rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Właściwości autoklawizowanego betonu komórkowego w świetle wymagań Dyrektywy energetycznej (EPBD)

W artykule opisano obecne wymagania Dyrektywy energetycznej (EPBD), które dotyczą charakterystyki energetycznej budynków oraz przedstawiono stan jej implementacji w wybranych państwach Unii Europejskiej. Zwrócono szczególną uwagę na technologię betonu komórkowego oraz jego właściwości, które doskonale wpisują się w wymagania Dyrektywy EPBD.

Czasopismo: Prace Instytutu Ceramiki i Materiałów Budowlanych
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Odporność na korozję siarczanową zapraw wykonanych z nowych rodzajów cementów trójskładnikowych CEM II/C i CEM VI

W artykule przeanalizowano odporność na korozję siarczanową nowych rodzajów cementów wieloskładnikowych, będących przedmiotem prac normalizacyjnych, dotyczących nowelizacji normy cementowej EN 197-1. Badane cementy trójskładnikowe zawierały popiół lotny krzemionkowy V, granulowany żużel wielkopiecowy S i/lub zmielony wapień LL. Badania przeprowadzono na zaprawach wykonanych z 4 rodzajów zaproponowanych cementów. Wykazały one, że cementy, w których składzie znajdowała się mieszanina wapienia i popiołu lotnego krzemionkowego nie są odporne na korozję siarczanową, natomiast zastąpienie jednego z tych składników odpowiednią ilością zmielonego granulowanego żużla wielkopiecowego wpłynęło korzystnie na odporność korozyjną badanych mieszanek cementowych.

Czasopismo: Prace Instytutu Ceramiki i Materiałów Budowlanych
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Porównawcze oznaczanie modułu Younga wyrobów szamotowych metodami dynamicznymi i metodą statyczną

W ramach pracy wyznaczono i porównano wartości modułu sprężystości podłużnej wyrobu szamotowego, wyznaczonego trzema metodami: statyczną przy ściskaniu oraz dwoma dynamicznymi – rezonansową i ultradźwiękową. Najniższe wartości mierzonych modułów uzyskano metodą statyczną, najwyższe dynamiczną – ultradźwiękową. Wyniki uzyskane metodą rezonansową były o kilka do kilkunastu procent wyższe od tych otrzymanych metodą statyczną, a metodą ultradźwiękową były wyższe o 30%. Omówiono różnice w uzyskanych wynikach, wskazując ich przyczyny. Dyskusję na ten temat oparto na rozważaniach teoretycznych i doniesieniach literaturowych.

Czasopismo: Prace Instytutu Ceramiki i Materiałów Budowlanych
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Zagospodarowanie zanieczyszczonych gliną frakcji wapieni z zakładów produkcji kruszyw łamanych

W zakładach produkcji kruszyw łamanych z wapieni, w wyniku procesu przeróbki, powstaje pewna część produktów zawierających znaczne ilości zanieczyszczeń gliniastych. Z uwagi na ograniczone możliwości zagospodarowania tych wapieni gromadzone są one na składowiskach. Ilość i charakterystyka zanieczyszczonych frakcji jest bardzo zróżnicowana i zależy od rodzaju eksploatowanego złoża, rodzaju produktów końcowych i stosowanej technologii przeróbki. W artykule podano charakterystykę zanieczyszczonych drobnych frakcji wapieni powstających w wybranych zakładach produkcji kruszyw. Badano ich skład chemiczny, skład ziarnowy i inne właściwości fizyczne. W oparciu o uzyskane wyniki badań wskazano na możliwości ich zagospodarowania. Odpowiednio dobrana technologia przeróbki i przyjęty profil produkcji, dostosowany do warunków panujących w danej kopalni, umożliwia optymalne wykorzystanie eksploatowanej skały.

Czasopismo: Prace Instytutu Ceramiki i Materiałów Budowlanych
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Aspekty prawne przetwarzania komunalnych osadów ściekowych do biowęgla w ujęciu ustawodawstwa polskiego

W artykule przedstawiono efekty rozważań dotyczące aktualnego stanu prawa krajowego w zakresie możliwości przekształcania komunalnych osadów ściekowych w procesie pirolizy do biowęgla. W ramach tych rozważań podjęto próbę udzielenia odpowiedzi na fundamentalne pytania: Czy jest prawnie dopuszczalne stosowanie procesu pirolizy do przekształcania osadów do biowęgla i jaki ewentualnie status prawny posiadałby powstały materiał? Jakie wnioski na przyszłość powinny determinować ustawodawcę w obliczu obiecujących rezultatów przeprowadzanych doświadczeń i prac badawczych? W rozważaniach uwzględniono również komentarze i pytania przedstawicieli nauki i przemysłu na temat możliwości przetwarzania osadów ściekowych do biowęgla, które padły w dyskusji podczas konferencji naukowej „Biowęgiel w Polsce – nauka, technologia, biznes” (29–30.05.2016, Serock, Polska).

Czasopismo: Prace Instytutu Ceramiki i Materiałów Budowlanych
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Porównanie metody radiowęglowej i selektywnego roztwarzania w oznaczaniu frakcji organicznej w paliwach alternatywnych

Kwestię monitorowania i raportowania w zakresie emisji gazów cieplarnianych reguluje Rozporządzenie Komisji (UE) nr 601/2012 z 21 czerwca 2012 r., toteż niezbędne jest, aby przemysł cementowy określał w sposób rzetelny całkowitą wartość emisji CO2. Głównymi źródłami emisji CO2 z przemysłu cementowego jest spalanie paliw alternatywnych oraz dekarbonizacja surowca. Określenie frakcji organicznej w paliwach alternatywnych pozwala zredukować część całkowitej emisji CO2 jako tzw. biogenny dwutlenek węgla. Referencyjna norma określająca zawartość składników odnawialnych PN-EN 15440:2011 dopuszcza wykorzystanie metody radiowęglowej lub selektywnego roztwarzania. W artykule przedstawiono wyniki oznaczenia zawartości surowców odnawialnych w paliwach alternatywnych, takich jak: PASi, PASr, oraz zużyte opony samochodowe wykorzystywane w piecach cementowych. Przeprowadzono również dyskusję porównawczą wykorzystania metod selektywnego roztwarzania i radiowęglowej do określenia zawartości frakcji organicznej.

Czasopismo: Prace Instytutu Ceramiki i Materiałów Budowlanych
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Klasy pielęgnacji betonu według PN-EN 13670:2011 – kryteria wyboru i wpływ na kształtowanie właściwości betonu

Świeży beton powinien być pielęgnowany tak, aby zminimalizować skurczliwość plastyczną oraz zapewnić odpowiednią wytrzymałość i trwałość strefy powierzchniowej. Prawidłowa pielęgnacja jest warunkiem koniecznym do zapewnienia trwałości betonu. Celem prowadzonych badań było określenie wpływu przyjętej, zgodnie z normą PN-EN 13670:2011, klasy pielęgnacji betonu na właściwości związane z jego przypowierzchniową strukturą.

Czasopismo: Prace Instytutu Ceramiki i Materiałów Budowlanych
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Wpływ granulowanego żużla wielkopiecowego na kształtowanie właściwości mechanicznych zaczynów geopolimerowych z popiołu krzemionkowego

Dostępna literatura badawcza na temat materiałów geopolimerowych przygotowanych z krzemionkowego popiołu lotnego poświęcona jest głównie zagadnieniom wiązania i kształtowania właściwości mechanicznych tychże materiałów w temperaturze wyższej niż 45°C. Stosowanie podwyższonej temperatury z praktycznego punktu widzenia, to jest zastosowania spoiw geopolimerowych in situ w warunkach budowlanych, jest pewną niedogodnością. Niniejszy artykuł poświęcono zagadnieniu wiązania zaczynów geopolimerowych w temperaturze 5°C oraz 25°C. Jako dodatek modyfikujący proces wiązania oraz właściwości wytrzymałościowe zaczynu geopolimerowego wykorzystano zmielony granulowany żużel wielkopiecowy (Granulated Blast Furnace Slog – GBFS) w ilości od 0 do 50% (w/w, względem popiołu lotnego). Dodanie żużla wielkopiecowego w ilości 15% (w/w) pozwala na otrzymanie zaczynu geopolimerowego, którego początek wiązania w temperaturze 5°C jest zbliżony do tego zmierzonego w temperaturze 25°C dla próbki niezawierającej GBFS. Analogiczny efekt obserwowany jest w przypadku wytrzymałości na ściskanie stwardniałych zaczynów geopolimerowych zmierzonej po 56 dniach. W temperaturze wyższej niż 5°C zaobserwowano spadek wytrzymałości materiału w dłuższych okresach przechowywania, jedynie w przypadku, w którym połowę spoiwa stanowił granulowany żużel wielkopiecowy. Wyniki badań zaczynów wiążących w temperaturze 5°C i 25°C porównano z tymi otrzymanymi dla zaczynów poddanych procesowi wygrzewania.

Czasopismo: Prace Instytutu Ceramiki i Materiałów Budowlanych
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Wpływ wykorzystania odpadów z procesów termicznych w zestawach surowcowych na ciepło tworzenia klinkieru portlandzkiego

Popioły lotne oraz żużel hutniczy, które zaliczane są do odpadów z procesów termicznych, mogą stanowić wartościowe składniki zestawu surowcowego do wytwarzania klinkieru portlandzkiego. W pracy wykonano badania termiczne (TG, DSC, EGA) zestawu surowcowego złożonego z naturalnych materiałów oraz zestawu surowcowego zawierającego odpady z procesów termicznych (popioły lotne wapienne, granulowany żużel wielkopiecowy oraz żużel konwertorowy). Wykorzystując dwie metody obliczeniowe, wyznaczono wartości ciepła klinkieryzacji badanych zestawów. Wykazano korzystny wpływ dodatku surowców wtórnych do zestawu surowcowego powodujący
obniżenie ciepła klinkieryzacji oraz redukcję emisji CO2.

Czasopismo: Prace Instytutu Ceramiki i Materiałów Budowlanych
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Procedura uzyskania dopuszczenia do obrotu handlowego kompostu z selektywnie zebranych odpadów biodegradowalnych jako środka wspomagającego uprawę roślin

W artykule przedstawiono akty prawne regulujące zasady uzyskania zezwolenia na wprowadzenie do obrotu handlowego nawozu ogranicznego lub środka wspomagającego uprawę roślin. Określono zakres badań niezbędnych do wykonania oraz opisano konieczne do uzyskania opinie uprawnionych instytucji. Przedstawiono również niezbędną dokumentację konieczną do skompletowania w celu złożenia odpowiedniego wniosku do Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Zaprezentowano przykładowy harmonogram rzeczowo-czasowy związany z procedurą uzyskania dopuszczenia do obrotu środka wspomagającego uprawę roślin polowych.

Czasopismo: Prace Instytutu Ceramiki i Materiałów Budowlanych
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Ocena zanieczyszczeń metali w pyłach PM10 i PM2,5 emitowanych z procesów przemysłowych sektora materiałów mineralnych

W artykule omówiono wymagania prawne dotyczące koncentracji pyłu PM10 i PM2,5 oraz metali ciężkich w powietrzu i w emisjach. Przedstawiono stan badań w zakresie identyfikacji wymienionych zanieczyszczeń z instalacji przemysłowych oraz w otoczeniu. Zaprezentowano metodykę otrzymywania próbek pyłów PM10 i PM2,5 emitowanych z procesów przemysłowych oraz analiz metali zawartych w tych pyłach. Omówiono wstępne rezultaty analiz metali dla pyłów PM10 i PM2,5 emitowanych z instalacji cementowych i wapienniczych. Stwierdzono najwyższe zanieczyszczenia dla Zn, Pb oraz Mn, przy czym generalnie zanieczyszczenia z procesu wypalania klinkieru są wyższe niż z wypalania wapna.

Czasopismo: Prace Instytutu Ceramiki i Materiałów Budowlanych
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Możliwości wykorzystania surowca odpadowego zawierającego SiC i Si w technologii materiałów ogniotrwałych

Zbadano podstawowe właściwości odpadu, który powstaje przy szlifowaniu płyt do ogniw fotowoltaicznych oraz sprawdzono możliwości jego wykorzystania jako dodatku do betonów ogniotrwałych. Oznaczono podstawowe właściwości betonów, takie jak: gęstość pozorna, porowatość otwarta, wytrzymałość na ściskanie i skurczliwość wypalania. Uzyskano wysoką wytrzymałość na ściskanie betonów zawierających odpadowy surowiec SiC/Si, po suszeniu powyżej 30 MPa, a po wypaleniu powyżej 80 MPa oraz niską
porowatość otwartą ok. 15% i skurczliwość wypalania. Wyniki badań wskazują, że zawiesina odpadowego surowca SiC/Si, po odpowiedniej obróbce termicznej, może stanowić atrakcyjny, aktywny składnik osnowy betonów ogniotrwałych wpływający na kształtowanie mikrostruktury betonu i osiągnięcie jego wysokich właściwości wytrzymałościowych.

Czasopismo: Prace Instytutu Ceramiki i Materiałów Budowlanych
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Metody instrumentalne w analizie materiałów zawierających węglik krzemu, azotek krzemu oraz tlenoazotki krzemu

W pracy zaprezentowano wyniki oznaczania zawartości węgla całkowitego oraz węgla wolnego w materiałach zawierających węglik krzemu, azotek krzemu i tlenoazotki krzemu. Otrzymane zawartości C wykorzystywano do oznaczenia zawartości SiC w badanych materiałach. Prezentowana metoda oznaczania SiC jest dużo szybsza od klasycznych metod analitycznych. Otrzymane wartości stężenia SiC porównywano z danymi z certyfikatów oraz z wynikami otrzymanymi metodą klasyczną. Poprawność stosowanej metody oznaczania zawartości SiC została potwierdzona. W celu oznaczenia zawartości pierwiastków cięższych od fluoru zastosowano metodę fluorescencji rentgenowskiej. Przedstawiono wyniki uzyskane dla certyfikowanych materiałów odniesienia.

Czasopismo: Prace Instytutu Ceramiki i Materiałów Budowlanych
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Biowęgiel jako sorbent do redukcji rtęci z gazów odlotowych

W pracy przedstawiono wyniki badań nad efektywnością redukcji rtęci przy wykorzystaniu biowęgla z biomasy, uzyskanego w wyniku niskotemperaturowej pirolizy. Badania przeprowadzono na gazach odlotowych instalacji wypalania klinkieru pracującej w technologii metody suchej. Zastosowanie metody iniekcji pyłu biowęgla do tych gazów (T = 140°C, CO2 = 12%, SO2 = O%, H2O = 4%) w ilości 8,6–9,6 g/m3n skutkuje zmniejszeniem koncentracji rtęci o ok. 40%.

Czasopismo: Prace Instytutu Ceramiki i Materiałów Budowlanych
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Immobilizacja metali ciężkich w zawiesinach twardniejących z popiołami z termicznego przekształcania komunalnych osadów ściekowych w świetle dynamicznych badań krótkoterminowych

Rosnąca liczba oczyszczalni ścieków komunalnych w Polsce, pożądanych z ekologicznego punktu widzenia, rodzi problem zagospodarowania rosnącej ilości osadów ściekowych. Metoda termicznego przekształcania osadów ściekowych, znacznie redukując objętość odpadu, powoduje wzrost koncentracji metali ciężkich w żużlu i popiołach – produktach końcowych procesu przekształcania. Z uwagi na specyficzne właściwości popiołu lotnego z termicznego przekształcania komunalnych osadów ściekowych (TPKOŚ), m.in. niską aktywność, wysoką wodożądność, wysoką zawartość fosforu i metali ciężkich, odpad ten jest trudny do szerszego zagospodarowania w przemyśle budowlanym. Poszukiwania metod utylizacji popiołu lotnego z TPKOŚ zaowocowały próbami wykorzystania go w zawiesinach twardniejących wykorzystywanych w budownictwie hydrotechnicznym, w realizacji przesłon przeciwfiltracyjnych. Ze względu na charakter pracy tego materiału w przesłonie (ekspozycja na przepływ filtracyjny wód gruntowych) jedną z kluczowych kwestii jest stopień związania w nim metali ciężkich.

Czasopismo: Prace Instytutu Ceramiki i Materiałów Budowlanych
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Adsorpcja jonów fluorkowych z roztworów wodnych na modyfikowanym chemicznie węglu aktywnym

W toku przeprowadzonych badań porównano właściwości adsorpcyjne dostępnego handlowo węgla aktywnego z węglem aktywnym poddanym modyfikacji chemicznej. Powierzchnia węgla aktywnego została zmodyfikowana tlenkiem manganu otrzymanym w wyniku reakcji redox. Odpowiednio dobrane parametry procesu modyfikacji skutkują zwiększeniem zdolności adsorpcyjnych względem jonów fluorkowych w porównaniu do potencjału adsorpcji charakteryzującego powierzchnię węgla niemodyfikowanego. Środowisko, w jakim zachodzi proces adsorpcji, pełni kluczową rolę w skuteczności adsorpcji fluorków na modyfikowanym węglu. Nowo powstałe materiały adsorpcyjne wykazywały wzrost zdolności adsorpcyjnych w porównaniu do węgla niemodyfikowanego w przypadku prowadzenia procesu adsorpcji w środowisku zasadowym.

Czasopismo: Prace Instytutu Ceramiki i Materiałów Budowlanych
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Badania wykorzystania niskotemperaturowej pirolizy do przetwarzania biomasy odpadowej na biowęgiel w instalacji testowej

W artykule opisano instalację testową do niskotemperaturowej pirolizy biomasy w Oleśnie, bazującą na niemieckiej technologii WSK Anlage GmbH. Wykonano na niej testy wytwarzania biowęgla z biomasy odpadowej, m.in. z obornika kurzego, słomy żytniej oraz komunalnych osadów ściekowych. W wyniku pirolizy uzyskano biowęgiel, olej pirolityczny oraz niewielkie ilości biogazu. Analizy fizykochemiczne uzyskanego biowęgla, wykonane zgodnie z zaleceniami EBC (European Biochar Certificate), wykazały ich przydatność energetyczną w przypadku osadów ściekowych i słomy oraz możliwość zastosowania jako polepszacza gleby lub do rekultywacji terenów leśnych w przypadku obornika kurzego i słomy. Przeprowadzono także ocenę ekonomiczną funkcjonowania instalacji wytwarzania biowęgla z obornika kurzego o wydajności biowęgla 420 ton/rok. Jak wynika z oceny, budowa przemysłowej instalacji niskotemperaturowej pirolizy biomasy odpadowej ma uzasadnienie finansowe tylko w przypadku uzyskania dotacji do danej inwestycji.

Czasopismo: Prace Instytutu Ceramiki i Materiałów Budowlanych
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Prace nad zmianą rozporządzenia w sprawie mechaniczno-biologicznego przetwarzania zmieszanych odpadów komunalnych

W artykule wskazano celowość wprowadzenia nowego rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie mechaniczno-biologicznego przetwarzania zmieszanych odpadów komunalnych. Przedstawiono zapisy projektu rozporządzenia z dnia 13 lutego 2014 r. oraz przeprowadzono analizę zmian, jakie niosą za sobą zapisy tego projektu w stosunku do obecnie obowiązującego aktu prawnego z dnia 11 września 2012 r. Opisano również efekty przeprowadzonych konsultacji społecznych, które będą skutkowały wprowadzeniem zmian w ostatecznej wersji rozporządzenia.

Czasopismo: Prace Instytutu Ceramiki i Materiałów Budowlanych
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Suszenie lekkich frakcji materiałów kawałkowych w doświadczalnej suszarce fluidalnej

W ramach prac statutowych Instytut Ceramiki i Materiałów Budowlanych podjęto próbę opracowania sposobu suszenia lekkich frakcji materiałów kawałkowych w złożu fluidalnym. Jako materiał do badań wykorzystano paliwa alternatywne, coraz szerzej stosowany substytut paliw konwencjonalnych. Wykorzystując doświadczenia z wcześniejszych badań zmodernizowano stanowisko, zmieniając kształt komory procesowej, co pozwoliło na zwiększenie prędkości gazów suszących. Na podstawie pomiarów parametrów pracy suszarki określono wskaźniki jakościowe procesu. Pomiar składu gazów odlotowych pozwolił na ocenę koncentracji zanieczyszczeń gazowych emitowanych z procesu. Wykorzystując formuły empiryczne dla warunków eksperymentu, obliczono wartości współczynników wymiany ciepła i masy. Dla badanego materiału nie stwierdzono zwiększonych poziomów emisji zanieczyszczeń gazowych suszarni. W związku z dużym zróżnicowaniem własności składników paliw alternatywnych stwierdzono, że wykorzystanie techniki fluidyzacji złoża może mieć ograniczone zastosowanie.

Czasopismo: Prace Instytutu Ceramiki i Materiałów Budowlanych
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Biodegradacja wielopierścieniowych węglowodorów aromatycznych (WWA) w procesie kompostowania komunalnych osadów ściekowych

Wielopierścieniowe węglowodory aromatyczne (WWA) należą do grupy toksycznych, mutagennych i kancerogennych związków organicznych występujących w osadach ściekowych. Obecnie jedną z najpowszechniejszych metod zagospodarowania osadów ściekowych jest ich składowanie. Jednak ograniczenia prawne dotyczące osadów ściekowych wymuszają stosowanie innych metod ich unieszkodliwiania. Jedną z bardziej interesujących metod jest kompostowanie. Proces ten powoduje higienizację i stabilizację osadu. Pod wpływem procesu kompostowania część organicznych mikrozanieczyszczeń, np. WWA, ulega biodegradacji. Powstały kompost może być wykorzystywany przyrodniczo, po spełnieniu odpowiednich wymagań dotyczących jego jakości. Projekt zmiany unijnej Dyrektywy 1986/278/EEC zakłada wprowadzenie ograniczeń dotyczących zawartości sumy 11 wielopierścieniowych węglowodorów aromatycznych w osadach ściekowych. W pracy przedstawiono wyniki badań stopnia degradacji tych związków w osadach poddanych dwóm różnym technologiom kompostowania.

Czasopismo: Prace Instytutu Ceramiki i Materiałów Budowlanych
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Zagospodarowanie komunalnych osadów ściekowych w województwie opolskim

W pracy scharakteryzowano gospodarkę komunalnymi osadami ściekowymi w województwie opolskim w 2010 r. Przedstawiono również sposoby postępowania z osadami wytworzonymi w oczyszczalniach ścieków i kierunki ich zagospodarowania. Głównym sposobem zagospodarowania komunalnych osadów ściekowych w województwie opolskim jest ich wykorzystanie w rolnictwie, składowanie oraz wykorzystanie do rekultywacji terenów. Dodatkowo zaprezentowano również prognozy dotyczące wytwarzania komunalnych osadów ściekowych w Polsce do 2022 r. Szacuje się znaczny przyrost ilości wytworzonych osadów ściekowych o ok. 100 tys. Mg suchej masy.

Czasopismo: Prace Instytutu Ceramiki i Materiałów Budowlanych
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Wpływ autoklawizacji na proces hydratacji na przykładzie autoklawizowanego betonu komórkowego

W ostatnich latach obserwuje się zaostrzanie wymagań cieplnych dla budynków, jak również wzrost świadomości ekologicznej konsumentów. To między innymi dlatego autoklawizowany beton komórkowy (ABK) jest najczęściej wybieranym elementem murowym w Polsce [1]. Od 1 stycznia 2017 r. maksymalny współczynnik przenikania ciepła Uc(max) dla ścian nie może być większy niż 0,23 W/m2K. Dzięki swojej porowatej strukturze, autoklawizowany beton komórkowy cechuje się dobrymi parametrami izolacyjności cieplnej, jest materiałem lekkim i praktycznym w obróbce, a jego produkcja jest procesem bezodpadowym. Uzyskanie wytrzymałości przy tak wysokiej porowatości nie byłoby możliwe bez zastosowania obróbki hydrotermalnej. O ile skład fazowy świeżej mieszanki betonu komórkowego nie odbiega znacząco od składu betonu dojrzewającego w warunkach naturalnych, to użycie nasyconej pary wodnej pod ciśnieniem powoduje powstawanie uwodnionych krzemianów wapnia o wyższym stopniu wykrystalizowania, takich jak: tobermoryt. Dzięki zastosowaniu przyspieszonej metody dojrzewania otrzymujemy materiał konstrukcyjny o niskiej gęstości, niskim współczynniku przewodzenia ciepła przy zachowaniu odpowiednich parametrów wytrzymałościowych. Niższa gęstość materiału oznacza, że możliwe jest przetransportowanie
większej ilości materiału przy jednoczesnej oszczędności energii w transporcie samochodowym.

Czasopismo: Prace Instytutu Ceramiki i Materiałów Budowlanych
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa