rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Rola i zadania pielęgniarki w zakresie przygotowania psychicznego pacjenta do operacji

Przygotowanie pacjenta do operacji  jest zadaniem kompleksowym dla całego zespołu terapeutycznego. nawet najlepiej wykonana operacja nie przyniesie pozytywnych wyników, jeżeli chory nie będzie do niej dobrze przygotowany zarówno pod 
względem fzycznym, jak i psychicznym i nie będzie miał należytej opieki po zabiegu. Szczególna rola przypada tu  pielęgniarkom jako osobom sprawującym bezpośrednią opiekę nad chorym i spędzającym z nim najwięcej czasu. zdominowanie współczesnej chirurgii przez coraz doskonalszą technikę  oraz jej ogromne rozdrobnienie na coraz  węższe specjalności nie tylko nie umniejszyło, ale wręcz zwiększyło rolę i zakres  działań pielęgniarki w zespole leczącym z racji tego, że przebywając stale blisko chorego ma ona możliwość obserwacji decydujących niejednokrotnie o całokształcie leczenia. Pielęgniarka jest tą osobą spośród członków zespołu terapeutycznego, której postawa, zachowanie, sposób, w jaki porozumiewa  się z pacjentem, poszanowanie jego praw są istotnymi  elementami przygotowania   chorego do interwencji chirurgicznej. Przygotowanie psychiczne  powinno być uzależnione od charakteru związanych z zabiegiem emocjonalnych problemów i oczekiwań pacjenta. Poznanie ich umożliwia podejmowanie skutecznych oddziaływań psychologicznych, które pozwalają minimalizować uboczne, negatywne skutki interwencji chirurgicznej oraz potęgować wynikające z niej korzyści.  
efekty terapeutyczne  tych oddziaływań  są widoczne bez względu na to, czy zostaną  zastosowane przez pielęgniarkę w sposób  
świadomy i celowy, czy też intuicyjnie lub przypadkowo. należy więc dążyć do tego, by  wspomaganie działań medyczno-
pielęgnacyjnych  było  świadomym korzystaniem z dostępnych pielęgniarce środków terapeutycznych. 
celem pracy  jest omówienie zadań  i roli pielęgniarki w zakresie przygotowania psychicznego pacjenta do operacji oraz 
przedstawienie autorskiego kwestionariusza wywiadu pozwalającego pielęgniarce rozpoznać związane z tym problemy pacjenta.

Czasopismo: Puls Uczelni
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Zatrucia barbituranami

Wstęp: Barbiturany to grupa leków o działaniu nasennym. Zatrucia nimi mogą być zarówno przewlekłe, jak i ostre. W zależności od dawki i przyjętego preparatu pierwsze objawy mogą wystąpić już po kilku minutach. Dlatego bardzo ważna jest szybka reakcja świadków, rodziny oraz zespołu ratownictwa medycznego.
Cel pracy: Celem pracy jest przedstawienie zatruć barbituranami na podstawie opisu przypadku. Jednocześnie praca ukierunkowana jest na podkreślenie znaczącej roli członków zespołu ratownictwa medycznego w działaniach ratowniczo-diagnostycznych na miejscu zdarzenia oraz w postępowaniu z pacjentem w warunkach szpitalnych.
Materiał i metody: Na podstawie dokumentacji z wyjazdu zespołu ratownictwa medycznego podstawowego (ZRMRM P), dokonano analizy przypadku zatrucia barbituranami.
Opis przypadku: Zespół ratownictwa medycznego otrzymał wezwanie do mężczyzny lat 35, bez kontaktu, z oddechem nieregularnym. Wstępna diagnoza – prawdopodobnie zatrucie lekami. Po wykonaniu podstawowych badań (badanie podmiotowe i przedmiotowe) na miejscu zdarzenia, potwierdzono zatrucie barbituranami. Natychmiastowe działanie zespołu ratownictwa medycznego, wdrożenie medycznych czynności ratunkowych i szybki transport do oddziału ratunkowego przyczyniło się do poprawy stanu ogólnego pacjenta. Po szybkiej kwalifikacji trafił on na oddział intensywnej terapii celem dalszej diagnostyki i leczenia.
Wnioski: Zatrucia barbituranami zdarzają się rzadko. Ich zażycie pozaszpitalne może być wynikiem próby samobójczej. Tylko rzetelnie przeprowadzone badania podmiotowe i przedmiotowe mogą przyczynić się do rozpoznania zatrucia barbituranami oraz szybkiego wdrożenia intensywnej terapii zachowawczej. Zatrucia barbituranami prowadzą do zaburzeń oddychania, na wskutek porażenia mięśni oddechowych, dlatego priorytetem jest pełne przygotowanie do wentylacji, tlenoterapii oraz odsysania dróg oddechowych. Zaburzenia poziomu elektrolitów oraz wpływ barbituranów na organizm mogą doprowadzić do zaburzeń rytmu serca. Prowadzona płynoterapia będzie odwracać możliwe przyczyny nagłego zatrzymania krążenia. W przypadku wątpliwości odnośnie do zatrucia barbituranami, należy pamiętać o możliwości kontaktu z ośrodkiem toksykologicznym. Leczenie szpitalne uwarunkowane jest stanem pacjenta, pełną diagnostyką laboratoryjną na obecność barbituranów, bilansem wodnym i wartościami elektrolitów.

Czasopismo: Puls Uczelni
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Zastosowanie masażu leczniczego w dolegliwościach bólowych odcinka lędźwiowego kręgosłupa

Wstęp: Przewlekły ból w odcinku  lędźwiowym kręgosłupa  jest  jedną z najczęstszych dolegliwości przedstawianych przez 
pacjentów lekarzowi pierwszego kontaktu. Objawami towarzyszącymi są ograniczenia ruchomości tułowia i niejednokrotnie zaburzenia funkcji nerwów obwodowych: mrowienie, drętwienie, przeczulica. Ból wzmaga napięcie mięśniowe, które wtórnie wywołuje zmęczenie i przeciążenie tkanek co potęguje dolegliwości bólowe. wśród sposobów leczenia wyróżnia się metody zachowawcze i chirurgiczne. Operacja wymaga kontynuacji  leczenia w  formie rehabilitacji a fzjoterapia obejmuje różne rodzaje masażu, wybrane zabiegi fzykalne oraz specjalne ćwiczenia. 
Materiał i metody: celem artykułu  jest prezentacja sposobu opracowywania poszczególnych mięśni obręczy biodrowej 
i barkowej, kończyn dolnych i górnych oraz grzbietu stosując masaż klasyczny i tensegracyjny u pacjentki z dolegliwościami 
bólowymi odcinka lędźwiowego kręgosłupa. zabieg miał wyeliminować dolegliwości bólowe poprzez regulację napięcia 
mięśniowego  i poprawienie ukrwienia danej okolicy ciała. wykonano 8 masaży, każdy trwał 45 minut, z częstotliwością co 
trzeci dzień.
Wyniki:  Po zastosowaniu terapii uzyskano zmniejszenie dolegliwości bólowych zlokalizowanych w obrębie obręczy biodrowej   i   barkowej oraz odcinka lędźwiowego kręgosłupa oraz zniesienie postawy nawykowej. Dodatkowo pacjentka zaczęła uczęszczać na zajęcia  „nordic walking”. 
Wnioski: masaż jest jedną z form terapii, którą można stosować w zespołach bólowym kręgosłupa. często stanowi jedyną 
terapię, jednak może być częścią kompleksowej, skojarzonej z innymi zabiegami terapii leczniczej.

Czasopismo: Puls Uczelni
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Zdrowy styl życia w rozumieniu studentów uczelni o profilu medycznym

Wstęp: Według społeczeństwa polskiego zdrowie jest najbardziej cenioną wartością. Zdrowy styl życia oznacza kierowanie swoim życiem w taki sposób, by dążyć ku zdrowiu.
Cel pracy: Poznanie opinii studentów o profilu medycznym
na temat zdrowego stylu życia.
Materiał i metody: Badania przeprowadzono na przełomie
listopada i grudnia 2014 roku wśród 360 studentów Państwowej
Medycznej Wyższej Szkoły Zawodowej w Opolu. Techniką
badań była ankieta, której kwestionariusz został stworzony
przez autorkę pracy.
Wyniki: W badaniach wzięło udział 360 studentów z Instytutów:
Pielęgniarstwa – 95 (26,4%), Kosmetologii – 97 (26,9%),
Położnictwa – 69 (19,2%) oraz Fizjoterapii I i II stopnia – 99
(27,5%). W grupie badanych 100% studentów fizjoterapii (99)
i kosmetologii (97) odpowiedziało, że styl życia ma wpływ na
zdrowie człowieka.
Wnioski: Studenci studiów o profilu medycznym postrzegają
zdrowy styl życia jako element istotny dla zapewnienia zdrowia człowieka

Czasopismo: Puls Uczelni
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Funkcje i zadania pielęgniarki w opiece nad chorym żywionym enteralnie w oddziale intensywnej terapii

Wstęp: Żywienie pacjentów w oddziałach intensywnej terapii jest elementem procesu leczenia. Odżywianie enteralne polega 
na podawaniu substancji odżywczych do przewodu pokarmowego przez przetokę poprzez zgłębnik wprowadzony do żołądka, dwunastnicy lub jelita cienkiego. Do obowiązku pielęgniarki należy: całodzienne prowadzenie żywienia enteralnego, wymiana pojemników, przepłukiwanie zgłębników, nadzór oraz wczesne rozpoznawanie i zapobieganie powikłaniom. Pacjent żywiony enteralnie wymaga ciągłej, intensywnej opieki realizowanej przez zespół pielęgniarski. 
Cel pracy: Przedstawienie funkcji i zadań wykonywanych przez pielęgniarki w opiece nad chorym żywionym enteralnie oraz 
powikłań związanych z żywieniem w oddziale intensywnej terapii. 
Materiał i metody: Badania przeprowadzono metodą obserwacji czynności i funkcji zespołu pielęgniarek, które opiekowały 
się 25 chorymi żywionymi enteralnie oraz analizy dokumentacji medycznej dotyczącej leczenia tych pacjentów w oddziale 
intensywnej opieki medycznej w Opolu.
Wyniki: Większość pacjentów to osoby w wieku 60-70  lat (40%). Podczas obserwacji pielęgniarki wykonywały czynności 
higieniczne własne, pielęgnacyjne, leczniczo-pielęgnacyjne, diagnostyczne oraz monitorujące. Największą grupę stanowiły 
czynności higieniczne własne (67,9%), a najmniejszą czynności pielęgnacyjne (3,1%). Najczęstszymi powikłaniami były powi-
kłania metaboliczne (51,6%) oraz pokarmowe (37,3%). 
Wnioski: Badania pokazują, że pielęgniarki realizują szereg funkcji  i zadań w opiece nad pacjentem żywionym enteralnie.  
W celu zwiększenia skuteczności, bezpieczeństwa oraz zmniejszenia liczby powikłań korzystne jest powoływanie w szpitalach posiadających oddział intensywnej terapii zespołów leczenia żywieniowego. Wiedzę zespołu pielęgniarskiego należy nieustannie uzupełniać poprzez szkolenia z zakresu nowych wytycznych odnośnie żywienia enteralnego.

Czasopismo: Puls Uczelni
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Modele opieki długoterminowej w USA

Starzenie się społeczeństw i coraz liczniejsze potrzeby zdrowotne populacji w wieku podeszłym były powodem rozwoju form stacjonarnej opieki długoterminowej. W pracy przedstawiono amerykański system zintegrowanych form opieki (doraźnej w nagłych przypadkach i stałej w zaburzeniach przewlekłych) wraz ze wskazaniem struktur w ramach których funkcjonują osoby w wieku podeszłym w USA.

Czasopismo: Puls Uczelni
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Stan wiedzy i podejmowane działania profilaktyczne studentów kierunków medycznych w dziedzinie szczepień ochronnych

Wstęp: Szczepionka to preparat pochodzenia biologicznego, stosowany do uodpornienia czynnego, który zawiera zabite chorobotwórcze drobnoustroje, fragmenty lub metabolity ich struktury, bądź pozbawione zjadliwości żywe (atentowane) drobnoustroje z zachowanymi właściwościami antygenowymi przy braku właściwości chorobotwórczych. Po wprowadzeniu do organizmu człowieka szczepionka podejmuje produkcję swoistych przeciwciał. W Polsce dokumentem regulującym kwestię szczepień jest Program Szczepień Ochronnych (PSO). Składa się z trzech części: szczepień obowiązkowych - kalendarza szczepień, szczepień zalecanych i informacji uzupełniających. 
Cel pracy: Celem pracy jest sprawdzenie poziomu wiedzy studentów kierunków medycznych na temat szczepień i pojęć: „szczepionka”, „objaw poszczepienny”, „kalendarz szczepień”, a także określenie ilości wykonywania szczepień wśród badanej grupy i czynników mających wpływ na podjęcie decyzji o szczepieniu ochronnym.
Materiał i metoda: Badanie przeprowadzono za pomocą metody ankietowej wśród 100 studentów, gdzie średnia wieku to 26 lat. Respondenci byli studentami kierunków medycznych: pielęgniarstwa, położnictwa, fizjoterapii, kosmetologii i zdrowia publicznego w Opolu i w Bytomiu. Narzędziem badawczym był autorski kwestionariusz ankiety, który zawierał 15 pytań. Wyniki: Pojęcia „objaw poszczepienny”, „szczepionka”, „kalendarz szczepień” są nieznane odpowiednio: 78, 30 i 16 % studentów kierunków medycznych. Dodatkowym szczepieniom poddaje się co 3 badany. Wysokie ceny dodatkowych szczepień ochronnych powodują że 45 % respondentów nie poddaje się szczepieniom. 
Wnioski: Studenci kierunków medycznych wykazują bardzo niski poziom wiedzy na temat podstawowych pojęć związanych ze szczepieniami. Nie posiadają także wiedzy na temat podstawowych definicji związanych ze szczepieniem.

Czasopismo: Puls Uczelni
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Sposób żywienia i stan odżywienia dziewcząt wyczynowo uprawiających piłkę nożną

Wstęp: Piłka nożna kobiet w ostatnich latach stają się coraz bardziej popularna. Prawidłowy sposób odżywiania się jest bardzo ważnym elementem cyklu treningowego dziewcząt uprawiających piłkę nożną.
Cel badania: poznanie i ocena wybranych aspektów sposobu żywienia i stanu odżywiania studentek fachowo zajmujących się piłką nożną. 
Materiał i metoda: Badania ankietowe przeprowadzono w 2013 roku wśród 12 dziewcząt, zajmujących się piłką nożną. Metody stosowane dla oceny sposobu żywienia podzielone były na metody ilościowe i jakościowe. Kwestionariusz dotyczył zwyczajów żywieniowych (liczba, rodzaj, pory posiłków w ciągu dnia, przerwy między posiłkami) oraz częstotliwości spożycia wybranych grup produktów spożywczych. Ocenę rozwoju fizycznego ( jako wskaźnik stanu odżywienia) przeprowadzono na podstawie ilościowego określenia oraz porównania rezultatów badań cech antropometrycznych. Przy pomocy pakietu statystycznego Statistica 6.0 analizowano wpływ okresu treningowego czy zawodów na stan odżywienia.
Wyniki: Obserwowana wartość energetyczna racji pokarmowych respondentów nie była na tyle wysoka, ażeby w pełni pokryć zapotrzebowanie na składniki odżywcze dla badanej grupy sportowców. Wykazano także niedostateczną podaż mleka i produktów mlecznych, ryb, warzyw i owoców. Większość badanych charakteryzowała się niedowagą (50%), co jest niepokojącym zjawiskiem. Odnotowany został nieprawidłowy udział energii pochodzącej z poszczególnych składników odżywczych. Zawartość energii z tłuszczów wynosiła więcej niż 35% i przekraczała normę, a z  węglowodanów mniej niż 50%. Tylko odsetek energii z białka był zgodny z normami. W różnych okresach zajęć sportowych ważniejsze 
 wskaźniki żywienia nie różniły się. 
Wnioski: Wyniki przeprowadzonych badań wskazują na niezbędność edukacji żywieniowej ankietowanych sportowców.

Czasopismo: Puls Uczelni
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Biblioteki uczelniane państwowych wyższych szkół zawodowych – próba charakterystyki na podstawie badań ankietowych

Wstęp: W 2013 r. w Polsce funkcjonowało 36 państwowych wyższych szkół zawodowych. W każdej z tych uczelni istnieje biblioteka, jako niezbędny element procesu kształcenia na poziomie wyższym. 
Cel badania: Celem niniejszego opracowania jest próba scharakteryzowania bibliotek uczelnianych, funkcjonujących od początków istnienia państwowych wyższych szkół zawodowych w Polsce.
Materiał i metody: Podstawową metodą była analiza badań ankietowych przeprowadzonych wśród 20 bibliotek, które odpowiedziały na ankietę (na 36 istniejących). Kwestionariusz ankiety zawierał pytania zarówno zamknięte, jak i otwarte. Badaniem objęto kilka wytypowanych autorsko sfer działalności bibliotek oraz wybrane wskaźniki funkcjonalności. 
Wyniki: Większość badanych bibliotek współużytkuje przestrzeń biblioteczną z innymi jednostkami uczelni. Przeważa powierzchnia użytkowa do 1000 m2 a magazynowa do 100 tys. wol. Wszystkie biblioteki umożliwiają wolny dostęp do półek; 12 prowadzi ośrodki informacji naukowej. Wykorzystanie domowych stron internetowych w celu komunikacji z czytelnikiem nie jest jeszcze powszechne. W 13 bibliotekach są utworzone formalnie działy, ale w żadnej z nich nie wyznaczono ich kierowników. Tylko w 3 bibliotekach powołano zastępcę dyrektora. Porównanie wskaźników funkcjonalności wykazało, że biblioteki PWSZ lokują się blisko bibliotek akademickich, natomiast w porównaniu do bibliotek uczelni prywatnych uzyskują wyniki często wyższe.
Wnioski: Biblioteki PWSZ tworzą specyficzną sieć bibliotek uczelnianych, realizując przy tym podobne zadania i na podobnym poziomie jak większość bibliotek akademickich w Polsce. O ich specyfice świadczy mniej rozbudowana struktura organizacyjna, mniejsze powierzchnie i magazyny oraz nieautonomiczny budżet realizowany z poziomu centralnego uczelni.

Czasopismo: Puls Uczelni
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Osteoporoza a niewydolność nerek

Wstęp: Prawie u wszystkich chorych z przewlekłą niewydolnością nerek dochodzi do osteodystrofii nerkowej. Zmiany mogą być wywołane przez zaburzenia metaboliczne i endokrynne oraz bywają późnym efektem leczenia przewlekłej niewydolności nerek (PNN). Zmiany kostne występują już we wczesnym okresie choroby wraz z rozwojem zaburzeń metabolizmu PTH i 1,25(OH)2D3. Choroba przebiega w sposób niemy klinicznie, a objawy pojawiają się dopiero, gdy osiągnie zaawansowane stadium. 
Materiał i metody: Na podstawie historii choroby oraz przeprowadzonych badań szpitalnych przedstawiono przypadek 56-letniej chorej, która przeszła liczne stany zapalne dróg moczowych, w efekcie czego ujawniły się cechy niewyrównanej PNN na tle torbielowatości nerek. 
Wyniki: Pacjentka leczona farmakologicznie, a następnie dializoterapią, z powodu złego stanu zdrowia dyskwalifikowana do zabiegu przeszczepu nerki. Chora wielokrotnie hospitalizowana z powodu mnogich złamań, obecnie porusza się na wózku inwalidzkim, pozostaje pod opieką poradni przeciwbólowej i poradni opieki paliatywnej. 
Wnioski: Zaobserwowano zależność pomiędzy występowaniem niewydolności nerek a osteoporozą, co ma wpływ na leczenie i pielęgnację pacjenta.

Czasopismo: Puls Uczelni
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Pomiar i analiza czucia deliaktnego dotyku u osób zdrowych według autorskiego algorytmu badania

Wstęp:  istnieje pięć podstawowych rodzajów czucia: wibracji, ułożenia, delikatnego dotyku, bólu oraz temperatury. literatura 
podaje, że do badania delikatnego czucia można wykorzystać wacik  lub palec. ważne, aby dawkowany przez terapeutę 
bodziec był powtarzalny.
Cel pracy: celem pracy był pomiar czucia delikatnego dotyku u osób zdrowych na 21 autorsko wybranych punktach. 
Materiał i metody: zbadano 28 studentów śUm w Katowicach 21 kobiet i 7 mężczyzn. wiek badanych x=21,2±1,8. na obu 
rękach  i przedramionach badanych zaznaczono 21 punktów według autorskiego algorytmu. Badacz wskazywał  losowy 
wybrany punkt. celem badanego było wskazanie miejsca, w którym poczuł dotyk. jeśli badany błędnie określił  lokalizacje 
punktu, taśmą centymetrową odmierzano odległość. wyniki umieszczono w bazie danych i poddano analizie statystycznej 
w programie Statistica 8.
Wyniki: Różnice na poziomie  istotności statystycznej zaobserwowano porównując średnie wyniki odchyleń punktu 13 
znajdującego się w środkowej części przedramienia po stronie bocznej w obu przedramionach. 
Wnioski: zaobserwowane zmiany mogą świadczyć o bardziej precyzyjnym czuciu delikatnego dotyku w środkowej części 
strony bocznej przedramienia.

Czasopismo: Puls Uczelni
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Historia aseptyki i antyseptyki

Przedstawiono historię aseptyki i antyseptyki, a także zaprezentowano zasłużonych w tej dziedzinie lekarzy i badaczy. Ignacy Semmelweis (1818 – 1865), wiedeński położnik pochodzenia węgierskiego zaobserwował, że przyczyną tzw. gorączki połogowej jest fakt, że lekarze i studenci po zajęciach w prosektoriach przechodzą do sal chorych i porodowych bez mycia rąk. Jego zalecenia mycia rak w chlorowanej wodzie zostały skrytykowane i odrzucone. Józef Lister (1827 – 1912), angielski chirurg, po odkryciu przez francuskiego uczonego Ludwika Pasteura (1822 – 1912) bakterii ropotwórczych: gronkowców i paciorkowców, zaproponował mycie rąk, opatrunki i sterylizację narzędzi chirurgicznych kwasem karbolowym oraz rozpylanie tego kwasu na salach operacyjnych. Józefa Listera uważa się za twórcę antyseptyki (anti – sepsis). Podkreślono rolę w walce zakażeniami okołooperacyjnymi Kurta Schimmelbuscha (1870 – 1895), twórcy puszek i autoklawów do sterylizacji materiałów i narzędzi chirurgicznych oraz Jana Mikulicza Radeckiego z Wrocławia (1850 – 1905), który jako pierwszy w Europie zaczął używać do zabiegów operacyjnych sterylnego stroju z maską na twarz i bawełnianych rękawiczek.

Czasopismo: Puls Uczelni
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Poród w położeniu miednicowym płodu - fizjologia czy patologia? Rozważania historyczne

Położenie miednicowe płodu stwierdza się w około 3% wszystkich porodów i sposób ich prowadzenia jest ważnym problemem współczesnego położnictwa. w rozpoznawaniu położeń miednicowych płodu przydatne są chwyty leopolda, osłuchiwanie tętna płodu i Ktg (tętno płodu jest słyszalne w nadbrzuszu matki), ale przede wszystkim diagnostyka ultrasonografczna, która pozwala również na określenie masy płodu i jego dobrostan. w prowadzeniu porodu przy miednicowym położeniu płodu zastosowanie mają: pomoc ręczna sposobem cowjanowa – Brachta, pomoc ręczna sposobem veit – Smelliego (auxilium manuale), natomiast w przypadkach zarzucenia raczek ich uwolnienie sposobem klasycznym, wahaniami mullera bądź metodą lovseta. w przypadkach zagrożenia życia płodu lub matki wskazane jest ręczne wydobywanie płodu (extractio manualis fetus). Obecnie zaleca się, aby wszystkie położenia miednicowe płodu u pierwiastek rozwiązywać drogą cięcia cesarskiego. niemniej jednak w przypadku prawidłowego przebiegu ciąży i porodu u wieloródek, prawidłowej masie płodu i  jego dobrostanie poród w przypadkach położenia miednicowego płodu może być poprowadzony siłami natury z zastosowaniem pomocy ręcznej. wymaga to jednak nieustannego kształcenia nowych kadr tzw. rezydentów położnictwa.

Czasopismo: Puls Uczelni
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Opieka pielęgniarska nad pacjentem z chorobą Alzheimera

Wstęp: Choroba Alzheimera należy do grupy chorób, które
najczęściej rozwijają się w podeszłym wieku. Jej początek jest
bezobjawowy, natomiast w czasie, gdy dochodzi do manifestacji
objawów otępiennych, zazwyczaj zmiany są już daleko posunięte.
Cel pracy: Celem pracy jest przedstawienie specyfiki choroby
Alzheimera oraz problemów pojawiających się w trakcie opieki nad pacjentem na podstawie opisu przypadku.
Materiał i metody: W niniejszej pracy posłużono się metodą
analizy przypadku. Wykorzystano techniki badawcze takie jak: wywiad z pacjentką i jej opiekunami, obserwację (podczas
wizyt w Poradni Zdrowia Psychicznego), analizę dokumentacji
medycznej.
Opis przypadku: W artykule przedstawiono opis pacjentki w wieku 78 lat, u której przebieg choroby datuje się od 2008 r.
W badaniu przeprowadzonym w początkowej fazie choroby
dokonano oceny stanu psychicznego za pomocą kwestionariusza Krótkiej Skali Oceny Stanu Psychicznego (Mini-Mental State Examination– MMSE) oraz przeprowadzono Test Rysowania Zegara (Clock drawing). Przedstawiono przebieg choroby u pacjentki oraz najczęstsze problemy pielęgnacyjne i opiekuńcze.
Wnioski: Choroba Alzheimera stanowi przyczynę wielu problemów dotyczących nie tylko samego pacjenta, ale również
jego opiekunów. Rodzina oraz pielęgniarka sprawująca opiekę nad chorym powinny dołożyć wszelkich starań, aby pacjenta z rozpoznaną chorobą otoczyć całościową opieką.

Czasopismo: Puls Uczelni
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne