rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Partie polityczne w Polsce wobec projektu budowy terminalu regazyfikacyjnego nad Morzem Bałtyckim w latach 2001–2011

Uzależnienie Polski od dostaw gazu ziemnego z Federacji Rosyjskiej było w zróżnicowany sposób oceniane przez polskie ugrupowania polityczne. Politycy zarówno partii prawicowych, centrowych, jak i lewicowych proponowali różne rozwiązania, które nakierowane były na dywersyfikację źródeł i kierunków dostaw gazu ziemnego do Polski. Celem artykułu była zatem analiza myśli politycznej polskich ugrupowań politycznych na temat budowy terminalu regazyfikacyjnego nad Morzem Bałtyckim w latach 2001–2011 (tego typu infrastruktura powstała w 2015 r.). Zakres przedmiotowy obejmuje myśl polityczną, natomiast w sensie rzeczowym praca dotyczy poglądów przedstawicieli poszczególnych partii politycznych na kwestię importu gazu ziemnego do Polski. W pracy została wykorzystana metoda analizy źródeł oraz zastosowano techniki badawcze w postaci analizy treści oraz komparatystyczną. W artykule podzielono partie polityczne na dwie grupy – zwolenników oraz przeciwników powstania tego typu infrastruktury. Zwolennicy budowy terminalu (PiS, LPR, PO, Samoobrona) wskazywali na potrzebę kompleksowego zapewnienia bezpieczeństwa energetycznego Polski, w tym poprzez budowę terminalu LNG, natomiast przeciwnicy (PSL i SLD) podważali ekonomiczny aspekt budowy terminalu.

Czasopismo: Rocznik Bezpieczeństwa Międzynarodowego
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji, nauki o bezpieczeństwie
Ruch „Supraciu” a rządy Aleksandra Łukaszenki  – charakterystyka i metody działania

W artykule przedstawiono metody oddziaływania poszczególnych grup rewolucyjnego ruchu „Supraciu” na Białorusi. Przedmiotem badań jest weryfikacja celów działania ruchu „Supraciu” jako ugrupowania opozycyjnego wobec białoruskiego reżimu i określenie jego statusu w strukturze organizacji narodowowyzwoleńczych. Zasadniczą metodą badawczą jest analiza materiałów z różnych mediów, w tym społecznościowych. Celem niniejszej pracy jest ocena skuteczności działań tych ugrupowań. Przyjętą tezą wyjściową jest stwierdzenie, że ruch „Supraciu” jest ruchem narodowowyzwoleńczym, który posługuje się terrorem dla osłabienia dyktatorskiego reżimu Aleksandra Łukaszenki. Kierując się tym założeniem zaprezentowano metody i efektywność grup – członków ruchu „Supraciu” oraz dokonano oceny perspektywy rozwoju tego ruchu na Białorusi.

Czasopismo: Rocznik Bezpieczeństwa Międzynarodowego
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji
Konflikt zbrojny na Ukrainie  w kontekście rosyjskiej koncepcji wojny nowej generacji

Przedmiotem badań, których rezultaty przedstawiono w niniejszym artykule, był konflikt zbrojny trwający obecnie na Ukrainie, który rozpoczął się 24 lutego 2022 r. Celem badań było przeprowadzenie analizy przebiegu działań wojennych i zidentyfikowanie przyczyn oraz konsekwencji rosyjskich niepowodzeń. Artykuł próbuje odpowiedzieć na pytania: Jak rosyjskie działania przedstawiają się w kontekście koncepcji wojny nowej generacji? Jakie Rosja popełniła błędy i jakie były ich konsekwencje? Jakie czynniki zadecydowały o niepowodzeniu pierwszej fazy rosyjskiej operacji? W toku prowadzonych badań ustalono, że Rosjanie nie wykorzystali w pełni potencjału koncepcji wojny nowej generacji. Dowiedziono, że rosyjska operacja w Ukrainie została przeprowadzona niezgodnie z kanonami sztuki wojennej. Oceniono, że istniał zespół kluczowych czynników, które miały decydujący wpływ na niepowodzenie pierwszej fazy rosyjskiej operacji, w odniesieniu do jej celów strategicznych, jakie nakreślono w lutym 2022 r. Wykazano, że pierwszym z nich był krytyczny błąd polegający na niewłaściwym oszacowaniu potencjału przeciwnika przy jednoczesnym przecenieniu potencjału wojsk własnych. Wykazano, że w toku realizacji Państwowego Programu Uzbrojenia 2020 błędnie alokowano środki finansowe. Ponadto udowodniono, że za faktyczny, odmienny od propagandowego, ogólny stan Sił Zbrojnych Federacji Rosyjskiej odpowiada korupcja i marnotrawstwo, leżące u podstaw istniejącego de facto w Rosji autokratycznego systemu władzy. W artykule zastosowano metodę analizy krytycznej, której poddano dostępny materiał źródłowy (artykuły, raporty, monografie) i metodę analizy historycznej umożliwiającą przeanalizowanie ewolucji rosyjskiej koncepcji wojny nowej generacji, metody indukcji, dedukcji i syntezy, która w odniesieniu do poruszanej tematyki pozwoliła na sformułowanie wniosków końcowych. Istotną trudnością w procesie badawczym była kwestia wykorzystania źródeł rosyjskich w sytuacji, gdy w czasopismach branżowych i innych dostępnych źródłach, zamieszczane są artykuły mające wyraźny charakter propagandowy, przez co ich wartość merytoryczna jest niewielka. W związku z powyższym w artykule zrezygnowano z przytaczania źródeł rosyjskich.

Czasopismo: Rocznik Bezpieczeństwa Międzynarodowego
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji
Aktywność w zakresie prewencji i deradykalizacji kontrterrorystycznej (CT/PCVE) w latach 2005–2020 w Belgii, Francji, Hiszpanii i Niderlandach

Głównym celem artykułu jest nakreślenie, zaprezentowanie i zanalizowanie okoliczności powstawania „miękkich” działań antyterrorystycznych w postaci tzw. działań mających na celu prewencję brutalnego ekstremizmu, w porównaniu z bardziej tradycyjnymi „twardymi” działaniami kontrterrorystycznymi w czterech krajach europejskich: Belgii, Francji, Hiszpanii i Niderlandach w latach 2005–2020. Podczas gdy działania kontrterrorystyczne biorą na cel spiski terrorystyczne, działania prewencyjne starają się zapobiec postawom ekstremistycznym zanim dojdzie do aktów przemocy. W artykule dzięki porównaniu lokalnych specyfik wskazane są różnice i nieliczne podobieństwa programów zwalczania przemocy politycznej w czterech krajach UE. Każde z wybranych państw rozwinęło szereg środków i metod przeciwdziałania zagrożeniu terrorystycznemu: Belgia i Francja szczególnie do okresu 2015–2017 preferowały twarde podejście kontrterrorystyczne, natomiast Hiszpania i zwłaszcza Niderlandy rozwinęły bardziej szerokie i wyrafinowane podejście oparte na aktywności prewencyjnej.

Czasopismo: Rocznik Bezpieczeństwa Międzynarodowego
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji, nauki o bezpieczeństwie
Polski system kierowania i dowodzenia armią – aspekty polityczne i prawne

W ostatnich latach obserwowane były zmiany w zakresie kierowania i dowodzenia Siłami Zbrojnymi Rzeczypospolitej Polskiej. Celem niniejszego artykułu jest wyjaśnienie istoty przeobrażeń w systemie kierowania i dowodzenia Siłami Zbrojnymi RP, które weszły w życie w 2014 r. i tych najnowszych, których pierwszy etap został wdrożony w 2018 r. Istota przekształceń w systemie kierowania i dowodzenia Siłami Zbrojnymi RP została przedstawiona za pomocą metod badawczych takich jak: synteza, analiza retrospektywna, metoda porównawcza, wnioskowanie i uogólnienie. Ponadto, z analizy autorki wynika, iż siły zbrojne odgrywają szczególną rolę w systemie politycznym, a ich kształt jest w znacznej mierze determinowany przez preferencje aktorów politycznych, piastujących aktualnie władzę państwową. Podjęcie tej problematyki przez pryzmat aspektów prawnych i politycznych pozwala zrozumieć istotę systemu kierowania i dowodzenia armią i jego przeobrażeń w ostatnich latach.

Czasopismo: Rocznik Bezpieczeństwa Międzynarodowego
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji, nauki o bezpieczeństwie
Ewolucja polsko-niemieckiej współpracy wojskowej w latach 1991–2021

W artykule przedstawiono znaczenie polsko-niemieckiej współpracy wojskowej dla umacniania bezpieczeństwa Rzeczypospolitej Polskiej po 1991 r. oraz budowy nowej architektury bezpieczeństwa w Europie. Autor wydzielił i opisał 7 faz współpracy między Siłami Zbrojnymi RP i Bundeswehrą w latach 1991–2021. W tym okresie polsko-niemiecka współpraca wojskowa była prowadzona w formule dwu- i wielostronnej poprzez: wymianę informacji, oficjalne wizyty i spotkania robocze na wszystkich szczeblach, szkolenie i wymianę kadr, kontakty przygraniczne, wspólne ćwiczenia różnych rodzajów wojsk, kooperację w zakresie techniki i uzbrojenia. Władze Niemiec popierały starania Polski o przyjęcie do NATO i UE, także poprzez współpracę trójstronną Polska-Niemcy-Francja oraz Polska-Niemcy-Dania. Na początku XXI wieku Polska otrzymała z zasobów Bundeswehry 128 czołgów Leopard 2A oraz 23 samoloty MIG-29. Na stan stosunków polsko-niemieckich miały wpływ przewartościowania w relacjach transatlantyckich i europejskich po 11 września 2001 r. Duże znaczenia miała tu ponadto zmiana rządów w Polsce w 2005 i 2015 r. Obecnie mamy do czynienia ze stabilnym partnerstwem polsko-niemieckim w ramach NATO i UE. Nadal jednakże zachowana jest asymetria tego partnerstwa.

Czasopismo: Rocznik Bezpieczeństwa Międzynarodowego
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji, nauki o bezpieczeństwie
Geopolityka jako paradygmat stosunków międzynarodowych.  Perspektywy rozwoju

Artykuł stanowi próbę sportretowania paradygmatu geopolitycznego w celu zdefiniowania jego roli we współczesnym dyskursie nad stosunkami międzynarodowymi. Temat wydaje się ważny, ponieważ od około 30 lat mamy do czynienia z powrotem geopolityki do debaty naukowej, eksperckiej, politycznej, medialnej i obywatelskiej. Dzieje się to zarówno w Polsce, jak i w dyskursie światowym. Tekst ukazuje genezę refleksji geopolitycznej oraz omawia główne jej nurty: geopolitykę klasyczną, geopolitykę krytyczną oraz geoekonomię. Autor stara się ocenić kondycję współczesnej geopolityki jako paradygmatu stosunków międzynarodowych i określić płaszczyzny integracji tej dziedziny wiedzy w Polsce.

Czasopismo: Rocznik Bezpieczeństwa Międzynarodowego
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji, nauki o bezpieczeństwie
Polityka równouprawnienia w relacjach UE-Afryka. Wybrane aspekty

Konsekwencje negocjacji prowadzonych na linii UE-Afryka stanowią ważne determinanty kształtowania stosunków gospodarczych, politycznych i społecznych w nadchodzących latach i dlatego zasługują na szczególną uwagę. Wyniki tej dyskusji będą również kluczowe dla statusu kobiet i agendy równouprawnienia, zwłaszcza w kontekście odbudowy po pandemii COVID-19. W związku z powyższym, podstawowym celem artykułu jest omówienie obszarów współpracy między UE a Afryką, istotnych dla inicjatyw równouprawnienia podejmowanych podczas trwających negocjacji. W pierwszej części zarysowano kontekst historyczny rozwoju agendy równouprawnienia w relacjach euro-afrykańskich. Następnie zaprezentowano współczesne instytucjonalno-prawne ramy partnerstwa na linii UE-Afryka istotne dla polityk równościowych. W trzeciej części przedstawiono rozważania odnośnie pozycji agendy równouprawnienia w trwających negocjacjach. Stwierdzono, że agenda równouprawnienia nie jest ideą nową i że w przeszłości stanowiła część partnerstwa na linii UE-Afryka. Zauważono także, że kwestia praw kobiet ewoluowała na przestrzeni lat – od marginalnej do konstytutywnej oraz od wąskiej do szerokiej. Wykazano, że UE i UA prezentują odmienne podejście do kwestii równouprawnienia. Zaobserwowano także, że odmienne interpretacje roli i znaczenia agendy równouprawnienia stanowią kontynuację trendów widocznych w przeszłości i są przykładem rozbieżności na linii UE-UA. Artykuł został przygotowany w oparciu o krytyczną analizę źródeł zastanych, tj. literatury przedmiotu, prasy oraz informacji publikowanych przez UE i UA i analizę treści, tj. wypowiedzi polityków oraz oficjalnych dokumentów.

Czasopismo: Rocznik Bezpieczeństwa Międzynarodowego
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji, nauki o bezpieczeństwie
Strukturalne zmiany na rynku ropy naftowej w Stanach Zjednoczonych

Rewolucja łupkowa, która umownie rozpoczęła się w 2008 roku, spowodowała strukturalne zmiany w sektorze naftowym w Stanach Zjednoczonych. Dlatego celem artykułu jest próba identyfikacji najważniejszych czynników wpływających na rozwój niekonwencjonalnej ropy naftowej w USA. Ponadto autor bada zmiany do jakich doszło w wolumenie amerykańskiej produkcji surowca. Zniesienie ograniczeń eksportowych doprowadziły bowiem do zmniejszenia wielkości importowanej ropy naftowej z zagranicy oraz do istotnego zwiększenia wolumenu eksportowanych produktów ropopochodnych. W konsekwencji tych przekształceń Stany Zjednoczone pod koniec 2019 roku stały się eksporterem netto surowca, co znalazło swoje odzwierciedlenie w strukturze międzynarodowego handlu ropą naftową. W ostatniej części artykułu opisany został najnowszy szok popytowo-podażowy dotyczący pandemii COVID-19, który spowolnił rozwój rewolucji łupkowej w Stanach Zjednoczonych. Zmniejszenie liczby zachorowań skłoniło rząd USA do częściowego odblokowania działalności gospodarczej, jednak popyt na produkty naftowe, w tym głównie na paliwo lotnicze, wciąż kształtuje się poniżej poziomów sprzed pandemii. Najbliższe miesiące pokażą, w jakim kierunku podąży dalszy rozwój rewolucji łupkowej w USA. Będzie to w dużym stopniu uzależnione od potencjalnego rozwoju kolejnej fali koronawirusa.

Czasopismo: Rocznik Bezpieczeństwa Międzynarodowego
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji, nauki o bezpieczeństwie
Obszary handlowej i inwestycyjnej współpracy Polski i Republiki Korei Południowej. Stan obecny i perspektywy

Głównym celem artykułu jest próba zdefiniowania roli Republiki Korei w polityce zagranicznej i gospodarczej Polski, w tym stanu i perspektyw współpracy handlowej i inwestycyjnej. Na tej podstawie przyjęto dwie hipotezy badawcze. Po pierwsze, polscy decydenci zaczynają dostrzegać znaczenie Republiki Korei i wyznaczają konkretne ramy dla realizowanej względem niej polityki, której celem ma być aktywizacja i zwiększenie wymiany handlowej, otwarcie nowych rynków zbytu oraz współpraca w zakresie pozyskiwania i rozwoju nowych technologii. Po drugie, w obszarze współpracy gospodarczej Polska uwypukla potencjał rynkowy w zakresie innowacji, badań i rozwoju, szczególnie w odniesieniu do nowych technologii. Platformą współpracy pozostają wzajemne inwestycje w takich sektorach jak przemysł elektroniczny, elektromobilność, infrastruktura transportowa (w tym lotnicza, kolejowa i stoczniowa), przemysł jądrowy, przemysł militarny. Zwraca również uwagę na przemysł farmaceutyczny, kosmetyczny, spożywczy oraz gier komputerowych. Obok wspomnianych wyżej zagadnień, wartością artykułu jest identyfikacja wyzwań z jakimi muszą się zmagać polscy przedsiębiorcy w zetknięciu z rynkiem koreańskim. Podkreślono przede wszystkim brak rozpoznawalnych marek produktów jednoznacznie kojarzących się z Polską, braki kadrowe (szczególnie w odniesieniu do kwalifikacji językowych i kompetencji kulturowych), odległość geograficzna, wysokie koszty prowadzenia działalności gospodarczej, niechęć lub brak kapitałowych możliwości do ponoszenia długotrwałych kosztów związanych z promocją produktu. W warstwie metodologicznej w artykule posłużono się metodą analityczno-porównawczą. Problem badawczy został rozwiązany w oparciu o źródła pierwotne. Za podstawę posłużyły oficjalne dokumenty rządowe dostępne na stronach Ministerstwa Spraw Zagranicznych RP.

Czasopismo: Rocznik Bezpieczeństwa Międzynarodowego
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji
Chińskie inwestycje w regionie Bałkanów Zachodnich. Szansa czy zagrożenie?

Od niemal dekady odnotowywany jest wzrost inwestycji Chińskiej Republiki Ludowej w regionie Bałkanów Zachodnich. Kapitał pochodzący z Państwa Środka wpływa bezpośrednio na rozwój m.in. infrastruktury transportowej czy sektora energetycznego. Chińskie inwestycje w obrębie państw byłej Jugosławii zdaniem autorów są strategicznymi elementami polityki zagranicznej Chińskiej Republiki Ludowej, które wpisują się w realizację zainicjowanego w 2013 r. przedsięwzięcia pod nazwą One Belt One Road. W treści artykułu wskazane zostały deklarowane cele oraz struktura chińskich inwestycji bezpośrednich. Ponadto określono wpływ działalności Chińskiej Republiki Ludowej na gospodarkę oraz procesy polityczne w tamtejszym regionie. Zdaniem autorów chińskie inwestycje są elementem oddziaływania w ramach sharp power, którego nadrzędnym celem jest uzależnienie państw bałkańskich od chińskiego kapitału, co jednocześnie osłabi wpływy pozostałych światowych mocarstw w tamtym regionie. Celem weryfikacji hipotez oraz odpowiedzi na pytania badawcze autorzy skorzystali z takich narzędzi metodologicznych jak analiza treści, analiza systemowa czy analiza krytyczna.

Czasopismo: Rocznik Bezpieczeństwa Międzynarodowego
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji, nauki o bezpieczeństwie
Kompetencje kulturowe w siłach zbrojnych państw NATO w XXI wieku. Stan badań

Temat kultury oraz ochrony dziedzictwa w kontekście misji wojskowych w edukacji oficerów wojsk sojuszniczych to temat sięgający starożytności, natomiast na przełomie XX i XXI wieku, w związku przede wszystkim z operacjami w Iraku i Afganistanie, zainteresowanie tą problematyką wzrosło. Waga poznania kultury przeciwnika w celu osiągnięcia sukcesu w prowadzonych działaniach wojskowych podkreślana jest w studiach strategicznych. Wychodząc naprzeciw nowym wyzwaniom armia amerykańska stworzyła tzw. Human Terrain System, które polegały na współpracy m.in. antropologów kulturowych z wojskiem. Celem artykułu jest charakterystyka dotychczasowego stanu badań z zakresu kompetencji kulturowych w wojsku, usystematyzowanie tematyki na gruncie polskich studiów z zakresu nauk o bezpieczeństwie. Pojawia się pojęcie kompetencji kulturowych, ukształtowane na gruncie psychologii, oznaczające problemy z adaptacją weteranów wojennych do środowiska cywilnego, ale również oddające problem współczesnych konfliktów zbrojnych i związanych z nimi styku odmiennych kultur. Badania do niniejszego artykułu zostały oparte przede wszystkim na analizie literatury przedmiotu przy pomocy przeglądu statystycznego. Pozwoliło to autorce na opracowanie systematyki i wykazanie kierunku implementacji wyników badań do praktyki i organizacji wojskowej, ukazanie zmian, jakie zachodziły w badanym temacie na przełomie XX i XXI wieku z podkreśleniem różnic między nauką zachodnią a nauką polską, wykazując fragmentaryczność i przyczynkarskość tej ostatniej. Natomiast niezależnie od nauki – polskiej czy zachodniej - pozostają zauważalne braki w badaniach i opracowaniach mających praktyczny wymiar w budowaniu programów z zakresu kompetencji kulturowych. Omówione publikacje nie wyczerpują tematu kompetencji kulturowych. Można nawet powiedzieć, że zakres znaczeniowy i kompetencyjny dopiero jest budowany.

Czasopismo: Rocznik Bezpieczeństwa Międzynarodowego
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji, nauki o bezpieczeństwie
Polityka cyberbezpieczeństwa Unii Europejskiej na początku trzeciej dekady XXI wieku

Charakter polityki cyberbezpieczeństwa UE zmienił się pod wpływem ewolucji katalogu współczesnych zagrożeń. W związku z tym aktywność Unii Europejskiej w obszarze cyberbezpieczeństwa w ciągu ostatnich lat zaczęła wykraczać poza aspekty stricte gospodarcze i ekonomiczne, obejmując także sferę obronności. Instytucje unijne zaangażowały się w budowę bezpiecznej cyberprzestrzeni, zarówno na obszarze europejskim, jak i w ramach globalnej współpracy na rzecz cyberbezpieczeństwa. Przedmiotem badań niniejszego artykułu jest bieżąca polityka cyberbezpieczeństwa UE – jej wyznaczniki oraz charakter. Autor postawił sobie za cel wyjaśnienie przyczyn zaangażowania instytucji i organów unijnych w politykę cyberbezpieczeństwa w ciągu ostatnich pięciu lat: kompetencje Unii w dziedzinie cyberbezpieczeństwa, rozwój rynku cyfrowego i jego znaczenie dla unijnej gospodarki niskoemisyjnej oraz unijne aspiracje do rozszerzania ram wspólnej polityki bezpieczeństwa i obrony o aspekty cyberobrony. Drugim celem artykułu było nakreślenie kształtu polityki cyberbezpieczeństwa UE. Analizie poddane zostały możliwości kreowania przez UE cyberpolityki po wejściu w życie traktatu zmieniającego z Lizbony, priorytety UE w zakresie wzrostu gospodarczego w nawiązaniu do bezpiecznej cyberprzestrzeni, powiązanie aspektów cyberbezpieczeństwa z tzw. Europejskim Zielonym Ładem oraz problematyka cyberobrony w ramach wspólnej polityki bezpieczeństwa i obrony. Do realizacji w/w celów autor zastosował głównie metody jakościowe: analizę instytucjonalno-prawną, metodę śledzenia procesu oraz metodę decyzyjną.

Czasopismo: Rocznik Bezpieczeństwa Międzynarodowego
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji
Przemyt środków odurzających i substancji psychotropowych w przesyłkach skonteneryzowanych do portów morskich Unii Europejskiej na przykładzie kokainy

Celem artykułu jest zbadanie zjawiska współczesnych metod przemytu środków odurzających i substancji psychotropowych do Unii Europejskiej na przykładzie kokainy z wykorzystaniem morskich przesyłek skonteneryzowanych, ze szczególnym zwróceniem uwagi na metody typu rip-on/rip-off, która odgrywa kluczową rolę w transporcie kokainy z państw Ameryki Łacińskiej. Autor wykorzystał materiały i opracowania pozyskane w trakcie współpracy ze służbami zwalczającymi przestępczość narkotykową w największych portach morskich UE, takich jak: Rotterdam (Królestwo Niderlandów), Antwerpia (Belgia), Hawr (Francja) oraz Hamburg (Niemcy) w latach 2019–2020. Artykuł odpowiada na problem badawczy zawarty w pytaniu, jakie prawidłowości decydują o tym, że przesyłki skonteneryzowane i metoda przemytu rip-on/rip-off w transporcie morskim są najczęściej wykorzystywane przez międzynarodowe grupy przestępcze w aspekcie przemytu środków i substancji odurzających do portów morskich Unii Europejskiej. W artykule wykorzystano metodę analizy krytycznej (opracowań, raportów, artykułów naukowych, literatury przedmiotu oraz  materiałów ze spotkań w ramach projektu UE Customs 2020). Autor przedstawia trzy główne tezy, które w jego ocenie przyczyniają się do wyboru tej metody: niskie koszty transportu przesyłek skonteneryzowanych, masowość, łatwość dostępu, niewielki odsetek szczegółowo przeprowadzanych kontroli podejmowanych przez służby graniczne, niedostateczne zabezpieczenie infrastruktury portowej w Ameryce Łacińskiej, ogólny dostęp do plomb spedycyjnych oraz łatwość ich sfałszowania. Artykuł jest uzupełnieniem literatury przedmiotu w kwestii sposobów przemytu środków odurzających do Unii Europejskiej.

Czasopismo: Rocznik Bezpieczeństwa Międzynarodowego
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji, nauki o bezpieczeństwie