rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Jakość wód odpływajacych z lessowych mikrozlewni rolniczych w zlewni rzeki ciemięgi

W 2001 roku prowadzono analizę jakości wody odpływającej z dwóch mikrozlewni rolniczych (powierzchnie około 450 i 230 ha), położonych na Wyżynie Lubelskiej w dolinie rzeki Ciemięgi.
Wodę do badań pobierano w przekrojach zamykających zlewnie. Oznaczano w niej: pH, temperaturę, przewodnictwo, N-NH₄, N-NO₃, N-NO₂, PO₄, K, SO₄, Cl, Fe, tlen rozpuszczony, BZT₅, ChZT Cr.
W cieku zlewni nr I koncentracja składników w większości przypadków nie przekraczała wartości dopuszczalnych dla wód powierzchniowych I klasy czystości. Woda odpływająca ze zlewni nr II charakteryzowała się gorszą jakością. W listopadzie za sprawą wartości BZT₅ (28,6 mg·dm⁻³), tlenu rozpuszczonego (3,79 mg·dm⁻³) oraz Fe (3,2 mg·dm⁻³) nic można było zakwalifikować odpływającej wody nawet do III klasy czystości.
Badane cieki są dopływami Ciemięgi, której fragmenty wraz z przyległym terenem zostały objęte ochroną. Wyniki analiz wskazują, że w pewnych okresach Ciemięga może być nadmiernie obciążana substancją wynoszoną z obszaru zlewni cząstkowych.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Koncepcja organizacji eksploatacji infrastruktury obszarow wiejskich

W opracowaniu przedstawiono model struktury organizacyjnej systemu działania infrastruktury gminy. W modelu tym uwzględniono wszystkie elementy składające się na system zabezpieczenia technicznego istniejącej infrastruktury. Powstanie odpowiednich struktur organizacyjnych, które będą odpowiedzialne za infrastrukturę gminy w ujęciu systemowym jest niezbędnym warunkiem zapewnienia jej sprawności działania, wydłużenia okresu eksploatacji i obniżenia kosztów.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wpływ nawożenia organiczno-mineralnego na plonowanie jęczmienia jarego i jakość ziarna. Część II. Skład białka i zawartość aminokwasów

Stwierdzono, że najbardziej korzystnie na zawartość białka, jego skład frakcyjny i aminokwasowy oraz stopień wykorzystania wpłynęło nawożenie obornikiem oraz obornikiem razem z NPK, 5 kg Cu·ha⁻¹ i 5 kg Zn·ha⁻¹. Pod wpływem nawożenia obornikiem z NPK bez dodatku mikroelementów oraz z ich większymi dawkami (10 kg·ha⁻¹) w białku właściwym ziarna jęczmienia zwiększyła się zawartość prolamin i ogólnej sumy aminokwasów endogennych, a zmniejszyła aminokwasów egzogennych (z wyjątkiem fenyloalaniny, argininy i histydyny) oraz pogorszyła się strawność białka.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Ocena sensoryczna wybranych typów chrzanu (Armoracia rusticana P. Ga- ERTN., B. MEY. and SCHERB.)

Przedmiotem badań były cztery typy lokalne chrzanu pochodzące z zagłębia chrzanowego z okolic Wielunia (Lipnik, Mazaniec, Osjaków, Tądle), uprawiane w miejscu pochodzenia oraz w nowych warunkach na polu doświadczalnym Katedry Roślin Warzywnych i Leczniczych w Wilanowie. Opracowano metodę przygotowania próbek korzeni konsumpcyjnych chrzanu do oceny sensorycznej (QDA), wykonano ocenę porównawczą wyżej wymienionych typów oraz określono zmianę jakości zapachu w czasie. Stwierdzono różnice między badanymi typami w jakości sensorycznej. Największe różnice dotyczyły zapachu ostrego, drażniącego i słodkiego oraz smaku słodkiego i ostrego, piekącego. Mniejsze zróżnicowanie w charakterystyce sensorycznej stwierdzono między typami uprawianymi w Wilanowie (mada średnia wytworzona z utworu pyłowego, ilastego), natomiast większe między tymi samymi typami uprawianymi w Wieluniu (gleba płowa wytworzona z piasków). Typy z uprawy w Wilanowie charakteryzowały się znacznie wyższą intensywnością ostrego i drażniącego zapachu i smaku niż te same uprawiane w okolicach Wielunia, z wyjątkiem typu Lipnik. W próbach chrzanu po ulotnieniu się zapachu ostrego, drażniącego można było „wychwycić” inne, mniej lotne zapachy (zapach korzenia rzodkwi, zapach słodki, zapach kwaśny), występujące w nich z różnym nasileniem.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Zawartosc makro-i mikroelementow w glebach torfowo-murszowych doliny Uherki i Mogielnicy [Pagory Chelmskie]

Badaniami objęto gleby torfowo-murszowe z obiektów torfowiskowych (torfowiska niskie) w dolinach rzek Mogielnicy (obiekt „Bezek”) i Uherki (obiekt „Żółtańce”). W pracy przedstawiono wyniki badań nad zawartością makro- i mikroelementów w tych glebach. W 2000 r. z 12 odkrywek glebowych, z głębokości 0-10 cm, 20-30 cm i 40-50 cm pobrano próbki gleby (łącznie 36 próbek). W próbkach tych, według metodyki opracowanej przez Sapek i Sapek, oznaczono: pH w H₂O i KCl, zawartość substancji organicznej oraz zawartość: P, Ca, Mg, K, Na, Fe, Mn, Cu, Zn i Pb. W większości profili glebowych stwierdzono wyższe zawartości P, K, Mg, Zn, Mn i Pb w warstwie 0-10 cm. W przypadku sodu największą zawartością tego pierwiastka charakteryzowały się gleby pobrane z warstwy 40-50 cm, a żelaza z warstwy 20-30 cm. Gleby torfowo-murszowe obiektu „Bezek” zawierały więcej potasu, cynku, miedzi, mniej wapnia i sodu w porównaniu do gleb obiektu „Żółtańce”. Zawartości pozostałych pierwiastków były podobne na obu obiektach.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wpływ zabudowy biotechnicznej na ilość materiału glebowego zatrzymanego na dnie wąwozu

Badania wykonano w wąwozie nr 2 w Opoce Dużej, w którym na początku lat 60-tych wykonano intensywną przeciwerozyjną zabudowę biotechniczną.
Na podstawie badań można stwierdzić, że zastosowana zabudowa wąwozu okazała się skuteczna. Wąwóz nie pogłębił się i nie powiększył swoich rozmiarów. Na dnie wąwozu obserwuje się głównie akumulację materiału glebowego. W ciągu 35 lat na dnie osadziło się około 3000 m³ namułów. Budowle hydrotechniczne skutecznie utrwaliły progi erozyjne i dno wąwozu przed erozją liniową oraz przyczyniły się do zatrzymania żyznego materiału glebowego, dzięki czemu powstały korzystniejsze warunki dla wzrostu roślinności. Jednak stosowanie tego typu budowli w wąwozach powinno być ograniczone do niezbędnego minimum.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Czynniki warunkujace funkcjonowanie i rozwoj firm agrobiznesu na obszarach wiejskich

Poznano czynniki warunkujące funkcjonowanie i rozwój firm agrobiznesu na obszarach wiejskich. Badaniami objęto 311 przedsiębiorstw agrobiznesu na obszarach wiejskich zachodniej Polski i 305 firm na terenach wschodnich kraju. Badania metodą sondażu diagnostycznego z zastosowaniem kwestionariusza wywiadu przeprowadzono na przełomie 2004 i 2005 roku. Z badań wynika, że w opinii przedsiębiorców w agrobiznesie bariera finansowa stanowi czynnik najbardziej ograniczający funkcjonowanie i rozwój firm. Do pozostałych barier przedsiębiorcy zaliczyli bariery: popytu, działania konkurencji, fiskalne oraz administracyjne. Stwierdzono, że 80% firm agrobiznesu na obszarach wiejskich zachodniej Polski i 70% na terenach wschodnich nie wykorzystuje w pełni swego potencjału produkcyjnego. Zdaniem przedsiębiorców w agrobiznesie szansą rozwoju firm na obszarach wiejskich zarówno zachodniej jak i wschodniej Polski jest zwiększenie: obrotów firmy, asortymentu produkcji i usług oraz rynków zbytu.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Ksztaltowanie sie zawartosci azotu mineralnego w glebie pod wplywem stosowania odpadow z przemyslu drzewnego i rolno-spozywczego

Badano wpływ stosowania odpadów z przemysłu drzewnego i rolno spożywczego na zawartość azotu mineralnego w glebie lekkiej. Schemat doświadczenia obejmował 3 bloki, w których wyodrębniono losowo 6 obiektów: obiekt kontrolny. bez nawożenia, nawożenie mineralne NPK, obornik, trociny z tartaku + wapno defekacyjne, trociny z zakładu stolarskiego + wapno defekacyjne, wapno defekacyjne. Stwierdzono, że zawartość N-NH4 i N-NO3 uzależniona była od terminu i głębokości pobierania prób glebowych oraz nawożenia.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Charakterystyka zasobow genowych rodzaju x Triticosecale Wittmack

W ramach polskiego Banku Genów utworzono na Lubelszczyźnie kolekcję pszenżyta (X Triticosecale Wittmack), która obejmuje rody i odmiany pszenżyta ozimego i jarego otrzymane w krajowych i zagranicznych ośrodkach hodowlanych. Badania kolekcyjne obejmują 4-letni cykl doświadczeń polowych, gdzie prowadzona jest ocena polowa oraz pomiary ważniejszych cech plonotwórczych roślin. Wszystkie materiały kolekcyjne są izolowane ze względu na częściową obcopylność pszenżyta dla zachowania tożsamości odmianowej. Zwaloryzowane odmiany są przekazywane do przechowalni IHAR w Radzikowie, celem ich zabezpieczenia.
Zgromadzone dotychczas materiały kolekcyjne pszenżyta ozimego i jarego charakteryzują się dużym spektrum zmienności pod względem cech rolniczych, co przykładowo obrazują wieloletnie wyniki badań w latach 1993-1997. Zakres zmienności w kolejnych latach jest duży, zwłaszcza dla liczby i masy ziarn z kłosa. Badane obiekty są zróżnicowane także pod względem takich cech jak: odporność na choroby, wyleganie czy przezimowanie roślin. Prowadzenie prac nad gromadzeniem wytwarzanych form pszenżyta, umożliwia dalsze poszerzenie zakresu zmienności dla wielu cech użytkowych, które mogą być wykorzystane dla praktycznej hodowli, jak również w pracach badawczych.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wplyw retardantow na wzrost i walory dekoracyjne dalii ogrodowej [Dahlia x cultorum Thorsr. et Reis.]

Osiem odmian dalii ogrodowej (Dahlia x cultorum Thorsr. et Reis.) uprawiano w gruncie. Regulatory wzrostu stosowano dolistnie, po 4 tygodniach od posadzenia roślin na poletkach. Zastosowano Topflor 015 SL (flurprimidol) oraz B-Nine 85 SP (daminozyd). Daminozyd podawany dwukrotnie w dawce 4,25 g·dm⁻³, a także flurprimidol stosowany jednokrotnie w dawce 0,105 mldirr3 okazały się skuteczne w skarlaniu większości odmian. Obydwa retardanty istotnie wpływały na zmniejszenie długości szypuły kwiatostanowej u badanych odmian. Obserwowano również u wszystkich roślin traktowanych retardantami tworzenie mniejszej liczby kwiatostanów w porównaniu do kontroli.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Badania modelowe i metrologia agrofizyczna oraz mozliwosci ich zastosowania w ogrodnictwie

W pracy przedyskutowano możliwość wykorzystania badań modelowych i metrologii agrofizycznej jako podstawowych narzędzi agrofizyki w ogrodnictwie.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wpływ zawartości wody i wielkości nasion amarantusa na zmiany energii ponoszonej na zniszczenie struktury nasion

Przeprowadzono badania wielkości energii ponoszonej na zgniatanie nasion amarantusa dla ośmiu poziomów zawartości wody i dla dwóch wielkości nasion.
Na podstawie otrzymanych wyników przeprowadzono analizy, które wykazały, że na wielkość energii ponoszonej na zniszczenie struktury nasion amarantusa decydujący wpływ ma zawartość wody. Oprócz niej istotny wpływ ma również wielkość nasion. Ze wzrostem zawartości wody następuje spadek wielkości energii. Wielkość energii ponoszonej na zniszczenie struktury nasion jest niższa dla nasion o mniejszej średnicy. Po przekroczeniu zawartości wody powyżej 0,15 kg H₂O·kg⁻¹ s.m. wielkość energii stabilizuje się niezależnie od wielkości nasion. Opracowane formuły empiryczne w sposób wystarczający opisują badane zjawisko i mogą znaleźć zastosowanie przy wspomaganiu kierunków obniżenia zużycia energii na rozdrobnienie.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wplyw mikronawodnien i nawozenia organicznego na produkcje jednorocznych sadzonek sosny zwyczajnej [Pinus sylvestris L.] z udzialem zabiegu zoomelioracji

Określono wpływ mikronawodnień (mikrozraszania i nawadniania kroplowego) oraz nawożenia organicznego (kompost wyprodukowany na bazie osadów ściekowych) na cechy siły wzrostu i stopień mikoryzacji jednorocznych sadzonek sosny zwyczajnej (Pinus sylvestris L.), produkowanych z udziałem zabiegu zoomelioracji. Ścisłe dwuletnie (2003-2004) badania polowe przeprowadzono w szkółce leśnej Nadleśnictwa Bydgoszcz w Białych Błotach na glebie rdzawej wytworzonej z piasku luźnego. Czynnikiem pierwszego rzędu było nawadnianie zastosowane w trzech wariantach wodnych: bez nawadniania (kontrola), nawadnianie kroplowe, mikrozraszanie. Czynnik drugiego rzędu stanowiło nawożenie, zastosowane w dwóch wariantach: nawożenie mineralne (standard stosowany w szkółkach leśnych), nawożenie organiczne (kompost). Nawadnianie istotnie zwiększyło wysokość i średnicę siewek sosny. Nie stwierdzono istotnych różnic w rozpatrywanych cechach wzrostu pomiędzy badanymi systemami nawodnieniowymi. Nawożenie siewek sosny kompostem z higienizowanych osadów ściekowych z domieszką torfu istotnie zwiększyło wysokość siewek. Wystąpiło współdziałanie nawadniania i nawożenia organicznego w kształtowaniu wysokości i średnicy siewek sosny. Uprawiane na kompoście - w warunkach nawodnień - siewki sosny cechowały się bowiem większą wysokością i średnicą. Czynniki doświadczenia różnicowały liczebność mikoryz u siewek sosny. Na większości stanowisk nawadnianych, szczególnie w przypadku łącznego oddziaływania mikrozraszania i nawożenia organicznego, odnotowano wzrost zagęszczenia roztoczy. Na badanym terenie w zgrupowaniach mechowców przeważnie dominowała Oribatula tibialis. Uzyskane wyniki wskazują, że mikronawodnienia (nawadnianie kroplowe i mikrozraszanie) mogą być rozpatrywane jako alternatywa dla stosowanych dotychczas w szkółkach powszechnie dużych deszczowni.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Przydatnosc metody bilansowej w ustalaniu optymalnych dawek nawozenia azotem trwalych uzytkow zielonych na glebach murszowatych

Na Żuławach Wiślanych od 1998 roku prowadzone są badania związane z gospodarowaniem azotem na łące wiechlinowo-wyczyńcowej w warunkach gleb murszowatych. Przedstawione wyniki pochodzą z lat 2003-2005. Wykonano analizę gospodarki azotem metodą bilansową „na poziomie pola" z uwzględnieniem N glebowego. Dokonano próby oceny przydatności tej metody do obliczania ilości azotu udostępnianego runi z mineralizacji glebowej masy organicznej oraz w ustalaniu optymalnych dawek nawożenia azotem. Stwierdzono, że azot glebowyw warunkach gleb murszowatych to istotny składnik tego bilansu. Ilość dostępnego azotu glebowego w zależności od ilości i rozkładu opadów atmosferycznych w sezonie wegetacyjnym oszacowano na około 100-250 kg N·ha⁻¹.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Liczebnosc drobnoustrojow w glebie zanieczyszczonej miedzia

Celem badań było określenie wpływu wzrastających dawek miedzi (0; 20; 40; 60; 80; 100, 120, 140 mg Cu‧kg⁻¹ gleby) na liczebność bakterii oligotroficznych, kopiotroficznych, immobilizujących azot, amonifikatorów, organotroficznych, promieniowców i grzybów oraz próba przeciwdziałania spodziewanym skutkom zanieczyszczenia. Doświadczenie wazonowe prowadzono w dwóch seriach. Do części wazonów przed siewem owsa dodano po 5,0 g‧kg⁻¹ gleby słomy pszen- żytniej (dawka rekultywacyjna). W fazie wyrzucania wiech przeprowadzono zbiór roślin, a także pobrano próbki glebowe ze wszystkich obiektów doświadczenia. Liczebność mikroorganizmów oznaczono metodą płytkową.
Badania wykazały, iż miedź w zastosowanych dawkach stymulowała namnażanie się większości analizowanych drobnoustrojów. Hamowała jedynie wzrost liczebności bakterii celulolitycznych i form przetrwalnych bakterii kopiotroficznych. Słoma pogłębiała działanie miedzi tylko w stosunku do bakterii celulolitycznych i immobilizujących azot. W pozostałych przypadkach niwelowała działanie tego metalu na mikroorganizmy glebowe.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wpływ sposobów pielęgnowania na wysokość i jakość plonów ziemniaka

Elementem decydującym o wysokości i jakości plonów ziemniaka jest sposób pielęgnacji roślin w okresie wegetacji. Ważne jest więc określenie optymalnego sposobu pielęgnacji ziemniaka dla ograniczenia strat w plonach bulw oraz ich wpływ na jakość plonu.
Dwuczynnikowe doświadczenie polowe przeprowadzono w RZD Pawłowice latach 1999-2001. Czynnikami badanymi były: I - metody pielęgnacji - A - echaniczna (technologia proekologiczna), В - mechaniczno-chemiczna (technologia integrowana), С - chemiczna (technologia konwencjonalna). II - Odmiany: ga, Vistula.
W okresie wegetacji prowadzono obserwacje wzrostu i rozwoju roślin, stopnia zachwaszczenia oraz porażenia roślin chorobami i szkodnikami na poszczególnych obiektach doświadczenia. Zabiegi ochrony roślin przewidziane w okresie :getacji przeprowadzano zgodnie z założeniam doświadczenia. Badania wykazały, że na wysokość plonów istotny wpływ miały zastosowane metody pielęgnacji roślin oraz warunki pogodowe w latach badań. Najwyższe plony bulw uzyskano przy zastosowaniu intensywnej ochrony roślin (wariant C), najniższe, gdy stosowano pielęgnację tylko mechaniczną (wariant A). Intensywna ochrona roślin (wariant C), przyczyniła się również do wzrostu zawartości suchej masy i skrobi w bulwach badanych odmian ziemniaka ale spadku zawartości białka ogólnego. Bez stosowania chemicznej ochrony roślin oprócz plonu ogólnego zmniejszeniu uległ plon sadzeniaków i bulw handlowych, niższa była również masa przeciętnej bulwy. Wykazano również, że stosując tylko pielęgnację mechaniczną (wariant A) na polach będących w wysokiej kulturze, można w dostatecznym stopniu zapewnić odchwaszczenie plantacji ziemniaka.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Testowanie owcami przydatnosci drzew do zintegrowanego pastwiskowo-lesnego uzytkowania terenu

W trwających od roku 1988 doświadczeniach ze zintegrowanym pastwiskowo-leśnym użytkowaniem pastwisk górskich wypasanych owcami wynika, że przygryzanie przez owce wprowadzonych na pastwisko drzew leśnych jest bardzo różne. W najmniejszym stopniu, bo tylko w około 8% zniszczony został świerk, w 22% modrzew i w 55% sosna. Natomiast jodła, buk, jawor i jesion zjedzone zostały prawie całkowicie. Z przeprowadzonych badań wynika, że najbardziej przydatnymi drzewami do wprowadzenia na pastwiska owcze w górach są: świerk i modrzew oraz ewentualnie sosna na niższych wzniesieniach. Natomiast nie nadają się do tego celu drzewa liściaste i jodła.
Tego rodzaju badania są uzasadnione, gdyż pozwalają na uniknięcie błędów przy wprowadzaniu pastwiskowych zadrzewień.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Problemy zagospodarowania postałości zrębowych

Pozostałości na powierzchniach zrębowych (gałęzie, odcięte wierzchołki itp.) niewykorzystane w procesie pozyskiwania drewna utrudniają przygotowanie gleby pod odnowienia. W zależności od regionu i lokalnych tradycji pozostałości zrębowe są wykorzystywane w różny sposób. Najczęściej były układane w stosy i palone. Ostatnio ta metoda traci na znaczeniu, a w wielu rejonach Polski jest zabroniona. Coraz częściej pozostałości zrębowe są rozdrabniane specjalnymi maszynami. W zależności od wariantu pozostają one na powierzchni lub są wywożone i mogą stanowić źródło energii. Poszczególne metody utylizacji pozostałości wywierają znaczący wpływ na ekosystem leśny, mają różną wydajność i przydatność w konkretnych warunkach.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Analiza oporów roboczych maszyn szkółkarskich na przykładzie pielnika

Przedstawiono metodykę badań oporów roboczych maszyn szkółkarskich. Pomiar oporów elementów roboczych maszyn szkółkarskich przeprowadzono przy pomocy skonstruowanego w Katedrze Mechanizacji Prac Leśnych AR w Krakowie urządzenia dającego możliwość pomiaru siły działającej na element roboczy w dwóch płaszczyznach (kierunek jazdy, pion). Opory robocze maszyn określano także metodą przeciągania agregatu dodatkowym ciągnikiem mierząc siłę w linie przy pomocy tensometrycznych czujników pomiarowych. Sygnały z czujników tensometrycznych mierzących siły działające na element roboczy w skonstruowanej ramie oraz linie (przeciąganie) są wzmacniane a następnie archiwizowany w interfejsie pomiarowym APEK Al 154 co 2 sekundy. Dane z interfejsu są sczytywane do PC. W pracy przedstawiono wyniki badań pielnika typu GS wyposażonego w elementy robocze takie jak: gęsiostopki, redliczki i pazurki.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Suszenie pieczarek w warunkach konwekcji naturalnej - modelowanie pierwszego okresu suszenia

Zmodyfikowano model I okresu suszenia poprzez wprowadzenie do jego struktury funkcji zmiany powierzchni trzonów i kapeluszy pieczarek, wynikających z analizy skurczu tych obiektów. Otrzymane modele zweryfikowano empirycznie. Stwierdzono zgodność ich przebiegu z wynikami eksperymentów naturalnych, prowadzonych w temperaturach 60, 70 i 81°C.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Zachwaszczenie oraz plonowanie osmiu gatunkow warzyw uprawianych metoda siewu bezposredniego w mulcz zytni

Żyto (Secale cereale L.) ‘Dańkowskie’ posiano w ilości 140 kg·ha⁻¹ we wrześniu 1997 roku na polu nawiezionym wcześniej nawozami fosforowymi i potasowymi. Wczesną wiosną następnego roku zasilono je saletrą amonową 50 kg N·ha⁻¹, a 7 maja opryskano glifosatem 1440 g·ha⁻¹. Po upływie 11 dni i całkowitym zaschnięciu żyta na polu tym oraz na polu przygotowanym do uprawy w sposób tradycyjny siano nasiona i sadzono rozsadę następujących warzyw: buraka ćwikłowego. ‘Chrobry’, marchwi ‘Nantejska’, ogórka ‘Aladyn F₁, rzepy ‘Schneeball’, kapusty ‘Sława z Enkhuizen’, pomidora ‘Rumba’, pora .‘Arkansas’ i selera ‘Makar’. Podczas wegetacji stosowano pogłównie nawożenie azotowe. Uprawa metodą siewu bezpośredniego ograniczała w sposób istotny zachwaszczenie pola podczas pierwszych siedmiu tygodni po siewie i sadzeniu warzyw. Powodowała także obniżenie temperatury gleby przez cały okres uprawy. Warzywami dobrze plonującymi w uprawie z siewu bezpośredniego w mulcz były: buraki, kapusta, marchew, ogórek, por i seler, zaś istotnie słabiej plonowały pomidor i rzepa.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo