rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Analiza pracy spalarni odpadów Szpitala Wojewódzkiego w Koszalinie - spaliny, ścieki, wtórny odpad

Każda spalarnia obok likwidacji odpadów stwarza zagrożenie dla środowiska. Głównie dotyczy to ochrony atmosfery. Stopień zagrożenia zależy od rodzaju wsadu do tej spalarni, który może być szczególnie niebezpieczny np. rtęć lub chlor usytuowany w strukturze materiału odpadowego. W niniejszej publikacji podjęto próbę możliwie obiektywnej oceny pracy spalarni odpadów szpitalnych, w oparciu o materiały dostępne i badania własne. Spalarnia ta jest nową inwestycją i pracuje od stycznia 2001 roku. Przeprowadzona analiza pracy Spalarni Odpadów Medycznych, której charakterystyka technologiczna została przedstawiona w niniejszej publikacji - w oparciu o wizję lokalną, analizę studialną przeprowadzonych badań [4,14,16] oraz badania własne przeprowadzone w Katedrze Techniki Wodno-Mułowej i Utylizacji Odpadów - pozwala na wysunięcie ogólnych wniosków, które mogą być pomocne w przyszłości dla Inwestora, który pragnie zakupić i uruchomić tego typu spalarnie projektu i wykonawstwa Gdańskiego Przedsiębiorstwa Produkcyjno-Usługowego G.P.P.U. Analiza zanieczyszczeń w spalinach jako prób losowych nie daje podstaw do jednoznacznie pozytywnej oceny pracy układu technologicznego oczyszczania spalin wobec norm Unii Europejskiej oraz pochodnych tych norm tj. obostrzeń obowiązujących w państwach Unii Europejskiej. Wtórny odpad poeksploatacyjny z tej Spalarni nie ma charakteru typowego odpadu popirolitycznego tzw. koksiku, ani też w pełni wypalonego odpadu typu żużel (substancja mineralna) i nie może być składowany luzem, a to oznacza, że najłatwiej go solidyfikować. Jeżeli tak, to solidyfikację powinno się prowadzić na miejscu, co jest rozwiązaniem tańszym niż płacenie odbiorcy wtórnego odpadu oddalonego o około 200 km od Koszalina. Technologia pracy tej Spalarni nie uwzględnia rozwiązania gospodarki wodno-ściekowej; niedopuszczalne jest odprowadzanie tych ścieków bezpośrednio do kanalizacji, co ma aktualnie miejsce.

Czasopismo: Rocznik Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne, nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka, nauki o ziemi i środowisku
Szczegółowe problemy sprawnego i ekologicznego spalania paliwa w przedpaleniskach pieców

Nie ulega wątpliwości, że wysoki efekt ekonomiczny, jak również ekologiczny przy zużyciu paliwa w piecach przemysłowych uzyskać można poprzez udoskonalenie samego procesu spalania paliw. Przy tym wydatki na realizację technicznych przedsięwzięć okazują się znacznie mniejsze w porównaniu z utylizacją ciepła bądź oczyszczaniem spalin już po skończeniu procesu technologicznego. Jednym z najbardziej rozpowszechnionych procesów wymiany ciepła i masy w przemyśle jest osuszanie i podgrzanie różnych materiałów w bębnowych piecach rotacyjnych. Takie piece wykorzystywane są w energetyce, hutnictwie, przy produkowaniu materiałów budowlanych, w przemyśle chemicznym, spożywczym i w wielu innych branżach. Spalanie paliwa w takich urządzeniach odbywa się nie bezpośrednio w piecach, a w wolnostojących paleniskach (tzw. przedpaleniskach). Potrzeba stosowania przedpalenisk uwarunkowana jest przede wszystkim ruchomą konstrukcją samego pieca obracającego się w sposób ciągły. Poza tym wynika to z niedopuszczalności bezpośredniego oddziaływania wysokotemperaturowego płomienia na materiał obrabiany, jak również z ewentualnego pogarszania wskaźników spalania paliwa przy takim kontakcie. Mimo całej rozmaitości konstrukcji przedpalenisk można je podzielić na trzy podstawowe klasy [1] różniące się radykalnie swymi charakterystykami technicznymi (tab. 1). Za najbardziej niedoskonałe należy uznać przestarzałe konstrukcje komorowe. Mimo wielce umiarkowanej objętościowej gęstości strumienia ciepła w przestrzeni paleniska (gv) takie konstrukcje charakteryzują się wysoką materiałochłonnością (materiały ognioodporne i izolacyjne, metal itp.) i z tego powodu są drogie. Bardziej doskonałe są paleniska cylindryczne i o konstrukcji specjalnej (jak na przykład cyklonowe). Zastosowanie palników krótkopłomieniowych i wymuszone zwiększenie burzliwości w objętości paleniska pozwala osiągać wartości gv>15 ???/?3, a racjonalne wykorzystanie schładzających strumieni powietrza zapewnia większą lekkość konstrukcji obmurza aż do konstrukcji nieobmurowanych. Przedpaleniska pieców są osobnym rodzajem urządzeń techniki cieplnej, ponieważ nie następuje w nich użyteczne odprowadzenie ciepła. Powoduje to krótki czas użytkowania przedpalenisk i wysoką emisję tlenków azotu. Metoda spalania paliwa z wysokim nadmiarem powietrza jest efektywnym sposobem podwyższenia sprawności i ekologicznych wskaźników zużycia paliwa w urządzeniach tego typu, pozwala również na zmniejszenie rozmiarów przedpalenisk i odpowiednio nakładów inwestycyjnych, radykalnie zwiększa czas ich użytkowana.

Czasopismo: Rocznik Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne, nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka, nauki o ziemi i środowisku
Udoskonalenie spalania paliw węglowodorowych za pomocą katalizatorów

Najważniejszym wyzwaniem dla naukowców staje się obecnie rozwiązywanie problemów ekologicznych związanych nawet z możliwością samego istnienia ludzkości jako gatunku biologicznego. Według oszacowań ekspertów Międzynarodowej Organizacji Zdrowia (WHO) trzy czwarte wszystkich chorób człowieka związane jest ze złym stanem środowiska naturalnego, naruszeniem powiązań naturalnych w przyrodzie wskutek jej zanieczyszczenia produktami działalności cywilizacji. Roczne straty ekonomiczne spowodowane funkcjonowaniem transportu samochodowego w Federacji Rosyjskiej (zanieczyszczenie atmosfery, hałas, długoterminowy wpływ na klimat) sięga 2÷3% WNP państwa, co wynosi około $3,7 miliardów. Przeważająca jego część - około 78% związana jest z zanieczyszczeniem powietrza szkodliwymi składnikami spalin silników samochodowych. Znane są różne sposoby obniżenia toksyczności spalin silników spalinowych: ulepszenie właściwości paliwa, doskonalenie konstrukcji silników, stosowanie wtórnych środków oczyszczania spalin. Katalizatory spalania "0010" i "0011" otwierają nową grupę dodatków do paliw o różnym przeznaczeniu (silnikowym, kotłowym i innym) [25,26]. Obecnie serię paliwa silnikowego "EURO" z katalizatorami spalania "0010" i "0011" wykorzystuje się w Sankt-Petersburgu, w obwodach Leningradzkim i Pskowskim oraz w Estonii. Katalizatory spalania "0010" i "0011" dostarczane są do obwodów Moskiewskiego, Czelabińskiego, Pskowskiego i do Estonii. Testy katalizatorów przeprowadza się w Moskwie, na Ukrainie, w Iranie, Chinach, Szwecji i Indiach.

Czasopismo: Rocznik Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne, nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka, nauki o ziemi i środowisku
Modele doskonałości w logistyce

W niniejszym artykule przedstawione zostało podejście do doskonalenia łańcucha dostaw. Zaprezentowano wybrane modele doskonałości wykorzystywane w zarządzaniu łańcuchem dostaw wskazując na istotność uwarunkowań, jakie towarzyszą doskonaleniu łańcucha dostaw.

Czasopismo: Przedsiębiorstwo we współczesnej gospodarce - teoria i praktyka
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki o polityce i administracji, nauki o zarządzaniu i jakości
Grupy interesariuszy w otoczeniu współczesnych systemów wytwórczych

Ostatnie lata badań nad rozwojem innowacyjnych technologii doprowadziły do zmiany w zakresie ujmowania efektów ekonomicznych tego rozwoju. Transformacja dokonała się w perspektywie analizy korzyści, która początkowo dotyczyła wyłącznie akcjonariuszy, czyli osób blisko powiązanych z przedsiębiorstwem. Obecnie teoretycy i praktycy zarządzania biorą pod uwagę szerszy zakres powiązań, a mianowicie grupy interesów (stakeholders - interesariusze). Interesariusze nie tylko wpływają na powstawanie, przetrwanie i rozwój przedsiębiorstw, ale także mają swój udział w ukierunkowaniu działań przedsiębiorstw. Ponadto ich nierozerwalna obecność w życiu przedsiębiorstwa jest istotna z punktu widzenia efektywności gospodarczej, a także nierzadko jest czynnikiem sprawczym rozwoju innowacyjnych technologii produkcyjnych. Warto zaznaczyć, że poziom zaangażowania i wynikające z niego rezultaty są różne dla każdej z grup interesów i ich współistnienie w otoczeniu przedsiębiorstwa realizowane jest niekoniecznie w ten sam sposób (Ya, Rui, 2006). Celem niniejszego artykułu jest przedstawienie sposobu identyfikacji grup interesariuszy dla organizacji innowacyjnych, wyznaczenie obszarów ich wpływów oraz wskazanie zakresu relacji nowoczesnego systemu wytwórczego z jego otoczeniem. Posiadanie wiedzy o interesariuszach oraz o rozmiarze ich wpływu jest podstawą prowadzenia zrównoważonego biznesu. Autor wykazuje, że nie każdy z interesariuszy posiada identyczny wpływ na poszczególne płaszczyzny działania organizacji. Zastosowanie odpowiednich metod umożliwia dokonanie segmentacji interesariuszy. W badaniu posłużono się wywiadem, a wyniki otrzymano po zastosowaniu na tych danych algorytmu badania relacji.

Czasopismo: Przedsiębiorstwo we współczesnej gospodarce - teoria i praktyka
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki o polityce i administracji, nauki o zarządzaniu i jakości
Rozdzielanie zawiesin ciał stałych w cieczach na drodze filtracji z kompresją tworzonego osadu II. Wyznaczanie parametrów filtracyjnych zawiesin oraz doświadczalna weryfikacja modelu

Poprawne przeprowadzenie komputerowej symulacji procesu rozdziału zawiesiny na drodze filtracji i kompresji osadu przy użyciu opisanego w części pierwszej modelu wymaga znajomości jej właściwości fizykochemicznych i parametrów filtracyjnych oraz doboru odpowiednich wartości. Zaproponowany w niniejszym opracowaniu sposób badań i obliczeń filtracji i kompresji osadów pozwala przewidzieć końcową wilgotność placka. Ponieważ oparty jest na podstawowych zależnościach dotyczących przepływu przez złoże porowate, interpretacja przebiegu procesu odwadniania zawiesin jest poprawna z fizykalnego punktu widzenia,. Podstawą do uzyskania poprawnych wyników są testy filtracji ciśnieniowej i kompresji prowadzone na stanowisku laboratoryjnym, np. takim, jak zaprezentowane w tej pracy. Charakteryzują się one dużą prostotą, niezawodnością, niskimi kosztami i wymagają niewielkiej ilości zawiesin. Bazą obliczeń jest sposób zaproponowany przez Sorensena i wsp. [2], rozwinięty w [3,9] i przedstawiony w skrócie w pierwszej części niniejszego opracowania. Najważniejszą jego zaletą jest to, że pozwala on traktować łącznie proces filtracji i następującej po nim kompresji osadu. Oprócz tego umożliwia on znalezienie momentu zakończenia filtracji i precyzyjną ocenę dodatkowego odwodnienia w strefie kompresji.

Czasopismo: Rocznik Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne, nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka, nauki o ziemi i środowisku
Badanie efektywności kształcenia akademickiego w zakresie zarządzania projektami według modelu kompetencyjnego IPMA-Student

Artykuł prezentuje założenia modelu kompetencyjnego IPMA-Student w zakresie zarządzania projektami oraz doświadczenia jego funkcjonowania na kilkunastu uczelniach w Polsce. Do badania efektywności kształcenia zastosowano testy wiedzy i ankiety ewaluacyjne. Badanie przeprowadzono na grupie studentów akredytowanych uczelni, którzy przystąpili do egzaminu certyfikacyjnego IPMA-Student lub wyrazili zainteresowanie rozwojem swoich kompetencji w zakresie zarządzania projektami. Badania, podobnie jak i cała obsługa programu IPMA-Student, realizowane są za pomocą systemu e-learnigowego Moodle. Przeprowadzone badanie dowodzi, że wdrożenie Programu IPMA-Student na uczelni przyczynia się do poprawy jakości kształcenia akademickiego w zakresie zarządzania projektami dając studentom możliwość podsumowania edukacji akademickiej uzyskaniem certyfikatu IPMA-Student rozpoznawalnego na globalnym rynku pracy.

Czasopismo: Przedsiębiorstwo we współczesnej gospodarce - teoria i praktyka
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki o polityce i administracji, nauki o zarządzaniu i jakości
Miejscowe planowanie przestrzenne jako narzędzie ochrony i kształtowania środowiska

Nowe przepisy o zagospodarowaniu przestrzennym dostosowują system planowania przestrzennego do zmieniających się warunków ustrojowych i gospodarczych w naszym kraju. U podstaw nowej "filozofii" planowania leży idea jego dostosowania do wymogów gospodarki rynkowej, zachowania samodzielności gmin oraz ochrony środowiska przyrodniczego. Obowiązująca ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym [Ustawa...1994a] wprowadziła ekologiczne kryterium rozwoju jako podstawowe dla całokształtu gospodarki przestrzennej. Na wszystkich szczeblach planowania (krajowego, regionalnego i miejscowego) zaistniała konieczność zmiany hierarchii celów. Za nadrzędne cele rozwoju uznano cele ekologiczne to jest zapewnienie ciągłości funkcjonowania przyrody oraz cele społeczne, wśród których szczególne miejsce ma zapewnienie odpowiedniej jakości życia człowieka. Pojęcie "planowanie przestrzenne" ma stosunkowo szeroki zakres, np. Pogodziński [1975] definiuje planowanie przestrzenne jako "zespół instytucji, metod i działań służących racjonalnemu gospodarowaniu przestrzenią". Pojęcie to odnosi się także do lokalizacji inwestycji, kontroli realizacji ustaleń planów, a także dokonywania ocen stanu zagospodarowania przestrzennego obszarów. Podstawowym aktem prawnym regulującym złożony proces gospodarowania przestrzenia, jest ustawa o zagospodarowania przestrzennym [Ustawa...1994a] W myśl tej ustawy zadaniem planowania przestrzennego jest przeznaczanie terenów na określone cele oraz ustalenie zasad zagospodarowania tych terenów, przyjmując rozwój zrównoważony jako podstawę tych działań. Celem niniejszego artykułu jest określenie roli miejscowego planowania przestrzennego jako instrumentu ochrony i kształtowania środowiska. W warstwie empirycznej celem pracy jest analiza instrumentów ochrony środowiska przyrodniczego na przykładzie podkrakowskiej gminie Zabierzów. Prognozy skutków ustaleń planów zagospodarowania przestrzennego oraz postępowania w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko przyrodnicze wykonywane w ramach warunków zabudowy i zagospodarowania terenu - są ważnymi instrumentami ochrony środowiska w gospodarce przestrzennej. Umożliwiają one wyeliminowanie lub ograniczenie rozwiązań przestrzennych nie sprzyjających ochronie środowiska. Wydaje się ponadto, że prognozy te pełnią funkcję kontrolną i weryfikacyjną w odniesieniu do zasad i celów ekorozwoju sformułowanych na etapie sporządzania "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy". W świetle nowych uregulowań prawnych wzrosła ranga dotychczas wykonywanych ocen oddziaływania na środowisko przyrodnicze, zmieniła się także procedura ich wykonywania. Obecnie, bowiem postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko jest częścią procesu decyzyjnego zmierzającego do wydania decyzji administracyjnej dotyczącej przedsięwzięcia, które może negatywnie oddziaływać na środowisko.

Czasopismo: Rocznik Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne, nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka, nauki o ziemi i środowisku
Zastosowanie LCA do oceny wariantów zagospodarowania odpadów komunalnych

Zarządzanie istniejącymi lub wytwarzanymi odpadami, zarówno przemysłowymi jak i komunalnymi, wymaga kompleksowych i planowanych działań. Prawidłowa gospodarka może bowiem przynieść korzyści nie tylko ekologiczne, ale również ekonomiczne. Większość podmiotów zarządzających odpadami w krajach Unii Europejskiej zobowiązana jest do pozbywania się ich w sposób zgodny z wymogami ochrony środowiska oraz planami lokalnymi. W pierwszej kolejności zaleca się odzysk, ale nie zawsze jest on możliwy ze względów ekologicznych, technologicznych lub ekonomicznych. Wkrótce - zgodnie z wprowadzanymi dyrektywami - składowanie będzie mogło być stosowane jedynie do tych odpadów, których wykorzystanie lub unieszkodliwienie w inny sposób było niemożliwe. Zatem każdy podejmujący działania powodujące lub mogące powodować powstawanie odpadów powinien tak planować, projektować i prowadzić obecne prace, aby temu powstawaniu zapobiegać. Niemniej jednak całkowita eliminacja odpadów komunalnych, przy obecnym poziomie technologicznym, nie jest jeszcze osiągalna. Poszukuje się więc innowacyjnych strategii, w których jednym z narzędzi wspomagających jest opracowanie i wdrażanie modeli gospodarki odpadami komunalnymi. Właściwe podejście naukowe bazuje na zintegrowanym systemie zarządzania, który uwzględnia następujące zadania.

Czasopismo: Rocznik Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne, nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka, nauki o ziemi i środowisku
System zabezpieczania zakładów produkcji wody stosujących chlorowanie przed skutkami awarii chlorowej

Ze względu na swoje własności chlor należy do najbardziej toksycznych substancji używanych w gospodarce. Stosuje się go dość powszechnie jako surowiec w przemyśle do produkcji związków organicznych i nieorganicznych. Jednym z ważniejszych procesów, w których znajduje zastosowanie, jest proces dezynfekcji wody w technologii produkcji wody pitnej. Chlor jest transportowany i magazynowany w postaci ciekłej w butlach o zawartości 50 kg lub beczkach o zawartości 500 lub 1000 kg. Do transportu chloru ciekłego używa się również cystern kolejowych. Przeciętnie w średniej wielkości zakładzie produkcji wody pitnej jednorazowo znajduje się 1500 kg ciekłego chloru. Do produkcji chlor pobierany jest z pojemników magazynowych w fazie ciekłej lub gazowej. W wypadku awarii urządzeń technologicznych chlor przedostaje się w sposób niekontrolowany do otoczenia, stwarzając olbrzymie zagrożenia dla ludzi i środowiska. Chlor działa szkodliwie na człowieka zarówno wewnętrznie jak i zewnętrznie. Z tego względu w odpowiednich przepisach przyjęto, że w powietrzu w pomieszczeniach zamkniętych i na stanowiskach pracy najwyższe dopuszczalne stężenie chloru (NDS) może wynosić maksymalnie 1,5 mg Cl2/m3 powietrza (NDSCh - 9 mg Cl2/m3). Należy również mieć na uwadze, że przy stężeniu 120÷150 mg Cl2/m3 w ciągu około 15 min. następuje śmierć człowieka, a przy stężeniu około 3000 mg Cl2/m3 śmierć jest prawie natychmiastowa. Przeprowadzone próby chlorowe wykazały, że opracowany system zabezpieczający przed niekontrolowaną emisją chloru do otoczenia spełnia swoje zadania i powoduje, że chlorownie w zakładach produkcji wody są w maksymalnie możliwym do uzyskania stopniu bezpieczne dla ludzi i środowiska. Pomiary skuteczności neutralizacji chloru wykazały, że neutralizator chloru opracowany w OBR "Barowent" w pełni spełnia swoje zadanie i osiąga skuteczność neutralizacji chloru powyżej 99,5%. Z doświadczeń autorów wynika, że ze względu na specyfikę problemów związanych z stosowaniem chloru, bezpieczne działanie systemu zabezpieczającego wymaga dużego doświadczenia i praktyki w zakresie projektowania, wykonania i rozruchu (próby chlorowej) systemu.

Czasopismo: Rocznik Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne, nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka, nauki o ziemi i środowisku
Stymulowanie kreatywności zespołu projektowego za pomocą metod inwentycznych

W artykule opisano znaczenie kreatywności w świece biznesu. Zwrócono uwagę na konieczność zarządzania kreatywnością w zespołach projektowych. Celem głównym artykułu było przedstawienie sposobów stymulowania kreatywności członków zespołu za pomocą metod inwentycznych. Przedstawiony przykład praktyczny pozwolił na przybliżenie barier ograniczających kreatywność w organizacji oraz możliwość pomiaru kreatywności.

Czasopismo: Przedsiębiorstwo we współczesnej gospodarce - teoria i praktyka
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki o polityce i administracji, nauki o zarządzaniu i jakości
Wybrane problemy oczyszczania wód osadowych

Do wód osadowych można zaliczyć: wody nadosadowe z zagęszczaczy grawitacyjnych, odcieki z zagęszczaczy mechanicznych, wody nadosadowe z komór fermentacyjnych, odcieki z urządzeń do odwadniania osadów W wysokosparawnych oczyszczalniach ścieków dostosowanych do usuwania związków węgla, azotu i fosforu powstają osady o charakterystyce różniącej się od osadów powstających w tradycyjnych procesach oczyszczania [7,22,23]. Istotne zróżnicowania dotyczą: wzrostu ilości osadów spowodowanego dawkowaniem chemikaliów do usuwania fosforu, potencjalnego oddziaływania osadów pochodzących zarówno z fizykochemicznych jak i biologicznych procesów usuwania fosforu na systemy wydzielonej przeróbki osadu, potencjalnego oddziaływania wód osadowych zawracanych z procesów wydzielonej przeróbki osadów z systemów biologicznego usuwania związków biogennych na procesy oczyszczania ścieków. Podczas chemicznego strącania fosforu następuje zwiększenie produkcji osadu na oczyszczalni, zależnie od przyjętego sposobu strącania ilości i rodzaju stosowanych reagentów. Wzrost całkowitej produkcji osadu na oczyszczalni ilustruje tabela 1. Przeprowadzone analizy wykazały, że możliwe jest usunięcie azotu amonowego z wód osadowych, poprzez jego strącanie w postaci osadu fosforanu magnezowo-amonowego określanego w literaturze jako struwit. Skuteczność procesu strącania struwitu zależy od odczynu środowiska, uzyskanego stosunku molowego pomiędzy trzema składnikami osadu NH4+ : PO43- : Mg2+. Na skuteczność strącania azotu amonowego i fosforanów miał wpływ czas reakcji. Skuteczność wytrącania się osadu następowało w krótkim czasie od 1 do 2 godzin. Wydłużony czas reakcji od 2 do 20 godzin spowodował bądź uwalnianie się fosforanów i azotu amonowego, bądź nie uzyskiwano zwiększonego efektu strącania fosforu. Najskuteczniejsze usunięcie (strącenie) azotu amonowego z wód osadowych uzyskano przy pH = 9,5 oraz dla stosunku molowego 1:1:1,5 i 1:1:1,8. Podczas strącania fosforanów z wód osadowych ważniejszą rolę odgrywał odczyn, aniżeli stosunki molowe. W zakresie pH 9,0÷9,5 uzyskiwano bardzo skuteczne strącanie fosforanów w granicach od 99,0 do 99,4% Stwierdzono, że limitującym składnikiem warunkującym tworzenie się osadu fosforanu magnezowo-amonowego był jon magnezowy.

Czasopismo: Rocznik Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne, nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka, nauki o ziemi i środowisku