rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Rola geodety w procesie inwestycyjnym w świetle obowiązujących przepisów

W artykule poruszono tematykę związaną z pracami geodezyjnymi prowadzonymi
w trakcie realizacji inwestycji budowlanych. Niemalże w każdym procesie inwestycyjnym
obok inwestora, inspektora nadzoru, projektanta i kierownika budowy
istotną rolę odgrywa geodeta. Po mimo tego jego osoba nie jest wymieniana jako
pełnoprawny uczestnik procesu inwestycyjnego. W ramach artykułu autorka skupiła
głównie uwagę na czynnościach wykonywanych bezpośrednio przez geodetę na
każdym etapie prac.

Czasopismo: Czasopismo Inżynierii Lądowej, Środowiska i Architektury
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Porównanie metod badania odporności na deformacje trwałe asfaltu lanego

Najczęściej stosowaną metodą do oceny odporności asfaltu lanego na deformacje trwałe jest badanie penetracji stemplem statycznym. Jest to badanie stosunkowo proste i szybkie, jednak nie różnicuje wystarczająco twardych mieszanek. W artykule przedstawiono metodę pozwalającą lepiej ocenić odporność mieszanek asfaltu lanego – badanie penetracji stemplem dynamicznym. Opisana została metodyka badania oraz interpretacja wyników. Badania własne wykonano na mieszance asfaltu lanego MA8 z dodatkiem asfaltu naturalnego TE. W badaniu uzyskano bardzo dobrą zależność między wynikami badania stempla statycznego i dynamicznego. Stwierdzono również, że badanie stemplem dynamicznym w większym stopniu różnicuje mieszanki pod względem odporności na deformacje trwałe niż badanie stemplem statycznym.

Czasopismo: Czasopismo Inżynierii Lądowej, Środowiska i Architektury
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Badanie charakterystyk dynamicznych podwieszonej kładki dla pieszych wykonanej z kompozytu GFRP

W artykule przedstawiono sposób określenia i wyniki analizy charakterystyk dynamicznych
podwieszonej kładki dla pieszych, znajdującej się w miejscowości
Kolding w Danii, wykonanej w całości z kompozytu polimerowego na bazie włókien
szklanych GFRP. Na podstawie pomiarów przyspieszeń drgań swobodnych
pomostu kładki, wymuszonych podskokami jednej osoby, dokonano identyfikacji
pięciu pierwszych częstości drgań własnych, odpowiadających postaci drgań własnych
i wartości liczby tłumienia konstrukcyjnego. Częstości i postacie drgań własnych
wyznaczono metodą dekompozycji w dziedzinie częstotliwości. Wartości
liczby tłumienia konstrukcyjnego wyznaczono na podstawie aproksymacji metodą
najmniejszych kwadratów odfiltrowanych drgań swobodnych pomostu kładki.
Otrzymane wartości liczby tłumienia porównano z wartościami podanymi w literaturze
dla wybranych kładek o konstrukcjach wykonanych z innych, alternatywnych
materiałów. Stwierdzono stosunkowo dużą wartość tłumienia konstrukcyjnego
analizowanej kładki. Otrzymane wyniki badań mogą być pomocne do obliczenia
dynamicznej odpowiedzi nowoprojektowanych konstrukcji mostowych, a także do
oceny i monitorowania stanu technicznego istniejących obiektów mostowych
o konstrukcji wykonanej z kompozytów na bazie włókien szklanych GFRP.

Czasopismo: Czasopismo Inżynierii Lądowej, Środowiska i Architektury
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Modelowanie 3d budynków na potrzeby waloryzacji miejskiego krajobrazu z wykorzystaniem analiz widoczności na przykładzie Krakowa

Ochrona walorów krajobrazowych w miastach, szczególnie w aspekcie uwzględnienia
obiektów zabytkowych, jest istotnym problemem urbanistów i planistów przy
kreowaniu sylwety miejskiej. W tego typu zagadnieniach często wykorzystuje się
analizy widoczności, które pozwalają na symulację widoku z wybranego miejsca
w oparciu o cyfrowe modele terenu (NMT) i jego pokrycia (NMPT). W związku
z tym w pracy podjęto badania nad problemem modelowania 3d budynków
w aspekcie optymalizacji tworzenia numerycznego modelu pokrycia terenu z wykorzystaniem
danych pochodzących z lotniczego skaningu laserowego. Zaproponowano
trzy warianty uwzględniania budynków w tego typu analizach: pierwszy bazujący
na modelu nieregularnej siatki trójkątów (TIN) oraz dwa warianty wykorzystujące
obiekty multipatch o różnym stopniu szczegółowości (LoD1 i quasi-LoD2). W procesie
ich generowania wykorzystano informację pochodzącą ze sklasyfikowanej
chmury punktów oraz obrysów budynków pochodzących z bazy BDOT10k. Pozostałe
komponenty pokrycia terenu (głównie roślinność) oraz powierzchnię terenu
uwzględniono w analizach w postaci modelu TIN. Jako obszar badawczy wybrano
wzgórze Wawelskie, jedno z najbardziej charakterystycznych miejsc krakowskiego
krajobrazu. Z wykorzystaniem algorytmu opartego na liniach widoczności (LoS)
sprawdzono wpływ sposobu modelowania budynków na uzyskane wyniki analiz widoczności.
W wyniku stwierdzono wyższość rozwiązań opartych na obiektach multipatch,
głównie z powodu prostoty ich implementacji względem modelu TIN, bez
utraty dokładności modeli budynków. Stwierdzono również, że szczegółowość takich
obiektów nie wpływa w znaczny sposób na uzyskane wyniki, głównie ze względu na
analizowanie dużego obszaru w trakcie analiz dotyczących oceny miejskiego krajobrazu.

Czasopismo: Czasopismo Inżynierii Lądowej, Środowiska i Architektury
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Metoda numerycznej nieliniowej analizy belek żelbetowych

W artykule omawia się autorski algorytm nieliniowej analizy belek żelbetowych.
Algorytm składa się z dwóch etapów. W pierwszym etapie wyznaczane są funkcje
sztywności przekrojów żelbetowych z uwzględnieniem zbrojenia oraz nieliniowych
związków konstytutywnych opisujących beton i stal zbrojeniową. Drugi etap
obejmuje iteracyjną procedurę dotyczącą analizy statycznej belek przy aktualizacji
sztywności w kolejnych krokach obliczeń. W drugiej części artykułu zaprezentowano
wyniki obliczeń wykonanych przy pomocy autorskiego programu komputerowego,
w którym wykorzystano metodę różnic skończonych (MRS). Przedstawiono
trzy przykłady obliczeniowe, w których porównano wyniki analizy nieliniowej
belek z wynikami ciągle powszechnie stosowanej analizy liniowosprężystej.

Czasopismo: Czasopismo Inżynierii Lądowej, Środowiska i Architektury
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Parametry kontaktu międzyfazowego wybranych materiałów stosowanych w budownictwie ziemnym

Celem badań było określenie wytrzymałości na ścinanie mieszaniny popiołowożużlowej
ze składowiska odpadów Elektrociepłowni Kraków (EDF Polska S.A.)
oraz oporu tarcia międzyfazowego na kontakcie pomiędzy przedmiotową mieszaniną
a geowłókniną PPST 100. Badania przeprowadzono w aparacie bezpośredniego
ścinania. Próbki do badań formowano w skrzynce aparatu przy wilgotności optymalnej
przez ich zagęszczanie do IS = 0,90 i 1,00. Ścinanie próbek przeprowadzono
bez i z ich nawodnieniem.
Parametry wytrzymałości na ścinanie mieszaniny popiołowo-żużlowej były duże.
Stwierdzono istotny wpływ zagęszczenia, którego wzrost spowodował zwiększenie
kąta tarcia wewnętrznego i spójności. Natomiast nawodnienie próbek spowodowało
zmniejszenie parametrów wytrzymałości na ścinanie. Wartości parametrów oporu
tarcia międzyfazowego na kontakcie mieszanina popiołowo-żużlowa a geowłóknina
były również duże. Należy również wskazać, że nawodnienie próbek
spowodowało zwiększenie kąta tarcia międzyfazowego i zmniejszenie adhezji.
Można więc stwierdzić, że stosowanie mieszanin popiołowo-żużlowych jako kruszywa
antropogenicznego jest ważnym i istotnym zagadnieniem w aspekcie
ochrony naturalnych materiałów gruntowych.

Czasopismo: Czasopismo Inżynierii Lądowej, Środowiska i Architektury
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Alternatywna procedura analityczno-numeryczna w eurokodowym projektowaniu stalowych elementów z bocznymi usztywnieniami dyskretnymi

Przedstawiono alternatywną do eurokodowej propozycję analityczno-numeryczną
oceny nośności stalowych elementów osiowo ściskanych i zginanych względem
osi większej bezwładności przekroju. Niniejszy artykuł stanowi kontynuację badań
autorów prowadzonych dotychczas tylko w odniesieniu do elementów bez
usztywnień pośrednich, a rozszerzonych na obecnym etapie do elementów
z pośrednimi usztywnieniami dyskretnymi. Zaproponowano uogólnienie sformułowania
Ayrton-Perry’ego do elementów równocześnie ściskanych i zginanych,
w postaci analogicznej do przyjętej w PN-EN 1993-1-1 lecz odnoszącej się tylko
do elementów ściskanych lub zginanych. Na wybranych przykładach porównano
wyniki otrzymane z proponowanego alternatywnego podejścia analitycznonumerycznego
z wynikami uzyskanymi z interakcyjnych formuł eurokodowych,
w których współczynniki interakcji wyznaczano Metodą 1 oraz Metodą 2.

Czasopismo: Czasopismo Inżynierii Lądowej, Środowiska i Architektury
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Analiza bilansu energetycznego zabytkowej zabudowy dzielnicy Bojary w Białymstoku, jako element programu rewitalizacji

Dostosowanie historycznych budynków do współczesnych wymagań w zakresie
komfortu cieplnego przy jednoczesnym utrzymaniu niskich kosztów eksploatacji
jest jednym głównych przeszkód w procesie rewitalizacji zabytkowych dzielnic.
Brak ujęcia w programie rewitalizacji analiz efektywności usprawnień termomodernizacyjnych
uwzględniających kompromis pomiędzy wymaganiami konserwatorskimi,
a analizą energetyczną i ekonomiczną, może prowadzić do fiaska programu
rewitalizacji i zniszczenia zabytkowej substancji historycznej. Śródmiejska
dzielnica Białegostoku – Bojary jest przykładem zanikającego na naszych oczach
materialnego i kulturowego dziedzictwa miasta. Na jej terenie znajduje się jednolita
stylowo drewniana zabudowa, która wartość zabytkową zachowuje nie tylko
w warstwie wizualnej, ale także w postaci wyjątkowych ówcześnie rozwiązań gospodarowania
ciepłem. W okresie kilkudziesięciu ostatnich lat, dzielnica doświadczała
wielu działań modernizacyjnych – od nieskrępowanego przepisami ożywienia
inwestycyjnego lat 90. XX w., po wprowadzenie rygorystycznego wzornika
zabudowy. Artykuł przedstawia rys historyczny dzielnicy jako uzasadnienie potrzeby
jej ochrony, obecny stan zachowania i podejmowane dotychczas działania
modernizacyjne. Opisana została analiza bilansu energetycznego domów bojarskich,
z uwzględnieniem wyników przeprowadzonych badań szczelności powietrznej.
Opracowanie zostało oparte na podstawie badań terenowych, inwentaryzacji
oraz metod obliczeniowych obejmujących bilans energetyczny i wpływ
szczelności powietrznej. Wynikiem badań jest przedstawienie efektywności energetycznej
jako jednego z kluczowych aspektów rewitalizacji.

Czasopismo: Czasopismo Inżynierii Lądowej, Środowiska i Architektury
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Modele numeryczne uwzględniające tarczową pracę pokrycia dachowego z blach trapezowych

W artykule porównano wybrane sposoby uwzględniania w modelowaniu numerycznym
tarczowej pracy pokrycia dachowego z blachy trapezowej, możliwe
do zrealizowania w programie Autodesk Robot Structural Analysis Professional
2015, w celu oceny słuszności stosowania ich do obliczeń konstrukcji nośnej
współpracującej z poszyciem z blachy trapezowej. Analizy przeprowadzono
dla pojedynczej przepony. Za pomocą powłokowych elementów skończonych
zbudowano dwa typy modeli blachy trapezowej. Uwzględniono podatność połączeń
występujących w konstrukcji, wykorzystując pomocnicze belkowe elementy
skończone. Wartości podatności na ścinanie paneli uzyskane numerycznie odniesiono
do wyników otrzymanych na podstawie znanych procedur analitycznych.
Miarą trafności modelu poszycia był poziom zgodności ww. wartości podatności
na ścinanie. Zgodnie z tym kryterium wskazano model, który poprawniej odzwierciedla
współpracę pokrycia z blachy trapezowej z konstrukcją nośną.

Czasopismo: Czasopismo Inżynierii Lądowej, Środowiska i Architektury
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Badania nad technologią otrzymywania cienkich warstw emitera metodą rozpylania magnetronowego dla zastosowań w ogniwach CIGS

Cienkowarstwowe ogniwa fotowoltaiczne wykonane na bazie struktury CIGS
(mieszaniny pierwiastków miedzi, indu, galu oraz selenu) należą do II generacji
ogniw fotowoltaicznych. Wykazują one efektywność na poziomie zbliżonym do
ogniw I generacji, lecz ze względu na niższe zużycie materiału, coraz częściej wypierają
z rynku ogniwa krzemowe Artykuł przedstawia rezultaty badań dotyczących
sposobu otrzymywania warstwy buforowej CdS (siarczku kadmu), zastosowanej
w cienkowarstwowych ogniwach fotowoltaicznych typu CIGS. Przyjęto
dwa rozwiązania technologii nanoszenia: warstwa okna CdS uzyskana metodą
rozpylenia magnetronowego oraz warstwa okna CdS uzyskana metodą kąpieli
chemicznej (CBD– Chemical Bath Deposition). Struktura ta powinna posiadać odpowiednią
wielkość przerwy energetycznej, która pozwali na większą absorpcję
fotonów, a także wymaga się, aby była cienka (mniej niż 100 nm) i jednolita. Warstwy
CdS zostały nałożone przez osadzanie w kąpieli chemicznej CBD na szklanych
podłożach pokrytych Mo/CIGS (naniesione warstwy metodą sputteringu magnetronowego).
Uzyskano dzięki temu warstwę emitera o grubości 80 nm po czasie
osadzania 35 minut. Dla porównania warstwy CdS zostały nałożone poprzez
sputtering magnetronowy na podłożu Mo/CIGS, uzyskanym tą samą metodą. Następnie
oba rozwiązania zostały przebadane pod względem morfologii powierzchni
na elektronowym mikroskopie skaningowym, jak również przeprowadzono analizy
składu pierwiastkowego warstw. Zarówno jedna, jak i druga metoda prowadzi do
otrzymania warstwy emitera CdS dla zastosowań w ogniwach CIGS.

Czasopismo: Czasopismo Inżynierii Lądowej, Środowiska i Architektury
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Aplikacje dekompozycji wielokrotnej do dokładnego wyznaczania niezawodności systemów złożonych

Dla systemów inżynierskich, zarówno na etapie ich projektowania jak i eksploatacji, niezmiernie ważna jest umiejętność wyznaczania ich podstawowej miary niezawodności K. Znajomość tej wartości, interpretowanej jako prawdopodobieństwo sprawności systemu, umożliwia przeprowadzenie oceny działania tego systemu i podjęcie decyzji czy przypadkiem nie jest konieczna jego modernizacja. W rzeczywistości wiele strategicznych systemów charakteryzuje się znaczną złożonością, która uniemożliwia zastosowanie najprostszej, analitycznej metody do dokładnego wyznaczenia niezawodności K. Aby ominąć tę trudność bardzo często wystarczy przeprowadzić dekompozycję systemu. Proces dekompozycji może być przeprowadzany ze względu na jeden, kilka lub w ostateczności ze względu na wszystkie elementy. Elementy te nazywa się elementami dekompozycyjnymi. W artykule przedstawiono praktyczne zastosowania dekompozycji wielokrotnej. W każdym z nich rozpatruje się rozłączne przypadki, gdy wybrane elementy dekompozycyjne są sprawne i gdy są niesprawne. W zależności od wyboru elementów dekompozycyjnych przeprowadza się dekompozycję równoczesną, stopniową lub kombinowaną. Proces dekompozycji prowadzi się tak długo, aż struktury uzyskane dla wszystkich możliwych kombinacji stanów sprawności lub niesprawności elementów dekompozycyjnych będą mieszane. Zastosowanie na końcu wzoru na prawdopodobieństwo zupełne umożliwia łączne uwzględnienie wszystkich analizowanych przypadków. Przedstawione przykłady pokazują, że metoda jest stosunkowo prosta i mało pracochłonna w porównaniu z dokładną metodą przeglądu zupełnego. Choć o pracochłonności i powodzeniu metody w znacznym stopniu decyduje wybór elementów dekompozycyjnych, to nie wpływa to ujemnie na jej przydatność w praktyce. Metoda może znaleźć zastosowanie do wyznaczania, przy stosunkowo niewielkim nakładzie pracy, niezawodności wielu systemów i obiektów o dość złożonych strukturach.

Czasopismo: Czasopismo Inżynierii Lądowej, Środowiska i Architektury
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Badania doświadczalne ramy portalowej do celów walidacji modelu MES doczołowego połączenia belki ze słupem

W artykule przedstawiono wyniki badań czwartego etapu walidacji hierarchicznej
modeli MES, wykonanego w celu analizy zdolności do obrotu węzłów stalowych.
Program badawczy obejmuje wykonanie testów laboratoryjnych dwóch ram portalowych
wykonanych z kształtowników walcowanych oraz porównanie wyników
testów z wynikami analiz numerycznych wykonanych metodą elementów skończonych
przy użyciu oprogramowania Ansys. Jako kryterium porównawcze przyjęto
krzywą odpowiedzi kąta obrotu połączenia rygla ze słupem, którą w teście laboratoryjnym
wyznaczono za pomocą zestawu inklinometrów. Dokonano oceny
wpływu użebrowania w słupie na zdolność do obrotu węzłów. Układ ramowy bez
żeber usztywniających wykonano z kształtowników HEB 260, natomiast układ
ramowy z żebrami usztywniającymi wykonano z kształtowników HEA 240. Elementy
składowe układów ramowych wykonano ze stali S235 oraz S355. Na elementy
złączne zastosowano śruby wysokiej wytrzymałości klasy 10.9 według
normy ISO 4014.

Czasopismo: Czasopismo Inżynierii Lądowej, Środowiska i Architektury
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Zastosowanie pianobetonu w warstwach konstrukcji nawierzchni drogowej

Pianobeton jest klasyfikowany jako beton lekki, który powstał poprzez zamknięcie
w zaczynie cementowym porów powietrza, utworzonych przy użyciu środka pianotwórczego.
Chociaż sam pianobeton jest znany od około 100 lat, praktyczne jego
zastosowanie dotychczas ograniczało się głównie jako materiału niekonstrukcyjnego.
Przez wiele lat był stosowany jako materiał stosowany do wypełnienia
wolnych przestrzeni przy ścianach oporowych, izolacja fundamentów, warstwa
pod posadzką oraz jako izolacja akustyczna. Jednakże w ostatnich latach rośnie zainteresowanie
pianobetonem jako materiałem konstrukcyjnym. W artykule przedstawiono
zastosowanie pianobetonu w drogownictwie, ze szczególnym uwzględnieniem
nawierzchni drogowych. Przedstawiono również wyniki badań laboratoryjnych
oraz analiz numerycznych, stanowiących przesłankę do zastosowania pianobetonu
w warstwie podbudowy pomocniczej nawierzchni drogowej. W ramach
badań laboratoryjnych, mających na celu wyznaczenie właściwości fizycznych
materiału przeprowadzono badania wytrzymałości na ściskanie, wytrzymałości na
rozciąganie i badanie nasiąkliwości. Wykazano, że dla pianobetonu wraz ze wzrostem
gęstości wrasta wytrzymałość na ściskanie, wytrzymałość na rozciąganie, natomiast
spada nasiąkliwość materiału. Ponadto wykonano także badanie mrozoodporności,
gdzie próbki pianobetonu zostały poddane 25 cyklom zamrażaniaodmrażania.
Zaobserwowano 15% spadek wytrzymałości na ściskanie próbek
poddanych cyklom zamrażania-odmrażania w porównaniu do próbek nie poddanych
działaniu mrozu (świadków). Wyniki analiz numerycznych wskazują, że
w spodzie warstwy podbudowy pomocniczej z materiałów stabilizowanych spoiwami
hydraulicznymi dla nawierzchni kategorii ruchu KR5 ułożonej na podłożu
o nośności G1÷G4, powstają naprężenia rozciągające niższe niż wytrzymałość na
rozciąganie dla pianobetonów o gęstości 860÷1060 kg/m3.

Czasopismo: Czasopismo Inżynierii Lądowej, Środowiska i Architektury
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Określenie skutków rewitalizacji terenów powojskowych na działalność komercyjną na terenie miasta Jarosławia

W pracy autorzy opisali proces uchwalania Miejscowego Planu Zagospodarowania
Przestrzennego terenów po byłej jednostce wojskowej. Blisko 4 ha powierzchni
w ścisłym centrum miasta zostało zakupione od Agencji Mienia Wojskowego przez
Gminę Miejską Jarosław. Tereny te zostały przeznaczone na usługi kulturalnoadministracyjne
bez udziału funkcji mieszkaniowej przy zachowaniu zakazu budowy
obiektów handlowych. Decyzja taka była spowodowana chęcią ochrony blisko 400
sklepów rodzimych handlowców na terenie miasta Jarosławia. Ówczesne władze zdawały
sobie sprawę, że w konfrontacji z wielkimi sieciami handlowymi jarosławscy
kupcy są bezsprzecznie na przegranej pozycji. Jedynym sposobem ochrony ich miejsc
pracy było niewpuszczenie marketów do miasta. W myśl tej koncepcji w latach 2002-
2006 nie wydano żadnej zgody lokalizacyjnej. Jednak po wyborze nowej Rady Miasta
w listopadzie 2006 r. zmieniła się całkowicie koncepcja rozwoju miasta i w krótkim
czasie zgodzono się na budowę na terenach byłej jednostki dużej galerii handlowej,
a także wielu innych sklepów w różnych częściach miasta. Obecnie Jarosław ma jedną
z największych powierzchni handlowych w przeliczeniu na jednego mieszkańca
w Polsce. Bardzo duży wzrost tych powierzchni w latach 2008-2014 doprowadził do
ogromnej konkurencji i w konsekwencji do ruiny i osobistych tragedii wielu lokalnych
przedsiębiorców. W artykule przedstawiono wyniki badań ankietowych dotyczących
rozwoju lokalnej przedsiębiorczości w kontekście podjętych decyzji planistycznych
i rozwoju sieci handlowych na terenach miasta Jarosławia.

Czasopismo: Czasopismo Inżynierii Lądowej, Środowiska i Architektury
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Analiza trwałości stalowych obiektów mostowych w zależności od środowiska korozyjnego

W artykule przedstawiono aktualne statystyki dotyczące sieci dróg województwa
śląskiego zarządzanych przez Zarząd Dróg Wojewódzkich oraz ilości konstrukcji
w zależności od typu ich ustroju nośnego. Poruszono aktualny w Polsce problem
dotycząc trwałości stalowych obiektów mostowych z uwzględnieniem zjawiska
korozji. Scharakteryzowano podstawowe czynniki wpływające na szybkość korozji
niezbędne do oszacowania wpływu korozji na trwałość stalowych mostów drogowych
m.in. czynniki atmosferyczne oraz czynniki wynikające z utrzymania obiektu.
Zwrócono szczególną uwagę na kategorie korozyjności środowiska w którym
wznoszone są konstrukcje stalowe, mające bardzo znaczący wpływ na postęp
i szybkość procesu korozji. Omówiono procedurę badania wpływu korozji na trwałość
stalowych konstrukcji mostowych opracowaną przez Instytut Badawczy Dróg
i Mostów. Przedstawiono metodę obliczania czasu bezawaryjnego użytkowania
konstrukcji. Szczegółowo scharakteryzowano, niezbędne do przeprowadzenia procedury
obliczeniowej, redukcyjne współczynniki trwałości. Na podstawie własnej
analizy określono czas bezawaryjnej pracy wybranych konstrukcji. Do obliczeń
przyjęto cztery rzeczywiste mosty o dźwigarach stalowych, będących konstrukcją
nośną dla żelbetowej płyty pomostowej. Wybrane mosty wzniesione zostały
w różnych częściach kraju, charakteryzujących się odmienną agresywnością środowiska
– środowisko nadmorskie, górskie, miejskie oraz neutralne. Obiekty różnią
się rodzajem korozji występującym na ustrojach nośnych konstrukcji. Mosty
różnią się również czasem powstania obiektów, co wpływa w znacznym stopniu na
ich bezpieczne użytkowanie. Na zakończenie przeanalizowano wyniki otrzymane
z przeprowadzonej analizy.

Czasopismo: Czasopismo Inżynierii Lądowej, Środowiska i Architektury
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka