rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Wpływ nawadniania podkoronowego oraz nawożenia mineralnego na aktywność fotosyntetyczną trzech gatunków drzew pestkowych

W latach 2003–2005 założone zostały trzy dwuczynnikowe doświadczenia
polowe, w których mierzono aktywność fotosyntetyczną liści trzech gatunków
drzew pestkowych (wiśnia, brzoskwinia, śliwa) uprawianych w Stacji Doświadczalnej
w Lipniku k. Stargardu Szczecińskiego, na glebie zaliczanej do IV b klasy
bonitacyjnej, kompleksu żytniego dobrego, a pod względem uprawy do gleb lekkich
o małej retencji wody użytecznej. Wszystkie doświadczenia zostały założone
na drzewach w czwartym roku po posadzeniu. Doświadczenie założono metodą
losowanych podbloków w układzie zależnym (ang. split-plot) w siedmiu powtórzeniach
z wiśnią, w pięciu powtórzeniach z brzoskwinią i czterech powtórzeniach
ze śliwą. Pomiędzy drzewami utrzymywano murawę, natomiast w rzędach
ugór herbicydowy. Drzewa uprawiano w zróżnicowanych warunkach wodnych:
O – kontrola (bez nawadniania); W – obiekty nawadniane oraz nawozowych:
w uprawie wiśni i śliwy zastosowano następujące kombinacje nawozowe: 0 NPK -
kontrola (bez nawożenia), 1 NPK – 130 kg NPK·ha-1, 2 NPK – 260 kg NPK·ha-1;
natomiast w uprawie brzoskwini: 0 NPK - kontrola (bez nawożenia), 1 NPK –
150 kg NPK·ha-1, 2 NPK – 300 kg NPK·ha-1. Pomiary fotosyntezy wykonano
w ujęciu dynamicznym na dobrze wykształconych liściach jednorocznych pędów,
jedynie na skrajnych obiektach nawozowych.
Na podstawie otrzymanych wyników stwierdzono, że aktywność fotosyntetyczna
liści wiśni, brzoskwini i śliwy była wyższa na obiektach nawadnianych. Czynnik wodny zwiększył również stężenie CO2 w komórkach szparkowych oraz
przewodność dyfuzyjną szparek. Na poletkach nawożonych wzrosła intensywność
asymilacji CO2 w liściach brzoskwini i śliwy oraz transpiracji w liściach wiśni
i śliwy. Plony owoców na poletkach nawadnianych oraz nawożonych były wyraźnie
wyższe w porównaniu do uprawianych w warunkach naturalnych.

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Weryfikacja współczynników redukcji przepływów maksymalnych rocznych o określonym prawdopodobieństwie przewyższenia w wybranych rzekach karpackiego dorzecza Górnej Wisły

W artykule dokonano analizy wartości współczynników redukcji
przepływów maksymalnych rocznych o określonym prawdopodobieństwie
przewyższenia dla zlewni Sanu, Wisłoki i Wisłoka. Podstawą
przeprowadzonej analizy były dane o przepływach maksymalnych rocznych
z wielolecia 1984-2009 pozyskane z IMGW PIB w Warszawie.
Dane pomiarowe zostały zweryfikowane pod kątem niejednorodności,
a następnie obliczono wartości przepływów maksymalnych prawdopodobnych
w oparciu o rozkład Pearsona III typu z szacowaniem parametrów
metodą największej wiarygodności. Wartości współczynników
redukcji przepływów maksymalnych obliczoną metodami: wartości odcinkowych,
korelacyjną i wykresów bezwymiarowych. Analiza wykazała,
że wartości współczynników redukcji przepływów maksymalnych
istotnie różnią się w zależności od zastosowanej metody obliczeń (najwyższe
wartości uzyskano z metody wartości odstających). Wartości
współczynników redukcji są uzależnione od prawdopodobieństwa przepływów
(rosną wraz ze wzrostem prawdopodobieństwa). W praktycznych obliczeniach hydrologicznych w badanym regionie powinno się
stosować współczynniki redukcji przepływów maksymalnych obliczone
metodą wartości odcinkowych, a także powinno się zaniechać przyjmowania
wartości współczynnika n = 2/3 podawanego przez Dębskiego.

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Propozycja wskaźnika określającego stopień rozdrobnienia gruntów oraz jego zastosowanie na przykładzie powiatu dąbrowskiego

Nadmierne rozdrobnienie gruntów gospodarstw stanowi jedną z największych
przeszkód uniemożliwiających prowadzenie racjonalnej i dochodowej produkcji
rolniczej. Identyfikacja obszarów, gdzie zjawisko to występuje z dużym
natężeniem, stanowi istotny element procesu identyfikacji obszarów kwalifikujących
się do przeprowadzenia prac scaleniowych.
Prezentowany artykuł przedstawia propozycję nowego podejścia do oceny
rozdrobnienia działek na obszarach wiejskich, poprzez odejście od stosowania
przeciętnej powierzchni działki na danym obszarze na korzyść wskaźnika ujmującego
jednocześnie strukturę obszarową gospodarstw oraz przeciętną powierzchnię
działki w poszczególnych określonych grupach obszarowych gospodarstw indywidualnych.
Proponowany wskaźnik precyzyjnie identyfikuje obszary kwalifikujące
się do realizacji prac scaleniowych, poprzez możliwość zróżnicowania
wpływu parametrów poszczególnych obszarowych gospodarstw na wartość ostatecznego
wskaźnika syntetycznego. Obliczenia związane z wyznaczeniem proponowanego
wskaźnika przeprowadzono dla 81 obrębów ewidencyjnych wchodzących
w skład powiatu dąbrowskiego (województwo małopolskie).

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Uwarunkowania rozwoju obszarów wiejskich Polski międzywojennej - wybrane zagadnienia

Artykuł prezentuje zagadnienie uwarunkowań rozwoju obszarów wiejskich
w wybranych regionach Polski międzywojennej. Przeanalizowano tylko te województwa
(w liczbie dziesięciu), które w przybliżeniu mają swoje odpowiedniki we
współczesnej Polsce. Według przedwojennego grupowania województw są nimi
województwa: centralne (warszawskie, łódzkie, kieleckie, lubelskie, białostockie),
zachodnie (poznańskie, pomorskie i śląskie) oraz południowe (krakowskie i lwowskie).
Pominięto zatem wszystkie tzw. województwa wschodnie (wileńskie, nowogródzkie,
poleskie i wołyńskie) oraz połowę województw południowych (stanisławowskie
i tarnopolskie). Ukazano zróżnicowanie poziomu rozwoju obszarów
wiejskich w poszczególnych regionach w zakresie: infrastruktury technicznej
i społecznej, poziomu ruralizacji i struktury agrarnej oraz źródeł utrzymania.
Wskazano ponadto na uwarunkowania etniczne rozwoju wpływające m.in. na dywersyfikację
czy wręcz nawet dysparytety poziomu infrastruktury technicznej
i społecznej w Polsce międzywojennej. Z badań wynika m.in., iż województwa
zachodnie (ziemie byłego zaboru pruskiego) charakteryzują się wyższym poziomem
rozwoju społeczno-gospodarczego, w szczególności w zakresie infrastruktury
technicznej i społecznej.

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Analiza dokładności pomiarów działek rolniczych w aspekcie dopłat bezpośrednich

Zgodnie z ustawą o krajowym systemie ewidencji producentów z roku
2003 system płatności obszarowych składa się z dwóch elementów: Jednolitej
Płatności Obszarowej oraz Uzupełniających Płatności Obszarowych.
Płatności bezpośrednie przysługują posiadaczom gospodarstw rolnych,
a także osobom, które władają gruntami rolnymi z innych tytułów, np. dzierżawa,
użytkowanie i użyczenie. Osobą uprawnioną do uzyskania płatności bezpośrednich
do gruntów rolnych jest beneficjent, który: uzyskał wpis do ewidencji producentów
(ma numer identyfikacyjny nadany przez ARiMR), posiada gospodarstwo
rolne, w skład którego wchodzą działki rolne o łącznej powierzchni nie mniejszej
niż 1 ha, utrzymuje gospodarstwo rolne w dobrej kulturze rolnej, określił wielkość
działek rolnych, na których prowadzi działalność rolniczą, złoży „wniosek o przyznanie
płatności bezpośrednich do gruntów rolnych” w wyznaczonym terminie
[www.arimr.gov.pl].
Pomiar wielkości działek rolnych jest jednym z kryteriów przyznawania
funduszy pomocowych, a zarazem najbardziej uciążliwy dla rolnika. W każdym
roku wraz ze zmianą płodozmianu zmieniają się granice działek oraz ich identyfikacja
na ortofotomapie. Obliczanie powierzchni upraw jest bardzo ważne
w sprawozdawczości działalności rolniczej. Na podstawie wielkości powierzchni
upraw jednolitych roślin można ubiegać się o dotacje oraz subwencje. Dokładna
i skuteczna metoda wyznaczania powierzchni działek rolnych powoduję lepszą
sprawozdawczość oraz zachęca rolnika o ubieganie się o subwencje z UE do produkcji
rolnej. W polskim rolnictwie obowiązuję przekonanie, iż najlepsza i najszybsza
metoda pomiaru powierzchni dokonywana jest przy użyciu ręcznego odbiornika
GPS. Brak dostępności i obsługa tych urządzeń, sprawia, że rolnik nie
może sam wykonać pomiaru i zleca jego wykonanie zewnętrznym instytucją. Alternatywą może być stosowanie informatyzacji i komputeryzacji wykorzystywanej
w gospodarstwach rolnych do wyznaczania wielkości I zasięgu upraw dotowanych.

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Ocena zawartości związków azotu i fosforu w wodach rzeki Trzemny

W pracy przedstawiono charakterystykę zlewni rzeki Trzemny (Ciemnej).
Sporządzono charakterystykę klimatyczną, hydrologiczną, geologiczną i glebową.
Przeanalizowano zmiany w rolnictwie, w gospodarce wodno-ściekowej oraz gospodarce
odpadami. Na podstawie analiz WIOŚ oceniono między innymi zmiany
stężeń azotu całkowitego, azotanów, fosforu całkowitego i fosforanów na przestrzeni
ostatnich kilku lat. Zawartości azotu i fosforu w wodach rzeki Trzemny
analizowano, biorąc pod uwagę środowisko naturalne, przemiany gospodarcze
i społeczne.
Wody rzeki Trzemny charakteryzują się wysokimi stężeniami związków
azotu i fosforu. Najwyższe stężenia azotanów notuje się od stycznia do maja.
W przekroju Szkudła dominuje forma azotanowa, poniżej zbiornika retencyjnego
Gołuchów wzrastają stężenia azotu organicznego i amonowego, w przekroju Tursko,
znajdującym się poniżej zrzutu ścieków z oczyszczalni w Gołuchowie azotany
stanowią mniej niż 50% azotu całkowitego, znacznie wzrastają tu stężenia innych
form azotu niż azotanowa. W przypadku stężeń fosforanów bardzo widoczny
jest negatywny wpływ oczyszczalni ścieków na jakość wód rzeki Trzemny, poniżej
oczyszczalni osiągają one rekordowe wartości, forma fosforanowa stanowi tu
72-83% fosforu całkowitego.
Wody Trzemny zaliczane są do V klasy jakości, przeprowadzane przez
WIOŚ badania potwierdzają, że brak jest tendencji do poprawy ich jakości.

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Wpływ nawożenia osadem czynnym na przyrost biomasy grochu (Pisum sativum)

Osady ściekowe, w zależności od przygotowania oraz warunków
lokalnych, będą nadal stanowić odpad do składowania, albo produkt do
wykorzystania przyrodniczego. Ze względu na swoją wartość nawozową
osady pochodzące z procesu oczyszczania ścieków i stanowiące produkt
uboczny, mogą być wykorzystane do nawożenia lub do rekultywacji terenów
zielonych. Oczywiście, aby osad mógł być wykorzystany przyrodniczo
musi być odpowiednio przygotowany w procesach pozwalających
na usunięcie toksycznych związków, które mogłyby negatywnie wpłynąć
na jakość uprawianych na nim roślin.
Racjonalna produkcja roślinna w rolnictwie opiera się na
przestrzeganiu zasad mających na celu poprawę żyzności gleby oraz jej
produkcyjności poprzez zastosowanie właściwej agrotechniki, w tym
również nawożenia mineralnego i organicznego. Gleby Polski są na ogół
ubogie w materię organiczną i przy uprawie na nich roślin bardziej
wymagających ulegają one odpróchnicznieniu i zubożeniu w składniki
pokarmowe. Najpopularniejszym nawozem organicznym stosowanym
w rolnictwie jest obornik. Po roku 1990 produkcja obornika znacznie się
obniżyła ze względu na ograniczenie produkcji zwierzęcej i stosowane
obecnie dawki są niewystarczające do uzyskania dobrych polonów.
Z tej przyczyny niezbędne jest poszukiwanie innych alternatywnych
źródeł materii organicznej możliwej do bezpiecznego stosowania jako
nawozu alternatywnego.
Jednym ze sposobów alternatywnego do obornika jest stosowanie
różnego rodzaju substancji organicznych, takich jak: odpady roślinne,
komposty lub osady ściekowe pochodzące z oczyszczalni ścieków.
Wyraźny wzrost świadomości ekologicznej wśród społeczeństwa sprzyja idei stosowania alternatywnych źródeł materii organicznej poprzez
przyrodnicze wykorzystanie a tym samym ograniczenie składowania
odpadów na wypiskach śmieci. Tej idei mają służyć mają nowe,
proekologiczne rozwiązania produkcyjne zakładające minimalizację
odpadów i nowe zasady ich przetwarzania i utylizacji. Najbardziej naturalnym
kierunkiem zagospodarowania już istniejących i aktualnie powstających
produktów odpadowych i osadów ściekowych, zwłaszcza
tych, które zawierają materię organiczną, jest przyrodnicze wykorzystanie.
Przyrodnicza utylizacja osadu ściekowego może być w szerokim
zakresie realizowana w rolniczej gospodarce, a także w organizacji i utrzymaniu
terenów zielonych w miastach i na obiektach rekreacyjnych.

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Ocena geoportali internetowych powiatów, na wybranych przykładach oraz według ustalonych kryteriów

Rozwój technologii komputerowych począwszy od lat 90-tych XX
wieku, pozwala na prezentowanie zasobów geoinformacyjnych poprzez
sieć Internet. Jednym z ciekawszych źródeł danych przestrzennych w Polsce
są portale powiatowe. Celem badań było sprawdzenie jakości funkcjonowania
geoportali internetowych powiatów na terenie całego kraju oraz
ocena wybranego zakresu udostępnianych danych przestrzennych. Badaniem
objęto 32 wybrane losowo powiaty, dla których oceniano zasoby informacyjne
w trzech kategoriach: przejrzystość, interaktywność oraz dostępność
danych. Przeprowadzone badania wykazały, że w przypadku portali
powiatowych najbardziej bogata w informacje jest kategoria interaktywność,
(Rysunek 5), a następnie kategoria przejrzystość danych. Najniżej
oceniona zastała grupa cech związana ze zbiorami danych przestrzennych.

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Ekomorfologiczna waloryzacja rzeki Oławy w km od 01+400 do 04+800

W niniejszym artykule przedstawiono wyniki waloryzacji ekomorfologcznej
rzeki Oławy (lewobrzeżny dopływ Odry) na odcinku położonym na terenie
miasta Wrocławia w km od 01+400 do 04+800, pomiędzy mostem Rakowieckim
a terenami wodonośnymi miasta Wrocławia. Tereny wzdłuż omawianej rzeki należą
do obszarów cennych pod względem ekologicznym ze względu na bioróżnorodność,
a z drugiej strony narażone są na dużą presję związaną z zagospodarowywaniem
doliny. Badany fragment rzeki podzielono na 17 odcinków 200 m,
gdzie wykonano waloryzację hydromorfologiczną metodą terenową wg Ilnickiego
i Lewandowskiego oraz dla każdego odcinka dokonano waloryzację przyrodniczą.
Celem pracy była ocena potencjału ekologicznego doliny rzecznej na terenie zurbanizowanym
i możliwości zachowania środowiska przyrodniczego w jak najlepszym
stanie, pomimo istniejących zagrożeń.

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Wpływ sposobu zagospodarowania strefy przybrzeżnej cieków na naczyniowe rośliny wodne

W pracy dokonano ocenę wpływu sposobu zagospodarowania strefy
przybrzeżnej małych i średnich cieków nizinnych na skład zbiorowisk
naczyniowych roślin wodnych. Badania terenowe wykonano w latach
2011-2012, na 20 odcinkach badawczych zlokalizowanych w korytach
wybranych cieków Dolnego Śląska. Obejmowały one ocenę zagospodarowania
strefy przybrzeżnej, a także identyfikację gatunków naczyniowych
roślin wodnych oraz określenie stopnia pokrycia przez nie dna. Na podstawie
tych danych obliczono wskaźnik różnorodności gatunkowej Shannona-
Wienera, wskaźnik równocenności Pielou oraz wskaźnik niedoboru
gatunkowego dla każdego odcinka badawczego.
Z przeprowadzonych badań i analiz wynika, że sposób zagospodarowania
strefy przybrzeżnej ma wpływ na skład jakościowy i ilościowy
zbiorowisk naczyniowej roślinności wodnej. Najwyższe wartości
rozpatrywanych wskaźników charakteryzowały odcinki koryt, w których
strefie przybrzeżnej występowały nieużytki, takie jak tereny podmokłe,
zakrzaczenia i wysokie ziołorośla. Natomiast najniższe wartości wszystkich
porównywanych wskaźników wystąpiły na odcinkach leśnych.

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Syntetyczna ocena predyspozycji obszarów wiejskich do rozwoju agroturystyki w świetle metody wzorca rozwoju Hellwiga na przykładzie regionu Gór Świętokrzyskich

W opracowaniu przedstawiono analizę predyspozycji obszarów
wiejskich regionu Gór Świętokrzyskich do rozwoju agroturystyki. Rozważania
dotyczą także oceny ogólnych możliwości rozwojowych badanych
gmin. W analizie uwzględniono różnorodne predyspozycje rozwoju
obszarów wiejskich regionu. Pokazano również podział gmin regionu
Gór Świętokrzyskich uwzględniając zróżnicowany potencjał ich rozwoju.
Dane statystyczne, wykorzystane do przeprowadzenia procedury obliczeniowej
w części analitycznej, pochodzą z Wojewódzkiego Urzędu Statystycznego
w Kielcach.
Region Gór Świętokrzyskich został wybrany jako obszar badań,
gdyż ma on specyficzne warunki rozwoju, które wyznaczają mu modelowy
charakter. Ogólne wnioski wynikające z analizy literatury przedmiotu
zweryfikowano wynikami badań przeprowadzonymi w oparciu o dostępne
informacje empiryczne. Wykazano istnienie dużych dysproporcji
w predyspozycjach rozwoju obszarów wiejskich rozpatrywanego obszaru.
W końcowej części artykułu zawarto praktyczne wnioski. Problem przyszłości
rolnictwa i obszarów wiejskich wielu regionów w Polsce nie został
jak dotąd wyczerpany w literaturze. W oparciu o przeprowadzone wyniki można stwierdzić potrzebę ponowienia badań o podobnym charakterze
w przyszłości, aby sprawdzić występujące kierunki i tendencje rozwojowe.

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Stężenia zanieczyszczeń w ściekach odprowadzanych z wiejskich systemów kanalizacyjnych województwa małopolskiego

Celem badań było określenie stężenia zanieczyszczeń w ściekach bytowych
odprowadzanych z osiedli wiejskich lub miejsko-wiejskich zlokalizowanych na terenie
województwa małopolskiego. Badania oparto na analizie 140 próbek ścieków
surowych pobranych z 34 systemów kanalizacyjnych w latach 2000–2009.
Analizie poddano wartości pięciu wybranych wskaźników zanieczyszczeń, tj.
BZT5, ChZT, zawiesiny ogólnej, azotu ogólnego oraz fosforu ogólnego. Uzyskane
wyniki porównano z wartościami zestawionymi w ogólnodostępnej literaturze
związanej z tematyką unieszkodliwiania ścieków
Przeprowadzone badania wykazały, że średnie wartości wskaźników zanieczyszczeń
w ściekach bytowych, odprowadzanych z osiedli wiejskich i miejskowiejskich
województwa małopolskiego, różnią się od wartości tych wskaźników
przedstawianych w literaturze. Największą różnicę stwierdzono w przypadku
azotu ogólnego (wartość wyższa o 48%) i ChZT (wartość wyższa o 4,4%).
Natomiast uzyskane w badaniach średnie stężenie fosforu ogólnego, wynoszące
11 mgP·dm-3, okazało się być o 45,8% niższe od wartości średniej przedstawionej
w literaturze. Maksymalne wartości BZT5, ChZT, zawiesiny ogólnej i azotu ogólnego
w badanych ściekach były znacznie wyższe od wartości maksymalnych
przedstawianych w analizowanej literaturze.
Na podstawie zależności pomiędzy wartościami średnimi wskaźników zanieczyszczeń
ChZT:BZT5, BZT5:Nog, BZT5:Pog stwierdzono, że ścieki odprowadzane
z osiedli wiejskich i miejsko-wiejskich województwa małopolskiego można skutecznie poddawać zaawansowanym metodom oczyszczania biologicznego
z usuwaniem związków biogennych.
Wyniki przeprowadzonych badań wskazują, że przy projektowaniu oczyszczalni
ścieków należy zachować pewną ostrożność w prognozowaniu stężeń zanieczyszczeń
w ściekach surowych wyłącznie na podstawie uogólnionych wartości
podawanych w literaturze.

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Występowanie roztoczy (Acari) glebowych w ściółkowanej zrębkami uprawie truskawki

Celem badań było określenie liczebności i składu grupowego roztoczy
(Acari) oraz składu gatunkowego mechowców (Oribatida) w ściółkowanej
zrębkami uprawie truskawki. Badania terenowe przeprowadzono
w Sadzie Doświadczalnym Instytutu Ogrodnictwa w Skierniewicach w latach
2011-2012. Do badań wybrano powierzchnie ściółkowane zrębkami:
ZC – zrębki bez dodatków, ZT – zrębki z dodatkiem biopreparatu TSB
(niezidentyfikowana pałeczka Gram-ujemna), ZG – dodatek biopreparatu
7GII (niezidentyfikowany promieniowiec). Powierzchnią kontrolną był
leżący w pobliżu poletek płat murawy z przewagą traw.
Na badanym terenie najliczniejszymi roztoczami były mechowce
– 16,11-18,84 tys. osobn. ∙ m-2. Ich udział w zgrupowaniu roztoczy w płacie
murawy wynosił 64,3%, a wyraźnie wyższy (86,8-89,5%) był w ściółkowanej
zrębkami uprawie truskawki. W uprawie truskawki stwierdzono
ogółem 17 gatunków mechowców, a w pobliskim płacie murawy zaledwie
9. W glebie murawy dominował Punctoribates punctum, a w truskawce
(w zależności od wariantu doświadczenia) Ramusella mihelcici lub
Tectocepheus velatus. Odnotowana w niniejszych badaniach wysoka liczebność i różnorodność
gatunkowa mechowców wynika z zabiegu ściółkowania, a zastosowane
w doświadczeniu biopreparaty nie miały wpływu na te wskaźniki.
Mulczowanie zrębkami poprawiło warunki mikroklimatyczne, zabezpieczyło
glebę przed nadmiernym przesychaniem oraz dostarczyło materii
organicznej niezbędnej do życia saprofagów i rozwoju mikroorganizmów
(bakterii i grzybów), które są też ważnym elementem diety mechowców.
Liczne występowanie roztoczy glebowych może mieć znaczenie praktyczne,
gdyż stawonogi te, a szczególnie mechowce, mogą być wektorami
wielu pożytecznych mikroorganizmów, np. grzybów mikoryzowych
i saprotroficznych, które z kolei stymulują plonowanie roślin uprawnych.

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna