rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Skuteczność koagulacji kontaktowej w usuwaniu substancji biogennych z wody

Jednym z głównych warunków, jakie należy spełnić, aby zapobiec wtórnemu rozwojowi mikroorganizmów (głównie bakterii) w sieci wodociągowej jest zapewnienie stabilności biologicznej wody wprowadzanej do systemu dystrybucji. W tym celu z oczyszczanej wody muszą być usunięte w jak największym stopniu nieorganiczne związki azotu i fosforu oraz biodegradowalne rozpuszczone substancje organiczne (BRWO), a głównie ich frakcje przyswajalne przez mikroorganizmy (PWO). W artykule przedstawiono wyniki badań nad skutecznością procesu koagulacji kontaktowej w usuwaniu organicznych i nieorganicznych substancji biogennych z mieszaniny wody podziemnej (po napowietrzaniu) i powierzchniowej (po mikrocedzeniu). Stwierdzono, że koagulacja kontaktowa siarczanem żelaza(III) przyczyniła się do znacznego usunięcia fosforanów z wody. Nieorganiczne związki azotu były w tym procesie usuwanie w znacznie mniejszym stopniu. Jednocześnie najmniej skutecznie usuwana była z wody biodegradowalna frakcja związków organicznych, a najskuteczniej nierozpuszczony i rozpuszczony węgiel organiczny. Wykazano, że proces koagulacji kontaktowej w analizowanym przypadku nie zapewnił usunięcia substancji biogennych do wartości zapewniających stabilność biologiczną wody oczyszczonej.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Wpływ dezynfekcji wody promieniami nadfioletowymi na potencjał tworzenia halogenowych produktów chlorowania w sieci wodociągowej

Badano zmiany potencjału tworzenia halogenowych produktów ubocznych chlorowania po dezynfekcji promieniami nadfioletowymi (UV) w czterech zakładach oczyszczania wody. Przeanalizowano potencjał tworzenia związków z grupy trójhalometanów (trichlorometan, bromodichlorometan, dibromochlorometan i tribromometan), kwasów halogenooctowych (monochlorooctowy, monobromooctowy, dichlorooctowy, trichlorooctowy, bromochlorooctowy i dibromooctowy), halogenoacetonitryli (trichloroacetonitryl, dichloroacetonitryl, bromochloroacetonitryl i dibromoacetonitryl), halogenoketonów (1,1-dichloropropanon i 1,1,1-trichloropropanon) oraz wodzianu chloralu i chloropikryny. Próbki wody przed i po dezynfekcji promieniami nadfioletowymi chlorowano podchlorynem sodu taką dawką, aby uzyskać w wodzie po 24 h kontaktu zawartość pozostałego chloru wolnego w ilości 3÷5 gCl<sub>2</sub>/m<sup>3</sup>. Największy przyrost potencjału tworzenia wszystkich analizowanych produktów ubocznych chlorowania zaobserwowano w wodzie, gdzie dawka promieniowania UV była największa. Stwierdzono również, że wcześniejsze utlenianie chemiczne może wpływać na zwiększenie potencjału tworzenia tych związków w wodzie. Wykazano, że dezynfekcja promieniami UV może również zwiększać ilość bromowych pochodnych produktów w przypadku wody o dużej zawartości bromków. W próbkach wody po procesie naświetlania promieniami UV stwierdzono także nitrację związków organicznych, co może powodować wzrost ilości ubocznych produktów chlorowania zawierających azot.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Analiza konsekwencji przedawkowania koagulantu wstępnie zhydrolizowanego

Podczas koagulacji siarczanem glinu występuje niebezpieczeństwo jego przedawkowania, powodujące pogorszenie skuteczności usuwania zarówno cząstek mineralnych, jak i rozpuszczonych związków organicznych, a także zwiększenie zawartości glinu pozostałego w wodzie oczyszczonej. Dotychczasowe doświadczenia eksploatacyjne nie wykazały natomiast negatywnych skutków przedawkowania koagulantów wstępnie zhydrolizowanych. Jednak wyniki badań laboratoryjnych z zastosowaniem licznika cząstek wykazały, że nadmierna dawka koagulantu zawierającego produkty jego wstępnej hydrolizy powoduje powstanie dużej liczby bardzo drobnych cząstek (<5 žm) w wodzie, jednak pomiary mętności wody po koagulacji i sedymentacji nie wskazywały na przedawkowanie koagulantu. Aby określić formy tych cząstek, przeprowadzono testy ferronometryczne, które umożliwiają analizę specjacyjną glinu. W celu przeanalizowania problemu przedawkowania koagulantów wstępnie zhydrolizowanych przeprowadzono pomiary w zakładzie oczyszczania wody powierzchniowej, w którym do koagulacji stosuje się koagulant wysokospolimeryzowany. Opierając się na analizie jakości wody po poszczególnych procesach jednostkowych stwierdzono, że mimo wysokiej skuteczności oczyszczania wody, mierzonej za pomocą standardowych procedur, liczba cząstek w wodzie ulegała dużym wahaniom. Towarzyszyło temu okresowe przekroczenie ilości glinu resztkowego w wodzie, który ze względu na formę występowania nie był oznaczalny standardową metodyką. Analiza specjacyjna przeprowadzona na podstawie wartości stałych szybkości reakcji i zmierzone wartości absorbancji w nadfiolecie (lambda=370 nm) wykazała, że glin resztkowy występował wówczas głównie w postaci polimeru Al13.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Wpływ mieszania wody podziemnej z różnych pięter wodonośnych na jej stabilność chemiczną i biologiczną w sieci wodociągowej

Przedstawiono wyniki badań nad wpływem mieszania wody czwarto-rzędowej (oczyszczonej) i wody kredowej (niepoddanej oczyszczaniu) w sieci wodociągowej na jej stabilność chemiczną i biologiczną. Oznaczenie ogólnej liczby bakterii żywych i martwych w próbkach wody wykonano w preparatach mikroskopowych wybarwionych fluorochromem (DAPI). Badania chemicznej stabilności wody na podstawie potencjalnej zdolności do wytrącania z niej osadu wykonano w warunkach przepływowych, mierząc absorpcję światła nadfioletowego i widzialnego przechodzącego przez warstwę odkładającego się osadu. Ustalono, że zmieszanie wody kredowej z wodą czwartorzędową, pomimo utrzymania jakości zgodnej z wymaganiami, może skutkować utratą jej stabilności chemicznej i biologicznej i prowadzić do powstawania osadów oraz namnażania się mikroorganizmów w sieci wodociągowej. Wysoki wzrost liczby bakterii odnotowany w wodzie zmieszanej w temperaturze 10 oC (3,35-krotny) oznacza, że niska temperatura wód podziemnych nie gwarantuje zachowania stabilności biologicznej wody w sieci wodociągowej.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Dimetyloamina jako prekursor N-nitrozodimetyloaminy i formaldehydu w wodzie

W pracy dokonano oceny ilości formaldehydu i N-nitrozodimetyloaminy powstających w reakcji dwutlenku chloru z wodnym roztworem dimetyloaminy. Zbadano również wpływ potencjalnych produktów utlenienia dimetyloaminy na potencjał tworzenia N-nitrozodimetyloaminy podczas procesu utleniania dwutlenkiem chloru. Wykazano, że di-metyloamina jest prekursorem co najmniej dwóch ubocznych produktów utleniania (formaldehyd i N-nitrozodimetyloamina), których zawartość jest regulowana w wodzie przeznaczonej do spożycia przez ludzi. Zestawienie konwersji molowych dimetyloaminy do formaldehydu i N-nitrozodimetyloaminy z ich wartościami dopuszczalnymi w wodzie wskazuje, że N-nitrozodimetyloamina jest znacznie groźniejszym ubocznym produktem reakcji dwutlenku chloru z dimetyloaminą. Stwierdzona obecność dimetyloaminy w wodzie z Warty (5÷6 mg/m3) wskazuje na potencjalne niebezpieczeństwo powstawania formaldehydu i N-nitrozodimetyloaminy podczas stosowania w technologii oczyszczania wody silnych utleniaczy, takich jak dwutlenek chloru. Należy podkreślić, że procesy oczyszczania wody mogą wpływać na zawartość dimetyloaminy, a tym samym zwiększać bądź zmniejszać ryzyko tworzenia się obu produktów ubocznych utleniania.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Charakterystyka prekursorów lotnych ubocznych produktów chlorowania wody w sieci wodociągowej Krakowa

Przedstawiono wyniki badań nad wpływem jakości substancji organicznych obecnych w ujmowanych wodach na potencjał tworzenia ubocznych produktów chlorowania. Przeanalizowano zawartość związków z grupy trójhalometanów (trichlorometan, bromodichlorometan, dibromochlorometan, tribromometan), halogenoacetonitryli (trichloroacetonitryl, dichloroacetonitryl, bromochloroacetonitryl, dibromoacetonitryl), halogenoketonów (1,1-dichloropropanon, 1,1,1-trichloropropanon), a także wodzianu chloralu oraz chloropikryny. Do badań wykorzystano próbki wody oczyszczonej (przed dezynfekcją chlorem) pobrane z zakładów oczyszczania wody "Raba" i "Bielany" zaopatrujących Kraków w wodę wodociągową. Substancje organiczne obecne w wodzie zostały rozdzielone na sześć frakcji na złożach jonitowych (DAX-8, AG-MP-50 i WA-10). Otrzymane w wyniku rozdziału kwasy hydrofobowe i hydrofilowe, zasady hydrofobowe i hydrofilowe, a także obojętne frakcje hydrofobowe i hydrofilowe chlorowano w wodzie podchlorynem sodu w czasie 24 h. Następnie za pomocą chromatografii gazowej oznaczono powstałe uboczne produkty chlorowania. Analiza otrzymanych wyników pozwoliła wytypować frakcje, które charakteryzowały się największym powinowactwem do powstawania poszczególnych grup organicznych produktów ubocznych chlorowania wody.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Wykrywanie zanieczyszczeń lotnych pochodzących ze spalania płyt wiórowych z wykorzystaniem różnicowej spektrometrii ruchliwości jonów

Negatywnym efektem rozwoju przemysłu produkcji płyt wiórowych i drewnopochodnych jest konieczność utylizacji dużej ilości odpadów. Jakkolwiek odpady te stanowią cenne paliwo, łatwo dostępne i atrakcyjne dla odbiorców indywidualnych, to jednak piece i kotłownie domowe nie spełniają wymagań dotyczących instalacji termicznego przekształcania odpadów. Odnosi się to przede wszystkim do dotrzymywania standardów emisyjnych, dlatego utylizacja odpadów z płyt wiórowych i drewnopodobnych w takich instalacjach jest niedopuszczalna. Z tego względu bardzo ważna jest możliwość detekcji emisji substancji pochodzących ze spalania płyt wiórowych i drewnopodobnych w nieprzeznaczonych do tego instalacjach. W pracy przedstawiono wyniki badań przyrządu działającego na podstawie metody różnicowej spektrometrii ruchliwości jonów, który został użyty do detekcji emisji lotnych substancji pochodzących ze spalania płyt wiórowych w kotle nieprzeznaczonym do utylizacji tego typu odpadów. Na podstawie uzyskanych pomiarów stwierdzono, że możliwe jest zastosowanie różnicowej spektrometrii ruchliwości jonów do detekcji emisji ze spalania płyt wiórowych. Stwierdzono charakterystyczną zmianę spektrum ruchliwości jonów, w wypadku pomiaru powietrza zawierającego takie substancje, w porównaniu do pomiaru powietrza odniesienia. Skonstruowano wzorzec zmiany spektrum ruchliwości jonów, który jest podstawą detekcji emisji ze spalania takich płyt z wykorzystaniem badanej techniki. Istnieją przesłanki do skutecznej detekcji emisji ze spalania płyt wiórowych w paleniskach domowych z użyciem zaprezentowanej metody. Ponadto wykazano, że detektor fotojonizacyjny nie jest zdolny podołać rozważanemu w pracy zadaniu pomiarowemu, choć technika ta jest chętnie stosowana w pomiarach sumy lotnych związków organicznych w powietrzu. Prezentowana praca zapoczątkowała badania, które mają na celu znalezienie metody umożliwiającej detekcję niepożądanych emisji na podstawie odpowiednio wygenerowanej odpowiedzi przyrządu, a nie w wyniku wyznaczenia stężenia markera.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Ocena możliwości skojarzenia magazynowania energii cieplnej w warstwie wodonośnej z remediacją wód podziemnych

Magazynowanie energii cieplnej w warstwie wodonośnej (ATES) można uznać za rozwiązanie korzystne ze względu na brak jego negatywnego wpływu na środowisko oraz innowacyjność i możliwość dalszego rozwoju. Na podstawie danych literaturowych oraz doświadczeń eksploatacyjnych przeanalizowano stan wiedzy na temat magazynowania energii cieplnej w warstwie wodonośnej (ATES) i możliwości jego skojarzenia z remediacją wód podziemnych. Zanieczyszczeniami występującymi w wodach podziemnych na głębokościach, na których zwykle pracują systemy ATES są najczęściej chlorowane węglowodory i BTEX. Spośród technik remediacji wód podziemnych możliwych do skojarzenia z systemami ATES omówiono metodę „pompuj i oczyszczaj”, naturalne samooczyszczanie (NA) oraz wspomagane (ENA) przez biostymulację i bioaugumentację, a także chemiczne utlenianie in situ (ISCO) oraz wspomaganą dehalogenację redukcyjną (ERD) w warunkach anaerobowych. Problemy ograniczające rozwój rozwiązań tego typu związane są głównie z ryzykiem przyspieszenia migracji zanieczyszczeń i spowolnienia ich biodegradacji w wyniku zmian potencjału utleniająco-redukcyjnego wywołanych działaniem instalacji ATES oraz kolmatacją filtrów studziennych. Ze względu na ograniczoną wiedzę na temat zjawisk zachodzących w warstwie wodonośnej podczas magazynowania energii cieplnej i zbyt mało doświadczeń eksploatacyjnych, konieczne są dalsze badania potwierdzające skuteczność łącznego zastosowania systemów ATES i remediacji wód podziemnych w praktyce.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Synteza i właściwości mezoporowatych węgli z cząstkami złota

Przebadano mezoporowate kompozyty polimerowe i węglowe z cząstkami złota, otrzymane metodą miękkiego odwzorowania w środowisku kwasowym stosując rezorcynol i formaldehyd, jako prekursory węglowe, trójblokowy kopolimer Lutrol F127, jako miękką matrycę oraz kwas tetrachlorozłotowy, jako źródło cząstek metalicznego złota. Wprowadzono stosunkowo duże (10% wag. i 20% wag.) ilości cząstek metalicznego złota do matrycy węglowej. Pomimo to, że obecność nieporowatych cząstek złota o dużej masie pogarsza właściwości adsorpcyjne mezoporowatych kompozytów polimerowo-złotych i węglowo-złotych, wykazano, że pogorszenie to nie było tak duże, jak to ilustrują zmiany powierzchni właściwej od 300 m2/g do ponad 800 m2/g, objętości porów od ok. 0,4 cm3/g do ponad 0,7 cm3/g i średniego wymiaru mezoporów ok. 7 9 nm. Wyniki badań szerokokątowego rozpraszania promieniowania rentgenowskiego (XRD) dowiodły obecności cząstek metalicznego złota w matrycy polimerowej i węglowej, natomiast zdjęcia ze skaningowej mikroskopii elektronowej (SEM) wykazały znaczne zróżnicowanie kształtów i wymiarów cząstek złota. Stwierdzono, że dobrze rozwinięta struktura porowata kompozytów polimerowo-złotych i węglowo-złotych stwarza możliwość wykorzystania tych materiałów w specyficznych procesach adsorpcyjnych i katalitycznych w inżynierii środowiska.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Badania nad rozwojem mikroorganizmów w przewodach wodociągowych z żeliwa sferoidalnego z wykładziną cementową

Rozwój bakterii w sieciach i instalacjach wodociągowych zależy od zawartości środka dezynfekcyjnego w wodzie, warunków hydrodynamicznych i szybkości poboru związków pokarmowych przez mikroorganizmy, a także od obecności osadów korozyjnych. W pracy przed-stawiono wyniki badań modelowych nad rozwojem mikroorganizmów w niedezynfekowanej wodzie podziemnej podczas jej przepływu i stagnacji w przewodzie żeliwnym z powłoką cementową. Zidentyfikowano różnorodność bakterii i określono ich liczbę w wodzie dopływającej do układu badawczego, w wodzie przebywającej w tym układzie oraz w biofilmie pobranym z wnętrza przewodu, zarówno podczas stagnacji wody, jak i przy przepływie wody z prędkością 0,1 m/s. Stwierdzono znaczne zwiększenie liczebności mikroorganizmów w wodzie z układu badawczego i w biofilmie porastającym wewnętrzną powierzchnię przewodu, szczególnie w warunkach przepływu wody. Zaobserwowano także zmniejszenie zawartości żelaza w wodzie, przy jednoczesnym wzroście bakterii utleniających Fe(II) w wodzie i biofilmie.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Modelowanie zmian zawartości trójhalometanów w wodzie wodociągowej

W badaniach przyjęto model kinetyki powstawania THM w wodzie wodo-ciągowej i przedstawiono metodykę wyznaczania współczynników reakcji zarówno w strumieniu wody, jak i w warstwie przyściennej. W oparciu o wieloletnie badania warunków eksploatacyjnych i jakości wody w systemie wodociągowym Wrocławia przedstawiono zasady budowy rzeczywistego modelu symulacji zmian zawartości THM w transportowanej wodzie, z wykorzystaniem komputerowego pakietu jakościowego EPANET. Analiza odchyleń wartości symulowanych od rzeczywistej zawartości THM w wodzie w sieci wodociągowej pozwoliła przyjąć, że opracowany model jakościowy jest wystarczająco zwalidowany do oceny zmian jakości wody w różnych sytuacjach eksploatacyjnych systemu zaopatrzenia w wodę. Większość (76%) różnic zawartości THM zmierzonych i symulowanych zawierała się w granicy błędu pomiaru metody analitycznej. Jednocześnie żaden z symulowanych wyników nie przekroczył wartości rzeczywistej o 100%, która to wartość odpowiada powszechnie akceptowanemu kryterium oceny modeli jakościowych.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Wpływ osadów wodociągowych na kinetykę zużycia chloru i dwutlenku chloru w wodzie

Niekorzystne warunki eksploatacji sieci wodociągowych, takie jak nagły spadek ciśnienia, zmiana kierunku przepływu wody czy sytuacje awaryjne mogą być przyczyną uruchomienia osadów zdeponowanych w rurociągach. Powoduje to wzrost mętności, intensywności barwy oraz zawartości żelaza w wodzie wodociągowej. W pracy przedstawiono wyniki badań przeprowadzonych w warunkach laboratoryjnych nad oddziaływaniem osadu pobranego z wewnętrznych ścianek czynnego przewodu wodociągowego na szybkość zużycia chloru i dwutlenku chloru w wodzie wodociągowej. Badania wykazały wolniejsze zużycie chloru w wodzie zawierającej cząstki osadu niż w wodzie wodociągowej bez osadu. Obecność osadu nie miała natomiast istotnego wpływu na szybkość zużycia dwutlenku chloru. Przeprowadzone badania pozwalają sądzić, że cząstki osadów przedostające się do wody wodociągowej w czasie sytuacji awaryjnych nie zwiększają jej zapotrzebowania na badane środki dezynfekcyjne.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Analiza zmian ilości ubocznych produktów chlorowania i ozonowania w wodzie wodociągowej w Białymstoku

Przedstawiono wyniki wieloletnich badań zawartości trójhalometanów (THM), kwasów halogenooctowych (HAA) i bromianów (BrO3-) w wodzie wodociągowej w Białymstoku. Wykazano, że w czasie gdy stosowano wstępne chlorowanie zawartość chloroformu w wodzie była bardzo duża (155÷194 mg/m3), maks. 240 mg/m3 w 1995 r. W 1998 r., po zmianie wstępnego chlorowania na ozonowanie, zawartość chloroformu wynosiła 12,2÷90,4 mg/m3 (średnio 36,6 mg/m3), a suma trójhalometanów (TTHM) wynosiła 13,8÷96,7 mg/m3. W kolejnych latach ilość chloroformu systematycznie malała z ponad 200 mg/m3 (1995-1996), poprzez 65 mg/m3 (2006) aż do poniżej 20 mg/m3 (2009-2010). Jednocześnie suma kwasów halogenooctowych (THAA) zmalała z 8,4÷126,6 mg/m3 (2004-2006) do 4,4÷13,4 mg/m3 (2009-2010). Zawartość bromianów po wprowadzeniu ozonowania nigdy nie przekroczyła dopuszczalnej ilości 10 mgBrO3-/m3, a najczęściej była poniżej 5 mgBrO3-/m3, przy ilości bromków w ujmowanej wodzie 10,4÷23,0 gBr-/m3. Przeprowadzona analiza zmian jakości wody wodociągowej wykazała, że modernizacja zakładu oczyszczania wody spowodowała systematyczną poprawę jej jakości w odniesieniu do zawartości niebezpiecznych dla zdrowia produktów utleniania, takich jak THM, HAA i bromiany.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Ocena wartości opałowej oraz zawartości chloru i siarki w wybranych odpadach w aspekcie ich energetycznego wykorzystania

Odzyskiwanie energii zawartej w odpadach jest zgodne z prawodawstwem europejskim w zakresie racjonalnej gospodarki zasobami środowiska. Wytwarzanie paliw alternatywnych z odpadów umożliwia otrzymanie paliwa o odpowiednich parametrach jakościowych, co pozwala na uniknięcie problemów technicznych i eksploatacyjnych związanych z niestabilnością składu odpadów. System klasyfikacji stałych paliw wtórnych jest zdefiniowany z wykorzystaniem podstawowych parametrów, do których należą wartość opałowa oraz zawartość chloru i rtęci. Na tym tle dokonano oceny wartości dwóch parametrów klasyfikujących stałe paliwa wtórne – wartości opałowej i zawartości chloru – w wybranych grupach odpadów przeznaczonych do wykorzystania w celach energetycznych. Uzyskane wyniki wykazały dużą zmienność wartości parametrów i niejednorodność analizowanych odpadów. Największą wartość opałową (29,22 MJ/kg) odnotowano w przypadku próbki paliwa alternatywnego, natomiast najmniejszą charakteryzowała się próbka osadów ściekowych (0,05 MJ/kg). Stwierdzony udział chloru w badanych próbkach odpadów (odniesiony do suchej masy) zawierał się w granicach od 0,005% do 1,547%. Wyznaczono także wartości stosunku masowego siarki do chloru w próbkach odpadów, co jest niezbędne do oceny stopnia zagrożenia korozyjnego. Wartość wskaźnika [S]/[Cl] w wielu przypadkach wynosiła <2,2, co świadczyło o istniejącym ryzyku zagrożenia korozyjnego urządzeń technologicznych zasilanych takimi odpadami.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Badania modelowe migracji wybranych pierwiastków z żeliwa i stali do wody na skutek korozji przewodów wodociągowych

Badano przebieg procesu korozji opiłków materiałów żeliwnych i stalowych w statycznym układzie modelowym, w celu jednoczesnej oceny zmian jakości wody wodociągowej oraz składu powstających produktów korozji. Wykazano, że powstałe produkty korozji charakteryzowały się składem fazowym porównywalnym z rzeczywistymi osadami korozyjnymi pobranymi z sieci wodociągowych, a ich ilość stanowiła 30÷70% rzeczywistych produktów korozji pobranych z takiej samej powierzchni przewodów. Ponadto stwierdzono sukcesywne uwalnianie do wody siarczków, fosforu i manganu obecnych w żeliwie i stali, co dowodzi, że materiał przewodów jest istotnym źródłem tych pierwiastków w wodzie wodociągowej. W przypadku fosforu w ostatniej fazie badań zanotowano jego całkowity zanik w wodzie, co wskazuje na rozwój mikroorganizmów w układzie badawczym. Z kolei naturalne substancje organiczne ulegały stopniowej adsorpcji na tworzących się produktach korozji, co w konsekwencji może prowadzić do rozwoju biofilmu. Również cynk, krzem, wapń i magnez obecne w wodzie były adsorbowane na powierzchni i/lub wbudowywane w strukturę osadów korozyjnych. Uzyskane wyniki wskazują, że badania prowadzone na opiłkach żeliwnych i stalowych mogą z powodzeniem symulować procesy zachodzące w sieci wodociągowej, a duża powierzchnia właściwa użytego materiału powoduje przyspieszenie i intensyfikację procesu korozji.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka