rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Najnowsze zmiany w zakresie gospodarki odpadami – analiza prawno-ekonomiczna

Autorki poruszają tematykę najnowszych zmian w prawie w zakresie zarządzania i segregacji odpadów komunalnych. Temat ten analizują z punktu widzenia skutków prawno-ekonomicznych, jakie mogą one za sobą przynieść. Celem artykułu jest przedstawienie polskiej gospodarki zarządzania odpadami w świetle regulacji prawnych oraz uwarunkowań gospodarczych. W artykule poruszona jest również tematyka wyzwań stojących przed samorządami lokalnymi i przedsiębiorcami, a zatem głównych interesariuszy wprowadzanych zmian. Aby zrealizować postawiony cel badawczy, Autorki wykorzystały przegląd literatury w zakresie prawa ochrony środowiska na poziomie polskim i międzynarodowym oraz wnioskowanie ekonomiczne. Przeprowadzone badanie ujawniło, że wprowadzanie zmian – zwłaszcza złożonych i niejednoznacznych – może prowadzić do pogorszenia ochrony środowiska oraz stawiać wiele wyzwań przed podmiotami niemającymi odpowiednich sił zasobowych do realizacji nałożonych wymagań.
Artykuł został podzielony na pięć części. Pierwsze dwie wprowadzają czytelnika do aktualnego stanu prawnego w zakresie zarządzania odpadami i obowiązków, jakie w związku z tym spoczywają na przedsiębiorcy. Kolejna część porusza tematykę nadchodzących zmian w prawie, które mają dotknąć sposobu segregacji śmieci. Autorki wyjaśniają, na czym nadchodząca zmiana ma polegać oraz kiedy zacznie obowiązywać. Pozostałe dwie części artykułu to analiza ekonomiczna najnowszej zmiany prawa, jak i prezentacja miasta Wrocław, jako przykładu jednostki zarządzającej przejrzyście kosztami związanymi z segregacją śmieci.

Czasopismo: MAZOWSZE Studia Regionalne
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne, nauki społeczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka, geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Kapitał terytorialny jako cel zintegrowanego planowania rozwoju

Artykuł jest próbą pokazania możliwości i konieczności wprowadzenia nowej polityki rozwoju, bazującej na tzw. wymiarze terytorialnym – planów i procedur planowania zintegrowanego oraz zintegrowanych projektów systemowych. Autor próbuje pokazać, iż terytorializacja polityki rozwoju narzuca konieczność zintegrowanego planowania rozwoju. A czynnikiem wiodącym dla tej koncepcji jest orientacja polityki na tworzenie nowego jakościowo zasobu w formie kapitału terytorialnego. 
Autor definiuje pojęcie kapitału terytorialnego jako szczególny rodzaj relacyjnego kapitału ludzkiego, którego jakość jest uwarunkowana zrównoważonym rozwojem trzech powiązanych czynników: gospodarczych, społecznych i środowiskowych. Szczególny akcent kładzie na związek między zagospodarowaniem przestrzennym a jakością relacji gospodarczych i społecznych i produktywnością kapitału ludzkiego.
W konkluzjach autor wykazuje, że przyjęcie koncepcji rozwoju w oparciu o budowanie kapitału terytorialnego nie będzie możliwe bez wprowadzenia procedur planowania zintegrowanego oraz zintegrowanych strategii rozwoju w odniesieniu do szeroko rozumianych obszarów funkcjonalnych.

Czasopismo: MAZOWSZE Studia Regionalne
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne, nauki społeczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka, geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Zarządzanie dziedzictwem kulturowym : nowa dziedzina nauczania akademickiego i badań naukowych

Zarządzanie dziedzictwem kulturowym to wyodrębniona część dyscypliny, zwanej zarządzaniem zasobami kulturowymi. Jej przedmiotem jest ochrona i wykorzystanie dla dobra publicznego dziedzictwa kulturowego, czyli wiążących nas z naszą przeszłością pozostałości i wspomnień, znajdujących się w krajobrazie, w sztuce, języku czy tradycjach. Ta dziedzina badań i działań praktycznych pojawiła się – równolegle – w Stanach Zjednoczonych Ameryki i w Wielkiej Brytanii w latach 70. XX wieku. Kluczową koncepcją zarządzania dziedzictwem kulturowym jest „zarządzanie zmianami”, w miejsce zapobiegania czy powstrzymywania zmian, stanowiącego cel tradycyjnie rozumianej ochrony dóbr kultury. Zmian powstrzymać nie można i nie należy, chodzi jednak o to, aby nie powodowały utraty wartości, które potencjalnie zawarte są w dziedzictwie kulturowym. Aby zrealizować tak sformułowany cel, zarządzający dziedzictwem kulturowym muszą dysponować wiedzą i umiejętnościami o charakterze inter- i transdysyplinarnym. Tradycyjna „ochrona zabytków” czy „dóbr kultury”, charakterystyczna dla etapu istnienia państw o scentralizowanej administracji, opierała się na wyspecjalizowanych służbach konserwatorskich, kompetencjach administracyjnych, dokonywaniu aktów władczych oraz eksperckich kryteriach ewaluacji zabytków i arbitralnych decyzjach co do ich losu. Współczesne „zarządzanie dziedzictwem kulturowym” opiera się natomiast na publicznej partycypacji w procesach konserwacji, wiedzy naukowej, negocjacjach i doradztwie, uwzględnianiu opinii różnych sektorów społeczeństwa i publicznym uzasadnianiu decyzji. Artykuł przedstawia prace badawcze oraz inicjatywy w zakresie nauczania zarządzania dziedzictwem kulturowym podejmowane od dziesięciu lat na Politechnice Warszawskiej i na Uniwersytecie Kardynała Stefana Wyszyńskiego.

Czasopismo: MAZOWSZE Studia Regionalne
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne, nauki społeczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka, geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Mazowiecki System Informacji Przestrzennej

Mazowiecki System Informacji Przestrzennej (MSIP) został utworzony decyzją Zarządu Województwa Mazowieckiego jako element realizacji polityki państwa i Unii Europejskiej w zakresie społeczeństwa informacyjnego. Pierwszy etap tworzenia tego systemu rozpoczął się w roku 2000 i obejmował prace badawczo-rozwojowe ujęte w projekcie celowym pt. System Baz danych przestrzennych dla Województwa Mazowieckiego. Działania te miały na celu opracowanie metodyki tworzenia baz danych przestrzennych dla województwa mazowieckiego oraz zaproponowanie koncepcji Systemu Baz Danych. Mazowiecki System Informacji Przestrzennej pomyślany był początkowo jako system przestrzenny funkcjonujący na poziomie województwa. W roku 2005 Samorząd Województwa Mazowieckiego podjął starania zmierzające do rozszerzenia projektu na powiaty i gminy województwa oraz zharmonizowania systemu informacji przestrzennej z podstawowymi modułami e-goverment (elektronicznej administracji). Realizowany od września 2006 roku do września 2008 roku, przy współudziale samorządów: powiatu mińskiego, powiatu płockiego, powiatu radomskiego, miasta Ostrołęki, miasta Mławy oraz gmin: Mrozy i Jedlińsk, projekt MSIPGPW jest traktowany jako rozwiązanie pilotażowe. Jego efekty oraz doświadczenia z kilku lat pracy będą wykorzystane do dalszej rozbudowy Mazowieckiego Systemu Informacji Przestrzennej, w okresie programowania 2007-2013 przy realizacji projektów kluczowych w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Mazowieckiego, w partnerstwie z większością powiatów i gmin województwa mazowieckiego.

Czasopismo: MAZOWSZE Studia Regionalne
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne, nauki społeczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka, geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Uwarunkowania przestrzenne, funkcjonalne i społeczne decydujące o utworzeniu nowych miast w województwie mazowieckiem na przełomie XX i XXI wieku

Proces umiastowienia polskiej sieci osadniczej uwidocznił się w okresie transformacji społeczno-gospodarczej, czego wyrazem było utworzenie 87 nowych miast w latach 1989-2011. Większość z nich to małe miasta, nie przekraczające 5 tys. mieszkańców, które miały w przeszłości prawa miejskie, utracone z przyczyn politycznych, gospodarczych, a także administracyjnych. Wśród nowo utworzonych miast – 8 położonych jest w województwie mazowieckim. Prezentowane wyniki badań obrazują przesłanki restytuowania dawnych miast i przekształcania wsi w miasta na obszarze województwa mazowieckiego, wpływ uzyskanego statusu miasta na ich rozwój oraz społeczny odbiór zmiany funkcji jednostek osadniczych.

Czasopismo: MAZOWSZE Studia Regionalne
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne, nauki społeczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka, geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Sąsiadować z zabytkiem: relacje Muzeum Pałac w Wilanowie z jego dalszymi i bliższymi sąsiadami na terenie dzielnicy Wilanów

Przedmiotem zainteresowania niniejszego artykułu są relacje sąsiedzkie Muzeum Pałacu w Wilanowie. Sąsiadują z nim indywidualni właściciele nieruchomości, Szkoła Główna Gospodarstwa Wiejskiego, tereny miasta Warszawa, parafia kościoła pw. św. Anny, Urząd Dzielnicy Wilanów oraz prywatni deweloperzy. Nieco dalej położone jest osiedle Miasteczko Wilanów i wilanowskie szkoły. W celu poznania charakteru relacji między mieszkańcami okolicy a obiektem zabytkowym opracowane zostały ankiety – wywiady z wymienionymi sąsiadami Muzeum Pałacu w Wilanowie na temat sposobu postrzegania przez nich korzyści i wad tego sąsiedztwa oraz przebiegu wzajemnych kontaktów. W artykule przedstawiono metodologię podjętych badań pilotażowych, ich przebieg, wyniki i wnioski z nich wypływające.

Czasopismo: MAZOWSZE Studia Regionalne
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne, nauki społeczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka, geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Rewitalizacja i jej znaczenie w kontekście realizacji polityki przestrzennej na terenie województwa mazowieckiego

Nieustanne rozrastanie się miast wymaga przyjęcia kompleksowych rozwiązań w zakresie sposobu organizacji ich struktury. Rewitalizacja zdegradowanych obszarów poprzemysłowych, a w konsekwencji skierowanie rozwoju miast do wewnątrz, może mieć kluczowe znaczenie w kontekście realizacji zasady zrównoważonego rozwoju w procesie planowania przestrzennego. Celem artykułu jest wskazanie potrzeby i znaczenia procesu rewitalizacji dla rozwoju lokalnego i regionalnego. Opisano historię procesu rewitalizacji w Polsce, omówiono specyfikę i skalę degradacji obszarów poprzemysłowych, ze szczególnym uwzględnieniem województwa mazowieckiego, a także wskazano przykłady dobrych praktyk zagranicznych w zakresie rewitalizacji obszarów poprzemysłowych.

Czasopismo: MAZOWSZE Studia Regionalne
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne, nauki społeczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka, geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Historyczne obiekty sportowe Warszawy jako walor turystyki współczesnej Część I: od średniowiecza do wybuchu II wojny światowej

Historia obiektów sportowych Warszawy jest wpisana w dzieje miasta i stanowi dokument jego dziedzictwa kulturowego. Od kilkuset lat rozwojowi poszczególnych dyscyplin sportu uprawianych w Warszawie towarzyszą inwestycje dla sportu, widoczna jest ewolucja budownictwa sportowego. Zatem historia warszawskiej architektury sportowej obejmuje okres około siedmiuset lat: od średniowiecza po czasy współczesne. Były to zarówno budowle wznoszone na potrzeby wielkich imprez sportowych, jakimi były tory wyścigowe i są współczesne stadiony, jak i obiekty sportowe towarzyszące oświacie czy codziennej rekreacji mieszkańców miasta. 
Zarówno te, które przetrwały do naszych czasów, jak i te już nieistniejące, są ważnym dokumentem historii miasta, symbolem jego tożsamości i mogą być podstawą rozwoju turystyki kulturowej w Warszawie, opartej o materialne (obiekty zachowane) i niematerialne (pamięć historyczna) walory.

Czasopismo: MAZOWSZE Studia Regionalne
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne, nauki społeczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka, geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Zróżnicowanie w rozwoju regionalnym (dylematy i argumenty)

W artykule przedstawiona została problematyka związana ze zróżnicowaniem regionalnym. W pierwszej części artykułu zaprezentowano teoretyczny kontekst zróżnicowania regionalnego. Jednym z najpopularniejszych podejść, tłumaczących przyczyny zróżnicowania regionalnego pod kątem rozwoju gospodarczego, jest nowa geografia ekonomiczna, która zróżnicowanie w rozwoju regionalnym próbuje wytłumaczyć na podstawie teorii stworzonej na użytek wyjaśnienia międzynarodowych stosunków ekonomicznych. Na podstawie rozważań teoretycznych podjęta jest analiza empiryczna zróżnicowania rozwoju. W tym kontekście analiza województwa mazowieckiego zyskuje szczególny aspekt, jako województwa cechującego się dużą rozpiętością z punktu widzenia rozwoju gospodarczego. W województwie mazowieckim jest jeden bardzo silny region – m.st. Warszawa i słabsze pozostałe. PKB w przeliczeniu na 1 mieszkańca w roku 2008 w m.st. Warszawie (kształtujące się na poziomie ok. 99 tys. zł) było o ponad półtora raza większe od drugiego regionu pod względem PKB per capita (subregionu warszawskiego zachodniego). W artykule jest także przytoczony przykład Dolnej Saksonii jako regionu, który umie wykorzystać swój potencjał, dzięki czemu jest w stanie prowadzić skuteczną politykę zrównoważonego rozwoju. Podsumowując rozważania teoretyczne oraz empiryczne, należy stwierdzić, że zróżnicowanie w poziomie rozwoju regionów jest czymś „naturalnym”. Zróżnicowanie w rozwoju regionalnym prowadzi do wyłaniania się dużych ośrodków (centrów) wzrostu oraz pozostałych, biedniejszych terenów (na których nie następuje dynamiczny wzrost gospodarczy). W artykule zostały także przedstawione wnioski dla województwa mazowieckiego, jakie wynikają z perspektywy analizy statystycznej Mazowsza, analizy literatury przedmiotu oraz przykładu Dolnej Saksonii. Można nawet stwierdzić, że zróżnicowanie regionalne, dobrze wykorzystane i oparte na atrakcyjnych czynnikach rynku, mających charakter trwałej przewagi konkurencyjnej, może stać się elementem niwelującym z czasem wyraźne dysproporcje rozwojowe.

Czasopismo: MAZOWSZE Studia Regionalne
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne, nauki społeczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka, geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Priorytety i wyzwania badawcze na Mazowszu w obszarze "Społeczeństwo"

Celem artykułu jest przedstawienie priorytetów i wyzwań badawczych, jakie stoją przed realizatorami programu badawczego Trendy Rozwojowe Mazowsza. W artykule przedstawiono ogólne i szczegółowe cele programu. Przedstawiono także pierwsze zadania badawcze, jakie zostały opracowane podczas określania założeń programu oraz sformułowane wstępne hipotezy badawcze. Następnie skoncentrowano się na dziedzinie „społeczeństwo”, wyróżnionej w celu uszczegółowienia zakresu badań. W artykule zarysowano także pożądaną logikę realizacji programu, sugerując jego kolejne etapy z zadaniami do wykonania.

Czasopismo: MAZOWSZE Studia Regionalne
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne, nauki społeczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka, geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Rozwój demograficzno-społeczny Warszawy w XX wieku

W XX wieku powierzchnia Warszawy wzrosła 15-krotnie, ale liczba ludności tylko 3-krotnie. Liczba ludności wzrastała, z wyjątkiem okresu powojennego wyżu demograficznego, dzięki napływowi migracyjnemu nowych mieszkańców. W rozmieszczeniu ludności w pierwszej połowie XX wieku występowała słaba tendencja dekoncentracji ludności, która w latach 1951-1970 przybrała odwrotny kierunek, ale od końca lat 70. XX wieku, wraz z rozwojem nowych wielkich osiedli mieszkaniowych, postępował proces dekoncentracji ludności. Poważne zmiany nastąpiły w strukturze wieku ludności. Zdecydowanie zmniejszył się udział najmłodszej grupy wieku i wzrósł udział ludności w wieku 60 lat i więcej, a przeciętny wiek ludności wzrósł o 15 lat, z 25,9 w 1897 roku do 40,9 w roku 2002. Natomiast nie ulegał zasadniczym zmianom udział ludności zamieszkałej od urodzenia w Warszawie, która od wielu dziesięcioleci stanowi ponad połowę mieszkańców miasta. W ostatniej dekadzie ubiegłego wieku dokonały się poważne zmiany w strukturze zawodowej mieszkańców, spadł udział czynnych zawodowo w przemyśle i budownictwie, wzrósł udział pracujących w usługach oraz utrzymujących się z niezarobkowych źródeł.

Czasopismo: MAZOWSZE Studia Regionalne
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne, nauki społeczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka, geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Rynek pracy w województwie mazowieckim

W artykule dokonano oceny nowej sytuacji rynku pracy województwa mazowieckiego w dwóch wymia-rach przestrzennych – jako całości i według typologicznego podziału gmin. Analiza została dokonana na podstawie szacunkowych danych rzeczywistej liczby miejsc pracy i rzeczywistej liczby pracujących. Zbadano następujące aspekty: wielkość i strukturę mazowieckiego rynku, dostępność przestrzenną rynków pracy, przestrzenne zróżnicowanie wynagrodzeń, rolę przedsiębiorstw nowych i kreatywnych w kształtowaniu rynku pracy oraz poziom bezrobocia. W wyniku badania wyróżniają się dwie cechy rynku pracy na Mazowszu. Po pierwsze, dualizm rozwojowy - cechujący się obszarami peryferyjnymi, zamieszkanymi przez znaczną liczbę niemobilnej części ludności w wieku produkcyjnym. Po drugie, istotnym elementem jest słaby potencjał endogeniczny regionów peryferyjnych, w przypadku rynku pracy rozumiany jako słaba jakościowo struktura kapitału ludzkiego i generalnie sił wytwórczych. Przeprowadzone postępowanie badawcze pozwoliło na przedstawienie prognoz rozwoju rynku pracy w trzech wariantach. Jednym z głównych wyzwań mazowieckiego rynku pracy jest niedopasowanie przestrzenne miejsc pracy i miejsc zamieszkania.

Czasopismo: MAZOWSZE Studia Regionalne
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne, nauki społeczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka, geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Ochrona krajobrazu w kontekście planowania przestrzennego (na szczeblu lokalnym)

Za ochronę krajobrazu, ład przestrzenny, obraz środowiska, w którym żyjemy, odpowiedzialni są wszyscy jego użytkownicy. Na przestrzeni lat gospodarują oni swoim środowiskiem, przyczyniając się tym samym – świadomie lub nieświadomie – do przekształcania krajobrazu kulturowego.
Artykuł przedstawia działania podmiotów odpowiedzialnych za jakość i ochronę krajobrazu kulturowego, w tym – specjalistów zawodowo zajmujących się szeroko rozumianą przestrzenią i kreowaniem krajobrazu, oraz najważniejsze zagadnienia dotyczące kształtowania odpowiedzialności za jego wygląd – z punktu widzenia formalnego, tj. dokumentów planistycznych. Zwrócona zostanie uwaga na sposób uwzględniania ochrony krajobrazu kulturowego w polityce przestrzennej. Przedstawione zostaną wybrane problemy związane z praktyką funkcjonowania samorządów lokalnych oraz wyzwań wynikających z potrzeby realizacji polityki rozwoju przestrzennego – na szczeblu lokalnym.
Próba analizy problemu podjęta zostanie na podstawie tekstów ustaw i spostrzeżeń, wynikających z bezpośrednich doświadczeń autora – jako praktyka, na co dzień stykającego się z treścią miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego.

Czasopismo: MAZOWSZE Studia Regionalne
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne, nauki społeczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka, geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Organizacje pozarządowe wobec nowych wyzwań rozwoju regionalnego Mazowsza Studium rozwoju sektora NGO w Radomiu

Aktywność obywatelska jest jednym z głównych czynników endogenicznego rozwoju społecznego oraz instrumentem wielosektorowej polityki społecznej. Sektor pozarządowy jest podstawowym filarem społeczeństwa obywatelskiego. Funkcjonowanie sektora pozarządowego znacząco zmienia warunki życia ludności w lokalnej skali, szczególnie w odniesieniu do grup zmarginalizowanych bądź marginalizacją zagrożonych. 
Celem artykułu jest analiza dynamiki i udziału sektora pozarządowego w realizacji zadań publicznych w gminie miasta Radomia. W opracowaniu zdefiniowano organizacje pozarządowe oraz wskazano ich istotę, specyfikę oraz dynamikę. Ukazano ewolucję sektora pozarządowego, zmiany jego struktury i rosnący udział w realizacji zadań publicznych. 
Przedstawione w opracowaniu analizy wskazują, że ważną formą uczestnictwa podmiotów społeczeństwa obywatelskiego w życiu społecznym jest realizacja zadań publicznych skierowanych na podniesienie poziomu zaspokajania potrzeb grup defaworyzowanych. Dzięki profesjonalizacji dzialań trzeciego sektora jakość i dostępność usług socjalnych realizowanych przy współpracy z administracją publiczną znacząco podnosi poziom życia mieszkańców Radomia.

Czasopismo: MAZOWSZE Studia Regionalne
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne, nauki społeczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka, geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Kształtowanie i ocena jakości preparatów do czyszczenia z udziałem surowców wtórnych

Celem artykułu było określenie możliwości zastosowania w preparatach do czyszczenia twardych powierzchni nowych, innowacyjnych surowców, warunkujących wysoką jakość produktu finalnego oraz dobór wyróżników jakości charakteryzujących środki czystości. Na podstawie doniesień z literatury, analizy rynku, doświadczeń własnych dokonano wyboru surowców do trzech rodzajów preparatów czyszczących: past, mleczek i proszków. W celu poprawy jakości tych produktów zastosowano, oprócz tradycyjnych surowców, nowe: mikrosferę i glicerynę. Preparaty z udziałem mikrosfery, z uwagi na jej kulisty kształt, nie niszczą powierzchni poddanych czyszczeniu, natomiast skutecznie usuwają zabrudzenia. Gliceryna przeciwdziała wysychaniu preparatów, zapobiega wysuszaniu skóry rąk. Pomimo, że jest ona odpadem, powstającym przy produkcji głównie estrów metylowych kwasów tłuszczowych, które są wykorzystywane do produkcji biodiesla, nie zawiera związków o charakterze drażniącym czy uczulającym. Zastosowanie wymienionych surowców odpadowych przyczynia się do realizacji zrównoważonego rozwoju i zwiększenia popytu oraz konkurencyjności polskiej mikrosfery i gliceryny, a także wpływa na cenę produktu finalnego. Opracowano i wykonano szereg oryginalnych receptur środków czystości w formie: past, mleczek i proszków, zawierających w swym składzie m.in. mikrosferę i glicerynę. Dokonano weryfikacji właściwości użytkowych i sensorycznych tych preparatów. Ostateczną ocenę oryginalnych środków czyszczących stanowiła analiza porównawcza z produktami handlowymi. Istotnym celem, postawionym przed zaprezentowaną pracą, był dobór wyróżników jakości środków do czyszczenia twardych powierzchni. Uwzględniono dosyć szeroki i reprezentatywny dobór wyróżników jakości, za pomocą których można scharakteryzować środki do czyszczenia silnie zabrudzonych powierzchni. Opracowano nowe metody, adaptowano istniejące, stosowane przy ocenie innych rodzajów produktów, jak również skorzystano z metod opracowanych w Niemczech. Zaprezentowane determinanty jakości stanowią istotny postęp w ocenie środków czyszczących. W oparciu o wyniki badań stwierdzono, że otrzymane, według receptur własnych, preparaty spełniają kryteria nowoczesnych środków czyszczących, a jednocześnie stwarzają możliwość zagospodarowania uciążliwych odpadów. Środki do czyszczenia wykonane w oparciu o oryginalne receptury wykazują właściwości porównywalne, a nawet w wielu przypadkach korzystniejsze, w odniesieniu do ich odpowiedników handlowych.

Czasopismo: MAZOWSZE Studia Regionalne
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne, nauki społeczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka, geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna