiadłości ziemskich położonych wokół Warszawy, a należących do rodziny Potockich,
zebrano informacje o ptakach, na które polowała służba leśna, a które były rejestrowane w ewidencji.
Z gatunków łownych często polowano na krzyżówki Anas platyrhynchos, cyranki Anas querquedula,
cietrzewie Tetrao tetrix, jarząbki Bonasa bonasia, kuropatwy Perdix perdix, bażanty Phasianus colchicus,
przepiórki Coturnix coturnix, łyski Fulica atra, kszyki Gallinago gallinago i słonki Scolopax rusticola.
Rzadko polowano na dubelty Gallinago media, które prawdopodobnie na tym terenie były lęgowe oraz
na bekasiki Lymnocryptes minimus. W tym okresie w podwarszawskich lasach nie występowały już głuszce
Tetrao urogallus. Regularnie strzelano kwiczoły Turdus pilaris, ale sporadycznie inne drozdy. Często
polowano na ptaki szponiaste i sowy, które traktowano jako szkodniki, podobnie jak bociany białe Ciconia
ciconia. W latach 1851-1861 w 8 sezonach ustrzelono co najmniej 1220 ptaków szponiastych. Licznie
strzelano wronę Corvus cornix (łącznie 1287 os.), natomiast bardzo nieliczny był kruk Corvus corax,
ubito tylko 2 ptaki. Strzelano także takie gatunki jak siewka złota Pluvialis apricaria, czajka Vanellus vanellus, turkawka Streptopelia turtur, kukułka Cuculus canorus, kraska Coracias garrulus, dzięcioł
zielony Picus viridis i jemiołuszka Bombycilla garrulus.

Czasopismo: Kulon
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki biologiczne
Awifauna stawow rybnych Ostrowek w dolinie Noteci w latach 1994-1995

Badania przeprowadzono na terenie kompleksu stawów rybnych Ostrówek o powierzchni 450
ha, położonych w dolinie środkowej Noteci. W latach 1994 i 1995 wykonano odpowiednio 31 i 34 kontrole
całego terenu. W okresie badań stwierdzono obecność 65 gatunków wodnych i błotnych Non-Passeriformes
w tym 18 gatunków lęgowych. W obu latach do dominantów (D>5%) wśród lęgowych ptaków
tej grupy należały: krzyżówka Anas platyrhynchos, łyska Fulica atra, głowienka Aythya ferina, czernica
Aythya fuligula, perkozek Tachybaptus ruficollis oraz krakwa Anas strepera. Łączna liczebność ptaków
wodnych i błotnych była wyższa podczas przelotu jesiennego niż wiosennego, a największe koncentracje,
liczące kilka - kilkanaście tysięcy osobników, stwierdzano we wrześniu, kiedy to najliczniejszymi gatunkami
były krzyżówka, łyska oraz głowienka. Również siewkowce Charadrii liczniejsze były jesienią niż wiosną, zaś
ogólnie najmniejsze liczebności tych ptaków (wyłączając okres zimowy) notowano w lipcu i sierpniu.

Czasopismo: Kulon
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki biologiczne