rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Analiza używania hulajnóg elektrycznych w miastach w kontekście bezpieczeństwa ruchu drogowego na przykładzie Gdańska

Tematem artykułu jest analiza wpływu hulajnóg elektrycznych na bezpieczeństwo ruchu drogowego w miastach, ze szczególnym uwzględnieniem Gdańska. W pierwszej części, która jest teoretycznym wprowadzeniem do tematu, przedstawiono – w oparciu o zagraniczne publikacje – na jaką skalę ludzie na całym świecie korzystają z hulajnóg elektrycznych i jakie zagrożenia z tego wynikają. Z powodu braku polskiej literatury w zakresie tego stosunkowo nowego tematu oparto się na artykułach naukowych dotyczących sytuacji w Stanach Zjednoczonych, Nowej Zelandii, Francji oraz Niemiec. W analizie skupiono się głównie na przepisach obowiązujących w poszczególnych krajach, najczęstszych zachowaniach użytkowników, liczby wypadków oraz charakterystyce obrażeń. Kolejna część artykułu poświęcona została analizie skali popularności hulajnóg elektrycznych w Polsce, która – jak wykazano – stale rośnie, dzięki rozwijającym się systemom e-hulajnóg współdzielonych, w największych polskich miastach. Omówiono tu także zagrożenia oraz wypadki spowodowane przez jednoślady. Informacje dotyczące stanu aktualnego zostały zebrane wyłącznie na podstawie doniesień medialnych oraz niepotwierdzonych danych udostępnianych przez firmy wypożyczające. Kolejno opisano badania własne przeprowadzone w celu uzyskania wiarygodnych informacji o stanie bezpieczeństwa użytkowników hulajnóg elektrycznych na sieci ulic Gdańska. W tym celu wykonano trzy niezależne badania: badanie ankietowe przeprowadzone na próbie 203 respondentów, rozmowę z pracownikiem firmy wypożyczającej hulajnogi elektryczne na terenie Trójmiasta oraz badanie poligonowe przeprowadzone na podstawie całodziennych nagrań z dwóch skrzyżowań w Gdańsku. Uzyskane wyniki pozwoliły na zaprezentowanie w ostatniej części koncepcji zmian w trzech obszarach: prawa, zarządzania bezpieczeństwem oraz planowania i projektowania. Zaproponowane zmiany mogłyby znacznie wpłynąć na poprawę bezpieczeństwa użytkowników poruszających się na hulajnogach elektrycznych oraz pozostałych uczestników ruchu.

Czasopismo: Transport Miejski i Regionalny
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Kilka słów o(d) OZZFM

Decyzja o założeniu Ogólnopolskiego Związku Zawodowego Fizyków Medycznych (OZZFM) zapadła 2 marca 2011 roku podczas spotkania Kierowników Zakładów Fizyki Medycznej oraz przedstawicieli Zakładów i Pracowni Radioterapii. Impulsem, który skłonił naszą grupę zawodową do tej decyzji, były niekorzystne dla nas zapisy „Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 18 lutego 2011 r. w sprawie warunków bezpiecznego stosowania promieniowania jonizującego dla wszystkich rodzajów ekspozycji medycznej” [1]. Zapisy te ograniczyły prawo fizyków medycznych do wykonywania swojego zawodu. Prawo fizyka medycznego do wykonywania testów eksploatacyjnych urządzeń radiologicznych miało zależeć od uzyskania przez niego imiennego certyfikatu wydanego przez Krajowe Centrum Ochrony Radiologicznej w Ochronie Zdrowia. Certyfikat taki był wydawany wyłącznie na wniosek kierownika jednostki ochrony zdrowia, w której fizyk jest zatrudniony, i tylko na terenie tej jednostki obowiązywał. W procesie wydawania certyfikatu nie weryfikowano faktycznych umiejętności fizyka medycznego, a tylko sprawdzano fakt posiadania przez niego specjalizacji. Ministerstwo Zdrowia nie ujawniło informacji o przebiegu konsultacji społecznych projektu Rozporządzenia, nie wzięło także pod uwagę stanowiska Krajowego Konsultanta ds. Fizyki Medycznej. W tej sytuacji ustalono, że środowisko fizyków medycznych będzie dążyło do złożenia skargi konstytucyjnej. Ponieważ skargę taką może złożyć np. związek zawodowy, zadecydowano o założeniu OZZFM. Wkrótce OZZFM złożył w Trybunale Konstytucyjnym wniosek o stwierdzenie niezgodności Rozporządzenia z Konstytucją. Podobny wniosek złożył także Rzecznik Praw Obywatelskich, działający w porozumieniu z Polskim Towarzystwem Fizyki Medycznej. W wyroku z 30 lipca 2013 roku Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności kwestionowanych zapisów Rozporządzenia z Konstytucją [2]. Formalnym uzasadnieniem wyroku było to, że zawarta w Rozporządzeniu regulacja wychodziła poza upoważnienie zawarte w Ustawie Prawo Atomowe. Wkrótce pojawił się projekt zmiany prawa, zgodnie z którym kwestionowane przez nas zapisy miały zostać… przeniesione z Rozporządzenia do Ustawy. Ostatecznie jednak, dzięki naciskowi ze strony środowiska fizyków medycznych, 17 września 2014 roku weszła w życie nowelizacja Ustawy Prawo Atomowe, znosząca obowiązek uzyskiwania certyfikatów i dająca specjalistom w dziedzinie fizyka medyczna prawo do wykonywania testów urządzeń radiologicznych.

Czasopismo: Inżynier i Fizyk Medyczny
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria biomedyczna
Ilościowa ocena jakości planów leczenia w radioterapii stereotaktycznej obszaru głowy

Radioterapia stereotaktyczna i radiochirurgia wymagają dostarczenia wysokiej dawki promieniowania do bardzo małego obszaru napromieniania w jednej lub kilku frakcjach. Założenia takiego leczenia wymagają od fizyka planującego leczenia zwrócenia szczególnej uwagi na analizę gradientu spadku dawki wokół targetu. W niniejszej pracy przedstawiono propozycję ilościowej analizy gradientu spadku dawki opartej na zbudowanym modelu zależności promienia równoważnego od wielkości napromienianej zmiany. Model wykazał liniową zależność parametrów. Na jego podstawie możliwe staje się opracowanie wewnętrznych poziomów referencyjnych dotyczących gradientu spadku dawki w planie leczenia. Niniejsza praca jest równocześnie próbą oraz propozycją przedstawienia wewnętrznej analizy gradientu spadku dawki w planach leczeniach dotyczących stereotaksji oraz radiochirurgii okolicy głowy.

Czasopismo: Inżynier i Fizyk Medyczny
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria biomedyczna
Pomiary CTDI100w dla systemu XVI (Elekta) według normy IEC 60601-2-44-A1 (2012)

System kV-CBCT zintegrowany z akceleratorem dostarcza danych obrazowych do weryfikacji pozycjonowania pacjenta oraz określania międzyfrakcyjnego i śródfrakcyjnego ruchu narządów (w szczególności ważne dla obszarów targetowych i organów ryzyka). Zintegrowanie systemu obrazowania, używającego energie kilowoltowe, miało na celu przede wszystkim zapewnienie dobrego kontrastu dla różnicowania tkanek miękkich. Chociaż dawka promieniowania podczas kV-CBCT jest relatywnie niska, to, co powoduje, że należy ją zidentyfikować co do wartości, jest jej wielokrotne użycie podczas codziennej weryfikacji pozycji pacjenta podczas leczenia radioterapeutycznego. Średnia dawka współtowarzysząca w regionie graniczącym z wiązką terapeutyczną podczas przebiegu RT przy codziennym stosowaniu CBCT (zakładając łącznie 40 skanów) może mieścić się w zakresie 1-2 Gy, przy maksymalnych dawkach w zakresie 3-7 Gy. Przy takich poziomach dawek słuszne wydaje się właściwe zarządzanie tymi dawkami przez przeprowadzenie procesu optymalizacji, który zakłada wypracowanie kompromisu pomiędzy dostarczoną dawką a jakością obrazowania. Wykonanie pomiarów dawek pozwala na ocenę dawek współtowarzyszących sesjom radioterapeutycznym oraz zarządzanie procesami obrazowania z punktu widzenia tej kontrybucji w obszarach leczonych, jak również w organach ryzyka i tkankach zdrowych. W ramach oceny dawek dla systemu XVI (Elekta) zostały wykonane pomiary CTDI 100 zgodnie z metodologią standardu IEC 60601-2-44-A1 (2012), który przewiduje pomiary dla warunków wiązki stożkowej.

Czasopismo: Inżynier i Fizyk Medyczny
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria biomedyczna
Paradygmaty w fMRI

Funkcjonalny Rezonans Magnetyczny (fMRI) jest nieinwazyjną techniką badawczą, która daje wgląd w procesy zachodzące w mózgu pacjenta. Przy jego pomocy ocenia się zarówno miejsca odpowiedzialne za motorykę, jak i funkcje poznawcze. Ta metoda badawcza oparta o własności magnetyczne oksyhemoglobiny i deoksyhemoglobiny zapewnia identyfikacje ośrodków mózgowia w sposób do tej pory niemożliwy. Jej stosowanie jest ważne nie tylko w procesie poznawczym, ale również w procesie leczenia, w szczególności w procesie przygotowywania pacjentów do zabiegów operacyjnych. FRMI należy do diagnostyki szczególnie wymagającej współpracy ze strony pacjenta, ponieważ najczęściej musi on realizować zadania narzucone przez personel badający. To właśnie od właściwego zaprojektowania tychże zadań i schematu czasowego ich realizacji i oceny wyników zależy właściwa diagnostyka. Celem niniejszej pracy jest prezentacja wybranych paradygmatów stosowanych w FMRI.

Czasopismo: Inżynier i Fizyk Medyczny
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria biomedyczna
Spektroskopia MRS w hodowlach komórkowych in vitro

Magnetyczny Rezonans Spektroskopowy (MRS) mimo swojej siedemdziesięcioletniej historii jest dziedziną ulegającą stałemu i niesłabnącemu rozwojowi. Wiąże się to z możliwością wszechstronnego wykorzystania pomiarów MRS zarówno eksperymentalnie do badań podstawowych z zakresu biochemii i fizyki (wyznaczania pewnych parametrów kinetycznych i termodynamicznych), jak i klinicznie w praktyce medycznej. Jako obiekt badań wybrane zostały hodowle komórkowe, a wyniki badania spektroskopowego w hodowlach komórek nowotworowych są prezentowane w niniejszym opracowaniu. Celem pracy była optymalizacja pomiaru spektroskopowego w hodowlach komórkowych na średniopolowym systemie magnetycznego rezonansu jądrowego. Zapotrzebowanie na jakościowe i ilościowe analizy zawartości aminokwasów w mediach i różnych płynach fizjologicznych i poznanie składu mieszanin aminokwasów białek spowodowało rozwój wielu technik spektroskopowych, m.in. MRS.

Czasopismo: Inżynier i Fizyk Medyczny
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria biomedyczna
Dekontaminacja w walce z pandemią

Obecna sytuacja związana z pandemią wywołaną koronawirusem spowodowała okresowe trudności w dostępie do tradycyjnych środków dezynfekcyjnych i zmusiła placówki służby zdrowia z jednej strony do szukania alternatywnych metod dekontaminacji, a z drugiej do profilaktycznych działań w tym obszarze.

Czasopismo: Inżynier i Fizyk Medyczny
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria biomedyczna
Wirtualna radioterapia – nowe narzędzie w procesie edukacji fizyków medycznych

Fizyk medyczny to zawód, który wymaga umiejętności zastosowania metod fizyki w medycynie. Jeżeli dziedziną medycyny jest radioterapia, wówczas należy nauczyć się wykorzystania metod pomiarowych promieniowania jonizującego (dozymetria kliniczna) oraz informatyki (systemy planowania leczenia) w praktyce klinicznej. W procesie dydaktycznym wymagane jest wykorzystanie sprzętu medycznego, który jest w codziennym użytku. Pojawia się konflikt (pozorny), czy aparatura medyczna ma być wykorzystywana do celów edukacyjnych, czy też leczenia chorych. W okresie, kiedy informatyka i związana z nią technologia bardzo dynamicznie się rozwijają, kwestią czasu było pojawienie się wirtualnych akceleratorów, symulatorów. Rozwiązanie to bardzo ułatwia, z punktu widzenia organizacji pracy, proces szkolenia nie tylko fizyków medycznych, ale również lekarzy oraz elektroradiologów obsługujących aparaty terapeutyczne w radioterapii.

Czasopismo: Inżynier i Fizyk Medyczny
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria biomedyczna
COVID-19 – diagnostyka obrazowa

Choroba COVID-19 jest spowodowana zakażeniem wirusem SARS-CoV-2 przenoszącym się głównie drogą kropelkową i kontaktu bezpośredniego. Diagnostyka COVID-19 opiera się na wykrywaniu RNA wirusa w materiale z dróg oddechowych, charakterystycznych objawach klinicznych i wywiadzie epidemiologicznym. Badania obrazowe (zdjęcia rentgenowskie, tomografia komputerowa, ultrasonografia) nie są uwzględnione w kryteriach diagnostycznych COVID-19, jednak zarówno międzynarodowe, jak i krajowe wytyczne podkreślają ich przydatność w monitorowaniu przebiegu choroby u pacjentów, u których wynik badania obrazowego może wpłynąć na sposób postępowania i leczenia, lub przy podejrzeniu powikłań, lub chorób współistniejących z COVID-19. W badaniach obrazowych takich jak zdjęcia rentgenowskie, tomografia komputerowa, zmiany zapalne najczęściej widoczne są obustronnie, obwodowo, w grzbietowych częściach płuc, z częstym zajęciem wielu płatów płuc. Mają one głównie postać konsolidacji i zmian o typie mlecznej szyby. Ich największe nasilenie i rozległość występuje najczęściej w dziesiątym dniu od początku objawów choroby. Każdy przypadek zastosowania badań obrazowych do oceny pacjenta chorego na COVID-19 należy rozważyć indywidualnie, starannie oceniając bilans korzyści i ryzyka związanego z wykonaniem danego badania obrazowego.

Czasopismo: Inżynier i Fizyk Medyczny
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria biomedyczna
Nowe regulacje dotyczące stężeń radonu (Rn-222) w budynkach i miejscach pracy w zapisach znowelizowanej ustawy Prawo atomowe

Nowe regulacje w prawie polskim dotyczące radonu są konsekwencją implementacji zaleceń zawartych w opublikowanej w 2014 roku Dyrektywie Rady UE 2013/59/EURATOM, która ustanowiła podstawowe normy bezpieczeństwa w celu ochrony przed zagrożeniami wynikającymi z narażenia na działanie promieniowania jonizującego, w tym również na radon. Nowa Dyrektywa zaktualizowała i ujednoliciła prawodawstwo w krajach członkowskich UE w oparciu o najnowsze badania naukowe i doświadczenia służb dozorowych. Zapisy Dyrektywy odzwierciedlają wyniki dwudziestoletnich badań w zakresie ochrony radiologicznej (IAEA, WHO, OECD, ICRP). W związku z koniecznością nowelizacji przepisów w Polsce powołano zespół do spraw opracowania koncepcji wdrożenia do prawa polskiego Dyrektywy (zarządzenie Ministra Środowiska z dnia 8 sierpnia 2014, Dz. Urzędowy MŚ, poz. 50). Autorzy artykułu brali udział w pracach tego zespołu, dotyczących wprowadzenia nowych zapisów odnośnie narażenia na radon. Efektem pracy zespołu był raport, przekazany w listopadzie 2015 Ministrowi Środowiska. Raport ten stanowił podstawę do dalszych prac nad nowelizacją ustawy Prawo atomowe, której tekst jednolity został opublikowany we wrześniu 2020 – Dz.U. 2019, poz. 1792.

Czasopismo: Inżynier i Fizyk Medyczny
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria biomedyczna
Zastosowanie termografii w podczerwieni w analizie zmian temperatury po kriostymulacji organizmu sportowca – analiza przypadku

Organizm człowieka jest stałocieplny, co przekłada się na utrzymywanie stałej temperatury środowiska wewnętrznego z niewielkimi zmianami w cyklu dobowym. Powłoka zewnętrzna zmienia jednak temperaturę ciała ze względu na wpływ środowiska zewnętrznego oraz procesów zachodzących wewnątrz ciała. Krioterapia, czyli oddziaływanie na organizm skrajnymi ujemnymi temperaturami, jest coraz to bardziej popularne nie tylko w medycynie, ale i jako element fizykoterapii, odnowy biologicznej czy treningu sportowego. Zabiegi krioterapii wykorzystywane w medycynie sportowej przyczyniają się do uśmierzania bólu obniżeniem się procesów zapalnych, spadkiem napięcia mięśniowego, wzrostem siły mięśniowej czy przyspieszeniem procesów regeneracji i naprawy organizmu. W przedstawionej pracy wykonano obrazowanie termiczne sportowca będącego ponad 12 godzin po treningu przed i po sesji krioterapii o czasie trwania 3 minut i temperaturze zadanej na poziomie -140°C. Pomiary przeprowadzono przy użyciu jednoosobowej komory kriogenicznej CryoSpace (tzw. typ kriosauny). Zaobserwowano spadek temperatury powierzchni ciała w wybranych do analizy partiach mięśniowych oraz lokalnie występującą asymetrię temperaturową pomiędzy stroną lewą i prawą, która uwidoczniła się po zabiegu w przypadku mięśnia czworogłowego uda, która wynosiła 1,1°C oraz mięśnia piszczelowego przedniego (0,5°C). Zgodnie z danymi literaturowymi uważa się, że kriostymulacja powoduje m.in. wzrost metabolizmu tkanek oraz uruchomienie procesów adaptacyjnych organizmu. Na podstawie przeprowadzonych badań widać, że w wybranych regionach zainteresowania dochodzi do obniżenia się temperatury powierzchni ciała nawet o 17,5°C. W odniesieniu do literatury zmiany temperatury powierzchni ciała w przypadku krioterapii mogą być związane z dynamiką usuwania energii termicznej skumulowanej w organizmie w trakcie treningu.

Czasopismo: Inżynier i Fizyk Medyczny
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria biomedyczna
Ocena zmian zanikowych mózgu związanych ze starzeniem się

Przeprowadzono pomiary wybranych parametrów morfologii mózgu w oparciu o powszechnie stosowaną metodę opisaną przez W. Messe w celu przeprowadzenia statystycznej oceny różnic między grupą starszą i młodszą.

Czasopismo: Inżynier i Fizyk Medyczny
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria biomedyczna
Inżynieria kliniczna w czasie pandemii COVID-19 – działania, wnioski, perspektywy

Pandemia COVID-19 w 2020 roku wpłynęła zdecydowanie na wszystkie dziedziny życia i działalności gospodarczej, niektóre ograniczając, a przed większością postawiła nowe, nieznane dotychczas wyzwania. Ochrona zdrowia, a w niej inżynieria kliniczna jako jeden z fundamentów, stanęła przed ogromnymi wyzwaniami zarówno merytorycznymi, jak i organizacyjnymi.

Czasopismo: Inżynier i Fizyk Medyczny
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria biomedyczna
Wykorzystanie mieszanej rzeczywistości w zakresie wizualizacji obrazowych danych trójwymiarowych

W artykule przedstawiono wybrane zagadnienia związane z mieszaną rzeczywistością. W szczególności skupiono się na wykorzystaniu mieszanej rzeczywistości w kontekście wizualizacji obrazowych danych medycznych. Technologia została szczegółowo omówiona oraz porównana z wirtualną i rozszerzoną rzeczywistością oraz drukiem 3D. Zaprezentowano szerokie spektrum zastosowań, m.in. wykorzystanie mieszanej rzeczywistości w szkoleniu oraz do wizualizacji danych pacjentów onkologicznych zobrazowanych w tomografii komputerowej oraz w technice PET.

Czasopismo: Inżynier i Fizyk Medyczny
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria biomedyczna
Wyznaczanie jednorodnych dawek równoważnych dla pacjentów leczonych techniką Simultaneous Integrated Boost

Celem radioterapii jest dostarczenie zaplanowanej dawki promieniowania do targetu przy jednoczesnym zminimalizowaniu dawki deponowanej w narządach krytycznych. Istnieją przypadki, gdzie w planie leczenia jednego pacjenta uwzględniono kilka obszarów tarczowych (ang. Planning Target Volume – PTV). Jedną z możliwych technik napromieniania jest wtedy tzw. technika Simultaneous Integrated Boost (SIB). Polega ona na jednoczesnym napromienianiu różnymi dawkami więcej niż jednej objętości tarczowej. Ze względu na konieczność jednoczesnego podania dawek w kilku targetach otrzymują one dawkę różną od zleconej. W pracy, stosując koncepcję jednorodnej dawki równoważnej (ang. Equivalent Uniform Dose – EUD), oceniono wzajemny wpływ dawek deponowanych w poszczególnych targetach.

Czasopismo: Inżynier i Fizyk Medyczny
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria biomedyczna
Zastosowanie densytometru DXA w diagnostyce osteoporozy

Osteoporoza jest układową chorobą kości charakteryzującą się niską masą kostną i zaburzeniami struktury tkanki kostnej, a w konsekwencji zwiększoną podatnością na złamania. Złamania trzonów kręgów są jednymi z najczęstszych złamań osteoporotycznych, często pozostają nieme klinicznie, a ich obecność wiąże się ze zwiększoną śmiertelnością. Wczesne wykrycie osteoporozy i identyfikacja złamań trzonów kręgów pozostają głównymi celami diagnostyki. Densytometria (dual-energy X-ray absorptiometry – DXA) jest jedyną metodą pomiaru gęstości mineralnej kości (bone mineral density – BMD) mającą zastosowanie w praktyce klinicznej. Badanie densytometryczne można przeprowadzić w obrębie kości udowej, kręgosłupa odcinka lędźwiowego – metoda centralna DXA. Badanie centralne DXA, wykorzystujące odpowiedni rodzaj densytometru, jest uzupełniającą metodą w diagnostyce osteoporozy, monitorowaniu skuteczności leczenia oraz we wczesnej diagnostyce złamań trzonów kręgów.

Czasopismo: Inżynier i Fizyk Medyczny
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria biomedyczna
Radiacyjna modyfikacja tworzyw polimerowych stosowanych w medycynie

Za pomocą promieniowania jonizującego można korzystnie modyfikować właściwości materiałów polimerowych. Planując wykorzystanie naturalnych i syntetycznych polimerów w wyrobach medycznych i implantach chirurgicznych, należy pamiętać, że powinny być one wolne od wegetatywnych, przetrwalnikowych oraz zarodnikowych form mikroorganizmów. Techniki radiacyjne są unikatowymi metodami sterylizacji pozwalającymi w krótkim czasie wyjaławiać materiał w całej objętości, w dowolnej temperaturze (również warunkach kriogenicznych), w opakowaniu jednostkowym i zbiorczym. Co istotne, w odróżnieniu od tradycyjnych metod chemicznych (gazowych) działanie promieniowania jonizującego nie pozostawia szkodliwych zanieczyszczeń. Temat jest stale aktualny w związku z postępem w dziedzinie konstrukcji źródeł promieniowania jonizującego oraz pojawianiem się nowych tworzyw sztucznych. W szczególności zwrócono uwagę na radiolizę znajdujących coraz więcej zastosowań tworzyw biodegradowalnych. Jako przykład omówiono materiały komórkowe (pianki) na bazie polilaktydu (PLA) i polikaprolaktonu (PCL). W tym przypadku wielkością dawki pochłoniętej promieniowania można kontrolować (skracać) czas ich biowchłanialności. Wspomniano również o badaniach nad nowymi kompozytami typu polimer/metal wykorzystywanymi w ochronie radiologicznej, radiacyjnej polimeryzacji, którą można prowadzić bez inicjatorów i/lub katalizatorów oraz o modyfikacji powierzchni polimerów.

Czasopismo: Inżynier i Fizyk Medyczny
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria biomedyczna
Rola tomosyntezy oraz mammografii spektralnej w diagnostyce kobiet z gęstym utkaniem piersi

Podstawowym badaniem przesiewowym we wczesnym rozpoznawaniu raka piersi jest klasyczna mammografia rentgenowska. Ze względu na jej ograniczenia obserwowany jest ciągły rozwój nowych technik obrazowania piersi. Cyfrowa tomosynteza piersi DBT (Digital Breast Tomosynthesis) i mammografia spektralna CESM (Contrast Enhanced Spectral Mammography) znajdują szczególne zastosowanie w diagnostyce kobiet o gęstym utkaniu gruczołów piersiowych. Metody te są obecnie wykonywane jako badania uzupełniające w diagnostyce, stagingu oraz odpowiedzi na leczenie chemioterapią. Celem artykułu jest omówienie, w oparciu o literaturę, cyfrowej tomosyntezy piersi oraz mammografii spektralnej ze szczególnym uwzględnieniem ich zastosowania w diagnostyce uzupełniającej piersi o gęstej strukturze.

Czasopismo: Inżynier i Fizyk Medyczny
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria biomedyczna
Proces weryfikacji planów leczenia w radioterapii

Niezależna weryfikacja/sprawdzanie planów leczenia i ich statystki w radioterapii przez wykwalifikowanego fizyka medycznego jest jednym z kluczowych elementów zapewnienia bezpiecznej, wysokiej jakości radioterapii. To jest potencjalnie jedna z najskuteczniejszych metod identyfikacji błędów oraz luk jakościowych pod warunkiem, że spełnia określone kryteria skutecznego procesu weryfikacji i zapewnia komprehensywną ocenę planu leczenia. Wdrożenie środków i procesów bezpieczeństwa leczenia pacjentów radioterapeutycznych w celu oceny parametrów planu leczenia przez niezależną wykwalifikowaną osobę i przy zastosowaniu metod adekwatnych do stosowanej techniki (software, PSQA – patient specific QA, dozymetria in vivo) wymaga podejścia procesowego. Powinno ono spełniać kryteria end-to-end test. Podążając za zaleceniami raportu AAPM TG 275 oraz lokalnie obowiązującą praktyką, opracowano nową listę, która zostanie zaprezentowana w tym artykule.

Czasopismo: Inżynier i Fizyk Medyczny
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria biomedyczna