rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Otyłość i jej znaczenie w chorobach układu krążenia Cz. 2. Paradoks otyłości

Wiele badań i obserwacji wskazuje na zróżnicowany wpływ
nadwagi i otyłości na występowanie i rokowanie w chorobach układu krążenia. W poprzedniej części staraliśmy się
przedstawić otyłość i jej patogenny wpływ na powstawanie
chorób układu krążenia, czyli otyłość jako czynnik ryzyka.
W drugiej części przedstawiamy dane o lepszym rokowaniu
w zaawansowanych chorobach układu krążenia u pacjentów
z otyłością. Fenomen ten nazywany jest paradoksem otyłości.
Paradoks otyłości dotyczy nadciśnienia tętniczego (NT), choroby wieńcowej (ChW), zawału serca (ZS), niewydolności serca
(NS). Otyłość wydaje się mieć znaczenie ochronne i przynosić
korzyści w przebiegu choroby. Tkanka tłuszczowa może być
źródłem energii w ciężkich chorobach układu krążenia. Wiążą
się one często z reakcją stresową wymagającą zwiększonego wydatku energetycznego, co przy braku rezerw jest
niemożliwe. Znajduje to potwierdzenie w obserwacjach
klinicznych. Najwyższą śmiertelność stwierdzono wśród
pacjentów z niedowagą i znaczną otyłością (BMI > 35kg/m²),
a najniższą u osób z prawidłową m.c., nadwagą i otyłością
1 stopnia. Paradoks otyłości oznacza więc lepsze rokowanie u osób z nadwagą i otyłością oraz chorobami układu krążenia. Najlepsze wyjaśnienie tego zjawiska można podać na
przykładzie NS, gdzie w sytuacji wyjściowo ujemnego bilansu
energetycznego (niedowaga) w obliczu zaostrzenia choroby
(„zapalenia“) dochodzi do wyczerpania istniejących zasobów.
Oznacza to przewagę katabolizmu, a więc dochodzi do postę-
pującej kacheksji i wcześniejszej śmierci organizmu. Z kolei,
gdy istnieją rezerwy surowca energetycznego (nadwaga,
otyłość) są one wykorzystywane w sytuacji zwiększonego
zapotrzebowania, wtedy organizm łagodniej przechodzi
zaostrzenie NS. Z kolei paradoks nadwagi u osób zdrowych,
oznacza lepszą prognozę w odniesieniu do długości życia.

Czasopismo: Medical Review
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki o kulturze fizycznej
Różnorodność genotypowa i fenotypowa w zespole pierścieniowego chromosomu 21

Wprowadzenie. Zespół pierścieniowego chromosomu 21
należy do grupy chorób zależnych przede wszystkim od konstytucji
genetycznej.
Cel. Celem tej pracy jest usystematyzowanie i synteza
wiadomości dotyczących różnorodności genotypowej
i fenotypowej występującej w tym zespole.
Materiał i metoda. Dokonano systematycznego przeglądu
najnowszego piśmiennictwa odnoszącego się do etiopatogenezy
oraz obrazu klinicznego zespołu pierścieniowego
chromosomu 21.
Wniosek. Zespół pierścieniowego chromosomu 21 charakteryzuje
się zarówno różnorodnością genotypową, jak
i fenotypową. U podłoża zespołu leży złożony i przypadkowy
proces rearanżacji genomu. Posiada on równocześnie cechy
zespołu malformacyjnego i dysplastycznego.

Czasopismo: Medical Review
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki o kulturze fizycznej
Wybrane problemy okresu połogowego – rola położnej środowiskowo-rodzinnej

Cel pracy: próba zdiagnozowania rodzaju i częstotliwości
problemów zdrowotnych pojawiających się u matki i dziecka
w okresie połogu oraz określenie roli położnej środowiskowo
-rodzinnej w ich rozpoznawaniu i rozwiązywaniu.
Materiał i metoda: Badania metodą sondażu diagnostycznego,
z wykorzystaniem autorskiego kwestionariusza ankiety,
przeprowadzono w grupie 100 kobiet, podopiecznych
położnej środowiskowo-rodzinnej. Metodą uzupełniającą
była obserwacja i rozmowa prowadzona w czasie wizyt
patronażowych.
Wyniki: Większość badanych wykazywała prawidłowe
parametry stanu ogólnego (temperatura, tętno, ciśnienie
krwi) i położniczego. Najwięcej rozpoznanych problemów
dotyczyło procesu laktacji. Prawie połowa (41%) oceniła swoją
laktację jako niewystarczającą, tylko jedna trzecia uznała ją
za prawidłową. Tylko 21% respondentek twierdzi, że nie ma
żadnych problemów z brodawkami. Pozostałe zgłaszają ich
tkliwość (39%) i poranienie (35%). Tylko 41% karmi piersią
na żądanie. W przypadku 61% noworodków obserwuje się
nieprawidłowy mechanizm ssania piersi. Analiza aktywności
fizycznej kobiet pozwoliła stwierdzić, że ponad połowa
respondentek (61%) odczuwa ograniczenia w poruszaniu
się. Podobny odsetek przyznaje, że nie ma czasu dla siebie.
Wnioski: 1. Najczęstsze problemy okresu połogowego dotyczą
procesu laktacji. 2. Pomimo edukacji przedporodowej
i wsparcia w czasie wizyt patronażowych, wciąż zbyt mało
kobiet karmi piersią w sposób ekologiczny. 3. Położna środowiskowo-
rodzinna jest pierwszą osobą, która jest w stanie, w czasie wizyt patronażowych, rozpoznać problemy zdrowotne
matki i dziecka, zaplanować, wdrożyć i ocenić sposoby
ich rozwiązania.

Czasopismo: Medical Review
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki o kulturze fizycznej
Potencjał zeta preparatów hemostatycznych TachoComb i Surgicel-Fibrillar krwi i kości zębodołu

Wstęp. Zainteresowania autorów, zjawiskami elektrycznymi
i elektrostatycznymi zachodzącymi w tkankach, narządach
i płynach ustrojowych żywych organizmów oraz człowieka,
od dekady pojawiają się w piśmiennictwie medycznym. Dotyczy
to nie tylko wyjaśnieniu patogenezy chorób, ale również
stosowanych procedur i sposobów leczenia.
Cel. Celem pracy było określenie potencjału zeta, kolagenowo-
fibrynowego opatrunku chirurgicznego TachoComb
i preparatu utlenionej, regenerowanej celulozy Surgicel –
Fibrillar, krwi i kości zębodołu.
Materiał i metoda. Badania przeprowadzono w Zakładzie
Ceramiki i Biomateriałów Instytutu Elektrotechniki we Wrocławiu,
wykorzystując do pomiaru potencjału zeta urządzenia
Zetasizer 2000 – firmy Malvern Instruments (UK). Wnioski. potencjał elektrokinetyczny w funkcji pH i funkcji
temperatury obu badanych hemostatyków posiada ujemny
ładunek. Potencjał zeta w funkcji pH dla TachoComb waha
się od -15, 2 (+ -12)mV do -9, 8 (+ -0,9)mV, dla Surgicel-Fibrillar
przyjmuje średnie wartości 17,5mV. Wartości potencjału
zeta w funkcji temperatury dla TachoComb były nieco wyższe,
średnio 15,9 mV, zaś dla Surgicel-Fibrillar wynosily od -16, 2
(+ - 1, 3)mV do -22, 0 (+ -1, 2)mV.

Czasopismo: Medical Review
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki o kulturze fizycznej
Różnorodność czynników etiologicznych w patogenezie udarów mózgu u dzieci

Zachorowania na udar mózgu w populacji dziecięcej są uznawane
za zjawisko rzadkie, chociaż zwraca się uwagę na zwiększającą
liczbę przypadków. Problemy zbyt dużego upływu
czasu od wystąpienia objawów klinicznych do rozpoznania
udaru mózgu u dzieci, opracowania skutecznej profilaktyki
oraz standardów leczenia, obniżenia śmiertelności i minimalizowania
trwałych uszkodzeń są nadal otwarte. Zrozumienie
złożoności i różnorodności czynników etiologicznych udarów
mózgu może ułatwić rozwiązywanie tych problemów. Artykuł
zawiera próbę usystematyzowania dostępnych w piśmiennictwie
danych na temat różnorodności czynników etiologicznych
w patogenezie udarów mózgu u dzieci. Omówiono:
arteriopatie niezapalne i zapalne; tętniaki wewnątrzczaszkowe
i malformacje wewnątrznaczyniowe; choroby serca; stany
krytyczne; zaburzenia hemostazy i zatorowość; nieprawidłowości
w składzie morfotycznym krwi; zatory: tłuszczowe,
powietrzne, komórkami nowotworowymi, azotem, ciałami
obcymi; choroby metaboliczne, endokrynologiczne, w tym
genetycznie uwarunkowane; inne czynniki ryzyka; udary mózgu
a okres prenatalny i okołoporodowy; leki a udary mózgu.
Zwrócono uwagę na współwystępowanie czynników ryzyka
ze sobą oraz na możliwość modyfikowania niektórych z nich.
Udar mózgu jest zespołem o etiologii wieloczynnikowej, stąd
po ustaleniu jednego czynnika nie należy odstępować od
poszukiwania innych. Znajomość różnorodności czynników
odgrywających rolę w etiopatogenezie udarów mózgu u dzieci jest punktem wyjściowym do ustalenia profilaktyki
pierwotnej i wtórnej mających na celu obniżenie ryzyka zapadalności
oraz nawrotów, jak i leczenia. Najbardziej celowym
postępowaniem zawsze pozostają działania profilaktyczne.

Czasopismo: Medical Review
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki o kulturze fizycznej
Orbitofrontal cortex dysfunction and risk for antisocial behavior: An analytical review

Cel. Celem pracy jest ustalenie zależności pomiędzy dysfunkcją kory czołowo-oczodołowej (OFC) a występowaniem zaburzeń antyspołecznych na podstawie o przeglądu aktualnej
literatury.
Metoda. Materiały odnoszące się do roli dysfunkcji w obrę-
bie OFC w determinowaniu zaburzeń zachowania, w tym
o  charakterze antyspołecznym (dyssocjalnym), zostały
zgromadzone metodą systematycznej kwerendy takich
źródeł, jak MEDLINE, Google Scholar, czasopisma i biblioteki
akademickie.
Wyniki. Rezultaty wielu badań potwierdzają występowanie
zaburzeń antyspołecznych u osób z uszkodzeniem płatów
czołowych mózgu, szczególnie obejmującym struktury OFC.
Przemawia to za występowaniem wyraźnej zależności pomię-
dzy uszkodzeniem w obrębie OFC a zwiększonym ryzykiem
zachowań agresywnych i antyspołecznych.
Wniosek: Dane uzyskane w wyniku badań neuropsychologicznych i neuroobrazowania przeprowadzanych w obrębie
różnych subdyscyplin neuronauki dostarczają dowodów
potwierdzających ważną rolę dysfunkcji OFC jako predyktora
zaburzeń antyspołecznych.

Czasopismo: Medical Review
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki o kulturze fizycznej
Ocena stanu funkcjonalnego pacjentów przed- i 6 miesięcy po wymianie stawu kolanowego

Wstęp. Endoprotezoplastyka jest obecnie najbardziej rozpowszechnioną
metodą leczenia zaawansowanych zmian
zwyrodnieniowych stawów, w tym stawu kolanowego. Jej
głównym celem jest przywrócenie funkcjonalnej niezależności
pacjentów w czynnościach dnia codziennego poprzez
zmniejszenie natężenia bólu i niepełnosprawności.
Cel pracy. Ocena funkcjonalna pacjentów po całkowitej endoprotezoplastyce
stawu kolanowego z uwzględnieniem płci,
wieku, BMI oraz czasu trwania choroby.
Materiał i metoda. W badaniu udział wzięło 70 pacjentów
(59 kobiet, 11 mężczyzn), którzy zostali zakwalifikowani do
zabiegu całkowitej endoprotezoplastyki stawu kolanowego
w wyniku pierwotnych zmian zwyrodnieniowych. Średni wiek pacjentów w badanej grupie wynosił 66,5 roku. Do oceny
funkcjonalnej pacjentów posłużono się skalą VAS, skalą Knee
Injury and Osteoarthritis Outcome Score, Global Rating Scale,
testem Up&Go, testem Five Time Sit to Stand oraz 10-metrowym
testem chodu. Dodatkowo wykonano pomiary zakresów
ruchu stawu kolanowego w kończynie operowanej i nieoperowanej.
Badanie wykonano dwukrotnie; badanie I - tydzień
przed zabiegiem operacyjnym i badanie II - 6 miesięcy po nim.
Do prezentacji uzyskanych wyników badań posłużono się
wartościami średniej, mediany, odchylenia standardowego
oraz współczynnikiem korelacji rang Spearmana. W celu analizy
statystycznej wykorzystano testy nieparametryczne Wilcoxona
i Manna-Whitneya. Poziom istotności statystycznej
został określony jako p < 0,05.
Wyniki. W okresie 6 miesięcy po zabiegu endoprotezoplastyki
stwierdzono poprawę we wszystkich testach i skalach oceny.

Czasopismo: Medical Review
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki o kulturze fizycznej
Przykry zapach z ust (halitosis) – problem nie tylko stomatologiczny

Halitoza – nieprzyjemny zapach z ust jest schorzeniem, które
dotyczy znacznej części populacji niezależnie od krajów
zamieszkania i stref klimatycznych. Są to kłopotliwe objawy
niezależne od wieku, płci i rasy. Nieprzyjemny zapach z ust jest
schorzeniem o złożonej, wieloczynnikowej etiologii, na które
wpływają zarówno czynniki miejscowe, jak i ogólnoustrojowe.
Celem niniejszego opracowania jest przedstawienie
przyczyn, diagnostyki i sposobów zapobiegania i leczenia
nieświeżego oddechu. Z danych piśmiennictwa wynika, że
oprócz postępowania stomatologicznego często wskazane
jest leczenie wielospecjalistyczne.

Czasopismo: Medical Review
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki o kulturze fizycznej
Łagodna symetryczna tłuszczakowatość typu II u 52-letniej pacjentki – opis przypadku i przegląd piśmiennictwa

Łagodna symetryczna tłuszczakowatość (benign symmetrical
lipomatosis - BSL), zwana także chorobą Madelunga lub zespo-
łem Launoisa-Bensauda jest rzadkim schorzeniem o niejasnej
etiologii charakteryzującym się symetrycznym, postępują-
cym przyrostem tkanki tłuszczowej. Choroba częściej dotyka
mężczyzn w przedziale wiekowym 30–60 lat zamieszkujących
tereny basenu Morza Śródziemnego i Europy Wschodniej.
W około 90% przypadków stwierdza się zależność pomię-
dzy nadużywaniem alkoholu a pojawieniem się objawów
chorobowych. Nadwyżki tkanki tłuszczowej najczęściej gromadzą się w okolicy szyi, powodując duszność oraz zaburzenia połykania. Rzadziej tkanka tłuszczowa może gromadzić się w nadmiarze w innych obszarach ciała, z wyjątkiem
dystalnych odcinków kończyn górnych i dolnych. Podstawę
rozpoznania stanowi badanie fiykalne w korelacji z danymi
z anamnezy. W diagnostyce pomocne są badania obrazowe
i badanie histopatologiczne tkanki tłuszczowej pobranej
z miejsc jej nadmiernego rozwoju. U chorych z BSL często
współwystępuje marskość wątroby, zaburzenia gospodarki
węglowodanowej, hiperlipidemia i hiperurykemia, uszkodzenia kanalików nerkowych oraz nieprawidłowości w morfologii
krwi. Jedynym sposobem leczenia jest chirurgiczne usunięcie
nadmiernie rozwiniętych mas tłuszczowych lub liposukcja.
Przedstawiamy przypadek łagodnej symetrycznej tłuszczakowatości u 52-letniej pacjentki wraz z syntetycznym przeglądem piśmiennictwa.

Czasopismo: Medical Review
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki o kulturze fizycznej
Porównanie progu pobudliwości czuciowej i ruchowej nerwu pośrodkowego przy pomocy krzywej i/t

Wstęp. Krzywa i/t jest badaniem elektrodiagnostycznym pozwalającym ocenić stopień uszkodzenia nerwu obwodowego.
Do badania stosuje się prąd stały o impulsach prostokątnych
i trójkątnych. Czas trwania impulsów wynosi od 1000 ms do
0,05 ms.
Celem niniejszego artykułu jest porównanie prawidłowych
wartości parametrów pobudliwości czuciowej i ruchowej
nerwu pośrodkowego przy pomocy krzywej i/t.
Materiał. Przebadano 102 osoby: 70 kobiet i 32 mężczyzn,
średnia wieku wyniosła 23 lata, u których na podstawie badania klinicznego nie stwierdzono zaburzeń w funkcji nerwu
pośrodkowego.
Wyniki. Istnieją różnice w zakresie wartości natężenia prądu
niezbędnego do wywołania reakcji czuciowej i ruchowej dla
impulsów prostokątnych i trójkątnych. Różnice obecne są
również w wartościach: współczynnika i ilorazu akomodacji,
reobazy oraz wartości progowej akomodacji
Przebieg wykresu dla impulsów trójkątnych (o czasie trwania
impulsu 1000 – 0,05 ms) obrazujący pobudliwość czuciową
jest bardziej stromy w porównaniu do wykresu obrazującego
pobudliwość ruchową nerwu pośrodkowego.
Wnioski. Znajomość metodyki wykonania i sposobu interpretacji krzywej i/t może ułatwić fijoterapeutom zrozumienie i
ocenę wyników uzyskanych za pomocą bardziej precyzyjnych
badań, np. elektroneurografiznych. Krzywa i/t jest dostępną
metodą pozwalającą potwierdzić fakt uszkodzenia nerwu obwodowego oraz monitorować przebieg procesu regeneracji i rehabilitacji. Wartości natężenia prądu niezbędne
do wywołania reakcji ruchowej są około 1/3 wyższe niż dla
reakcji czuciowej.

Czasopismo: Medical Review
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki o kulturze fizycznej
Rodzaj znieczulenia stosowanego podczas cięcia cesarskiego w dwóch szpitalach województwa małopolskiego (Polska)

Wprowadzenie. W ostatnich latach obserwujemy wzrost
ilości cięć cesarskich, głównie wykonywanych w trybie planowym.
Najczęstszą metodą znieczulenia wykorzystywaną
w porodzie operacyjnym jest znieczulenie przewodowe,
głównie znieczulenie podpajęczynówkowe.
Cel pracy. Analiza porównawcza sposobów znieczulenia do
cięcia cesarskiego w wybranych dwóch szpitalach województwa
małopolskiego (powiat tarnowski) w roku 2014.
Materiał i metody. Przeprowadzono analizę dokumentacji
medycznej 1097 znieczuleń cięć cesarskich (w tym: wiek,
dane antropometryczne, wartość skali ASA, rodzaj wykonanego
znieczulenia, płyny zastosowane przed znieczuleniem,
rodzaj igły, spadki ciśnienia po wykonanym bloku). Do analizy
zebranych danych użyto testów: parametryczny chi kwadrat,
oraz nieparametryczne testy Kruskala- Wallisa i U Mana- Whitneya. Przyjęto poziom istotności p < 0,05.
Wyniki. Średni wiek kobiet poddawanych zabiegowi cięcia
cesarskiego wyniósł 32,3±5,42. Średnia ocena w skali ASA
badanych kobiet wyniosła1,02±0,15. Najczęściej wybieraną
metodą znieczulenia było znieczulenie przewodowe podpajęczynówkowe,
w grupie B zdecydowanie częściej podczas
znieczulenia podpajęczynówkowego stosowano igłę
26G Standard oraz większą ilość marcainy. Częściej wybieraną
formą nawodnienia pacjentek z grupy B było stosowanie
HAES. Wykazano, że nawodnienie koloidami (HAES) przed
zabiegiem skutkuje mniejszymi spadkami ciśnienia tętniczego
po znieczuleniu.
Wnioski. Znieczulenie podpajęczynówkowe jest najczęstszą
metodą znieczulenia podczas cięcia cesarskiego. Najczęstszym
powikłaniem znieczulenia przewodowego w cięciu
cesarskim był spadek ciśnienia tętniczego krwi. Jako prewencję
hipotonii stosowano nawadnianie płynami koloidowymi
i krystaloidami.

Czasopismo: Medical Review
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki o kulturze fizycznej
Brunatna tkanka tłuszczowa imitująca zmianę rozrostową krezki jelita cienkiego – opis przypadku i przegląd piśmiennictwa

Brunatna tkanka tłuszczowa (ang. brown adipose tissue, BAT)
odgrywa kluczową rolę w procesie termogenezy bezdrżeniowej.
W przeszłości uważano, iż BAT występuje tylko
u noworodków i dzieci, jednak najnowsze techniki obrazowania
dostarczają dowodów na obecność BAT również
u osób dorosłych. Brunatna tkanka tłuszczowa lokalizuje
się głównie w okolicy nadobojczykowej oraz szyi. Znacznie
rzadziej obecność BAT można stwierdzić w okolicy aorty,
nerek i nadnerczy oraz w obrębie sieci większej i okrężnicy.
Diagnostyka obecności tego typu tkanki tłuszczowej opiera
się głównie na badaniach obrazowych i badaniu histopatologicznym. W pracy przedstawiono rzadki przypadek 60-letniej chorej
z dolegliwościami bólowymi w obrębie jamy brzusznej,
diagnozowanej m.in. w kierunku zmiany rozrostowej krezki
jelita cienkiego, która okazała się ogniskiem brunatnej tkanki
tłuszczowej. Opis uzupełniono syntetycznym przeglądem
piśmiennictwa.

Czasopismo: Medical Review
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki o kulturze fizycznej
Wole guzowate olbrzymie – opis przypadku

Wole guzowate nietoksyczne to choroba tarczycy, w której
dominują ogniskowe zaburzenia jej budowy, wynikające
najczęściej z rozrostu oraz ze zmian zwyrodnieniowych
lub zwłóknienia, bez zaburzeń czynności tarczycy. O wolu
mówimy wówczas, gdy jego objętość w obrazie ultrasonograficznym
wynosi > 20ml u kobiet i > 25ml u mężczyzn.
Schorzenie to postępuje powoli i latami może nie powodować
zaburzeń czynności tego narządu. Oznaczenie stężenia
hormonu tyreotropowego (TSH) jest pierwszorzutowym
i podstawowym badaniem w ocenie czynności tego gruczołu.
Natomiast objawy dużego wola mogą być związane z przesunięciem
i uciskiem tarczycy na tchawicę, przełyk czy naczynia
szyjne. Podstawowym badaniem weryfikującym zmiany
w obrębie gruczołu jest ultrasonografia jako nieinwazyjna
i powszechnie dostępna metoda obrazowa w połączeniu
z biopsją aspiracyjną cienkoigłową. Pacjenci z wolem guzowatym
nadczynnym lub objawami uciskowymi powinni być
leczeni radykalnie – operacyjnie lub przy pomocy radiojodu.
W artykule przedstawiony jest opis przypadku pacjentki,
która została przyjęta do szpitala z powodu wola olbrzymiego
z objawami uciskowymi. Choroba postępowała u chorej przez
wiele lat, ale dopiero ograniczona ruchomość szyi i duszność
nasilająca się w pozycji leżącej na wznak spowodowały, iż
pacjentka zgłosiła się do lekarza. W badaniu fizykalnym
uwagę zwracała asymetryczna szyja, ze znacznie powiększonym obwodem, o guzowatej powierzchni i z widocznymi
poszerzonymi naczyniami żylnymi. U opisywanej pacjentki
z uwagi na występujące objawy uciskowe, bardzo dużą masę
gruczołu oraz eutyreozę zdecydowano o radykalnym leczeniu
operacyjnym, które przyniosło znaczną poprawę jakości życia
pacjentki.

Czasopismo: Medical Review
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki o kulturze fizycznej
Wpływ wybranych czynników społeczno-demograficznych na jakość życia pacjentów po udarze mózgu – doniesienie wstępne

Wstęp i cel pracy: Celem pracy była ocena wpływu wybranych
czynników społeczno-demograficznych (wiek, płeć, stan
cywilny, miejsce zamieszkania, źródło utrzymania, warunki
mieszkaniowe) na jakość życia osób po udarze mózgu.
Materiał i metoda: Badaniem objęto 60 pacjentów po pierwszym,
półkulowym udarze mózgu leczonych w 2012 roku w
oddziale rehabilitacji w szpitalu wojewódzkim. Pomiaru jakości
życia dokonano za pomocą polskiej wersji Skali Jakości Życia
po Udarze Mózgu, która umożliwia uzyskanie profilu jakości
życia w zakresie dwunastu podskal oraz ogólnej jakości życia.
Wyniki: Jakość życia po udarze bardzo znacząco pogarsza
się z wiekiem (rS= - 0,395; p<0,001). Najlepszą jakością życia
wykazują się osoby aktywne zawodowo ( x = 4,04), tak więc
źródło utrzymania bardzo silnie warunkuje jakość życia (F =
7,293; p<0,001). Warunki mieszkaniowe badanych wpływają
także znamiennie na jakość życia (F = 3,715; p<0,05). Im lepsze
warunki mieszkaniowe (przeciętne x = 2,77; dobre x = 2,96;
bardzo dobre x = 3,69), tym lepsza jakość życia.
Wnioski: Badanie wykazało zależność jakości życia od wieku,
warunków mieszkaniowych, a także od źródła utrzymania.
Płeć oraz miejsce zamieszkania nie warunkują jakości życia
badanych w żadnej z ocenianych sfer.

Czasopismo: Medical Review
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki o kulturze fizycznej
Rozwój otłuszczenia ciała u dzieci i młodzieży z Rzeszowa oraz jego zmienność na przestrzeni 35 lat

Wstęp. Pozytywnym miernikiem stanu zdrowia jest stopień
i rodzaj otłuszczenia ciała. Cel badań. Ocena rozwoju otłuszczenia
dzieci i młodzieży, obojga płci, z Rzeszowa, w wieku
od 4 do 18 lat oraz jego zmiany w przeciągu ostatnich 35 lat.
Materiał i metody. W latach 2013/2014 przebadano łącznie
1563 dzieci z Rzeszowa. Zmierzono grubość trzech fałdów
tłuszczowych: nad mięśniem trójgłowym ramienia, w okolicy
pępka, pod łopatką, obliczono całkowite otłuszczenie ciała.
Dane poddano analizie statystycznej. Porównano do danych
zgromadzonych w poprzednich latach: 1978/79, 1993/1994,
2003/2004. Wyniki. Do wieku wczesnoszkolnego przyrosty
fałdów skórno-tłuszczowych są stabilne. W wieku od 11–12 lat
u obojga płci stwierdzono, statystycznie znamienny, większy
przyrost fałdów skórno-tłuszczowych nad mięśniem trójgłowym
ramienia oraz globalnego otłuszczenia ciała. U chłopców
w tym przedziale wiekowym zjawisko to dotyczy fałdu w
okolicy pępka, a u dziewcząt podłopatkowego. Od 14 do 15 roku życia u chłopców obserwuje się przyspieszony rozwój
fałdu podłopatkowego, a u dziewcząt w okolicy pępka. Obok
przyrostów otłuszczenia stwierdzono jego spadki. W okresie
pokwitania wartości odchylenia standardowego są najwyższe.
Analiza porównawcza wykazała, że w przedziale czasowym
1978/79-2013/14 u chłopców i dziewcząt tendencja
wzrostowa otłuszczenia utrzymuje się w przypadku wszystkich
zmierzonych fałdów skórno-tłuszczowych. U obu płci
w okresie analizowanego 35-lecia utrzymuje się wzrost całkowitego
otłuszczenia ciała, natomiast w okresie ostatniego
10-lecia ulega wyhamowaniu. Wnioski. 1. Rozwój otłuszczenia
u dzieci i młodzieży z Rzeszowa charakteryzuje się zróżnicowaniem
międzypłciowym, dużą zmiennością w okresie
pokwitania. 2. W rozwoju otłuszczenia do wieku wczesnoszkolnego
obserwowane są stopniowe jego przyrosty, a następnie,
nie tylko znamiennie statystycznie przyrosty, ale również
spadki (wahania otłuszczenia). 3. Można stwierdzić, że u obu
płci w okresie analizowanego 35-lecia utrzymuje się akceleracja
otłuszczenia ciała, chociaż w okresie ostatniego 10-lecia
ulega ona wyhamowaniu.

Czasopismo: Medical Review
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki o kulturze fizycznej