rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Rosyjskie dane satelitarne wobec współczesnych systemów komercyjnych

W artykule zaprezentowano analizy porównawcze wyników badań, przeprowadzonych w Zakładzie Fotogrametrii Instytutu Geodezji i Kartografii w ramach realizacji projektów badawczych finansowanych przez Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego w latach
2004-2007, których integralnym celem było dokonanie przeglądu współczesnego rynku danych satelitarnych oraz określenie zakresu ich wykorzystania w procesie generowania podstawowych produktów fotogrametrycznych. W obszarze zainteresowania badan znalazły sie rosyjskie oraz europejskie i amerykańskie satelitarne systemy komercyjne. W niniejszym artykule zamieszczono porównania techniczno-ekonomiczne procesów fotogrametrycznego przetwarzania danych stereoskopowych TK-350 oraz SPOT 4 w zakresie korekcji geometrycznej, generowania numerycznego modelu terenu oraz generowania ortoobrazów w skali 1:25000 i skalach mniejszych. Przytoczone w artykule analizy uwzględniające czynniki determinujące dokładność procesu ortorektyfikacji scen źródłowych potwierdzają, iż na korzyść dokładności ortoobrazów TK-350 przemawiają mniejsze błędy ich korekcji geometrycznej oraz mniejszy kat wychylenia sensora obrazującego. W artykule zamieszczono również wyniki analizy porównawczej wysokorozdzielczych systemów satelitarnych Resurs-DK oraz Ikonos-2 obejmującej aspekty techniczne oraz ekonomiczne towarzyszące procesowi generowania cyfrowych ortoobrazów w skali 1:10000. Uwzględniając wszystkie czynniki porównawcze stwierdzono, iż wyższe koszty pozyskania, zbliżone wyniki oraz czasochłonność opracowania fotogrametrycznego scen Ikonos w stosunku do scen Resurs-DK przemawiają za koniecznością zainteresowania sie nowymi rosyjskimi obrazami satelitarnymi oraz, że w miarę rozwoju systemu Resurs-DK zobrazowania te będą wyznacznikiem nowych standardów opracowań fotogrametrycznych.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Drzewa grafowe w analizach dostępności

Zbiory danych przestrzennych nie ograniczają się do grafiki mapy wektorowej. Stanowią zbiory prostych elementów geometrycznych i topologicznych. Są podstawą do określania złożonych obiektów. Złożony obiekt topologiczny można, przedstawić w formie grafu, zapisać w postaci algebraicznej i przetwarzać w celach analitycznych. W działaniach tych wykorzystuje się teorię grafów. Prezentowane zastosowanie to ocena dostępu z wybranych działek ewidencyjnych do obiektów użyteczności publicznej. Rozpatrywane obiekty mapy ewidencyjnej określono za pomocą elementów topologicznych i zapisano jako graf. Przetwarzając zapis algebraiczny grafu utworzono podgrafy w formie drzew. Ocena ich stanowi rozwiązanie przyjętego zadania analitycznego.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Wybrane aspekty integracji danych naziemnego i lotniczego skaningu laserowego

Od kilkunastu lat zauważalny jest duży postęp technik wizualizacyjnych. Coraz częściej trójwymiarowe modele pozyskane ze zdjęć lotniczych czy satelitarnych zastępowane są modelami wygenerowanymi na podstawie lotniczego skaningu laserowego (LSL). Najnowocześniejsze systemy skanujące mają możliwość pozyskania nawet kilkudziesięciu punktów na m2 oraz rejestracji wielokrotnego echa, co pozwala na odtworzenie powierzchni terenu wraz z jego pokryciem. Jednak dane z LSL charakteryzują się dokładnością kilkunastu cm, a także specyficznymi brakami w danych: brakiem informacji o przyziemiu (w większości systemów skanujących), często o elewacji, lub o obiektach przysłoniętych innymi, wyższymi obiektami. Zauważalne są również okluzje czy też brak danych „pod obiektem”. Z kolei naziemny skaning laserowy (NSL) pozwala na bardzo dokładne (1÷5 cm) pomiary wszystkich tych elementów, które nie są kompletne czy widoczne w danych z LSL (elewacja, skomplikowana struktura, wnętrze czy kształt budynku, mostu itp.). Pełny model 3D obiektu np. budynku jest możliwy do osiągnięcia tylko poprzez połączenie danych z obu systemów skanowania laserowego. W artykule przedstawiono wybrane aspekty i metody łączenia danych z lotniczego i naziemnego skaningu laserowego w celu wykonywania trójwymiarowych modeli miast na przykładzie danych pozyskanych skanerem lotniczym Lite Mapper Q680i oraz naziemnym skanerem ScanStation2. Przeanalizowano także metody doboru punktów wiążących chmury punktów w różnych układach współrzędnych (UTM – z lotniczego i w lokalnym – z naziemnego skaningu laserowego). Ocenie poddano także wyniki transformacji. Poruszona zostanie również kwestia modelowania chmur punktów oraz łączenia wykonanych modeli z ortoobrazami.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Metoda redukcji plamkowania na obrazach radarowych za pomocą dwustopniowego filtru warunkowego

Niniejszy artykuł przedstawia wstępne wyniki prac nad opracowaniem dwustopniowego filtra warunkowego służącego do redukcji plamkowania na obrazach radarowych, który efektywnie usuwałby szum przy jednoczesnym zachowaniu krawędzi i tekstury obiektów. Filtr ten w pierwszym etapie pracy analizuje obraz pod względem jego zmienności przestrzennej, bada homogeniczność i wielkość obszarów i wykrywa krawędzie między poligonami. W dalszej kolejności, w zależności od zaistniałej sytuacji, podejmuje decyzję o zastosowaniu okna filtrującego o określonej wielkości i kształcie. Jest ono zmienne w różnych częściach sceny i zależy od obliczonych parametrów obrazu w danym punkcie. Porównanie wyników pracy filtra warunkowego z innymi filtrami adaptacyjnymi wykazuje, że zdecydowanie lepiej zachowuje on krawędzie między obszarami oraz teksturę obrazu. Dzięki temu stosunek ilości usuniętego z obrazu szumu do ilości informacji utraconej w tym procesie wydaje się być zdecydowanie korzystniejszy w przypadku zaprezentowanego filtra warunkowego niż w przypadku innych filtrów.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Analiza doboru parametrów algorytmów dopasowania obrazów zdjęć lotniczych

W ramach prac prowadzonych w Zakładzie Fotogrametrii i Informatyki Teledetekcyjnej AGH, powstał algorytm dopasowania zdjęć lotniczych. Wykorzystuje on funkcje dostępnej biblioteki opensourcowej OpenCV służącej do przetwarzania obrazów. Algorytm aplikacji znajdującej punkty homologiczne na obrazach tworzących stereogram, wykorzystuje bibliotekę „OpenCV”. Działanie algorytmu polega na wyznaczaniu na pewnej określonej części obrazu prawego, najlepszego dopasowania szablonu pobranego z obrazu lewego, przechodząc sukcesywnie przez kolejne poziomy piramidy obrazów lewego i prawego. Szablon ze zdjęcia lewego jest buforem, o określonym rozmiarze zależnym od poziomu piramidy, wokół punktu, który będziemy szukać na zdjęciu prawym. Część obrazu prawego, na którym dokonuje sie przeszukiwania jest wyznaczana jako bufor, o punkcie centralnym równym przewidywanemu położeniu punktu homologicznego na zdjęciu prawym. Określenie prawdopodobnego położenia szukanego punktu następuje na podstawie wartości przesunięcia między obrazami – jeżeli jest to pierwsza iteracja po poziomach piramidy, lub na podstawie położenia punktu z poprzedniego poziomu piramidy, gdy wartość współczynnika dopasowania jest większa od zadanego progu. Przeszukanie zaczyna sie od najmniejszego obrazu piramidy, czyli od najwyższego poziomu. Przechodzi kolejno na poziomy niżej i kończy sie na obrazie oryginalnym. Na każdym poziomie piramidy korelowane są poszczególne punkty, a wyniki są zapisywane do odpowiedniego wektora. Wartość współczynnika dopasowania decyduje o wielkości obszaru do przeszukania na zdjęciu prawym. Wartości przesunięć po osi x i y są na bieżąco aktualizowane dla punktów wykazujących wysoki współczynnik dopasowania (minimalizacja błędów).Określenie dopasowania danego szablonu na obszarze przeszukiwania polega na obliczeniu wartości funkcji dwuwymiarowej kowariancji (korelacji lub odległości) dla sygnałów dwuwymiarowych, jakimi są obrazy i przedstawieniu tego w postaci mapy dopasowania dla każdego położenia szablonu względem obszaru przeszukiwania. Określenie najlepszego dopasowania polega na znalezieniu maksymalnej wartości piksela na powstałej mapie i zwróceniu go jako szukany punkt. Celem podniesienia wydajności algorytmu dokonano testów oraz analizy doboru parametrów dopasowania obrazów. W trakcie badan ustalony został optymalny rozmiar szablonu, zbadano także zachowanie współczynnika dopasowania obrazów.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Metodyka oceny stanu środowiska przyrodniczego obszarów prawnie chronionych w Polsce w oparciu o zintegrowane dane teledetekcyjne i klimatyczne

Celem opracowania jest prezentacja możliwości zastosowania obrazów satelitarnych w połączeniu z danymi klimatycznymi do badania chwilowych i długookresowych zmian zachodzących w środowisku przyrodniczym obszarów objętych ochroną prawną. Wykorzystanymi w pracy materiałami są: ośmiodniowe kompozycje obrazów satelitarnych pozyskane przez radiometr MODIS oraz autorska baza danych zawierająca informacje o wybranych elementach meteorologicznych (temperatura powietrza, opady, etc.). Długość analizowanej serii danych zawiera się w przedziale od 2000 do 2008 roku. Na podstawie zgromadzonych obrazów satelitarnych zostały wyprowadzone i skorygowane za pomocą filtru Savitzky-Golay wskaźniki roślinne NDVI oraz VCI. Uzyskane wskaźniki roślinne zostały uśrednione w ramach klas pokrycia terenu CORINE dla obszarów chronionych sieci NATURA 2000 w Polsce. Następnie łącząc ośmiodniowe wartości indeksów roślinnych z danymi klimatycznymi utworzono szeregi czasowe prezentujące przebieg tych dwóch elementów w poszczególnych latach. Obliczając współczynniki korelacji dla tego zestawu danych określono zależność fluktuacji wartości wskaźnika NDVI od warunków klimatycznych. Na wybranych przykładach potwierdzono przydatność proponowanej metody do oceny kondycji i zdolności środowiska przyrodniczego do regeneracji. Dzięki przeprowadzonym analizom, można było umiejscowić w czasie nagłe i gwałtowne zmiany zachodzące w środowisku, jak również ocenić ich skalę. Możliwości oceny długofalowych, powolnych zmian w środowisku zaprezentowano na przykładzie sukcesji roślinnej na hałdzie poeksploatacyjnej. Pojedyncze wyniki analiz opracowane dla każdego z obszarów NATURA 2000 zestawiono wyciągając ogólne wnioski na temat kondycji środowisk przyrodniczych w poszczególnych klasach pokrycia terenu.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Aktualizacja baz danych SILP oraz leśnej mapy numerycznej w oparciu o dane z lotniczego skaningu laserowego

Celem pracy było zaimplementowanie danych pozyskanych technologią lotniczego skaningu laserowego (ALS) w zautomatyzowanej procedurze aktualizacji granic pododdziałów, tj. przebiegu wektorów obiektów podstawowych Leśnej Mapy Numerycznej (LMN) oraz weryfikacji atrybutu wysokości drzewostanów, zapisanej w bazie danych Systemu Informatycznego Lasów Państwowych (SILP). Obiektami testowymi były obręby w Nadleśnictwach Milicz (Milicz) i Chojna (Piasek). Obszar badań w każdym z obrębów obejmował ok. 6 000 ha lasów, z czego blisko 80% stanowiły drzewostany sosnowe. Prace rozpoczęto od aktualizacji przebiegu granic wektora (SHAPE) pododdziałów zapisanych w bazie geometrycznej LMN w oparciu o modele generowane z chmury punktów ALS oraz obraz cyfrowej ortofotomapy. Następnie przeprowadzono aktualizację atrybutowej bazy danych SILP/LAS. Określenie wysokości całego drzewostanu oparto na powierzchni pododdziału z wyłączeniem luk, wykorzystując analizę chmury punktów ALS, tj. 95 percentyl. W celu porównania wyników do danych referencyjnych zbieranych metodami tradycyjnymi (SILP), wygenerowano modele rastrowe (GRID) wysokości drzewostanów określone metodą ALS (HALS) oraz HSILP. W obu obrębach stwierdzono zaniżenie wartości wysokości z bazy SILP/LAS. Średnia różnica (HDiff) wyznaczenia wysokości metodą ALS w stosunku do SILP wyniosła dla obrębu Piasek i Milicz, przy uwzględnieniu znaków odchyłek, odpowiednio +0.9 m oraz +2.3 m, natomiast w przypadku wartości bezwzględnych 2.1 m oraz 3.2 m. Ustalono, że zasadniczą rolę w wartości błędu odegrały licznie występujące drzewostany młodszych klas wieku.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Dokładność generowania NMT ze zdjęć lotniczych PHARE w skali 1:26000

Zdjęcia kolorowe w skali 1:26 000 wykonane w ramach programu Phare wykorzystywane są do generowania Numerycznego Modelu Terenu metodą fotogrametrii cyfrowej. W referacie opisano poszczególne etapy mające wpływ na dokładność generowania NMT metodą korelacji obrazów. Opracowany NMT metodą fotogrametrii cyfrowej sprawdzono na podstawie pomiaru współrzędnych przestrzennych punktów na autografie analitycznym oraz w terenie metodą GPS. Stwierdzono wystarczającą dokładność NMT dla generowania ortofotomap cyfrowych z pikselem 0.5m oraz do opracowania NMT terenów płaskich z dokładnością Mz<0.2 promila wysokości lotu H.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Spór o kartografię – blaski i cienie geoinformacji

Rozwój geoinformacji kreuje zmiany w postrzeganiu kartografii. Obraz kartograficzny jest najlepszym sposobem pokazania danych przestrzennych, zjawisk czy wyników analiz. Technika obrazowania oraz jego forma zależy od celu prezentacji, odbiorców, możliwości technicznych, czasu wykonania, wiedzy i umiejętności autora. Różnorodność baz i narzędzi, ich dostępność, powoduje wzrost ilościowy produktów. Niestety wraz ze wzrostem liczby prezentacji, w wielu przypadkach, obserwujemy widoczny spadek jakości opracowań. Istota geoinformacji są dane o wysokiej wartości i przydatności do różnych celów, dlatego zrozumiały jest nacisk stawiany w pierwszym rzędzie na jakość baz danych i ich modelowanie, niemniej jednak pamięć o stosowaniu zasad kartograficznych i rozsadek nakazują potraktowanie prezentacji z odpowiednia dbałością. Na każdym etapie powstawania obrazu wymagany jest odpowiedni profesjonalizm, w tym celu konieczne jest zachowanie hierarchii służebności w geoinformatyce: informatyka – geodezja – inne branże. Obraz jest uproszczeniem rzeczywistości i zjawisk, jest ostatnim elementem niepewności w geoinformacji. Dlatego każda wizualizacja powinna być udostępniana wraz z odpowiednimi charakterystykami. Kartografia to nie tylko nauka czy metoda przetwarzania danych, to również sztuka, element kulturowego i intelektualnego dziedzictwa ludzkości. Właściwy kompromis pomiędzy techniką i sztuką, propagowanie i stosowanie zasad redakcji map w możliwie najszerszym zakresie – to szansa kartografii cyfrowej.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Automatyczna orientacja obrazów cyfrowych na przykładzie wybranej geometrii sieci zdjęć

Celem niniejszego referatu jest przeanalizowanie działania wybranych algorytmów, które automatycznie obliczą elementy orientacji zewnętrznej sieci zdjęć a następnie wyznaczą współrzędne chmury punktów 3D, opisujących model badanego obiektu. Do obliczeń wykorzystano autorski program, realizujący kolejne etapy tworzenia modelu 3D. Pierwsza faza obejmowała wyróżnienie na poszczególnych zdjęciach elementów charakterystycznych, gdzie wykorzystane zostały operatory detekcji narożników SIFT i SUSAN. Następnym krokiem było połączenie punktów homologicznych na sąsiednich zdjęciach. Sposób realizacji tego kroku jest determinowany przez wybór typu operatora. Operator SIFT posiada dedykowany mechanizm tworzenia par, podczas gdy operator SUSAN wymaga utworzenia odrębnych metod. Do dopasowania punktów wykorzystano metodę Area Base Matching, zmodyfikowaną na potrzeby modelowania 3D. Na podstawie tak zebranych danych, kolejnym etapem jest wyznaczenie współrzędnych 3D chmury punktów mierzonego obiektu. W niniejszym referacie przedstawiono dwa rozwiązania. Jedno z nich realizuje dopasowywanie zdjęć parami, korzystając z macierzy podstawowej a drugie trójkami, wykorzystując rachunek tensorowy. W praktyce, pierwsze rozwiązanie wyznaczające punkty modelu okazało się mniej stabilne numerycznie, co może prowadzić do znacznych błędów w modelu końcowym. Drugie rozwiązanie jest trudniejsze do wykorzystania, gdyż wymaga odnalezienia odpowiadających sobie punktów na co najmniej trzech zdjęciach. Eksperymenty przeprowadzono na wybranych obiektach bliskiego zasięgu, z odpowiednio wykonaną geometrią zdjęć, tworzących pierścień (okrąg) wokół mierzonego obiektu.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Mapy zagrożenia powodziowego i mapy ryzyka powodziowego a dyrektywa powodziowa

W 2007 roku weszła w życie tzw. Dyrektywa Powodziowa nakładająca obowiązek opracowania map zagrożenia i map ryzyka powodziowego do końca 2013 roku. Metodykę opracowania takich map w Polsce określa Rozporządzenie Ministra Środowiska, Ministra Infrastruktury oraz Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie opracowania map zagrożenia powodziowego oraz map ryzyka powodziowego. Mapy takie opierają się na aktualnych danych geodezyjnych i kartograficznych, a wśród nich na precyzyjnym numerycznym modelu terenu opracowanym z danych lotniczego skaningu laserowego. Powstał „Projekt Informatyczny System Osłony Kraju przed nadzwyczajnymi zagrożeniami”, określany skrótem ISOK, w ramach którego GUGiK przygotowuje takie dane. Artykuł przybliża metodykę opracowania map oraz zakres Projektu ISOK i poddaje analizie przyjęte założenia techniczne.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Zastosowanie narzędzi geoinformatycznych dla oceny poziomu zanieczyszczenia gleb metalami ciężkimi w rejonie ZGH "Bolesław" w Bukownie

Celem badań było określenie stopnia zanieczyszczenia metalami ciężkimi ściółki i wierzchniej warstwy gleby (0 – 20 cm) na terenach leśnych w promieniu do 2 km od środka osadnika ZGH „Bolesław” w Bukownie. Do przetwarzania danych pochodzących z monitoringu środowiskowego zastosowano metody geostatystyki. Podstawą analiz była baza danych zawierająca oznaczenia zawartości metali ciężkich: Zn, Pb, Cd, Cu, Ni, Cr oraz współrzędne X i Y określające lokalizację poboru próbek gleby. Badano zasięg i stopień zanieczyszczenia gleb w rejonie osadnika. Oznaczono podstawowe charakterystyki zawartości metali ciężkich w ściole i glebie oraz wykonano analizy statystyczne dla ustalenia zależności koncentracji metali ciężkich od wybranych właściwości ściółki, gleby, cech drzewostanu, lokalizacji względem osadnika oraz ZGH „Bolesław”. Przy wykorzystaniu korelacji liniowych Pearsona określono zależności koncentracji pomiędzy poszczególnymi metalami ciężkimi zarówno w ściole, jak i w glebie. W analizach badano między innymi wpływ położenia stanowisk badawczych, który opisano w terenie za pomocą azymutu. Dokonując interpolacji danych pomiarowych sporządzono mapy rozkładu stężeń poszczególnych metali ciężkich w warstwie ścioły oraz gleby. Wyniki analiz wykazały bardzo wysokie stężenia takich pierwiastków, jak cynk, ołów i kadm zarówno w ściole, jak i w glebie. Koncentracje miedzi, niklu i chromu w przebadanych elementach środowiska kształtowały się na poziomie stężeń naturalnych. Wykazano zasadniczą różnicę pomiędzy wielkością zdeponowanych metali po stronie zachodniej osadnika a ich ilością po stronie wschodniej.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Automatyczna detekcja zmian urbanistycznych na zdjęciach lotniczych

Obrazy lotnicze lub satelitarne odgrywają coraz większą rolę podczas kontroli i aktualizacji baz danych miejskich systemów informacji. Podejmuje się próby wykorzystywania informacji bazodanowej jako inicjalnych danych uczących dla modułu rozpoznawania obiektów. Zestawienie rastrowego obrazu lotniczego z danymi wektorowymi pozwala zintegrować informację semantyczną dotyczącą określonych obiektów pokrycia terenu z odpowiednimi podobszarami obrazu rastrowego. Dzięki takiemu podejściu gromadzenie danych uczących jest w dużej mierze zautomatyzowane i tym samym znacznie przyspiesza stosowane procedury fotointerpretacyjne. Zaproponowana tu metodologia została zastosowana do analizy zmian zabudowy terenu. Ustalono, że monitorowanie powinno uwzględniać zarówno powstawanie nowych obiektów budowlanych jak i usuwanie starych. Procedura eksploracyjna ma charakter interaktywny, w którym system wskazuje operatorowi miejsca podejrzane o możliwość wystąpienia zmiany, zaś operator dokonuje ostatecznej weryfikacji wyboru i ręcznie wektoryzuje obiekty zakwalifikowane do zmiany. Do przetestowania przedstawionego tu podejścia, wykorzystano zdjęcie lotnicze obejmujące peryferia miasta Nekla wraz z przylegającym obszarem rolniczym. Opracowano algorytm obejmujący wczytanie wybranej informacji z bazy systemu Geo-Info, wygenerowanie modelu wektorowego dla aktualnego stanu zabudowy, przetworzenie ortofotomapy pod kątem wykrywania krawędzi oraz porównanie wyników z modelem wektorowym (algorytmy dylatacji i erozji). Efektem jest zbiór wskazań miejsc, gdzie mogło nastąpić wyburzenie budynku lub powstanie nowego. Omawiana procedura może działać w ramach programu Geo-Info, co znacznie ułatwia wybór obiektów do aktualizacji bazy.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Ocena dokładności danych uzyskanych z pomiaru batymetrycznego wykonanego echosondą Lowrance LMS-527C DF iGPS

W pracy autorzy przeprowadzili analizy dokładności danych, uzyskanych w wyniku wykonanego sondażu hydroakustycznego za pomocą jednowiązkowej echosondy ultradźwiękowej LMS-527C DF iGPS firmy Lowrance Electronics, Inc. Lokalizacja punktów sondowania była przeprowadzona na dwa sposoby: wykorzystano 12-kanałowy GPS wbudowany w echosondę oraz niezależnie sprzęt do pomiarów geodezyjnych – zastosowano w drugim przypadku technikę pomiarową GPS–RTK (Real Time Kinematic), umożliwiającą precyzyjne wyznaczenie pozycji w czasie rzeczywistym. Pomiar terenowy przeprowadzono w lipcu 2009 roku na Zbiorniku Pilchowickim, który znajduje się w górnej części rzeki Bóbr, niedaleko Jeleniej Góry. Prace terenowe wykonane zostały przez pracowników Instytutu Geodezji i Geoinformatyki Uniwersytetu Przyrodniczego we Wrocławiu. Ocena dokładności opierała się na analizie wyznaczonych współrzędnych płaskich XY, pomierzonych głębokości D oraz otrzymanych współrzędnych przestrzennych XYH. W rezultacie przeprowadzonych analiz wyznaczono dokładność wykonanego pomiaru. Stwierdzono, że za pomocą systemu GPS wbudowanego w odbiornik echosondy można wyznaczyć pozycję XY przetwornika echosondy z średnim błędem na poziomie 4.2 m (dokładność ta jest niejednorodna i zmienia się w czasie). Sondaż hydroakustyczny przy pomocy zastosowanej echosondy ultradźwiękowej oraz odbiornika GPS w niej wbudowanego (przy założeniu, że znany jest poziom zwierciadła wody) pozwala na pozyskanie danych batymetrycznych z dokładnością na poziomie 0.20 m. Natomiast, gdy do pozycjonowania przetwornika echosondy wykorzystano technikę pomiarową GPS-RTK (w przypadku znanego i nieznanego poziomu zwierciadła wody), otrzymano dokładność pomiaru głębokości na poziomie 0.13 m. Obliczenia przeprowadzono w środowisku Scilab.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna