rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Glosa do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 10 grudnia 2014r., sygn. K 52/13

Niniejsza glosa ma charakter krytyczny i porusza kwestie związane z ograniczeniem ochrony praw zwierząt do ich humanitarnego traktowania, dbania o ich dobrostan, poprzez całkowite dopuszczenie uboju rytualnego zwierząt, bez ich uprzedniego ogłuszenia, tak jak ma to miejsce w judaistycznych czy muzułmańskich obrzędach religijnych. Na przestrzeni niemalże 20 lat dokonano w Polsce aż pięciu zmian legislacyjnych w tymże zakresie, dlatego problematyka rytuału zabijania zwierząt bez wcześniejszego pozbawienia ich świadomości, stanowi bardzo istotny problem natury etycznej, moralnej. Długo wyczekiwany wyrok Trybunału Konstytucyjnego w sprawie dopuszczalności uboju zwierząt na potrzeby religijne miał stawić temu kres. W glosowanym orzeczeniu Trybunał Konstytucyjny stwierdził, iż konstytucyjna wolność uzewnętrzniania religii – czyli dopuszczalność uboju rytualnego zwierząt – ma charakter nadrzędny nad ochroną praw zwierząt i nie stanowi zagrożenia dla moralności publicznej. Poczynając od zakresu legitymacji trybunalskiej wnioskodawcy, tj. jej zasadności i przekroczenia granic żądań, oceny kwestii ważenia rywalizujących ze sobą wartości konstytucyjnych, braku wypracowania spójnego i jednolitego stanowiska w przedmiotowej sprawie, przyjęcia błędnych założeń, nieścisłości, można stwierdzić jednoznacznie, iż wyrok ten wraz z uzasadnieniem (sygn. K 52/13) nie rozwiązuje problemu uboju rytualnego zwierząt w Polsce, a wprowadza do obowiązującego systemu prawnego jeszcze większy chaos i bezład.

Czasopismo: Roczniki Administracji i Prawa
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
Specyfika postępowań dowodowych w administracyjnych postępowaniach w sprawach budowlanych regulowanych w ustawie Prawo budowlane

Niniejszy artykuł dotyczy problematyki związanej ze specyfiką postępowań dowodowych w administracyjnych postępowaniach w sprawach budowlanych, tj. regulowanych w ustawie Prawo budowlane. Wynika ona z tego, że postępowania w tych sprawach należą do grupy postępowań administracyjnych szczególnych, w stosunku do których – obok norm procesowych zawartych w ustawie Kodeks postepowania administracyjnego – stosuje się normy procesowe zawarte w ustawach materialnoprawnych, w tym wypadku w Prawie budowlanym. Odmienności te dotyczą toku postępowań dowodowych w tych postępowaniach, gromadzenia materiału dowodowego przed formalnym wszczęciem postępowań administracyjnych, „częściowej prywatyzacji postępowania dowodowego”, „swoistej innej formy prekluzji dowodowej” oraz materialnoprawnych ograniczeń zasady otwartego systemu dowodów.

Czasopismo: Annales Universitatis Mariae Curie-Skłodowska, sectio G (Ius)
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
Dopuszczalność wykorzystania w procesie opinii psychiatrycznej wydanej po przeprowadzeniu obserwacji z przekroczeniem maksymalnego terminu przewidzianego w art. 203 § 3 k.p.k.

Autorka omawia tematykę związaną z możliwością dowodowego wykorzystania opinii psychiatrycznej sporządzonej po przeprowadzeniu obserwacji z przekroczeniem maksymalnego terminu, o którym mowa w art. 203 § 3 k.p.k. W sposób aprobujący odnosi się do poglądu wyrażonego przez Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 19 listopada 2014 r. (V KK 259/14), zgodnie z którym fakt przekroczenia maksymalnego terminu obserwacji w zakładzie leczniczym (art. 203 § 3 k.p.k.) nie uzasadnia przyjęcia braku możliwości posłużenia się opinią sporządzoną po przeprowadzeniu takiej obserwacji w procesie. Zwraca również uwagę na ewentualne konsekwencje procesowe uznania, że opinia sporządzona na podstawie obserwacji psychiatrycznej z przekroczeniem maksymalnego terminu z art. 203 § 3 k.p.k. nie może posłużyć jako dowód w sprawie.

Czasopismo: Annales Universitatis Mariae Curie-Skłodowska, sectio G (Ius)
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
Wnoszenie wkładu niepieniężnego do spółki z ograniczoną odpowiedzialnością

W niniejszym artykule autor skupia się na problematyce wnoszenia wkładu niepieniężnego do spółki z ograniczoną odpowiedzialnością – zarówno przy zawiązywaniu spółki, jak i w procedurze podwyższenia kapitału zakładowego. W tym celu dokonuje przeglądu stanowisk doktryny oraz judykatury odnoszących się do pojęcia zdolności aportowej oraz poszukuje odpowiedzi na pytanie, czy umowa spółki z ograniczoną odpowiedzialnością oraz oświadczenie o objęciu udziałów pociągają za sobą skutek zobowiązująco-rozporządzający, o którym mowa w art. 155 i art. 510 kodeksu cywilnego i czy w związku z tym dla skutecznego wniesienia aportu konieczne jest zawarcie odrębnej umowy przeniesienia przedmiotu wkładu na rzecz spółki. W swoich rozważaniach autor zwraca uwagę na praktyczny wymiar stosowania przepisów z punktu widzenia pracy notariusza

Czasopismo: Roczniki Administracji i Prawa
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
Tematyka adwokatury, notariatu i komorników sądowych w świetle aktów normatywnych wydanych przez Ministerstwo byłej Dzielnicy Pruskiej

Celem artykułu jest przybliżenie tematyki adwokatury, notariatu i komorników sądowych w świetle aktów normatywnych wydanych przez Ministerstwo byłej Dzielnicy Pruskiej w latach 1919–1921 na terenach wchodzących w skład byłego zaboru pruskiego, kiedy zwierzchność nad adwokaturą, notariatem i komornikami sądowymi sprawował Departament Sprawiedliwości Ministerstwa byłej Dzielnicy Pruskiej.

Czasopismo: Annales Universitatis Mariae Curie-Skłodowska, sectio G (Ius)
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
Reaktywacja odrębnego postępowania w sprawach gospodarczych dokonana ustawą z dnia 4 lipca 2019 r. w świetle konstytucyjnej zasady prawa do sądu

Jedną z najważniejszych zmian w przepisach prawnych w 2019 roku jest reforma postępowania cywilnego dokonana ustawą z dnia 4 lipca 2019 roku o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw. Jako jeden z najważniejszych celów tej reformy wskazuje się przy tym poprawę realizacji obywatelskiego prawa do sądu. Zdaniem autorów reformy dotychczasowe rozwiązania w zakresie sposobu przeprowadzania postępowań cywilnych zdawały egzamin w warunkach relatywnie niewielkiego obciążenia sądów cywilnych. Współcześnie, kiedy liczba spraw cywilnych sukcesywnie wzrasta, wymagane są takie zabiegi ustawodawcy, które w sposób realny uproszczą i przyspieszą procedowanie w tych sprawach. Spośród wszystkich nowości wprowadzonych ustawą z dnia 4 lipca 2019 roku szczególnie duże nadzieje wiąże się z reaktywacją odrębnego postępowania w sprawach gospodarczych. Warto w tym miejscu przypomnieć, że odrębne postępowanie w sprawach gospodarczych zostało wprowadzone do kodeksu postępowania cywilnego z dniem 1 października 1989 roku na mocy ustawy o rozpoznawaniu przez sądy spraw gospodarczych. Jego zniesienie nastąpiło z kolei z dniem 3 maja 2012 roku, przy czym zachowano wyodrębnione sądy gospodarcze oraz odrębne pojęcie sprawy gospodarczej, zatem sądy gospodarcze rozpoznawały sprawy gospodarcze w „zwykłym” postępowaniu. Pomysłodawcy nowelizacji zwrócili uwagę na okoliczność, iż statystyczne wskaźniki oceny pracy sądów gospodarczych wskazują, że taki tryb sądowego rozwiązywania sporów gospodarczych nie spełniał wymogów obrotu gospodarczego

Czasopismo: Roczniki Administracji i Prawa
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
Prawo do sądu: poszukiwanie realizacji prawa do sądu w procesie przymusowej restrukturyzacji

Niniejsze opracowanie ma na celu przybliżenie konstytucyjnego prawa do sądu, koncepcji restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, jako odpowiedzi na kryzysy w systemach finansowych oraz istnienia prawa do sądu w przepisach krajowych o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji. W artykule podaje się w wątpliwość poprawność przeprowadzonej implementacji Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE z dnia 15 maja 2014 r. ustanawiającej ramy na potrzeby prowadzenia działań naprawczych oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych oraz zmieniającą dyrektywę Rady 82/891/EWG i dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/24/WE, 2002/47/WE, 2004/25/WE, 2005/56/WE, 2007/36/WE, 2011/35/UE, 2012/30/UE i 2013/36/EU oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 i (UE) nr 648/2012, co w konsekwencji pozbawia podmioty prawa krajowego szeregu uprawnień wynikających z przepisów postępowania przed organem administracyjnym ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz przed sądem administracyjnym. W konsekwencji dochodzi do naruszenia prawa do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy powstałej w wyniku wydania decyzji administracyjnej na podstawie ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji, bez nieuzasadnionej zwłoki przez właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły sąd.

Czasopismo: Roczniki Administracji i Prawa
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
Rzecznik Małych i Średnich Przedsiębiorców jako wyspecjalizowany organ ochrony praw przedsiębiorców – iluzja czy rzeczywistość?

Celem artykułu jest przedstawienie instytucji Rzecznika Małych i Średnich Przedsiębiorców jako organu specjalizującego się w ochronie praw przedsiębiorców. Zadaniem Rzecznika MŚP jako nowego organu jest wsparcie przedsiębiorców. W artykule opisano również pozycję administracyjno-prawną Rzecznika w systemie organów ochrony prawnej. Tezą opracowania jest twierdzenie, iż Rzecznik MŚP jest wyspecjalizowanym organem w katalogu organów ochrony prawnej, do którego zadań należy ochrona praw i interesów przedsiębiorców działających w Polsce. Ustawodawca normuje tryb powoływania i kompetencje Rzecznika MŚP, ale jego pozycja w aparacie administracji publicznej niej jest jasno określona.

Czasopismo: Annales Universitatis Mariae Curie-Skłodowska, sectio G (Ius)
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
Przekroczenie granic obrony koniecznej w wyniku strachu lub wzburzenia usprawiedliwionych okolicznościami zamachu z art. 25 § 3 k.k. z perspektywy psychologicznej

Analiza ustawowych przesłanek obrony koniecznej z art. 25 § 3 k.k., w szczególności przesłanki strachu lub wzburzenia, powinna korzystać z osiągnięć nauk psychologicznych oraz nauk medycznych w zakresie psychiatrii, gdyż przedmiotem sprawy karnej nie jest zachowanie „wzorcowego obywatela”, lecz konkretnej osoby oznaczonej indywidualnymi cechami reagowania na stan zagrożenia, funkcjami poznawczymi i motywacyjnymi, temperamentem, umiejętnościami radzenia sobie w stanie stresu sytuacyjnego, indywidualnymi mechanizmami samokontroli, uwarunkowaniami genetycznymi wpływającymi na sposoby reagowania w sytuacji zagrożenia oraz „psychologicznego położenia życiowego” wiążącego z danym zdarzeniem przeszłość i przyszłość, co jest niezbędne do pogłębionych analiz psychologicznych. Dopiero interdyscyplinarna współpraca w dziedzinie prawa, psychologii i psychiatrii umożliwia właściwe ujęcie przesłanek z art. 25 § 3 k.k. Współpraca ta znajduje kodeksowe podstawy oparte na art. 193 § 1 i art. 202 § 1 k.p.k. w zakresie przeprowadzenia dowodu z kompleksowej opinii biegłych sądowych psychiatrów i psychologa, gdyż w tego rodzaju sprawach stwierdzenie okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy wymaga wiadomości specjalnych. Kompleksowe opinie psychiatryczno-psychologiczne powinny wyznaczać standardy postępowania dowodowego w sprawie z art. 25 § 3 k.k.

Czasopismo: Annales Universitatis Mariae Curie-Skłodowska, sectio G (Ius)
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
Jednoinstancyjność postępowania skargowego a wyraz niezadowolenia ze sposobu załatwienia skargi

Artykuł przedstawia procedurę postępowania skargowego wszczętego w wyniku skargi powszechnej, które charakteryzuje zasadniczo uproszczony tryb, odformalizowanie i jednoinstancyjność. Omówiono w nim przyjęte sposoby załatwiania skarg oraz przedstawiono problematykę powstałą w sytuacjach, gdy skarżąca jednostka podejmuje próby zaskarżenia otrzymanego zawiadomienia o sposobie załatwienia skargi, wyrażając przy tym niezadowolenie z otrzymanej odpowiedzi. Wyraz niezadowolenia ze sposobu załatwienia skargi ze względu na jednoinstancyjność postępowania skargowego nie przenosi sprawy do organu wyższej instancji, a także nie jest instytucją regulowaną w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego. Zakwestionowanie sposobu załatwienia skargi skutkuje nową skargą i wszczęciem kolejnego postępowania skargowego przed organem, który rozpatrywał pierwotną skargę.

Czasopismo: Roczniki Administracji i Prawa
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
Zalety i wady Afrykańskiej Karty Praw i Dobrobytu Dziecka

Afryka jest jedynym regionem, w którym stworzona została wielostronna umowa międzynarodowa mająca chronić prawa dziecka – Afrykańska Karta Praw i Dobrobytu Dziecka (AKPD). Celem jej twórców było zapewnienie afrykańskich ram dla ochrony i promocji praw dzieci w Afryce. Traktat ten nie powstał w próżni prawnej, poprzedzony został bowiem licznymi dokumentami międzynarodowymi o charakterze uniwersalnym i regionalnym w postaci deklaracji i konwencji, których przedmiotem są prawa dzieci. Interpretując kolejne postanowienia AKPD w postaci katalogu praw dziecka ściśle powiązanego z kulturą regionu, można wskazać jej mocne i słabe strony. Do zalet AKPD z pewnością można zaliczyć m.in. dostosowanie traktatu do realiów kontynentu afrykańskiego i kompleksowe podejście do ochrony praw dzieci, obejmujące wszystkie kategorie praw. Jedną z wad tego aktu jest zaś m.in. brak wskazania definicji pojęć wyartykułowanych w poszczególnych przepisach.

Czasopismo: Annales Universitatis Mariae Curie-Skłodowska, sectio G (Ius)
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
Interpretacja w służbie doktryny. Oryginalizm konstytucyjny w Stanach Zjednoczonych

Problem prawidłowej interpretacji Konstytucji Stanów Zjednoczonych ma charakter węzłowy i dotyka płaszczyzny filozoficznej, prawnej i politycznej, odnosi się bowiem do zagadnień uniwersalnych, związanych ze studiami nad państwem i prawem. Dla doktryn polityczno-prawnych interesujący jest zwłaszcza ideologiczny (polityczny) aspekt egzegezy ustawy zasadniczej, ponieważ interpretacja z konieczności wiąże się z wyborami dotyczącymi aksjologii. W tym stanie rzeczy szczególnie godny uwagi wydaje się być oryginalizm jako teoria specyficzna dla jurysprudencji amerykańskiej. Odwołuje się on do ścisłej interpretacji Konstytucji. Zakłada, że historyczne rozumienie przepisów lub wąsko pojmowane intencje prawodawcy ustalone w chwili uchwalania relewantnych przepisów wiążą sędziego orzekającego współcześnie. W założeniu pozwala to na neutralną i odideologizowaną egzegezę Konstytucji. Oryginalizm jest też mocnym głosem w sporze o wartość prawa i opowiada się za separacją prawa i polityki. Samo powstrzymywanie się od dynamicznej i kreacyjnej interpretacji ustawy zasadniczej jednak może być – i często jest – niewolne od implikacji politycznych. Decyzja o utrzymaniu dawno ustalonej interpretacji petryfikuje ustrój oraz konstytucyjny katalog praw i wolności, a idea „wierności Konstytucji” wyznacza kierunek aktywności politycznej pozostałych organów i oddziałuje na wyobraźnię polityczną opinii publicznej. Oryginalistyczna interpretacja Konstytucji prowadzi m.in. do obrony prawa do posiadania broni, wolnego rynku i federalizmu oraz do sprzeciwu wobec programów pozytywnej dyskryminacji, powszechnego obowiązku ubezpieczenia zdrowotnego czy prawa do aborcji. Hołdując tradycyjnemu rozumieniu przepisów, z konieczności wspiera normy i wartości, które wobec przemian społecznych uchodzą dziś za konserwatywne. Stąd też stosowany współcześnie oryginalizm przyjmuje postać aktywizmu sędziowskiego i przypomina doktrynę polityczno-prawną, choć ze względu na swój formalny charakter (broni ustalonego ładu niezależnie od jego treści) doktryną sensu stricto nie jest.

Czasopismo: Annales Universitatis Mariae Curie-Skłodowska, sectio G (Ius)
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
Obowiązek opłaty za odprowadzania do wód – wód opadowych lub roztopowych (kiedy zapłacimy za odprowadzenie deszczówki)

W ramach niniejszego opracowania autor przedstawia zagadnienia związane z opłatą za usługę wodną polegającą na odprowadzaniu do wód – wód opadowych lub roztopowych. Przedmiotem analizy pozostają przede wszystkim przepisy prawa powszechnie obowiązującego oraz orzecznictwo sądów administracyjnych. Autor wykazuje, że definicje zawarte w przepisach prawa nie są wystarczające do należytego stosowania prawa i budzą liczne kontrowersje w praktyce, zaś sądy administracyjne, dokonując weryfikacji prawidłowości działania organów administracji, muszą bardzo często posługiwać się także wiedzą z zakresu hydrologii, inżynierii środowiska czy też planistyki, aby móc wydać orzeczenie, które będzie uwzględniać dany stan faktyczny. Podstawowe definicje, które zawarte są przepisach prawa, takie jak kanalizacja zbiorcza, otwarta lub zamknięta kanalizacja deszczowa, rów melioracyjny czy też ścieki, nie mogą stanowić wystarczających i samodzielnych danych stanowiących podstawę rozstrzygnięcia władczego, np. nakładającego na podmiot obowiązek zapłaty za usługę wodną, albowiem w każdym przypadku musi zostać zbadana funkcja, którą realizują w praktyce, a także musi być uwzględniony ich realny sposób wykorzystania. Tym samym autor stawia tezę, że przepisy regulujące kwestie związane z opłatami za usługi wodne w postaci odprowadzania do wód – wód opadowych lub roztopowych, stanowią zagadnienie interdyscyplinarne i dla prawidłowego stosowania prawa w tym zakresie niezbędne jest podjęcie współpracy przez specjalistów m.in. z zakresu prawa, hydrologii i kształtowania środowiska, którzy uwzględnią przede wszystkim aspekt funkcjonalności danych urządzeń wodnych i ich faktycznego wykorzystania w praktyce.

Czasopismo: Roczniki Administracji i Prawa
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
Katecheza szkolna i parafialna w Republice Federalnej Niemiec – relacja prawa kanonicznego i powszechnego

Niniejszy artykuł opisuje katechezę szkolną i parafialną w Republice Federalnej Niemiec. Autor przedstawia podstawy prawne, zarówno ze strony Kościoła, jak i państwa. Nauczanie katechetyczne jest zdefiniowane w Kodeksie prawa kanonicznego. Informacje na jego temat można znaleźć między innymi w drugim rozdziale tytułu „Posługa Słowa Bożego” w tymże kodeksie. Po krótkim nakreśleniu podstaw prawnych autor artykułu przechodzi do przedstawienia historii pedagogiki religijnej w Niemczech. Jej początki sięgają XVI wieku, w okresie szerzenia się prądów reformacyjnych i kontrreformacyjnych. Jak stwierdził Rainer Winkel, podczas badania historii oświaty można wyróżnić siedem zakresów: 1. pedagogikę, 2. religię, 3. etykę, 4. ekonomię, 5. naukę, 6. politykę, 7. sztukę. Każdy z nich bazuje na wykształceniu jednej z siedmiu „antropii”, to jest cech typowych dla człowieka. Ogólnie daje się stwierdzić, że nauczanie religijne powinno stanowić stałą część oświaty ogólnej. W dalszej części artykułu autor opisuje obecne nauczanie katechetyczne w Niemczech. Od lat sześćdziesiątych XX wieku daje się zaobserwować w niemieckiej szkole przekształcanie się lekcji religii z katechezy w lekcje religioznawcze. Zamiast formować i wychowywać religijnie uczniów, przekazywana jest wiedza na temat religii. Naucza się, że istnieje wiele równoważnych systemów wartości. Prawdy wiary i sakramenty są całkowicie pomijane. Przede wszystkim daje się zauważyć, że niemieckie społeczeństwo jest źle poinformowane o sakramencie pokuty. Poza tym męka Jezusa, jego znaczenie dla życia chrześcijan i rola Maryi nie są omawiane podczas lekcji religii. Natomiast katecheza parafialna nie cieszy się wielką popularnością. Źródła tego należy szukać w rozczarowaniu młodych ludzi instytucjonalnym charakterem Kościoła. Poza tym dużą część niemieckiego społeczeństwa stanowią ateiści (zwłaszcza we wschodnich Niemczech). Dlatego autor jest zdania, że zamiast katechizacji potrzebna jest nowa ewangelizacja, aby Niemcy znów uwierzyli w Jezusa i Matkę Bożą.

Czasopismo: Roczniki Administracji i Prawa
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
Wzajemna relacja nękania z art. 190a § 1 k.k. i mobbingu z art. 943 § 2 k.p.

Ustawa z dnia 31 marca 2020 r. zmieniła treść przepisu art. 190a Kodeksu karnego, wprowadziła dwa nowe znamiona oraz zmieniła ustawowe zagrożenie. Opis czynu zabronionego został wzbogacony o nowe rodzaju skutku, jaki ma spowodować zachowanie sprawcy: wzbudzenie poczucia poniżenia lub udręczenia, uzasadnionego okolicznościami. Sankcja została podniesiona i obecnie za ten czyn można wymierzyć jego sprawcy karę od 6 miesięcy do 8 lat pozbawienia wolności. Przepis ten wykazywał już w pierwotnym brzmieniu pewne związki z tzw. mobbingiem. Zjawisko to zostało z definiowane w art. 943 § 2 Kodeksu pracy. Niektóre zachowania wchodzące w skład mobbingu mogą stanowić samoistne czyny zabronione. Nie ma jednak typu czynu zabronionego, który oddawałby całą zawartość bezprawia takiego zachowania. Ze względu na wysoki ładunek społecznej szkodliwości, a także powinowactwo z nękaniem i znęcaniem, które są przestępstwami, najlepszym wyjściem byłoby utworzenie nowego typu przestępstwa.

Czasopismo: Annales Universitatis Mariae Curie-Skłodowska, sectio G (Ius)
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
Charakter prawny roszczeń podmiotów prowadzących szkoły I placówki niepubliczne w zakresie dotacji oświatowych

Dotacje oświatowe pełnią ważną rolę w realizacji zadań związanych z procesem kształcenia i wypłacane są podmiotom prywatnym, które prowadzą niepubliczne szkoły i placówki. Doświadczenia ostatnich lat pokazują częste przypadki nieprawidłowości w obliczaniu kwot dotacji przez organy jednostek samorządu terytorialnego, co prowadziło do wstępowania na drogę sądową przez podmioty prowadzące szkoły i placówki niepubliczne. W niniejszym opracowaniu poddano analizie podstawy prawne roszczeń podmiotów prywatnych dotyczących dotacji, związanych z nienależytym określeniem ich wysokości przez samorządy. Roszczenie dotyczące dotacji może być oparte na różnych podstawach prawnych i przybierać postać roszczenia o wykonanie zobowiązania, roszczenia o odszkodowanie na podstawie odpowiedzialności deliktowej i kontraktowej. Wybór określonej podstawy prawnej niesie ze sobą dalsze konsekwencje dla podmiotów prowadzących szkoły i placówki niepubliczne. Dochodzenie roszczenia dotyczącego dotacji jako roszczenia o wykonanie zobowiązania rodzi problem związany z ewentualnym rozliczeniem należności uzyskanych tytułem dotacji, a wypłaconych po upływie okresu rozliczeniowego. Z kolei dochodzenie roszczenia o odszkodowanie wiąże się z trudnościami w zakresie sposobu ustalenia szkody.

Czasopismo: Roczniki Administracji i Prawa
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne