rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Edukacja leśna wsparciem kształcenia szkolnego

Artykuł poddaje analizie istotę edukacji leśnej w kontekście jej wpływu na kreowanie postaw dzieci. Odwołując się do przykładów zajęć prowadzonych w lesie, mniej ustrukturyzowanych od prowadzonych w szkolnych klasach, pozwalających na większą samodzielność dzieci, przekonuje do stosowania rożnych form edukacji leśnej, ponieważ bezpośredni kontakt z lasem daje lepsze możliwości poznania, odkrywania i zrozumienia przyrody oraz kształtowania kultury obcowania z lasem. Podkreśla się przy tym znaczenie form i treści edukacji leśnej dla kształtowania postaw prospołecznych. Dzieci posiadając większą swobodę działania, uczą się rozwiązywać problemy, podejmować decyzje, tworzyć reguły i przestrzegać ich oraz traktować z szacunkiem środowisko leśne, co przekłada się na szacunek wobec całej, otaczającej rzeczywistości.

Czasopismo: Studia Ecologiae et Bioethicae
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: filozofia, nauki o ziemi i środowisku
Wpływ zabiegów zoo- i fitomelioracyjnych na aktywność biologiczną gleby pod zalesieniami na gruntach porolnych

W Polsce zalesienia zwykle prowadzi się na najsłabszych glebach, wyłączonych z użytkowania rolniczego i nieużytkach, czyli tzw. gruntach porolnych. Cechą charakterystyczną takiego siedliska jest słabej jakości gleba, dosyć wysoka zawartość składników pokarmowych dla drzew, w szczególności azotu, a także niewielki poziom próchniczy. Ma to znaczenie dla jakości zachodzących w glebach porolnych procesów mikrobiologicznych. Restytucja lasu na takim siedlisku wymaga stosowania rożnych zabiegów rekultywacyjnych, polepszających warunki glebowe, zwiększających aktywność biologiczną i żyzność gleby. W artykule przedstawiono wyniki długoterminowego eksperymentu dotyczącego skuteczności rożnych zabiegów zoo- i fitomelioracyjnych na zalesianych gruntach porolnym po ponad 30 latach od ich zastosowania w borach sosnowych w północno-zachodniej Polsce. Zabiegi te polegały na wprowadzeniu do gleby dodatkowej materii organicznej w postaci kory i trocin, wysiano łubin oraz introdukowano faunę glebową. Powierzchnią porównawczą dla zalesień na glebach porolnych w przedstawionym eksperymencie była powierzchnia na glebach leśnych, zlokalizowana na takim samym siedlisku, w drzewostanie sosnowym, w tym samym wieku. Aktywność biologiczną gleby mierzono aktywnością enzymów glebowych dehydrogenaz i kwaśnej fosfatazy, mierzono biomasę mikroorganizmów, a także określono zawartość całkowitego rozpuszczonego węgla i azotu.

Czasopismo: Studia Ecologiae et Bioethicae
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: filozofia, nauki o ziemi i środowisku
Wpływ zagęszczenia i suplementacji diety o kwasy tłuszczowe na wzrost i przeżywalność raka luizjańskiego (Procambarus clarkii)

Rak luizjański (Procambarus clarkii) jest zarówno gatunkiem konsumpcyjnym jak i akwariowym. Z uwagi na jego wykorzystanie w przemyśle spożywczym, informacje o zwiększeniu przeżywalności i tempa wzrostu osobników młodych są istotne. Jedną z testowanych hipotez była konkurencja o zasoby i ryzyko kanibalizmu u młodych osobników – w związku z tym w eksperymencie badano wpływ zagęszczenia na tempo wzrostu i przeżywalność młodych raków. Druga z testowanych hipotez dotyczyła suplementacji diety raków o nasycone (palmitynowy) i nienasycone (α-linolenowy) kwasy tłuszczowe. Kwas α-linolenowy uważany jest jako prekursor do wytwarzania DHA, który może mieć znaczenie dla kondycji raków we wczesnej fazie ich wzrostu i docelowo poprawiać jakość mięśni, które stanowią źródło pożywienia. Kwas palmitynowy jest jednym z dominujących kwasów tłuszczowych w ciele raków i podobnie jak kwas α-linolenowy może stanowić dla raków źródło pokarmu. Naprzemienne podawanie kwasów tłuszczowych α-linolenowego i palmitynowego miało na celu określenie, czy raki zareagują na urozmaiconą dietę lepiej niż na dietę z dominacją jednego z kwasów tłuszczowych. W eksperymencie testowano jednocześnie obydwie hipotezy – był zaplanowany dla analizy dwuczynnikową ANOVA.  Rezultaty pokazują, że zagęszczenie i suplementacja kwasów tłuszczowych nie wpływają na śmiertelność raków, powodują natomiast zmiany w tempie wzrostu osobników. Wyższe zagęszczenie stymuluje raki do szybszego wzrostu i osiągania wyższych rozmiarów. Dodawanie w diecie kwasów tłuszczowych palmitynowego lub α-linolenowego powodują szybszy wzrost raków. Interesujące, naprzemienne dodawanie tych kwasów nie daje istotnego efektu.

Czasopismo: Studia Ecologiae et Bioethicae
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: filozofia, nauki o ziemi i środowisku
Pozyskiwanie funduszy z NFOŚiGW przez podmioty religijne na rzecz działań prośrodowiskowych

Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej (NFOŚiGW) od 30 lat jest głównym źródłem finansowania inwestycji i innych działań proekologicznych w Polsce w następujących obszarach: Ochrona i zrównoważone gospodarowanie zasobami wodnymi, wsparcie przedsięwzięć w zakresie niskoemisyjnej i zasobooszczędnej gospodarki, w tym innowacji; gospodarka odpadami; ochrona powierzchni ziemi, geologia i górnictwo; ochrona atmosfery, w tym poprawa jakości powietrza; ochrona różnorodności biologicznej, monitoring środowiska, przeciwdziałanie zagrożeniom środowiska, edukacja ekologiczna, ekspertyzy i prace naukowo-badawcze. Wdrażane przez NFOŚiGW programy priorytetowe, wspierające działania służące ochronie środowiska, których beneficjentami mogą być organizacje kościelne to między innymi: Edukacja ekologiczna, Ochrona różnorodności biologicznej i krajobrazowej, Budownictwo energooszczędne Część 1) Zmniejszenie zużycia energii w budownictwie.

Czasopismo: Studia Ecologiae et Bioethicae
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: filozofia, nauki o ziemi i środowisku
Ochrona klimatu jako obowiązek etyczny. Kwestia klimatyczna w encyklice Laudato si’

Powstrzymanie antropogennej zmiany klimatu należy do najważniejszych wyzwań, przed jakimi stoi współczesne pokolenie. Zagadnienie to jest jednym z tematów poruszonych w encyklice papieża Franciszka Laudato si’. Przyjmując za wiarygodne wyniki badań naukowych, wskazujących, że to człowiek odpowiada za obserwowane zmiany, papież wskazuje na przyczyny niszczenia przez człowieka klimatu, omawia, jak niebezpieczne mogą być ich skutki i wzywa do większej aktywności w ochronie klimatu. Analizowany dokument nie przedstawia jednak rozwiązań technicznych. Tym, co odróżnia encyklikę Laudato si’ od innych dokumentów dotyczących ochrony środowiska, jest nacisk, jaki papież kładzie na kwestie etyczne i moralne. Jednoznacznie wskazuje, że główną przyczyną obecnego kryzysu klimatycznego jest chciwość i egoizm. Dlatego w ocenie Autora niezbędne są przede wszystkim zmiany postaw ludzkich, solidarność ze słabszymi i wzrost odpowiedzialności za los przyszłych pokoleń. Celem artykułu jest analiza podejścia papieża do potrzeby ochrony klimatu oraz omówienie trzech głównych wyzwań, jakie papież wskazuje w tym zakresie: potrzeby zaufania nauce, wezwania do solidarności i apelu o aktywniejsze działania – o odwagę i większą odpowiedzialność w procesie podejmowania decyzji.

Czasopismo: Studia Ecologiae et Bioethicae
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: filozofia, nauki o ziemi i środowisku
Idea zrównoważonego rozwoju w encyklice Laudato si’

Encyklika Laudato si’ to najważniejszy dokument Kościoła katolickiego ostatnich lat. Poruszając problem zagrożonego prawidłowego rozwoju człowieka, papież Franciszek odwołuje się do koncepcji rozwoju zrównoważonego i integralnego. Wskazuje na powiązanie zagrożeń środowiskowych z kwestiami ogólnorozwojowymi, ekonomicznymi i społecznymi. Podkreśla szczególne znaczenie przepaści, jaka dzieli bogatych od biednych, nawołując do respektowania potrzeb i praw całej rodziny ludzkiej. Wzywa do odrzucenia globalizacji obojętności, przekonując, że zmiana jest możliwa – dla wspólnego dobra nas wszystkich.

Czasopismo: Studia Ecologiae et Bioethicae
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: filozofia, nauki o ziemi i środowisku
Kwestie przyrodnicze w Encyklice Laudato si’ Ojca Świętego Franciszka

Encyklika Laudato si’ Ojca Świętego Franciszka jest nowym dokumentem rangi światowej dotyczącym globalnego kryzysu środowiska i relacji „człowiek – środowisko”. W artykule przedstawiono analizę treści encykliki pod względem sposobu ujęcia, argumentów i proponowanych działań na rzecz przyrody i przezwyciężenia kryzysu środowiska. Tezy zawarte w encyklice są spójne ze strategicznymi dokumentami, programami i prawem na poziomie krajowym, Unii Europejskiej i międzynarodowym. Ojciec Święty nadał jednak nieco inny kierunek podejmowanym działaniom w zakresie ochrony przyrody i doskonalenia relacji „człowiek – środowisko”. Papież Franciszek wskazał na głębokie powiązanie kryzysu ekologicznego z kryzysem społecznym. Nazwał kryzys społeczno-ekologicznym. Encyklika Laudato si’ jest dokumentem o znaczeniu światowym w walce z tym kryzysem.

Czasopismo: Studia Ecologiae et Bioethicae
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: filozofia, nauki o ziemi i środowisku
Działalność Kampinoskiego Parku Narodowego w świetle encykliki Laudato si’

Parki narodowe w Polsce odgrywają ważną rolę w systemie ochrony przyrody. Położony w sąsiedztwie Warszawy Kampinoski Park Narodowy jest jednym z najcenniejszych obszarów chronionych. Wyróżnia się unikatowymi walorami przyrodniczymi, kulturowymi, naukowymi, społecznymi i edukacyjnymi. Ma istotne znaczenie dla ochrony różnorodności biologicznej, badań naukowych, edukacji. Jego atrakcyjność sprawia, że jest bardzo chętnie odwiedzany. Park, realizując zadania wynikające z uwarunkowań prawnych, w praktyczny sposób wypełnia przesłanie papieża Franciszka zawarte w encyklice Laudato si’. Chroniąc zasoby dla przyszłych pokoleń – tworzy warunki do poznawania zjawisk oraz procesów przyrodniczych, społecznych i ekonomicznych. Jednocześnie umożliwia wszystkim odwiedzającym wypoczynek i uprawianie turystyki. Bogata oferta edukacyjna skierowana jest do różnych grup wiekowych i zawodowych. W ten sposób Park wdraża propagowaną przez papieża Franciszka ideę zmiany kultury ekologicznej i współodpowiedzialności wszystkich członków społeczeństwa za stan środowiska naturalnego.

Czasopismo: Studia Ecologiae et Bioethicae
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: filozofia, nauki o ziemi i środowisku
Inspiracje Laudato si’ do projektów z zakresu architektury krajobrazu miasta

W pracy zaprezentowano własne badania nad treścią encykliki Laudato si’ (LS) z punktu widzenia problematyki środowiskowej współczesnych miast i architektury krajobrazu. Encyklika Ojca Świętego stanowi inspirującą diagnozę i opis zjawisk, czerpiącą z osiągnięć i ustaleń różnych dziedzin nauki. W pracy sformułowano dziesięć głównych pól tematycznych z Laudato si’, ważnych z punktu widzenia zrównoważonego rozwoju miast i projektów architektury krajobrazu. Głównym tematem encykliki jest współzależność pomiędzy środowiskiem przyrodniczym i społecznym. Przesłane, jakie płynie z zawartych w dokumencie analiz i wniosków, jest pozytywne: możliwe są inne scenariusze rozwoju i zasady kształtowania (a tam, gdzie to konieczne – odtwarzania) środowiska. Wskazano na propozycje zmian i praktycznych rozwiązań, inspirujących dla społecznej, ekologicznej, przestrzennej odnowy miast. Autor analizuje je na tle aktualnych tendencji w architekturze krajobrazu, której jednym z przyszłościowych kierunków jest renaturyzacja krajobrazu miejskiego.

Czasopismo: Studia Ecologiae et Bioethicae
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: filozofia, nauki o ziemi i środowisku
Chrześcijańska koncepcja odpowiedzialności za środowisko w świetle encykliki Laudato si’

Koncepcja odpowiedzialności za człowieka i środowisko, jaką przedstawił papież Franciszek w encyklice Laudato si’, stanowi ważny element ekologicznego przesłania tego dokumentu. Papież, zwracając się do wszystkich ludzi dobrej woli, wskazuje, że człowiek jest odpowiedzialny za całe stworzenie. Należy on bowiem do wielkiej wspólnoty stworzeń powołanych do życia przez Stwórcę. Tak rozumiana odpowiedzialność musi uwzględniać zarówno potrzeby współczesnych, jak i przyszłych mieszkańców Ziemi. Papież jest zdania, że osiągnięcie takiej odpowiedzialności jest możliwe dzięki edukacji ekologicznej, porzuceniu kultury odrzucenia i przyjęciu kultury komunii, nowemu modelowi postępu i nowemu stylowi życia.

Czasopismo: Studia Ecologiae et Bioethicae
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: filozofia, nauki o ziemi i środowisku
Wpływ koncepcji odpoczynku na zrównoważoną turystykę

Artykuł prezentuje 1) ewolucję koncepcji odpoczynku; 2) wyzwania, jakie współczesna cywilizacja stawia wobec odpoczynku oraz 3) koncepcję odpoczynku, która wspiera zrównoważoną turystykę. Zdaniem autora tylko odpoczynek, który uwzględnia całą potencjalność człowieka wraz z jego potrzebami biologicznymi, emocjonalnymi i kulturowo- duchowymi gwarantuje skuteczne uprawianie turystyki zrównoważonej. Ważną rolę w dochodzeniu do takiej koncepcji odpoczynku odgrywa nauczanie i wychowanie.

Czasopismo: Studia Ecologiae et Bioethicae
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: filozofia, nauki o ziemi i środowisku
Turystyka zrównoważona na obszarach przyrodniczo cennych: strategie i implementacja

Przedstawione w artykule rozważania ogniskują się wokół zagadnień związanych z implementacją założeń koncepcji rozwoju zrównoważonego w odniesieniu do obszarów przyrodniczo cennych, pełniących funkcje turystyczne. W kręgu zainteresowań badawczych znalazły się dwa kraje: Finlandia oraz Stany Zjednoczone Ameryki Północnej. Ze względu na dużą różnorodność wynikającą zarówno z uwarunkowań przyrodniczych, geograficznych, przestrzennych jak i organizacyjnych czy politycznych – prezentowany katalog rozwiązań praktycznych zawiera obszerny zestaw inicjatyw, które realizują w praktyce założenia rozwoju zrównoważonego. Wśród nich wymienić można zarówno działania wynikające z realizacji ogólnonarodowych projektów jak i inicjatywy realizowane na poziomie stowarzyszeń lokalnych. Prezentowane rozwiązania uwidaczniają, że założenia rozwoju zrównoważonego stanowią źródło cennych inspiracji dla działań praktycznych, a sama koncepcja nie ogranicza się jedynie do warstwy dyskursywnej i teoretycznej.

Czasopismo: Studia Ecologiae et Bioethicae
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: filozofia, nauki o ziemi i środowisku
Granice ingerencji turystyki surwiwalowej w tereny przyrodnicze o różnym reżimie ochronnym

Surwiwal jako forma turystyki i rekreacji wymaga dostępu do zasobów przyrodniczych, w tym tych o wysokim stopniu naturalności. Obszary te ze względu na walory przyrodnicze i funkcje środowiskowe podlegają różnym reżimom ochronny. W artykule dokonano analizy obowiązujących regulacji prawnych oraz oceniono wpływ poszczególnych rodzajów zajęć z surwiwalu na obszary przyrodnicze. W konkluzji stwierdza się, że regulacje prawne stanowią istotny czynnik warunkujący możliwość uprawiania surwiwalu na terenie Polski, podejmowanie tej formy aktywności musi odbywać się przy ścisłej współpracy z właścicielami oraz zarządzającymi terenów, zaś stopień ingerencji w środowisko naturalne jest uzależniony od tematyki zajęć oraz czasu ich trwania.

Czasopismo: Studia Ecologiae et Bioethicae
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: filozofia, nauki o ziemi i środowisku
Boom turystyczny w Islandii – wyzwania zrównoważonego rozwoju

Islandia jako wyspa wyjątkowa zarówno pod względem walorów przyrodniczych jak i kulturowych, stwarza doskonałe warunki do uprawiania różnych form turystyki i rekreacji nastawionych na kontakt z naturą. Obecnie turystyka stała się jedną z dominujących gałęzi gospodarki tego kraju. Gwałtowny rozwój turystyki powoduje proporcjonalny wzrost oddziaływania na zasoby naturalne Islandii. W odniesieniu do wielkości wyspy i jej położenia na obszarach arktycznych, nawet niewielki ruch turystyczny powoduje zmiany w środowisku naturalnym. Władze Islandii dostrzegają wyzwania, jakie stoją przed nimi w kontekście dalszego rozwoju branży turystycznej i podejmują działania mające na celu zrównoważony rozwój tego obszaru. Celem niniejszego artykułu jest analiza wpływu rozwoju turystycznego Islandii na walory przyrodnicze wyspy w odniesieniu idei zrównoważonego rozwoju.

Czasopismo: Studia Ecologiae et Bioethicae
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: filozofia, nauki o ziemi i środowisku
Pragmatyczne i ideowe aspekty turystyki zrównoważonej

Turystyka zrównoważona nie jest uznawana za formę turystyki. Kategoria „turystyki zrównoważonej” jest zatem kategorią aksjologiczną. Wyraża pewien ideał odnoszący się do obrazu społeczeństwa idealnego. Pojęcie „turystyki zrównoważonej” ma status idei uniwersalnej. W modelu turystyki zrównoważonej akcentuje się potrzeby społeczne, ekonomiczne i estetyczne. Nie są one symetrycznie rozłożone między tymi grupami podmiotów. Turystyka zrównoważona traktowana jako model odnoszący się do całej praktyki turystycznej człowieka musi zawierać w sobie przyzwolenie dla ograniczania rozwoju i form turystyki w imię zachowania dóbr wyjątkowych i dla człowieka uniwersalnych. Istotowym dla problematyki turystyki zrównoważonej wydaje sie byc pytanie: Czy turystyka zrównoważona ma dostosować sie do zasad działania obowiązujących we współczesnej cywilizacji czy ma być wzorem działania, który przyniesie zamiany w całej społecznej przestrzeni współczesności? Hasła odnoszące się do sprawiedliwego i równego podziału dochodu z turystyki mają wydźwięk tak społeczny jak i polityczny, odnajdowany w wielu ideologiach rewolucyjnych. Idea turystyki zrównoważonej wskazuje na związek między możliwościami zaspokojenia powszechnej potrzeby podróżowania a konieczności ochrony i zachowania świata, w którym owe podróże się urzeczywistniają. Koncepcja turystyki zrównoważonej wydaje się mieć charakter etosu społecznego akcentującego gatunkową solidarność człowieka biorącego odpowiedzialność za tworzony przez siebie porządek społeczny i otrzymane dziedzictwo kulturowe i przyrodnicze. Istotną kwestią wydaje się być natura owej ortodoksji zrównoważenia.

Czasopismo: Studia Ecologiae et Bioethicae
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: filozofia, nauki o ziemi i środowisku
Dawstwo narządów w świetle polskiej ustawy transplantacyjnej

Bez wątpienia największym problemem medycyny transplantacyjnej jest mała ilość dawców przy równoczesnym, ciągle wzrastającym, zapotrzebowaniu na tkanki i narządy. Celem artykułu jest poszukiwanie odpowiedzi na pytanie: czy i w jakim stopniu polska ustawa transplantacyjna z 1 lipca 2005 r. o pobieraniu, przechowywaniu i przeszczepianiu komórek, tkanek i narządów poszerza krąg potencjalnych dawców organów. W przekonaniu autora polskie regulacje prawne w zakresie transplantologii sprzyjają w optymalny sposób pozyskiwaniu organów. Po pierwsze, pobieranie organów od dawców zmarłych regulowane jest zgodnie z modelem tzw. zgody domniemanej, na podstawie której przyjmuje się, iż dany człowiek za życia wyraził się aprobująco o możliwości ofiarowania swoich organów, a więc faktycznie nie złożył odpowiedniego sprzeciwu, podważającego domniemanie zgody. Po drugie, ustawodawca, posługując się nieostrą klauzulą generalną „szczególnych względów osobistych”, dopuszcza możliwość pobrania komórek, tkanek czy narządów w celu przeszczepienia u żywego dawcy niespokrewnionego z biorcą. Po trzecie, ustawa zezwala na pobranie od  anonimowych dawców szpiku i innych regenerujących się komórek i tkanek. Po czwarte, w myśl polskiej ustawy transplantacyjnej dopuszczalne jest przeszczepienie ludziom w celach leczniczych komórek, tkanek lub narządów pochodzących od zwierząt. Oczywiście, nie oznacza to, że regulacji transplantacyjnych nie można doskonalić. Należy jednak podkreślić, że zasadniczą przyczyną spadającej liczby transplantacji jest niski poziom świadomości społecznej powodowany brakiem strategii edukacyjnej. Towarzyszy temu atrofia postaw współczujących.

Czasopismo: Studia Ecologiae et Bioethicae
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: filozofia, nauki o ziemi i środowisku
Wybrane aspekty zielonego budownictwa w Polsce w kontekście systemów certyfikacji budynków ekologicznych

Celem pracy jest wyjaśnienie specyfiki i ocena zielonego budownictwa w Polsce w kontekście procesu certyfikacji budownictwa ekologicznego. Ponadto w opracowaniu podjęto próbę określenia czynników tak społecznych, jak i ekonomicznych, które przyczynią się do rozwoju tego typu budownictwa w Polsce. W pracy również omówiono zróżnicowanie przestrzenne w skali województw lokalizacji budynków posiadających certyfikat budownictwa ekologicznego, a także wskazano strukturę zielonego budownictwa w Polsce. W celu realizacji zamierzonych zadań badawczych posłużono się głównie danymi z Polskiego Stowarzyszenia Budownictwa Ekologicznego. W pracy wykazano wzrost liczby wydanych certyfikatów budownictwa ekologiczne, co świadczy o rozwoju tego typu budownictwa. Stwierdzono też znaczne zróżnicowanie przestrzenne zielonego budownictwa w skali kraju. Wykazano również, że zdecydowana większość budynków, które otrzymały certyfikat budownictwa ekologicznego jest zlokalizowana w dużych miastach w Polsce.

Czasopismo: Studia Ecologiae et Bioethicae
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: filozofia, nauki o ziemi i środowisku
Ocena aktywności biologicznej i parametrów fizykochemicznych gleby w pierwszym etapie renaturyzacji siedlisk murawowych na wydmie Łużowa Góra w Kampinoskim Parku Narodowym – badania wstępne

Badania przeprowadzono na północnym ramieniu wydmy śródlądowej Łużowa Góra w Kampinoskim Parku Narodowym, gdzie aktualnie na obszarze ok. 1,4 ha ma miejsce odtwarzanie siedlisk ciepłolubnych muraw napiaskowych z klasy Koelerio glaucae-Corynephoretea canescentis. Celem naszych badań była ocena wybranych parametrów fizykochemicznych (pH, wilgotność, zawartość materii organicznej) oraz aktywności biologicznej (aktywność enzymatyczna i oddechowa) piasku użytego do odtworzenia wydmy (warstwa o głębokości około 40 cm). Określono również liczebność bakterii oligotroficznych i kopiotroficznych oraz grzybów, a także liczebność i różnorodność troficzną nicieni. Na renaturyzowanym obszarze wyznaczono sześć stanowisk badawczych oraz dodatkowo dwa stanowiska z naturalną sukcesją roślinności w bezpośrednim sąsiedztwie badanych stanowisk. Próbki gleby pobrano trzykrotnie: pierwszy raz bezpośrednio po nawiezieniu świeżego piasku (w lipcu 2018 r.), a następnie po trzech i czterech miesiącach. Stanowiska badawcze różniły się wilgotnością i zawartością materii organicznej, co znalazło odzwierciedlenie w aktywności biologicznej piasku. Najniższą aktywność biologiczną oraz bardzo niskie zagęszczenie nicieni i liczebność bakterii stwierdzono w świeżym piasku. Jakkolwiek już cztery miesiące później zaobserwowano wzrost aktywności mikroorganizmów i tempa kolonizacji przez nicienie.

Czasopismo: Studia Ecologiae et Bioethicae
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: filozofia, nauki o ziemi i środowisku
Wybrane problemy w procesie projektowania strategii zrównoważonego rozwoju gmin

Praca przedstawia podstawowe problemy, jakie pojawiają się w procesie tworzenia strategii zrównoważonego rozwoju gmin. To właśnie gminy i powiaty stanowią podstawowe struktury, które są odpowiedzialne za kształtowanie miejscowego rozwoju. Prawidłowe planowanie strategiczne może prawidłowo ukierunkować rozwój podstawowych procesów społeczno-gospodarczych danej społeczności, z uwzględnieniem zasad zrównoważonego rozwoju. Praca przedstawia rolę, jaką w procesie tym powinny odgrywać zasoby środowiska przyrodniczego. Opisuje możliwe metody wdrażania i waloryzowania zasobów środowiska.

Czasopismo: Studia Ecologiae et Bioethicae
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: filozofia, nauki o ziemi i środowisku