rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Badania nad grzybami patogenicznymi występującymi w chłodniach i na przechowywanych jabłkach

Opracowano metodę pobierania materiału grzybowego w komorach prze- chowalniczych przy pomocy tzw. pułapek rozmieszczonych w różnych miejscach komór. Stwierdzono, że w komorach chłodni pozostaje wiele zarodników grzybów chorobotwórczych. Głównie występują zarodniki Penicillium expansum (80%) i zarodniki Aspergillus spp., a także Mucor i Rhizopus oraz liczne bakterie. Do dezynfekcji komór, pojemników i skrzyń zastosowano nowe chemiczne środki odkażające. Naświetlanie lampami kwarcowymi (emitującymi zakres UV C) dodatkowo ograniczyło liczbę występujących zarodników.
Określono skład gatunkowy grzybów występujących na owocach przygotowanych do przechowywania. Wyznaczono tzw. potencjał infekcyjny owoców przed ich umieszczeniem w komorach chłodni. Oznaczono i wyizolowano 25 gatunków patogenów grzybowych, które uzyskano z powierzchni skórki i komór nasiennych owoców - jabłek przed ich umieszczeniem w chłodni. Badania wykonano na pięciu odmianach jabłek. Opracowywana metodyka badań pozwala na określenie podatności tych odmian na czynniki chorobotwórcze pochodzenia grzybowego w chłodni.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Oddzialywanie melioracji i zmiennego natezenia pratotechniki na wlasciwosci gleb organicznych i zbiorowiska roslinne w dolinie rzeki Iny

W 1982 roku badaniami objęto dolinę Iny na odcinku Suchanówko-Wapnica w okresie przedmelioracyjnym (1982 rok) oraz po 15 latach użytkowania pomelioracyjnego. Na omawianym obiekcie w latach 1984-1990 istniała intensywna gospodarka łąkowa, natomiast na skutek przekształceń własnościowych państwowych gospodarstw rolnych użytkowanie to osłabło, a na większości obszaru po 1990 roku całkowicie ustało.
Badania dowiodły, że zmeliorowanie doliny Iny oraz intensywne użytkowanie świeżo zmeliorowanych łąk nasiliło w powierzchniowej warstwie (0-15 cm), zwłaszcza w glebach torfowo-gytiowo-murszowych, procesy murszenia i mineralizacji. Ograniczenie, bądź zaprzestanie nawożenia mineralnego po 1990 roku przyczyniło się do niskiej zasobności badanych gleb w potas, fosfor i magnez rozpuszczalny w HCl o stężeniu 0,5 mol·dm⁻³.
Wyróżnione zbiorowiska roślinne doliny Iny charakteryzują się urozmaiconym składem botanicznym, ale na ogół nie przedstawiają większej wartości gospodarczej. Spełniają natomiast duże znaczenie w zachowaniu różnorodności florystycznej i są ważne ze względu na walory przyrodnicze. Celowym byłoby zachowanie niektórych fragmentów łąk w postaci rezerwatów.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Relacje miedzy aktywnoscia enzymatyczna gleby zanieczyszczonej niklem i kadmem a zawartoscia azotu i fosforu w lubinie zoltym

Określono zależności między aktywnością enzymatyczną gleby zanieczyszczonej niklem (0, 100, 200, 300 i 400 mg Ni·kg⁻¹) i kadmem (0, 10, 20, 30 i 40 mg Cd·kg⁻¹) a zawartością azotu i fosforu w łubinie żółtym. Do neutralizacji spodziewanego negatywnego wpływu niklu i kadmu na aktywność enzymatyczną gleby i rośliny zastosowano magnez (0, 50 i 100 mg Mg·kg⁻¹). W obiektach kontrolnych (bez dodatku niklu i kadmu) zaznaczyły się dodatnie relacje między aktywnością ureazy a zawartością azotu i między aktywnością fosfatazy kwaśnej i fosfatazy alkalicznej w glebie a zawartością fosforu w łubinie żółtym. Zanieczyszczenie gleby niklem i kadmem zaburzyło dodatnie relacje między jej aktywnością enzymatyczną a zawartością badanych makropierwiastków w łubinie żółtym. W obiektach zanieczyszczonych niklem i kadmem zaobserwowano ujemne zależności między aktywnością badanych enzymów a zawartością makroelementów w roślinach. Ujemny wpływ niklu był większy niż kadmu. Aplikacja magnezu do gleby zanieczyszczonej kadmem i niklem wpłynęła dodatnio na kształtowanie się zależności między aktywnością ureazy a azotem w łubinie żółtym oraz między aktywnością fosfatazy kwaśnej i fosfatazy alkalicznej w glebie a fosforem w roślinach.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wykorzystanie metody RAPD w określaniu mieszańcowego charakteru rodów Secale cereale L. x Dasypurum villosum (L.) P.Candargy

Materiał badawczy stanowiło 17 translokacyjnych rodów żyta, otrzymanych w wyniku krzyżowania Secale cereale L. odmiany Amilo (2n = RR = 14) z dzikim gatunkiem Dasypyrum villosum (L.) P. CANDARGY (2n = W = 14) (Krym, USSR). Rody te powstały w wyniku kilkakrotnego wstecznego zapylania roślin F₁ i F₂ rodzicielską odmianą żyta lub D. villosum, a następnie rozmnażania w izolacji.
Celem pracy była próba weryfikacji charakteru mieszańcowego rodów kombinacji krzyżówkowej Secale cereale L. × Dasypyrum villosum (L.) P. CANDARGY oraz wybór oligonukleotydów, amplifikujących prążki charakterystyczne dla gatunku ojcowskiego i jednocześnie nieobecne u formy matecznej. Doświadczenie przeprowadzono przy zastosowaniu metody RAPD (Random Amplified Polymorphic DNA). Przeanalizowano 112 10-nukleotydowych starterów, każdy z nich testując na DNA form rodzicielskich oraz dwu mieszaninach, zawierających połączone DNA odpowiednio 9 i 8 rodów mieszańcowych. Każdy starter sprawdzano dwukrotnie, w celu potwierdzenia powtarzalności uzyskanych wzorów DNA.
W wyniku przeprowadzonych analiz wybrano 16 oligonukleotydów spełniających powyższe kryterium. Poszczególne startery ujawniały od 9 do 16 prążków, z czego w większości przypadków charakterystyczny dla formy ojcowskiej był jeden, a w kilku przypadkach dwa. Obecność tych prążków sugeruje transfer DNA Dasypyrum villosum do żyta.
Przeprowadzone doświadczenie jest wstępnym etapem do dalszych badań, w których wybrane startery RAPD zostaną zastosowane do amplifikacji DNA poszczególnych rodów. Podjęta zostanie próba selekcji mieszańców oraz ustalenia sprzężenia markerów RAPD z markerami morfologicznymi lub biochemicznymi. W dalszej kolejności wybrane materiały będą analizowane z zastosowaniem metody hybrydyzacji in situ.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wplyw nastepstwa roslin i poziomu ochrony na zachwaszczenie odmian pszenicy ozimej

W 3-letnich badaniach (1999-2001), prowadzonych w ścisłym, statycznym doświadczeniu, w Zakładzie Produkcyjno-Doświadczalnym w Bałcynach, zlokalizowanym na glebie płowej pylastej, średniej, kompleksu 2 i 4 oceniono wpływ 32-34-letniej monokultury na zachwaszczenie dwu odmian - Elena i Korweta - pszenicy ozimej. Obiektem porównawczym była uprawa pszenicy ozimej w 6- polowym płodozmianie: burak cukrowy - kukurydza - jęczmień jary - groch - rzepak ozimy - pszenica ozima. Badania prowadzono na obiektach bez żadnej ochrony i chronionych herbicydem Cougar 600 SC.
Uprawa pszenicy ozimej w 32-34-letniej monokulturze sprzyjała zachwaszczaniu się jej łanu. W porównaniu do płodozmianu liczebność chwastów na 1 m² na obiektach bez ochrony była liczniejsza: w fazie krzewienia 2,9 razy, w fazie kwitnienia 2,7 razy. Biomasa chwastów była natomiast aż 5,7-krotnie większa. Herbicydy z podobnym skutkiem ograniczyły liczebność chwastów w płodozmianie (średnio 91%) i w monokulturze (średnio 89%). Natomiast biomasa chwastów nieco skuteczniej redukowana była w monokulturze (77%) niż w płodozmianie (71%). Stanowisko miało istotny wpływ na zachwaszczenie odmian. W niechronionym płodozmianie silniej zachwaszczała się odmiana Korweta. Natomiast w tak prowadzonej monokulturze zdecydowanie podatniejszą na presję chwastów okazała się odmiana Elena. Efektywność herbicydu w obu odmianach zależała od systemu następstwa roślin. W płodozmianie lepsze działanie zabiegu stwierdzono w łanie odmiany Korweta, zaś w monokulturze w odmianie Elena.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Ocena wartości dekoracyjnej mało znanych roślin jednorocznych uprawianych z rozsady

Oceniono wzrost i kwitnienie 7 mało znanych gatunków roślin jednorocznych: Anagallis monellii (kurzyślad wielkokwiatowy), Arctotis fastuosa (arktotś I okazały - wenidium okazałe), Browallia americana (browalia amerykańska), Я Cerinthe major (ośmiał większy), Commelina tuberosa (komelina bulwkowata), Legousia speculum-veneris (zwrotnica Wenery) i Tolpis barbata (tolpis brodaty). Nasiona wysiano w szklarni 25 marca 2004 roku a rozsadę posadzono do gruntu, na stanowisku słonecznym 7 maja w rozstawie 25 x 20 cm.
Najwcześniej, w połowie czerwca w okres kwitnienia weszły: browalia amerykańska, komelina bulwkowata i arktotis okazały. Najdłużej kwitły arktotis okazały - średnio 58,8 dni oraz browalia amerykańska i kurzyślad wielkokwiatowy - odpowiednio 56,9 i 56,7 dni, a najkrócej zwrotnica Wenery - średnio 28,8 dfl i komelina bulwkowata - 32,8 dni. Większość gatunków najobficiej kwitła w lipcu, choć liczba kwiatów na roślinie była różna i wynosiła średnio od 7 u komeliny bulwkowatej do 74 u kurzyśladu wielkokwiatowego. Obserwowane gatunki roślin jednorocznych miały różną wartość dekoracyjną. Ze względu na długość i obfitość kwitnienia oraz wygląd kwiatów stwierdzono, że na największą uwagę zasługiwały tolpis brodaty, browalia amerykańska i kurzyślad wielkokwiatowy, także jako roślina okrywowa.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Pomiar wybranych wlasciwosci fizycznych [tekstury] gotowanych warzyw

Tekstura żywności stala się jednym z najważniejszych wyróżników jakości produktu, drugim po smakowitości. Konsument odbierze teksturę jako wskaźnik jakości produktu czy niepożądanych jego zmian. W związku z tym ważny stał się rozwój już istniejących metod pomiaru tekstu oraz powstawania nowych doskonalszych, bardziej obiektywnych porównywalnych i tańszych metod pomiaru cech reologicznych produktów spożywczych. Do pomiaru tekstury żywności wykorzystywana jest maszyna wytrzymałościowa firmy Instron. W Zakładzie Techniki Żywienia podjęto próbę dostosowania testu przeciskania do analizy profilu tekstury oraz przeprowadzono pomiar tekstury metodą TPA i testu przeciskania gotowanych warzyw. Poszczególne wyróżniki tekstury interpretowano z raportu oraz krzywej pomiarowej TPA otrzymanej dla każdej próbki. Analizując otrzymane dane zauważono istotne różnice pomiędzy wyróżnikami tekstury warzyw gotowanych „w wodzie” oraz „bez wody”. Zanotowano wyższe parametry przeżuwalności, twardości, łamliwości, gumowatości, elastyczności oraz niższy parametr kohezyjny. Przy użyciu testu przeciskania oznaczono natomiast: twardość, kohezyjność, przeżuwalność, przeciskalność, upakowanie, maksymalną siłę i średnią siłę przeciskania. Test przeciskania wykazał, że warzywa przygotowane metodą „bez wody” były twardsze, wymagały wyższej siły do przeciśnięcia i charakteryzowały się mniejszym upakowaniem. W chwili obecnej nie wykazano wysokich współczynników korelacji w zakresie cech wspólnych (twardość, kohezyjność, przeżuwalność) pomiędzy testem przeciskania a testem podwójnego ściskania. Należy opracować wspólne definicje cech tekstury dla wszystkich testów umożliwiających wyznaczenie profilu tekstury produktu. Badania w tym kierunku są kontynuowane na podstawie produktów spożywczych.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wstepna ocena zawartosci mikroelementow w splywach powierzchniowych w rejonie gorskim w zaleznosci od rodzaju uzytku. Czesc II: Zawartosc mikroelementow w zmywach

Oceniono zawartości mikroelementów w zmywach ze stoków o nachyleniu 7% i 16% z 5 rodzajów użytków: ugór nienawożony, mieszanka koniczyny z tymotką, pszenżyto ozime, burak pastewny (na oborniku) i ugór nawożony. W czterech ostatnich wariantach stosowano nawożenie mineralne. Próbki spływu powierzchniowego pobrano: po wiosennych roztopach, po opadzie rozlewnym, po krótkotrwałym deszczu i po krótkotrwałej ulewie. W zmywach (faza stała spływów) oznaczono zawartość mikroelementów: Fe, Mn, Zn i Cu metodą ICP-EAS.
Wielkości zmywów były około trzykrotnie większe na stoku o nachyleniu 16%. Ilość zmytej gleby wykazywała duże zróżnicowanie w zależności od rodzaju użytku i przyczyny wywołującej spływy. Najmniejsze zmywy nastąpiły z poletek porośniętych koniczyną i tymotką, a największe z ugorów. Wiosenne roztopy spowodowały największe zmywy z uprawy pszenżyta, opad rozlewny w maju powodował najmniejsze straty gleby, niezależnie od rodzaju użytku, kolejne opady wywołały większe zmywy z ugorów i uprawy buraka, a po krótkotrwałej ulewie w lipcu straty gleby były największe. Zawartość mikroelementów po roztopach i opadzie rozlewnym w maju była generalnie większa w zmywach ze stoku o mniejszym nachyleniu, a po kolejnych dwóch opadach obserwowano odwrotną zależność. Zawartość mikroelementów w zmywach z poszczególnych użytków po kolejnych opadach wykazywała istotne różnice, jednak duża zmienność ich poziomu utrudnia określenie jednoznacznych tendencji. Nie stwierdzono wyraźnej zależności między ilością zmytej gleby a zawartością w niej mikroelementów, natomiast obserwowano więcej mikroelementów w zmywach spod koniczyny z tymotką nawożonej najwyższą dawką fosforu.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Charakterystyka populacji bozodrzewu gruczolkowatego [Ailanthus altissima [Mill.] Swingle] we Wroclawiu

Wrocławska populacja bożodrzewu prawdopodobnie jest najliczniejszą w Polsce. Dlatego podjęto kompleksowe badania tego taksonu w ekosystemie miejskim Wrocławia. W niniejszej pracy przedstawiono strukturę i liczebność populacji oraz różnice w zmienności osobniczej drzew, obliczonej na podstawie pomiaru powierzchni fotosyntetycznej liści u pojedynczych drzew rosnących na 30 stanowiskach.
W latach 1998-2001 we Wrocławiu zlokalizowano 647 stanowisk, na których rosło 2025 drzew, z czego 699 było płci żeńskiej, 805 płci męskiej i 25 obupłciowych. W fazie intensywnego wzrostu wegetatywnego (młodocianego) zanotowano 496 drzew. Z całej populacji drzew bożodrzewu we Wrocławiu 76%, tj. 1536 okazów, stanowiły drzewa wyrosłe spontanicznie. Drzewa żeńskie stanowiły 34,5% - 699 okazów, wybarwiały one owoce na żółtoczerwono, żółto i czerwono. Drzewa bożodrzewu wg obwodu podzielono na siedem grup. Najliczniejszą grupą były drzewa o obwodzie od 50,1 do 100 cm, w której było 762 drzewa. Drzew o obwodzie powyżej 300,1 cm (grupa 7) było 4. Największa powierzchnia fotosyntetyczna liści wynosiła 538,19 cm², a najmniejsza 160,73 cm².
Przedstawione wyniki wykazały, że bożodrzew gruczołowaty okazał się drzewem dobrze znoszącym warunki miejskie Wrocławia. Ze względu na szybki wzrost, zdolność przystosowawczą i dużą zdrowotność powinien mieć zastosowanie w dużych aglomeracjach miejskich.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Kumulacja kadmu i cynku w wierzchnich warstwach gleb pasow zieleni miejskiej aglomeracji warszawskiej

Kumulacja metali ciężkich takich jak kadm czy cynk w glebach terenów miejskich, podlegających intensywnym wpływom działalności człowieka, w znacznym stopniu oddziaływuje na rozwój roślinności parków, skwerów i pasów zieleni miejskiej. Określono wpływ środowiska miejskiego na zawartość kadmu i cynku w wierzchnich warstwach gleb pasów zieleni miejskiej aglomeracji warszawskiej. Wyniki badań wskazują na większe zawartości badanych metali (Cd, Zn) w wierzchniej (0,00 - 0,20 m) warstwie gleb z terenu typowej aglomeracji miejskiej w porównaniu do obszaru Lasu Kabackiego jako terenu odniesienia. Nie stwierdzono przekroczenia maksymalnych wartości badanych metali ciężkich zgodnie z standardami jakości gleby w Rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 9 września 2002 r.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Ochrona kukurydzy przed chwastami w swietle zroznicowanej technologii uprawy

W pracy przedstawiono wyniki badań przeprowadzonych w latach 2002-2004 nad porównaniem wpływu dwóch różnych systemów uprawy na stan i stopień zachwaszczenia łanu kukurydzy w zależności od warunków glebowych i zastosowanych herbicydów. Stosowanie uproszczeń w uprawie miało wpływ na wzrost zachwaszczenia w porównaniu do uprawy tradycyjnej. Nie stwierdzono natomiast znaczących różnic w skuteczności działania pomiędzy badanymi herbicydami stosowanymi na różnych kompleksach glebowych i w różnych systemach uprawy.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Zastosowanie podlozy kokosowych w uprawie roslin rabatowych

Celem podjętych doświadczeń była ocena przydatności podłoża kokosowego oraz jego mieszanek z torfem (1:1 oraz 1 : 3) do uprawy roślin rabatowych przy różnych poziomach nawożenia. Do doświadczenia użyto następujących gatunków: niecierpek (Impatiens New Guinea, seria Paradise ’Pago Pago’, pelargonia rabatowa (Pelargonium x hortorum - różowa pelargonia rabatowa, wyhodowana przez prof. Chmiela w SGGW), rozmnażana z nasion oraz surfinia (Petunia x hybrida - ’Shihi Purple’). Zastosowano dwa poziomy nawożenia, N-1: Peters (15 : 11 : 29) - 1 g·dm⁻³ i N-2: Peters (15 : 11 : 29) - 0,5 g·dm⁻³ + Ca(NO₃)₂ - 0,5 g·dm⁻³. Surfinię, ze względu na jej wysokie wymagania pokarmowe nawożono podwójną dawką nawozów w porównaniu do niecierpka i pelargonii. Dodatek podłoża kokosowego lub uprawa w czystym podłożu kokosowym wpływały korzystnie na jakość wszyskich badanych gatunków roślin. Niecierpki najlepszej jakości uzyskano uprawiając je w mieszance torfu i podłoża kokosowego 1 : 1 oraz w samym podłożu kokosowym, stosując nawożenie N-1. Dodatek podłoża kokosowego lub uprawa w czystym podłożu kokosowym wpłynęło korzystnie na długość pędów surfinii oraz znacznie ograniczyło występowanie chlorozy. W uprawie pelargonii dodatek podłoża kokosowego niezależnie od poziomu nawożenia przyspieszył o 8-10 kwitnienie roślin oraz korzystnie wpłynął na ich jakość.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Zawartość i rozmieszczenie pobranego litu w tytoniu przy zmiennym odczynie gleby

Zróżnicowane dawki CaCO₃ lub MgCO₃ oraz dawka nawozu składająca się z 2/3 dawki CaCO₃ + 1/3 dawki MgCO₃, która odpowiadała podwójnej kwasowości hydrolitycznej, prowadziły do istotnych zmian stopnia zakwaszenia gleby. Jest to wyrażone wartością pH oznaczoną w 1 mol KCl·dm⁻³ w próbkach glebowych po zakończonym okresie wegetacyjnym roślin.
Wielkość dawki poszczególnych nawozów CaCOs i MgCO₃, wpływających na zmianę stopnia zakwaszenia gleby, oraz zastosowana dawka litu w ilości 2,5 mg·kg⁻¹ gleby w postaci soli LiCl, w różnym stopniu wpływały na wielkość uzyskanego plonu roślin tytoniu. Wzrastające dawki CaCO₃ na glebie o naturalnej zawartości litu obniżyły masę korzeni i łodyg w stosunku do obiektu kontrolnego. Zastosowana dawka litu dodatkowo obniżała masę korzeni i łodyg tytoniu w stosunku do porównywalnych obiektów z naturalną zawartością tego składnika w glebie. Plon liści tytoniu zależał od ich pozycji na łodydze, wielkości dawki zastosowanych nawozów oraz od poziomu litu w glebie. Najniższy plon liści uzyskano z pierwszego piętra na łodydze, który wahał się od 0,72 g do 1,44 g, najwyższy plon stanowiły liście czwartego piętra, gdzie przyrost masy był znaczący, a plon wahał się od 6,05 do 7,39 g. Następnie wystąpił systematyczny spadek plonu liści w kierunku do wierzchołka.
Zastosowana dawka litu w ilości 2,5 mg Li·kg⁻¹ gleby we wszystkich kombinacjach z tym pierwiastkiem spowodowała wyraźny wzrost pobrania tego pierwiastka przez tytoń w stosunku do roślin tytoniu wyrosłych na glebie o naturalnej zawartości, a pobrany lit gromadził się głównie w liściach. Zróżnicowane dawki CaCO₃ lub MgCO₃ oraz dawka nawozu składającą się 2/3 dawki CaCO₃ + 1/3 dawki MgCO₃ wyraźnie ograniczały ilość pobranego litu w tytoniu na glebie o naturalnej i o podwyższonej jego zawartości.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wpływ pakowania w modyfikowanej atmosferze (MAP) na cechy jakościowe plasterkowanego sera typu szwajcarskiego

W pracy badano wpływ składu modyfi kowanej atmosfery i grubości folii na
jakość plasterkowanego sera typu szwajcarskiego w czasie 75-dniowego przechowywania
w temperaturze 10°C. Opakowania dla serów składały się z folii górnej (o grubości 97 lub
105 μm) oraz folii dolnej (o grubości 350 lub 400 μm) z zastosowaniem atmosfery gazów
CO2 i N2 w następujących wariantach odpowiednio: 80/20%, 70/30%, 60/40% i 50/50%.
Zakres badań obejmował: ocenę ogólną opakowań, określenie składu atmosfery modyfi -
kowanej, ocenę organoleptyczną serów i określenie liczebności bakterii z grupy coli oraz
pleśni i drożdży. Analizy wykonywano po 1, 30, 60 i 75 dniach przechowywania serów.
Nie stwierdzono wpływu grubości folii i składu modyfi kowanej atmosfery na liczbę bakterii
z grupy coli oraz pleśni i drożdży. Pod względem jakości organoleptycznej najlepiej
oceniono sery zapakowane w atmosferze modyfi kowanej 70% CO2 i 30% N2 przy zastosowaniu
folii górnej o grubości 97 μm i dolnej o grubości 350 μm.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Fenologiczne zroznicowanie traw waznym kryterium ich wartosci uzytkowej

Z dwuletnich badań nad wczesnością 15 odmian kupkówki pospolitej, 6 - kostrzewy łąkowej, 4-kostrzewy trzcinowej, 6 - tymotki łąkowej i 9 życicy trwalej wynika, że wyraźniejsze zróżnicowanie fenologiczne odmian w obrębie gatunku występuje tylko u kupkówki pospolitej, mniejsze u kostrzewy trzcinowej i życicy trwałej a znikome u kostrzewy łąkowej i tymotki łąkowej. Nawet w przypadku gatunków o większym zróżnicowaniu nie są to różnice na tyle istotne by można ten parametr skutecznie wykorzystać do układania mieszanek pastwiskowych lub łąkowych istotnie zróżnicowanych terminem osiągania kolejnych faz rozwojowych.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Uprawa i użytkowanie Trifolium ambiguum Bieb.

W doświadczeniu mikropoletkowym, w pierwszym roku pełnego użytkowania, porównywano plonowanie i skład mineralny koniczyny Trifolium ambiguum Bieb., lucerny (odmiana wielolistkowa) oraz ich mieszanek z trawami (stokłosa bezostna, kupkówka pospolita, mozga trzcinowata). Plony Trifolium ambiguum były o 48% niższe od lucerny i o 51-62% niższe od badanych gatunków traw. Plony mieszanek z udziałem koniczyny stanowiły 64-69% plonu odpowiednich mieszanek z udziałem lucerny. Skład mineralny Trifolium ambiguum i lucerny był podobny. Mimo, że udział koniczyny w mieszankach był niewielki, to poprawiał jakość paszy poprzez zmianę stosunków ilościowych Ca:P i K:(Ca+Mg).

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Ocena wiazania azotu przez koniczyne biala w siewach jednogatunkowych i mieszankach z zycica trwala

Koniczyna biała w mieszankach z życicą trwałą dostarczała około 240-250 kg azotu na hektar przy braku nawożenia azotowego i 190-220 kg przy nawożeniu azotowym dawką 120 kg/ha, natomiast w siewach jednogatunkowych w zakresie wszystkich poziomów nawożenia od około 360 do 410 kg tego składnika na hektar. Uwzględniając ilość koniczyny białej w mieszankach nie nawożonych, 1% tego gatunku wnosił na hektar od 4,1 do 4,8 kg azotu a przy nawożeniu 120 kg N/ha - od 5,6 do 6,1 kg azotu na hektar. W jednogatunkowych zasiewach koniczyny białej wiązanie azotu przy wszystkich poziomach nawożenia było wyrównane i wynosiło od 5,1 do 5,9 kg azotu na hektar.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo