rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
KRYTERIA PRZYJĘCIA TOŻSAMOŚCI CZYNU. KILKA UWAG NA TLE ART. 11 § 1 K.K.

Artykuł omawia problematykę związaną z „tym samym czynem” jako warunkiem koniecznym przyjęcia kumulatywnej kwalifikacji prawnej czynu. W części wstępnej przedstawiono zagadnienia związane z regulacją art. 11 k.k. i pojęciem „tego samego czynu”. Następnie poddano analizie kryteria, jakie należy przyjąć, rozważając problematykę tożsamości czynu, w szczególności przedstawiono zagadnienia związane z czasem popełnienia czynu zabronionego, miejscem jego popełnienia, motywacją zachowania sprawcy, wielością zrealizowanych skutków czy tożsamością znamion czynu zabronionego. Na zakończenie zaprezentowano własne stanowisko dotyczące postępowania zmierzającego do ustalenia, czy zachodzi jeden, czy więcej czynów.

Czasopismo: Zeszyty Prawnicze
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
PRAWO PETYCJI W TEORII I PRAKTYCE SEJMU VIII KADENCJI

Prawo petycji zostało wprowadzone do polskiego porządku prawnego w Konstytucji marcowej z 1921 r. W kolejnych ustawach zasadniczych przepis ten został wykreślony i pojawił się ponownie w KonstytucjiRzeczypospolitej Polskiej z 1997 r. Przez wiele lat prawo petycji było nieprecyzyjnie określone (mylone często ze skargami i wnioskami). W artykule dokonano analizy petycji wnoszonych w trakcie VIII kadencji Sejmu, ponieważ była pierwszą, w której obywatele mogli w pełni realizować swoje uprawnienie, zgodnie z ustawą o petycjach uchwaloną 11 lipca 2014 r. Analizie poddano 605 petycji, biorąc pod uwagę kryterium sposobu załatwienia sprawy, tematykę (przedmiot) wniesionych do Sejmu petycji czy czas oczekiwania na rozpatrzenie petycji. Okres jednej kadencji Sejmu nie daje jednoznacznej odpowiedzi, czy obywatele w przyszłości będą korzystać z tego rozwiązania częściej oraz jaka będzie jego skuteczność. Obecna kadencja Sejmu niedawno się rozpoczęła, zatem większe możliwości porównania pojawią się nie szybciej niż w połowie jej trwania. W artykule, z uwagi na jego ramy, podjęto jedynie najważniejsze kwestie związane z interpretacją ustawy o petycjach oraz praktyką rozpatrywania petycji przez Sejm VIII kadencji.

Czasopismo: Zeszyty Prawnicze
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
ODPOWIEDZIALNOŚĆ WYKROCZENIOWA ZA NIEWŁAŚCIWE ZACHOWANIA NA CMENTARZU

Artykuł poświęcony jest analizie możliwych podstaw odpowiedzialności wykroczeniowej za niewłaściwe zachowania na cmentarzach. Na wstępie przedstawiono argumenty przemawiające za twierdzeniem, że cmentarz jest miejscem, które powinno być szczególnie chronione. Następnie poddano krótkiej analizie art. 51 k.w. oraz art. 140 k.w., dochodząc do wniosku, że przepisy te, odnoszące się do karalnych wybryków, mogą być podstawą odpowiedzialności w przypadku lekceważenia przez sprawcę wymaganych społecznie reguł zachowania się w miejscach spoczynku zmarłych. Poddano także analizie art. 9 ustawy z 28 marca 1933 r. o grobach i cmentarzach wojennych, konkludując, że przepis ten powinien zostać, jako obecnie zbędny, uchylony. W artykule odniesiono się również do problematyki reguł właściwego zachowania się na cmentarzach przeznaczonych dla zwierząt.

Czasopismo: Zeszyty Prawnicze
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
ODDALENIE WNIOSKU DOWODOWEGO STRONY ZŁOŻONEGO PO ZAKREŚLONYM PRZEZ ORGAN PROCESOWY TERMINIE ‒ ROZWAŻANIA NA TLE ART. 170 § 1 PKT 6 I § 1A K.P.K.

Zaprezentowany artykuł poświęcony został statuowanej w art. 170 § 1 pkt 6 k.p.k. podstawie oddalenia wniosku dowodowego strony w procesie karnym, wprowadzonej do kodeksu postępowania karnego ustawą z 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1694), zgodnie z którą to podstawą wniosek dowodowy podlega oddaleniu także wówczas, gdy został złożony po zakreślonym przez organ procesowy terminie, o którym strona składająca wniosek została zawiadomiona. W opracowaniu odrębne rozważania poświęcono także analizie dyspozycji nowo wprowadzonego art. 170 § 1a k.p.k., który włącza możliwość oddalenia wniosku dowodowego złożonego po terminie zakreślonym przez organ procesowy, w sytuacji gdy dotyczy on okoliczność kluczowych z punktu widzenia rozstrzygnięcia o odpowiedzialności prawnokarnej. W artykule przedstawiono ratio legis wprowadzenia art. 170 § 1 pkt 6 i § 1a k.p.k., dokonano analizy dogmatycznej wskazanych przepisów, jak również ich oceny z punktu widzenia aksjologii procesu karnego. W tym zakresie przedmiotowe regulacje skonfrontowano z obowiązującym systemem naczelnych zasad procesowych, a także zaproponowano odpowiedni sposób wykładni nowo wprowadzonych przepisów.

Czasopismo: Zeszyty Prawnicze
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
Orzekanie o odpowiedzialności płatnika zaliczek na podatek dochodowy po zakończeniu roku podatkowego

W niniejszym artykule autorzy analizują pojęcie odpowiedzialności płatników zobowiązanych do zapłaty zaliczek na podatek dochodowy. Prezentują stanowisko, zgodnie z którym płatnik realizuje własny obowiązek pobrania lub potrącenia kwoty zaliczki na podatek od osoby w istocie niebędącej podatnikiem i przekazania tej kwoty właściwemu organowi podatkowemu. Obowiązek ten powstaje w wyniku zaistnienia zdarzenia opisanego w przepisie ustawowym, nakładającego obowiązek na płatnika zaliczki na podatek. Zgodnie z przepisami Ordynacji podatkowej płatnik ponosi odpowiedzialność za to, że nie pobrał podatku lub nie przekazał potrąconego podatku właściwemu organowi podatkowemu, ale zdaniem autorów zastosowanie tego przepisu do płatnika pobierającego zaliczki na podatek dochodowy po zakończeniu roku podatkowego jest ograniczone. Autorzy stoją na stanowisku, że orzekanie o odpowiedzialności płatników pobierających zaliczkę na podatek dochodowy po zakończeniu roku podatkowego jest możliwe tylko w przypadku, gdy wpłacona przez podatnika kwota jest niższa niż kwota należnego podatku, zaś owo zaniżenie wynika z niepodjęcia przez płatnika czynności polegających na pobraniu należnych zaliczek i wpłaceniu ich na rachunek organu podatkowego.

Czasopismo: Przegląd Ustawodawstwa Gospodarczego
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
OCHRONA WYKONYWANIA ZAWODU JAKO NOWY ŚRODEK ZAPOBIEGAWCZY W KODEKSIE POSTĘPOWANIA KARNEGO

Przedmiotem opracowania jest nowo wprowadzony do kodeksu postępowania karnego środek zapobiegawczy z art. 276a, który można określić mianem ochrony wykonywania zawodu. Autor dokonuje oceny celowości jego wprowadzenia, a także funkcji, zakresu podmiotowego ochrony, przesłanek stosowania, rodzaju orzekanych zakazów, powiązania z poręczeniem majątkowym oraz okresu stosowania. Wypowiada się krytycznie co do potrzeby wprowadzenia środka oraz wskazuje na brak spójności z przesłankami stosowania środków zapobiegawczych oraz systemem dotychczas obowiązujących środków zapobiegawczych.

Czasopismo: Zeszyty Prawnicze
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
‘QUAESTOR POPULI ROMANI AD PRAETOREM IN IUS VOCARI POSSET’? UWAG KILKA NA TLE FRAGMENTU GELL. 13,13

Niniejsze opracowanie koncentruje się na problematyce dokonania in ius vocatio przez pretora wobec kwestora. Przedmiotem analizy jest przede wszystkim fragment z dzieła Noctes Atticae Aulusa Gelliusa, w którym to antykwarysta wskazał, że kazus pozwanego kwestora budził zainteresowanie jurysprudencji klasycznej nie tylko w sferze teoretycznej, lecz także praktycznej.
Prowadzone rozważania pozwoliły wykazać, że wykształcona w okresie republikańskim zasada braku immunitetu procesowego przez magistratus minores miała także zastosowanie w czasach współczesnych Gelliusowi (II n.e.).

Czasopismo: Zeszyty Prawnicze
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
‘EPISTULAE HADRIANI AD APHRODISIENSES’ LISTY HADRIANA DO AFRODYZYJCZYKÓW

Celem artykułu jest przedstawienie tłumaczenia i komentarza do listów Hadriana do karyjskiej Afrodyzjady i polityki cesarza względem tego wolnego miasta. W liście pierwszym Hadrian potwierdza autonomię sądowniczą obywateli Afrodyzjady, w drugim akceptuje przywileje nadane przez poprzednich władców i zwalnia ich z podatku od rud żelaza. Dwa ostatnie listy dotyczą zgody władcy na budowę nowego wodociągu i przesunięcia pieniędzy przeznaczonych na igrzyska gladiatorskie na doprowadzenie wody do miasta oraz uchylania się ludzi od wyboru na kapłanów kultu cesarskiego i wypełniania obowiązków związanych z tą funkcją.

Czasopismo: Zeszyty Prawnicze
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
ZASADY ODPOWIEDZIALNOŚCI PRAWNEJ TZW. SZTUCZNEJ INTELIGENCJI NA PODSTAWIE RZYMSKICH REGULACJI DOTYCZĄCYCH NIEWOLNIKÓW

Niniejszy artykuł dokonuje podejścia analitycznego dotyczącego możliwości implementacji zasad odpowiedzialności prawnej niewolników na płaszczyznę prawa nowych technologii w postaci tzw. sztucznej inteligencji. W pierwszej kolejności wyjaśniono zakres przedmiotowy supozycji badawczej w ramach uwag wprowadzających, gdzie przedstawiona została istota problemu naukowego. Następnie, biorąc pod uwagę określony porządek metodologiczny, uznano za celowe dokonanie aproksymacji pojęcia SI oraz przedstawienia jej znaczenia w politykach krajowych, wraz z przedstawieniem postulatów de lege ferenda w tych zakresach. Powyższe ułatwiło zrozumienie pełnego zakresu przedmiotowego pojęcia SI i w konsekwencji umożliwiło przejście do prezentacji zasad odpowiedzialności niewolników w prawie rzymskim. W związku z tym osiągalne stało się podjęcie próby implementacji tychże zasad na obszar wyznaczony specyfiką SI, gdzie w formie postulatów de lege ferenda zaproponowano przyczynek zasad odpowiedzialności prawnej SI na podstawie rzymskich regulacji dotyczących niewolników z niezbędnymi zmianami wynikającymi z aktualnego pojmowania prawa. Artykuł kończy się zwięzłym podsumowaniem zawierającym autorskie spostrzeżenia w badanej materii, wraz z niezbędnymi postulatami de lege ferenda.

Czasopismo: Zeszyty Prawnicze
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
O CENZURZE PISM ADWOKACKICH W TZW. POLSKICH GUBERNIACH CESARSTWA ROSYJSKIEGO W PIERWSZEJ POŁOWIE XIX WIEKU

W połowie lat 20. XIX w. głośny był na Litwie przypadek karnego usunięcia z palestry Benedykta Puciłowskiego za niefrasobliwe słowa wypowiedziane przed sądem na temat barbarzyńskiego charakteru ukazu. Eksces Puciłowskiego spowodował, że władze rosyjskie wprowadziły cenzurę druków adwokackich. Na proces opracowywania stosownych przepisów rzuca nieco światła korespondencja urzędowa zachowana w zbiorach wileńskich.

Czasopismo: Zeszyty Prawnicze
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
ZAKRES KRYMINALIZACJI NIELEGALNEJ DZIAŁALNOŚCI DEPOZYTOWEJ (PRZYCZYNEK DO WYKŁADNI ART. 171 UST. 1 PRAWA BANKOWEGO)

Działalność banków podlega w Polsce, podobnie jak w innych krajach, ścisłej reglamentacji prawnej i intensywnemu nadzorowi państwa. Jej najistotniejszym przejawem jest działalność depozytowo-kredytowa. Efektywnej ochronie względnego monopolu banków na prowadzenie działalności depozytowej służy między innymi art. 171 ust. 1 pr. bank., który przewiduje odpowiedzialność karną za prowadzenie bez zezwolenia działalności polegającej na gromadzeniu środków pieniężnych innych podmiotów w celu udzielania kredytów, pożyczek pieniężnych lub obciążania ryzykiem tych środków w inny sposób. Celem artykułu jest możliwie precyzyjne wyznaczenie zakresu kryminalizacji wyznaczonego przez ten przepis. Jest to kwestia praktycznie doniosła, gdyż w Polsce działa wiele podmiotów gospodarczych niebędących bankami, których działalność zakłada obciążanie środków pieniężnych ryzykiem w określony sposób. Jeżeli są to środki pieniężne pozyskane w ramach tzw. zewnętrznego finansowania, a często tak bywa, rodzi się pytanie o stosunek tego rodzaju działalności do art. 171 ust. 1 pr. bank. Autor dowodzi, że zakres zastosowania tego przepisu nie obejmuje przypadków, w których podmiot niebędący bankiem w ramach nakierowanej na to działalności gromadzi wprawdzie środki pieniężne innych podmiotów, ale bez obowiązku zwrotu tych środków, ani też przypadków, gdy gromadzi on takie środki pod tytułem zwrotnym, ale in concreto prowadzenie takiej działalności nie jest bezprawne.

Czasopismo: Zeszyty Prawnicze
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
OGRANICZENIE TRANSGRANICZNEGO PRZEMIESZCZANIA ODPADÓW – PERSPEKTYWA PRAWNOMIĘDZYNARODOWA W ODNIESIENIU DO POLSKIEGO PRAWODAWSTWA

W ostatnich latach doszło do gruntownych przemian w zakresie globalnej praktyki kształtowania regulacji prawnych w obszarze transgranicznego przemieszczania odpadów i gospodarki odpadami (powstałe w wyniku przyjęcia regulacji zakazujących importu odpadów przez Chiny i inne państwa azjatyckie, jak również w kontekście Agendy na rzecz Celów Zrównoważonego Rozwoju z 25 września 2015 r. i koncepcji zrównoważonego rozwoju). Równocześnie w Polsce odnotowano między innymi gwałtowny wzrost liczby pożarów wysypisk śmieci, czy powstałych, nielegalnych składowisk odpadów. Artykuł podejmuje analizę sytuacji faktycznej i prawnej w Polsce oraz ocenę wprowadzonych w 2018 i 2019 r. zmian legislacyjnych w obszarze gospodarki odpadami w kontekście przemian globalnych. Analiza koncentruje się na okolicznościach, które bezpośrednio przyczyniły się do zmiany ustawodawstwa, jak również rozwiązaniach legislacyjnych będących próbą rozwiązania powstałych nieprawidłowości w zarządzaniu odpadami i podejmuje próbę odpowiedzi na pytanie, czy przyjęte rozwiązania okazały się skuteczne, zwłaszcza w kontekście globalnych przemian w zakresie gospodarowania odpadami i ich transgranicznego przepływu. Poprzez analizę stanu faktycznego i prawnego występującego w Polsce i na świecie, artykuł wskazuje obszary, które wymagają dalszych usprawnień i nowelizacji w celu zapewnienia większego bezpieczeństwa w zakresie gospodarowania odpadami w Polsce.

Czasopismo: Zeszyty Prawnicze
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
CYWILNE ASPEKTY UPROWADZENIA DZIECKA ZA GRANICĘ W UNII EUROPEJSKIEJ

Problematyka międzynarodowego uprowadzenia rodzicielskiego została uregulowana w konwencji dotyczącą cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę, sporządzonej w Hadze dnia 25 października 1980 r. W państwach Unii Europejskiej przepisy tej konwencji zostały uzupełnione i zmodyfikowane przez rozporządzenie Rady (WE) Nr 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczącym jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylającym rozporządzenie (WE) nr 1347/2000. W tym artykule analizowane są jego kluczowe przepisy i ich wpływ na prowadzone w Polsce postępowania w sprawach o nakazania powrotu małoletniego do kraju jego pochodzenia.

Czasopismo: Zeszyty Prawnicze
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
POROZUMIENIE CO DO PODSTAWY PRAWNEJ ŚWIADCZENIA JAKO PRZESŁANKA KONSTRUKCYJNA ‘CONDICTIO OB REM’

Współczesna koncepcja świadczenia w zamierzonym celu, który nie został osiągnięty, uregulowana w art. 410 § 2 k.c., ma swe korzenie w rzymskiej condictio ob rem. W niniejszym artykule odnoszę się do jednej z najważniejszych przesłanek konstrukcyjnych tej kondykcji w postaci porozumienia co do podstawy prawnej świadczenia, jego jurydycznego charakteru, treści, funkcji i celu.
Porozumienie to nie jest czynnością prawną, nie wynikają zatem z niego roszczenia (zaskarżalne zobowiązania), nawet gdy odnosi się do przyszłego zachowania oczekiwanego od odbiorcy świadczenia. Kondykcja ta nie jest stosowana na gruncie zaskarżalnych zobowiązań umownych. Porozumienie wyznacza cel świadczenia i zarazem przyszłą podstawę prawną świadczenia, która urzeczywistni się, jeżeli cel świadczenia zostanie osiągnięty. Jeżeli cel świadczenia nie zostanie osiągnięty, podlega ono zwrotowi, gdyż nie uzyskało oczekiwanej podstawy prawnej. Porozumienie stanowi podstawę zatrzymania przez odbiorcę uzyskanego świadczenia, dopóki nie okaże się, czy cel świadczenia został osiągnięty. Zbyt wąskie jest często przytaczane w orzecznictwie i doktrynie ujęcie ograniczające cel świadczenia do niewymuszalnego świadczenia wzajemnego oczekiwanego od odbiorcy świadczenia, cel ten może być bowiem dowolnym, przyszłym dozwolonym stanem faktycznym. Cel świadczenia jest odróżniany od motywu, którym kierował się świadczący. Zamiar osiągnięcia celu świadczenia stanowi przy tym przyczynę sprawczą świadczenia, bez której świadczenie nie zostałoby w ogóle spełnione. W przeciwieństwie do motywu świadczenia cel jest zawsze znany odbiorcy świadczenia i przez niego aprobowany co najmniej w sposób dorozumiany.

Czasopismo: Zeszyty Prawnicze
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
‘SOCIETAS LEONINA’ W POGLĄDACH ANTONIO GOMEZA ORAZ DAVIDA MEVIUSA I ICH ODBICIE WE WSPÓŁCZESNYM FRANCUSKIM PRAWIE CYWILNYM

Na gruncie prawa rzymskiego spółka, w której jeden wspólnik ponosił tylko straty, nie otrzymując żadnych zysków, zwana była societas leonina i była ona nieważna. W podobnym tonie wypowiadali się również przedstawiciele, powstałej w XI w. w Bolonii, szkoły glosatorów, a także powstałej w drugiej połowie XIII stulecia w Italii szkoły komentatorów (konsyliatorów). Również prawnicy działający w następnych stuleciach nie kwestionują nieważności tego typu spółki. Wyłomu w takim ugruntowanym postrzeganiu societas leonina dokonali dopiero żyjący w XVI w. Antonio Gomez oraz sto lat później jeden z przedstawicieli nowego kierunku badań nad prawem rzymskim – usus modernus pandectarum – David Mevius. Ich poglądy znalazły również odbicie we współcześnie obowiązującym kodeksie cywilnym we Francji. I tej właśnie problematyce poświęcony będzie niniejszy artykuł.

Czasopismo: Zeszyty Prawnicze
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
KILKA UWAG NA TEMAT CENZURY KWINTUSA CECYLIUSZA METELLUSA MACEDOŃSKIEGO

W niniejszym opracowaniu, pomimo ograniczonych przekazów źródłowych na temat samej kadencji, podjęto próbę opisania cenzury Kw. Metellusa Macedońskiego. To on jako pierwszy w swoim rodzie osiągnął zaszczytny urząd, zaś jego kadencja z lat 131-130 w perspektywie czasu wyniosła Cecyliuszy Metellusów do najwyższych funkcji państwowych, a sam ród stał się jednym z najbardziej wpływowych i uprzywilejowanych w Republice Rzymskiej.
Podejmując się opisania roli, jaką odegrał Kw. Metellus Macedoński w życiu politycznym ówczesnego Rzymu, skupiono się na analizie sojuszu wyborczego i konsekwencji wynikających z sensacyjnych wyników, które ustanowiły cenzorami parę plebejuszy. Ponadto ukazano konieczność odczytywania słynnej Oratio de prole augenda, Metellusa, jako próby zarysowania pozytywnego programu dla większości senackiej wobec zgładzenia Tyberiusza Grakchusa.

Czasopismo: Zeszyty Prawnicze
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
NORMALNE KORZYSTANIE Z UTWORU I SŁUSZNE INTERESY TWÓRCY JAKO OGRANICZENIA DOZWOLONEGO UŻYTKU W PRAWIE AUTORSKIM

Dozwolony użytek utworów w prawie autorskim to skonstruowany przez ustawodawcę katalog przepisów, których istotą jest zezwolenie na korzystanie z utworów chronionych autorskimi prawami majątkowymi bez zgody uprawnionych podmiotów. Jednym z ograniczeń ich stosowania jest zakaz naruszania normalnego korzystania z utworu lub godzenia w słuszne interesy twórcy. Regulacja, transponowana przed laty do polskiej ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych z prawa międzynarodowego („test trójstopniowy”), posługuje się niedookreślonymi pojęciami, które budzą wątpliwości ze względu na niejednolite stanowiska doktryny i brak jednoznacznych wytycznych ze strony orzecznictwa, w tym też orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości UE. Problematyka jest tym bardziej aktualna, ponieważ przepisy te stosuje się do oceny dopuszczalności indywidualnych przypadków eksploatacji utworów, a te, ze względu na postęp technologiczny, nie pozostają bez wpływu na przyjęte interpretacje.

Czasopismo: Zeszyty Prawnicze
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
ANALIZA PROJEKTU DYREKTYWY W SPRAWIE WSPÓLNEGO SYSTEMU PODATKU OD USŁUG CYFROWYCH NA TLE WYZWAŃ STOJĄCYCH PRZED PODATKIEM DOCHODOWYM W DOBIE REWOLUCJI CYFROWEJ

Praca poświęcona jest podatkowi od usług cyfrowych w wersji proponowanej w projekcie dyrektywy Rady w sprawie wspólnego systemu podatku od usług cyfrowych pobieranego od przychodów wynikających ze świadczenia niektórych usług cyfrowych. Jest on tu rozpatrywany jako egzemplifikacja próby odpowiedzi na niektóre wyzwania, jakie stawia przed prawem podatkowym proces cyfryzacji gospodarki. Opracowanie zawiera w szczególności omówienie kluczowych elementów podatku od usług cyfrowych w wersji zaproponowanej w wyżej wymienionym projekcie.

Czasopismo: Zeszyty Prawnicze
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
DZIAŁALNOŚć GOSPODARCZA W ROZUMIENIU USTAWY O PODATKU OD TOWARÓW I USŁUG ORAZ USTAWY O PODATKU DOCHODOWYM OD OSÓB FIZYCZNYCH

Celem autora było przedstawienie zrealizowania zasady autonomii prawa podatkowego w stosunku do definicji działalności gospodarczej, która stanowi prawne odzwierciedlenie zjawiska ekonomicznego. Autor przedstawił definicję działalności gospodarczej określoną w przepisach ustaw podatkowych i porównał pod względem prawnym wyżej wymienione definicje z definicją określoną na podstawie ustawy z 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2019 r. poz. 1292 ze zm.). Autor analizował powiązania pomiędzy definicjami działalności gospodarczej a realiami obrotu gospodarczego i przedstawił błędy legislacyjne zawarte w definicjach działalności gospodarczej zawarte w ustawach podatkowych. Dokonano analizy w zakresie możliwości zniwelowania obowiązków podatkowych u osób prowadzących działalność nieewidencjonowaną w rozumieniu ustawy – Prawo przedsiębiorców. W niniejszym opracowaniu w odniesieniu do badania aktów prawnych zostały wykorzystane dwie metody: dogmatycznoprawna oraz historycznoprawna. Badania zostały przeprowadzone przy użyciu krytycznej analizy orzecznictwa sądów administracyjnych oraz Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

Czasopismo: Zeszyty Prawnicze
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
PRAWNOKARNA OCENA BEZPRAWNOŚCI ZACHOWAŃ ZNIEWAŻAJĄCYCH W INTERNECIE

W niniejszym artykule autorzy omawiają zagadnienie internetowej działalności sprawców agresji elektronicznej z punktu widzenia prawnokarnej bezprawności ich czynów. Analiza poczyniona w publikacji została zawężona do zachowań znieważających, te bowiem cechują się relatywnie niską społeczną szkodliwością, z drugiej zaś strony spotykane są w sieci powszechnie. Ze względu na obrane zagadnienie, szczególne warte uwagi są zjawiska określane jako ﬂejming (z ang. ﬂaming wars – zażarte wojny), polegający na agresywnej potyczce słownej między użytkownikami Internetu, oraz hejting (z ang. hate speech – mowa nienawiści), sprowadzający się do obrażania innej osoby czy zjawiska. Autorzy przedstawiają poglądy na temat przyczyn tych zachowań oraz typów czynów zabronionych, które potencjalnie mogą je penalizować. W dalszej części artykułu autorzy opisują czynniki relewantne dla oceny bezprawności wskazanych powyżej zjawisk, takie jak reguły postępowania z dobrem prawnym, w tym wpływająca na nie zgoda dysponenta dobrem czy warunki kontratypizacji zachowań. Rozważania te umożliwiają wyciągnięcie wniosków co do społecznej akceptowalności czynów znieważających w Internecie lub też uznania ich za objęte kontratypem.

Czasopismo: Zeszyty Prawnicze
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
INTERTEMPORALNE ASPEKTY NOWELIZACJI KODEKSU POSTĘPOWANIA KARNEGO Z LAT 2015-2019

Procedura karna w ciągu ostatnich kilku lat była jednym z najczęściej nowelizowanych aktów prawnych. W związku z tym pojawiły się rozbieżności w orzecznictwie sądów powszechnych oraz Sądu Najwyższego co do obowiązywania poszczególnych znowelizowanych przepisów kodeksu postępowania karnego, szczególnie na gruncie nowelizacji z 2016 r., co doprowadziło do powstania zagadnienia prawnego będącego przedmiotem uchwały składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego oraz niniejszego artykułu. Kolejna duża nowelizacja procedury karnej miała miejsce w 2019 r. i również odnosiła się do kwestii stosowania przepisów nowych do już wszczętych postępowań.
 

Czasopismo: Zeszyty Prawnicze
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne