rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Późnoglacjalna i holoceńska ewolucja torfowiska w Dzikowie (Kotlina Toruńska) w świetle badań paleogeograficznych

Przedmiotem badań są osady wypełniające zagłębienie wytopiskowe w Dzikowie, we wschodniej części Kotliny Toruńskiej, około 20 km na południowy wschód od Torunia. Analizowane wytopisko oraz sąsiadujące z nim Jezioro Dzikowskie usytuowane są na terasie Wisły. W celu odtworzenia ewolucji środowiska przyrodniczego tego obszaru przeprowadzono badania multidyscyplinarne. Badania geologiczne pozwoliły na określenie maksymalnej miąższości osadów biogenicznych w obrębie analizowanego wytopiska na około 10 m. Szczegółowe analizy paleoekologiczne (geochemiczne, palinologiczne i makroszczątków roślinnych) dostarczyły informacji o zmianach środowiska przyrodniczego w późnym glacjale i holocenie oraz umożliwiły wyodrębnienie kolejnych etapów rozwoju paleojeziora.

Czasopismo: Landform Analysis
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki o ziemi i środowisku
Możliwości wykorzystania bezzałogowej fotogrametrii lotniczej do identyfikacji przekształceń antropogenicznych w korytach rzecznych

Przestrzenny charakter antropogenicznych zmian w obrębie koryt rzecznych wymaga zastosowania metod i narzędzi umożliwiających nie tylko jakościową, ale i ilościową ich analizę. Pomiary geodezyjne są bardzo dokładne, lecz kosztowne i czasochłonne, co sprawia, że regularne pomiary, potrzebne do określenia dynamiki form fluwialnych, są trudne do zrealizowania. Tradycyjna fotogrametria lotnicza jest wartościowym źródłem informacji jedynie w przypadku analizy dużych obiektów. Skala, w jakiej najczęściej wykonywane są zdjęcia lotnicze, nie zapewnia wystarczającej szczegółowości do analizy niewielkich form rzeźby. W niniejszej publikacji zaprezentowane zostanie użycie bezzałogowego statku powietrznego (ang. UAV, Unmanned Aerial Vehicle), który wypełnia lukę między pomiarami naziemnymi a tradycyjną fotogrametrią czy analizą obrazów satelitarnych. Ultralekki bezzałogowy statek powietrzny swinglet CAM wyposażony jest w kompaktowy aparat fotograficzny wykonujący sekwencje zdjęć, które po przetworzeniu mogą służyć jako źródło kartometrycznych danych przestrzennych. Zniekształcenia geometryczne zdjęć oraz zniekształcenia spowodowane pochyleniem aparatu i rzeźbą terenu są usuwane w procesie wieloetapowego przetwarzania. Dzięki wysokiej rozdzielczości materiałów obserwacyjnych (do 3 cm px–1), wygenerowane ortofotomapy umożliwiają analizę niewielkich obiektów. Teren badań – Kotlina Kłodzka – jest doskonałym przykładem występowania zmian fluwialnych o podłożu antropogenicznym i – z uwagi na ten fakt – został wybrany jako obszar testowy do prezentacji możliwości bezzałogowego statku powietrznego w zakresie zdalnego wykrywania omawianych form. Wyniki potwierdzają dużą szczegółowość pozyskanych materiałów, co – w połączeniu z niskimi kosztami misji lotniczych oraz łatwością dostosowania parametrów i czasu realizacji lotów – jednoznacznie pokazuje, że zastosowana technologia jest odpowiednim narzędziem do obserwacji antropogenicznych form fluwialnych i może przyczynić się do rozwiązywania wielu problemów badawczych dotyczących ich roli w kształtowaniu procesów hydrologicznych.

Czasopismo: Landform Analysis
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki o ziemi i środowisku
Złożoność czasowa i przestrzenna opadów ekstremalnych : ich efekty geomorfologiczne i drogi przeciwdziałania im

W ocenie geomorfologicznych efektów ekstremalnych opadów istotne są zarówno złożoność czasowa, jak i rozkład przestrzenny opadów i obiegu wody. Trzy podstawowe typy opadów ekstremalnych: krótkotrwałe ulewy, opady rozlewne i pory opadowe różnią się nie tylko czasem trwania i wysokością, ale szczególnie natężeniem. Poznanie tych parametrów i ich związku z cechami podłoża (przepuszczalność, tempo infiltracji i retencji gruntowej) pozwala na wyznaczenie wartości progowych procesów erozyjnych i grawitacyjnych. Znajomość wysokości opadów dobowych i litologii głębszego podłoża jest niewystarczająca. Równie istotne jest określenie zasięgu przestrzennego ekstremalnego opadu, co przy braku gęstej sieci stacji możliwe jest poprzez rejestrację naziemną skutków ulewy. Autor ilustruje powyższe zagadnienia przykładami z ostatnich kilkunastu lat. Przeciwdziałanie skutkom ulew i powodzi zależy od wielu zmiennych i wymaga stosowania różnych środków. Na zakończenie autor proponuje wydzielenie kilku typów wezbrań, które może być użyteczne przy wyznaczaniu kierunków przeciwdziałania i przy prognozowaniu.

Czasopismo: Landform Analysis
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki o ziemi i środowisku
O związkach między zmianami temperatury powierzchni Morza Sargassowego a zmianami temperatury powietrza na półkuli północnej (1880-2007)

W artykule przedstawiono występowanie bardzo silnych związków między zmiennością temperatury powierzchni Morza Sargassowego a zmianami globalnych i hemisferycznych anomalii temperatury powietrza. Zmiany temperatury powierzchni Morza Sargassowego najsilniej powiązane są ze zmiennością anomalii temperatury powietrza w Arktyce (64-94°N) i w szerokościach umiarkowanych (44-64°N) półkuli północnej. Przeprowadzone analizy szeregów, z których wyeliminowano trendy, wykazują, że zmienność temperatury powierzchni Morza Sargassowego steruje hemisferycznymi anomaliami temperatury powietrza, nie wykazuje natomiast związków ze zmianami koncentracji CO2 w troposferze. Zmienność temperatury powierzchni Morza Sargassowego odbija zmienność AMO (Atlantic Multidecadal Oscillation), która jest procesem naturalnym. Konkluzją jest stwierdzenie, że obserwowany obecnie wzrost hemisferycznej i globalnej temperatury powietrza stanowi w zasadniczym stopniu wynik działania procesów naturalnych.

Czasopismo: Landform Analysis
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki o ziemi i środowisku
Globalne zmiany klimatu i ich implikacje dla rzeźby Polski

Artykuł jest wprowadzeniem do czterech artykułów zawartych w niniejszym tomie. Omówiono w nim tło głównego tematu sympozjum SGP "Globalne zmiany klimatu i ich implikacje dla rzeźby Polski" oraz zarysowano problematykę prezentowaną przez referentów na sympozjum oraz na sesji posterowej. W końcowej części artykułu ustosunkowano się do zagadnienia roli zjawisk ekstremalnych we współczesnym kształtowaniu rzeźby oraz ich sekwencji kaskadowych w środowisku geograficznym Polski. Wskazano najczęściej pojawiające się sekwencje zjawisk ekstremalnych w Polsce.

Czasopismo: Landform Analysis
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki o ziemi i środowisku
Ekstremalne zdarzenia meteorologiczne, hydrologiczne i geomorfologiczne w Polsce

W niniejszym opracowaniu omówiono charakterystyki ekstremalnych zjawisk geomorfologicznych dla du- żych regionów morfogenetycznych Polski lub konkretnych przypadków studialnych, co wynika z różnego przebiegu i skutków procesów geomorfologicznych w zależności od ich skali przestrzennej. Zatem prezentowany opis tych zjawisk jest zróżnicowany pod względem szczegółowości. Stąd nacisk położono na geomorfologiczne zjawiska ekstremalne, natomiast ekstremalne zjawiska meteorologiczne i hydrologiczne przywołano skrótowo jedynie w tych przypadkach, kiedy wynikały z nich zdarzenia geomorfologiczne. Główny okres analityczny obejmuje lata 1951–2000, ale często uwzględniano także spostrzeżenia wcześniejsze oraz z początku XXI w. Za ekstremalne zjawisko geomorfologiczne w polskich warunkach morfoklimatycznych uznano każdy proces, który przez swoje duże natężenie albo czas trwania prowadzi do usuwania, przemieszczania (transportu) oraz depozycji dużych ilości substancji mineralnych. Procesy takie wywołują istotne zmiany w ukształtowaniu terenu, czy to w postaci przekształceń istniejących form terenu lub powstania nowych form erozyjnych i denudacyjnych, czy to w postaci form akumulacyjnych. Podano katalog ekstremalnych zjawisk geomorfologicznych (G-1 do G-9). W wyniku analizy ekstremalnych zjawisk geomorfologicznych na obszarze Polski uzyskano rozpoznanie głównych rodzajów tych zdarzeń w poszczególnych regionach oraz, w wielu przypadkach, ich natężenia. Generalnie ujmując zmienność przestrzenną, można stwierdzić, że różnice w natężeniu i rodzajach ekstremów geomorfologicznych występują w malejącym gradiencie południkowym z południa na północ, z najmniejszymi zagrożeniami w pasie pojezierzy i ponownym niewielkim ich wzrostem na wybrzeżu. Występuje także drugorzędny gradient równoleżnikowy z zachodu na wschód, w tym przypadku bardziej zmienia się rodzaj najczęstszych zdarzeń ekstremalnych. Ze względu na ciągłe ocieplanie się klimatu w skali globalnej, odnotowane obserwacyjnie również w Polsce, należy spodziewać się wzrostu częstości oraz intensywności meteorologicznych, hydrologicznych, a w konsekwencji też geomorfologicznych zdarzeń ekstremalnych.

Czasopismo: Landform Analysis
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki o ziemi i środowisku
Geneza i aktywność neotektoniczna lokalnego rowu andyjskiego w świetle analiz deformacji osadów jeziornych w dolinie Rio Colca (Peru)

Na obwodzie doliny Rio Colca (uformowanej w osadach jeziornych) w Andach Środkowych (Peru) znajdują się uskoki, których bieg jest zgodny z kształtem tej doliny. Zbadano je w miejscowościach Madrigal, Coporaque, Chivay i Maca, gdzie mają cechy uskoków zrzutowych, zarówno normalnych, jak i odwróconych. Ich geometryczne parametry wskazują, że dolina jest tektonicznym zapadliskiem, a uskoki są jego brzegiem. Porównano ich układ z teoretycznymi modelami geotektonicznymi (ryc. 10A-C). Widoczna krzywizna i nachylenie powierzchni uskoków są obecnie tylko fragmentami pełnego kształtu uskoków, co nie pozwala jednoznacznie ustalić jaką formę ma całe zapadlisko i który z modeli jest właściwy. Stwierdzono natomiast, że są to uskoki młode, ponieważ deformują osady czwartorzędowe. Ich powstanie jest związane z intensywnym wypiętrzaniem Andów. Jest możliwe, że nawiązują do układu uskoków starszych i są ich przedłużeniem w młodszym piętrze strukturalnym.

Czasopismo: Landform Analysis
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki o ziemi i środowisku
Geomorfometria granitowej części Karkonoszy

W pracy dokonano analizy morfometrycznej rzeźby granitowej części Karkonoszy. W obszarze zainteresowania znalazły się główne jednostki geomorfologiczne masywu: Grzbiet Główny, Karkonoski Padół Śródgórski i Pogórze Karkonoszy. Analizę prowadzoną przy użyciu programów GIS (GRASS GIS, MicroDEM, SAGA GIS, ILWIS) oparto na cyfrowym modelu wysokościowym (DEM). Wybrano najpopularniejsze wtórne parametry morfometryczne powstałe w efekcie przekształcenia DEM oraz algorytmy klasyfikujące formy terenu: topographic grain (lineamenty rzeźby), curvature (krzywizna), openness (otwarcie), topographic wetness Index TWI (topograficzny wskaźnik wilgotności), topographic position index TPI (topograficzny indeks pozycji), generic landforms. Wyniki przeprowadzonych analiz pozwalają na wydzielenie na badanym obszarze terenów o odmiennych właściwościach, co do tej pory nie było w literaturze przedmiotu odnotowane. Można stwierdzić, że w literaturze geomorfologicznej regionu nie podkreślano dominacji prostego kształtu stoków i przeceniano w udziale ogólnej powierzchni masywu zrównania stokowe. Obraz Padołu i Pogórza na wynikowych mapach morfologicznych ukazał zmieniający się z zachodu w kierunku wschodnim układ obniżeńi kulminacji. W strefie Pogórza doskonale zaznaczył się kratowy układ obniżeńograniczających różnoskalowe elewacje morfologiczne. Spośród zastosowanych w opracowaniu parametrów najpełniejszy obraz geomorfologii Karkonoszy dała procedura TPI. Wynik analizy z zastosowaniem TWI potwierdza wcześniejsze tezy wskazujące na koncentrację wilgoci w strefie dolnych załomów stoku. Tym samym jest to pośredni dowód na słuszność poglądów odnoszących się do zróżnicowania stref głębokiego wietrzenia chemicznego masywu.

Czasopismo: Landform Analysis
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki o ziemi i środowisku
Jednostki fizycznogeograficzne na tle Numerycznego Modelu Terenu i ortofotomapy na przykładzie Wyżyny Śląsko - Krakowskiej

: Autor proponuje, aby w przypadku potrzeby szczegółowego wyznaczania granic jednostek geomorfologiczno-strukturalnych oraz fizycznogeograficznych wykorzystywać do tego celu rzeźbę terenu prezentowaną na NMT (Numerycznych Modelach Terenu) weryfikowaną na ortofotomapie. Prezentowane do tego celu metody badańoparte na NMT jednostek geomorfologiczno-strukturalnych z wykorzystaniem metod GIS, w tym wizualizacji przestrzennej, dają nowe możliwości wyróżniania dokładnych, a czasem nowych podziałów przestrzennych. Metody modelowania i wizualizacji za pomocą oprogramowania komputerowego umożliwiają poszukiwanie linii strukturalnych, zmian nachylenia terenu, linii brzegowych śledzonych zmian w obrębie rzeźby terenu. Pozwala to na znacznie precyzyjniejsze określenie granic zwłaszcza jednostek geomorfologiczno-strukturalnych, ale również fizycznogeograficznych. Problemy GIS-owskie związane ze współczesną zmianą dokładności granic jednostek geomorfologiczno-strukturalnych oraz fizycznogeograficznych analizowane są na przykładzie Wyżyny Śląsko-Krakowskiej.

Czasopismo: Landform Analysis
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki o ziemi i środowisku
Mikrostrukturalne i mikroteksturalne cechy glin lodowcowych jako wskaźnik warunków subglacjalnych na przykładzie stanowiska Lusowo (Pojezierze Poznańskie)

Wielokierunkowym badaniom sedymentologicznym poddano gliny lodowcowe budujące wysoczyznę morenową rozciągającą się na południe od moren czołowych fazy poznańskiej zlodowacenia wisły. Teren badań zlokalizowano około 10 km na NW od Poznania. W jego obrębie zaznacza się obecność wielkoskalowych lineacji glacjalnych, będących efektem funkcjonowania w czasie zlodowacenia wisły szybkiego paleostrumienia lodowego. Przeprowadzono analizy: litofacjalną osadów, uziarnienia, charakteru powierzchni ziarn kwarcu frakcji piaszczystej według Cailleux (1942) i w SEM oraz analizę mikrostrukturalną na podstawie płytek cienkich. Uzyskane wyniki pozwoliły wnioskować o prawdopodobnym źródle osadów. Ponadto uwidoczniła się duża jednorodność osadów pod względem uziarnienia, jak również charakteru obtoczenia i zmatowienia powierzchni ziarn kwarcu frakcji 0,8-1,0 mm oraz znikomy wpływ transportu w środowisku glacjalnym na charakter mikrorzeźby powierzchni ziarn kwarcu. Natomiast wyniki analizy mikrostrukturalnej płytek cienkich pokazały zróżnicowanie glin lodowcowych w profilu pionowym, odpowiadające zmiennym warunkom towarzyszącym akumulacji osadów. Zapis mikrostrukturalny uwidocznił obecność ciągłej, ale o zmiennej miąższości warstwy deformacyjnej. Czynnikiem modelującym zmiany była zawartość i ciśnienie wody porowej.

Czasopismo: Landform Analysis
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki o ziemi i środowisku
Zastosowanie analizy zdjęć lotniczych do rekonstrukcji układu wielokorytowego środkowej Warty

Analiza czarno-białych zdjęć lotniczych pozwoliła na wyróżnienie wśród paleokoryt występujących na powierzchni dna i terasy niskiej doliny Warty trzech ich typów, zróżnicowanych pod względem intensywności fototonu. Koryta te układają się w trzy systemy, zinterpretowane jako wielokorytowe układy rzeki. Badania geomorfologiczne i geologiczne potwierdziły zróżnicowanie morfologiczne, litologiczne i wiekowe wyróżnionych typów koryt. Pozwoliło to na rekonstrukcję zmian układu koryt rzecznych środkowej Warty w młodszym dryasie i holocenie.

Czasopismo: Landform Analysis
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki o ziemi i środowisku
Wykorzystanie wskaźnika stabilności obszarowej zlewni do analizy wybranych cech odpływu i transportu fluwialnego na przykładzie Sufragańca i Silnicy (Kielce)

W pracy wykazano przydatność wskaźnika stabilności obszarowej zlewni (us ), jako wieloelementowego miernika określającego złożoność systemu zlewni (m.in. użytkowanie ziemi, stopieńantropopresji i system drenażu), do analizy wybranych cech odpływu i transportu fluwialnego w warunkach zróżnicowanego zagospodarowania małych zlewni na przykładzie zlewni Sufragańca i Silnicy położonych w dużej części na obszarze miasta Kielce. Wskaźnik ten w zlewniach cząstkowych Sufragańca i Silnicy, o stosunkowo małej antropopresji, kształtował się w granicach od 1669 do 931, a w zurbanizowanych od 68 do 80. Analiza statystyczna wykazała, że wskaźnik us osiągnął wysokie, istotne statystycznie związki między charakterystycznymi odpływami jednostkowymi w zakresie wartości wysokich (NWq, SWq i WWq), średnimi wartościami koncentracji materiału rozpuszczonego (Cd) i zawiesiny (Cs) oraz wskaźnikiem chemicznej (ld) i mechanicznej (ls) denudacji jednostkowej. Jego wartość w granicach 400-500, określona na podstawie przegięcia linii wykresów, wskazuje na znaczącą wówczas utratę stabilności obszarowej badanych zlewni. Omawiany wskaźnik może być wykorzystywany w modelach hydrologicznych, a także podczas analiz wybranych cech odpływu i transportu fluwialnego w małych zlewniach o zróżnicowanym zagospodarowaniu.

Czasopismo: Landform Analysis
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki o ziemi i środowisku
Nowe dane odnośnie do genezy i wieku form stożkopodobnych południowej części Niziny Środkowomazowieckiej

Południowa część Niziny Środkowomazowieckiej wykształcona jest z reguły jako prawie płaska powierzchnia zbudowana z osadów piaszczystych. Została ona określona mianem form stożkopodobnych. Szczegółowa analiza cech teksturalnych wskazała na eoliczne środowisko depozycji osadów. Rozwój form odbywał się w czterech etapach podczas środkowego i górnego vistulianu.

Czasopismo: Landform Analysis
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki o ziemi i środowisku
Analiza zdjęć lotniczych oraz wyników pomiarów geodezyjnych w badaniach dynamiki strefy brzegowej sztucznych zbiorników wodnych : zbiornik Jeziorsko, rzeka Warta

W artykule przedstawiono możliwości zastosowania połączonej analizy zdjęć lotniczych, wyników terenowych pomiarów geodezyjnych oraz technik DGIS, z wykorzystaniem oprogramowania środowiska GIS, w badaniach przekształceń strefy brzegowej zbiornika zaporowego Jeziorsko na Warcie. Metoda ta pozwoliła zrekonstruować stan strefy brzegowej zbiornika w końcowym etapie jego napełnienia, a następnie monitorować dynamikę jej rozwoju w różnych okresach funkcjonowania. Zbiornik Jeziorsko na rzece Warcie został utworzony w latach 1986-1992. Jest to drugi pod względem powierzchni i czwarty pod względem pojemności sztuczny zbiornik wodny w Polsce. Przy maksymalnym napełnieniu akwen ten ma 16 km długości, a jego pojemność wynosi 202,3 mln m3 . W tych warunkach długość brzegów zbiornika wynosi 44,3 km. Zdecydowana większość brzegów nieumocnionych jest aktywna, 67% ma charakter abrazyjny, a 7% akumulacyjny (Banach, Grobelska 2003). Brzegi zbiornika rozwijają się w obrębie silnie zaburzonych glacjalnych i fluwioglacjalnych utworów zlodowacenia środkowopolskiego oraz punktowo w iłach plioceńskich. Zbiornik Jeziorsko cechują wysokie, około 5-metrowe, roczne wahania stanów wody. W badaniach wykorzystano dwie serie zdjęć lotniczych, wykonane w 1991 i 2004 r., przy maksymalnych stanach wody w zbiorniku, ortofotomapę w skali 1:10 000 z 1996 r. oraz mapy topograficzne w skali 1:10 000 przedstawiające stan otoczenia zbiornika przed jego utworzeniem. Prowadzone od 2008 r. pomiary terenowe obejmowały powtarzalne, 2-3 razy w roku: w okresie wczesnowiosennym przy niskim stanie wody, w okresie późnowiosennym przy maksymalnym stanie wody i ponownie przy niskim stanie wody w okresie jesiennym, precyzyjne pomiary geodezyjne za pomocą tachymetru elektronicznego Wild TC 500 firmy Leica, odbiornika DGPS firmy Trimble oraz taśmy mierniczej w obrębie sieci założonych reperów. Otrzymane wyniki opracowano w oprogramowaniu ArcGIS, co pozwoliło na ich doprowadzenie do jednego układu współrzędnych i skali. Dla materiałów fotogrametrycznych po przetworzeniu uzyskano dokładność poziomą 0,5 m. Analiza materiałów fotogrametrycznych oraz pomiarów terenowych pozwoliła na wyliczenie średniego rocznego tempa abrazji brzegu zbiornika Jeziorsko w latach 1991-2004, 2004-2009 oraz współczesnego natężenia tego procesu, tj. w latach 2008-2009. W całym okresie funkcjonowania zbiornika Jeziorsko (lata 1991-2009), krawędź klifu cofnęła się od 4,6 do 25,1 m, tj. od 0,26 do 1,39 m/r., średnio 1 m/r. W pierwszym okresie funkcjonowania zbiornika (lata 1991-2004), tempo abrazji brzegów wynosiło od 0,35 do 1,63 m/r., podczas gdy w latach 2004-2009 wahało się od 0,26 do 1,28 m. Obecne tempo przemieszczania klifu, określone na podstawie pomiarów geodezyjnych wykonywanych w obrębie założonej sieci monitoringowej, wynosi od 0,1 do 0,3 m/r. Punktowo tempo abrazji osiąga 1 m/r.!

Czasopismo: Landform Analysis
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki o ziemi i środowisku
Osady polodowcowe w żwirowni w Paplinie (Wysoczyzna Rawska) w świetle badań teksturalnych

Teren badań znajduje się około 60 km na południowy zachód od Warszawy. Żwirownia w Paplinie zlokalizowana
jest na Wysoczyźnie Rawskiej w strefie wysoczyzny polodowcowej zlodowacenia środkowopolskiego. Badaniom
sedymentologicznym poddano osady polodowcowe odsłaniające się wzdłuż południowo-wschodniej ściany wyrobiska.
Przeprowadzono analizy: uziarnienia, charakteru obtoczenia i zmatowienia powierzchni ziaren kwarcu frakcji 0,5–1,0
mm według Krumbeina (1941) w modyfikacji Goździka (1980) oraz Mycielskiej-Dowgiałło i Woronko (1998), a także
analizę mineralno-petrograficzną frakcji 0,5–1,0 mm według Kenig (1999). Wskaźniki teksturalne, tj.: średnia średnica
(Mz), wysortowanie (σ1), skośność (Sk1) oraz spłaszczenie (KG) obliczono metodą Folka i  Warda (1957) z  wykorzystaniem
programu Gradistat. Uzyskane wyniki pozwoliły na ilościową charakterystykę cech osadu. Zaobserwowano
stosunkowo duże zróżnicowanie badanych osadów: od dominujących osadów drobnoziarnistych deponowanych w niskoenergetycznym
środowisku, charakteryzujących się warstwowaniami przekątnymi i rynnowymi, do osadów gruboziarnistych
deponowanych w środowisku intensywnego przepływu wód z topniejącego lądolodu. Większość osadów
była transportowana w zawiesinie. Zaobserwowana została duża jednorodność osadów ze względu na charakter obtoczenia
i zmatowienia powierzchni ziaren kwarcu oraz skład mineralno-petrograficzny.

Czasopismo: Landform Analysis
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki o ziemi i środowisku
Zastosowanie metody statycznego sondowania w analizie genezy osadów, na przykładzie sandru Gwdy

Przekonsolidowania serii piaszczysto-żwirowych sandru Gwdy-Piławy. Analiza statystyczna wyników prac umożliwiła podział serii glacifluwialnych na trzy grupy, a co za tym idzie umożliwiłą wyznaczenie trzech etapów depozycji serii sandrowych.

Czasopismo: Landform Analysis
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki o ziemi i środowisku
Cyfrowa adaptacja analogowych map geomorfologicznych

W artykule przedstawiono metodykę cyfrowego opracowania analogowych map geomorfologicznych  przy wykorzystaniu systemów informacji geograficznej (GIS). Metoda zaprezentowana została w oparciu o wyniki  prac nad opracowaniem dwóch map geomorfologicznych - Mapy Geomorfologicznej Niziny WielkopolskoKujawskiej (Krygowski 1953) oraz Geomorfologii Pojezierza Myśliborskiego i Niziny Szczecińskiej (Karczewski  1968, 1998). Scharakteryzowane zostały kolejne etapy prac przyjętego postępowania adaptacyjnego. Zwrócono uwagę na możliwe źródła błędów oraz sposoby ich uniknięcia.

Czasopismo: Landform Analysis
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki o ziemi i środowisku