rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Analiza hermeneutyczna narracji autobiograficznych w badaniach noetycznego poziomu rozwoju człowieka

Hermeneutyka posiada wiele znaczeń. Jednym z nich jest jej rozumienie jako sztuki interpretowania tekstu mówionego lub pisanego. Zyskała również status metodologii w zakresie nauk humanistycznych. Znane są zastosowania interpretacji hermeneutycznej do analiz tekstów filozoficznych i literackich. Czy jednak można ją stosować w badaniach prowadzonych na gruncie empirycznej nauki o człowieku jaką jest psychologia? W psychologii najbliższe naukom humanistycznym wydaje się być rozumienie człowieka jako „projektującej się egzystencji”, reprezentatywne dla podejścia personalistyczno-egzystencjalnego. Z tego powodu hermeneutyka jako metodologia rozumiejąca może znaleźć zastosowanie w badaniach nad noetycznym poziomem rozwoju człowieka, który to poziom nie podlega determinacji biologicznej i środowiskowej, stanowiąc obszar realizowania się motywacji aksjologicznej. Historyczne i kontekstowe ujęcie doświadczeń rozwojowych przy pomocy metodologii rozumiejącej, a nie wyłącznie wyjaśniającej ludzkie zachowania, pozwala odkrywać nowe obszary funkcjonowania ludzkiej psychiki. W artykule przedstawione zostały zasady obowiązujące przy stosowaniu hermeneutycznej interpretacji narracji autobiograficznych na gruncie psychologii wraz z ich filozoficzną podstawą.

Czasopismo: Rocznik Lubuski
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne, pedagogika
Poczucie lokalności we wspólnotach wirtualnych

Rozważania zawarte w artykule dotyczą funkcjonowania wspólnot wirtualnych oraz rodzących się między jej członkami relacji sieciowych. Dokonywane analizy zostały przeprowadzone na podstawie obserwacji uczestniczącej w grupie kobiet – aktywnych użytkowniczek jednego z macierzyńskich forów dyskusyjnych. Kobiety te znały się wirtualnie i pisały ze sobą (pozostając w ścisłym, codziennym kontakcie) od ponad roku. Miały za sobą (wirtualne i realne) doświadczanie ciąży, porodu oraz pielęgnacji niemowląt. Niektóre znały się jeszcze z okresu przedciążowego. Jedną z ważniejszych funkcji bycia na forum dyskusyjnym obok informacyjnej i poradniczej okazała się funkcja towarzyska. Szczególną cecha badanej wspólnoty wirtualnej okazało się poczucie lokalności i jego specyfika

Czasopismo: Rocznik Lubuski
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne, pedagogika
Aktywność młodzieży w Internecie a relacje z rodzicami. Wskazania dla nauczycieli do pedagogizacji rodziców

W prezentowanym artykule przedmiotem zainteresowań badawczych uczyniono relacje pomiędzy współczesną młodzieżą – mocno zakorzenioną w „cyfrowym” świecie – a rodzicami. Celem przeprowadzonych badań była eksploracja i opis relacji młodzieży z rodzicami przez pryzmat motywów podejmowania przez nich aktywności w Internecie. Główny problem badawczy przyjął postać pytania: Jakie są relacje młodzieży aktywnej w Internecie z rodzicami? W badaniach posłużono się metodą ankiety. Badaniami objęto 706 osób, 339 mężczyzn i 367 kobiet w tym: 480 uczniów z gimnazjum (23 klasy) oraz 226 ze szkół średnich (10 klas). Z przeprowadzonych badań wynika, że mimo, iż relacje z ojcem i z matką określić należy jako konstruktywne, jednakże relacje z matką okazały się lepsze. Matka jest osobą, od której młodzież najczęściej otrzymuje wsparcie w trudnych chwilach. Ponadto jest ona częściej partnerem do rozmowy niż chłopak/dziewczyna czy koledzy, a także ma największy wpływ na styl ubierania się. Rola ojca w tym zakresie jest marginalna. Na podstawie przeprowadzonych badań można stwierdzić, że im bardziej wspierające relacje ze strony matki, tym mniej aktywności w Internecie, która ma charakter „ucieczki” od problemów i nieprzyjemnych stanów emocjonalnych. Dodatkowo jeżeli matka pełni w życiu młodego człowieka rolę przyjaciela (znając jego znajomych) i daje mu pozytywne informacje zwrotne (również w postaci wyrażanych emocji), aktywność jej dziecka w cyberprzestrzeni przyjmuje charakter „społeczny” (głownie podtrzymanie kontaktów ze znajomymi). W części końcowej sformułowano wskazania do pedagogicznej pracy nauczycieli z rodzicami w szkole, w celu przygotowania ich do budowania i podtrzymywania relacji z dziećmi, jako najskuteczniejszemu narzędziu zapobiegania uzależnienia od Internetu

Czasopismo: Rocznik Lubuski
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne, pedagogika
Wspólnota Wyobraźni Jako Dyssensus. VIII Spotkanie Artystów i Teoretyków Sztuki Świdwin/Osieki (1970)

Celem tekstu jest refleksja nad znaczeniami wypowiedzi artystycznych, które przedstawiono na VIII Spotkaniu Artystów i Teoretyków Sztuki w Świdwinie i Osiekach w 1970 roku, wobec horyzontu wydarzeń roku 1968 w Polsce. Szczególnie skupię się na pierwszym wykładzie Jerzego Ludwińskiego „Epoka postartystyczna” oraz na kilku pracach artystów i artystek (m.in. Jana Chwałczyka, Wandy Gołkowskiej, Jerzego Fedorowicza, Jarosława Kozłowskiego, Natalii LL) odpowiadających i wchodzących w relację z wykładem krytyka. Przywołam również kontekst wybranych zjawisk i procesów społecznych i kulturowych około roku 1968, które plener poprzedzały, i które mu towarzyszyły. Zaproponuję, aby czas od czerwca 1967 do grudnia 1970 pojmować jako szczególny mikro-okres w historii sztuki w Polsce, charakteryzujący się z jednej strony strukturą długiego trwania, z drugiej zaś dystynktywnymi zasadami. Zastanowię się w końcu nad wyłaniającymi się z pleneru w Osiekach w 1970 roku ideami, szczególnie nad kategorią wyobraźni. Twierdzę, że posiadały one nie tyle charakter krytyki czy kontestacji, lecz raczej powinny być pojmowane jako inna, mało rozpoznana w historii sztuki w Polsce forma dyskursu oporu - dyssensus. Dyssensus w przypadku pleneru osieckiego w 1970 roku rozpatruję jako dyskursywne rozłączenie wobec obowiązującego wówczas „podziału postrzegalnego”, jako różnego rodzaju drobne, lecz znaczące konstelacje taktyk zaznaczania różnicy wobec po-marcowego świata. W przypadku prac artystów w Osiekach dyssensus ów nie osadzał się na negacji, ale na geście odbudowywania, pracy z wyobraźnią, która została znacznie osłabiona lub wręcz zniszczona, na skutek wydarzeń między czerwcem 1967 a sierpniem 1970 roku.

Czasopismo: Sztuka i Dokumentacja
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii, nauki o sztuce
Zwierzęta Jako Ofiary Okrucieństwa, Wojen i Rewolucji

Artykuł jest próbą przywrócenia pamięci zwierząt, zapomnianych ofiar ludzkiego okrucieństwa. Zwraca on, między innymi, uwagę na masowy mord wróbli, podczas dyktatorskich rządów Mao Zedonga w Chinach, jak i na bohaterstwo pojedynczych zwierząt takich jak niedźwiedź Wojtek w czasie drugiej wojny światowej. Opowiada historię tych wydarzeń, oraz przywołuje postaci wybranych artystów, których prace w sposób bezpośredni nawiązują do aktu przemocy wobec zwierząt, jak i tych, których dzieła rozpatrywać można w szerszym kontekście relacji oraz obcowania człowieka i zwierzęcia. Tekst staje się wyjściem dla rozważań wobec bezustannie trwającego, niszczycielskiego podporządkowywania świata podług ludzkich potrzeb, uwidaczniając trwałość antropocentrycznej perspektywy. Wysuwa pytania odwołujące się do przywołanych wydarzeń przeszłości, a także wciąż podobnych i powracających historii w czasach współczesnych. Poszukuje źródeł i motywacji nieetycznego postępowania ludzi wobec otaczającej ich natury, zapytuje o granice relacji człowiek-zwierzę (jej przekraczanie), oraz o powszechnie przyjęte prawo decydowania o Innym.

Czasopismo: Sztuka i Dokumentacja
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii, nauki o sztuce
Rewolucjonistka w Gdańsku. Potencjał Radykalnej Postawy Stanisławy Przybyszewskiej Dla Współczesnych Działań Artystycznych W Kontekstach Polityczno-Społecznych

Punktem wyjścia artykułu jest postać Stanisławy Przybyszewskiej, córki malarki Anieli Pająkówny i Stanisława Przybyszewskiego. Podobnie jak ojciec, pisarka, erudytka, ale też morfinistka – ostatnie 10 lat swojego życia spędza w Gdańsku, żyjąc w pogłębiającym się ubóstwie. Umiera w wieku zaledwie 34 lat, wycieńczona skrajnymi warunkami życia, staraniami o uznanie jej twórczości oraz nałogiem narkotykowym. W Gdańsku też pisze swoją najbardziej znaną dziś sztukę Sprawa Dantona. Ten utwór powraca w adaptacjach teatralnych i filmowych, a dzieje się to w momentach niepewności politycznej i przemian społeczno-obyczajowych w Polsce. W 2016 roku wykonałam instalację na opuszczonym budynku w okolicach dawnego mieszkania Przybyszewskiej, pt. Zastrzegam sobie wyłączne posiadanie swego życia!, które to zdanie jest cytatem z listu pisarki do Heleny Barlińskiej – siostry jej matki. Przybyszewska – wielka admiratorka rewolucji francuskiej i Robespierre’a, dokonuje radykalnego przewrotu w swoim życiu, całkowicie wyrzekając się komfortu w imię twórczej wolności. Mimo, iż Przybyszewska nie poświęca wiele uwagi swojej kondycji jako kobiety pisarki, to jej słowa niosą dziś potencjał emancypacyjny. Zdanie użyte w tytule mojej pracy i zakomponowane w zaślepionych wnękach okiennych opuszczonej kamienicy, przechodniom kojarzyło się z toczącą się w Polsce debatą i protestami przeciwko ustawie antyaborcyjnej. Przybyszewską umieszczam w gronie kobiet „nieumiejscowionych” w historii, wymazanych, pomijanych i zapomnianych, lecz nie z tego względu, że ich biografie nie mają dziś znaczenia, lecz dlatego, że ukazują to, co w społeczeństwie wyparte, niechciane. Są to biografie kontrowersyjne, nie wpisujące się w utarte schematy kobiecości. Instalacja inspirowana postacią Przybyszewskiej należy do mojego cyklu Invisible inVisible / Niewidzialne Widzialnego, w którym zrealizowałam serię prac przywracających „widzialność” takich właśnie kobiet. Jako artystyczne medium wybieram opuszczony budynek, ponieważ widzę w nim analogię do „niechcianej biografii” kobiet nieumiejscowionych w historii. Opuszczony budynek wywołuje negatywne emocje, budzi niechęć, odwracamy od niego wzrok, aż w końcu staje się on „niewidzialny”. Ale poprzez swoją tajemniczość, może też fascynować. Miejsce, które straciło swoją dawną funkcję, a jeszcze nie zyskało nowej, staje się dziełem sztuki. W ten sposób dokonuję symbolicznej rewitalizacji miejsca i wprowadzam w przestrzeń publiczną ślady kobiet, które miały odwagę przeciwstawić się wtłaczaniu ich w tradycyjne kobiece role, powodujące ograniczenie ich wolności.

Czasopismo: Sztuka i Dokumentacja
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii, nauki o sztuce
Sztukocentryzm w Rozważaniach nad Estetycznym Doświadczeniem Natury

Artykuł ma na celu przedstawienie problematyki związanej z relacją między naturą a sztuką, w kontekście estetycznego doświadczenia codzienności. Za przedmiot analizy obrany zostaje, w szczególności, przypadek uwikłania kategorii artystycznych w potoczne doświadczenie natury  –  patrzenie na świat oraz rozumienie przez pryzmat sztuki.
	W pierwszej części tekstu zrekonstruowana zostaje historia filozoficznego toposu „świata jako dzieła sztuki:” od starożytności do nowożytnych propozycji estetycznych. Druga część poświęcona zostaje przywołaniu założeń dwóch najdynamiczniej rozwijających się subdyscyplin współczesnej estetyki filozoficznej: estetyki codzienności oraz estetyki środowiskowej. Analiza skierowana zostanie w kierunku tego, jakie konsekwencje niosą za sobą owe założenia w kwestii  zapośredniczenia doświadczenia w schematach związanych ze sztuką (stanowiska sztukocentryczne oraz anty-sztukocentryczne). W ostatniej części artykułu zestawione zostają orientacje estetyczne wynikające z dwóch różnych podejść do tego rodzaju doświadczenia: afirmatywne stanowisko Thomas’a Leddy'ego oraz krytyczne Arnolda Berleanta.

Czasopismo: Sztuka i Dokumentacja
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii, nauki o sztuce
BĄDŹ ŚWIADOMYM DAWCĄ NARZĄDÓW. Akcja artystyczno-społeczna na rzecz nowego świata posthumanistycznego

W roku 2000 Jacek Kornacki (artysta) i Maciej Śmietański (chirurg) w odpowiedzi na zmianę ustawodawstwa transplantacyjnego w Polsce zaproponowali akcję społeczno-artystyczną BĄDŹ ŚWIADOMYM DAWCĄ NARZĄDÓW. Koncept akcji opierał się o wytatuowany na ciele znak nieskończoności zakończonej w jednym z biegunów sercem. Artykuł prezentuje założenia akcji i dokumentację zdjęciową z jej inicjacji. Jest też próbą podsumowania znaczenia akcji w kontekście zmian filozofii społecznej w ostatnich dziesięcioleciach, a zatem zdefiniowania znaczenia akcji dla współczesnej świadomości społecznej.

Czasopismo: Sztuka i Dokumentacja
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii, nauki o sztuce
Performatyka jako Metoda w Badaniach Interpretacyjnych

Performatyka oferuje dynamiczny sposób ujmowania różnych zjawisk. Z kolei badania interpretacyjne wymagają określonego przedmiotu, a jednocześnie przyjmują podejście subiektywne. Kluczem jest tutaj umieszczenie przedmiotu badań w kontekście. Relacje kontekstowe są z definicji zmienne. Performatyka, w najszerszym zakresie zaproponowanym przez Jona McKenzie;go, opisuje zjawiska w trzech wymiarach, jako performance kulturowe, techniczne i organizacyjne. Ten paradygmat performatywny można wykorzystać w opisie i interpretacji dzieł sztuki (oczywiście nie tylko). Na podstawie tego schematu przedstawię jego zastosowania w badaniu dzieł sztuki jako zjawisk dynamicznych, performatywnych i kontekstualnych.
W moim tekście pokazuję, na zasadzie porównawczej, przeciwieństwo dwóch rodzajów podejść metodologicznych: pozytywistycznego, unieruchamiającego przedmiot badań i poszukującego tego, co niezmienne i performatywnego, koncentrującego się w procesie badawczym na zmiennych relacjach, ujmującego przedmiot badań jako zmienny, dynamiczny. Badania interpretacyjne opierają się na opisie wcześniej zgromadzonej wiedzy. Dotyczą one zatem przedstawionych już wniosków z badań naukowych. Mogą łączyć różne dziedziny, mają charakter interdyscyplinarny i łatwo dostosowują się do przedmiotu, co jest ważne przy badaniu przedmiotu tak złożonego i zanurzonego w wielu kontekstach jak dzieło sztuki.
Metoda performatywnego podejścia jest preferowana w odniesieniu do dzieł sztuki bio artu, ponieważ zjawiska wykorzystujące żywą materię organiczną jako materiał artystyczny są z natury zmienne. Metodologia badania, opisu i interpretacji dzieł bio artu musi więc być dostosowana do charakteru badanych zjawisk.

Czasopismo: Sztuka i Dokumentacja
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii, nauki o sztuce
Witkacy Heretyk - Destrukcja w Czasach Konstruktywizmu

Nawiązując do rocznicy rewolucji 1917 roku w Rosji artykuł przypomina rosyjski okres biografii Stanisława Ignacego Witkiewicza, zarysowuje wpływ tego okresu na radykalny katastrofizm artysty i zwraca uwagę na specyfikę recepcji twórczości Witkacego w realiach PRL. Okres rosyjski, choć od dawna uważany za kluczowy dla artystycznej postawy Witkacego był przez całe dziesięciolecia praktycznie nieznany i dopiero ostatnie lata przyniosły przełomowe odkrycia w tym zakresie. Odkrycia te pozwalają na szerszy przegląd ludzi, wydarzeń i trendów oddziałujących na autora „Nowych form w malarstwie” oraz na analizę tego jaki miały one wpływ na jego twórczość. Odkrycia te stają się także istotnym przyczynkiem dla analizy recepcji twórczości Stanisława Ignacego Witkiewicza w okresie PRL. Złożona specyfika tego okresu w powiązaniu ze szczątkową wiedzą na temat pobytu Witkacego w Rosji skutkowały ukształtowaniem wśród historyków sztuki i szerokim rozpowszechnieniem poglądu iż Witkacy był artystą awangardy. Zgoła odmienne wnioski przedstawił Piotr Piotrowski. Swą publikacją z 1985 roku pt. „Metafizyka obrazu” dokonał on w rzeczywistości dekonstrukcji współczesnej mu witkacologii, przedstawiając Witkiewicza jako artystę ariergardy, antyutopistę i katastrofistę – heretyka, który wybiera destrukcję w czasach panującego konstruktywizmu. Artykuł podkreśla oryginalność i wagę wkładu Piotrowskiego do witkacologii oraz potrzebę spojrzenia na jego rolę z dzisiejszej perspektywy badawczej.

Czasopismo: Sztuka i Dokumentacja
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii, nauki o sztuce
Czerwonym Klinem Bij Białych. Rewolucyjno-Mesjanistyczne Znaczenia Dzieła El Lissitzky’ego

Niniejszy tekst koncentruje się na analizie jednej z najbardziej znanych prac El Lissitzky’ego tj. „Czerwonym Klinem Bij Białych”, z 1919 roku. Zamiarem tekstu jest wskazanie na inspiracje artysty zaczerpnięte z żydowskiej tradycji obrazowania motywu klina wbijanego w koło. Motyw ten odnosi się do utopijnej (i mesjańskiej) wiary w możliwość "tworzenia nowego świata", co znajduje uzasadnienie nie tylko dla rewolucyjnej sowieckiej wykładni, ale sięga do źródeł żydowskiej mistyki i do kabalistycznej idei podziału (związanej też z ideą "unicestwienia zła") który jest warunkiem tworzenia.

Czasopismo: Sztuka i Dokumentacja
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii, nauki o sztuce
Muzeum Sztuki Nowoczesnej Według Założeń Mariana Bogusza

Artykuł odnosi się do ważnej inicjatywy twórczej Mariana Bogusza (1920-1980) utworzenia Muzeum Sztuki Nowoczesnej na wzór zorganizowanej w 1931 r., przez Władysława Strzemińskiego i grupę „a.r.” Międzynarodowej Kolekcji zdeponowanej w muzeum łódzkim. Przygotowania do tego projektu artysta rozpoczął natychmiast po uwolnieniu z obozu koncentracyjnego w Mauthausen (1945) i powołaniu w Warszawie Klubu Młodych Artystów i Naukowców (1947). Okres socrealizmu przerwał kolekcjonowanie sztuki nowoczesnej. Dopiero powstanie Klubu Krzywego Koła i prowadzonej przez Bogusza autonomicznej Galerii (1956) umożliwiło powrót do tych idei. Bogusz chciał utworzyć kolekcję dzieł artystów skupionych w międzynarodowym ruchu Phases i innych wystawianych w Galerii Krzywe Koło oraz utworzyć z nich stale eksponowany, rozszerzający się zbiór. Początkowo prowadził rozmowy z Muzeum Sztuki w Łodzi. Powstał zespół dzieł (13 obrazów) artystów działających w Paryżu, które przyjęło łódzkie muzeum, odrzucając jednak projekt powstania odrębnego Muzeum Sztuki Nowoczesnej. Kolejna I Kolekcja Galerii Krzywe Koło, dzieł z lat 1957-1961 (35 obrazów), trafiła jako dar do Muzeum Narodowego w Warszawie (1963), ale i tam nie była eksponowana.
W latach sześćdziesiątych głównym miejscem aktywności Bogusza stał się Koszalin. Pierwsze ekspozycje sztuki nowoczesnej odbywały się w Bałtyckim Teatrze Dramatycznym, a następnie w Muzeum w Koszalinie. Bogusz miał nadzieję stworzyć odrębne Muzeum Sztuki Nowoczesnej, właśnie do tego muzeum przekazał (w 1963 r.) Kolekcje II (13 obrazów) i III (29 gwaszy, rysunków i grafik). Rozwój przyszłego muzeum miały zapewnić coroczne Spotkania Artystów i Naukowców w Osiekach pod Koszalinem (od 1963 r.), na które zapraszano wybitnych artystów. Warunkiem uczestnictwa w spotkaniach było ofiarowanie jednego z dzieł do zbiorów muzeum. W 1965 r. realizacja projektu Bogusza została przerwana. Decyzją administracyjną zlikwidowano w koszalińskim muzeum dział sztuki. Muzeum Sztuki Nowoczesnej organizowane od czerwca 1963 r., fizycznie przestało istnieć.
Idea nowego muzeum nakreślona przez Bogusza, wiążąca poezję, teatr i muzykę z malarstwem i rzeźbą, zasługuje na szczególną uwagę. Światowe dokonania sztuki początku lat sześćdziesiątych XX wieku, w których poważny udział mieli artyści polscy, w dotychczas przygotowywanych ekspozycjach nie znalazły właściwego miejsca, istnieją tylko wirtualnie. Rozproszone zbiory Muzeum Sztuki Nowoczesnej, zebrane według założeń Bogusza, dalej czekają na odbiorców świadomych ich znaczenia.

Czasopismo: Sztuka i Dokumentacja
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii, nauki o sztuce
Jacquine Livigstone. Fotografia Jako Narzędzie Socjo-Politycznej Zmiany

Amerykańska artystka Jacqueline Livingston  eksperymentowała z narracją biograficzną i socjologicznym komentarzem zmian społecznych lat sześćdziesiątych  i siedemdziesiątych dwudziestego wieku. 
W swoich pracach artystka rejestrowała najbliższe otoczenie oraz wątki związane z przemijaniem i materialnością ludzkiego życia. Jej sztuka odnosi się do dwóch kluczowych dekad w sztuce amerykańskiej i takich zjawisk, jak wkraczająca na scenę artystyczną druga fala feminizmu, połączona z politycznymi postulatami równości płci, ze sprzeciwem wobec dyskryminacji oraz z ruchami pacyfistycznymi.  Jej twórczość była głosem pokolenia, które ceniło wolność i ideały demokratyczne. 
Wczesne fotografie Livingston pochodzą z lat sześćdziesiątych kiedy artystka rozpoczęła edukację artystyczną w Arizona State University. Brała wówczas udział w demonstracjach przeciwko wojnie w Wietnamie, angażowała się także w działalność grup feministycznych mających na celu podnoszenie świadomości równouprawnienia wśród kobiet. To działanie na rzecz przemian politycznych i społecznych był dla Livingston impulsem do tworzenia sztuki odrzucającej obowiązujące standardy tematyczne i wystawiennicze. Feminizm stał się ruchem społecznym, walczącym również z przejawami dyskryminacji kobiet w świecie sztuki. Przemiany społeczno-polityczne połączone z rewolucją seksualną skierowały uwagę artystki na ciało i seksualność człowieka.
W jej twórczości wiele jest fascynacji męskim ciałem w różnym wieku. Jako wykładowczyni akademicka w 1975 roku podczas zbiorowej wystawy pokazała akty swego 6-letniego syna, co uruchomiło atak męskiego środowiska akademickiego i oskarżenia. Mimo że zarzuty wobec artystki zostały odrzucone, jej kariera artystyczna nie rozwinęła się należycie. 
Livingston dokonała świadomego przeniesienia tego, co jest prywatne, w przestrzeń publiczną. Dokumentując przestrzeń prywatną własnej rodziny, Livingston stała się częścią polityki, a jej prace poddano szerokiej ocenie wartościującej negatywnie.
Ostatnie 30 lat życia dzieliła między Ithacę i Maui (Hawaje), gdzie mieszka jej syn z rodziną. Wciąż wykonywała tysiące fotografii swoim najbliższym, tworząc kolekcję obrazów opowiadających o bliskości, miłości i intymności. Jacqueline Livingston zmarła w 2013 roku. Mimo odważnej i nieugiętej postawy manifestowanej potrzebą równości w podejmowaniu tematów sztuki jej twórczość pozostała w cieniu feminizmu lat siedemdziesiątych. Warto podjąć refleksję i zbadać dorobek tej artystki, aby przywrócić pamięć o tak ważnej postaci dla amerykańskiej kultury.

Czasopismo: Sztuka i Dokumentacja
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii, nauki o sztuce
BIOmedia w Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku

Prowadzone zajęcia i projekty z obszaru bioartu miały początek w ASP w Gdańsku w roku 2005, kiedy w Pracowni Działań Transdyscyplinarnych powstała pierwsza praca z użyciem żywych bakterii pt. Żyrandol autorstwa Igora Duszyńskiego. Ta i kolejne powstające projekty wywoływały spory i dyskusje o sens zastosowania żywych organizmów w działaniu artystycznym, gdyż w obszarze akademickim natura mogła być wyłącznie martwa - na obrazie. Taką krytyczną pracą była jedna z pierwszych bioinstalacji, złożona z martwych much i tworząca biotapetę na ścianie mojej pracowni. Już w tej wczesnej pracy pojawiają się ważne wątki biopolitycznego spojrzenia na współczesną kulturę inspirowane myślą Michela Foucaulta.

Czasopismo: Sztuka i Dokumentacja
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii, nauki o sztuce