rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Zawartość polisacharydów nieskrobiowych i ligniny w bulwach ziemniaka o różnej długości okresu wegetacyjnego

W skład ścian komórkowych bulw ziemniaka wchodzą polisacharydy nie- skrobiowe i ligniny, do których zaliczane są: związki pektynowe, celuloza, hemicelulozy i ligniny. Zróżnicowana zawartość tych frakcji uzależniona jest od czynników klimatycznych, glebowych i nawozowych, a także w dużym stopniu od uwarunkowań genetycznych oraz długości okresu wegetacji bulw ziemniaka. Stwierdzono, że najwyższą zawartością poszczególnych frakcji polisacharydów nieskrobiowych (celulozy, hemiceluloz, pektyn) i ligniny oraz ich sumy charakteryzowały się odmiany późne, które zawierały 35% wiecej tych związków niż odmiany o krótszym okresie wegetacji. Bez względu na długość okresu wegetacji bulwy badanych odmian ziemniaka zawierały spośród frakcji NSP i ligniny najwięcej celulozy, a najmniej ligniny. Wraz z dłuższym okresem wegetacji bulw zwiększała się w nich zawartość polisacharydów nieskrobiowych (NSP) i ligniny.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Mineraly mieszanopakietowe typu illit-smektyt w glebach wytworzonych z gliny zwalowej w RZD-Gliszcz

Do badań wytypowano trzy gleby płowe utworzone z gliny zwałowej zlodowacenia Wisły. Analizę minerałów mieszanopakietowych typu illit-smektyt wykonano metodą Środonia. W poziomie wzbogacenia (Bt) występuje wyraźne zmniejszenie pakietów smektytowych w porównaniu z poziomem ornopróchnicznym. Jest to rezultatem procesu illityzacji zachodzącym w poziomie Ap. Minerały mieszanopakietowe typu illit-smektyt z poziomu Bt i C zawierają zbliżone ilości pakietów smektytowych (37-47% S). Wyjątek stanowi glina zwałowa z profilu N-l, która zawiera minerały illitowo-smektytowe o zwiększonej liczbie pakietów smektytowych (51-53% S). Zróżnicowanie między poziomem Bt i C profilu N-l wynika z większej intensywności procesu płowienia.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wpływ materiału rozmnożeniowego Salix sp. na wzrost roślin, plon biomasy oraz wartość kaloryczną drewna

W latach 1996-1998 na polu Stacji Dydaktyczno-Doświadczalnej w Tomaszkowie prowadzono dwuczynnikowe doświadczenie którego celem było określenie wpływu użytego do sadzenia materiału roślinnego: ukorzenionych minizrzezów i standardowych zrzezów, na procent przyjęć, wzrost, rozwój i plonowanie czterech klonów krzewiastych wierzb: 1020 - Salix triandra, 1033 - Salix viminalis x S. viminalis lanceolata, 1047 - Salix viminalis var. gigantea, 1048 - Salix viminalis var. regalis. Określono ponadto suchą masę drewna i jego wartość kaloryczną.
Po wysadzeniu w polu uzyskano średnio 92% ukorzenionych zrzezów i 98% przyjętych roślin uzyskanych z minizrzezów. Zrzezy S. viminalis var. gigantea (1047) przyjęły się tylko w 72%. W pierwszym roku trwania eksperymentu plon biomasy i długość pędów były istotnie wyższe u roślin uzyskanych z ukorzenionych minizrzezów niż z zrzezów standardowych. Plon biomasy w drugim i trzecim roku użytkowania wyniósł średnio 38,7 t·ha⁻¹, najwyższy był (51,3 t·ha⁻¹) u klonu 1033 S. viminalis x S. viminalis lanceolata.
Zawartość suchej masy w drewnie wynosiła średnio 46,9%, a jego wartość kaloryczna wahała się od 19,02 MJ·kg⁻¹ suchej masy u klonu 1048 S. viminalis var. regalis do 19,5 MJ·kg⁻¹ s.m. u klonu 1047 S. viminalis var. gigantea.
Plon energii brutto zawarty w biomasie jednorocznych pędów klonu 1033 równoważył energię zawartą w około 14 tonach węgla.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Analiza rozkładu energii w procesie przenoszenia siły napędowej pomiędzy kołem pojazdu rolniczego i odkształcalnym podłożem

W pracy przedstawiono wyniki badań trakcyjnych ciągników klasy 6,0; 9,0 i 14,0 kN na darni łąkowej. Określono sprawność przekładni koło - podłoże oraz sprawność ciągnika w funkcji siły uciągu i poślizgu. Wyznaczono zakresy sił uciągu i prędkości, dla których straty energii są najmniejsze. Obliczono zużycie paliwa w funkcji sił uciągu i prędkości, przy pracy na użytkach zielonych.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Zawartość boru, miedzi, żelaza, manganu i cynku w wybranych gatunkach roslin pastewnych

Celem badań było określenie wpływu typu gleby oraz kolejności odrostu runi na obecność mikroelementów w gatunkach roślin wybranych z runi pastwiskowej. Doświadczenia pastwiskowe zlokalizowano na czarnej ziemi i glebie torfowo-murszowej w Sosnowicy. Obie gleby charakteryzowały się kwaśnym odczynem i niską zasobnością w mikroelementy, z wyjątkiem manganu w glebie organicznej. Zawartość B, Cu, Fe, Mn i Zn oznaczono w Lolium perenne L., Dactylis glomerata L., Phleum pratense L, Trifolium repens L. oraz w ziołach i chwastach, wybranych z I i III odrostu runi pastwiskowej w 1996 roku.
Wymienione gatunki roślin różniły się istotnie pod względem zawartości boru i miedzi. Znaczący wpływ typu gleby zaznaczył się tylko w koncentracji manganu w roślinach. Koniczyna biała oraz chwasty dwuliścienne charakteryzowały się wyższą zawartością analizowanych mikroelementów niż trawy. Najmniej boru zawierała Dactylis glomerata L., a miedzi i manganu - Phleum pratense L. Nie potwierdzono wpływu badanych czynników na obecność Fe i Zn w roślinności pastwiskowej.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wpływ lasu na gleby - biomodyfikacja czy degradacja?

Las nazywany czasem naturalną skórą ziemi jest formacją roślinną zapewniającą glebie najlepsze warunki ochrony. Takie stwierdzenie nie budzi wątpliwości w przypadku tak zwanych lasów naturalnych lub pierwotnych, w których człowiek nie prowadzi gospodarki leśnej. Pomimo funkcjonowania w tak komfortowych warunkach właściwości geochemiczne gleb leśnych ulegają znacznym wahaniom sezonowym i wieloletnim. Wpływają na to czynniki antropogeniczne i naturalne procesy towarzyszące życiu drzew. Zmiany powodowane naturalnymi procesami życiowymi drzew, prowadzące również do okresowego pogorszenia właściwości gleb, są przejściowe i zdaniem autora nie można ich utożsamiać z degradacją gleby. Dla tego typu zmian autor proponuje termin - biomodyfikacja.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Zmiany biochemicznych wlasciwosci gleby pod wplywem popektynowego mlota jablkowego

Wpływ popektynowego młóta jabłkowego na kształtowanie się aktywności enzymatycznej w warstwie uprawnej gleby płowej opadowo-glejowej analizowano równolegle w warunkach badań terenowych i w laboratoryjnych badaniach modelowych. Stwierdzono, że dodatek świeżego młóta jabłkowego zarówno w warunkach pola produkcyjnego, jak i w mieszankach z materiałem glebowym, przygotowanych w laboratorium, wpłynął korzystnie na aktywność biochemiczną gleby. Świadczy to, że nawożenie młótem może rekompensować niedostatek materii organicznej i składników biogennych w glebie. Warunkiem dobrej skuteczności badanego środka nawozowego było wprowadzenie go do środowiska glebowego w postaci dawek większych. Szczególnie korzystne zmiany właściwości biochemicznych i chemicznych gleby stwierdzono w obecności największej dawki młóta, tj. 50% (v/v). Dotychczasowe badania wskazują na możliwość wykorzystania tego środka w zabiegach poprawy żyzności gleb, po jego uprzedniej ocenie sanitarnej i zawartości metali ciężkich według norm przyjętych dla warunków Polski. Uzyskane wyniki są zachęcające nie tylko w aspekcie odtwarzania żyzności gleby, lecz wiążą się ściśle z możliwością przyspieszenia rozładowania szkodliwej dla środowiska koncentracji tego odpadu.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Ocena efektów nawożenia lucerny mikroelementami

Przedmiotem badań było rozpoznanie potrzeb mikroelementowych lucerny mieszańcowej (Medicago media Pers.). Założono 3 ścisłe doświadczenia, w których porównywano obiekty nawożone poszczególnymi mikroelementami (B, Cu, Zn, Mo - doglebowo, a Mn i Fe - dolistnie) oraz obiekt, na którym stosowano je łącznie. Analiza części wskaźnikowych lucerny z obiektu kontrolnego wykazała, oprócz niedoborów pewnych mikroelementów, również słabe zaopatrzenie roślin w makroelementy. Nie udowodniono statystycznie istotnych różnic w plonach między obiektem kontrolnym, a obiektami, na których stosowano mikroelementy. Niemniej jednak wystąpiły wyraźne reakcje lucerny na nawożenie mikroelementami, reagującej zwyżką plonu oraz składem chemicznym części roślin. Stwierdzono, że lucerna wykazuje duże zapotrzebowanie na mangan, nawet na glebie lekko kwaśnej, a także na bor. Nawożenia miedzią lub cynkiem wymaga tylko w przypadku ich niskich zawartości w glebie. Nawożenie żelazem nie wydaje się konieczne. Korzystne jest łączne stosowanie kilku mikroelementów.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wplyw dodatku kwasu mlekowego na jakosc kiszonek

Celem badań była ocena wpływu dodatku kwasu mlekowego na jakość kiszonek sporządzonych z trawy oraz lucerny. Kiszonki z dodatkiem miały niższe pH i zawierały mniej przetrwalników bakterii kwasu masłowego. Miały więcej kwasu mlekowego, przy podobnej ilości kwasu octowego i braku kwasu masłowego. Spełniały więc kryteria kiszonki dobrej jakości, dlatego według skali Flieg-Zimmera uzyskały ocenę bardzo dobrą.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wplyw odmiany na gromadzenie azotanow i metali ciezkich w zgrubieniach rzodkwi japonskiej

W wiosennej uprawie polowej oceniano jakość plonu handlowego 10 odmian rzodkwi japońskiej. Zanalizowano zawartość azotanów i mikropierwiastków (Fe, Zn, Mn, Cu, Pb, Cd, Ni, Cr, As) w zgrubieniach, wykazując znaczne między-odmianowe różnice w ich gromadzeniu. Najwyższą zdolnością kumulacji azotanów cechowały się odmiany Hayabutori-Tokinashi, Tokinashi i Wakamiya, najniższą odmiany Shin-Hasshu, April Cross, Shigatsu-Wase i Natsu-Minowase-3- Go. Zawartość metali ciężkich pozostawała na poziomie znacznie niższym niż dopuszczalne stężenia dla warzyw. Wyjątek stanowił kadm, którego większą zawartość, w porównaniu do innych odmian, stwierdzono w zgrubieniach odmian Tenpo, Hayabutori-Tokinashi, Natsu-Minowase-3-Go i Shin-Hasshu. Najmniej tego pierwiastka kumulowały zgrubienia odmian Shigatsu-Wase, Silver Star, April Cross i Tokinashi.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Technika i higiena doju w gospodarstwach indywidualnych i panstwowych w wybranym rejonie woj.gorzowskiego

W 9 gospodarstwach indywidualnych i 4 państwowych przeprowadzono obserwacje techniki i higieny doju oraz określono jakość higieniczną mleka. W obu sektorach stwierdzono szereg zaniedbań w technice i higienie doju oraz generalnie niską jakość higieniczną mleka.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Całkowita zawartość oraz profilowe rozmieszczenie ołowiu w glebach bielicowych i brunatnych kwaśnych wytworzonych z piaskowców na terenie Gór Stołowych

Góry Stołowe usytuowane są stosunkowo daleko od większych przemysłowych źródeł emisji pyłowych, w związku z czym są obszarem stosunkowo słabo zdegradowanym, a o zawartości pierwiastków śladowych decyduje przede wszystkim skała macierzysta będąca ich pierwotnym źródłem.
W badanych glebach oznaczono zawartość Pb metodą absorpcyjnej spektrometrii atomowej (ASA) po mineralizacji w stężonym kwasie nadchlorowym.
Całkowita zawartość ołowiu w badanych glebach bielicowych i brunatnych wytworzonych z piaskowców waha się w granicach od 2,9 do 226 mg·kg⁻¹, przy czym w poziomach mineralnych nie przekracza 54 mg·kg⁻¹. najwyższe zawartości omawianego pierwiastka stwierdzono w poziomach organicznych.
We wszystkich badanych glebach bielicowych najniższą zawartość ołowiu stwierdzono w poziomie eluwialnym, po czym ilość Pb wzrasta w poziomie iluwialnym. W glebach brunatnych zawartość ołowiu maleje w głąb profilu glebowego.
W badanych glebach nie stwierdzono oznak procesów degradacji środowiska glebowego w postaci kumulacji ołowiu, a jego zawartość jest zbliżona do tzw. tła geochemicznego.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Oddzialywanie Rhizobium leguminosarum bv. phaseoli na grzyby chorobotworcze fasoli

Przedmiotem badań laboratoryjnych i fitotronowych były bakteria Rhizobium leguminosarum bv. phaseoli oraz nasiona odmian fasoli zwykłej (Igołomska, Aura) i fasoli wielokwiatowej (Kasiłan, Blanka, Eureka). W doświadczeniu laboratoryjnym, na pożywce agarowej (in vitro) określano wpływ testowanej bakterii na wzrost kolonii takich grzybów chorobotwórczych jak Alternaria alternata, Botrytis cinerea, Fusarium culmorum, F. oxysporum, F. solani, Rhizoctonia solani, Sclerotinia sclerotiorum. W doświadczeniu fitotronowym określano skuteczność ochronnego działania bakterii R. leguminosarum bv. phaseoli użytej do szczepienia nasion badanych odmian fasoli zwykłej i fasoli wielokwiatowej przeciwko grzybom chorobotwórczym występującym w glebie. Wyniki uzyskane z badań laboratoryjnych wykazały, że testowana bakteria hamowała wzrost kolonii grzybów chorobotwórczych od 19,5 do 76,7% w porównaniu z kontrolą. Natomiast wyniki z doświadczenia fitotronowego wykazały, że szczepienie nasion R. leguminosarum bv. phaseoli wpłynęło istotnie na zwiększenie liczby siewek oraz poprawę ich zdrowotności. Skuteczność ochronnego działania omawianej bakterii przeciwko grzybom chorobotwórczym w doświadczeniu fitotronowym jest potwierdzeniem wyników uzyskanych z badań przeprowadzonych in vitro w laboratorium.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Zagadnienie potasu w swietle oddzialywania rolnictwa na srodowisko

Stwierdzane obecnie zmiany chemizmu środowiska przyrodniczego w wyniku działalności człowieka oraz występowanie zarówno nadmiaru jak i niedoboru potasu w glebie i wodzie, skłaniają do rozważenia zagadnienia potasu na nowo. W pracy podano ocenę zachowania się potasu w glebie i wodzie gruntowej w świetle oddziaływania na te zjawiska rolnictwa. Przedstawiono i przedyskutowano wyniki bilansu potasu w różnej skali, jego zawartość w glebie i stężenia w wodzie gruntowej z różnych miejsc w zagrodzie wiejskiej i jej otoczenia. Stwierdzany w bilansach w skali kraju niewielki nadmiar tego składnika w środowisku, ujemne bilanse w skali pola i jednocześnie pojawiające się duże stężenia potasu w wodach gruntowych, wskazują na możliwość silnego wymywania tego składnika, co potwierdzają ładunki potasu, dopływające do Bałtyku z dorzecza Odry, Wisły i rzek Przymorza. Ujemne bilanse w skali pola, skłaniają do zastanowienia się czy, w jakim zakresie i jak długo można uzupełniać niedobór potasu z zapasu gleby, a ponadto czy zwiększanie dawek nawozów potasowych jest właściwym rozwiązaniem problemu zwłaszcza, że te ostatnie są nieodnawialnymi zasobami naturalnymi. Nadmierna eksploatacja zapasu potasu w glebie może prowadzić z kolei do jej fizycznej degradacji. Badań wymaga mało poznany, jak dotąd, wpływ potasu na proces eutrofizacji środowiska, w tym wód. W badaniach należało by zwrócić szczególną uwagę na wpływ działalności rolniczej, której skutkiem nierzadko jest nadmierna podaż potasu w środowisku gleby i wody gruntowej.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wplyw plodozmianu, monokultury i nawozenia na zachwaszczenie zyta ozimego

Badania przeprowadzono w latach 2000-2002 w oparciu o statyczne doświadczenie polowe prowadzone od 1957 w Zakładzie Doświadczalnym Brody, należącym do Akademii Rolniczej w Poznaniu. Żyto ozime uprawiano w monokulturze oraz zmianowaniu o 7-letniej rotacji. Obiekty nawozowe obejmowały kontrolę bez nawożenia, obornik, obornik + NPK, NPK + Ca i NPK.
Uprawa w monokulturze spowodowała zwiększenie liczby i biomasy chwastów w łanie żyta ozimego. W płodozmianie do gatunków dominujących w życie ozimym należały Apera spica-venti, Viola arvensis, Poa annua i Capsella bursa-pastoris. W monokulturze żyta ozimego najliczniej występowały Apera spica-venti, Viola arvensis, Veronica spp., Centaurea cyanus, a na obiektach bez nawożenia również Vicia spp. i Eąuisetum arvense.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Straty po przechowywaniu bulw poddanych sile sciskania

W przechowalniach o składowaniu luzem, w których wysokość pryzmy ziemniaków dochodzi do 5 m na dole pryzmy występują siły ściskające powodujące deformację i uszkodzenia ciśnieniowe. Dokonano oceny bulw ziemniaków poddanych sile ściskającej około 28 kN‧m⁻². Ziemniaki 3 odmian Kuba, Triada i Danusia były ściskane w pojemnikach przechowywanych w temperaturze 4°C. Pojemniki poddane sile ściskania i pojemniki kontrolne bez sił ściskających napełniono bulwami zdrowymi i uszkodzonymi. Po przechowywaniu oceniano: ubytki naturalne, długość i ilość kiełków, powierzchnię odcisków oraz powierzchnię przekroju nekrozy pouszkodzeniowej.
Średnia powierzchnia największego odcisku wyniosła 313 mm² i nie różniła się istotnie między bulwami, które były uszkodzone i nieuszkodzone. Powierzchnia nekrozy pouszkodzeniowej największa była u odmiany Kuba 51 mm² a najmniejsza u Triady - 42 mm². Różnice w powierzchni nekrozy pouszkodzeniowej między bulwami kontrolnymi a bulwami ściskanymi nie były istotne. Ubytki naturalne większe byly w bulwach uszkodzonych niż nie uszkodzonych, ale ubytki naturalne bulw ściskanych nie różniły się istotnie od kontroli. Po przechowywaniu w badanych odmianach nie wystąpiło zjawisko ciemnienia miąższu pod odciskiem ciśnieniowym.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wspolczynnik odnowienia roztworu glebowego jako podstawa do opracowania modelu diagnozowania potrzeb nawozenia mikroelementami

Na podstawie analizy roztworów glebowych z prób gleby pobranych z obszaru Polski oszacowano stopień ilościowego pokrycia wymagań pokarmowych roślin przez mikroelementy (B, Cu, Mn, Mo, Zn) zawarte w roztworze glebowym. W celu zilustrowania tej zależności wyliczono „Współczynnik Odnowienia Roztworu" (WOR) dla poszczególnych składników

WOR = ilość składnika pobrana z plonem roślin (kg·ha⁻¹) / ilość składnika w roztworze warstwy ornej gleby (kg·ha⁻¹)

Wartości „Współczynnika Odnowienia Roztworu" dla badanych mikroelementów wskazują, że wymagania pokarmowe są zbliżone, a często mniejsze niż ilości tych składników w roztworze warstwy ornej gleby. Dlatego też znajomość stężenia mikroelementów w roztworze glebowym może dostarczać informacji, które potencjalnie mogą być przydatne do oceny potrzeb nawożenia roślin tymi składnikami. Niezależnie od gatunku rośliny WOR najmniejsze wartości przyjmował w przypadku manganu i boru, nieco większe dla miedzi i największe wartości WOR stwierdzono w przypadku cynku.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wpływ nawożenia organiczno-mineralnego na plonowanie jęczmienia jarego i jakość ziarna. Część I. Plon i zawartość azotu w ziarnie

Na podstawie trzyletniego doświadczenia polowego stwierdzono, że największy plon ziarna (7,65 t·ha⁻¹) jęczmienia jarego Delta, białka ogółem (947,8 kg·ha⁻¹) i białka właściwego (654,1 kg·ha⁻¹) uzyskano pod wpływem nawożenia obornikiem (30 t·ha⁻¹ pod przedplon) razem z nawozami mineralnymi w dawkach: 80 kg N·ha⁻¹, 26 kg P·ha⁻¹, 50 kg K·ha⁻¹, 10 kg Cu·ha⁻¹ 10 kg Zn·ha⁻¹.
Nawożenie obornikiem oraz obornikiem z NPK, miedzią i cynkiem przyczyniło się do zwiększenia zawartości azotu białkowego w ziarnie jęczmienia. Zastosowanie obornika z nawozami mineralnymi NPK bez dodatku mikroelementów wpłynęło przede wszystkim na zwiększenie plonu słomy i białka ogółem oraz zawartości azotu niebiałkowego w ziarnie jęczmienia.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Charakterystyka zmiennosci polskich ekotypow kostrzewy trzcinowej

Przedmiotem opracowania było określenie zmienności polskich ekotypów kostrzewy trzcinowej. Badano 59 ekotypów pochodzących głównie z zachodniej i centralnej Polski. Jako wzorzec przyjęto odmianę Brudzyńska. Oprócz cech badanych każdorazowo w kolekcjach ekotypów traw Ogrodu Botanicznego IHAR w Bydgoszczy badano następujące cechy: pokrój roślin w fazie kłoszenia, liczba pędów generatywnych, liczba rozgałęzień na wiesze, plon nasion z wiechy, osadzanie ziarniaków, liczba ziarniaków na wiechę. Analiza wykazała brak istotnej różnicy pomiędzy ekotypami pochodzącymi z różnych siedlisk, różniły się natomiast ekotypy pochodzące z różnych regionów Polski. Największą zmiennością charakteryzowała się liczba pędów generatywnych i plon nasion, a najmniejszą liczba rozgałęzień na wiesze oraz termin kłoszenia i kwitnienia. Na podstawie analizy głównych składowych wyodrębniono 5 czynników objaśniających 75% zmienności ekotypów kostrzewy trzcinowej. Z pierwszym czynnikiem najwyraźniej różnicującym badane obiekty najbardziej powiązane były następujące cechy: liczba kłosków na wiesze, termin kwitnienia i długość kwiatostanu, termin kłoszenia, liczba rozgałęzień na wiesze i masa 1000 ziarniaków. Z drugim czynnikiem najbardziej powiązane były cechy związane z plonem nasion z wiechy. Z cech badanych przez dwa lata największą powtarzalnością wyników charakteryzował się termin kłoszenia, wysokość w fazie kłoszenia, a najmniejszą liczba pędów generatywnych. Badania wykazały duże zróżnicowanie ekotypów, które mogą być źródłem materiałów wyjściowych dla różnych programów hodowlanych.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Reakcja tytoniu Virginia na niedobor azotu w glebie

Trzyletnie doświadczenie polowe (1996-1998) miało na celu określenie składu chemicznego liści tytoniu odmiany ‘Wiślica’ w warunkach zróżnicowanego nawożenia azotem. Na podstawie badań stwierdzono, że w warunkach niedoboru azotu liście tytoniu charakteryzują się niską zawartością N oraz wysokim poziomem K, Ca i suchej masy. Zastosowanie azotu w nawozach mineralnych, szczególnie w postaci saletry amonowej, powodowało wzrost zawartości N i stopniowe obniżanie poziomu pozostałych badanych składników. Skład chemiczny liści tytoniu ulegał zmianie w trakcie wegetacji roślin: zwiększała się zawartość suchej masy, malała koncentracja potasu, zaś stężenie azotu i wapnia miało charakter zmienny.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo