rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Przemiany zwiazkow azotowych w plytkich glebach naplywowych w roznych krajobrazach Polski polnocno-wschodniej

W krajobrazie morenowym, zastoiskowym i deltowym wytypowano płytkie gleby deluwialne i aluwialne na torfie, w których zbadano przebieg procesu mineralizacji związków azotu. Badania przeprowadzono w okresie późnojesiennym i wiosennym. Najwięcej azotu azotanowego (N-NO₃) i amonowego (N- NO₃ + N-NH₄) stwierdzono w poziomach próchnicznych na głębokości 5-10 cm. W okresie wiosennym uwalniało się więcej azotu azotanowego, w porównaniu z jesienią były to ilości 2,5-3-krotnie większe. W obiektach o dobrych warunkach do przebiegu procesu nitryfikacji jonu NH₄ (Jegłownik, Nawiady, Wagst) zawartość N- NO₃ w poziomach próchnicznych (5-10 cm) mieściła się w przedziale zasobności bardzo wysokiej. Jedynie w krajobrazie zastoiskowym (Troksy), gdzie poziom wody gruntowej był wysoki i najmniejsza zawartość powietrza, ilość N- NO₃ kształtowała się na poziomie zasobności średniej i małej. W badanych glebach w okresie poźnojesiennym oraz wiosną w krajobrazie zastoiskowym stosunek N- NO₃ do N- NH₄ kształtował się poniżej jedności, co wskazuje na niekorzystne warunki do mineralizacji materii organicznej i niską aktywność przemian biologicznych. W poziomach organicznych (40-45 cm) niezależnie od zamulenia i stopnia rozkładu torfu, tempo procesu mineralizacji uwarunkowane było głębokością zalegania wody gruntowej.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Zastosowanie czwartych pochodnych do analizy widm absorpcji kwasow huminowych w zakresie UV-VIS

Zbadano widma kwasów huminowych w zakresie UV-VIS, analizując przebieg czwartych pochodnych widm absorpcji. Kolejne pochodne wyliczono przy pomocy specjalnie napisanego programu komputerowego, zapewniającego maksymalną czułość przy jednoczesnej elimiacji szumów. Takie postępowanie umożliwia przekształcenie bezcechowych widm absorpcji w krzywe, zawierające charakterystyczne pasma. Dzięki temu uzyskuje się widma KH zróżnicowane, w zależności od typu gleby i rodzaju użytego ekstrahenta. Stwierdzono, że położenie maksimów pasm w widmach czwartych pochodnych powtarza się we wszystkich przebadanych próbkach KH, co pozwala sądzić, że są one charakterystyczne dla tych związków. Rysunek 1. Widma absorpcji kwasów huminowych w zakresie UV-VlS.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wpływ zasolenia środowiska na wzrost i zróżnicowanie tkanki kalusowej mieszańców Aegilops x Triticum

Tkankę kalusową uzyskaną z eksplantatów liściowych rodów mieszańcowych [(Ae. ventricosa × Grandur) × Panda] × Panda, (Ae. juvenalis × CZR 1406) × Begra, {[(Ae. ventricosa × Grandur) × Panda] × Arda} × Arda oraz {[(Ae. juvenalis × CZR 1406) × CZR 1406] × Panda} × CZR 1406 namnażano na pożywce indukcyjnej MS + 2,4-D (2 mg·dm⁻³) z dodatkiem soli NaCl w stężeniu 0 (kontrola), 100, 200, 300 i 400 mmol·dm⁻³. Kultury prowadzono przez 2 miesiące, w fitotronie, na świetle (9 μmol·m⁻²·s⁻¹) przy 16 godz. fotoperiodzie i temperaturze 24°C. Regenerację korzeni i pędów przeprowadzono na pożywce MS bez regulatorów wzrostu i soli NaCl, zwiększając oświetlenie do 18μmol·m⁻²·s⁻¹. Zbadano wpływ wysokich stężeń NaCl na przyrost świeżej masy kalusa oraz na liczbę centrów tkanki merystematycznej, korzeni i pędów.
Wysokie stężenia NaCl powodowały słabszy od kontroli przyrost świeżej masy kalusa oraz hamowały proces powstawania i różnicowania się tej tkanki, ograniczając liczbę tworzących się centrów merystematycznych. Stres solny przyczynił się do wyraźnego zróżnicowania analizowanych genotypów pod względem liczby uformowanych struktur merystematycznych, korzeni i pędów. Najlepszymi właściwościami regeneracyjnymi charakteryzował się ród {[(Ae. juvenalis × CZR 1406) × CZR 1406] × Panda} × CZR 1406 wytwarzając w kombinacji kontrolnej więcej pędów od pozostałych i jako jedyny zregenerował pędy w tkance kalusowej namnożonej na pożywce z NaCl (100 mmol·dm⁻³). Ogólnie rody mieszańcowe z Ae. juvenalis okazały się bardziej tolerancyjne na zasolenie regenerując korzenie w kalusach pochodzących z kombinacji 100-300 mmol NaCl·dm⁻³, natomiast mieszańce z Ae.ventricosa regenerowały korzenie w kalusach otrzymanych przy niższych stężeniach 100-200 mmol NaCl·dm⁻³.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Mozliwosci retencjonowania wod w zlewni rzeki Dadaj

Spośród wszystkich elementów budujących przestrzeń krajobrazową, najbardziej zagrożone jest środowisko wodne. Znaczący na skalę globalną ubytek zasobów dyspozycyjnych wód doprowadził do upowszechnienia metodologii retencjonowania wód powierzchniowych i podziemnych. W badanej zlewni rzeki Dadaj (334,6 km²) istnieje możliwość powiększenia retencji powierzchniowo-gruntowej o wartość 45,9 mln m³ przy obecnym poziomie 190,8 mln m³. Wymieniony efekt magazynowania wód możemy uzyskać drogą piętrzenia jezior przepływowych, reaktywizacji mokradeł dolinowych, regeneracji „oczek wodnych”, a także poprzez wykonanie zabiegów agro- i fitomelioracyjnych na glebach użytków rolnych i leśnych. Warunkiem powodzenia proponowanych przedsięwzięć jest realizacja melioracji ekologicznych (biologiczna regulacja rzek, przestrzenne rozmieszczenie zbiorników wodnych oraz zadrzewień śródpolnych i brzegowych), które w tej sytuacji stanowiłyby bazę wyjściową do rozwoju rolnictwa ekologicznego.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wartosc enzymatycznego wskaznika zyznosci w zaleznosci od zroznicowanego zmianowania i nawozenia gleby

Obliczono wartości Enzymatycznego Wskaźnika Żyzności w oparciu o uzyskane wartości aktywności enzymatycznej w glebie płowej z wieloletniego doświadczenia nawozowego z upraw różnych roślin. Do obliczenia wartości tego wskaźnika wykorzystywano aktywności: dehydrogenaz, katalazy, fosfatazy zasadowej, proteaz i amylaz glebowych. Wieloletnie nawożenie organiczno-mineralne badanej gleby wywarło istotny wpływ na ukształtowanie się wartości wskaźnika charakteryzującego jej żyzność EAN. Najwyższą wartość tego wskaźnika stwierdzono w glebach pochodzących z obiektów z pełnym nawożeniem organiczno- mineralnym.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wplyw nawozenia obornikiem i NPK na dynamike wilgotnosci gleby

W latach 1986-1992 przeprowadzono doświadczenie polowe na glebie płowej właściwej wytworzonej z gliny lekkiej nad wpływem nawożenia obornikiem i NPK na dynamikę wilgotności gleby. Nawożenie obornikiem istotnie zwiększało uwilgotnienie gleby zarówno w warstwie ornej jak i w podglebiu w początkowym okresie wegetacji. W fazie intensywnego wzrostu i rozwoju roślin wystąpiło zjawisko odwrotne, tj. istotne zmniejszenie uwilgotnienia gleby. Nawozy mineralne nie miały wyraźnego wpływu na poziom uwilgotnienia gleby w początkowym okresie wegetacji roślin, a w fazie intensywnego ich wzrostu istotnie zmniejszały uwilgotnienie gleby.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Porównanie efektywności energetycznej nawożenia ziemniaka wsiewkami międzyplonowymi i obornikiem

W pracy dokonano porównania bilansu energetycznego nawożenia ziemniaka wsiewkami międzyplonowymi z nawożeniem obornikiem. Określono nakłady energetyczne poniesione na stosowane nawozy organiczne: obornik oraz wsiewki międzyplonowe przyorywane w całości lub w formie resztek pożniwnych - koniczyna czerwona, mieszanka koniczyny czerwonej z życicą wielokwiatową, życica wielokwiatowa. Obliczono wartość energetyczną plonu zielonej masy wsiewek przeznaczonego na paszę oraz wartość energetyczną plonu bulw, a także wskaźnik efektywności energetycznej. Największe nakłady energetyczne odnotowano w kombinacji nawożonej resztkami pożniwnymi życicy wielokwiatowej. Nawożenie ziemniaka całą biomasą lub resztkami pożniwnymi koniczyny czerwonej w odniesieniu do obornika zmniejszyło nakłady energetyczne na 1 ha odpowiednio o 5376 i 3757 MJ·ha⁻¹. Najwyższą wartość energetyczną plonu bulw ziemniaka otrzymano z obiektu nawożonego całą biomasą mieszanki koniczyny czerwonej z życicą wielokwiatową. Wskaźnik efektywności energetycznej nawożenia ziemniaka całą biomasą oraz resztkami pożniwnymi koniczyny czerwonej był wyższy, a przy nawożeniu całą biomasą mieszanki koniczyny czerwonej z życicą wielokwiatową dorównywał obornikowi.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Czynniki warunkujace rozwoj chowu i hodowli krolikow w Polsce

Poznano uwarunkowania oraz szanse i bariery powstawania, funkcjonowania i rozwoju ferm króliczych na obszarach wiejskich w Polsce. Badaniami objęto 63 fermy królicze, które były zlokalizowane na obszarach wiejskich. Właścicielami 15 ferm króliczych byli rolnicy, posiadający gospodarstwo rolne, zaś 48 ferm ludność pozarolniczą na obszarach wiejskich. Dobór ferm do badań był losowy. Badania przeprowadzono w 2005 roku. Z badań wynika, że ponad co piąta (21,1%) badana ferma królików powstała po 2000 roku. W badanych fermach hodowanych było aż 31 różnych ras królików. Stado podstawowe w fermie liczyło średnio 53,1 królików i wahało się od 28 do 890 sztuk. Planowana skala zwiększenia stada królików była dość duża i wynosiła średnio 247,1 sztuk z wahaniami od 20 do 1300 sztuk. Stwierdzono, że niemal wszystkie badane fermy królicze specjalizowały się jednocześnie w kilku kierunkach produkcji. Najwięcej ferm króliczych specjalizowało się w produkcji materiału hodowlanego (93,7% ferm), produkcji mięsa (50,8%) oraz skór (17,5%). Oceniając poziom rozwoju badanych ferm króliczych stwierdzono, że zdecydowaną większość ferm (77,7%) właściciele zaliczyli do rozwijających się (44,4%) lub o ugruntowanej pozycji na rynku (33,3%). Fermy królicze wykorzystywały swoje możliwości produkcyjne średnio w 66,0% z wahaniami od 3 do 100%. W opinii 60% hodowców królików najważniejszą przyczyną nie wykorzystania pełnych możliwości produkcyjnych ferm były trudności w pozyskaniu klientów, co wynika z problemu ubożenia społeczeństwa. Stwierdzono, że tylko 9,5% właścicieli ferm miało rozwinięty eksport swoich produktów, głównie materiału hodowlanego. Z wypowiedzi hodowców wynika, że tylko 27,0% ferm króliczych widzi w przyszłości szanse rozpoczęcia eksportu produktów króliczych.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Morfologiczna analiza struktury ziemi do kwiatow Kronen z wloknami kokosowymi

Przeprowadzono morfologiczne badania struktury ziemi do kwiatów KRONEN z dodatkiem włókien kokosowych. Zgłady jednostronne wykonano z próbek badanego materiału nieugniatanego i ugniatanego naciskami: 49,0 i 98,1 kN·m⁻². Wilgotność ziemi podczas przygotowywania próbek odpowiadała polowej pojemności wodnej i 50% polowej pojemności wodnej.
Oceniając strukturę badanej ziemi, należy stwierdzić, że najkorzystniejsza była tam, gdzie nie zastosowano nacisku i w przypadku ugniecenia naciskiem 49,0 kN·m⁻² próbki o wilgotności 50% polowej pojemności wodnej. Największe niekorzystne zmiany, przejawiające się całkowitym zniszczeniem struktury agregatowej, wystąpiły w następstwie ugniatania naciskiem 98,1 kN·m⁻² ziemi o wilgotności odpowiadającej polowej pojemności wodnej.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wplyw wielkosci i struktury produkcji na koszty mechanizacji i naklady robocizny. Cz.I

Opracowano 125 modeli gospodarstw rolnych i na ich podstawie dokonano analizy kosztów mechanizacji i nakładów robocizny w produkcji roślinnej.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wplyw mikronawodnien i nawozenia organicznego na produkcje jednorocznych sadzonek brzozy brodawkowatej [Betula verrucosa EHRH.] z udzialem zabiegu zoomelioracji

Określono wpływ mikronawodnień (mikrozraszania i nawadniania kroplowego) oraz nawożenia organicznego (kompost wyprodukowany na bazie osadów ściekowych) na cechy siły wzrostu sadzonek brzozy brodawkowatej (Betula verrucosa Ehrh.), produkowanych z udziałem zabiegu zoomelioracji. Ścisłe dwuletnie (2003-2004) badania polowe przeprowadzono w szkółce leśnej Nadleśnictwa Bydgoszcz w Białych Błotach na glebie rdzawej wytworzonej z piasku luźnego. Czynnikiem pierwszego rzędu było nawadnianie zastosowane w trzech wariantach wodnych: bez nawadniania (kontrola), nawadnianie kroplowe, mikrozraszanie. Czynnik drugiego rzędu stanowiło nawożenie, zastosowane w dwóch wariantach: nawożenie mineralne (standard stosowany w szkółkach leśnych), nawożenie organiczne (kompost). Badane systemy nawodnieniowe istotnie zwiększyły wysokość i średnicę siewek brzozy brodawkowatej. Siewki brzozy uprawiane w warunkach mikrozraszania były istotnie wyższe od nawadnianych kroplowo. Zastosowanie kompostu przyczyniło się do istotnego wzrostu wysokości i średnicy siewek. Zaistniała istotna interakcja nawadniania i nawożenia kompostem. Nawadniane siewki brzozy nawożone kompostem były wyższe i cechowały się większą średnicą pędu. Zastosowanie mikrozraszania, szczególnie w połączeniu z nawożeniem organicznym, korzystnie wpłynęło na liczebność i liczbę gatunków saprofagicznych Oribatida. W zgrupowaniach mechowców na stanowiskach kontrolnych dominował Tectocepheus velatus, a na nawadnianych najliczniejsza była Oribatula tibialis. Pozytywny efekt zastosowanych w doświadczeniu zabiegów melioracyjnych może wskazywać na możliwość ich szerszego wykorzystania w produkcji szkółkarskiej, co jest szczególnie istotne w świetle zalesień nieefektywnych gruntów rolnych.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Plonowanie zboz jako kryterium rolniczej oceny wartosci przedplonowej roznych form bobiku

W pracy przedstawiono rolniczą ocenę wartości przedplonowej dwóch form bobiku tradycyjnej cv. Dino i samokończącej cv. Tibo i owsa na plonowanie pszenicy ozimej i jarej, pszenżyta ozimego i jarego oraz jęczmienia jarego. Badania wykazały, że plon resztek pożniwnych bobiku ‘Tibo’ był o 20 % mniejszy, a masa organiczna była uboższa w azot i w mniejszym stopniu wzbogacała glebę w ten składnik niż bobik ‘Dino’. Pod względem uzyskiwanych plonów ziarna zbóż ozimych i jarych odmiana Tibo nie ustępowała wartością przedplonową bobikowi odmiany Dino. Plonotwórcza wartość przedplonów bobikowych w porównaniu do owsa wyrażała się 6 do 11 % wzrostem plonu ziarna zbóż ozimych i jarych. Ziarno zbóż uprawianych po obu formach bobiku było zasobniejsze w białko niż po owsie, co świadczy o lepszym zaopatrzeniu roślin w tych stanowiskach w azot.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Dynamika zawartości Mn, Zn i Cu w roślinności z długoletnich doświadczeń łąkowych po ich nawożeniu tymi składnikami

Badanie dynamiki zmian zawartości Mn, Zn i Cu w roślinności łąkowej po nawożeniu nimi prowadzono w trzech doświadczeniach: Baniocha, Janki i Laszczki. Czynnikami były trzy poziomy wapnowania (Ca₀, Ca₁ i Ca₂) na tle zróżnicowanego nawożenia azotem (N₁ i N₂).
Nawożenie mikroskładnikami gleby łąkowej niewapnowanej oraz wapnowanej zwiększało ich zawartość w runi łąkowej. Istotnie większa zawartość Mn i Zn lub tendencja wzrostu zawartości na obiektach niewapnowanych wystąpiła we wszystkich doświadczeniach. Wapnowanie nie powodowało zmian zawartości Cu w runi. Podwojone nawożenie azotem powodowało tendencje lub istotny wzrost zawartości badanych mikroelementów w runi. Nie tylko nawożenie lecz również warunki wodne gleby podyktowane opadami w danym roku kształtowały dynamikę zawartości Mn, Zn i Cu w runi łąkowej.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Czynnki ksztaltujace bilans azotu, fosforu i potasu w gospodarstwie ukierunkowanym na produkcje mleka

Prace prowadzi się w gospodarstwie Zakładu Doświadczalnego i Użytków Zielonych w Falentach, gospodarującym na areale 180 ha użytków rolnych (w tym grunty orne 80 ha, łąki 77,5 ha a pastwiska 22,5 ha). Celem pracy jest wskazanie niektórych czynników kształtujących produkcję oraz bilans azotu, fosforu i potasu w gospodarstwie na tle dokonywanych zmian gospodarowania. Bilans składników oraz poziom produkcji w gospodarstwie kształtowały następujące grupy czynników: zasobność gleby, nawożenie, struktura zasiewów, struktura zbieranych pasz z użytków zielonych oraz przygotowanie pasz i żywienie. Wymienione czynniki powodujące wzrost produkcji roślinnej oraz wydajności mlecznej krów, przy obniżonym nawożeniu mineralnym poprawiają efektywność gospodarowania zmniejszając nadmiary fosforu i potasu w gospodarstwie w porównaniu do roku 1997.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Zmiany skladu pozywki w uprawie gerbery na podlozach inertnych w zamknietym systemie nawozenia

Badania przeprowadzono w 1994 roku w szkłami na 2 odmianach gerbery - Roulette i Leda. Rośliny uprawiano w podłożach inertnych (biernych) - gąbce poliuretanowej Aggrofoam i wełnie mineralnej Flormin, w zamkniętym układzie nawożenia. Nawożenie połączone z nawadnianiem kroplowym było sterowane komputerowo. Analizowano zmiany składu pożywki w układzie: kroplownik - środowisko korzeniowe - wody drenarskie, jako podstawy do opracowania zamkniętego systemu nawożenia z recylkulacją pożywki. Stwierdzono, że zmiany składu pożywki w środowisku korzeniowym i wodach drenarskich były uzależnione od rodzaju podłoża i odmiany rośliny. W podłożu z gąbki poliuretanowej Aggrofoam najmniejsze zawartości składników były w pożywce wyciekającej z kroplowników, większe w środowisku korzeniowym (matach) a największe w wodach drenarskich. W podłożu z wełny mineralnej Flormin zawartości wzrastały w układzie: kroplownik - wody drenarskie - środowisko korzeniowe. Składnikiem najsilniej zatężanym w wodach drenarskich była miedź. Jej poziom w wodach drenarskich umożliwia ich udział w recylkulacyjnym systemie zamkniętym w 42,1 % dla podłoża Aggrofoam i 21,1 % dla Florminu.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wpływ wyciągów z szałwii lekarskiej (Salvia officinalis L.) na zachowanie mszycy burakowej (Aphis fabae Scop.) i stonki ziemniaczanej (Leptinotarsa decemlineata Say.)

Doświadczenie miało na celu określenie wpływu wodnych wyciągów z suszu szałwii lekarskiej (Salvia officinalis L.) w stężeniach 2, 5 i 10% oraz ze świeżych części tej rośliny w stężeniach 10, 20 i 30% na śmiertelność mszycy burakowej (Aphis fabae Scop.) na liściach bobu (Vicia faba L.) oraz na żerowanie larw stonki ziemniaczanej (Leptinotarsa decemlineata Say.) na liściach ziemniaka (Solanum tuberosum L.). Określono także reakcję olfaktometryczną tych szkodników w stosunku do szałwii lekarskiej. Wodne wyciągi z suszu i ze świeżej masy szałwii lekarskiej powodowały zwiększenie śmiertelności zarówno larw, jak i dorosłych samic bezskrzydłych mszycy burakowej. Zazwyczaj im wyższe było stężenie wyciągu, tym efekt był silniejszy, przy czym wyciągi sporządzone ze świeżej masy roślin były nieco skuteczniejsze. Wszystkie wyciągi z szałwii ograniczały żerowanie larw stonki ziemniaczanej. Najsilniej działały wyciągi z suszu w stężeniu 10% i ze świeżej szałwii w stężeniu 30%. Nie stwierdzono wyraźnego działania odstraszającego substancji zapachowych pochodzących od szałwii lekarskiej w stosunku do badanych szkodników.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Chelaty mikronawozowe w roztworach zawierajacych makroskladniki nawozowe

Przeprowadzono badania chelatowania mikroelementów (Mn, Cu, Fe, Zn) przy użyciu EDTA, DTPA, HEEDTA i kwasu cytrynowego. Badania prowadzono w roztworach nawozowych zawierających sole nawozowe (fosforany amonu, fosforany potasu). Stwierdzono, że czynnikami ograniczającymi chelatowanie mikroelementów jest pH oraz obecność związków makroskładników nawozowych.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Zjawiska towarzyszace migracji wilgoci w silosie zbożowym

W pracy przedstawiono budowę stanowiska i metodykę pomiaru wilgotności, temperatury wewnątrz silosu i nacisku jednostkowego zboża na ściany zbiornika, który wypełniono dwiema warstwami pszenżyta o różnej wilgotności. Na podstawie analizy statystycznej stwierdzono, że badane parametry zmieniają się w sposób istotny podczas składowania surowca.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Metoda wyznaczania erozyjnej odporności gleby

Dla opisu procesów erozyjnych gleby zastosowano metodę potencjału termodynamicznego. Uzasadniono celowość wykorzystania w tym celu potencjału termodynamicznego Gibbsa. Jako podstawowe uniwersalne kryterium oceny erozyjnych właściwości glebogruntów przyjęto potencjał erozyjnej odporności, przedstawiający sobą energię, zużytą na rozpad i wymycie jednostki masy gleby w konkretnych warunkach polowych jej zalegania. Dla sprawdzenia przesłanek teoretycznych określenia erozyjnej odporności gleb zostały opracowane i zbudowane laboratoryjne i połowę urządzenia. Badania eksperymentalne nad wyznaczaniem potencjału erozyjnej odporności gleb i hydrofizycznych charakterystyk wykazały, że wielkość (potencjał infiltracji) Ψ = constans dla tych samych gleb.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wiejskie elektronenergetyczne sieci rozdzielcze - analiza porównawcza potrzeb eksploatacyjnych i rozwojowych

Praca zawiera analizę porównawczą wielkości potrzeb w zakresie bieżącej eksploatacji, odtworzenia i rozwoju elektroenergetycznych sieci średniego (SN) i niskiego napięcia (nN) na obszarach wiejskich Polski oraz możliwości ich zaspokojenia w energetycznych przedsiębiorstwach dystrybucyjnych.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Analiza zmian wybranych wskaznikow jakosci wody w zbiorniku Dobromierz w latach 1992-2000

W artykule przedstawiono charakterystykę zlewni zbiornika retencyjnego Dobromierz oraz zamieszczono wyniki analiz kształtowania się wybranych wskaźników jakości wód powierzchniowych zlewni i wód zbiornika. W zlewni prowadzona jest intensywna produkcja drobiu. Niewłaściwe wykorzystanie nawozów organicznych powoduje pogorszenie jakości wód powierzchniowych, retencjonowanych w zbiorniku Dobromierz. Na podstawie analizy utlenialności, stężeń azotanów i chlorków wykazano m. in., że szereg czasowy azotanów i utlenialności ma istotną składową harmoniczną; stężenie chlorków wykazuje statystycznie istotny liniowy trend malejący. Obserwowane zmniejszenie stężeń chlorków w wodach rzeki Strzegomki, to prawdopodobnie efekt zmniejszenia zanieczyszczenia powietrza atmosferycznego, jaki nastąpił na terenie zlewni z chwilą wyłączenia z eksploatacji wałbrzyskich koksowni.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo