rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Zastosowanie analizy semantycznej w interpretacji Mt 6,22-23

Fragment Jezusowego Kazania na górze o oku i świetle (Mt 6,22-23) sprawia egzegetom niemałe trudności z interpretacją. Większość z nich odnosi się do różnych tradycji biblijnych i pozabiblijnych, które stanowią podstawowy kontekst dla badanego fragmentu. Niniejszy artykuł sięga do interpretacji powiedzenia Jezusa metodą naturalnego metajęzyka semantycznego, opracowaną przez Annę Wierzbicką, profesor językoznawstwa. Głównymi kryteriami wyznaczającymi analizę tekstu są kryteria głębi i spójności. Badanie obejmuje kontekst całości Pisma Świętego, niektóre dokumenty nauczycielskie Kościoła, odwołujące się do omawianej tematyki biblijnej, jak również zagadnienia filozofii języka. Przez to pozwala ono dotrzeć do kilku prostych, zrozumiałych dla ludzi wszystkich kultur i języków stwierdzeń, wyrażających sedno słów Jezusa, oraz trzech uniwersalnych pojęć: prawdy, dobra i zła, stanowiących fundament nauczania Jezusa o naturalnym świetle.

Czasopismo: Sympozjum
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki teologiczne, nauki społeczne
Dyscypliny: filozofia, nauki teologiczne, prawo kanoniczne
Granice chrześcijańskiej chrystologii w świetle deklaracji Dominus Iesus

Granice chrześcijańskiej chrystologii w świetle deklaracji Dominus Iesus

Czasopismo: Sympozjum
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki teologiczne, nauki społeczne
Dyscypliny: filozofia, nauki teologiczne, prawo kanoniczne
Obowiązki i zadania spowiednika

Posługa spowiednika jest z jednej strony bardzo wymagająca a z drugiej zobowiązująca. Jest on bowiem świadkiem intymnego spotkania poranionego grzechem człowieka z przebaczającym Bogiem. W trakcie sakramentu pokuty penitent odsłania najtrudniejsze, najbardziej upokarzające i najboleśniejsze strony swego życia. Ukazuje całą swoją słabość, nędzę i grzeszność. Nie jest to łatwo uczynić przed drugim człowiekiem. Częstokroć ludzie mówią o tym tylko spowiednikowi. Winien on więc być świadom wielkiego zaufania jakim został obdarzony przez penitenta i przez Chrystusa, który czyni go znakiem Jego przebaczającej miłości miłosiernej.
Posługa ta wymaga od kapłana zachowania w tajemnicy powierzonych mu wiadomości.  Niezachowanie sekretu spowiedzi skutkuje dla spowiednika zaciągnięciem kary oraz osłabia a czasem niszczy zaufanie penitenta do szafarza sakramentu.  Posługa ta uczy wielkiego szacunku dla grzesznika powstającego ze swego upadku.

Czasopismo: Sympozjum
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki teologiczne, nauki społeczne
Dyscypliny: filozofia, nauki teologiczne, prawo kanoniczne
Wynagrodzenie Najświętszemu Sercu Jezusa i Niepokalanemu Sercu Maryi w kontekście objawień fatimskich

Zapowiedziane przez papieża Franciszka w 2016 roku obchody kolejnego roku liturgicznego jako roku fatimskiego stały się dla całego Kościoła okazją do odczytania na nowo orędzia, jakie Matka Boża przekazała trojgu pastuszkom z Cova da Iria. Pośród konkretnych żądań Maryi skierowanych do całego świata jest wezwanie do wynagradzania Bogu oraz Jej Niepokalanemu Sercu. 
Niniejszy artykuł podejmuje właśnie kwestię wynagrodzenia, zestawiając ją z misją i powołaniem św. Małgorzaty Marii Alacoque. W XVII wieku Jezus poprzez ukazanie swojego Serca powierzył świętej z Paray-le-Monial misję uwrażliwienia ludzkości na miłość i wynagradzanie za grzechy, które są przeciwne Jego miłości. Warunkiem dobrze praktykowanego wynagrodzenia i zadośćuczynienia jest jednak poprawne zrozumienie jego znaczenia najpierw na poziomie teologicznym, aby później wprowadzić je w praktyki dnia codziennego. Misja i zadanie św. Małgorzaty skrystalizowały się ostatecznie w nabożeństwie pierwszopiątkowym oraz w ustanowieniu uroczystości ku czci Najświętszego Serca Jezusowego. Natomiast duchowość i przesłanie przekazane przy pomocy dzieci z Fatimy doprowadziło do rozpowszechnienia nabożeństwa pierwszych sobót miesiąca i zatwierdzenia święta ku czci Niepokalanego Serca Maryi. 
Jednym z głównych elementów łączących obie „misje” jest wezwanie do wynagradzania. Jego żarliwe praktykowanie i wprowadzanie w porządek społeczny pomaga tworzyć cywilizację miłości, roznieca i umacnia wiarę w Boga, przywraca nadzieję grzesznikom oraz przynosi konkretne owoce w postaci pokoju i ładu społecznego, a wiernym praktykującym nabożeństwo obiecuje nagrodę wieczną. Zadanie wypełnienia apelu Maryi spoczywa na każdym chrześcijaninie, szczególnie jednak do jego wypełnienia wezwane są osoby poświęcone Sercu Jezusa oraz Niepokalanemu Sercu Maryi.

Czasopismo: Sympozjum
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki teologiczne, nauki społeczne
Dyscypliny: filozofia, nauki teologiczne, prawo kanoniczne
Ekologia w misji ewangelizacyjnej Kościoła

Działalność misyjna Kościoła ma miejsce w określonym kontekście. Biosfera jest nową propozycją misyjnego zaangażowania. Wymaga szacunku dla bogatego świata przyrody i uczy nowego korzystania z darów Boga. Problem ekologii i misji jest tematem złożonym i pełnym wzajemnych zależności. Encyklika Laudato si’ papieża Franciszka oraz działania w tym temacie zarówno podmiotów kościelnych, jak i świeckich, przyczyniły się do podjęcia pewnych zmian w prowadzeniu misji. Wiele czynników należy wziąć pod uwagę w temacie ekomisji, jak choćby: zmiany klimatyczne, degradację środowiska naturalnego na poszczególnych kontynentach, solidarność międzypokoleniową, kwestię rozwoju integralnego oraz pojęcie ekologicznego nawrócenia. 
	Wyzwania ekologiczne naszych czasów stały się specyficznym obszarem peryferii potrzebujących światła Ewangelii. Natomiast działalność misyjna Kościoła została niejako ubogacona o kluczowy element życia człowieka, jakim jest środowisko, w którym żyje odbiorca Ewangelii. Działania te mają charakter wzajemny oraz wspólnotowy. Stąd temat ekologii w misyjnym kontekście wymaga podejścia integralnego.

Czasopismo: Sympozjum
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki teologiczne, nauki społeczne
Dyscypliny: filozofia, nauki teologiczne, prawo kanoniczne
Recenzja: PAWEŁ WARCHOŁ, Krew i woda dar Miłości miłosiernej. Studium historyczno-teologiczne przebitego boku Chrystusa w literaturze teologicznej i duchowej, Warszawa 2015, ss. 454.

Recenzja: PAWEŁ WARCHOŁ, Krew i woda dar Miłości miłosiernej. Studium historyczno-teologiczne przebitego boku Chrystusa w literaturze teologicznej i duchowej, Warszawa 2015, ss. 454.

Czasopismo: Sympozjum
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki teologiczne, nauki społeczne
Dyscypliny: filozofia, nauki teologiczne, prawo kanoniczne
Wypalenie zawodowe u nauczycieli. Przyczyny zainteresowania tematyką wypalenia

Problem wypalenia zawodowego, stanowiący przedmiot licznych badań pedagogiki, psychologii i psychologii społecznej, dotyka znaczną część naszego społeczeństwa. Problematyka ta domaga się postawienia pytania o przyczyny tego stanu rzeczy, a zarazem o szukanie skutecznych, innowacyjnych sposobów zniwelowania jego patogennych dla życia indywidualnego i społecznego skutków. Przyczyn zjawiska wypalenia można upatrywać zarówno po stronie jednostki, jak i po stronie otoczenia. Najczęściej wymienia się tu: specyfikę własnych oczekiwań, doświadczenie kryzysu wartości, cechy osobowości, staż pracy, sytuację domową i ekonomiczną oraz inne. Istotne znaczenie dla niwelowania symptomów wypalenia ma poczucie optymizmu i poczucie humoru, poczucie własnej wartości i samoocena należące do cennych zasobów osobowych jednostki i strategii zaradczych w sytuacjach stresu zawodowego.

Czasopismo: Sympozjum
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki teologiczne, nauki społeczne
Dyscypliny: filozofia, nauki teologiczne, prawo kanoniczne
Treść numeru

Wyższe Seminarium Misyjne Księży Najświętszego Serca Pana Jezusa w Stadnikach zorganizowało w dniach 26-27 kwietnia 2001 roku sympozjum chrystologiczne Jezus Chrystus jedyny i uniwersalny Zbawiciel. W obecnym wydaniu Sympozjum znajdują się artykuły z tego wydarzenia naukowego.

Czasopismo: Sympozjum
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki teologiczne, nauki społeczne
Dyscypliny: filozofia, nauki teologiczne, prawo kanoniczne
Prezentacja

Prezentacja numeru 2(3) (1998) Sympozjum poświęconego tematowi "Ewangelizować czy tolerować? Wartości ewangeliczne w kulturze postmodernistycznej"

Czasopismo: Sympozjum
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki teologiczne, nauki społeczne
Dyscypliny: filozofia, nauki teologiczne, prawo kanoniczne
Medioznawcze implikacje „Dokumentu z Aparecidy”

Artykuł omawia treść dokumentu końcowego V Ogólnej Konferencji Episkopatów Ameryki Łacińskiej i Karaibów zwanego „Dokumentem z Aparecidy”. Autor, podkreślając różne wskazania pastoralne, zwraca szczególną uwagę na implikacje medioznawcze dokumentu, ukazując je w kontekście nowej ewangelizacji.

Czasopismo: Sympozjum
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki teologiczne, nauki społeczne
Dyscypliny: filozofia, nauki teologiczne, prawo kanoniczne
Jak ukierunkować dzisiaj działania duszpasterskie, aby przywrócić znaczenie i owocność sakramentu pojednania w życiu wiernych

Jan Paweł II, pisząc posynodalną adhortację na temat sakramentu pojednania powiedział: „Człowiek w głębi swojej istoty, a także każda ludzka wspólnota tęsknią za jednością, pokojem i zgodą. Także w wymiarze duchowym odkrywamy jakieś pokłady pragnień, oczekiwań za pokojem, poczuciem sensu, wewnętrznej radości. We wszystkich tych przeżyciach chodzi o pragnienie pojednania z Bogiem, z drugim człowiekiem i sobą… Potrzeba więc pojednania każdego poszczególnego człowieka oraz całych wspólnot ludzkich”. Pojednanie takie dokonuje się przede wszystkim w sakramencie pokuty.

Czasopismo: Sympozjum
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki teologiczne, nauki społeczne
Dyscypliny: filozofia, nauki teologiczne, prawo kanoniczne
Recepcja charyzmatu sercańskiego w duszpasterstwie młodzieży

Od pierwszych wieków chrześcijaństwa Kościół dostrzegał kwestię istnienia i odkrywania charyzmatów. Są one wzbudzane we wspólnocie Kościoła przez Ducha Świętego. Charyzmaty muszą być uznane, aby móc służyć wspólnocie wierzących. Jednym z rodzajów charyzmatów są charyzmaty zgromadzeń zakonnych. Wśród nich znajduje się charyzmat Zgromadzenia Księży Najświętszego Serca Jezusowego założonego przez o. Leona Dehona. 
Główny problem tego artykułu sprowadza się do pytania o przyjęcie tego charyzmatu w duszpasterstwie młodzieży. Aby rozwinąć to zagadnienie, autor w ramach teologii pastoralnej zastosował następujący schemat: przypomniał definicję charyzmatu i wynikające z tego warunki tożsamości i duszpasterstwa, krótko opisał podstawowe formy duszpasterstwa młodzieży w Polskiej Prowincji Zgromadzenia Księży Sercanów, następnie opisał kwestię recepcji kościelnej oraz wysunął końcowe wnioski w postaci imperatywów duszpasterskich. Pierwszy imperatyw wymaga odwagi, by dzielić charyzmat Zgromadzenia z nieustannym odkrywaniem tożsamości instytutu zakonnego. Drugi imperatyw dotyczy działalności i formacji w duchu katolickiej nauki społecznej.

Czasopismo: Sympozjum
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki teologiczne, nauki społeczne
Dyscypliny: filozofia, nauki teologiczne, prawo kanoniczne
Geneza Zgromadzenia Księży Najświętszego Serca Jezusowego

Artykuł omawia genezę powstania Zgromadzenia Księży Najświętszego Serca Jezusowego.

Czasopismo: Sympozjum
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki teologiczne, nauki społeczne
Dyscypliny: filozofia, nauki teologiczne, prawo kanoniczne
Intronizacja Najświętszego Serca Jezusa i jej znaczenie teologiczne

Zadaniem teologii jest m.in. dostarczanie odpowiednich uzasadnień dla tego, czym żyje pobożność chrześcijańska. Z tej racji podejmujemy próbę określenia specyfiki aktów oddania, poświęcenia i intronizacji, do których zachęca się w ramach kultu Najświętszego Serca Jezusa. Wydaje się, iż swoją logiką wewnętrzną są one najbliższe ślubom należącym do tradycyjnych aktów religijnych. Wierzący podejmuje w nich wobec Boga osobiste zobowiązanie do spełnienia określonego działania, którego przedmiotem jest jakieś dobro. W wymienionych aktach chodzi o podobne działanie. Usytuowanie w tej perspektywie wymienionych aktów nadaje im znaczącą nośność religijną, a tym samym pokazuje, że mogą one rzeczywiście przyczyniać się do integracji religijnej wierzącego.

Czasopismo: Sympozjum
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki teologiczne, nauki społeczne
Dyscypliny: filozofia, nauki teologiczne, prawo kanoniczne
Stosunek Rzymu do powstania styczniowego

Losy Powstania Styczniowego zależały w znacznym stopniu od masowego udziału w nim chłopów. Tych dla powstania mogli pozyskać księża katoliccy, cieszący się znacznym zaufaniem włościan. Do jakich środków i metod uciekał się rząd carski, by temu niebezpieczeństwu zapobiec, jest przedmiotem dociekań niniejszego artykułu.

Czasopismo: Sympozjum
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki teologiczne, nauki społeczne
Dyscypliny: filozofia, nauki teologiczne, prawo kanoniczne
Kapłaństwo starotestamentalne

Kapłaństwo Starego Testamentu jest rzeczywistością złożoną ze względu na bogactwo tekstów biblijnych. Wychodząc od etymologicznego rozumienia tego, kim jest kapłan, autor wskazuje na początki kapłaństwa w Izraelu oraz ukazuje pochodzenie kapłanów starotestamentalnych. Posługa ta związana była z sanktuarium, sferą sacrum, składaniem ofiar oraz dążeniem do zrealizowania idei świętości. Artykuł omawia obok funkcji kultycznej także ich misję nauczycielską, zagadnienie ewolucji autorytetu kapłana, błędy starotestamentalnych kapłanów, wymagania psychofizyczne wobec kapłanów oraz istotę kapłaństwa Starego Testamentu.

Czasopismo: Sympozjum
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki teologiczne, nauki społeczne
Dyscypliny: filozofia, nauki teologiczne, prawo kanoniczne
Międzykontynentalne seminarium naukowe nt. Charism and devotions: towards an inculturated dehonian identity, Yogyakarta (Indonezja), 21-25 lipca 2017 roku

Artykuł omawia przebieg i zagadnienia poruszone w czasie międzykontynentalnego seminarium naukowego nt. Charism and devotions: towards an inculturated dehonian identity, jakie miało miejsce w dniach 21-25 lipca 2017 r. w Yogyakarcie w Indonezji. Autor, przedstawiając tematykę związaną z charyzmatem Instytutu założonego przez czcigodnego sługę Bożego o. Leona Jana Dehona, wskazuje na aktualność jego charyzmatu i potrzebę jego inkulturacji w nowych miejscach obecności Zgromadzenia.

Czasopismo: Sympozjum
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki teologiczne, nauki społeczne
Dyscypliny: filozofia, nauki teologiczne, prawo kanoniczne
Rola kierownictwa duchowego w uświęceniu człowieka

Kierownictwo duchowe oznacza prowadzenie człowieka do doskonałości chrześci-jańskiej. Chociaż rolę kierownika duchowego mogą wypełniać osoby świeckie, jed-nak w sensie ścisłym kierownikami duchowymi mogą być jedynie kapłani ze względu na święcenia prezbiteratu, które otrzymują oraz związaną z nimi funkcję uświęcania człowieka. Do istotnych celów kierownictwa duchowego należą: pogłębienie relacji z Bogiem, troska o rozwój życia duchowego i rozeznawanie duchowe. Kierownictwo duchowe jest niezastąpioną pomocą dla wszystkich, którzy pragną wzrostu duchowego.

Czasopismo: Sympozjum
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki teologiczne, nauki społeczne
Dyscypliny: filozofia, nauki teologiczne, prawo kanoniczne
Milczenie w życiu duchowym człowieka w hałasie ponowoczesności

Problem milczenia jest jedną z najważniejszych kwestii na gruncie teologii duchowej oraz formacji chrześcijańskiej. Nabiera on szczególnego znaczenia w obliczu współczesnych antychrześcijańskich i antykatolickich wyzwań i trendów. Proces sukcesywnej sekularyzacji będący wynikiem ponowoczesności, sprawia, że milczenie staje się niejasne i niezrozumiałe. W ten sposób jest zredukowane do poziomu czysto naturalistycznego. Praktyka milczenia ma głębokie biblijne podstawy zarówno w Starym, jak i Nowym Testamencie. Słowa i postawy Jezusa Chrystusa, które chrześcijanin naśladuje, są wiarygodnym wyznacznikiem pracy nad sobą w tym zakresie. Praktyka Kościoła przez wiele wieków jest także dowodem słuszności tego narzędzia uświęcania. Milczenie znajduje odzwierciedlenie w analizach teologicznych opartych na zasadach nadprzyrodzonych i antropologicznych. Należy powiedzieć, że milczenie występuje w korelacji z ciszą i samotnością prowadzącą do integracji człowieka, a przede wszystkim jest skutecznym narzędziem dążenia do jedności z Bogiem.

Czasopismo: Sympozjum
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki teologiczne, nauki społeczne
Dyscypliny: filozofia, nauki teologiczne, prawo kanoniczne
Maryja „typus Ecclesiae” i ewangelizacja

W nauczaniu II Soboru Watykańskiego zostało wyraźnie podkreślone, że teologia i życie Kościoła potrzebują stałego odniesienia do Maryi. W szczególny sposób wyraża tę potrzebę zastosowane do Maryi miano typus Ecclesiae, którym określali Ją już ojcowie Kościoła. Niniejszy artykuł stanowi próbę odniesienia tego określenia do ewangelizacji w Kościele, aby nadać jej także maryjny charakter. Wydaje się, że można do Maryi zastosować miano „typ ewangelizacji”, ponieważ w Jej wierze i w wynikających z niej kluczowych postawach znajdujemy takie elementy, które pozwalają nadać ewangelizacji bardzo określoną strukturę. Można więc także zasadnie postulować, aby ewangelizacja w Kościele była prowadzona w oparciu o maryjną strukturę.

Czasopismo: Sympozjum
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki teologiczne, nauki społeczne
Dyscypliny: filozofia, nauki teologiczne, prawo kanoniczne
Znaczenie Chrystusowej miłości miłosiernej dla duchowości chrześcijańskiej na podstawie świadectw nowotestamentalnych

Znaczenie Chrystusowej miłości miłosiernej dla duchowości chrześcijańskiej na podstawie świadectw nowotestamentalnych

Czasopismo: Sympozjum
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki teologiczne, nauki społeczne
Dyscypliny: filozofia, nauki teologiczne, prawo kanoniczne
Cześć Świętych w liturgii Kościoła i poza nią

Kult świętych budzi czasami kontrowersje, ponieważ jest rozumiany jako konkurencyjny w stosunku do kultu oddawanego samemu Bogu. Tak rozumiany był zresztą powodem ostrej krytyki ze strony Marcina Lutra i często trwa to do dzisiaj w środowiskach protestanckich. Aby uniknąć nieporozumień, należy sprecyzować kilka pojęć.

Czasopismo: Sympozjum
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki teologiczne, nauki społeczne
Dyscypliny: filozofia, nauki teologiczne, prawo kanoniczne
Wezwanie do nawrócenia i misji w Ecclesia in Europa Jana Pawła II

Kościół ma do zaoferowania Europie najcenniejszy z darów, którego nikt inny nie może dać: wiarę w Jezusa Chrystusa, który jest jedynym źródłem niezawodnej nadziei. To dar leżący u początku duchowej i kulturowej jedności narodów europejskich, który obecnie i w przyszłości może wnieść to, co najistotniejsze w jej rozwoju i integracji.
Wspólnoty kościelne w Europie stawiają czoła własnym słabościom, obawom i podziałom. Muszą ciągle wsłuchiwać się w głos Jezusa Chrystusa, który wzywa do nawrócenia, dodaje odwagi w podejmowaniu nowych wyzwań i powołuje do zaangażowania się w ogromne zadanie, jakim jest nowa ewangelizacja. 
Każdy chrześcijanin ma za zadanie podjąć się tej ewangelizacji, służąc Dobrej Nowinie poprzez okazywaną miłość. To ona – caritas – jest królewską drogą wyznaczoną wszystkim, niezależnie od otrzymanego charyzmatu i pełnionej posługi czy zadania w Kościele. Cała wspólnota eklezjalna jest wezwana, by kroczyć śladami swojego Mistrza, bo Kościół ze swej natury jest misyjny.

Czasopismo: Sympozjum
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki teologiczne, nauki społeczne
Dyscypliny: filozofia, nauki teologiczne, prawo kanoniczne
Wspólna deklaracja o usprawiedliwieniu czy początek końca reformacji?

Słowo swoje uporządkuję według następującej sekwencji logicznej: 1. Korzenie sporu 2. Kalendarium dialogu 3. Wspólna Deklaracja i Aneks 4. Znaczenie uzgodnienia

Czasopismo: Sympozjum
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki teologiczne, nauki społeczne
Dyscypliny: filozofia, nauki teologiczne, prawo kanoniczne
Katolik politykiem w kontekście społecznego nauczania Jana Pawła II

Artykuł ma za zadanie przybliżyć czytelnikowi kilka kluczowych problemów związanych z uprawianiem polityki przez katolika w kontekście społecznego nauczania Jana Pawła II. W różnych naukach zajmujących się badaniem zachowań społecznych człowieka funkcjonuje wiele definicji polityki, stąd należało przybliżyć stanowisko Kościoła w tej kwestii oraz omówić sposoby powoływania do tego typu działalności. Angażowanie się katolika w politykę rodzi dla niego poważne skutki osobiste i społeczne. Ich omówienie stanowi podstawową część artykułu.

Czasopismo: Sympozjum
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki teologiczne, nauki społeczne
Dyscypliny: filozofia, nauki teologiczne, prawo kanoniczne
Sacramentorum sanctitatis tutela w aktualnie obowiązującym kanonicznym prawie karnym (sakrament spowiedzi i święceń kapłańskich)

Papież Jan Paweł II w motu proprio Sacramentorum sanctitatis tutela z 30 kwietnia 2001 roku promulgował normy dotyczące najcięższych przestępstw zarezerwowanych dla Kongregacji Nauki Wiary. Tego rodzaju działanie Kościoła, jak wyjaśnił papież, było spowodowane koniecznością ochrony świętości sakramentów, szczególnie Najświętszej Eucharystii oraz sakramentu pokuty i pojednania, a także utrzymaniem czystości obyczajów w odniesieniu do szóstego przykazania Dekalogu. Kościół, kierujący się duszpasterską troską i mający przed oczyma ostateczny cel własnego prawa, którym jest salus animarum, reaguje w celu zapobiegania jakiemukolwiek naruszeniu tak poważnej i delikatnej materii, jaką stanowią sakramenty. Kongregacja Nauki Wiary wydała 18 maja 2001 roku list do wyświęconych i hierarchów Kościoła rzymskokatolickiego, w którym podaje listę nowych wykroczeń zarezerwowanych dla tejże kongregacji wraz z normami proceduralnymi dotyczącymi poszczególnych przypadków. Dziewięć lat po promulgowaniu norm De gravioribus delictis wspomniana kongregacja zmodyfikowała je i uaktualniła w celu uproszczenia procedur. Dzięki temu stały się one bardziej efektywne w rozwiązywaniu współczesnych problemów.
Zmodyfikowane normy dotyczące przestępstw zarezerwowanych dla Kongregacji Nauki Wiary zostały zaprezentowane papieżowi Benedyktowi XVI, który zaaprobował je 21 maja 2010 roku i zadecydował o ich promulgacji. Normy zawarte w De delictis reservatis są podzielone na dwie części: pierwsza Normae substantiales (art. 1-7) oraz druga (art. 8-31). Pierwsza część opisuje kompetencje Kongregacji Nauki Wiary, przestępstwa należące do kategorii delicta reservata oraz normy dotyczące przepisu actio criminalis w przypadku delicta reservata. Końcowa część definiuje procedury w przypadku delicta reservata, dla których Kongregacja jest Najwyższym Trybunałem Apostolskim. 
Artykuł analizuje jedynie te przestępstwa zarezerwowane dla Kongregacji Nauki Wiary, które odnoszą się do sakramentu pokuty i pojednania oraz święceń. Należy stwierdzić, iż zarówno istniejące, jak i nowe normy dotyczące delicta reservata pokazują wielką troskę Kościoła w celu ochrony tych sakramentów. Z drugiej strony, co wydaje się rzeczą alarmującą, konieczność uaktualnienia norm dotyczących ochrony tychże sakramentów wskazuje na ich względnie częste naruszanie. Na przykład wprowadzenie „usiłowania wyświęcenia kobiety” do kategorii delicta reservata było konsekwencją potrzeby ochrony natury i znaczenia święceń kapłańskich w czasie, gdy zaczęto kwestionować nauczanie Kościoła w tej materii. W kontekście możliwości naruszenia godności i ważności sprawowania sakramentów, zwłaszcza Eucharystii, pokuty i pojednania oraz święceń, wiedza oraz prawidłowa interpretacja kościelnych norm służących ich ochronie jest niezbędna.

Czasopismo: Sympozjum
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki teologiczne, nauki społeczne
Dyscypliny: filozofia, nauki teologiczne, prawo kanoniczne
Dynamika wzrostu Prowincji Polskiej Księży Sercanów w latach 1928-2003

Dynamika wzrostu Prowincji Polskiej Księży Sercanów w latach 1928-2003

Czasopismo: Sympozjum
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki teologiczne, nauki społeczne
Dyscypliny: filozofia, nauki teologiczne, prawo kanoniczne
Kult przodków w Afryce Subsaharyjskiej i kult świętych - refleksje teologiczne

Kult przodków w Afryce Subsaharyjskiej i kult świętych - refleksje teologiczne

Czasopismo: Sympozjum
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki teologiczne, nauki społeczne
Dyscypliny: filozofia, nauki teologiczne, prawo kanoniczne