rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Praca zawodowa a bóle kręgosłupa u pielęgniarek pracujących w szpitalach.

Wstęp. Przeciążenia układu ruchu związane z pracą zawodową mają istotny wpływ na występowanie zespołów bólowych kręgosłupa. Problem jest szczególnie rozpowszechniony w grupie zawodowej pielęgniarek ze względu na specyfikę ich pracy.
Cel pracy. Ocena związku między pracą zawodową a występowaniem zespołów bólowych kręgosłupa u pielęgniarek pracujących w oddziałach szpitalnych.
Materiał i metody. Grupę badaną stanowiły 123 losowo wybrane pielęgniarki zatrudnione w szpitalach w województwie łódzkim. Narzędziem badawczym był autorski kwestionariusz ankiety.
Wyniki. W badanej grupie pielęgniarek wszystkie respondentki (100%) odczuwają dolegliwości bólowe kręgosłupa, z czego aż 61,8% ankietowanych cierpi z tego powodu codziennie. Ból najczęściej zlokalizowany jest w odcinku lędźwiowo-krzyżowym kręgosłupa (86,2%). Największa grupa spośród badanych określiła ból kręgosłupa jako umiarkowany (60,2%). W czasie odczuwania dolegliwości bólowych kręgosłupa badane najczęściej sięgają po doustne środki przeciwbólowe (63,4%). W badanej grupie pielęgniarek zaledwie 35% respondentek zna dopuszczalną przez polskie przepisy normę podnoszenia i przenoszenia ciężarów przy pracy stałej dla kobiet. Analiza statystyczna wykazała istotną statystycznie korelację między stażem pracy w zawodzie pielęgniarki a częstością występowania bólu kręgosłupa (p = 0,005).
Wnioski. Zespoły bólowe kręgosłupa stanowią istotny problem w życiu pielęgniarek. Istnieje potrzeba rozpowszechnienia stosowania urządzeń pomocniczych do transportu i podnoszenia pacjentów w oddziałach szpitalnych. Konieczne jest prowadzenie działań edukacyjnych, mających na celu podniesienie poziomu wiedzy pielęgniarek na temat ergonomii pracy oraz profilaktyki zespołów bólowych kręgosłupa.

Czasopismo: Współczesne Pielęgniarstwo i Ochrona Zdrowia
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Inwazyjna choroba pneumokokowa – zapobieganie.

Szczepienia ochronne od kilkudziesięciu lat stanowią racjonalny i najbardziej skuteczny sposób w walce z groźnymi chorobami zakaźnymi. Badania oceniające skuteczność programów powszechnych szczepień przeciw pneumokokom mogą indukować efekt ochrony zbiorowiskowej. Szczególne znaczenie w dążeniu do budowania odporności populacji ma stan wiedzy rodziców na temat szczepień. Pielęgniarka jako pracownik medyczny stanowi źródło informacji i rzetelnej wiedzy na temat szczepień. Celem pracy było zaprezentowanie aktualnej wiedzy na temat szczepień ochronnych jako profilaktyki zakażeń Streptococcus pneumoniae u dzieci.

Czasopismo: Współczesne Pielęgniarstwo i Ochrona Zdrowia
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Opieka nad dzieckiem z zapaleniem płuc – opis przypadku

Opieka pielęgniarska nad dzieckiem z zapaleniem płuc w oparciu o proces pielęgnowania pozwala na indywidualne podejście pielęgniarki do chorego dziecka i jego opiekunów. Współczesne pielęgniarstwo utrzymuje, że pielęgniarka jest aktywnym członkiem zespołu terapeutycznego. Takie spojrzenie wymaga od pielęgniarki przygotowania merytorycznego oraz wyznacza nowe zadania, ale też daje szersze kompetencje i wzmacnia znaczenie jej roli w opiece nad pacjentem pediatrycznym. Warunkiem efektywnego leczenia i pielęgnacji jest aktywność i współpraca całego zespołu terapeutycznego.

Czasopismo: Współczesne Pielęgniarstwo i Ochrona Zdrowia
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Czy występują powiązania między wywiadem omdleniowym a chrapaniem – wstępne wyniki

Wstęp. Nadmierna aktywacja nerwu błędnego może prowadzić do omdlenia i chrapania. Cel pracy. Ocena, czy u osób z populacji ogólnej chrapanie jest powiązane z występowaniem omdleń. Materiał i metody. Grupę badaną stanowiło 98 osób w wieku 40,1 ± 15,7 lat (w tym 47 kobiet i 51 mężczyzn). Osoby badane były przypadkowo wybrane spośród znajomych i członków rodzin autorów. Respondentów proszono o wypełnienie ankiety dotyczącej występowania u nich chrapania, nadmiernej senności, czynników ryzyka chorób układu sercowo-naczyniowego, omdleń oraz skalę senności Epworth. Wyniki. Wystąpienie co najmniej jednej pełnej utraty świadomości w życiu podało 36,7% respondentów, występowanie chrapania podawało 55 osób (56,1%), w tym 18 kobiet (38,3%) i 37 mężczyzn (72,8%). Wśród 36 osób, które podają, że choć raz w życiu chrapały, 26 osób przebyło co najmniej 1 incydent omdlenia (72,2%), natomiast spośród 62 osób, które nie chrapią, taką zależność podawało jedynie 29 osób (46,8%), p = 0,14, p < 0,05. Zauważenie przez respondenta, że chrapie zwiększa ryzyko omdlenia w wywiadzie 3,2-krotnie, 95% przedział ufności wynosił 1,3–7,3-krotnie, p = 0,008, p < 0,01. Wnioski. 1. Chrapanie jest częstym zjawiskiem w populacji ogólnej. 2. Osoby, u których występuje chrapanie, mają istotnie częściej w wywiadzie chorobowym omdlenia. 3. Ustalenie charakterystyki powiązań między omdleniami a chrapaniem wymaga wykonania dalszych badań.

Czasopismo: Współczesne Pielęgniarstwo i Ochrona Zdrowia
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Ocena stanu odżywienia i ryzyka powstania odleżyn wśród pensjonariuszek Zakładu Opiekuńczo-Leczniczego

Wstęp. Problem starzenia się społeczeństwa staje się coraz bardziej powszechny i niesie za sobą różnorakie konsekwencje. Pacjenci w podeszłym wieku ze względu na wielochorobowość, polipragmazję, a także częstą konieczność hospitalizacji są szczególnie narażeni na niedożywienie. Stan niedożywienia najczęściej występuje u pacjentów z zaburzeniami neurologicznymi, psychiatrycznymi, w przebiegu nowotworów i schorzeń dotyczących układu pokarmowego. Cel pracy. Ocena stanu odżywienia oraz ryzyka powstania odleżyn wśród kobiet przebywających w Zakładzie Opiekuńczo-Leczniczym. Materiał i metody. Badania zostały przeprowadzone w Zakładzie Opiekuńczo-Leczniczym (ZOL) w Bytomiu na przełomie listopada i grudnia 2014 r. Badaniem objęto 80 pacjentek w średnim wieku 79,6 ± 10,4. Zebrano dane socjodemograficzne oraz dokonano analizy danych dotyczących rozpoznania klinicznego chorych. Oceny stanu odżywienia dokonano za pomocą skali Multi Nutritional Assesment (MNA). Dokonano także oceny ryzyka wystąpienia odleżyn za pomocą skali Norton i Waterlow. Uzyskane dane poddano analizie statystycznej
z wykorzystaniem programu Statistica, za wartości istotne statystycznie przyjęto p < 0,05. Wyniki. Badanie stanu odżywienia za pomocą skali MNA wykazało, iż  rawidłowy wskaźnik odżywienia występuje tylko u 3,7% respondentek. Analiza pytań skali MNA wykazała, iż u 88,7% pacjentek ograniczenie spożywania posiłków nie wiązało się z utratą apetytu, zaburzeniami trawienia, połykania czy też żucia. Stan fizykalny 47,5% badanych określono jako dobry, 36,2% – jako dość dobry, 16,3% – jako średni, żadna pacjentka nie znajdowała się w stanie ciężkim. Ocena wskaźnika masy ciała wykazała, iż u ponad połowy pacjentek wskaźnik BMI wynosi > 23, 43,8% ma wskaźnik BMI między 23 a 19, natomiast 3,7% posiada wskaźnik BMI niższy niż 19. Ocena w skali Waterlow wykazała, że 41,2% pacjentek ma wysokie ryzyko powstania odleżyn, u 26,3% ryzyko to jest bardzo wysokie. Wnioski. Pacjenci w wieku podeszłym znajdują się w grupie wysokiego ryzyka narażenia na niedożywienie. Niedożywienie osób w podeszłym wieku ma istotny wpływ na zwiększenie zagrożenia wystąpienia odleżyn. Zaburzenia funkcji poznawczych mają istotny wpływ na wystąpienie niedożywienia wśród pacjentów geriatrycznych.

Czasopismo: Współczesne Pielęgniarstwo i Ochrona Zdrowia
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Przyczyny i skutki urazów czaszkowo-mózgowych

Wstęp. Z raportu Światowej Organizacji Zdrowia wynika, że urazy czaszkowo-mózgowe stanowią na świecie główną przyczynę zgonów po chorobach układu krążenia i nowotworach. W Polsce w ciągu ostatnich 25 lat liczba urazów wzrosła czterokrotnie. Obserwuje się 1,5 mln pourazowych uszkodzeń mózgu i 5000 zgonów w skali roku. Urazom ulegają głównie ludzie młodzi, w pełni sił przed ukończeniem 45. roku życia, przeważają mężczyźni. Rehabilitacja wyłącza ocalałych w wypadkach na wiele miesięcy z czynnego życia zawodowego, jest kosztowna i nie zawsze spełnia oczekiwania poszkodowanych i ich rodziny. Cel pracy. Analiza przyczyn i skutków urazów czaszkowo-mózgowych oraz sposoby rehabilitacji pacjenta. Materiał i metody. W pracy dokonano analizy piśmiennictwa w zakresie przyczyn i skutków urazów czaszkowo-mózgowych. Wnioski. Urazy czaszkowo-mózgowe stanowią zagrożenie zdrowia i życia człowieka, generują inwalidztwo. Konieczne jest zwiększenie świadomości społeczeństwa dotyczącej przyczyn i skutków urazów czaszkowo-mózgowych. Szczególną uwagę należy zwrócić na udział alkoholu w urazach.

Czasopismo: Współczesne Pielęgniarstwo i Ochrona Zdrowia
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Czasowa stymulacja serca – kiedy i jak ją stosować?

Autorzy artykułu omawiają w sposób maksymalnie przystępny dla czytelnika stymulację czasową serca. Celem pracy jest przedstawienie zasad, metod oraz wskazań do zastosowania stymulacji czasowej mięśnia sercowego, z uwzględnieniem podłoża patofizjologicznego oraz niektórych wybranych wskazań do stymulacji serca na stałe. Pozwoli to na wdrożenie właściwego postępowania terapeutycznego adekwatnego do sytuacji klinicznej.

Czasopismo: Współczesne Pielęgniarstwo i Ochrona Zdrowia
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Poziom lęku i depresji a stopień akceptacji choroby u pacjentów objętych opieką hospicyjną

Wstęp. Choroba nowotworowa upośledza realizację celów zawodowych, rodzinnych i społecznych. Niepokój, lęk i poczucie zagrożenia są naturalną reakcją na chorobę przewlekłą. Ustalając plan opieki, poza negatywnymi reakcjami na chorobę somatyczną, wymienić należy pojęcie pozytywne – akceptację choroby. 
Cel pracy. Ocena związku między lękiem i depresją a stopniem akceptacji choroby (ACH) u pacjentów objętych opieką hospicyjną.
Materiał i metody. Badania przeprowadzono wśród 32 pacjentów (średnia wieku 65 lat) przebywających w Ośrodku Medycyny Paliatywnej i Hospicyjnej w Będkowie. W badaniu wykorzystano: Inwentarz Depresji Becka, Szpitalną Skalę Leku i Depresji (HADS-M), Skalę Akceptacji Choroby (Acceptance of Illness Scale – AIS).
Wyniki. Analiza objawów depresyjnych w badanej grupie wykazała, że 50% pacjentów w hospicjum cierpi z powodu wysokiego, a 44% umiarkowanego nasilenia objawów depresji. Według HADS-M, u 59% badanych rozpoznano wysokie odczuwanie lęku. Analiza poziomu ACH wykazała wysoki poziom akceptacji u 53% ankietowanych i umiarkowaną akceptację u 41% badanych pacjentów. Analiza korelacji wykazała dodatni związek depresji i lęku z ACH, co oznacza, że im wyższy lęk i depresja, tym wyższy poziom ACH.
Wnioski. 1. W badanej grupie najczęściej występuje umiarkowana lub ciężka depresja oraz graniczny lub wysoki poziom lęku. 2. Badani w zdecydowanej większości akceptują chorobę w stopniu umiarkowanym lub wysokim. 3. Istnieje istotny, umiarkowany i dodatni związek  między lękiem, depresją a akceptacją choroby.

Czasopismo: Współczesne Pielęgniarstwo i Ochrona Zdrowia
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Acute coronary syndrome: are patients and family members aware of the symptoms of attack?

Wstęp. Opóźnienie jest przyczyną niepowodzenia w leczeniu pacjentów z ostrymi zespołami wieńcowymi (Acute Coronary Syndrome – ACS). Opóźnienie występuje, ponieważ pacjenci i członkowie ich rodzin nie znają objawów wystąpienia ostrego zespołu wieńcowego.
Cel pracy. Celem badania było odkrycie sposobu postrzegania pacjentów i członków ich rodzin w rozpoznawaniu objawów ACS na miejscu zdarzenia.
Materiał i metody. Badanie to ma charakter jakościowy i zawiera opisową fenomenologię, która została przeprowadzona na podstawie dogłębnych wywiadów z udziałem szesnastu uczestników (w tym pacjentów z ACS i członków ich rodzin). Analizę danych przeprowadzono metodą triangulacji źródeł danych.
Wyniki. Uzyskane dane wskazują na błędy występujące w rozpoznawaniu objawów choroby. Zjawisko to powstaje w wyniku niezrozumienia objawów i błędnego postrzegania objawów innych chorób, które występowały wcześniej, jak astmy oskrzelowej, odleżyn i udaru mózgu.
Wnioski. Uczestnicy badania nie są świadomi występowania objawów ostrego zespołu wieńcowego, co powoduje opóźnienia w odnalezieniu odpowiedniej pomocy od pracowników lub jednostek ochrony zdrowia. Wyniki wskazują na znaczenie edukacji publicznej w zakresie różnych objawów ACS oraz na temat tego, w jaki sposób odróżnić je od podobnych objawów innych chorób, ale także potencjalnych zagrożeń wynikających z opóźnień, jeśli odpowiednie leczenie nie jest udzielone natychmiastowo.

Czasopismo: Współczesne Pielęgniarstwo i Ochrona Zdrowia
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
„Ostry temat” – postępowanie w przypadku ekspozycji zawodowej

Ekspozycja zawodowa na czynniki biologiczne to problem dotyczący personelu medycznego, którego praca związana jest w bezpośredni sposób z pacjentem. Przestrzeganie zasad postępowania z materiałem potencjalnie zakaźnym jest podstawową metodą zapobiegania zakażeniom krwiopochodnym i zmniejsza ryzyko tego zjawiska. Dostępność środków ochrony przed zawodowym narażeniem na zakaźenie nie eliminuje wszystkich przypadków ekspozycji. Dlatego profilaktyka poekspozycyjna, której celem jest ocena ryzyka zakażenia, jego wczesne wykrycie, ustalenie procedury postępowania poekspozycyjnego oraz obserwacja po ekspozycji, jest bardzo istotna. Stanowi ona bardzo ważny aspekt z uwagi na wymiar społeczny i ekonomicznytego tego zjawiska.

Czasopismo: Współczesne Pielęgniarstwo i Ochrona Zdrowia
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Bezdomność jako istotny czynnik wykluczenia społecznego

Problem bezdomności przez wiele lat był pomijany i marginalizowany. Bezdomność w Polsce dotyka nawet 300 000 osób. Do przyczyn bezdomności można zaliczyć: bezrobocie, narastającą falę eksmisji, niedostosowanie rynku mieszkaniowego do potrzeb ludzi o niskim statusie ekonomicznym. Ponadto przyczyn bezdomności można dopatrywać się w zmianach społeczno-ekonomicznych w Polsce na przełomie lat 80. i 90. ubiegłego stulecia, likwidacji Państwowych Gospodarstw Rolnych, hoteli robotniczych i zakładów przemysłowych, która pozbawiła pracy i miejsca zamieszkania tysiące ludzi, głównie mieszkańców wsi. W równie trudnej sytuacji znajdują się wychowankowie domów dziecka, więźniowie przebywający w zakładach penitencjarnych, uchodźcy czy repatrianci. Do przyczyn bezdomności można zaliczyć nietrwałe więzi rodzinne, mające wpływ na funkcjonowanie w społeczeństwie; brak umiejętności pozyskiwania pracy, trudności w pozyskiwaniu środków na życie; nadużywanie alkoholu i innych środków psychoaktywnych. Wykluczenie społeczne osób bezdomnych spowodowane jest postrzeganiem ich jako odrębnej grupy społecznej ze względu na utarte stereotypy oraz dzielące je różnice. Wynika to z braku zdolności poznawczych, dzięki którym moglibyśmy reagować w różny sposób na pojedynczą osobę. Celem tej pracy jest przybliżenie społeczeństwu problemu bezdomności oraz uświadomienie skali występowania tego zjawiska.

Czasopismo: Współczesne Pielęgniarstwo i Ochrona Zdrowia
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Zastosowanie Międzynarodowej Klasyfikacji Praktyki Pielęgniarskiej (ICNP®) w opiece pielęg-niarskiej nad pacjentem z niewydolnością serca.

Niewydolność serca to stan zaburzeń czynności serca, kiedy dochodzi do zmniejszenia pojemności minutowej serca w stosunku do zapotrzebowania metabolicznego tkanek lub właściwa pojemność minutowa jest utrzymana dzięki podwyższeniu ciśnienia napełniania. Leczenie niewydolności serca w starszej grupie pacjentów jest trudniejsze ze względu na fakt, iż często HF jest fazą końcową cho-rób współistniejących. W pracy został przedstawiony proces pielęgnowania osoby w podeszłym wie-ku z przewlekłą niewydolnością serca na podstawie Międzynarodowej Praktyki Pielęgniarskiej (ICNP®).

Czasopismo: Współczesne Pielęgniarstwo i Ochrona Zdrowia
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Jakość życia pacjentów cierpiących na choroby kardiologiczne. Badania własne przeprowadzone na terenie województwa opolskiego

Wstęp. Główną przyczyną śmierci ludzi na całym świecie są choroby układu krążenia. Z tego powodu priorytetem działań pracowników ochrony zdrowia jest wdrażanie profilaktyki pierwotnej i wtórnej, a także zapewnienie osobom cierpiącym na choroby kardiologiczne odpowiedniej, maksymalnie wysokiej jakości życia, która winna być badana i oceniana z dwóch pozycji: subiektywnej i obiektywnej. Cel pracy. Analiza opinii pacjentów z przewlekłymi schorzeniami układu krążenia dotyczącej ich jakości życia oraz poznanie najważniejszych wartości, które według ankietowanych wpływają na ich jakość życia. Materiał i metody. Badanie zostało przeprowadzone za pomocą sondażu diagnostycznego na niereprezentatywnej próbie złożonej z losowo wybranych 50 mieszkańców województwa opolskiego, które wyraziły zgodę na przeprowadzenie autorskiej ankiety złożonej z 19 pytań. Kryteriami doboru pacjentów było występowanie u nich chorób kardiologicznych. Do analizy wyników wykorzystano program Statistica 10. Wyniki. Na podstawie przeprowadzonych badań stwierdzono, że 40% (20 osób) ankietowanych choruje na nadciśnienie tętnicze, a następnie według kolejności na chorobę niedokrwienną serca (16% – 8 osób) oraz jego niewydolność (14% – 7 osób). Spośród wszystkich badanych 23 (46%) osoby deklarują, że na postawioną diagnozę zareagowały strachem i niepokojem, natomiast u 13 (26%) respondentów przeważało zainteresowanie. Rodzina i utrzymanie z nią stałych kontaktów oraz brak chorób i dolegliwości bólowych są najistotniejszymi elementami świadczącymi o wysokiej jakości życia badanych (po 60% – 30 osób). Jednocześnie połowa respondentów (50% – 25 osób) twierdzi, że ich zadowolenie z życia, w porównaniu do stanu przed wystąpieniem choroby, pogorszyło się, a największymi ograniczeniami w codziennym funkcjonowaniu są szybkie chodzenie (64% – 32 osób) oraz wchodzenie po schodach (56% – 28 osób). Wnioski. 1. Najczęstszą chorobą kardiologiczną występującą wśród badanych jest nadciśnienie tętnicze. 2. Dla ankietowanych największy wpływ na ich jakość życia ma rodzina i bliski z nią kontakt oraz brak chorób i dolegliwości bólowych. 3. Połowa ankietowanych stwierdza, że ich zadowolenie z życia pogorszyło się w porównaniu do stanu przed wystąpieniem choroby.

Czasopismo: Współczesne Pielęgniarstwo i Ochrona Zdrowia
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Choroba Parkinsona – postępowanie pielęgnacyjno-rehabilitacyjne wobec chorego na chorobę Parkinsona

Choroba Parkinsona jest samoistną, powoli postępującą zwyrodnieniową chorobą układu nerwowego. Dotyczy głównie osób starszych, a średni wiek zachorowalności wynosi 58 lat. Częściej chorują mężczyźni niż kobiety i dotyczy coraz większej liczby osób. Według WHO, na świecie jest 5 mln chorych na tę chorobę. Do głównych objawów zaliczamy: drżenie spoczynkowe, spowolnienie ruchowe oraz sztywność mięśni. Mechanizm jej powstawanie nie został wyjaśniony, ale proces zwyrodnieniowy dotyczy jąder podkorowych, a zwłaszcza istoty czarnej i dochodzi do zachwiania układu dopaminergicznego, a w konsekwencji do destabilizacji w innych układach neuroprzekaźnikowych. Postępowanie terapeutyczne w chorobie Parkinsona jest bardzo złożone i powinno uwzględniać nie tylko farmakoterapie, ale także inne rodzaje oddziaływań na chorego i chorobę, takie jak: rehabilitacje, odpowiedni tryb życia oraz właściwą dietę, a także edukację i wsparcie zarówno chorych, jak i ich rodzin. Celem pracy jest przedstawienie problemu zdrowotnego chorych na chorobę Parkinsona oraz postępowanie leczniczo-pielęgnacyjne wobec chorego na chorobę Parkinsona.

Czasopismo: Współczesne Pielęgniarstwo i Ochrona Zdrowia
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Pacjent z afazją po urazie głowy – diagnoza i terapia logopedyczna. Studium przypadku. Terapia logopedyczna pacjenta z afazją.

Afazja jest konsekwencją uszkodzeń określonych struktur mózgowych, powodujących całkowite lub częściowe zaburzenie mechanizmów programujących czynności mowy człowieka. Badaniem objęto     30-letnią kobietę z afazją mieszaną, po urazie głowy. Celem pracy jest przedstawienie i omówienie diagnozy i terapii pacjentki z afazją mieszaną, z przewagą afazji motorycznej oraz wskazanie obszarów, które należy objąć terapią logopedyczną. Program terapii zakładał poprawę jakościowych i ilościowych aspektów mowy (przez poprawę m.in. praksji, aktywności werbalnej, artykulacji, fluencji słownej, pamięci). Spotkania odbywały się 2 razy w tygodniu po 30 minut przez 10 miesięcy. Terapia przyczyniła się do poprawy płynności tworzenia zdań i nadawania im odpowiedniej formy gramatycznej. Pacjentka jest bardziej aktywna werbalnie, artykulacja jest zbliżona do normy, nastąpiła poprawa pamięci. Wykorzystanie odpowiednich metod i narzędzi pracy w przypadku pacjentki z afazją mieszaną przyniosło zamierzone efekty. Należy podejmować pracę z pacjentem jak najwcześniej od wystąpienia zaburzeń oraz dbać o stan psychiczny chorego, który odgrywa ogromną rolę w poprawie stanu mowy.

Czasopismo: Współczesne Pielęgniarstwo i Ochrona Zdrowia
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Determinanty czasu dotarcia do pracowni hemodynamicznej pacjentów w wieku podeszłym z zawałem STEMI

Wstęp. Ostre zespoły wieńcowe (OZW), w tym przede wszystkim zawał serca, to jedne z najczęstszych stanów zagrożenia życia. W przypadku podejrzenia OZW leczenie należy rozpocząć jak najszybciej, aby zwiększyć szanse chorego na uratowanie jego zdrowia i życia. Diagnostyka choroby wieńcowej jest trudniejsza niż w młodszej populacji ze względu na bardziej złożoną symptomatologię, rzadsze występowanie typowej stenokardii, a częstsze objawy niecharakterystyczne lub ich brak.
Cel pracy. Ukazanie wpływu czasu dotarcia do pracowni hemodynamicznej chorych w wieku podeszłym z powodu zawału STEMI na funkcje poznawcze.
Materiał i metody. Do badania włączono 80 pacjentów w wieku od 60. roku życia leczonych z powodu zawału STEMI. W badaniu wykorzystano narzędzia kwestionariuszowe – ankieta własnego autorstwa oraz kwestionariusz MMSE. 
Wyniki. Najliczniejszą grupę badanych stanowiły osoby, u których czas od momentu wystąpienia pierwszych symptomów zawału do wezwania karetki pogotowia oscylował w przedziale 30–60 minut (31%). Badani pacjenci, w większości, czekali na przyjazd pogotowia od 30 do 60 minut (49%), a czas od momentu pojawienia się bólu wieńcowego do dotarcia do pracowni hemodynamicznej wynosił zazwyczaj 4–5 godzin (31%). Analiza statystyczna nie wykazała istotnych korelacji między wynikami uzyskanymi na podstawie kwestionariusza MMSE, a czasem dotarcia do pracowni hemodynamicznej. 
Wnioski. Zaburzenie funkcji poznawczych nie wpływa istotnie na czas transportu do pracowni hemodynamiki.

Czasopismo: Współczesne Pielęgniarstwo i Ochrona Zdrowia
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Kompleksowa terapia w leczeniu chorych na łuszczycę.

Łuszczyca jest jedną z najczęstszych dermatoz skóry. Wyniki leczenia są wciąż mało satysfakcjonujące. Poziom przestrzegana zaleceń lekarskich oraz wiedza pacjenta o chorobie łuszczycowej są wciąż na niskim poziomie. Ważne jest, aby na wczesnym etapie diagnozy edukować chorego. Pacjenci z umiarkowaną lub ciężką postacią łuszczycy są predysponowani do rozwoju chorób sercowo-naczyniowych, otyłości, cukrzycy, stanów lękowych. Choroba ta wymaga leczenia na wielu płaszczyznach. Dlatego tak ważne jest leczenie kompleksowe. W przedstawionych badaniach przyczyn niskiego przestrzegania zaleceń lekarskich oraz braku satysfakcjonujących efektów leczenia należy szukać w czynnikach socjodemograficznych, czynnikach dotyczących pacjenta i jego podejścia do zaleceń lekarskich, jak i kosztach terapii.

Czasopismo: Współczesne Pielęgniarstwo i Ochrona Zdrowia
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne