rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Urlopy wypoczynkowe w świetle przepisów prawa pracy

W artykule poruszono kwestie związane z urlopami wypoczynkowymi w świetle przepisów prawa pracy. Zasadniczym celem urlopu wypoczynkowego jest zapewnienie pracownikowi wypoczynku, aby mógł w pełni zregenerować siły fizyczne i psychiczne oraz efektywnie wykonywać swoje obowiązki. Instytucja urlopu wypoczynkowego spełnia głównie funkcję ochronną. Urlop przysługuje corocznie, jest płatny i nie można się go zrzec.
        Urlop wypoczynkowy to uprawnienie, które ze względu na swój cel, powinno być realizowane w naturalnej postaci, czyli pracownik powinien wykorzystać przysługujący mu czas wolny od pracy. Jednak w sytuacji, gdy pracownik nie może skorzystać z urlopu w naturze przysługuje mu wówczas ekwiwalent pieniężny.
        Każdy pracownik ma prawo do corocznego urlopu wypoczynkowego, dlatego powinien wykorzystać go w roku kalendarzowym w którym nabył do niego prawo. Niewątpliwie korzystanie z tego uprawnienia wpływa na organizację zakładu pracy i często może zakłócać normalny tok pracy, dlatego ustawodawca wprowadził plany urlopów.
        Pracownicy młodociani mają uprawnienia urlopowe ukształtowane bardziej korzystnie niż pracownicy dorośli. Przyczynami takiego rozwiązania są m.in. wiek i młody organizm potrzebujący więcej czasu na regenerację sił oraz możliwość stopniowego przystosowywania do obowiązków zawodowych.
         

Czasopismo: Prawo Kanoniczne
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: prawo kanoniczne
Dylematy wokół ustawy kanonicznej (II) – bonum commune czy communionis

Autor rozważa możliwość akceptacji dobra wspólnego jako elementu wewnętrznego ustawy do ustawy kanonicznej. Przedstawia rozumienie dobra wspólnego w filozofii i naukach społecznych oraz w nauce społecznej Kościoła. Wskazuje na wypowiedzi Pawła VI i Jana Pawła II, którzy mówili o dobru wspólnym we wspólnocie Kościoła. Autor stwierdza, że istnieje możliwość akceptacji dobra wspólnego jako elementu ustawy kanonicznej. Odwołuje się w tym do Tomasza z Akwinu i jego rozumienia dobra wspólnego jako wspólnej przyczyny celowej działania. Istotą dobra wspólnego jest bonum communionis. Tak rozumiane dobro wspólne nie traci swojego miejsca w definicji ustawy kanonicznej, gdyż, jak stwierdził Jan Paweł II posłuszeństwo normom kanonicznym przyczynia się do wzrostu wspólnoty kościelnej.

Czasopismo: Prawo Kanoniczne
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: prawo kanoniczne
Wartość dowodowa confessio iudicialis w świetle Mitis Iudex Dominus Iesus papieża Franciszka

Prawodawca w Kodeksie Prawa Kanonicznego z roku 1983, w sprawach o stwierdzenie nieważności małżeństwa, oddaje do dyspozycji sądów kościelnych cztery podstawowe środki dowodowe. Jednym z nich są oświadczenia stron. Przyznanie się sądowe, będące jednym z oświadczeń stron, nabiera nowego wymiaru w świetle przepisów zawartych w Liście Apostolskim Ojca Świętego Franciszka Mitis Iudex Dominus Iesus, obowiązujących od 8 grudnia 2015 r. Przepisy zawarte w Mitis Iudex Dominus Iesus Ojca Świętego Franciszka nie zmieniają rozumienia środka dowodowego, jakim jest confessio iudicialis, ani też nie dokonują zmian co do jej stosowania w aspekcie proceduralnym. Wprowadzają natomiast istotną zmianę co jej wartości dowodowej w procesie o stwierdzenie nieważności małżeństwa czyli uściślają walor dowodowy sądowego przyznania się i oświadczeń stron procesowych. Zgodnie, bowiem, z kan. 1678 § 1 Mitis Iudex Dominus Iesus w sprawach o nieważność małżeństwa przyznanie się sądowe oraz oświadczenia stron, poparte ewentualnymi zeznaniami świadków potwierdzającymi ich wiarygodność, mogą mieć pełną wartość dowodową, którą winien ocenić sędzia, po dokładnym rozważeniu wszystkich wskazówek i poszlak, chyba że pojawiają się inne elementy, które je obalają. W świetle Mitis Iudex Dominus Iesus zeznania świadków potwierdzających wiarygodność strony powodowej lub pozwanej nabiera zupełnie nowego wymiaru. Potwierdzenie, bowiem, wiarygodności strony przez zeznających w procesie świadków jest elementem wystarczającym do nadania przyznaniu się sądowemu lub innemu oświadczeniu strony mocy dowodu pełnego.

Czasopismo: Prawo Kanoniczne
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: prawo kanoniczne
Sprawiedliwość społeczna a sprawiedliwość w encyklikach społecznych

Autor opracowania stawia pytanie dotyczące statusu ontycznego sprawiedliwości społęcznej i jej odniesienia do podstawowych formuł sprawiedliwości. Przedstawia dominujące poglądy i dokonuje analizy odwołując się do społecznych encyklik papieskich. Sprawiedliwość społeczna jawi się jako metafora sprawiedliwości. Ich treści łączy przedmiot określany jako rzecz należna (dlatego sprawiedliwość). Różnią się natomiast tym, co dotyczy przyczyny przedmiotu sprawiedliwości i sposobu określania jego miary. Poza tym w sprawiedliwości społecznej brak jest wzajemnego uznania zaangażowanych stron.

Czasopismo: Prawo Kanoniczne
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: prawo kanoniczne
Wizytacja dziekańska w aspekcie kanoniczno – duszpasterskim

Niniejszy artykuł poświęcony został wizytacji dziekańska w aspekcie kanoniczno - duszpasterskim. Najpierw ukazano wizytację dziekańską w aspekcie historycznym. Następnie przedstawiono pojęcie, naturę i obowiązek wizyty dziekańskiej. Końcowa cześć przedłożenia traktuje o przedmiocie wizytacji dziekańskiej w parafiach dekanatu.

Czasopismo: Prawo Kanoniczne
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: prawo kanoniczne
Przyjęcie Chrystusa w uchodźcach i przesiedlonych. Wytyczne pastoralno-kanoniczne

 Na fundamencie instrukcji Erga migrantes caritas Christi z 2004 roku sytuacja uchodźców i wypędzonych wymagała nie tylko nowych analiz i zdefiniowania ich sytuacji w Kościele Powszechnym oraz w Kościołach diecezjalnych, ale ze względu na dynamikę zjawiska migracji wciąż na nowo konieczna jest aktualizacja zadań  duszpasterskich wobec tych kategorii migrantów. Niepokoje polityczne i społeczne w pierwszych dwóch dekadach XXI wieku były swoistym katalizatorem wypracowania przez Stolicę Apostolską instrukcji: Przyjęcie Chrystusa w uchodźcach i przymusowo wypędzonych.

Czasopismo: Prawo Kanoniczne
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: prawo kanoniczne
Wytyczne Stolicy Apostolskiej dotyczące zarządzania dobrami w instytutach życia konsekrowanego i w stowarzyszeniach życia apostolskiego

Przedmiotem artykułu jest list okólny Kongregacji ds. Instytutów Życia Konsekrowanego i Stowarzyszeń Życia Apostolskiego noszący tytuł Wytyczne dotyczące zarządzania majątkiem instytutów życia konsekrowanego i stowarzyszeń życia apostolskiego. Autor podkreśla, że list okólny jest odzwierciedleniem trudności w zarządzaniu i wskazanie pomocnych wytycznych.  W liście nie wszystkie zostały podjęte aspekty zarządzania, skupiono się raczej na wytycznych, które mają pomóc w zarządzaniu dobrami kościelnymi.  
        Istotnym znaczeniem w zarządzaniu dobrami zakonnymi jest transparentność sprawozdań oraz wierność charyzmatowi zakonnemu w zarządzaniu. Postulat transparentności ma podnieść wiarygodność w realizacji misji instytutu. Innym, równie ważnym, zagadnieniem jest integralność finansów i kolegialność w podejmowaniu decyzji. Dlatego w sytuacjach zawiłych Kongregacja sugeruje przeprowadzenie konsultacji ze świeckimi specjalistami, oraz z innymi członkami instytutów.
        Ciekawym spostrzeżeniem jest konstrukcja listu okólnego, który na wstępie i w zakończeniu Kongregacja odwołuje się do formacji w wymiarze ekonomicznym.

Czasopismo: Prawo Kanoniczne
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: prawo kanoniczne
Od reguł monastycznych do konstytucji zakonnych

Głównym zamiarem autorki artykułu jest ukazanie istoty i znaczenia konstytucji zakonnych, a tym samym przywrócenie właściwego im miejsca we współczesnym życiu zakonnym oraz należnego szacunku i docenienia ich wartości przez zakonników. Dlatego punktem wyjścia było dla niej odwołanie się do pierwszych uregulowań życia poświęconego Bogu w Kościele katolickim, czyli do reguł monastycznych, oraz uznania, a nawet kultu,  jakim otaczali ich mnisi pachomiańscy, bazyliańscy, augustiańscy i benedyktyńscy, a także bracia mniejsi św. Franciszka z Asyżu. Z badań autorki wynika, że dawne reguły oraz współczesne konstytucje zakonne, które są ich kontynuacją, zasługują na uznanie. Są one mocno związane z Pismem Świętym,  m.in. ukazując wierny sposób naśladowania Chrystusa, a także zawierają duchowość założyciela instytutu zakonnego, która wynika z charyzmatu udzielonego mu przez Ducha Świętego dla dobra członków instytutu i całego Kościoła. Przynależność do konkretnego instytutu wymaga zachowania i rozwijania myśli oraz zamiarów założyciela,  czyli tzw. dziedzictwa duchowego, które można poznać głównie dzięki lekturze pozostawionych przez niego konstytucji.

Czasopismo: Prawo Kanoniczne
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: prawo kanoniczne
Wpływ podstępu na ważność aktu prawnego (kan. 125 § 2 KPK)

W zaprezentowanym opracowaniu przedmiotem uwagi Autora stała się jedna z hipotez ujęta w kan. 125 § 2 KPK dotycząca wpływu podstępu na ważność aktu prawnego. Z przeprowadzonych analiz wynika, iż skutku prawnego określonego w kan. 125 § 2 KPK nie powoduje każda postać postępu, lecz jedynie podstęp akcydentalny. Ta forma bowiem u osoby doznającej podstępnego działania nie prowadzi do powstania błędu substancjalnego, lecz do powstania błędu akcydentalnego; ten zaś nie prowadzi do ograniczenia wolności decyzyjnej do tego stopnia, że stan ten powodowałby nieważność aktu.
        Według Autora, zasada generalna skodyfikowana w kan. 125 § 2 KPK posiada nie tyle ważkie znaczenie z punktu widzenia teoretycznoprawnego, ale z aspektu ochrony praw jednostki. Stworzona bowiem przez prawodawcę możliwość rozwiązania ważnego aktu wynika z tego, że pragnie on zapewnić ochronę interesów osoby poszkodowanej.

Czasopismo: Prawo Kanoniczne
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: prawo kanoniczne
Użyteczność określania metody w kanonistyce

W artykule zostało postawione pytanie dotyczące użyteczności określania metody wykorzystywanej w badaniach nad prawem kanonicznym, której ujęcie nie jest jednoznaczne. Autor zwraca uwagę, że w dyskusji o metodzie nie zawsze odróżnia się problematykę ontologiczną (co to jest prawo kanoniczne) i epistemologiczną (jak je badać) od kwestii zjawisk prawnych czyli stanów rzeczy i zdarzeń związanych z istnieniem i działaniem prawa. Pozwala to na wybór metody badawczej zjawisk prawnych, która uzależniona jest od celu badawczego i właściwości przedmiotu (aspektu), które w prawie kanonicznym muszą dostrzegać jego perspektywę teologiczną.

Czasopismo: Prawo Kanoniczne
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: prawo kanoniczne
Przestępstwo cięższe przeciwko szóstemu przykazaniu Dekalogu z małoletnim – uwagi de lege lata i de lege ferenda

Autor komentuje poszczególne znamiona – przedmiotowe, podmiotowe i legalne – przestępstwa z art. 6 § 1 n. 1 SST/2010. Wskazuje na zmianę przedmiotu ochrony: od obowiązku celibatu w kan. 1395 § 2 CIC do mores w art. 6 SST/2010. Postuluje, zgodnie zresztą z tradycją kanoniczną, rozszerzenie znamiona sprawcy na na świeckich. Pochwala szerokie i teologiczne rozumienie znamienia czasownikowego („popełnienie przestępstwa przeciwko szóstemu przykazaniu Dekalogu”). Ustawodawca kościelny jednak niepotrzebnie precyzował, że chodzi o małoletniego do 18. roku życia, gdyż jest to zgodne z definicją legalną małoletniego w kan. 97 § 1 CIC. Z drugiej strony należy rozważyć rozróżnienie pedofilii w sensie ścisłym od efebofilii i od tego uzależnić karę. Ponadto zdaniem Autora nie ma uzasadnienia znamię trwałości co do innej ofiary przestępstwa, tj. osoby trwale ograniczonej w używaniu rozumu. Co do znamienia podmiotowego Autor zauważa różnicę między kodeksem łacińskim (przestępstwo tylko cum dolo) a wschodnim (także cum culpa) i kodeksami karnymi świeckimi, znającymi zamiar ewentualny (dolus eventualis, jak np. kodeks polski). Odnośnie do sankcji karnych Autor postuluje karę latae sententiae i przeszkodę do święceń za pedofilię sensu stricto oraz dostosowanie kan. 695 CIC do regulacji art. 6 SST/2010. W końcu proponuje rezygnację z instytucji derogacji terminów przedawnienia na rzecz instytycji nieprzedawnialności delicta graviora.

Czasopismo: Prawo Kanoniczne
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: prawo kanoniczne
Posłannictwo kobiet w Kościele i świecie w prawodawstwie powszechnym i polskim

Posłannictwo i apostolstwo kobiet posiada swoją specyfikę, o czym naucza Sobór Watykański II. Ten fakt znajduje odzwierciedlenie w prawodawstwie powszechnym i polskim prawodawstwie partykularnym, wyrażonym głównie w dokumentach II Polskiego Synodu Plenarnego. Kobiety, na swój sposób, uczestniczą w misji ewangelizacyjnej i uświęcającej, w odnowie rzeczywistości ziemskich oraz w życiu małżeńskim i rodzinnym.

Czasopismo: Prawo Kanoniczne
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: prawo kanoniczne
Forma dekretu poszczególnego w kanonicznym porządku prawnym (kan. 51 KPK)

 
        W zaprezentowanym opracowaniu autor dokonał szczegółowej interpretacji kan. 51 KPK. Przedmiotem jego zainteresowania stały się dwa wątki: kwestia pisemności dekretu oraz problem motywacji tego aktu. Z przeprowadzonych analiz wynika, iż konieczność wydania dekretu w formie pisemnej nie jest oczywistością. Dyspozycja bowiem kan. 51 KPK nie spełnia kryterium określonego w kan. 10 KPK dotyczącego ustaw unieważniających i uniezdalniających. Autor wykazał, iż w kanonicznym porządku prawnym występują regulacje dotyczące pisemności aktów, które spełniają warunki określone w kan. 10 KPK. Taka technika legislacyjna została zastosowana w kan.  474 KPK, zgodnie z którym akta kurii diecezjalnej, aby uzyskać skuteczność prawną do ważności powinny być podpisane przez ordynariusza. W opinii Autora, forma pisemna aktu jest gwarantem pewności i bezpieczeństwa aktów administracyjnych, a także jest konieczna dla celów dowodowych.
        Obiektem uwagi Autora stał się również problem motywacji dekretu. Stoi on na stanowisku, iż punktu widzenia praktyki administracyjnej najbardziej stosowne byłoby przyjęcie rozwiązania, aby każdy wydawany dekret zawierałby motywację. Tym sposobem bowiem adresat aktu poznałby zarówno racje prawne, jak i faktyczne podjętej decyzji.
        Wykazał on, iż niewypełnienie wymogu co do motywacji nie skutkuje nieważnością dekretu, ale wiąże się z jego nielegalnością, ponieważ zapis kan. 51 KPK nie spełnia warunków, o których mowa w kan. 10 KPK.

Czasopismo: Prawo Kanoniczne
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: prawo kanoniczne
Moralność publiczna jako wyznacznik treści pojęcia wolność gospodarcza

 Publikacja podejmuje tematykę klauzuli generalnej moralności publicznej w prawie gospodarczym publicznym. Stosowanie w praktyce przywołanej klauzuli wydaje się być trudne, co potwierdza zarówno liczne orzecznictwo, jak i bogate piśmiennictwo w tym przedmiocie. Zdaniem Autora konieczne jest zrozumienie „ducha konstytucji‟ skorelowanego z wartościami judeo-chrześcijańskimi. Konstytucyjne odwołanie do moralności publicznej skutkuje inkorporowaniem jej do systemu obowiązującego prawa. Legislator gospodarczy przestrzeganie jej wprowadza do katalogu ustawowych obowiązków przedsiębiorcy.
         

Czasopismo: Prawo Kanoniczne
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: prawo kanoniczne
Odnowa duszpasterska w diecezji włocławskiej w świetle uchwał synodów biskupa Stanisława Karnkowskiego z 1568 i 1579 roku

Wielki i potrzebny dar reformy i odnowy duszpasterskiej nakreślony przez Sobór Trydencki został gorliwie i owocnie podjęty przez biskupa Stanisława Karnkowskiego i to z wielkim rozmachem na dwóch synodach diecezjalnych, odbytych w 1568 i 1579 r. Osadzone mocno w dekretach soborowych oraz statutach prowincjonalnych uchwały synodów normowały wiele sektorów życia duszpasterskiego ówczesnej diecezji kujawsko-pomorskiej, uaktywniając samych duszpasterzy, jak i angażując religijnie i moralnie wiernych świeckich. Ten wybitny ustawodawca, reformator, wyrosły i uformowany w atmosferze Tridentinum, zwolennik odnowy trydenckiej Kościoła i jego struktur duszpasterskich, zdawał sobie sprawę, że odnowa duszpasterstwa i naprawa życia religijno-moralnego musi znaleźć swój początek w reformie duchowieństwa, zachowaniu karności i dyscypliny kościelnej oraz w życiu i postępowaniu duchownych zgodnym z duchem powołania kapłańskiego.
        Odnowie duszpasterstwa służyły też podejmowane wysiłki zmierzające do usprawnienia organizacji dekanatów oraz ożywienie działalności dziekanów, m.in. w zakresie kontroli duszpasterstwa, przypominania proboszczom ich powinności w zakresie poznawania parafian, opieki nad chorymi i ubogimi, zarządzenia odnoszące się do obrony wiary katolickiej zagrożonej reformacją, regulacje odnoszące się do nauczania prawd wiary, nauczania katechetycznego, sprawowania i przyjmowania sakramentów, kultu Bożego i spraw liturgicznych. To wszystko miało służyć posoborowej odnowie duszpasterstwa w Kościele włocławskim.
        Swoje zaprogramowane działania uzdrawiające i reformujące duszpasterstwo w diecezji realizował nie tylko poprzez działalność synodalną, ale wspierał je poprzez wydane przez siebie Napomnienia oraz Admonitiones – agendę liturgiczną, które służyły ujednoliceniu liturgii i były pomocą dla duszpasterzy, nie tylko w diecezji kujawsko-pomorskiej. Analiza jego działalności ustawodawczej i duszpasterskiej upoważnia do stwierdzenia, że budował w diecezji nowe struktury życia religijnego, duszpasterskiego i kościelnego na bazie programu wytyczonego przez Sobór Trydencki. Stąd należał do najwybitniejszych biskupów polskich tamtego okresu. Zasłynął jako oddany reformator Kościoła katolickiego, obrońca wiary, krzewiciel oświaty, reformator obyczajów duchowieństwa i wiernych świeckich, a przede wszystkim jako wybitny i doświadczony prawnik ustawodawstwa synodalnego w Polsce oraz reformator duszpasterstwa.        
         

Czasopismo: Prawo Kanoniczne
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: prawo kanoniczne
Niższe diecezjalne seminaria duchowne w Polsce w świetle aktualnych przepisów prawnych

 Artykuł podejmuje problematykę niższych diecezjalnych seminariów duchownych w Polsce w aspekcie kanonicznym.
        W jego pierwszej części przedstawiono cel niższych seminariów duchownych w Polsce w świetle aktualnych przepisów prawnych.
        W drugiej części wskazano na konieczność odpowiedniej formacji w niższych diecezjalnych seminariach duchownych w Polsce, natomiast część trzecia została poświęcona strukturze organizacyjnej omawianych szkół.

Czasopismo: Prawo Kanoniczne
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: prawo kanoniczne
Zakres najważniejszych obowiązków pracownika w świetle przepisów kodeksu pracy

 Zakres najważniejszych obowiązków pracownika reguluje art. 100 kodeksu pracy. Nie są to jednak wszystkie obowiązki ciążące na pracowniku wobec pracodawcy, a jedynie te najbardziej powszechne. Podstawowym obowiązkiem każdego pracownika jest staranne i sumienne wykonywanie pracy oraz przestrzeganie poleceń służbowych. Przy czym polecenie musi być bezwzględnie związane z wykonywaną pracą oraz zgodne z przepisami prawa lub umową o pracę. Ustawodawca w art. 100 § 2 kodeksu pracy umieścił przykładowy katalog obowiązków pracownika. Wskazany został m.in. obowiązek dbałości pracownika o dobro zakładu pracy oraz zachowanie w tajemnicy informacji, których ujawnienie mogłoby narazić pracodawcę na szkodę.
        Ważnym obowiązkiem pracowniczym jest także przestrzeganie zasad współżycia społecznego. Naruszenie tego obowiązku poprzez np. używanie siły fizycznej wobec współpracowników może doprowadzić nawet do rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika w trybie art. 52 kodeksu pracy.

Czasopismo: Prawo Kanoniczne
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: prawo kanoniczne
Odnowa duszpastersko-religijna w diecezji włocławskiej w świetle uchwał synodalnych biskupa Macieja Łubieńskiego (1631-1641)

Dar reformy i odnowy duszpasterskiej ofiarowany Kościołowi połowy XVI wieku w uchwałach Soboru Trydenckiego, realizowany i wprowadzany w życie Kościołów partykularnych przez kolejne wieki, został gorliwie i owocnie podjęty przez biskupa Macieja Łubieńskiego i to z wielkim rozmachem na trzech synodach, dwóch diecezjalnych w 1634 i 1641 r. oraz na synodzie odbytym dla archidiakonatu pomorskiego w 1640 r. Ich uchwały stały się nie tylko okazją do przeprowadzenia odnowy duszpasterskiej Kościoła włocławskiego, ale także przyczyniły się do pogłębienia znajomości i szacunku dla prawa oraz stały się skutecznym instrumentem do zachowania jedności i karności kościelnej w diecezji, jak też wprowadzania reformy trydenckiej. Osadzone mocno w dekretach soborowych oraz statutach prowincjonalnych uchwały synodów normowały wiele sektorów życia duszpasterskiego ówczesnej diecezji kujawsko-pomorskiej, uaktywniając samych duszpasterzy, jak i angażując religijnie i moralnie wiernych świeckich. Ten wybitny ustawodawca, reformator i zwolennik odnowy trydenckiej Kościoła i jego struktur duszpasterskich, zdawał sobie sprawę, że odnowa duszpasterstwa i naprawa życia religijno-moralnego musi znaleźć swój początek w reformie duchowieństwa, zachowaniu karności i dyscypliny kościelnej oraz w życiu i postępowaniu duchownych zgodnym z duchem powołania kapłańskiego. Uchwały synodalne biskupa Łubieńskiego były przejawem jego gorliwości ustawodawczo – reformistycznej. Usilnie zabiegał o ujednolicenie przepisów prawnych odnoszących się do życia sakramentalnego, dyscypliny duchowieństwa oraz rozwoju życia religijnego, a jednocześnie rozwoju duszpasterstwa. Jego działalność ustawodawcza i prawno-duszpasterska była w miarę usystematyzowana, szeroka i całościowa. Odnosiła się bowiem najpierw do działalności czysto ustawodawczej, a także miała charakter praktyczny, gdyż odnosiła się i służyła odnowie duszpasterstwa i życia religijnego wiernych.
         Odnowie duszpasterstwa służyły też podejmowane wysiłki zmierzające do usprawnienia organizacji dekanatów oraz ożywienie działalności dziekanów, m.in. w zakresie kontroli duszpasterstwa, przypominania proboszczom ich powinności w zakresie poznawania parafian, opieki nad chorymi i ubogimi, zarządzenia odnoszące się do obrony wiary katolickiej zagrożonej reformacją, regulacje odnoszące się do nauczania prawd wiary, nauczania katechetycznego, sprawowania i przyjmowania sakramentów, kultu Bożego i spraw liturgicznych. To wszystko miało służyć posoborowej odnowie duszpasterstwa w diecezji włocławskim.

Czasopismo: Prawo Kanoniczne
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: prawo kanoniczne
Wpływ błędu i ignorancji co do istoty aktu prawnego na jego nieważność (kan. 126 KPK)

W prezentowanym artykule przedmiotem uwagi Autora stała się interpretacja kan. 126 KPK dotyczącego wpływu błędu i ignorancji co do istoty aktu prawnego na jego nieważność. Wykazał on, iż błąd i ignorancja są autonomicznymi wadami aktu prawnego. W zakończeniu opracowania polemizując z poglądem Winfrieda Aymansa i Klausa Mörsdorfa stojącymi na stanowsiku, iż pomiędzy kan. 125 § 2 KPK w którym skodyfikowano wpływ podstępu i bojaźni na ważność aktu prawnego i kan. 126 KPK istnieje pewien brak równowagi wyraził on pogląd, iż takie twierdzenie jest nieuprawnione. Zdaniem Autora o skodyfikowaniu tych zasad zadecydowaly inne racje. Twierdzi on, iż w kan. 125 § 2 KPK prawodawca stworzył możłiwość rozwiązania aktu, ponieważ uznał, że w tym wypadku została naruszona zasada sprawiedliwości. Tym sposobem pragnie on chronić tych, którzy zostali pokrzywdzeni.
         W opinii Autora, inny powód zadecydował natomiast o wprowadzeniu zasady skodyfkowanej w kan. 126 KPK. W tym wypadku zadecydowały o tym racje teoretycznoprawne o podłożu ontologicznym w rozumieniu filozoficznym arystotelesowsko-tomistycznym. W jego przekonaniu, zniekształcenie przedmiotu aktu w jego elementach istotnych będące następstwem błędu (ignorancji) substancjalnego z natury rzeczy nie może generować innych następstw, jak tylko nieważność aktu prawnego.

Czasopismo: Prawo Kanoniczne
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: prawo kanoniczne
Dekanat i urzędy dekanalne

Celem artykułu jest ukazanie instytucji dekanatu i urzędów dekanalnych w aspekcie kanonicznym. W jego pierwszej części przedstawiono kwestię nazwy, definicji i utworzenia dekanatu. W drugiej części wskazano na zadania dekanatu, natomiast część trzecia została poświęcona urzędom w dekanacie.

Czasopismo: Prawo Kanoniczne
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: prawo kanoniczne