rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Korek naturalny. Cz. I. Uprawy dębu korkowego, makro- i mikroskopowa morfologia korka

Kora dębu korkowego, uprawianego głównie w Portugalii i w krajach zachodniej części basenu Morza Śródziemnego, jest wykorzystywana od ponad 5 tys. lat. Obecnie znajduje szerokie zastosowanie, od naturalnych korków do butelek po elementy z kompozytów w budownictwie, transporcie, a nawet przemyśle kosmicznym, jest strategicznym surowcem dla zrównoważonego rozwoju, nie tylko krajów śródziemnomorskich. W Cz. I artykułu omówiono uprawy dębów korkowych oraz strukturę chemiczną ich kory, a także makro- i mikroskopową morfologię korka naturalnego.

Czasopismo: Polimery
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Stan potencjału intelektualnego i bazy chemikaliów platformowych do produkcji tworzyw inżynieryjnych w Polsce. Czy utrzymamy się w światowym peletonie?

W opinii ekspertów tworzywa inżynieryjne i agrochemikalia stanowią jedyne branże, w których europejski przemysł chemiczny może skutecznie konkurować na rynku globalnym. Polskie spółki sektora Wielkiej Syntezy Chemicznej od lat nie wykazują wysokomarżowego rozwoju down-stream. W pracy przeprowadzono ocenę możliwości rozwoju obszaru chemikaliów inżynieryjnych w Polsce, z uwzględnieniem trendów światowych, kompetencji i tradycji polskich firm oraz zaplecza badawczego, a także niedomagań obszaru wytwórczego chemikaliów platformowych.

Czasopismo: Polimery
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Badania symulacyjno-doświadczalne nierównomiernego wypełniania wielogniazdowych form wtryskowych zrównoważonych geometrycznie

Przeprowadzono badania doświadczalne zjawiska nierównomiernego wypełniania wielogniazdowych form wtryskowych zrównoważonych geometrycznie, podczas wtryskiwania tworzyw amorficznych i częściowo krystalicznych, z zastosowaniem różnych rozwiązań konstrukcyjnych kanałów doprowadzających. Wykonano badania symulacyjne wpływu warunków wtryskiwania (natężenia przepływu i temperatury chłodzenia) na stopień nierównomierności wypełnienia formy.

Czasopismo: Polimery
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Ocena efektywności wybranych środków porujących w procesie wtryskiwania wyprasek z tworzyw termoplastycznych

Zbadano efektywność porowania chemicznego, realizowanego przy użyciu różnych poroforów, w procesie wtryskiwania polietylenu dużej gęstości (HDPE). Wykorzystano sześć rodzajów poroforów – cztery endotermiczne oraz dwa egzotermiczne. Wypraski wytwarzano z zastosowaniem ciśnienia docisku, a także bez niego. Oceniano masę, gęstość, stabilność wymiarową, stan powierzchni oraz strukturę uzyskanych wyprasek, a także przetwarzalność mieszaniny uplastycznionego tworzywa z poroforem na podstawie jej przepływu przez formę wtryskową wyposażoną w gniazdo spiralne specjalnej konstrukcji. Z wykorzystaniem stanowiska badawczego własnej konstrukcji zbadano rozrost porów, oznaczono też masowy wskaźnik szybkości płynięcia (MFR) mieszaniny tworzywa z poroforami.

Czasopismo: Polimery
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Wpływ metody przygotowania powierzchni polilaktydu do procesu metalizowania na strukturę osadzanej warstwy miedzi

Przedstawiono wyniki badań wpływu metody przygotowania powierzchni polilaktydu na strukturę warstwy miedzi osadzonej w procesie metalizowania. Warstwę wierzchnią polilaktydu modyfikowano metodami: chemiczną, plazmową oraz laserową. Warstwę miedzi osadzano metodą bezprądową w procesie autokatalitycznego metalizowania. Wykazano, że struktura i grubość osadzonej warstwy miedzi w istotnym stopniu zależą od sposobu modyfikowania oraz od uzyskanej struktury powierzchni metalizowanego polilaktydu.

Czasopismo: Polimery
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Charakterystyka folii otrzymywanych z biopolimerów z dodatkiem olejków eterycznych

Artykuł stanowi przegląd literatury dotyczącej wpływu olejków eterycznych na właściwości folii żelatynowych, chitozanowych oraz żelatynowo-chitozanowych. Folie biopolimerowe są tanie, biokompatybilne oraz funkcjonalne, a modyfikacja matrycy biopolimerowej olejkami eterycznymi o właściwościach przeciwbakteryjnych i przeciwutleniających umożliwia zastosowanie wytworzonych folii do produkcji materiałów opakowaniowych i zastąpienie nimi materiałów syntetycznych.

Czasopismo: Polimery
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Wyznaczanie krzywych lepkości na podstawie ograniczonej liczby pomiarów reometrycznych

Opracowano metodę wyznaczania krzywych lepkości tworzyw polimerowych opartą na ograniczonej liczbie reometrycznych punktów pomiarowych, uzyskanych w wyniku badania wskaźnika szybkości płynięcia MFR. Zastosowano uniwersalne równanie Vinogradova-Malkina, dwuparametrowe równanie potęgowe Ostwalda-de Waele oraz trójparametrowe równanie logarytmiczne Kleina. W celu weryfikacji opracowanej metody wykonano badania reologiczne polietylenu dużej gęstości (HDPE). Stwierdzono, że proponowane rozwiązania mogą być przydatne w praktyce inżynierskiej do szybkiej oceny właściwości reologicznych przetwarzanych tworzyw, zwłaszcza nowych, zaawansowanych materiałów (np. mieszanin polimerów i kompozytów polimerowych), w wypadku których dostępne bazy materiałowe nie zawierają potrzebnych danych reologicznych.

Czasopismo: Polimery
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Korek naturalny. Cz. II. Właściwości i zastosowania

Jest to druga część artykułu, w której omówiono wyjątkowe, korzystne fizyczne i mechaniczne właściwości korka naturalnego, wynikające głównie z jego specyficznej struktury komórkowej. Przedstawiono różnorodne sposoby wykorzystania tego materiału w przemyśle i gospodarce, a także jego najbardziej nowoczesne aplikacje w zaawansowanych technicznie technologiach. Zwrócono też uwagę na korzyści ekologiczne wynikające z zastosowania korka.

Czasopismo: Polimery
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Wpływ kompleksów anionowych surfaktantów z poliwinylopirolidonem tworzonych w roztworach wodnych na właściwości fizykochemiczne i użytkowe szamponów

Na podstawie analizy dostępnych wliteraturze wyników badań kompleksów polimerów z surfaktantami w roztworachwodnych opracowano receptury łagodnych dla skóry szamponów z udziałem dodecylosiarczanu sodu (SDS) oraz poliwinylopirolidonu (PVP). Oznaczono ich napięcie powierzchniowe, pianotwórczość i liczbę zeinową. Stwierdzono, że wodne roztwory PVP i SDS mogą być bazami szamponów o niskim potencjale drażniącym. Najkorzystniejszą ocenę (testy fizykochemiczne i sensoryczne) uzyskał szampon zawierający PVP90 (opracowany szampon oryginalny). Zestawiono wybrane właściwości użytkowe szamponu oryginalnego i produktu rynkowego. Jakość obu szamponów była porównywalna, natomiast wartość liczby zeinowej (LZ), będącej miarą potencjału drażniącego, była o ponad 30% mniejsza niż LZ szamponu rynkowego.

Czasopismo: Polimery
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Modyfikacja światłoutwardzalnego kompozytu stomatologicznego wybranymi poliedrycznymi oligomerycznymi silseskwioksanami

Komercyjny światłoutwardzalny kompozyt stomatologiczny GrandioSO Flow poddano modyfikacji za pomocą wybranych poliedrycznych oligomerycznych silseskwioksanów zawierających grupy metakrylowe (M-POSS) lub akrylowe (A-POSS). Fotopolimeryzację z wykorzystaniemdiodowej lampy o mocy rzeczywistej 1400 mW/cm2 prowadzono przez 60 s w sposób ciągły z jednej strony próbki. Naprężenia generowane w wypełnieniu obliczano na podstawie wzorów teorii sprężystości. Oceniano również efektywność polimeryzacji i właściwości mechaniczne spolimeryzowanych kompozytów, m.in. średnicową wytrzymałość na rozciąganie, wytrzymałość na trójpunktowe zginanie oraz mikrotwardość metodą Vickersa. Stwierdzono, że najmniejsze naprężenia skurczowe, wynoszące ~9 MPa, generuje kompozyt zmodyfikowany dodatkiem do osnowy 2% mas. M-POSS lub 5% mas. A-POSS. Modyfikacja prowadzi także do niewielkiego zmniejszenia twardości oraz wytrzymałości na trójpunktowe zginanie, z zachowaniem właściwej dla materiału niemodyfikowanego wartośc iDTS (DTS – diametral tensile strength) w wypadku materiału zawierającego 2% mas. M-POSS. Dodatek do żywicznej osnowy 5% mas. A-POSS wpływa na pogorszenie wszystkich właściwości wytrzymałościowych, wciąż jednak pozostają one na poziomie zadowalającym i porównywalnym do właściwości dostępnych na rynku materiałów typu flow.

Czasopismo: Polimery
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Aktualny stan wiedzy o polimerach zdolnych do samonaprawy w aspekcie aplikacji do całogumowych rękawic ochronnych

Artykuł stanowi przegląd literatury dotyczącej materiałów polimerowych zdolnych do samonaprawy. Przedstawiono ogólną charakterystykę polimerowych materiałów samonaprawiających się, omówiono główne mechanizmy samonaprawy oraz możliwości zastosowania takich polimerów do wytwarzania całogumowych rękawic ochronnych.

Czasopismo: Polimery
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Nowe mieszaniny elastomerowe o zwiększonej odporności na palenie

Opracowano technologię wytwarzania materiałów gumowych charakteryzujących się dobrymi właściwościami mechanicznymi, zwiększoną odpornością na starzenie termooksydacyjne oraz odpornością na palenie. Nowe niekonwencjonalne mieszaniny elastomerowe sporządzone na bazie kauczuków chloroprenowego (CR) i butadienowego (BR) sieciowano w sposób niestandardowy za pomocą tlenku cynku (ZnO). Najlepsze właściwości użytkowe wykazywał wulkanizat CR/BR = 75/25 cz.mas. z udziałem 2,5 phr ZnO. Otrzymane wulkanizaty CR/BR/ZnO z udziałem 30 cz. mas. kaolinu lub krzemionki można zaliczyć do materiałów niepalnych.

Czasopismo: Polimery
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Właściwości fizykochemiczne i funkcjonalne biokompozytów polimerowych

Otrzymano błony biokompozytowe wytworzone na bazie chitozanu (Chit) i alginianu sodu (Alg) z udziałem substancji leczniczych o działaniu przeciwzapalnym (siarczan cynku) i przeciwbakteryjnym (sulfanilamid). Metodami spektrofotometrii w podczerwieni (FT-IR), magnetycznego rezonansu jądrowego (NMR) oraz różnicowej kalorymetrii skaningowej (DSC) oceniono wpływ zawartości chitozanu i alginianu na budowę chemiczną i temperaturę przemian fazowych biokompozytów. Analiza termiczna wykazała, że dodatek substancji leczniczych do materiałów biokompozytowych wpływa zarówno na obniżenie ich temperatury topnienia, jak i na zmniejszenie entalpii związanej z tą przemianą.

Czasopismo: Polimery
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Wpływ zawartości segmentów sztywnych na właściwości poli(węglanouretanów) do wytwarzania implantów krążka międzykręgowego

Otrzymano serię poli(węglanouretanów), o zawartości 30, 34 i 45 % mas. segmentów sztywnych, z diizocyjanianu 4,4'-dicykloheksylometanu (HMDI) ioligowęglanodiolu. Scharakteryzowano właściwości oraz strukturę wytworzonych poli(węglanouretanów) za pomocą spektroskopii w podczerwieni FT-IR, różnicowej kalorymetrii skaningowej (DSC), analizy dynamicznych właściwości mechanicznych (DMA), analizy termograwimetrycznej (TGA) oraz skaningowej mikroskopii elektronowej (SEM). Oceniono również właściwości wytrzymałościowe, odporność na zużycie ścierne, a także wykonano testy tribologiczne, oznaczono twardość, elastyczność przy odbiciu, gęstość i kąt zwilżania oraz obliczono swobodną energię powierzchniową. Przeprowadzono wstępne badania biologiczne, określające toksyczność opracowanych materiałów. Wybrane próbki otrzymanych materiałów testowano na symulatorze segmentu ruchowego kręgosłupa. Wytworzony implant krążka międzykręgowego po 3 mln cykli nie wykazywał śladów niszczenia spowodowanego użyciem ściernym i nie zmienił swojej charakterystyki wytrzymałościowej.

Czasopismo: Polimery
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Nowe tworzywa poliuretanowe z udziałem bionapełniacza

Otrzymano nowe materiały poliuretanowe modyfikowane dodatkiem makuchów rzepakowych — produktu ubocznego przemysłu olejarskiego. Z udziałem 5—25 % mas. rozdrobnionych makuchów wytworzono sztywne pianki poli(uretanowo-izocyjanurowe) (PUR-PIR). Zbadano ich właściwości mechaniczne, termiczne oraz palność. Uzyskane pianki charakteryzują się mniejszą kruchością, palnością i mniejszym współczynnikiem przewodzenia ciepła niż pianka referencyjna, wytworzona wg tej samej receptury, ale bez bionapełniacza.

Czasopismo: Polimery
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Poliuretany modyfikowane hydroksyapatytem jako biomateriały

Kompozyty poliuretanowe otrzymywano w reakcji diizocyjanianu HDI lub HMDI, poli(kaprolaktono)diolu i 1,4-butanodiolu w roztworze 1,4-dioksanu, zawierającym zdyspergowany hydroksyapatyt. Metodami SEM iEDX oceniono stopień rozproszenia cząstek nanonapełniacza w matrycy poliuretanowej, a technikami DSC, DSC TOPEM i WAXD zbadano właściwości termiczne i określono wpływ hydroksyapatytu na zdolność do krystalizacji poliuretanu liniowego, uformowanego w postaci cienkiej powłoki. Ze względu na możliwość zastosowania otrzymanego kompozytu jako biomateriału oznaczono jego właściwości mechaniczne, określono charakter chemiczny otrzymanej powłoki i jej odporność hydrolityczną podczas długotrwałej inkubacji w płynie fizjologicznym.

Czasopismo: Polimery
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Wpływ warunków fotopolimeryzacji na wybrane właściwości mechaniczne kompozytów stomatologicznych

Badano wpływ warunków fotopolimeryzacji na wybrane właściwości mechaniczne kompozytów stomatologicznych na bazie żywicy dimetakrylanowej, o zawartości fazy nieorganicznej 22–65 % mas. Stosowano naświetlanie ciągłe i przerywane z jednorodnym i zmiennym natężeniem światła. Stwierdzono, że twardość wyznaczona metodą Shore’a oraz wartość maksymalnej siły ścinającej, a także przyczepność kompozytu do podłoża metalowego ściśle zależą od natężenia i czasu naświetlania. Z wykorzystaniem stanowiska pin-on-disc wyznaczono wartości współczynnika tarcia oraz zużycia trybologicznego badanych kompozytów stomatologicznych. Największą twardość Shore’a wykazywały kompozyty naświetlane metodą SOFT-START, a najmniejszą – naświetlane metodą ciągłą jednorodną. Największe wartości siły były generowane podczas odrywania od podłoża kompozytu naświetlanego metodą PULSE DELAY.

Czasopismo: Polimery
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Modelowanie procesu kopolimeryzacji przemiennej cyklicznych bezwodników z epoksydami

Modelowano proces katalitycznej kopolimeryzacji przemiennej z otwarciem pierścienia bezwodników z epoksydami. Opracowano model teoretyczny, uwzględniający etapy procesu: inicjowanie, propagację i wybrane reakcje uboczne. Wykonano symulacje układów reakcyjnych różniących się udziałem katalizatora. Badano wpływ czynników kinetycznych na powstawanie wiązań eterowych i wartość ciężaru cząsteczkowego produktu. Przebadano też efekty inicjowania układu reakcyjnego kwasem dikarboksylowym obecnym zwykle w bezwodniku. Stwierdzono wyraźny wpływ wszystkich badanych czynników na przebieg symulowanego procesu. Największe ciężary cząsteczkowe wykazywały produkty uzyskane przy możliwie dużym stosunku molowym monomerów do katalizatora i maksymalnie oczyszczonych substratach oraz wysoce selektywnych katalizatorach, co ograniczało możliwość wystąpienia reakcji ubocznych.

Czasopismo: Polimery
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Postępy w badaniach degradacji termicznej materiałów polimerowych. Cz. I. Badania literaturowe

Przedstawiono bieżące kierunki badań stabilności termicznej polimerów, ze szczególnym uwzględnieniem nowatorskich układów polimerowych: kompozytów i nanokompozytów, polimerów biodegradowalnych, biocydowych i do zastosowań specjalnych. Opisano ogólny mechanizm degradacji termicznej zachodzącej podczas przetwórstwa i podstawowe aspekty kinetyczne tego procesu. Omówiono przykłady badań właściwości termicznych wybranych tworzyw na bazie poliuretanów, żywic epoksydowych, kopolimerów kwasu akrylowego i poliestrów.

Czasopismo: Polimery
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Przemysł 4.0. Cz. II. Uwarunkowania w obszarze technologii wytwarzania i architektury systemu informatycznego w przetwórstwie tworzyw polimerowych

Artykuł stanowi cz. II publikacji [1] dotyczącej możliwości zastosowania koncepcji Przemysł 4.0 w procesach produkcyjnych związanych z przetwórstwem tworzyw polimerowych. Przeanalizowano strukturę architektury systemu informatycznego, który może być wykorzystywany w przetwórstwie tworzyw polimerowych oraz zaproponowano architekturę przeznaczoną dla złożonych przemysłowych systemów produkcyjnych, opartą na spiralnym cyklu życia produktu implementowanym do struktury Przemysł 4.0. Przedstawiony model jest elastyczny, co pozwala na jego wykorzystanie zarówno do tworzenia zupełnie nowej, jak i do modernizacji oraz rozbudowy już istniejącej infrastruktury przemysłu przetwórczego.

Czasopismo: Polimery
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Charakterystyka fotoutwardzalnych żywic akrylowych do zastosowań w przemyśle drzewnym

Fotoutwardzalne polimery na bazie żywic akrylowych stanowią szeroką grupę materiałów o złożonej budowie chemicznej. Z zastosowaniem spektroskopii w podczerwieni (IR) scharakteryzowano żywice pochodzące od trzech czołowych producentów materiałów polimerowych stosowanych w przemyśle drzewnym: AkzoNobel, Klumpp oraz Kneho-Lacke. W otrzymanych widmach stwierdzono obecność pasm charakterystycznych zarówno dla struktury akrylanów, jak i epoksydów. Analiza mikrostruktury pozwoliła na stwierdzenie obecności w strukturze badanych żywic znacznej ilości napełniaczy. Wykazano, że żywica firmy AkzoNobel, charakteryzująca się najmniejszą lepkością, stabilnością termiczną oraz najsłabszymi właściwościami adhezyjnymi i twardością, zawiera najwięcej cząstek napełniaczy. Natomiast żywica firmy Klumpp wykazywała najmniejszą podatność na zmienne warunki sieciowania, co przejawiało się jej najlepszymi właściwościami adhezyjnymi. Stwierdzono też, że na właściwości termiczne i mechaniczne żywic w większym stopniu wpływa budowa chemiczna niż ilość zastosowanych napełniaczy.

Czasopismo: Polimery
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Postępy w badaniach degradacji termicznej materiałów polimerowych. Cz. II. Wpływ różnych czynników na degradację termiczną materiałów polimerowych podczas ich przetwórstwa

Omówiono czynniki wpływające na degradację termiczną materiałów polimerowych. Szczególną uwagę poświęcono zależności przebiegu procesów degradacyjnych w polimerach i właściwości otrzymywanych tworzyw od warunków przetwórstwa. Przedstawiono możliwości monitorowania lotnych produktów wydzielających się w procesach przetwórczych za pomocą zaawansowanych metod instrumentalnych, takich jak: chromatografia gazowa (GC), spektrometria masowa (MS) lub techniki łączone. Stwierdzono też, że zastosowanie standardowych analiz lotnych produktów rozkładu tworzyw polimerowych może być przydatne w planowaniu i optymalizacji warunków przetwórstwa.

Czasopismo: Polimery
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Optymalizacja procesu wytłaczania jednoślimakowego tworzyw polimerowych – badania symulacyjne

Opracowano metodę optymalizacji wytłaczania jednoślimakowego tworzyw polimerowych na podstawie modelu komputerowego procesu z zastosowaniem technik ewolucyjnych (algorytmów genetycznych). Wykorzystano program symulacji procesu wytłaczania GSEM (Global Screw Extrusion Model) stanowiący źródło danych do optymalizacji oraz, specjalnie w tym celu opracowany, program optymalizacji ewolucyjnej GASEO – narzędzie optymalizacji. Na podstawie badań symulacyjnych dokonano optymalizacji wybranych parametrów wytłaczania – prędkości obrotowej ślimaka i długości strefy dozowania ślimaka – wg kryterium maksymalnej wydajności i minimalnej mocy procesu.

Czasopismo: Polimery
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Badanie zawartości miedzi w strumieniach technologicznych procesu wytwarzania poli(tlenku fenylenu)

Przedstawiono wyniki oznaczania zawartości miedzi w strumieniach technologicznych pochodzących z procesu otrzymywania poli(tlenku fenylenu) (PPO) metodą polimeryzacji strąceniowej 2,6-dimetylofenolu z użyciem soli miedzi(II) jako kokatalizatora. Techniką FAAS (płomieniowa absorpcyjna spektrometria atomowa) badano mineralizaty próbek pochodzących z węzła odzysku rozpuszczalników (metanol lub etanol, toluen) i z węzła odzysku składników układu katalitycznego [jony miedzi(II), morfolina]. Zaproponowano procedurę analityczną obejmującą, na etapie przygotowania roztworów do badań, mineralizację próbek za pomocą nowoczesnego systemu do roztwarzania mikrofalowego Ultra WAVE (Milestone). Metoda ta (w połączeniu z techniką FAAS) pozwala na szybkie i sprawne oznaczanie zawartości miedzi w ciekłych próbkach z matrycą organiczną (metanol/etanol – toluen, morfolina) i wodno-organiczną.

Czasopismo: Polimery
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Ocena właściwości użytkowych rusztowań komórkowych o strukturze gąbczastej oraz wzrostu na nich fibroblastów

Zbadano wpływ dodatku ciekłych prekursorów porów na morfologię, porowatość i właściwości mechaniczne polilaktydowych rusztowań komórkowych. Rusztowania otrzymano metodą mokrej inwersji faz w wariancie freeze extraction. Oceniono cytotoksyczność wybranych rusztowań w stosunku do fibroblastów mysich oraz ich przydatność do hodowli komórkowych. Wykazano, że dodatek prekursora porów dopolilaktydu korzystnie zmienia morfologię wytworzonych rusztowań, jednocześnie pogarszając ich wytrzymałość mechaniczną. Stwierdzono, że polilaktydowe rusztowania komórkowe z powodzeniem mogą być wykorzystywane do hodowli komórkowych.

Czasopismo: Polimery
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Optymalizacja procesu wytłaczania jednoślimakowego z dozowanym zasilaniem tworzyw polimerowych – badania symulacyjne

Na podstawie modelu komputerowego procesu z zastosowaniem technik ewolucyjnych opracowano metodę optymalizacji wytłaczania jednoślimakowego tworzyw polimerowych z dozowanym zasilaniem wytłaczarki. Podstawą metody jest program symulacji procesu wytłaczania z dozowanym zasilaniem GSEM oraz specjalnie w tym celu zbudowany program optymalizacyjny GASEO. Program GSEM stanowi źródło pozyskiwania danych do optymalizacji, a program GASEO jest narzędziem optymalizacji. Wykonano badania symulacyjne wytłaczania z dozowanym zasilaniem oraz przeprowadzono optymalizację wybranych parametrów wytłaczania – prędkości obrotowej ślimaka i długości strefy dozowania ślimaka – z zastosowaniem kryterium maksymalnej wydajności i minimalnej mocy procesu. Wyniki optymalizacji symulacyjnej zestawiono z wynikami optymalizacji doświadczalnej i wskazano na zalety badań symulacyjnych. Stwierdzono, że optymalizacja wytłaczania (a także innych procesów przetwórczych) na podstawie badań doświadczalnych jest nieefektywna, a alternatywą może być optymalizacja wykorzystująca badania symulacyjne procesu z zastosowaniem technik ewolucyjnych.

Czasopismo: Polimery
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa