rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Wspólne warsztaty projektowe Wydziału Architektury i Sztuk Pięknych Krakowskiej Akademii im. Andrzeja Frycza Modrzewskiego i Katedry Architektury na Wydziale Inżynierii i Projektowania Uniwersytetu Hosei w Tokio. Doświadczenia dydaktyczne i refleksje naukowo-badawcze

Celem artykułu jest analiza przebiegu i ocena rezultatów działań w ramach warsztatów projektowych przeprowadzonych wiosną 2020 r., w czasie pandemii Covid-19, ze studentami Wydziału Architektury Krakowskiej Akademii im. Andrzeja Frycza Modrzewskiego oraz Katedry Architektury na Wydziale Inżynierii i Projektowania Uniwersytetu Hosei w Tokio. Tematem warsztatów było badanie pojęcia mieszkalnictwa publicznego w XXI w. na przykładzie osiedla Nishi-Yamato Danchi zbudowanego w Tokio w latach 1960–1970. W badaniu wykorzystano materiały zebrane przez autora – uczestnika i obserwatora warsztatów. Wyniki badań potwierdzają możliwości praktycznego wykorzystania ogólnodostępnych zasobów wizualizacji powierzchni ziemi, uzyskanych dzięki teledetekcji lotniczej i satelitarnej, oraz efektywnego komunikowania się przez Internet w czasie działalności dydaktycznej. Międzynarodowe warsztaty projektowe poszerzyły wiedzę uczestników na temat architektury mieszkaniowej, skłoniły do poprawy jakości kształcenia studentów, były także źródłem tematów badawczych np. dotyczących architektury transkulturowej.

Czasopismo: Państwo i Społeczeństwo
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
Koncepcje rewitalizacji trzech fragmentów dzielnicy Chaoyang w Pekinie : Ritan Parku , ulicy Yabaolu i meczetu Nanxiapo. O nowatorskich doświadczeniach polsko-chińskich warsztatów projektowych

W ramach współpracy Wydziału Architektury i Sztuk Pięknych Krakowskiej Akademii im. Andrzeja Frycza Modrzewskiego z Tsinghua University School of Architecture w Pekinie zorganizowane zostały polsko- -chińskie warsztaty projektowe, które odbyły się w semestrze letnim w 2019 r. Tematami były zagadnienia wynikające z transformacji ekonomicznej, gospodarczej i kulturowej Pekinu, w konsekwencji implikującej konieczność znalezienia nowych rozwiązań urbanistyczno-architektonicznych. Polscy i chińscy studenci pod kierunkiem kadry naukowej swoich uczelni opracowali koncepcyjne projekty rewitalizacji trzech wybranych obszarów miejskich w dzielnicy Chaoyang w Pekinie: Ritan Parku, ulicy Yabaolu i obszaru meczetu Nanxiapo. Na prace projektowe przewidziano jeden semestr. Efekty warsztatów zostały zaprezentowane w czasie przeglądu prac w czerwcu 2019 r. na Wydziale Architektury i Sztuk Pięknych KAAFM, który chińscy studenci odwiedzili wraz ze swoim koordynatorem projektu. Celem artykułu jest analiza doświadczeń zgromadzonych podczas pracy dydaktycznej, porównanie efektów rozwiązań projektowych polskich i chińskich studentów, określenie różnic wynikających z odmiennych kultur i podejść projektowych oraz przedstawienie uzyskanych rezultatów.

Czasopismo: Państwo i Społeczeństwo
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
Skuteczność stosowania niektórych zabiegów profilaktycznych w zapobieganiu kokcydiozy brojlerów

Stwierdzenie oocyst inwazyjnych na fermie mimo przeprowadzenia mycia, sprzątania i dezynfekcji wskazuje na małą skuteczność tych zabiegów, która może być wynikiem:
1) niedokładnego usuwania ściółki oraz brudu i zaniecz szczeń, co utrudnia penetrację środka dezynfekującego i zmniejsza jego efekt działania,
2) użycia mało skutecznego lub w nieodpowiednim stężeniu środka dezynfekcyjnego,
3) niedokładność w przeprowadzaniu dezynfekcji na fermie . Podkreślić wreszcie należy konieczność jednoczesnego przeprowadzenia akcji na całej fermie.

Czasopismo: Wiadomości Parazytologiczne
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki biologiczne
Modyfikacja celów polityki regulacyjnej w Europejskim kodeksie łączności elektronicznej

Przedmiotem artykułu jest analiza zmodyfikowanych celów polityki regulacyjnej określonych w EKŁE. Kluczowe zmiany obejmują kwestie promowania inwestycji w sieci o bardzo dużej przepływności, a także wzmocnienie celu polegającego na budowie jednolitego rynku wewnętrznego. Z kolei rosnąca rola platform internetowych skutkuje próbą objęcia regulacjami dla sektora łączności elektronicznej dostawców usług OTT. Autor analizuje jakie przyczyny stoją za zmianami w stosunku do dotychczasowej polityki regulacyjnej, a także jaki może być ich wpływ na funkcjonowanie rynku łączności elektronicznej w UE.

Czasopismo: internetowy Kwartalnik Antymonopolowy i Regulacyjny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki prawne
Inwestycje w sieci o bardzo dużej przepustowości

W artykule oceniono unormowanie inwestycji w sieci o bardzo dużej przepustowości w Europejskim kodeksie łączności elektronicznej w świetle istniejącej literatury naukowej. Zauważono, że zarówno osłabienie regulacji asymetrycznej, jak i wzmocnienie regulacji symetrycznej mogą w praktyce mieć konsekwencje dla jakości i dostępności detalicznych usług łączności elektronicznej. Implementacja EKŁE w prawie polskim musi więc być przemyślana i staranna. Zauważono, że nie wymaga ona uchwalenia nowej ustawy w miejsce prawa telekomunikacyjnego z 2004 roku. Ustawa ta wymaga jednak nowelizacji i w tym zakresie wskazano, które przepisy należy zmienić, a które dodać.

Czasopismo: internetowy Kwartalnik Antymonopolowy i Regulacyjny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki prawne
Krajowy organ regulacyjny w świetle Europejskiego kodeksu łączności elektronicznej

Od samego początku ustanowienia europejskich ram prawnych dla rynku telekomunikacyjnego organy regulacyjne odgrywają na nim pierwszoplanową rolę. Ich cele zmieniają się od czasu przyjęcia nowych ram regulacyjnych. W 2018 r. przyjęto nową dyrektywę UE 2018/1972 z 11 grudnia 2018 r. ustanawiającą Europejski kodeks łączności elektronicznej (dalej: EKŁE). Dyrektywa ta wskazuje krajowy organ regulacyjny jako główny organ odpowiedzialny za realizację celów regulacyjnych. Celem niniejszego artykułu jest scharakteryzowanie wybranych części EKŁE odnoszących się do krajowego organu regulacyjnego. W tekście przedstawiono kluczowe elementy prawne nowych ram regulacyjnych. Po pierwsze, wykazano ewolucję krajowych organów regulacyjnych w prawie UE. Wynika to z faktu, że pozycja instytucjonalna krajowego organu regulacyjnego stale rośnie. Po drugie, przedstawiono ogólne cele EKŁE oraz sposób, w jaki krajowe organy regulacyjne przyczyniają się w ramach swoich kompetencji do osiągnięcia celów dyrektywy. Po trzecie, przeanalizowano niezależność krajowych organów regulacyjnych. Dotychczas w prawie UE podkreślano, że istnieje potrzeba wzmocnienia niezależności krajowych organów regulacyjnych. W artykule przedstawiono, w jaki sposób wzmocniono niezależność krajowych organów regulacyjnych. Po czwarte, zadania krajowych organów regulacyjnych w zakresie świadczenia usługi powszechnej na rynku. Ostatnia piąta część koncentruje się na współpracy między krajowymi organami regulacyjnymi i innymi właściwymi organami w zakresie wykonywania zadań regulacyjnych określonych w EKŁE.

Czasopismo: internetowy Kwartalnik Antymonopolowy i Regulacyjny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki prawne
Europejski kodeks łączności elektronicznej – kategoryzacja usług łączności elektronicznej

Definicja usługi łączności elektronicznej wyznacza zakres stosowania Europejskiego kodeksu łączności elektronicznej. Tym samym określa granice kompetencji Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej oraz prawa i obowiązki uczestników rynku. Mimo jasnych oczekiwań tak doktryny, jak i judykatury nowa definicja nie spełnia pokładanych w niej nadziei. Jednoczesne zachowanie kryterium technologicznego (przekazywanie sygnałów w sieciach łączności elektronicznej) z wprowadzeniem kryterium funkcjonalnego (usługa łączności interpersonalnej) pogłębia trudności interpretacyjne. Nie stanowi tym samym rewolucyjnego środka, który miał zapewnić realizację celów wyznaczanych dyrektywie.

Czasopismo: internetowy Kwartalnik Antymonopolowy i Regulacyjny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki prawne
Usługa powszechna w Europejskim kodeksie łączności elektronicznej

Przyjęty w 2018 roku Europejski kodeks łączności elektronicznej wprowadza istotne zmiany w zakresie regulacji dotyczącej świadczenia usługi powszechnej. Zmiany dotyczą w szczególności usług wchodzących w skład usługi powszechnej, podmiotów uprawnionych do korzystania z jej funkcjonalności oraz sposobów zapewnienia przez krajowy organ regulacyjny wymogów przewidzianych dla usługi powszechnej. Celem niniejszego artykułu jest przedstawienie nowych regulacji dotyczących usługi powszechnej w zestawieniu z aktualnie obowiązującymi. Takie porównanie ułatwia uchwycenie istoty usługi powszechnej ujętej w nowych przepisach.

Czasopismo: internetowy Kwartalnik Antymonopolowy i Regulacyjny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki prawne
Wpływ Europejskiego kodeksu łączności elektronicznej na ochronę danych osobowych i prywatności użytkowników usług OTT-1 (usług łączności interpersonalnej)

Wejście w życie Europejskiego kodeksu łączności elektronicznej ma ogromne znaczenie dla ochrony prywatności użytkowników usług Over-the-Top (OTT), określanych również jako „usługi świadczone ponad siecią”, które kwalifikują się jako usługi łączności interpersonalnej (art. 2 pkt 5). Przykładem takich usług są m.in. komunikatory i poczta internetowa. Ograniczenia przewidziane w art. 5, 6 i 9 dyrektywy 2002/58/WE („dyrektywa o prywatności i łączności elektronicznej”) mają bezpośrednie zastosowanie do dostawców tych usług. W konsekwencji w większości przypadków przetwarzanie informacji zawartych w łączności elektronicznej i powiązanych metadanych wygenerowanych w trakcie świadczenia usług OTT-1 wymaga zgody użytkownika. Jedyne wyjątki mogą być prawnie dozwolone zgodnie z art. 15 ust. 1 dyrektywy o prywatności i łączności elektronicznej.

Czasopismo: internetowy Kwartalnik Antymonopolowy i Regulacyjny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki prawne
Cyberbezpieczeństwo – sektorowe aspekty regulacyjne

Niniejszy artykuł poświęcony jest analizie regulacyjnej postanowień ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o krajowym systemie cyberbezpieczeństwa. Celem artykułu jest wykazanie – po pierwsze, że w przypadku powołanej ustawy mamy do czynienia z tzw. regulacją sektorową, która nakierowana jest na wypracowanie innych celów niżeli zapewnienie konkurencji w obrębie rynku (jak ma to miejsce w przypadku klasycznej regulacji gospodarczej). Po drugie, wykazanie, że w przypadku celu, jakim jest cyberbezpieczeństwo, mamy do czynienia z wypracowywaniem tego celu w sposób wyłącznie pośredni. Po trzecie wreszcie, celem niniejszego opracowania jest przedstawienie instytucji służących zapewnieniu cyberbezpieczeństwa, tj. scharakteryzowanie i ocena obowiązków operatorów usług kluczowych i dostawców usług cyfrowych.

Czasopismo: internetowy Kwartalnik Antymonopolowy i Regulacyjny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki prawne
Obowiązki przedsiębiorców telekomunikacyjnych w zakresie cyberbezpieczeństwa

W artykule przedstawiono status przedsiębiorców telekomunikacyjnych w sprawach dotyczących cyberbezpieczeństwa z uwzględnieniem przepisów Unii Europejskiej i przepisów krajowych. Mimo wyłączenia przedsiębiorców telekomunikacyjnych z zakresu stosowania ogólnych przepisów o cyberbezpieczeństwie, podmioty te są w ramach regulacji sektorowej zobowiązane do realizacji obowiązków zabezpieczającymi sieci, usługi i komunikaty przed zagrożeniami, eliminowania tych zagrożeń oraz informowania użytkowników usług i organów państwowych o występujących zagrożeniach. Prezes UKE zapewnia przepływ informacji o incydentach w sektorze telekomunikacyjnym do właściwych organów w krajowym systemie cyberbezpieczeństwa.

Czasopismo: internetowy Kwartalnik Antymonopolowy i Regulacyjny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki prawne
Odpowiedzialność dostawcy usług cyfrowych w Krajowym Systemie Cyberbezpieczeństwa

W artykule autor przedstawia zagadnienie odpowiedzialności dostawców usług cyfrowych za naruszenie zasad cyberbezpieczeństwa. Omówione zostały obowiązki dostawców usług cyfrowych wynikające z przepisów ustawy o krajowym systemie cyberbezpieczeństwa w kontekście ochrony użytkowników oraz sankcje, jakie grożą dostawcom usług cyfrowych na gruncie tej regulacji. Poruszona została kwestia ochrony użytkowników usług cyfrowych z perspektywy przepisów ochrony danych osobowych oraz sankcje wynikające z tych regulacji. Autor analizuje również szczególną odpowiedzialność dostawców usług cyfrowych względem konsumentów.

Czasopismo: internetowy Kwartalnik Antymonopolowy i Regulacyjny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki prawne
Kompetencje Prezesa UODO w zakresie cyberbezpieczeństwa w świetle polskich i unijnych regulacji prawnych

W ramach niniejszego opracowania przedstawiono status i kompetencje organu nadzorczego powołanego w celu ochrony podstawowych praw i wolności osób fizycznych związanych z przetwarzaniem danych osobowych. Dokonana analiza przeprowadzona została z perspektywy przepisów prawa polskiego i unijnego, ze szczególnym uwzględnieniem RODO. Jednocześnie podjęto próbę określenia pozycji i kompetencji Prezesa UODO, działającego jako polski organ nadzorczy w sferze ochrony danych osobowych, w ramach krajowego systemu cyberbezpieczeństwa.

Czasopismo: internetowy Kwartalnik Antymonopolowy i Regulacyjny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki prawne
Sztuczna inteligencja w innowacjach fi nansowych – aspekty prawne i regulacyjne

Celem artykułu jest przeanalizowanie prawnych konsekwencji wdrażania nowoczesnych technik przetwarzania danych, w szczególności uczenia maszynowego oraz analizy dużych zbiorów danych (Big Data) w sektorze innowacji finansowych (fintech). Techniki te stanowią nie tylko tworzą nowe możliwości monetaryzacji danych po stronie podmiotów funkcjonujących w sektorze finansowym, lecz także ujawniają nowe wyzwania regulacyjne i nadzorcze.

Czasopismo: internetowy Kwartalnik Antymonopolowy i Regulacyjny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki prawne
Cyberbezpieczeństwo wyrobów medycznych w świetle rozporządzenia 2017/745

Specyfika wyrobów medycznych wymaga, aby ich producenci kładli szczególny nacisk na kwestie związane z bezpieczeństwem ich stosowania. Jednocześnie rozwój technologii informatycznych, a szczególnie Internetu rzeczy, spowodował że w medycynie powszechnie zaczęto wykorzystywać wyroby komunikujące się za pośrednictwem sieci, także takie, które są na stałe do niej podłączone. Budzi to uzasadnione pytanie w zakresie ich zabezpieczenia z perspektywy cyberbezpieczeństwa. Niniejszy artykuł jest próbą analizy tego zagadnienia z perspektywy przepisów rozporządzenia 2017/745, które wchodzi w życie w maju 2020 roku. W jego ramach zostanie zarysowana problematyka związana z korzystaniem z wyrobów medycznych w perspektywie zagrożeń, których źródłem jest Internet oraz obecny stan prawny dotyczący badania wyrobów medycznych pod kątem cyberbezpieczeństwa. Ponadto zostaną przeanalizowane przepisy dotyczące definicji wyrobu medycznego, w szczególności przesłanek uznających oprogramowanie za samodzielny wyrób, zasady klasyfikacji wyrobów medycznych oraz zasady ich wprowadzania do obrotu a następnie nadzorowania urządzeń będących w obrocie. Osią wspólną analiz jest pytanie o zasady stwierdzenia bezpieczeństwa z perspektywy zagrożeń płynących z sieci.

Czasopismo: internetowy Kwartalnik Antymonopolowy i Regulacyjny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki prawne
Stabilność współpracy transgranicznej w Polsce w wymiarze tematycznym i przestrzennym

Głównym celem pracy była identyfikacja prawidłowości związanych z wybranymi aspektami stabilności współpracy transgranicznej na przykładzie pograniczy Polski. Podstawą analizy było kompleksowe badanie projektów współpracy transgranicznej Interreg, EWT, EIS, EISP realizowanych w latach 2007–2013 i 2014–2020. Badaniem objęto łącznie około 1500 projektów w zakresie stabilności przedmiotu współpracy oraz stabilności struktur przestrzennych współpracy. Analiza pozwoliła stwierdzić częściową stabilność w odniesieniu do wybranych kategorii tematycznych realizowanych projektów oraz stabilność przestrzenną w zakresie rozmieszczenia beneficjentów współpracy według miejscowości.

Czasopismo: Studia Regionalne i Lokalne
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Pojęcie apelacji i kasacji co do środka karnego w postępowaniu w sprawach o przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe – glosa do wyroku Sądu Najwyższego z 8.02.2019 r., IV KK 295/18

W komentowanym orzeczeniu Sąd Najwyższy stanął na stanowisku, że wymierzony w postępowaniu w sprawie o przestępstwo skarbowe przepadek urządzeń służących do gry na automatach nie stanowi środka karnego, w związku z czym kasacja wniesiona przeciwko orzeczeniu w części dotyczącej kary nie obejmuje rozstrzygnięcia dotyczącego przepadku w trybie rozszerzania zakresu zaskarżenia na podstawie art. 447 § 2 Kodeksu postępowania karnego. W pracy tej przedstawiono argumenty na rzecz uznania tego stanowiska za błędne oraz przeanalizowano różnice w zakresie regulacji środków karnych na gruncie powszechnego prawa karnego i prawa karnego skarbowego, a także wskazano propozycje niezbędnych w tym względzie zmian w ustawodawstwie.

Czasopismo: Prawo w Działaniu
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
Propozycja zmian w art. 60 Kodeksu karnego (o właściwe ujęcie podstawy nadzwyczajnego złagodzenia kary)

Niniejszy artykuł zawiera propozycję ograniczenia w Kodeksie karnym podstaw zastosowania nadzwyczajnego złagodzenia kary do tzw. ogólnej podstawy stosowania tej instytucji.

Czasopismo: Prawo w Działaniu
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
Wybrane problemy związane z definicją groźby bezprawnej (art. 115 § 12 Kodeksu karnego)

Celem artykułu jest krytyczna analiza art. 115 § 12 k.k., który definiuje groźbę bezprawną. Odesłanie do art. 190 k.k. powoduje, że zakres pojęcia „groźby bezprawnej” jest za wąski, ponieważ nie obejmuje groźby popełnienia wykroczenia na szkodę zagrożonego lub jego osób najbliższych, a także groźby popełnienia przestępstwa na szkodę innych podmiotów. Obecna regulacja wywołuje wątpliwości w zakresie pojęcia „postępowania karnego”, co wymaga doprecyzowania. De lege lata tylko groźba bezprawna w formie groźby z art. 190 k.k. wymaga wystąpienia obawy spełnienia groźby, ale w przypadku niewystąpienia tej obawy możliwa jest odpowiedzialność za usiłowanie przestępstwa. Powyższe wnioski nakazują postulować zmianę legislacyjną art. 115 § 12 k.k., ponieważ jest on w wielu przypadkach dysfunkcjonalny.

Czasopismo: Prawo w Działaniu
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
Prostytucja, usługi seksualne i przestępstwa okołoprostytucyjne w prawie karnym – próba uporządkowania pojęć

Celem badań przedstawionych w artykule jest analiza pojęcia „prostytucji” i „usługi seksualnej” oraz próba przeniesienia wyników tej analizy na grunt tzw. przestępstw okołoprostytucyjnych stypizowanych w polskim Kodeksie karnym. W związku z tym w artykule zanalizowano treść art. 203 i 204 Kodeksu karnego. Posłużono się tu przede wszystkim metodą dogmatycznoprawną oraz derywacyjną koncepcją wykładni prawa. Główną tezą, którą udało się sformułować w artykule, jest stwierdzenie braku spójnego stanowiska doktryny i orzecznictwa prawa karnego co do zakresu pojęcia „prostytucja”. Zwrócono również uwagę na zjawisko tzw. prostytucji miękkiej i wątpliwości, jakie mogą powstać na gruncie przestępstw okołoprostytucyjnych w związku z tą formą usług seksualnych.

Czasopismo: Prawo w Działaniu
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
Sprzeczność interesów oskarżonych a swoboda wyboru obrońcy

Celem niniejszej publikacji jest analiza regulacji dotyczącej sytuacji kolizyjnej pomiędzy interesami kilku oskarżonych, którzy korzystają z pomocy tego samego obrońcy. Prawo do obrony stanowi fundamentalną zasadę procesu karnego. W związku z tym relacja pomiędzy oskarżonym a jego obrońcą korzysta z daleko posuniętej ochrony przed ingerencją organów procesowych. Tylko w skrajnym wypadku, kiedy interesy procesowe kilku oskarżonych reprezentowanych przez tego samego obrońcę pozostają ze sobą w sprzeczności, ustawodawca przewiduje konieczność zerwania tego stosunku. W takiej sytuacji sąd wydaje postanowienie, zakreślając oskarżonym termin do ustanowienia innych obrońców, albo z urzędu wyznacza innego obrońcę. Stwierdzenie sprzeczności interesów jest wyjątkiem od fundamentalnej zasady swobody wyboru obrońcy i z uwagi na charakter tej regulacji musi być traktowane w sposób ścisły, w trakcie przyjęcia podczas badania tej okoliczności wyjściowego założenia o nieistnieniu kolizji. Konieczność ingerencji w trybie art. 85 § 2 Kodeksu postępowania karnego pojawia się tylko w wypadku kategorycznego ustalenia, że obrona jednego ze współoskarżonych musiałaby w sposób nieuchronny narażać dobro innego oskarżonego i czyniłaby jednoczesną obronę kilku oskarżonych zadaniem realnie niemożliwym. Jeśli natomiast obrońca kilku oskarżonych może bez szkody dla procesowych interesów oskarżonych realizować obronę, która w swej linii nie wymaga dyskwalifikowania wiarygodności wyjaśnień (lub ich części) któregokolwiek z tych oskarżonych, to nie skutkuje to sprzecznością interesów.

Czasopismo: Prawo w Działaniu
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
Przepis art. 240 § 1 Kodeksu karnego a tajemnica obrończa, adwokacka, radcowska i tajemnica spowiedzi

W pracy podjęto próbę udzielenia odpowiedzi na pytanie, w jakim stosunku względem siebie pozostają tajemnica obrończa/adwokacka/radcowska/spowiedzi i obowiązek zawiadomienia o przestępstwie, ściślej: w jakim stosunku względem siebie pozostają normy prawne wysłowione w art. 178 Kodeksu postępowania karnego (oraz innych przepisach) i w art. 240 § 1 Kodeksu karnego. Metodą badawczą wykorzystaną w pracy jest metoda dogmatycznoprawna. W wyniku przeprowadzonych rozważań ustalono, że: 1) obrońca / adwokat / radca prawny / duchowny, nie zawiadamiając niezwłocznie organu powołanego do ścigania przestępstw o fakcie popełnienia jednego z czynów zabronionych wymienionych w art. 240 § 1 k.k., nie przekracza żadnej prawnokarnej normy sankcjonowanej (zwłaszcza tej wymienionej w art. 240 § 1 k.k.), a to z uwagi na to, iż nie narusza reguł postępowania także wobec dobra prawnego w postaci prawidłowego funkcjonowania wymiaru sprawiedliwości; 2) przepisy art. 178 k.p.k., art. 6 ust. 1–3 ustawy – Prawo o adwokaturze, art. 3 ust. 3–5 ustawy o radcach prawnych, art. 86 § 1 k.p.k., art. 180 § 2 k.p.k. nie stanowią przepisów modyfikujących zakres zastosowania bądź normowania normy sankcjonowanej wysłowionej w art. 240 § 1 k.k. (tym bardziej zaś nie stanowią okoliczności uniemożliwiających przyjęcie bezprawności ludzkiego zachowania się, czyli kontratypów; niemożliwe jest również skorzystanie w ich kontekście z reguły lex specialis derogat legi generali). Potwierdzają one wyłącznie wysoką rangę i społeczną akceptację tajemnicy obrończej, adwokackiej, radcowskiej i tajemnicy spowiedzi.

Czasopismo: Prawo w Działaniu
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
Podstęp jako jedna z form przestępstwa zgwałcenia – zagadnienia wybrane

W artykule dokonano rewizji prezentowanych w polskiej literaturze i orzecznictwie twierdzeń dotyczących podstępnego zgwałcenia. Uznano, że na gruncie art. 197 § 1 Kodeksu karnego słowo „podstęp” koduje zarówno element przedmiotowy, jak i podmiotowy. Aby bowiem zaistniał podstęp, sprawca musi celowo wprowadzać ofiarę w błąd lub taki błąd wyzyskiwać. Ponadto w artykule zgłoszono propozycję, by pewne grupy przypadków, które dotychczas nie były traktowane jako podstępne zgwałcenia, oceniać jako realizujące znamiona czynu z art. 197 § 1 k.k. Wreszcie wysunięto postulat de lege ferenda, by znamiona opisane w art. 198 k.k. przenieść do art. 197 § 1 k.k.

Czasopismo: Prawo w Działaniu
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne