rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Kolekcja Jana Ponętowskiego. Wstęp do opisu zawartości

Jan Ponętowski (ok. 1530–1598) w latach 1577–1587, opat w Hradište na Morawach, zgromadził jedną z najcenniejszych polskich kolekcji sztuki swego czasu. W Bibliotece Jagiellońskiej zachował się zbiór około 900 grafik w oprawnych tomach, ponadto książki ilustrowane rycinami i 3 akwafortowe rolki. Jest to grafika z XVI wieku, niemal wyłącznie w technikach metalowych, w 4/5 pochodzenia niderlandzkiego, w drugiej kolejności włoskiego. Zachowała się też część biblioteki, w tym kilka rękopisów średniowiecznych i inkunabułów. Zwracają uwagę cenne oprawy artystyczne między innymi z aksamitu i jedwabiu, zdobione perłami lub koralami, zaś inne, skórzane, zdobione są najczęściej plakietami. Większość opraw powstała w Czechach. Znaczna część kolekcji, w tym tkaniny, obrazy na płótnie lub desce i większość paramentów liturgicznych nie dochowała się do naszych czasów, również większość biblioteki uległa rozproszeniu. Ponętowski dbał bardzo o upamiętnienie swej osoby, używał kilku superekslibrisów i ekslibrisów, lubił podkreślać drogocenność i urodę posiadanych dzieł. W kolekcji grafiki przeważa tematyka religijna i historyczna, zwykle dotycząca nieodległej przeszłości i widoczne jest upodobanie do alegorii. Nie można odmówić Ponętowskiemu smaku artystycznego: nie spotyka się w zbiorze dzieł o niskiej jakości. Celem publikacji jest ustalenie listy zachowanych obiektów z kolekcji i dostępnych informacji o obiektach zaginionych. Artykuł zawiera zestawienie obiektów przechowywanych w Bibliotece Jagiellońskiej (w porządku sygnatur), wspomniano też o kilku znajdujących się w innych miejscach. Uwzględniono też spis daru Ponętowskiego dla krakowskiego uniwersytetu sporządzony przez ofiarodawcę w 1592 roku. Spis nie jest precyzyjny: pewne obiekty traktuje tylko zbiorczo, niektóre bardzo skrótowo. Tam gdzie było to możliwe i potrzebne dodano uzupełnienia lub objaśnienia – niekiedy tylko hipotetyczne – zapisów dotyczących przeważnie obiektów, które się nie zachowały.

Czasopismo: Biuletyn Biblioteki Jagiellońskiej
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: historia, nauki o komunikacji społecznej i mediach
Jan Hus – 600 lat później

W dniu 14 stycznia 2016 roku w holu Biblioteki Jagiellońskiej otwarto wystawę Jan Hus – 600 lat później, zorganizowaną przez Czeskie Centrum w Warszawie oraz Bibliotekę Jagiellońską. Otwarciu towarzyszył polsko-czeski panel dyskusyjny. Wzięli w nim udział ze strony czeskiej dr Petr Janyška i mgr Jakub Smrčka, a ze strony polskiej dr Paweł Nowakowski oraz dr Tomasz Graff. Ilustracje stanowiące ekspozycję wraz z tekstami w wersji polskiej i angielskiej umieszczono na 18 tablicach, ukazujących życie i działalność Jana Husa, jego edukację, aktywność uniwersytecką, pisarską, kaznodziejską i śmierć na stosie w roku 1415.

Czasopismo: Biuletyn Biblioteki Jagiellońskiej
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: historia, nauki o komunikacji społecznej i mediach
Pismo z 1944 roku do rektora uniwersytetu lwowskiego

Kopia pisma z dnia 25 czerwca 1944 roku znajdującego się wśród nieopracowanego fragmentu archiwum Biblioteki Uniwersyteckiej we Lwowie świadczy o trosce pracowników tej instytucji o stan polskich zbiorów i szkolenie kadry bibliotekarzy. Dokument jest zapewne autorstwa Eustachego Gaberlego (1891–1947), powojennego wicedyrektora Biblioteki Jagiellońskiej, prowadzącego w Uniwersytecie Jana Kazimierza przed wojną zajęcia z bibliotekoznawstwa.

Czasopismo: Biuletyn Biblioteki Jagiellońskiej
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: historia, nauki o komunikacji społecznej i mediach
Jagiellońska Biblioteka Cyfrowa - powstanie i rozwój. Projekt „Jagiellońska Biblioteka Cyfrowa”

Artykuł przedstawia Jagiellońską Bibliotekę Cyfrową, zbudowaną dzięki dofinansowaniu ze środków europejskich w ramach Programu Operacyjnego Infrastruktura i Środowisko. JBC uruchomiona 19 lipca 2010 roku w zestawieniu Federacji Bibliotek Cyfrowych znalazła się wówczas na 39. miejscu pod względem liczby opublikowanych zasobów cyfrowych, ale od grudnia 2012 roku zajmuje na tej liście pierwsze miejsce. Do obsługi JBC wybrano oprogramowanie dLibra, a w procesie jej tworzenia w modelu instytucjonalnym została wykorzystana istniejąca struktura organizacyjna Biblioteki Jagiellońskiej. Do utworzenia opisu obiektu cyfrowego w formacie Dublin Core wykorzystywany jest szczegółowy rekord bibliograficzny w formacie MARC 21, konwertowany z Komputerowego Katalogu Zbiorów Bibliotek UJ, przy czym między obiema bazami, Katalogiem i JBC stosowane jest linkowanie zwrotne. Zasoby JBC to głównie kopie cyfrowe czasopism, przyporządkowane do wielu faset, tworzące strukturę polihierarchiczną, umożliwiającą wieloaspektowe przeglądanie i zwiększające szanse dotarcia do informacji. Przedstawiono również wyniki ankiety identyfikującej typ użytkowników korzystających z JBC i eksplorującej ich zainteresowanie określonym rodzajem zasobów. Wyniki te porównano z rezultatami analizy logów serwera www Apache, na którym działa Aplikacja Czytelnika systemu dLibra JBC. Stwierdzono, że JBC rozwija się w pożądanym kierunku, ma wystarczająco dobre parametry przeszukiwania oraz krótko zarysowano perspektywy rozwoju Jagiellońskiej Biblioteki Cyfrowej.

Czasopismo: Biuletyn Biblioteki Jagiellońskiej
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: historia, nauki o komunikacji społecznej i mediach
Rola Amerykańskiego Stowarzyszenia Bibliotekarzy (ALA) w odbudowie zbiorów bibliotecznych w Polsce i Czechosłowacji w latach 1945–1948

Tematyka udziału Amerykańskiego Stowarzyszenia Bibliotekarzy (ALA) w powojennej odbudowie zbiorów bibliotecznych w Polsce i Czechosłowacji pozostaje mało znana. Niniejszy artykuł zajmuje się programem pomocy dla bibliotek dotkniętych działaniami wojennymi, który ALA zorganizowało we współpracy z Fundacją Rockefellera. Program zajmował się dwoma rodzajami wydawnictw: czasopismami naukowymi oraz książkami opublikowanymi w Stanach Zjednoczonych w latach 1939–1946. Wybrane tytuły zostały wysłane do placówek naukowych i bibliotek w 31 krajach, w tym Polski i Czechosłowacji. Szczególną uwagę poświęcono indywidualnym prośbom o amerykańskie książki i czasopisma naukowe, które ALA otrzymywało od polskich i czechosłowackich bibliotekarzy, naukowców i studentów.

Czasopismo: Biuletyn Biblioteki Jagiellońskiej
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: historia, nauki o komunikacji społecznej i mediach
Neringowskie oprawy trzech druków z księgozbioru opata trzemeszeńskiego Wojciecha Mielińskiego

Artykuł przedstawia trzy oprawy, które zabezpieczają szesnastowieczne druki należące niegdyś do bogatej kolekcji opata trzemeszeńskiego Wojciecha Mielińskiego (zm. 1621). Jak się okazuje, zostały one sporządzone najprawdopodobniej w introligatorni Melchiora Neringa, w okresie, gdy rzemieślnik ten był jeszcze związany z Poznaniem. Na wymienioną atrybucję przedstawianych dzieł wskazuje dekoracja ich okładzin. Trzy omawiane woluminy przechowywane są obecnie w zbiorach Archiwum Archidiecezjalnego w Gnieźnie.

Czasopismo: Biuletyn Biblioteki Jagiellońskiej
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: historia, nauki o komunikacji społecznej i mediach
Antoni Szczepan Brosz (1910–1978) – bibliofil, kolekcjoner, tłumacz

W artykule przedstawiono postać Antoniego Brosza (1910–1978) – krakowskiego bibliofila i kolekcjonera, tłumacza z języków słowiańskich. Przez około 40 lat zgromadził on zbiór ekslibrisów liczący około 20 000 znaków (wraz z dubletami). Zgodnie z jego ostatnią wolą niespełna 16 000 jednostek (około 10 000 znaków polskich, około 6000 znaków zagranicznych) zostało przekazanych do zasobów Biblioteki Jagiellońskiej pod koniec 1980 roku, a w 1999 roku do zasobów tych trafiły również materiały archiwalne (między innymi dokumenty osobiste, korespondencja, notatki warsztatowe). Antoni Brosz był współzałożycielem powojennego Koła Miłośników Ekslibrisu, działającego w strukturach Towarzystwa Przyjaciół Książki, aktywnie uczestniczył w jego działalności, a także utrzymywał liczne kontakty z kolekcjonerami polskimi i zagranicznymi. Gromadził także orkaniana – materiały związane z Władysławem Orkanem.

Czasopismo: Biuletyn Biblioteki Jagiellońskiej
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: historia, nauki o komunikacji społecznej i mediach
Towarzystwo Wzajemnej Pomocy Uczniów Uniwersytetu Jagiellońskiego i jego agendy

Zasadniczą część artykułu stanowi charakterystyka agend, które działały w obrębie Towarzystwa Wzajemnej Pomocy Uczniów Uniwersytetu Jagiellońskiego. Do najważniejszych agend należała hurtowania tytoniowa, bazar akademicki, Księgarnia Akademicka, konsumy oraz drukarnia. Bratnia Pomoc właścicielem hurtowni tytoniowej, w której sprzedawano głównie wyroby tytoniowe, została w 1924 roku. Z kolei bazar akademicki oprócz wyrobów tytoniowych zajmował się także sprzedażą towarów galanteryjno-konfekcyjnych. Jako samodzielna agenda bazar akademicki działał po 30 września 1932 roku. Księgarnia Akademicka Bratniej Pomocy rozpoczęła działalność 15 sierpnia 1946 roku i była agendą handlową w branży papierniczo-księgarskiej. Konsumy były przedsiębiorstwem handlowym, w ramach którego prowadzono działalność spożywczo-galanteryjną. Działały od 1946 roku. Dnia 1 czerwca 1947 roku Bratnia Pomoc przejęła pod swój zarząd drukarnię medyków. W drukarni tej były wykonywane między innymi skrypty dla studiującej młodzieży. W artykule przedstawiono także historię powstania największej samopomocowej organizacji studenckiej działającej na Uniwersytecie Jagiellońskim, jaką była Bratnia Pomoc.

Czasopismo: Biuletyn Biblioteki Jagiellońskiej
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: historia, nauki o komunikacji społecznej i mediach
Aniela Pająkówna – malarka z Medyki (w 150. rocznicę urodzin)

W roku bieżącym przypada 150. rocznica urodzin Anieli Pająkówny (1864–1912), córki stangreta w majątku Pawlikowskich w Medyce, artystki zapomnianej, która dzięki wielkiemu talentowi i opiece Heleny i Mieczysława Pawlikowskich dostąpiła awansu społecznego, na stałe weszła do historii polskiego malarstwa, a poprzez związek ze Stanisławem Przybyszewskim – polskiej literatury. Paradoksalnie postać Pająkówny jest bardziej znana w innych miejscach niż w rodzinnej Medyce, gdzie jeszcze do niedawna mało kto o niej słyszał. Autor artykułu przybliża sylwetkę artystki w oparciu o fragmenty jej korespondencji z Heleną z Dzieduszyckich Pawlikowską i o listy Stanisława Przybyszewskiego. Motyw przewodni artykułu koncentruje się na dwóch zagadnieniach: mecenacie rodziny Pawlikowskich, który umożliwił Pająkównie edukację malarską, ugruntował jej pozycję w polskim środowisku artystycznym przełomu XIX i XX wieku i zapewnił godne warunki egzystencji, oraz związku Anieli z pisarzem – dekadentem Stanisławem Przybyszewskim. Cytowane fragmenty korespondencji ukazują Pająkównę jako osobę skromną i wrażliwą, zarazem naiwną i łatwowierną, co skrzętnie wykorzystywał Przybyszewski, podsycając uczucia artystki w celu wyciągania od niej pieniędzy. W artykule świadomie pominięto przedstawienie biografii artystycznej Anieli Pająkówny, koncentrując się jedynie na uwzględnieniu jej prac związanych bezpośrednio z mecenasami – Pawlikowskimi, bliskimi jej osobami oraz rodzinną Medyką.

Czasopismo: Biuletyn Biblioteki Jagiellońskiej
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: historia, nauki o komunikacji społecznej i mediach
Kamedulskie sacrum a konserwatorskie profanum, czyli przenosiny księgozbioru Srebrnej Góry do Biblioteki Jagiellońskiej

Prace konserwatorskie przy przenosinach biblioteki kamedulskiej z klasztoru na Bielanach do magazynów Biblioteki Jagiellońskiej obejmowały:
– przegląd książek i ocenę stanu zachowania zbioru (inwentaryzacja konserwatorska),
– konserwację zachowawczą obejmującą oczyszczenie z kurzu i nalotów drobnoustrojów opraw książek oraz poszczególnych kart,
– dezynfekcję zbioru,
– przygotowanie księgozbioru do transportu.
Jednym z zagadnień konserwatorskich napotkanych podczas realizacji projektu były zasadniczo różne warunki klimatyczne panujące w bibliotece, w której księgozbiór przechowywany był dotychczas, a w docelowym magazynie Biblioteki Jagiellońskiej. Osobnym problemem była również podwyższona wilgotność książek. Silny atak owadów żerujących w książkach był głównym zniszczeniem kamedulskiego księgozbioru. W sytuacji gdy większość książek poddana została oczyszczeniu oraz osuszeniu, a transport księgozbioru do Biblioteki Jagiellońskiej stał pod znakiem zapytania, zadecydowano o dezynsekcji zbioru na terenie klasztoru przy użyciu dwutlenku węgla. W tym celu opracowany został system „komór-balonów” wykonanych z membrany PCV. Przygotowywanie książek do transportu stanowiło osobne zagadnienie projektu. Ciekawym rozwiązaniem podjętym podczas współpracy z Biblioteką Jagiellońską był elektroniczny system rejestracji woluminów, umożliwiający identyfikację książki na każdym etapie prac (wstępne oczyszczanie, inwentaryzacja, transport, dezynfekcja, opracowanie itd.). Ostatnim etapem prac była konserwacja profilaktyczno-zachowawcza zbioru 23 woluminów. Prace te miały na celu opracowanie metod konserwacji dla typowych zniszczeń występujących w kamedulskim księgozbiorze. Wszystkie przedsięwzięte i opisane powyżej zabiegi miały na celu umożliwienie dalszego bezpiecznego opracowywania oraz przechowywania księgozbioru kamedulskiego w Bibliotece Jagiellońskiej.

Czasopismo: Biuletyn Biblioteki Jagiellońskiej
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: historia, nauki o komunikacji społecznej i mediach
„Noc ciemna” drogą mądrości krzyża

„Noc ciemna” oznacza przyjęcie przez chrześcijanina cierpienia i krzyża, które prowadzą ku zjednoczeniu się z Bogiem. Aby osiągnąć ten cel, trzeba powściągać zmysły, przezwyciężyć namiętności i egoistyczne skłonności. Dzięki osobistym wysiłkom, ale przede wszystkim za sprawą łaski Bożej uczeń Jezusa uczestniczy w życiu Trójjedynego i zespala się z Nim we wzajemnym oddaniu. Tak to rozumiał św. Jan od Krzyża, który w mądrości krzyża wyznaczył punkt startu, drogę i cel duszy. Dla św. Teresy Benedykty od Krzyża i św. Jana Pawła II stał się duchowym mistrzem i wzorem.

Czasopismo: Polonia Sacra
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Osoba św. Melanii Młodszej w świetle Vita Sanctae Melaniae Senatricis Romae autorstwa Geroncjusza

Wiadomości o życiu św. Melanii czerpiemy z życiorysu (w dwóch redakcjach, greckiej i łacińskiej) napisanego przez prezbitera Geroncjusza po roku 452. Św. Melania Młodsza urodziła się w Rzymie w 383 lub 385 roku, w zamożnej rodzinie Waleriuszy (gens Valeria). Była córką senatora Waleriusza Publicoli i Albiny Ceionia
oraz wnuczką Melanii Starszej. W wieku 14 lat decyzją rodziców została żoną swego kuzyna, 17-letniego Waleriusza Pinianusa. Melania pragnęła prowadzić życie ascetyczne, do czego nieustannie zachęcała też swojego męża. Po śmierci dwójki dzieci wspólnie z mężem podjęli decyzję o życiu w ascezie. Sprzedali kolejno posiadłości rozrzucone po całym świecie, a pieniądze rozdawali na jałmużnę. Po opuszczeniu Rzymu udali
się do św. Paulina w Noli, następnie do Afryki, gdzie spotkali się ze św. Augustynem. Po siedmiu latach pobytu w Afryce udali się do Ziemi Świętej. Melania ufundowała tam co najmniej dwa klasztory. Na Górze Oliwnej Melania spędziła kilka lat, żyjąc
w surowej ascezie. Odbyła też podróż do Egiptu, gdzie odwiedziła najbardziej znane ośrodki życia monastycznego i pustelniczego. Zmarła 31 grudnia 439 roku w opinii świętości. W 1907 roku Pius X zatwierdził jej kult liturgiczny.

Czasopismo: Polonia Sacra
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Rozeznawanie i interpretowanie znaków czasów: egzegeza homilijna działania Ducha Świętego w życiu Ludu Bożego

Artykuł przedstawia zagadnienie rozeznawania i interpretacji znaków czasów w liturgicznym przepowiadaniu słowa Bożego. Zwraca uwagę, że w przygotowaniu homilii poza egzegezą biblijną i  hermeneutyką liturgiczną ważna jest również analiza antropologiczna życia słuchaczy homilii. Jest to swoista egzegeza homilijna działania Ducha Świętego w Ludzie Bożym. W znakach czasów ujawnia się bowiem Jego inspiracja i działanie. Choć nie są one jakościowo równe z Pismem Świętym, są jednak specyficzną mową świata do Kościoła i swoistym głosem Bożym do Kościoła, wypowiadanym przez świat. Wyrażają potrzeby i oczekiwania aktualnego pokolenia wobec Boga. W  związku z  tym, postulując ewangeliczne rozeznawanie znaków czasów, zaproponowano paradygmat personalistyczno-chrystocentryczny, metodę i  konkretne wyznaczniki tego procesu oraz wskazano wnioski wobec praktyki homilijnej i dydaktyki homiletycznej.

Czasopismo: Polonia Sacra
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Śpiewy podczas mszy świętej z udziałem dzieci

Pieśń podczas mszy świętej jest integralną częścią liturgii. Nie może być traktowana jedynie jako upiększenie, oprawa, dobierany według własnego uznania dodatek. W liturgii nie ma miejsca na piosenki religijne. W doborze pieśni nie należy kierować się jednostkowymi gustami uczestników liturgii, tak księży, jak i np. animatorów. Pieśni bowiem liturgiczne są pełnoprawnymi i uregulowanymi przez Kościół sposobami oddawania czci Bogu i uświęcenia wiernych. Dotyczy to także pieśni dla dzieci. W ich doborze winniśmy się kierować zatwierdzonymi przez biskupa diecezjalnego śpiewnikami, możliwościami muzycznymi i intelektualnymi najmłodszych, ale także celami wychowawczymi, formującymi dzieci do dojrzałego uczestnictwa w liturgii wraz z całą wspólnotą Kościoła. Liturgii nie należy infantylizować czy też trywializować, a przez włączanie piosenek – profanować. Liturgia ma swoją godność, świętość, którą należy uszanować także poprzez korzystanie z godnego repertuaru.

Czasopismo: Polonia Sacra
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Miłość większa niż śmierć w doświadczeniu mistycznym św. siostry Faustyny

Obchody 80-lecia śmierci św.  siostry Faustyny Kowalskiej, polskiej świętej, inspirują do pochylenia się nad jej duchową spuścizną, jaką pozostawiła w Dzienniczku, pisanym przez ostatnie cztery lata swego życia. Jawi się nam jako apostołka Bożego miłosierdzia, inspiratorka ruchu apostołów Bożego miłosierdzia, obejmującego wszystkie kontynenty, mistyczka i mistrzyni życia duchowego. Jej doświadczenie Boga miłosierdzia daje nowe spojrzenie także na  człowieka w  kontekście jego umierania, śmierci i  wieczności. Siostra Faustyna pozostaje ciągle wiarygodnym świadkiem, a zarazem niedościgłym wzorem zawierzenia Bogu, który nieustannie
pochyla się nad człowiekiem. Jej Dzienniczek to dobra szkoła uwielbienia Boga w jego miłosierdziu i przygotowania się do spotkania z Nim w godzinie śmierci.

Czasopismo: Polonia Sacra
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Przesłanie dla Polski św. Andrzeja Boboli

Każdy ze świętych ogłoszonych przez Kościół jest jedyny i niepowtarzalny w życiu i przesłaniu. Święty Andrzej Bobola błyszczy wśród nich wyjątkowością, gdyż inicjatywa wyniesienia na ołtarze nie wyszła od wiernego ludu, ale od niego, przebywającego już w królestwie Bożym. Jego prośba o kanonizację potwierdzona była skuteczną pomocą jezuitom w Pińsku, a potem w wyzwoleniu Polski z niewoli okupantów. Został także patronem Polski. Wobec tych znaków ludzie uwierzyli mu, dlatego z szacunkiem czcili jego ciało, które nie ulegało rozkładowi. Pomimo tylu nieszczęść nikt nie potrafił go zniszczyć. Do dziś leży w sanktuarium ku jego czci w Warszawie. Także w obecnych czasach św. Andrzej jest potrzebny do duchowego zmartwychwstania Polski. Przypomniał o tym w Strachocinie, objawiając się po raz trzeci i nakazując, aby go czcić.

Czasopismo: Polonia Sacra
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Żarliwy chwały Boskiej promotor – ks. Sebastian Jan Piskorski (1636–1707)

W 650-letnie dzieje Akademii Krakowskiej – Uniwersytetu Jagiellońskiego wpisało się wielu wspaniałych kapłanów. Jednym z nich był ks. Sebastian Jan Piskorski (1636–1707). Artykuł przedstawia cztery pola działalności, na których zasłużył się ten wielki skawinianin. Zasłynął on jako profesor i rektor Akademii Krakowskiej, budowniczy kolegiaty św. Anny, literat (poeta, panegirysta, hagiograf, tłumacz) i kaznodzieja. Trwałą pamięć i wdzięczność u potomnych przyniosła Piskorskiemu funkcja budowniczego kolegiaty św. Anny. W jej ramach zabiegał nie tylko o fundusze,
odpowiedni budulec, sprawną organizację pracy murarzy i kamieniarzy, ale także o sprowadzenie wybitnych artystów, zdolnych nadać wyjątkowy charakter powstającej świątyni. Takimi byli: znakomity sztukator i kontynuator Berniniego – Baltazar Fontana, twórca polichromii – Karol Dankwart oraz związany z dworem króla Jana III Sobieskiego malarz Jerzy Eleuter‑Siemiginowski. Również sam Piskorski był autorem szczegółowych programów ideowych i artystycznych tej świątyni. Należał też do grupy profesorów, którzy w 1689 roku zadecydowali o zmodyfikowaniu nakreślonego przez Tylmana z Gameren planu nowego kościoła, przyjmując do realizacji układ rzymskiego kościoła San Andrea della Valle. Ksiądz Piskorski był postacią barwną, przejawiającą wieloraką aktywność, a wszystkie pola swej działalności włączył w szerzenie jeszcze większej chwały Bożej.

Czasopismo: Polonia Sacra
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Listy pasterskie w posłudze słowa biskupa Jerzego Ablewicza

List jako forma komunikacji interpersonalnej znany był już w najstarszych kulturach i cywilizacjach. Ma on także swoją chrześcijańską genezę i etymologię. To także forma przekazu doświadczenia Boga i wiary. List pasterski odegrał bardzo ważną rolę w posłudze słowa biskupa tarnowskiego Jerzego Ablewicza. Jest on autorem 70 listów pasterskich skierowanych do diecezjan podczas jego 28-letniej posługi biskupiej. Odnoszą się do szeroko rozumianego życia religijnego, przeżywanych koronacji czy obchodów rocznicowych. Stanowią swoiste repetytorium wiedzy historycznej. W większości dotyczą tarnowskich świętych i błogosławionych. Są przejawem troski biskupa o poziom wiedzy teologicznej i postawę moralną diecezjan. Stanowią także świadectwo udziału biskupa w obradach Soboru Vatykańskiego II. Omawiane dzieła epistolograficzne przygotowywane były przez arcybiskupa Jerzego Ablewicza i opierały się na źródłach biblijnych, dorobku ojców Kościoła i Magisterium. Przygotowane w oparciu
o klasyczny model przepowiadania, mają walory komunikacyjne i pedagogiczne. Arcybiskup Jerzy Ablewicz na łamach swoich dzieł jawi się jako człowiek wielkiego taktu i kultury, który w swojej posłudze doskonale korzystał z listu pasterskiego jako formy posługi słowa i przekazu doświadczenia Boga oraz własnej wiary.

Czasopismo: Polonia Sacra
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne