rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Superspektralne dane satelitarne CHRIS/PROBA w ocenie jakości wód jeziornych

W ostatnich latach do różnego rodzaju badań środowiskowych coraz częściej wykorzystywane są techniki teledetekcyjne. Na orbity okołoziemskie wprowadzane są nawet specjalne satelity środowiskowe ukierunkowane na konkretne badania. Obecne tendencje technologiczne to umieszczanie w przestrzeni małych wręcz kompaktowych satelitów, które mają służyć konkretnym zadaniom. Tego rodzaju misją jest PROBA, finansowana i zarządzana przez Europejską Agencję Kosmiczną. Umieszczony na jej pokładzie skaner superspektralny umożliwia uzyskiwanie zdjęć w wielu wąskich zakresach spektralnych, co pozwala na dokładniejsze badania środowiska naturalnego. W pracy przedstawiono stan zaawansowania i pierwsze wyniki eksperymentu CHRIS/PROBA dla obszaru testowego MAZURY, włączonego w projekt MEMAMON (MONitoring of the Mecklenburg and Masurian Lake Districts) realizowany przez GFZ Potsdam.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Laboratoryjne pomiary kierunkowego odbicia spektralnego od powierzchni gleb przy zmieniajacej się ich szorstkości i oświetleniu

W 2008 roku w Zakładzie Gleboznawstwa i Teledetekcji Gleb Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, w ramach projektu badawczego finansowanego przez MNiSW, zaprojektowano i wykonano goniometryczne urządzenie do pomiaru kierunkowego odbicia spektralnego od obiektów o rozmiarze kilkudziesięciu cm średnicy. Zgodnie z celem wspomnianego projektu, wykorzystano je do obliczenia albeda gleb o różnej szorstkości, trudnych do uzyskania drogą bezpośrednich pomiarów terenowych dla pełnego zakresu kąta zenitalnego Słońca. Kształt badanych powierzchni glebowych mierzono za pomocą 3-wymiarowego laserowego skanera Konica Minolta VI-910. Ustalono, że albedo badanych gleb z ich sztucznie uformowanymi powierzchniami zwiększa się wraz ze wzrostem kąta zenitalnego źródła światła. Bardziej szorstkie powierzchnie wykazują wyraźnie niższe albedo.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Dokładność określenia wysokości drzew na podstawie numerycznego modelu koron drzew opracowanego z wykorzystaniem danych lotniczego skanowania laserowego

Wysokość drzew i drzewostanu jest ważnym elementem opisującym przestrzeń
leśną. W artykule przedstawiono wyniki badań nad zastosowaniem danych skanowania
laserowego do wyznaczania wysokości pojedynczych drzew. Badania prowadzono na
powierzchniach próbnych rozmieszczonych w uroczysku leśnym Głuchów, należącym do Szkoły
Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie. Dla obszaru badawczego zostały wykonane
dwa naloty – w okresie wiosennym i letnim, z wykorzystaniem systemu FALCON II (TopoSys,
2008). Numeryczny model pokrycia terenu (DSM) interpolowano z wykorzystaniem pierwszego
echa impulsu lasera. Istotnym elementem badań było także opracowanie numerycznego modelu
terenu (DTM). W tym celu konieczne było wyodrębnienie w zbiorze punktów ostatniego echa,
punktów położonych na powierzchni topograficznej. Wykorzystano dwie metody filtracji:
algorytm częstotliwościowy oparty na transformacji FFT (Marmol, 2005) i algorytm aktywnego
modelu TIN (Axelsson, 2000). Stwierdzono, że zastosowane algorytmy dla znacznej części
badanego obszaru we właściwy sposób przeprowadziły selekcję na punkty stanowiące elementy
pokrycia i punkty terenowe. Największe błędy pojawiły się na terenach porośniętych niską, gęstą
roślinnością, gdyż zostały one w całości zaklasyfikowane do powierzchni topograficznej.
Konieczna stała się ręczna korekta uzyskanych rezultatów i usuwanie błędnie zaklasyfikowanych
punktów. Prace badawcze zostały przeprowadzone na dwóch polach testowych. Wyznaczono
wysokość pojedynczych drzew, z wykorzystaniem wyłącznie danych laserowych, a następnie
porównano je z wynikami kontrolnych pomiarów terenowych. Dla pierwszego pola testowego
satysfakcjonujące wyniki otrzymano na podstawie numerycznego modelu koron drzew (DCM),
który utworzono jako różnicę modeli DSM i DTM. Wartość średnia odchyłek wyniosła –0,623 m.
Na drugim polu testowym model DCM wygładzono z wykorzystaniem filtru Gaussa, po czym
zastosowano segmentację wododziałową, co umożliwiło wydzielenie zasięgu koron pojedynczych
drzew. Wysokość każdego drzewa określono jako wartość maksymalną w granicach wyznaczonej
korony. Wartość tą traktowano jako wysokość drzewa z pomiaru laserowego i porównano
z niezależnym pomiarem terenowym. Uzyskano wartość średnią odchyłek równą –0,273 m.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Nowa koncepcja harmonizacji map tematycznych– sposób na zwiększenie zasięgu przestrzennego opracowania

Mapy tematyczne (hydrograficzne i sozologiczne) opracowywane i modernizowane od połowy lat 80-tych obecnie realizują podstawowe funkcje systemów GIS. Zasięg przestrzennego opracowania tych danych w chwili obecnej obejmuje około 60% powierzchni Polski. W ostatnich latach ilość nowo opracowywanych arkuszy mapy tematycznej bardzo się zmniejszyła. Związane jest to z wysokimi kosztami opracowania map. W niniejszym artykule autorzy podejmują próbę przedstawienia nowego ujęcia wykonywania mapy hydrograficznej i sozologicznej. Prezentowana koncepcja jest próbą harmonizacji i opiera się na połączeniu obydwu opracowań. Pozwala ona na zoptymalizowanie kosztów wytworzenia danych geoinformatycznych, a także wykonywanie opracowań większych obszarów. Odpowiedni podział na grupy zjawisk hydrograficznych oraz ochrony i degradacji środowiska przyrodniczego, umożliwiłoby analizę wybranych zagadnień w szerszym ujęciu, np. regionu, województwa, kraju. W artykule przedstawiono także propozycję nowego sposobu opisywania części merytorycznej, czyli tzw. komentarza opracowywanego przez zespół konsultantów naukowych. Autorzy mają nadzieję, że nowy sposób wykonywania map tematycznych przyczyniłby się do zwiększenia zasięgu obszarowego nowych opracowań oraz spopularyzowania map hydrograficznych i sozologicznych.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Fotogrametryczna rekonstrukcja modelu posągu Wielkiego Buddy na podstawie zdjęć archiwalnych

Pomnik Wielkiego Buddy z miejscowości Bamyan w Afganistanie został wybudowany między III, a VII w. n. e. Dzięki swym monumentalnym rozmiarom był dziełem unikatowym na skalę światową. Stanowił największy starożytny pomnik, przedstawiający stojącą postać Wielkiego Buddy, który w 2001 roku został doszczętnie zniszczony. W prezentowanym artykule, wykorzystano zdjęcia archiwalne posągu, które zostały wykonane kamerą stereometryczną, w czasie Studenckiej Wyprawy Azjatyckiej studentów Wydziału Geodezji i Kartografii Politechniki Warszawskiej w 1974 roku. Wykorzystując oprogramowanie PhotoModeler Pro 4.0. opracowano szkieletowy i rzeczywisty model przestrzenny posągu Wielkiego Buddy. Na podstawie przedstawionego opracowania dokonano weryfikacji wykorzystania oprogramowania dla postawionego celu oraz dokonano oceny posiadanych zdjęć archiwalnych. Oszacowane błędy wyznaczenia współrzędnych punktów modelu, wahają się od kilkunastu centymetrów do kilku metrów, w zależności od położenia punktu. Uzyskano wysoką wewnętrzną spójność pomiarów punktów homologicznych, która wyniosła średnio 0.07% dla poszczególnych elementów posągu. Uwzględniając rzeczywiste rozmiary Wielkiego Buddy, oraz fakt, że niewiele jest zachowanych zdjęć archiwalnych tego pomnika, stwierdzono, że opracowane dane można uznać za wystarczająco dokładne do odbudowy zniszczonego obiektu zabytkowego.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Wykorzystanie analiz typu GIS do detekcji wybranych części anatomicznych ciała ludzkiego dla potrzeb badania wad postawy

Parametry określające wady postawy są obliczane na podstawie przestrzennego położenia wybranych punktów anatomicznych ciała człowieka, którymi są elementy układu kostnego, przeniesione na powierzchnię ciała metodą palpacji. Zatem charakter punktów pomiarowych pogarsza dokładność wyznaczenia parametrów oceny postawy. Tymczasem współczesne metody pomiarowe, w tym fotogrametryczne pozwalają na uzyskanie dokładności pomiaru znacznie przewyższające dokładność sygnalizacji punktów pomiarowych. Metoda badawcza opisana w niniejszym opracowaniu bazuje na założeniu, że kształt powierzchni ciała odzwierciedla położenie elementów kostnych, kluczowych dla badania wad postawy, zatem przez analizy tej powierzchni można znaleźć potrzebne punkty pomiarowe. Model powierzchni ciała człowieka o dokładności wyznaczenia jego punktów poniżej 1 mm uzyskano wykorzystując fotogrametryczny system bliskiego zasięgu PI3000 Topcon do opracowania pary zbieżnych zdjęć wykonanych cyfrowymi aparatami fotograficznymi. Poddano go analizom, wykorzystując programy: GeoMedia Professional z nakładką Grid oraz Idrisi-Andes. Przebieg kręgosłupa uzyskano drogą analiz DEM służących do detekcji spływu wody, zakładając zjawisko podobieństwa powierzchni pleców w rejonie kręgosłupa do doliny rzecznej. W pomiarach służących ocenie wad postawy wykorzystuje się wybrane punkty anatomiczne jako definiujące układ antropometryczny, są to najczęściej: wyrostek kolczysty siódmego kręgu szyjnego C7 (vertebra prominens) oraz kolce biodrowe tylne górne (spina iliaca posterior superior). Próby ich detekcji dokonano wstępnie za pomocą wyznaczenia linii kręgosłupa w GeoMedia, a potem przez wykorzystanie krzywizny powierzchni z użyciem Idrisi-Andes. W drugiej fazie detekcji okazało się, że wymaga ona wygładzenia modelu powierzchni i jest to niezbędny warunek jej poprawnej klasyfikacji dotyczącej form wysokościowych.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Porównanie algorytmów RANSAC oraz rosnących płaszczyzn w procesie segmentacji danych lotniczego skaningu laserowego

W ostatnich latach, wraz z osiągnięciem zdolności operacyjnej i wzrostem dostępności lotniczego skanowania laserowego (LIDAR) nastąpiło również zwiększenie zainteresowania opracowaniami 3D tworzonymi na podstawie danych pozyskanych z wykorzystaniem tej techniki. Jednym z centralnych zagadnień modelowania geoinformacji na podstawie danych LIDAR jest modelowanie zabudowy. W modelowaniu tym główny nacisk kładzie się na automatyzację procesów. Dostępne oprogramowanie komercyjne charakteryzuje się bowiem znacznym poziomem interaktywności – tworzenie modelu wymaga dużego udziału operatora. W procesie trójwymiarowego modelowania zabudowy wyróżnia się na ogół cztery podstawowe etapy, przy czym kluczowym wydaje się etap polegający na segmentacji punktów należących do budynku. W procesie tym ze zbioru zawierającego zarówno punkty obarczone błędami przypadkowymi jak i grubymi wyodrębniane zostają podzbiory punktów reprezentujących (modelujących) poszczególne płaszczyzny. Wynika to z faktu, iż budynki formowane są najczęściej jako kombinacja płaszczyzn w przestrzeni 3D. W pracy przedstawiono analizę dwóch, najczęściej wykorzystywanych w celu segmentacji algorytmów: RANSAC i rosnących płaszczyzn, przy czym w tym ostatnim, wprowadzono modyfikacje, uwzględniające topologię w zbiorze danych. Podano podstawowe informacje dotyczące omawianych metod. Testy numeryczne wykonano z wykorzystaniem zarówno syntetycznych jak i rzeczywistych danych skaningu laserowego. W wyniku przeprowadzonych eksperymentów można stwierdzić, że algorytm RANSAC charakteryzuje się krótkim czasem wykonania segmentacji dla nieskomplikowanych modeli. Potrafi jednak łączyć ze sobą odrębne w rzeczywistości obiekty leżące w tej samej płaszczyźnie; dobrze nadaje się do segmentacji standardowych dachów, złożonych z małej liczby elementów.
Algorytm rosnących płaszczyzn jest bardziej odpowiedni dla modeli o większym stopniu skomplikowania. Poprawnie rozdziela odrębne obiekty leżące w tej samej płaszczyźnie. Czas wykonania zależy głównie od liczby punktów w zbiorze – nie zależy od liczby wyodrębnianych płaszczyzn.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Wykorzystanie zasobu geoinformacyjnego do opracowania archiwalnych fotogrametrycznych danych obrazowych

W ostatnich latach w Sądach Rejonowych na terenie naszego kraju toczy się szereg spraw związanych z odtwarzaniem przebiegu granic działek ewidencyjnych, a także sposobu ich zagospodarowania w aspekcie zasiedzenia. W większości przypadków spory dotyczą gruntów przejętych przez skarb państwa w okresie powojennym. Ważną rolę w rozstrzyganiu tych sporów odgrywa fotogrametria. Na podstawie archiwalnych danych fotogrametrycznych, a w szczególności fotoplanów i zdjęć lotniczych, prowadzone są pomiary stereoskopowe na podstawie których, odtwarzane jest położenie punktów i linii granicznych oraz prowadzona jest stereoskopowa interpretacja pokrycia i użytkowania terenu. Do orientacji archiwalnych zdjęć lotniczych oraz fotoplanów, w zależności od wymagań dokładnościowych opracowania, niezbędne są punkty osnowy fotogrametrycznej pozyskiwane z pomiaru terenowego lub kameralnego, którego źródłem mogą być mapy topograficzne bądź ortofotomapy. Jednakże, ze względu na duży upływ czasu w stosunku do daty wykonania zdjęć w wielu przypadkach odtworzenie w sposób bezpośredni punktów terenowej osnowy fotogrametrycznej nie jest możliwe. W artykule zaprezentowana została metodyka przetwarzania archiwalnych zdjęć lotniczych z wykorzystaniem dostępnych krajowych zasobów geoinformacyjnych, w szczególności krajowych geoportali, zasobu Centralnego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej, Centralnego Archiwum Wojskowego i Archiwum Państwowego m. st. Warszawy, a także zasobu wewnętrznego Zakładu Fotogrametrii Instytutu Geodezji i Kartografii porządkowanego obecnie w ramach projektu „OGNIWO”. W niniejszym artykule przedstawiona została metoda sekwencyjnego pozyskiwania punktów terenowej osnowy fotogrametrycznej dla zdjęć lotniczych opisujących zgoła odmienną od stanu rzeczywistego sytuację terenową. W ramach wspomnianej metodyki zaprezentowane zostały wyniki przetwarzania archiwalnych zdjęć lotniczych w kontekście ich wykorzystania do pomiarów ewidencyjnych oraz wyniki ich interpretacji z punktu widzenia sposobu użytkowania.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Odwzorowanie wybranych obiektów krajobrazu w danych lotniczego skanowania laserowego

Podczas budowy numerycznych modeli terenu (NMT) na podstawie danych lotniczego skanowania laserowego (chmur punktów) dąży sie do usunięcia punktów, które dotyczą odbić od obiektów znajdujących sie na powierzchni – budynków i budowli oraz roślinności. Istnieją jednakże dziedziny gospodarki oraz nauki, które są zainteresowane uzyskaniem danych, możliwie wiernie opisujących budowę pokrywy roślinnej. Dlatego też wydaje sie, że doskonalenie metodyki budowy numerycznego modelu pokrycia terenu wymaga bardziej wnikliwego podejścia, niż tylko ustalenie którędy przebiega górna granica (powierzchnia) opisująca kształt obiektu. Ze względu na przestrzenną zmienność pokrycia terenu, nie można przyjmować jednorodnych reguł przetwarzania danych dla całego obszaru, dla którego wykonano skanowanie laserowe. Istotnym jest dokonanie dokładnego rozpoznania przestrzennej dystrybucji różnych obiektów na badanym terenie oraz opracowanie charakterystyk opisujących sposób odwzorowania tych obiektów w danych skanowania laserowego. Informacje te pozwolą na zastosowanie zmiennych przestrzennie reguł przetwarzania chmur punktów skanowania laserowego – zarówno przy generowaniu NMT, jak i powierzchni opisujących budowę roślinności. W pracy przedstawiono wstępne wyniki badan nad przestrzenna dystrybucja chmury punktów skanowania laserowego różnych elementów krajobrazu, w dwóch fazach sezonu wegetacyjnego – wczesna wiosna oraz latem, z uwzględnieniem podziału rejestrowanych impulsów na pierwsze i ostanie echo. Dystrybucje przestrzenna chmur punktów pokazano w formie graficznej. Uzyskane wyniki skłaniają do podjęcia dyskusji nad niektórymi dotychczas wyrażanymi opiniami.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Ocena istniejących map ewidencyjnych i możliwości ich informatyzacji

W pracy przedstawiono charakterystykę istniejących map ewidencji gruntow w południowej Polsce oraz możliwości ich wykorzystania przy opracowaniu mapy numerycznej. Analizą objęto mapy ewidencyjne powstałe w' oparciu o bezpośredni  pomiar i z map scalenia gruntow oraz z ortofotomapy cyfrowej.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Charakterystyka potrzeb użytkowników systemów informacji geograficznej o powierzchniowych formach ochrony przyrody

Na podstawie przeprowadzonej w różnych środowiskach społeczno-zawodowych ankiety potrzeb użytkownika wykazano, że istniejące w Polsce systemy informacji przestrzennej w niepełny sposób spełniają potrzeby ich potencjalnych użytkowników. Stwierdzo-no, że przede wszystkim problem ten dotyczy takich grup zastosowań GIS jak: ogólna informacja środowiskowa, badania naukowe, edukacja przyrodnicza, turystyka. W związku z tym, na podstawie sformułowanych w ankiecie potrzeb użytkownika, zaproponowano stworzenie zintegrowanego systemu informacji geograficznej dla powierzchniowych form ochrony przyrody. Zakłada się, że początkowo struktura systemu będzie oparta o sieć Rezerwatów Biosfery, po czym powinna ona zostać rozszerzona o inne formy ochrony przyrody.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Dokładność globalnych map użytkowania ziemi i pokrycia terenu na przykładzie Global Land Cover Characterization Data Base

W badaniach oceniono dokładność wyznaczenia powierzchni europejskich lasów w bazie danych Global Land Cover Characterization (GLCC). Jako dane referencyjne wykorzystana została mapa CORINE Major Land Cover Types of Europe. Dla danych zagregowanych do dwóch klas: lasy i obszary nieleśne obliczono wskaźniki dokładności. Przestrzenne zróżnicowanie dokładności badano w polach podstawowych 100 × 100 km. Powierzchnie lasów w obu bazach danych są zbliżone, co wynika z kompensowania się błędów niedoszacowania i przeszacowania powierzchni leśnej w bazie danych GLCC. Lesistość szacowana za pomocą GLCC może znacząco różnić się od wartości faktycznych. Przeszacowanie powierzchni leśnej cechuje Skandynawię, niedoszacowanie niziny zachodniej i środkowej Europy. Współczynnik Kappa zmienia się od 0 do 70%. Wartości wskaźników dokładności są zależne od faktycznej lesistości. Błędy w oszacowaniu powierzchni leśnej danych GLCC wynikają przede wszystkim z wykorzystania danych wejściowych o małej rozdzielczości przestrzennej dla obszarów o znacznej heterogeniczności użytkowania ziemi i pokrycia terenu. Błędy te mogą być korygowane za pomocą prostych technik kalibracyjnych.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Porównanie metod korekcji atmosferycznej dla danych z sensorów hiperspektralnych

Dane teledetekcyjne zarejestrowane przez systemy lotnicze lub satelitarne nie
mogą być od razu porównywane z krzywymi bibliotek spektralnych ze względu na wpływ
atmosfery. Rejestrowana wartość promieniowania musi zostać przeliczona do bezwymiarowej
wartości współczynnika odbicia spektralnego. W artykule przedstawiono porównanie wyników
korekcji atmosferycznej obrazu HYPERION (357÷2576 nm). Korekcję przeprowadzono
metodami empirycznymi (Flat Field, Internal Average Relative Reflectance, Empirical Line) oraz
metodą FLAASH, opartą na modelu atmosfery MODTRAN. Jako dane referencyjne
wykorzystane zostały krzywe spektralne z pomiaru spektrometrycznego in situ. Pomiar
przeprowadzono spektrometrem FieldSpec HH Analytical Spectral Devices (ASD)
(350÷1075 nm). Miarą oceny dokładności dopasowania krzywych spektralnych był średni błąd
kwadratowy oraz odchylenie standardowe liczone na podstawie różnic współczynnika odbicia dla
krzywych obrazowych i referencyjnych. Najmniejszą dokładność dopasowania krzywych
otrzymano dla metod opartych tylko na parametrach obliczonych z obrazu. Zadowalający wynik
dopasowania krzywych w zakresie VNIR uzyskano dla metody Empirical Line, gdzie średni błąd
kwadratowy wynosił 0.020, natomiast odchylenie standardowe 0.019. Najlepszy wynik korekcji
atmosferycznej w całym zakresie spektralnym rejestrowanym przez HYEPRIONA uzyskano
dla metody bezwzględnej FLAASH.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Projekt rewitalizacji Spały – opracowanie z wykorzystaniem cyfrowych ortofotomap oraz danych z lotniczego skanowania laserowego

Niniejsze opracowanie to projekt koncepcyjny rewitalizacji miejscowości Spała, wykonany z wykorzystaniem ortofotomap lotniczych oraz danych z lotniczego skanowania laserowego. Obejmuje całą miejscowość na tle regionu, ze szczególnym uwzględnieniem otoczenia stawu na rzece Gać i fragmentu ulicy Józefa Piłsudskiego. Miejscowość dzięki projektowanym zmianom zyskuje atrakcyjność i nowoczesny wygląd, jednocześnie zachowując aspekt historyczny miejsca. Projektowi przyświeca kilka idei, najważniejsze z nich to: nawiązanie do pierwotnej wizji projektowej, promocja aktywnego stylu życia, brak ingerencji w naturę, zastosowanie ekologicznych materiałów i rozwiązań oraz łagodne przejście między granicą lasu a projektowaną zielenią. W opracowaniu wskazane zostają możliwości praktycznego zastosowania ortofotomap i danych z lotniczego skanowania laserowego w projektowaniu architektonicznym m.in. do przygotowania projektu rewitalizacji, analiz widoczności oraz wykonania wizualizacji przestrzennych.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Google Maps, Yahoo Maps, Microsoft Virtual Earth i Google Earth jako narzędzia do monitorowania ruchu statków śledzonych w systemie AIS

W pierwszej części artykułu zaprezentowano budowę i zasadę działania Systemu Automatycznej Identyfikacji Statków (AIS). Omówiono ogólnie akty prawne nakazujące wyposażanie statków w urządzenia nadawczo-odbiorcze pracujące w AIS. Część zasadnicza zawiera opis techniczny autorskiego internetowego systemu monitorowania obrazu ruchu statków śledzonych w systemie AIS bazującego na serwisach Google Maps, YaHoo Maps, Microsoft Virtual Earth i Google Earth. Ukazano w nim architekturę techniczną systemu oraz proces przetwarzania i przesyłania danych AIS do klienta internetowego. W części końcowej zaprezentowano podobne rozwiązania, funkcjonujące na świecie oraz korzyści płynące dla gospodarki morskiej po zastosowaniu rozwiązania.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna