rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Wpływ sumy i rozkładu opadów na plonowanie pszenżyta ozimego uprawianego na różnych kompleksach glebowo-rolniczych w południowej części Polski

W pracy określono zależności plonowania pszenżyta ozimego od sumy i rozkładu opadów w wybranych okresach wzrostu i rozwoju oraz w całym okresie wegetacji, w południowej części Polski, na glebach pszennych i żytnich. Na podstawie 1413 danych z lat 1981-1996 pochodzących z 12 stacji doświadczalnych przeprowadzono badania, które umożliwiły określenie wpływu wysokości i rozkładu opadów na wielkość plonu pszenżyta ozimego. Jakość gleby istotnie wpływała na plony pszenżyta ozimego. Najwyższe plony na kompleksach pszennych (ok. 7,0 t·ha-¹) wystąpiły, gdy suma opadów wynosiła 180-220 mm, liczba dni z opadem ≤ 5 mm - 35-45, a ogólna liczba dni z opadem - 50-60. Na kompleksach żytnich największy plon (6,5 t·ha-¹) otrzymano, gdy suma opadów wynosiła ok. 220-260 mm, liczba dni z opadem ≤ 5 mm była większa niż 50, a ogólna liczba dni z opadem - większa niż 60.

Czasopismo: Woda-Środowisko-Obszary Wiejskie
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Wpływ sumy i rozkładu opadów na plonowanie pszenżyta ozimego uprawianego na różnych kompleksach glebowo-rolniczych w środkowej części Polski

W pracy określono zależności plonowania pszenżyta ozimego od sumy i rozkładu opadów w następujących okresach rozwojowych: wiosenny początek wegetacji - strzelanie w źdźbło, strzelanie w źdźbło - dojrzałość woskowa oraz w całym okresie wegetacji na glebach pszennych i żytnich w środkowej części Polski. Na podstawie 2437 danych z 19 stacji doświadczalnych z lat 1981-1996 opracowano modele plonowania. Przeprowadzone badania umożliwiły określenie, które z badanych parametrów i w jakich okresach mają istotny wpływ na wielkość plonu ziarna pszenżyta ozimego. Największe plony na kompleksach pszennych (ok. 7,3 t·ha-¹) wystąpiły, gdy opady wyniosły 200-240 mm. Liczba dni z opadem ≤ 5 mm i ogólna liczba dni z opadem nie wpływały wyraźnie na plon. Na kompleksach żytnich największy plon (6,5 t·ha-¹) otrzymano, gdy suma opadów wynosiła ok. 200-260 mm, liczba dni z opadem ≤ 5 mm była większa niż 45, a ogólna liczba dni z opadem - większa niż 60.

Czasopismo: Woda-Środowisko-Obszary Wiejskie
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Zmiany temperatury wody w Prośnie w latach 1965-2014

Celem pracy jest analiza zmian warunków termicznych rzeki Prosny w środkowej Polsce (profil Bogusław) w ciągu ostatnich 50 lat (1965–2014). Na podstawie codziennych pomiarów temperatury prowadzonych przez Instytut Meteorologii i Gospodarki Wodnej – Państwowy Instytut Badawczy stwierdzono, że średnia roczna temperatura wody rzeki Prosny uległa znacznemu ociepleniu, średnio 0,27°C∙dek–1. W układzie miesięcznym najwyższy wzrost odnotowano w kwietniu – 0,46°C∙dek–1. Zmiany temperatury wody były silnie uzależnione od transformacji warunków klimatycznych. Wzrost średniej rocznej temperatury powietrza w tym samym wieloleciu mierzonej na stacji Kalisz (ok. 20 km od profilu badawczego) wyniósł 0,3°C∙dek–1. Tak wyraźne zmiany reżimu termicznego Prosny mają i będą miały wpływ na funkcjonowanie całego ekosystemu. Jest to dobrze widoczne, m.in. w występowaniu zjawisk lodowych, których czas trwania uległ skróceniu o 5,6 dni•dek–1.

Czasopismo: Woda-Środowisko-Obszary Wiejskie
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Kształtowanie się ilości azotu mineralnego w mineralnych glebach łąkowych w Polsce w latach 2008–2012

W pracy przedstawiono wyniki rozpoznania stanu nagromadzenia azotu mineralnego w mineralnych glebach użytków zielonych w Polsce. Rozpoznanie to przeprowadzono na podstawie wyników badań monitoringowych prowadzonych w latach 2008–2012 przez Krajową Stację Chemiczno-Rolniczą w Warszawie i podlegające jej okręgowe stacje, z udziałem Instytutu Technologiczno-Przyrodniczego w Falentach. Stwierdzono m.in., że w analizowanym okresie: 1) przeciętna zawartość azotu mineralnego i jego zasoby w wierzchniej warstwie gleby (do 30 cm) wynosiły odpowiednio 16 mg N·kg<sup>-1</sup> i 70,0 kg N·ha<sup>-1</sup> w okresie wiosennym oraz 17 mg N·kg<sup>-1</sup> i 74,6 kg N·ha<sup>-1</sup> w okresie jesiennym, 2) największą zawartością i zasobnością azotu mineralnego charakteryzowały się gleby łąkowe o dużej przepuszczalności – lekkie i bardzo lekkie, 3) ilość azotu mineralnego w glebach łąkowych na ogół ulegała zwiększeniu w sezonie wegetacyjnym, a zmniejszeniu w okresie poza nim.

Czasopismo: Woda-Środowisko-Obszary Wiejskie
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Wpływ izolatu Trichoderma harzianum oraz słomy pszennej na liczebność grzybów pleśniowych i bakterii w glebie

Określono wpływ izolatu Trichoderma harzianum na liczebność mikroorganizmów autochtonicznych, występujących w glebie wzbogaconej słomą z pszenicy odmiany ‘Ostka Smolicka’ oraz ‘Tybalt’. Do doświadczenia przeprowadzonego w warunkach laboratoryjnych, wykorzystano próbki gleby zakwalifikowanej jako płowa właściwa, należącej do klasy bonitacyjnej IVb i kompleksu żytniego dobrego. Określenie liczebności grzybów pleśniowych w tym Trichoderma sp. przeprowadzono metodą płytkową Kocha z zastosowaniem wybiórczych podłoży. Badania wykazały, że działanie zastosowanego izolatu Trichoderma harzianum na drobnoustroje występujące w poszczególnych wariantach było zróżnicowane. Wykonane testy na antagonizm wg Mańki udowodniły, że zastosowany izolat przejawiał zdolności antagonistyczne w stosunku do wyizolowanych grzybów pleśniowych (Penicillium sp., Rhizopus sp., Fusarium sp., Mucor sp.). Z doświadczeń przeprowadzonych w kokulturach na podłożu PDA wynika, że zastosowany grzyb strzępkowy Trichoderma harzianum w największym stopniu ograniczył rozwój Rhizopus sp. Wprowadzenie wybranego izolatu wpłynęło na zmniejszenie liczebności grzybów pleśniowych oraz wzrost liczebności bakterii. Dodatek słomy pszennej do gleby nie miał wpływu na wzrost testowanego szczepu Trichoderma.

Czasopismo: Woda-Środowisko-Obszary Wiejskie
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Obszary trwałej zieleni - nowa formacja strukturalna w obszarach wiejskich

Coraz więcej terenów uprzednio i dotychczas użytkowanych rolniczo zostaje zwalnianych z tej funkcji. Pozostają obszary "opuszczone", marginalne lub odłogowane. Jest to znaczący potencjał ziem w Polsce, który będzie się jeszcze powiększał w najbliższych dziesięcioleciach do określonych granic, prawdopodobnie do około 3-3,5 mln ha. W przeciwieństwie do głoszonych obecnie przeważnie negatywnych opinii o tym zjawisku, proponuje się w niniejszym opracowaniu ocenę pozytywną zaistniałych procesów zwalniania ziem - z reguły najsłabszych lub chemicznie skażonych - z działalności rolniczo-uprawowej, zwłaszcza do celów żywnościowych. Proponuje się postrzegać to zjawisko jako wielką szansę wszechstronnego i wielofunkcyjnego rozwoju ośrodków wiejskich, wiejsko-miejskich, a także i samych obszarów związanych z tymi ośrodkami. Wielorakie potrzeby, jakie będzie można zaspokoić w cywilizacyjnym rozwoju naszego kraju są przedstawione w opracowaniu, a opuszczane przez rolnictwo tereny wraz z lasami, użytkami zielonymi, parkami, użytkami ekologicznymi itp. nazwano obszarami trwałej zieleni (OTZ).

Czasopismo: Woda-Środowisko-Obszary Wiejskie
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Właściwości chemiczne i biochemiczne gleb na wybranych terenach założeń rezydencjonalno-folwarcznych powiatu kamieńskiego, w których funkcjonowały państwowe gospodarstwa rolne

Celem podjętych badań było określenie wpływu zmian w użytkowaniu terenów założeń rezydencjonalnofolwarcznych powiatu kamieńskiego, w których funkcjonowały państwowe gospodarstwa rolne, na właściwości chemiczne i biochemiczne gleb. Badania przeprowadzono na próbkach gleby pobranych z głębokości 0–30 cm przy wejściu do dworku lub pałacu i na obszarze parku, w miejscowościach: Gadom, Samlino, Benice, Margowo, Stuchowo i Miłachowo. Wybrane obiekty różnią się sposobem użytkowania i zagospodarowania. W pobranych próbkach oznaczono: skład granulometryczny, zawartość węgla organicznego, azotu ogółem, azotu amonowego, azotu azotanowego, pH oraz aktywność dehydrogenaz, fosfatazy kwaśnej, fosfatazy zasadowej i ureazy. Uzyskane wyniki wykazały brak wyraźnej zależności między właściwościami gleby a lokalizacją miejsca poboru próbek. Można jednak stwierdzić, że gleba na terenach, na których rezydencje zachowane są w dobrym lub bardzo dobrym stanie, a założenia parkowe zostały poddane rewaloryzacji charakteryzowała się lepszymi właściwościami chemicznymi oraz wyższą aktywnością enzymatyczną.

Czasopismo: Woda-Środowisko-Obszary Wiejskie
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Zagrożenia zwierząt i ludzi toksynami grzybów pleśniowych zawartych w paszach i żywności

W pracy przedstawiono zagrożenia zdrowia ludzi i zwierząt wywołane przez toksyny grzybów pleśniowych występujących w paszach i żywności. Ogólnie scharakteryzowano grzyby pleśniowe produkujące mikotoksyny oraz omówiono czynniki warunkujące ich syntezę. Dokonano charakterystyki najważniejszych grup mikotoksyn: aflatoksyn, ochratoksyn, trichotecen, fumonizyn i zearalenonu pod względem ich występowania i toksyczności. Omówiono wpływ obecności mikotoksyn w paszy na skażenie żywności, zwracając uwagę na aflatoksynę B1, która może być kumulowana w mleku jako aflatoksyna M1. Dokonano przeglądu możliwych metod zapobiegania syntezie mikotoksyn przez grzyby oraz omówiono sposoby detoksykacji pasz i żywności. Podkreślono perspektrywiczną rolę biologicznych metod detoksykacji, polegających na wykorzystaniu specyficznych właściwości niektórych mikroorganizmów, zwłaszcza bakterii kwasu mlekowego, drożdży i pleśni.

Czasopismo: Woda-Środowisko-Obszary Wiejskie
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Wpływ agrotechnicznego zagęszczenia zmeliorowanej gleby torfowej pod zagospodarowaną łąką na jej właściwości agrochemiczne

W pracy przestawiono wyniki badań nad wpływem agrotechnicznego zagęszczenia na agrochemiczne właściwości gleby na zmeliorowanym torfowisku niskim w centralnym rejonie leśnej strefy Rosji. Zbadano wpływ nacisku agregatów uprawowych na procesy mineralizacji, humifikacji i naruszenie uwarunkowanego genetycznie stosunku między poszczególnymi (Ca i N) pierwiastkami w torfie.

Czasopismo: Woda-Środowisko-Obszary Wiejskie
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Wpływ czynników pogodowych na wielkość i ceny skupu pszenicy i żyta w Polsce

W artykule przedstawiono wyniki analizy zależności między wybranymi czynnikami pogodowymi a wielkością skupu oraz cenami pszenicy i żyta w Polsce. W badaniach wykorzystano test przyczynowości Grangera, który opiera się na modelach wektorowej autoregresji. Na podstawie oszacowanych, dla pierwszych przyrostów analizowanych zmiennych, modeli wykazano istnienie zależności pomiędzy czynnikami pogodowymi i wielkością skupu oraz brak tych związków między czynnikami pogodowymi a cenami zbóż w Polsce.

Czasopismo: Woda-Środowisko-Obszary Wiejskie
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Wykorzystanie szeregów czasowych do oceny różnic wartości temperatury gleby mierzonej dwiema metodami

W pracy przedstawiono wyniki pomiarów temperatury gleby na głębokości 10 cm pod powierzchnią gleby pod trawnikiem i gleby nieporośniętej. Porównywano dane uzyskane metodą standardową (rtęciowe termometry kolankowe) i za pomocą stacji automatycznej Campbell CR23X. Wykorzystano wartości dobowe z pomiarów wykonanych w Obserwatorium UP Wrocław-Swojec w latach 2000-2009. Średnią dobową temperaturę gleby, mierzoną metodą standardową, obliczano na podstawie 3 terminów pomiarów: godz. 7, 13 i 19 CET. Wartości ze stacji automatycznej były średnią arytmetyczną z 24 raportów godzinnych. Przeprowadzono analizę autokorelacji i autokorelacji cząstkowej wartości różnic dobowych. Analiza autokorelacji cząstkowej potwierdziła istnienie sezonowości. Dekompozycję szeregów czasowych przeprowadzono wykorzystując model addytywny. Wyizolowano składnik sezonowy, trend, wahania długookresowe oraz składnik losowy. Otrzymany wskaźnik sezonowości wynosił -0,8°C oraz 0,8°C, w zależności od pory roku i rodzaju powierzchni. Spośród wszystkich składowych szeregów czasowych, największe wartości uzyskano dla składnika losowego. Wykazano, że skutecznym sposobem sprawdzania homogeniczności serii obserwacyjnych jest ocena częstości występowania różnic między wynikami pomiarów wykonanych za pomocą obu rodzajów stacji. Sezonowość różnic dobowych wartości temperatury gleby wyrażała się wzrostem wielkości różnic w okresie letnim w przypadku temperatury gleby pod powierzchnią nieporośniętą i ich spadkiem w tej samej porze roku pod powierzchnią trawnika; w okresie zimowym zależności były odwrotne.

Czasopismo: Woda-Środowisko-Obszary Wiejskie
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Rośliny motylkowe w środowisku przyrodniczym

Praca jest efektem studiów literaturowych, analizy wyników badań własnych, kontaktów z ośrodkami hodowli roślin, więzi z praktyką rolniczą oraz własnych przemyśleń nad rolą roślin motylkowatych w środowisku przyrodniczym. W Polsce występuje 161 gatunków motylkowatych, wykazujących specyficzne cechy biologiczne i chemiczne oraz właściwości ekologiczne. Potężnym atutem motylkowatych w kwestii oddziaływania na środowisko glebowe i inne rośliny, tak w układach naturalnych, jak i w różnych systemach rolnictwa jest zdolność do wchodzenia w symbiozę z bakteriami z rodzaju Rhizobium, Bradyrhizobium i Sinorhizobium. Motylkowate łatwo zasiedlają powierzchnie trudne nie tylko pod względem wilgotnościowym i termicznym, ale także mniej żyzne, zapobiegając w ten sposób ich erozji. Mogą utrzymywać się nawet w ekstremalnych warunkach panujących na podłożach wytworzonych z popiołów i żużli, skał pokopalnianych i innych odpadów przemysłowych. Mogą też pełnić rolę hiperakumulatorów w procesie fitoremediacji. Wobec niektórych gatunków otwiera się także perspektywa wykorzystania w fitoenergetyce. Wiele taksonów znajduje zastosowanie w pszczelarstwie i ziołolecznictwie. Rośliny motylkowate, obecne w runi łąkowej, determinują rozwój fauny łąkowej, zwłaszcza owadów. Negatywnym zjawiskiem jest ich ustępowanie z wielu zbiorowisk roślinnych, zwłaszcza łąkowych, co zmniejsza różnorodność gatunkową tych biocenoz i wywołuje inne negatywne skutki. Każdy gatunek tej dużej rodziny botanicznej jest bardzo cenny, tak w sferze paszowej, jak i pozapaszowej. Toteż nie można doprowadzać do zmniejszania się populacji motylkowatych w odniesieniu do liczebności gatunków i zasięgu ich występowania.

Czasopismo: Woda-Środowisko-Obszary Wiejskie
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Dziesięcioletnie badania zmian stężenia składników mineralnych w różnego rodzaju wodach z obiektów gleb torfowych Zakładu Doświadczalnego ITP w Biebrzy

Celem badań było rozpoznanie zmian stężenia składników mineralnych w różnego rodzaju wodach z obiektu gleb torfowych w Zakładzie Doświadczalnym ITP w Biebrzy. Śledzono zmiany w latach i sezonie. Pobierano próbki: wody gruntowej w 9 punktach kontrolnych, osobno z warstwy torfowej oraz podścielającej warstwy mineralnej gleby, próbki wody powierzchniowej z rowów melioracyjnych położonych w pobliżu punktów kontrolnych oraz z kanału doprowadzającego i odprowadzającego wodę na obiekt, próbki roztworu glebowego w punkcie kontrolnym umiejscowionym obok automatycznej stacji z głębokości 30, 60 i 90 cm profilu torfu. W doborze punktów uwzględniono zróżnicowanie stopnia zmurszenia, rodzaj utworu i stopnia rozkładu torfu w całym profilu gleby, sposób użytkowania i gospodarowania wodą. Wszystkie próbki pobierano w cyklu jednomiesięcznym. Omówiono zmiany stężenia fosforanów, azotanów, amonu, chlorków, sodu, potasu, magnezu i wapnia na podstawie wyników oznaczeń wykonanych w dziesięcioleciu 2000-2009. Średnie roczne stężenie składników w badanych wodach wykazywało istotne różnice w niektórych sąsiednich latach. 10 lat badań jest to jednak zbyt krótki czas, by można wnioskować o trwałości tych zmian. Istotne natomiast były różnice w średnich miesięcznych stężeniach, zwłaszcza azotu i fosforu. Stężenie azotanów we wszystkich rodzajach wody malało od wiosny ku jesieni, a stężenie amonu zwiększało się w tym czasie. Stężenie fosforanów wykazało maksimum w miesiącach letnich i wczesnojesiennych, podobnie jak stężenie potasu. Stężenia azotu i fosforu w wodzie gruntowej było ok. 10 razy większe niż w wodzie powierzchniowej. Można więc wnioskować, że badany obiekt gleb torfowych nie jest źródłem tych dwóch składników powodujących eutrofizację. Zwiększone jednak stężenie azotanów, wykazane w próbkach wody gruntowej pobieranych zimą i wiosną wskazuje, że w tym czasie ten składnik może ulegać wymyciu do wód powierzchniowej. Większe stężenie fosforanów i amonu w wodzie gruntowej występowało w miesiącach letnich i wczesnojesiennych, tj. w czasie, w którym nie obserwuje się odpływu wody z torfowiska.

Czasopismo: Woda-Środowisko-Obszary Wiejskie
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Wpływ różnych warunków siedliskowych na zawartość makro- i mikroelementów w roślinności łąkowej gleb organicznych

Badania przeprowadzono w latach 2008-2010 na obiekcie łąkowym o powierzchni 10 ha, położonym na glebach gytiowych, w dolinie rzeki Giławka, w miejscowościach Pęglity i Łajsy. Na wytypowanych, reprezentatywnych powierzchniach, w pełni wegetacji pobrano próbki materiału roślinnego i gleby. W próbkach roślinności oznaczono zawartość makro- i mikroelementów, a w glebie podstawowe właściwości fizyczne i zawartość makro- i mikroelementów. Celem pracy było określenie wpływu różnych warunków siedliskowych, w jakich położone są gleby gytiowo-murszowe, na tle ich właściwości fizycznych oraz zasobności w składniki mineralne na zawartość makro- i mikroelementów w roślinności łąkowej. W runi łąkowej porastającej gleby gytiowe o różnym stopniu przeobrażenia, położonych w zróżnicowanych warunkach siedliskowych, wystąpiły istotne różnice w zawartości azotu, fosforu, potasu i żelaza, natomiast nieistotna była różnica zawartości w materiale roślinnym magnezu, wapnia sodu, miedzi, manganu cynku. Najwięcej azotu mineralnego, fosforu i potasu kumulowało się w roślinach na glebach gytiowych, gdzie przebiegała intensywna mineralizacja materii organicznej gleb hydrogenicznych oraz występowała większa liczba gatunków roślin w runi łąkowej.

Czasopismo: Woda-Środowisko-Obszary Wiejskie
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Emisja podtlenku azotu z gleby torfowo-murszowej w Dolinie Biebrzy w zależności od warunków wodnych

W pracy przedstawiono wyniki badań emisji N<sub>2</sub>O z gleby torfowo-murszowej w zależności od warunków wodnych. Emisję N<sub>2</sub>O określano metodą komorową za pomocą miernika fotoakustycznego. Stwierdzono, że emisja N<sub>2</sub>O z ekosystemu łąkowego na glebie torfowo-murszowej zależała od poziomu wody gruntowej. Maksymalną emisję N<sub>2</sub>O stwierdzono w wariancie z poziomem wody gruntowej utrzymywanym na głębokości 0 cm, a najmniejszą - w wariancie z poziomem wody na głębokości 25 cm. W okresie wegetacyjnym emisja N<sub>2</sub>O wynosiła od 12,1 kg·ha-¹(210 dni)-¹ w warunkach poziomu wody gruntowej 25 cm p.p.t. do 46,96 kg·ha-¹ ·(210 dni)-¹ w warunkach poziomu wody gruntowej 0 cm. Emisja N<sub>2</sub>O w warunkach poziomu wody gruntowej na głębokości 50 i 75 cm p.p.t. wynosiła odpowiednio 33,3 i 31,7 kg·ha-¹ ·(210 dni)-¹. Stwierdzono także, że nawożenie azotowe powodowało zwiększenie emisji N<sub>2</sub>O z użytkowanej łąkowo gleby torfowo-murszowej.

Czasopismo: Woda-Środowisko-Obszary Wiejskie
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Wpływ udziału keramzytu w podłożu na parametry wzrostu roślin iglastych z gatunku żywotnik zachodni (Thuja occidentalis L.)

W pracy przedstawiono wyniki badań uprawy żywotnika zachodniego odmiany ‘Smaragd’ na podłożach z różnym udziałem keramzytu oraz podłożach szczepionych mykoryzą. Udział keramzytu w poszczególnych próbach badawczych wynosił: 0, 10, 20, 30, 40 i 50%. Przygotowanie próbek do badań polegało na wcześniejszym wymieszaniu gleby z keramzytem i nasadzeniu roślin do wazonów. Badano takie parametry roślin, jak wysokość, masę świeżej części naziemnej (biomasa) oraz masę części podziemnej (korzeni po opłukaniu). Badanie przeprowadzono w okresie 2 lat. Stwierdzono, że największy przyrost roślin można osiągnąć, stosując dodatek keramzytu na poziomie 20–30%. Zaobserwowano również, że zwiększenie przyrostu roślin jest możliwe przy uprawie roślin w kombinacji keramzytu z dodatkiem mykoryzy. Spostrzeżono, że możliwość stosowania dużego udziału dodatku keramzytu w mieszankach podłoży, w połączeniu z jego niewielkim ciężarem, otwiera nowe możliwości wykorzystania tego surowca do upraw roślin na dachach zielonych, garażach podziemnych oraz w budownictwie halowym.

Czasopismo: Woda-Środowisko-Obszary Wiejskie
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Emisja metanu z gleb torfowo-murszowych w zależności od poziomu wody gruntowej

W pracy przedstawiono wyniki badań lizymetrycznych emisji metanu z dwóch użytkowanych łąkowo gleb torfowo-murszowych w zależności od poziomu wody gruntowej i nawożenia. Pomiary wykonywano metodą komorową za pomocą miernika fotoakustycznego. Stwierdzono, że gleby torfowo- murszowe są znaczącym źródłem emisji CH<sub>4</sub>. W okresie wegetacyjnym, w warunkach poziomu wody gruntowej utrzymywanego na głębokości 0, 25, 50 i 75 cm p.p.t., średnia emisja CH<sub>4</sub> wynosiła odpowiednio 386, 249, 175 i 120 kg·ha-¹. Największą emisję CH<sub>4</sub> stwierdzono w warunkach pełnego wysycenia profilu glebowego wodą. Wraz z obniżeniem poziomu wody gruntowej emisja CH<sub>4</sub> malała. Nawożenie mineralne powodowało zwiększenie emisji CH<sub>4</sub>. W warunkach poziomu wody gruntowej utrzymywanego na głębokości 50 cm p.p.t. średnia emisja CH<sub>4</sub> w wariancie nawożonym była o 62% większa niż w wariancie bez nawożenia mineralnego.

Czasopismo: Woda-Środowisko-Obszary Wiejskie
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka