rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Fasada biblioteki – wybrane elementy symboliki architektury

W artykule poruszono problematykę społecznego odbioru elewacji frontowych budynków bibliotecznych. Odbiór ma cechy subiektywne, lecz w pełni uprawomocnione po przyjęciu perspektyw poznawczych Romana Ingardena i Umberto Eco. Metodą pozwalającą na wyizolowanie wrażeń odbiorców jest analiza symboliki bazującej na dwóch podstawach: tradycji (archetypach) i współczesności (ponowoczesności). W związku z nimi zaproponowano typy bibliotecznych fasad: świątynia, warownia, lustro (ekran) i front/off. Analiza wybranych obiektów jest również próbą wykazania ewentualnych rozbieżności między wizjami architektów a potrzebami funkcjonalnymi bibliotekarzy.

Czasopismo: Architecturae et Artibus
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
Budownictwo z surowej ziemi na Sejneńszczyźnie

Jesienią 2016 roku podjęto serię terenowych wyjazdów badawczych na Sejneńszczyźnie, na północy województwa podlaskiego. Zamierzonym celem badań miało być rozpoznanie występowania i ocena stanu budownictwa z surowej ziemi w tamtym rejonie. Zarejestrowano serię wywiadów z autochtonami i zgromadzono zasób dokumentacji fotograficznej kilkudziesięciu budynków gospodarczych z surowej ziemi (nie natrafiono na budynki mieszkalne o tej konstrukcji), wzniesionych około połowy XX wieku. W artykule zaprezentowano część zgromadzonego materiału z wnioskami odnoszącymi się do niuansów konstrukcyjnych, materiałowych, estetyki i występowania budynków z surowej ziemi na Sejneńszczyźnie.

Czasopismo: Architecturae et Artibus
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
Średniowieczne kościoły drewniane w Polsce wyrazem geniuszu człowieka i obecności Boga

Kościoły drewniane są w Polsce zjawiskiem szczególnym. Ich niezwykły charakter jest wyrazem idei funkcjonalno-przestrzennej ukształtowanej u zarania chrześcijaństwa na ziemiach polskich. Kiedyś niezwykle powszechne, stanowiły na tle architektury murowanej najliczniejszą grupę obiektów sakralnych. Dziś nieliczne zachowane przykłady, z których najstarsze pochodzą z drugiej połowy XV wieku, stanowią najcenniejszą pamiątkę i świadectwo sacrum dawnych czasów. Mimo iż najstarsze zachowane w Polsce kościoły to obiekty murowane, można zaryzykować stwierdzenie, że oba nurty rozwijane były równocześnie, a ich ewolucję warunkowały czynniki i potrzeby lokalne. Niniejsza praca jest próbą syntetycznego przedstawienia cech typowych dla najwcześniejszych kościołów drewnianych na podstawie znanych XV-wiecznych obiektów. Są to przykłady z terenów Małopolski, Śląska, Wielkopolski i Mazowsza, lecz zdaniem badaczy mogą one stanowić reprezentatywną grupę kościołów drewnianych typu gotyckiego. Opracowanie ma na celu przedstawienie zabytkowej architektury sakralnej z uwzględnieniem takich aspektów, jak: forma, funkcja, konstrukcja, materiał czy właściwości fizykalne. Ważne jest, aby na tę wyjątkową grupę obiektów spojrzeć w kontekście współczesnych zasad zrównoważonego budownictwa, dostrzegając w nich cechy świadczące o szerokiej wiedzy, doświadczeniu oraz intuicji ówczesnych budowniczych.

Czasopismo: Architecturae et Artibus
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
Budynki z surowej ziemi na Suwalszczyźnie. Cz. 2

Rozprawę oparto na badaniach terenowych na Suwalszczyźnie, przeprowadzonych przez Jarosława Szewczyka w latach 2008 oraz 2010, a następnie przez Joannę Lutyńską w 2015 roku. W pierwszej części zaprezentowano głównie informacje pozyskane ustnie podczas wywiadów, dotyczące dawnego budownictwa z gliny na tle dotychczasowej wiedzy technicznej i naukowej o glinianym budownictwie regionu. Część druga dotyczy wybranych szczegółów technologicznych, na tle wiedzy o tak zwanym „budownictwie z materiałów lokalnych”, propagowanym w pierwszych dekadach powojennych w całej Polsce, a zwłaszcza na ziemiach północno-wschodnich; zaprezentowano również przykłady glinianego budownictwa z gminy Szypliszki. Omówiono tu także szerszy kontekst geograficzny oraz wybrane rozwiązania techniczne.

Czasopismo: Architecturae et Artibus
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
Rewitalizacja miejskiego środowiska mieszkaniowego - aspekty przestrzenne i społeczne. (Refleksje na temat doświadczeń w wybranych kwartałach dzielnicy Górna w Łodzi)

Artykuł dotyczy analizy stanu istniejącego i możliwości miejskiego środowiska mieszkaniowego w wybranym fragmencie dzielnicy Górna w Łodzi. Jednocześnie podejmuje próbę oceny wpływu niektórych inwestycji, przeprowadzonych po 1990 roku, na przestrzeń codzienną mieszkańców tej okolicy. Doświadczenia i wnioski z pojedynczych inwestycji i ich skutków ujawniły, że inwestowanie w środowisku mieszkaniowym posiadającym charakter i tradycje wymaga szczególnej analizy istniejących uwarunkowań przestrzennych i związanych z nimi zachowań mieszkańców. Spostrzeżenia te powinny przypomnieć o konieczności wykorzystywania badań nad związkami lokalnych społeczności z ich środowiskiem przy opracowywaniu wszelkich planów miejscowych i programów rewitalizacji.

Czasopismo: Architecturae et Artibus
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
"Archetypiczność" jako wymiar jakości środowiska mieszkaniowego

W artykule przedstawiono zależności między kulturowo uwarunkowanym postrzeganiem domu a jego „wartością” w rozumieniu potocznym (a nawet finansowym). Zaprezentowano m.in. autorskie pojęcie archetypiczności w architekturze mieszkania, a także wybrane aspekty wynikające ze zdefiniowania tego pojęcia, takie jak: archetypiczność tradycji kulturowej, archetypiczność nomadyczna, archetypiczność  moralno-technologiczna, archetypiczność temporalno-informacyjna, archetypiczność personalna i moralna, behawioralna i inne. Analizę przeprowadzono na tle historycznego rozwoju koncepcji domu, wyprowadzając wnioski w zakresie kształtowania i oceny współczesnego środowiska mieszkaniowego. Uwzględniono i zinterpretowano znane autorom kulturowe wzorce zamieszkiwania. Subiektywizm doboru źródeł oraz ich oceny, jak też podmiotowość, a nawet celowa tendencyjność wywodu stanowią zamierzoną metodę mającą na celu uwypuklenie niektórych treści uchodzących uwagi socjologom, psychologom, architektom i filozofom, a zarazem uzasadnioną humanistycznym, nie zaś technicznym charakterem pracy.

Czasopismo: Architecturae et Artibus
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
Inwentarskie budynki folwarczne. Zapoznane piękno formy a współczesna idea architektoniczna

Poczynając już od najwcześniejszych XIII-wiecznych rozwiązań, folwark, jako miejsce produkcji, kształtowany był według ściśle określonych reguł i praw architektonicznych. Istniejące na ziemiach polskich folwarki różniły się stosunkami pracy, zasadami i głównymi kierunkami produkcji oraz wielkością. Budownictwo drewniane dominowało na wsi do XIX wieku, kiedy to zmiany związane z intensyfikacją określonych działów produkcji rolnej i rozwojem przemysłu rolno-spożywczego znalazły swoje odzwierciedlenie w gospodarstwach folwarcznych. Wiek XIX to również wiek „rewolucji” architektonicznych, które wpłynęły na powstanie zabudowy folwarcznej o bardzo interesującej i oryginalnej architekturze. Od ponad półwiecza z niezwykłą starannością i celowością wznoszone niegdyś folwarki ulegają dekapitalizacji. Wczęści jeszcze istniejących budynków inwentarskich prowadzona jest produkcja, niektóre zostały zaadaptowane do innych funkcji, nieliczne stanowią obiekty muzealne, znaczna część niszczeje. Przyczyn tego zjawiska należy doszukiwać się w ilości i złożoności, a często niejednoznaczności interpretacji zagadnień z zakresu planowania przestrzennego oraz konieczności określenia właściwej kolejności inwestowania - na miarę posiadanych środków. Folwarki stanowiły integralną część naszego krajobrazu kulturowego. I nadal, między innymi dla swoich walorów architektonicznych, powinny być poznane i – tam, gdzie to możliwe, zachowane. Najważniejszym, ale i najtrudniejszym zadaniem do rozwiązania jest znalezienie dla inwentarskich zabudowań folwarcznych właściwej formuły tak własnościowej, jak i użytkowej, które przy uszanowaniu wartości historycznych pozwoliłyby na właściwe ich współczesne funkcjonowanie.

Czasopismo: Architecturae et Artibus
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
Oznaki naruszania norm społecznych - przesłanki do kształtowania przestrzeni bezpiecznej

Artykuł, bazując na metodzie analizy oraz konstrukcji logicznej, rozpatruje kwestię możliwości wnioskowania na podstawie oznak naruszania norm społecznych w kierunku poprawy rozwiązań przestrzennych, zmierzającej do usuwania czynników sprzyjających tego rodzaju zachowaniom. Bazując na przeglądzie cech i właściwości typowych sytuacji spotykanych w przestrzeni publicznej, rozważania prowadzić mają do uogólnień w zakresie kształtowania i zarządzania przestrzenią. Uzyskane rezultaty wskazują, że spotykane w przestrzeni publicznej oznaki naruszania norm społecznych mogą być materiałem służącym wyciąganiu wniosków do poprawy rozwiązań przestrzennych prowadzącej do podnoszenia bezpieczeństwa publicznego, lecz nie zawsze i często przy uwzględnieniu dodatkowych warunków. Szczególnie przydatne i wyraziste są sytuacje, gdy materiałem źródłowym są dane o skutkach wielu zdarzeń lub zdarzeń występujących seryjnie w danym miejscu. Jednak nie zawsze dane w takim ujęciu są gromadzone i dostępne.

Czasopismo: Architecturae et Artibus
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
Krajobraz i zabudowa wsi bawarskiej w okolicach Norymbergi

W artykule przedstawiono wyniki badań terenowych przeprowadzonych w okolicach Norymbergi (Bawaria, Niemcy), skupiając się na wybranych zagadnieniach związanych z zagospodarowaniem przestrzennym, układem urbanistycznym i architekturą wsi. zaobserwowano zwarte układy zabudowy wsi. Stwierdzono stosunkowo chaotyczną zabudowę gospodarstw rolnych przy jednoczesnym wysokim wskaźniku intensywności zabudowy poszczególnych siedlisk. Zauważono nietypowe proporcje wielkości budynków: największe są domy mieszkalne rolników, mniejsze lub równe rozmiarami budynki inwentarsko – składowe.

Czasopismo: Architecturae et Artibus
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
Niemiecki współczesny model kształtowania miejskich struktur mieszkaniowych

Referat dotyczy dominujących w urbanistyce niemieckiej tendencji w kształtowaniu nowych dzielnic mieszkaniowych powstałych w ostatnich dwudziestu latach jako wielkoskalarne projekty miejskie. Globalne zmiany kulturowe i demograficzne, postęp techniczny i ponowne zjednoczenie Niemiec spowodowały zasadnicze zmiany niemieckich głównych pól problemowych związanych z tematyką mieszkalnictwa i rozwoju miast. Procesy kurczenia miast i regionów w sposób radykalny określiły realny nowy paradygmat rozwoju struktur zurbanizowanych – wzrostu jakościowego, a nie ilościowego. Najważniejsze wielkoskalowe założenia mieszkaniowe, powstałe w Niemczech w ostatnich dwudziestu latach głównie na terenach powojskowych, pokomunikacyjnych i poprzemysłowych (Monachium, Stuttgart), wpisują się w te założenia jako element swoistego recyklingu miejskich struktur. Nowy model rozwoju dośrodkowego, alternatywne narzędzie w walce z suburbanizacją, wypracowano w L ipsku, realizując projekty mieszkaniowe w rewitalizowanych dzielnicach z początku XX wieku. W obu sytuacjach wprowadzono liczne strategie nastawione na budowanie zrównoważonego społecznie i energetycznie środowiska zamieszkania, zrywającego z modelem monofunkcyjnego osiedla mieszkaniowego i miasta funkcjonalnego doby modernizmu. Zastosowanie tych technik, będących dziś standardowymi rozwiązaniami proekologicznymi, stało się wyznacznikiem odrębności projektów z ostatnich dwudziestu lat od okresu lat osiemdziesiątych, w którym to czasie rozwiązania proekologiczne realizowano na zasadach eksperymentu.

Czasopismo: Architecturae et Artibus
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
Tradycyjne wiejskie domy w Haćkach na Białostocczyźnie : stan w 2015 roku, na wybranych przykładach

Cel pracy: Uzyskanie i zapis graficzny aktualnych informacji o wernakularnej architekturze Białostocczyzny, mianowicie o wnętrzach drewnianych domów wiejskich na pograniczu etnicznym polsko-białoruskim, w gminie Bielsk Podlaski, na przykładzie wsi Haćki. Metoda i wyniki: Interpretacja szczegółowych rysunków inwentaryzacyjnych dwóch wiejskich domów w Haćkach na Białostocczyźnie, wykonanych w grudniu 2015 roku na podstawie wcześniejszych prac terenowych przeprowadzanych w okresie od października do grudnia 2015 roku (wybrano i zaprezentowano 10 rysunków, w tym rzuty, przekroje i rysunki elewacji, przy czym rzuty i przekroje zawierają szczegółowe informacje o umeblowaniu i wyposażeniu wnętrz tych domów). Rysunki opracowano na prawach materiałów źródłowych, na potrzeby późniejszych analiz naukowych i działań konserwatorskich. Dopełnieniem materiałów rysunkowych jest dokumentacja fotograficzna (tu zaprezentowana w wyborze) i informacje pozyskane podczas wywiadów z mieszkańcami wsi. Wnioski: Zarejestrowano nawarstwianie się zmian (w rozplanowaniu, umeblowaniu i wyposażeniu) z różnych okresów oraz kontynuację ludowych wzorców kształtowania przestrzeni mieszkalnej (kompozycyjna i funkcjonalna rola pieca, amfiladowość wnętrza, rola kąta obrzędowego, czyli pokucia itp.).

Czasopismo: Architecturae et Artibus
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
Lustrzana architektura : studia przypadków

Celem artykułu jest analiza zagadnienia związanego z wykorzystaniem efektu lustrzanego odbicia w architekturze. Omówione są tu przykłady projektów i realizacji o wysokich walorach estetycznych i funkcjonalnych, uzyskanych dzięki użyciu luster. Autorka koncentruje się na motywach determinujących powstawanie lustrzanych obiektów, a także bada ich wpływ na otoczenie, kontekst miejsca i odbiorców. Prezentuje również szereg zalet estetycznych, jak i praktycznych, dzięki którym architektura ta staje się integralną częścią środowiska i intensyfikuje relacje z odbiorcą. Na podstawie przykładów można zauważyć wyraźny wzrost tendencji tworzenia budynków o lustrzanych elewacjach, co stanowi wyraz poszukiwania nowych aspektów postrzegania architektury.

Czasopismo: Architecturae et Artibus
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
Turystyka na obrzeżach Narwiańskiego Parku Narodowego

Narwiański Park Narodowy obejmuje znaczny i cenny przyrodniczo obszar rozlewisk i bagien górnej Narwi. Strefa parku nie może jednak stanowić zamkniętego, niedostępnego dla ludzi obszaru. Zrównoważony rozwój regionu wymaga, aby o przyrodę dbali i z sąsiedztwa parku czerpali korzyści zarówno mieszkańcy okolicznych wiosek, jak i turyści. W artykule zawarta jest próba konfrontacji oferty turystycznej dyrekcji parku i lokalnych samorządów z obserwowanym przez autora realnym stanem turystyki i jej zaplecza w lipcu 2007 roku, ze szczególnym uwzględnieniem współczesnych form turystyki.

Czasopismo: Architecturae et Artibus
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
Architektura pamięci w twórczości filmowej Piera Paolo Pasoliniego

Punktem wyjścia rozważań jest teoria miejsc pamięci Pierre’a Nory, a także jej potencjał interpretacyjny w materii filmu i przestrzeni. Zestawienie tej teorii z wątkami przestrzeni wyobrażonej i wykreowanej mentalnie z technicznymi i formalnymi uwarunkowaniami sztuki filmowej będzie wstępem do dalszych analiz wybranych przykładów. Interesuje mnie twórczość filmowa Piera Paolo Pasoliniego, w której te zagadnienia pojawiają się z wyjątkową wyrazistością. Jak będę starał się to wykazać, w sposób szczególny przepracowywał on zagadnienie przestrzeni i czasu w filmowej narracji. Omawiając pierwszy okres twórczości tego reżysera, będę starał się przedstawić kilka intrygujących formalnie rozwiązań, które zastosował Pasolini w filmowym problematyzowaniu konwencji czasoprzestrzeni.

Czasopismo: Architecturae et Artibus
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
W poszukiwaniu formy – Antoni Gaudi i doświadczalne modelowanie konstrukcji

W artykule omówiono rozwiązania konstrukcyjne, opracowane przez Antoniego Gaudiego na podstawie fizycznych modeli przestrzennych wykonanych przez architekta, w których skupia się on na poszukiwaniu formy optymalnej, w imię zasady „szczerości architektury”. Omówiono dzisiejsze techniki modelowania komputerowego, odnosząc się do dawnych możliwości architekta oraz dzisiejszych technik stosowanych w kontynuacji prac Gaudiego. Zaprezentowano wyniki przeprowadzonego eksperymentu, w którym porównane zostały schematyczne modele fizyczne łańcucha obciążonego ciężarem własnym i siłami skupionymi do modeli cyfrowych w programie do analizy prostych układów prętowych. Analizując współczesne metody projektowania, stosowane m.in. przy kontynuacji budowy Kościoła Sagrada Familia, da się zauważyć poszanowanie założeń Gaudiego. Wyraźna jest konsekwencja w stosowaniu filozofii poszukiwania formy, przy zastosowaniu współczesnych narzędzi. Otrzymane rezultaty eksperymentu dotyczące krzywej łańcuchowej dowodzą zasadności stosowania tradycyjnych metod budowania modeli fizycznych na etapie projektowania wstępnego formy zgodnej z pracą konstrukcji.

Czasopismo: Architecturae et Artibus
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
Budownictwo z materiałów miejscowych na kilku przykładach z gminy Wysokie Mazowieckie (na pograniczu podlasko-mazowieckim)

W listopadzie 2015 roku przeprowadzono badania terenowe w gminie Wysokie Mazowieckie i znaleziono trzy domy mieszkalne z nietypowych budulców: dwa sprzed półwiecza mają ściany z polan opałowych, a jeden wzniesiono współcześnie w technologii strawbale, czyli słomoglinanej (towarzyszy mu też słomogliniany garaż). Autorzy uważają je (zwłaszcza dwa pierwsze) za godną uwagi część lokalnego dziedzictwa technologicznego i architektonicznego, wyróżniającego się na tle drewnianej zabudowy regionu. Przedmiotem refleksji i wnioskowania są też postawy wobec tego dziedzictwa oraz jakość formy architektonicznych we współczesnych obiektach z alternatywnych parabudulców. Wyprowadzono wniosek, że obawy inwestorów skłaniają projektantów do swego rodzaju populizmu architektonicznego i zniechęcają do poszukiwania odpowiednich form współczesnych.

Czasopismo: Architecturae et Artibus
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
Budownictwo z odpadów ceramicznych na Białostocczyźnie. Cz. 2, Związki z lokalnym ludowym rzemiosłem garncarskim, na wybranych przykładach

W poprzednim artykule z cyklu Budownictwo z odpadów ceramicznych na Białostocczyźnie przedstawiono wyniki badań terenowych wykonanych jesienią i zimą 2016 roku w Czarnej Wsi Kościelnej, to jest niewielkiej miejscowości zamieszkanej przez nieco ponad 600 osób, znajdującej się w gminie Czarna Białostocka, na skraju Puszczy Knyszyńskiej, około 20 km na północ od Białegostoku. Poszukiwano tam budynków o ścianach wymurowanych ze stłuczonych dachówek i ostatecznie uzyskano informacje o 19 budynkach mających tę konstrukcję. Większość z nich wzniesiono w latach trzydziestych XX wieku. W niniejszej drugiej części zaprezentowano wyniki badań kulturowego kontekstu tego zjawiska, jakim było wzniesienie w krótkim przedziale czasowym kilkunastu budynków o takiej samej dachówkowej konstrukcji, mianowicie podjęto się rozpoznania głębszych związków „dachówkowego budownictwa” ze sferą lokalnej ludowej kultury materialnej, zwłaszcza garncarskiej. Czarna Wieś Kościelna od ponad dwu stuleci pozostaje bowiem ośrodkiem ludowego garncarstwa, a niektóre „dachówkowe budynki” znajdują się na posesjach garncarzy lub nawet mieszczą pracownie garncarskie. Celem niniejszego artykułu jest zatem zbadanie owych związków między miejscowym garncarstwem a budownictwem, zaś pośrednio – nakreślenie ram służących planowaniu ewentualnych działań konserwatorskich ukierunkowanych na ochronę i odnowę tego budownictwa, jako że uznanie go za część lokalnej kultury rzemieślniczej (ściśle związanej z miejscowymi tradycjami udowego garncarstwa) zmienia jego percepcję w porównaniu z sytuacją, gdybyśmy uznali miejscowe budownictwo z dachówek za zjawisko odrębne, autonomiczne, izolowane – a może nawet nie za zjawisko, lecz za epizod. Autorzy twierdzą i dowodzą, że istnieją przesłanki uzasadniające traktowanie dawnego budownictwa z odpadów dachówkowych i garncarskich w Czarnej Wsi Kościelnej jako zjawiska (fenomenu kulturowego) ściśle powiązanego z miejscowym ludowym rzemiosłem garncarskim, a zarazem jako składnika unikalnej kulturowej tożsamości Czarnej Wsi Kościelnej i jej historycznego dziedzictwa. W trzeciej części z cyklu Budownictwo z odpadów ceramicznych na Białostocczyźnie zostaną przedstawione – na prawach kontekstu porównawczego – przykłady podobnego budownictwa z innych obszarów Białostocczyzny, w tym niezwiązanego genetycznie z ośrodkiem garncarskim w Czarnej Wsi Kościelnej.

Czasopismo: Architecturae et Artibus
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
Corpus Philogelos

Autorefleksja artysty nad własną twórczością: tym jej wątkiem, który zanurzony jest w bieżących zdarzeniach polityki, sztuki, obyczajowości. Autor przywołuje filozofów i myślicieli od starożytności po wiek XX i ich zmagania z nikczemnością świata, dochodząc do własnych obserwacji, które przekłada na język sztuki: zarówno symbolicznej, w dużej mierze refleksyjnej, jak i publicystycznej, obierającej ze swej istoty ryzykowną drogę komentowania bieżącej rzeczywistości.

Czasopismo: Architecturae et Artibus
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
Gospodarka innowacyjna a przestrzeń miasta informacyjnego – na przykładzie science district „IT city of Katrinebjerg” w Aarhus

Zmiany, jakie zachodziły pod koniec XX wieku, takie jak: wolny rynek, globalizacja, deindustrializacja, rozwój technologii informacyjnej i ich następstwa, doprowadziły między innymi do zmian społeczno – kulturowych, a te mają coraz większy wpływ na przestrzeń miejską. Jednym przykładów ewolucji nowych układów przestrzennych, jak i polityki przestrzennej wynikających z wcześniej wymienionych zmian jest duńskie miasto portowe – Aarhus. Artykuł jest prezentacją zmian w projektowaniu zespołów przestrzennych charakteryzujących knowledge economy i zagadnień związanych z gospodarką innowacyjną w kontekście kształtowania przestrzeni miasta w epoce postindustrialnej - na przykładzie miasta Aarhus - ze zwróceniem uwagi na realizowany science district - „IT City of Katrinebjerg”.

Czasopismo: Architecturae et Artibus
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka