rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Przydatność skaningowej mikroskopii elektronowej w ocenie struktury kości i doborze materiałów alloplastycznych w rekonstrukcji ubytków twarzoczaszki

Wstęp: Nawet niewielkie ubytki w zakresie szkieletu twarzoczaszki mogą być przyczyną zaburzeń czynnościowych i estetycznych. Najczęstsza przyczyną powstawania ubytków w zakresie twarzoczaszki są urazy oraz zabiegi operacyjne w chirurgii onkologicznej. Wykonywanie zabiegów o coraz większym zasięgu resekcyjnym pozwala osiągnąć radykalizm onkologiczny dając szanse choremu na dłuższe życie ale jednocześnie wymaga podjęcia coraz bardziej zaawansowanych technik rekonstrukcyjnych tak aby przywrócić choremu komfort życia oraz powrót do aktywności zawodowej i społecznej. Konieczność zabiegów rekonstrukcyjnych to nie tylko chorzy z chorobami nowotworowymi ale również pacjencji, którzy w wyniku zmian zapalnych, urazów czy nieonkologicznych zabiegów operacyjnych utracili prawidłową funkcje narządów i zmysłów. W zależności od umiejscowienia ubytku, rodzaju utraconych tkanek, jego rozległości, a także czynników zależnych od pacjenta istnieje wiele możliwości wykonania procedur rekonstrukcyjnych. Materiałami wykorzystywanymi w zabiegach rekonstrukcyjnych mogą być tkanki własne chorego lub w przypadku braku takiej możliwości sztuczne materiały rekonstrukcyjne. Materiał i metoda: Analizą objęto fragmenty tkanek kostnych usunięte w trakcje zabiegu operacyjnego, które ze względu na procedurę medyczną, brak przydatności do replantacji traktowane były jako odpad medyczny. Przygotowane preparaty poddano obserwacji w mikroskopie optycznym, elektronowym mikroskopie skaningowym oraz przeprowadzono analizę chemiczną. Skład chemiczny próbek analizowano przy użyciu detektora niskiej próżni (LVD), przy napięciu przyspieszającym wynoszącym 15kV i 10kV oraz wielkości spotu równej 4 i 3,5. Obserwacje przeprowadzono w systemie detekcji elektronów wtórnych(SE). Wyniki: Obserwacja preparatów w mikroskopii optycznej oraz uzyskanych obrazów w Elektronowym Mikroskopie Skaningowym wykazała w każdym przypadku obecność typowej zbitej tkanki kostnej o zróżnicowanym ukształtowaniu powierzchni (różnego stopniu nierówności oraz chropowatości). Analiza składu chemicznego potwierdziła obecność związków z układu CaO-P2O5-H20. Stosunku Ca/P (wapnia/fosforu) uzyskany z analizy chemicznej mieścił się w zakresie 1.33 do 2.1 i świadczył o różnorodnej morfologii fosforanów wapnia budujących struktury kostne twarzoczaszki. Wnioski: 1. Fosforany wapnia cechują się doskonałą biozgodnością ze względu na swoje chemiczne podobieństwo do kości i są idealnym materiał do rekonstrukcji ubytków kostnych w zakresie twarzoczaszki. 2. Spośród kilku grup biomateriałów stosowanych w inżynierii tkankowej polimery biodegradowalne posiadają największy potencjał użytkowy ze względu na możliwość indywidualnego dopasowania i wysoką biozgodność.

Czasopismo: Polish Journal of Otolaryngology
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Ocena łagodnych guzów dużych gruczołów ślinowych według nowej klasyfikacji Europejskiego Towarzystwa Gruczołów Ślinowych

Wstęp: Guzy gruczołów ślinowych stanowią 2–4% wszystkich nowotworów głowy i szyi. Występują one najczęściej między 45. a 60. r.ż. i charakteryzują dużą różnorodnością kliniczną i histologiczną. Cel: Oceniono przydatność nowej klasyfikacji zaproponowanej przez Europejskie Towarzystwo Gruczołów Ślinowych (ESGS) w porównaniu do podziałów zabiegów dotychczas obowiązujących w literaturze przez dokonanie analizy retrospektywnej chorych operowanych z powodu łagodnych guzów dużych gruczołów ślinowych w Klinice Otolaryngologii, Onkologii Głowy i Szyi Uniwersytetu Medycznego w Łodzi w latach 2012–2020. Materiał i metody: Analizę wykonano w oparciu o dokumentację medyczną, tj.: historie chorób, protokoły operacyjne, wyniki badań biopsyjnych i pooperacyjnych oraz obserwacje chorych w Poradni Przyklinicznej. Do oceny rozległości i umiejscowienia guza w obrębie ślinianki przyusznej zaadoptowano nową klasyfikację ESGS. W analizowanym okresie leczono łącznie 283 pacjentów: 141 kobiet i 142 mężczyzn, w tym 249 chorych z guzem ślinianki przyusznej oraz 34 z guzem ślinianki podżuchwowej. Najczęściej rozpoznawano gruczolaka wielopostaciowego (105 pacjentów – 42,17%) oraz guza Warthina (94 pacjentów – 37,75%). Wyniki: Najczęstszą metodą leczenia chirurgicznego była parotidektomia płata powierzchownego (łącznie 135 przypadków – 54,22%), w tym parotidektomia boczna u 86 chorych (34,54%) i parotidektomia częściowa płata powierzchownego w 49 przypadkach (19,68%). Zewnątrztorebkowe usunięcie guza (ECD) wykonano u 91 chorych – 36,55%. Zgodnie z nową klasyfikacją ESGS, uwzględniającą poziom, na którym zlokalizowany był guz ślinianki przyusznej, wykonano łącznie 158 parotidektomii, w tym najwięcej – 59 (37,34%) – parotidektomii t. I, II i 45 (28,49%) parotidektomii t. II. W przypadku ECD wszystkie guzy zlokalizowane były na poziomie II. Wnioski: Podsumowując, nowa klasyfikacja ESGS, poprzez określenie dokładnej lokalizacji i rozległości guza w obrębie ślinianki przyusznej, ułatwia monitorowania chorych w okresie pooperacyjnym. Dzięki jej zastosowaniu możliwa jest sprawniejsza komunikacja naukowa, wymiana doświadczeń między różnymi ośrodkami oraz standaryzacja wykonywanych operacji czy kontrola procedur. Niejednokrotnie należy jednak uwzględnić opis pooperacyjnego badania histopatologicznego celem ewentualnej reklasyfikacji rodzaju zabiegu w wybranych przypadkach.

Czasopismo: Polish Journal of Otolaryngology
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Analiza efektów leczenia chirurgicznego pourazowego porażenia nerwu twarzowego

Wstęp: Do pourazowych uszkodzeń nerwu VII najczęściej dochodzi podczas wypadków komunikacyjnych oraz upadków z wysokości. Wybór sposobu leczenia oraz czasu interwencji chirurgicznej wciąż budzi wśród klinicystów wiele kontrowersji. Cel: Celem pracy była analiza efektów leczenia chirurgicznego pacjentów z pourazowym uszkodzeniem nerwu twarzowego i ich zależności od: czynników epidemiologicznych, mechanizmu urazu, miejsca uszkodzenia nerwu, a także czasu podjęcia leczenia oraz rozległości zabiegu. Materiał i metody: Analizą objęto 9 pacjentów z porażeniem nerwu twarzowego po urazie czaszkowo-mózgowym. U wszystkich chorych pełne porażenie wystąpiło bezpośrednio po urazie. U 5 pacjentów do uszkodzenia nerwu doszło w przebiegu podłużnego złamania kości skroniowej, u 3 chorych na skutek jej złamania poprzecznego, u 1 chorej nie stwierdzono ewidentnej szczeliny złamania. We wszystkich przypadkach zastosowano leczenie operacyjne. Czas od urazu do podjęcia chirurgicznej interwencji wahał się od 4 dni do 13 tygodni. Wszystkich pacjentów operowano z dojścia przez wyrostek sutkowaty. U 6 chorych dominowały zmiany obrzękowe nerwu, w związku z czym wykonano jego dekompresję, u 2 pacjentów uwidoczniono częściowe zmiażdżenie nerwu przez odłam kostny, który usunięto, u jednej z osób stwierdzono przerwanie ciągłości nerwu; nie udało się go pierwotnie zrekonstruować, dlatego pacjenta wykluczono z dalszej analizy. Wyniki leczenia oceniano za pomocą skali House’a-Brackmanna (HB) po 12 miesiącach od zabiegu. Wyniki: Pełny powrót czynności nerwu twarzowego (HBI) uzyskano u dwóch pacjentów, satysfakcjonujący (HBII) u kolejnych czterech. Czas podjęcia leczenia oraz jego zakres, podobnie jak wiek chorego, mechanizm urazu oraz miejsce uszkodzenia nerwu pozostawały bez wpływu na ostateczny rezultat terapii. Wnioski: Postępowanie w przypadku pourazowego porażenia nerwu twarzowego powinno być ustalane w każdym przypadku indywidualnie. Powszechnie akceptowanym wskazaniem do leczenia zabiegowego jest uszkodzenie nerwu VII występujące bezpośrednio po urazie oraz jego całkowite porażenie. Pacjenci, u których ze względu na ciężki stan ogólny nie ma możliwości wczesnego przeprowadzenia zabiegu odbarczającego nerw twarzowy, mogą odnieść korzyść z odroczonego leczenia w okresie nawet do 3 miesięcy od urazu.

Czasopismo: Polish Journal of Otolaryngology
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Porównanie kryteriów do wykonywania planowej tracheostomii w chirurgii raka głowy i szyi

Tracheostomia w trybie planowym, poprzedzająca resekcję nowotworu złośliwego regionu głowy i szyi, zapewnia niezakłóconą wentylację w okresie pooperacyjnym, ale wiąże się ze zwiększonym ryzykiem powikłań. Celem niniejszej pracy była retrospektywna ocena wpływu zastosowania skal kwalifikujących do planowej tracheostomii na częstość wykonywania tej procedury chirurgicznej w porównaniu ze wskazaniami wynikającymi z przedoperacyjnej oceny klinicznej. U 205 chorych operowanych w latach 2013–2017 resekcja nowotworu złośliwego obejmowała mięśnie nadgnykowe lub gardłowe, usunięcie węzłów chłonnych szyi oraz rekonstrukcję płatową. Decyzję o planowej tracheostomii podejmowano w oparciu o ocenę kliniczną. U każdego z pacjentów obliczono wynik kwalifikacji na podstawie 3 opublikowanych skal. W grupie badanej 76 pacjentów zostało poddanych planowej tracheostomii w początkowym etapie zabiegu resekcyjnego. Spośród 129 pacjentów zdyskwalifikowanych z planowej tracheostomii, u 9 wykonano tracheostomię w okresie pooperacyjnym. Wskazania do planowej tracheostomii obliczono dla skal I, II i III. Decyzja o wykonaniu tracheostomii w trybie planowym lub odstąpieniu od niej byłaby identyczna w odniesieniu do każdej ze skal jedynie u 120 pacjentów. Uzyskane wyniki sugerują, że decyzje o przeprowadzeniu planowej tracheostomii podejmowane w oparciu o 3 skale wykazują niską swoistość. Czynniki brane pod uwagę w opublikowanych skalach należy poddać szczegółowej ocenie w prospektywnym badaniu wieloośrodkowym.

Czasopismo: Polish Journal of Otolaryngology
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Histologiczna ocena tkanek podniebienia miękkiego u pacjentów z zaburzeniami oddychania podczas snu

Wstęp: Sen to stan fizjologiczny, który jest niezbędny do prawidłowego funkcjonowania organizmu. Jedną z przyczyn jego zaburzeń jest zespół obturacyjnych bezdechów podczas snu (OSAS). Cel: Celem pracy jest ocena histologiczna błony śluzowej podniebienia miękkiego u pacjentów z różnymi postaciami OSAS. Materiał i metoda: Grupę badaną stanowili pacjenci z zaburzeniami oddychania podczas snu o charakterze chrapania pierwotnego lub OSAS. Pacjenci z przewlekłym zapaleniem migdałków podniebiennych, bez wywiadu zaburzeń oddychania podczas snu zostali włączeni do grupy porównawczej. Fragmenty błony śluzowej języczka podniebiennego (grupa badana) i łuku podniebienno-językowego (grupa porównawcza) były pobierane do badań histologicznych podczas zabiegów operacyjnych. W badanej tkance, przy użyciu metod histologicznych, histochemicznych i immunohistochemicznych, oceniano: obecność i nasilenie stanu zapalnego (CD3, CD20, CD68), strukturę włókien nerwowych (S-100) oraz wielkość naczyń krwionośnych (CD34). Wyniki: U pacjentów z OSAS rozwijał się miejscowy proces zapalny w obrębie tkanek gardła środkowego (silniejsza ekspresja CD3, CD20, CD68 u pacjentów z OSAS). Nasilenie reakcji immunohistochemicznej z CD3 korelowało ze stopniem zaawansowania OSAS. Wykazano wyższy stopień włóknienia, wyższą ekspresję receptora CD34 oraz S-100 u chorych z OSAS w stosunku do pacjentów chrapiących i z grupy porównawczej. Wnioski: Chrapanie, poprzez przewlekłą wibrację tkanek, najprawdopodobniej prowadzi do uszkodzenia włókien nerwowych w obszarze podniebienia miękkiego, co może nasilać epizody spłyceń oddechowych podczas snu oraz zwiększać liczbę pojawiających się bezdechów.

Czasopismo: Polish Journal of Otolaryngology
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Ocena aktywności antyoksydacyjnej nowych kompleksów trans-palladu (II) u pacjentów nowotworem głowy i szyi

Wstęp: Nowotwory głowy i szyi stanowią 6% wszystkich nowotworów złośliwych na całym świecie. Zastosowanie chemioterapii jest ograniczone ze względu na biologiczne właściwości guza (w większości przypadków umiarkowanie i słabo zróżnicowany rak płaskonabłonkowy). Podstawowymi związkami używanymi w leczeniu są cisplatyna i jej pochodne, które mogą być związane z fluorouracylem. Powszechnie nie stosuje się nowych środków chemioterapeutycznych w leczeniu nowotworów głowy i szyi. Jednak wydaje się, że użycie kompleksów o niskiej masie cząsteczkowej, jak Pd (II), może być bardziej skuteczne w terapii nowotworów. Materiały i metody: Badaniem objęto 55 pacjentów, w tym 30 mężczyzn i 21 kobiet (w wieku 52,9 ± 12,1 lat), ze zdiagnozowanym nowotworem głowy i szyi. Grupę kontrolną stanowiło 51 zdrowych osób, w tym 31 mężczyzn i 20 kobiet (w wieku 54,1 ± 14,7 lat). Analizowano aktywność dysmutazy ponadtlenkowej oraz katalazy w erytrocytach. Wyniki: Zaobserwowano wzrost poziomu enzymów przeciwutleniających we krwi u pacjentów z nowotworem głowy i szyi po inkubacji z kompleksem Pd (II) w porównaniu z osobami zdrowymi (p = <0,001). Wnioski: Badania te mogą przyczynić się do opracowania nowych, skuteczniejszych strategii leczenia nowotworów głowy i szyi. Naszym zdaniem, w przyszłości otrzymane wyniki można wykorzystać do opracowania cennego markera prognostycznego choroby. To ważne, ponieważ początkowa faza raka jest bezobjawowa. Poszukiwanie czynników związanych z patogenezą przekłada się na korzyści ekonomiczne i zwiększa skuteczność terapii poprzez zmniejszenie kosztów leczenia.

Czasopismo: Polish Journal of Otolaryngology
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Zawartość galektyny-1 i -3 w polipach pierwotnych i nawrotowych nosa i zatok przynosowych

Wstęp: Polipy nosa i zatok przynosowych są jednym z najczęstszych problemów współczesnej laryngologii. Niejednokrotnie, pomimo leczenia operacyjnego, polipy nosa i zatok przynosowych mają tendencję do nawrotów, wymagając ponownego leczenia operacyjnego. Bardzo trudno jest przewidzieć, którzy pacjenci są szczególnie narażeni. Wciąż poszukuje się markerów, które pozwoliłyby stwierdzić, którzy pacjenci znajdują się w grupie szczególnego ryzyka, wymagając tym samym wzmożonego nadzoru klinicznego. Galektyny stanowią grupę glikoprotein, które ostatnio skupiają coraz większą uwagę badaczy. Część cukrowa tych białek może odgrywać rolę w przekazywaniu sygnałów międzykomórkowych. Zainteresowanie laryngologów budzą m.in. galektyny-1 i -3. Stwierdzenie zwiększonej ich zawartości w tkance nowotworowej może obecnie być traktowane jako marker złośliwości nowotworu, który pogarsza rokowanie u pacjentów. Ostatnio przywiązuje się coraz większą uwagę do udziału galektyn w łagodnych zmianach rozrostowych, a do takich właśnie zalicza się polipy nosa i zatok przynosowych. Materiały i metody: W naszej pracy oznaczono zawartość galektyn -1 i -3 w tkance usuniętych polipów pierwotnych (n = 35) i nawrotowych (n = 15). Wyniki: Zawartość galektyny-1 i -3 nie wykazywała istotnych statystycznie różnic pomiędzy polipami pierwotnymi i nawrotowymi. Wnioski: Zawartość galektyny-3 była niższa w polipach nawrotowych, lecz zaobserwowana różnica nie osiągnęła istotności statystycznej (p = 0,07). Ponieważ otrzymana wartość „p” jest bliska granicy istotności, rekomendowane jest poszerzenie przedstawionych badań na większej grupie pacjentów, aby móc w pełni ocenić, czy oznaczanie zawartości galektyny-3 może być pomocne w ocenie ryzyka nawrotu polipów nosa.

Czasopismo: Polish Journal of Otolaryngology
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Chirurgia robotowa (system da Vinci Xi) w nowotworach złośliwych głowy i szyi – doświadczenia własne

Wprowadzenie: Chorzy przed 50. rokiem życia z rakiem gardła środkowego HPV dodatnim rokują znacznie lepiej w kontekście przeżycia niż chorzy HPV negatywni. Następstwa leczenia onkologicznego wpływają bezpośrednio na fizjologiczną funkcję narządów górnego odcinka drogi oddechowo-pokarmowej i jakość życia tych osób. Z tego powodu tak istotny jest wybór odpowiedniej terapii. Chirurgia minimalnie inwazyjna zapewnia radykalność leczenia onkologicznego z równoczesnym zachowaniem jakości życia. Główną metodą leczenia chirurgicznego jest dojście przezustne z wykorzystaniem: TLM, metod elektrochirurgicznych oraz TORS. Radiochemioterapia jako leczenie pierwotne w pierwszym i drugim stopniu zaawansowania klinicznego jest równie skuteczna. Jednakże późne powikłania w postaci zaburzeń połykania, oddychania, smaku i węchu powodują, że w ostatnich latach nastąpił zwrot w kierunku chirurgii minimalnie inwazyjnej, szczególnie przezustnej chirurgii robotowej, która od ponad 20 lat jest szeroko stosowana w chirurgii głowy i szyi w: Stanach Zjednoczonych Ameryki Pn., Azji i krajach Europy Zachodniej. Polska po wielu latach dołączyła do grona krajów, w których wykonuje się zabiegi w obrębie głowy i szyi przy użyciu chirurgii robotowej da Vinci. C el: Celem pracy jest przedstawienie doświadczeń własnych w pracy z TORS w Klinice Chirurgii Głowy, Szyi i Onkologii Laryngologicznej Uniwersytetu Medycznego w Poznaniu oraz analiza najnowszych doniesień literaturowych dotyczących wykorzystania TORS w leczeniu raka płaskonabłonkowego części ustnej gardła.

Czasopismo: Polish Journal of Otolaryngology
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Wpływ zachowanej suprastruktury strzemiączka na poprawę słuchu

Wprowadzenie: Zabiegi ossikuloplastyki mogą być wykonywane na różne sposoby, w zależności od warunków anatomicznych i czynnościowych napotykanych w trakcie operacji otochirurgicznych oraz doświadczenia danej placówki. C el: Celem badania było przeprowadzenie analizy wyników leczenia w zakresie pooperacyjnej poprawy słuchu u pacjentów z przewlekłym zapaleniem ucha środkowego, ze szczególnym uwzględnieniem zachowania suprastruktury strzemiączka. Metody: Przeanalizowano dokumentację 294 kolejnych pacjentów poddanych w latach 2009–2013 w Klinice Otolaryngologii w Krakowie pierwszej operacji ENT w związku z przewlekłym zapaleniem ucha środkowego. Do dalszej analizy z uwzględnieniem oceny roli zachowania suprastruktury strzemiączka kwalifikowało się 96 osób. Wyniki: Analiza wykazała znaczną poprawę słyszenia u osób po zabiegu ossikuloplastyki z zachowaniem suprastruktury strzemiączka w porównaniu z pacjentami po zabiegu mobilizacji płytki strzemiączka. Z drugiej strony, wyniki badań wskazują na znacznie mniejszą poprawę słuchu u chorych, u których zachowano jedynie strzemiączko w porównaniu z tymi, u których możliwa była bardziej rozległa rekonstrukcja łańcucha kosteczek słuchowych. Wniosek: Wartość rezerwy ślimakowej mierzona przed operacją ucha często nie odzwierciedla skali anomalii, a tym samym, nie może być uznawana za jedyny prognostyk pooperacyjnej poprawy słuchu.

Czasopismo: Polish Journal of Otolaryngology
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Recenzja książki Marka. A. Kamińskiego, Ernesta Szuma, "Janosik podlaski. Józefa Kryńskiego prywatna wojna z komunizmem". Oficyna naukowa, Warszawa 2019, SS.220

Streszczenie
Recenzja książki: Marek M. Kamiński, Ernest Szum, Janosik Podlaski. Józefa Koryckiego prywatna wojna z komunizmem, Oficyna Naukowa, Warszawa 2019, ss. 220.

Czasopismo: Rozprawy Społeczne
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: filozofia
Nierówności społeczne i wykluczenie cyfrowe w społeczeństwie informacyjnym

Social inequalities and digital exclusion in the information society The article presents selected topics on social inequalities in the information society. The concept of digital stratification was introduced along with the causes of digital inequalities. The second part of the article presents the problem of social exclusion in the digital age, to which seniors are particularly exposed. Współczesne społeczeństwa w krajach rozwiniętych coraz bardziej nabierają charakteru poprzemysłowego. Równolegle w celu ich charakterystyk używane się odniesienia do dominujących w nim sił - wiedzy, informacji, mediów, sieci. O ile w społeczeństwie agrarnym, zdaniem D. Bella, kluczowe problemy gospodarowania wiązały się z transportem materiałów, w społeczeństwie przemysłowym z transportem energii, tak w erze postindustrialnej dotyczą one transportu informacji (za: Michalczyk, 2008, s. 38). Informacje (choć nie zawsze wiedza) sprzężone są z technologiami dystrybuującymi, w związku z czym kluczowe sfery aktywności człowieka ulegają mediatyzacji. Obiegi informacyjne, kreowanie

Czasopismo: Konińskie Studia Społeczno-Ekonomiczne
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o komunikacji społecznej i mediach, nauki socjologiczne
Sterydoterapia donosowa – EPOS 2020

Wprowadzenie: Donosowe glikokortykosteroidy (dnGKS), z uwagi na swoje silne, wielokierunkowe działanie przeciwzapalne, są podstawą leczenia zapaleń błony śluzowej nosa i zatok przynosowych – zarówno ostrego zapalenia zatok przynosowych, przewlekłego zapalenia zatok przynosowych, przewlekłego zapalenia zatok przynosowych z polipami nosa, jak i alergicznego nieżytu błony śluzowej nosa. Nowoczesny dnGKS – furoinian mometazonu, ze względu na wysokie bezpieczeństwo ogólnoustrojowe i miejscowe oraz wysoką skuteczność przeciwzapalną, w 2019 r. został dopuszczony w Polsce do sprzedaży bez przepisu lekarza dla chorych z rozpoznanym alergicznym nieżytem nosa. Rekomendacje towarzystw naukowych oraz grup ekspertów zalecają stosowanie dnGKS w znacznie szerszym zakresie wskazań. W lutym 2020 r. w czasopiśmie „Rhinology” ukazała się nowelizacja konsensusu EPOS 2020 (European Position Paper on Rhinosinusitis and Nasal Polyps 2020). Cel: Autorzy przedstawiają miejsce dnGKS w schematach leczenia zapaleń zatok przynosowych, opublikowanych w dokumencie EPOS 2020, z uwzględnieniem realiów specyficznych dla Polski.

Czasopismo: Polish Journal of Otolaryngology
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Rozwój szczepów lekoopornych w czasie miejscowego leczenia gentamycyną przewlekłego zapalenia zatok przynosowych u pacjentów z mukowiscydozą i pierwotną dyskinezą rzęsek. Retrospektywny przegląd przypadków

Wprowadzenie: Leczenie przewlekłego zapalenia zatok przynosowych (PZZP) u pacjentów z mukowiscydozą (ang. cystic fibrosis, CF) i pierwotną dyskinezą rzęsek (ang. primary ciliary dyskinesia, PCD) wciąż stanowi wyzwanie. W naszym ośrodku stosujemy gentamycynę w postaci aerozolu do nosa robionego na miejscu w leczeniu umiarkowanego i ciężkiego PZZP. Celem badania było określenie wrażliwości szczepów bakterii na gentamycynę wyizolowanych z plwociny pacjentów z CF i PCD leczonych z powodu PZZP. Metodologia: Do badania retrospektywnie włączono pacjentów z CF i PCD przyjmujących gentamycynę donosowo z powodu PZZP, u których wykonano posiewy plwociny przed leczeniem i którzy byli obserwowani przez co najmniej sześć miesięcy. Dane mikrobiologiczne analizowano opisowo w odniesieniu do wyhodowanych szczepów i ich oporności na gentamycynę. Wyniki: Do serii przypadków włączono 17 pacjentów z CF i 12 pacjentów z PCD. Spośród uwzględnionych przypadków u trzech pacjentów z CF (18%) i u jednego z PCD (8%) doszło do rozwoju oporności bakterii na gentamycynę w czasie leczenia miejscowego. We wszystkich czterech przypadkach izolowano szczepy P. aeruginosa. Ponadto u dwóch pacjentów z CF stwierdzono szczepy P. aeruginosa oporne na gentamycynę w posiewie przed leczeniem. U kolejnych dwóch pacjentów wyhodowano wielolekooporne szczepy kompleksu Burkholderia cepacia, w tym wykazujące oporność na gentamycynę. U pacjentów z CF dominowały szczepy P. aeruginosa i S. aureus, natomiast u pacjentów z PCD – P. aeruginosa i H. influenzae. Wnioski: Badanie wykazało umiarkowaną częstość występowania szczepów opornych na gentamycynę u pacjentów z CF i PCD leczonych w naszym ośrodku. Jednak dla potwierdzenia naszych obserwacji konieczne są dalsze badania.

Czasopismo: Polish Journal of Otolaryngology
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne