rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Wykorzystanie bazy danych obiektów topograficznych w systemie „Ogólnodostępna Platforma Informacji – tereny poprzemysłowe” jako komponentu Regionalnego Systemu Informacji Przestrzennej

Systemy informacji przestrzennej (SIP) są w ostatnich latach jednym z najszybciej rozwijających się obszarów aktywności badawczej i wdrożeniowej. Regulacje wprowadzone dyrektywą INSPIRE dają ogromne możliwości wielodziedzinowego zastosowania SIP. Służą one obecnie już nie tylko do digitalizacji i wizualizacji, ale coraz częściej są rozbudowanym narzędziem wsparcia w procesach decyzyjnych obejmujących szerokie spektrum zagadnień. Do tego typu systemów informacji przestrzennej należy OPI-TPP, który będzie docelowo zapewniał ciągłość i aktualność danych o terenach poprzemysłowych i zdegradowanych oraz poszczególnych elementach środowiska, stając się bogatym źródłem informacji regionalnej. Podstawowym źródłem danych dla systemu OPI-TPP będzie Baza Danych Obiektów Topograficznych (BDOT) – wysokiej jakości prezentacji kartograficznych (w szczególności map topograficznych). Zadaniem BDOT jest zasilanie aktualnymi, wysokiej jakości danymi topograficznymi budowanych przez administrację, samorządy i instytucje publiczne. System OPI-TPP, w postaci portalu dziedzinowego, zostanie docelowo zaimplementowany na regionalnym portalu ORSIP. Kluczowym elementem systemu jest jego powiązanie z innymi zasobami danych przestrzennych oraz źródeł informacji, tworzącymi zintegrowany regionalny węzeł informacji przestrzennej zgodny z wytycznymi syrektywy INSPIRE i przepisami implementacyjnymi.

Czasopismo: Roczniki Geomatyki
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze, nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: informatyka, inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Budowa modelu jakości i jego rola w opisie jakości danych przestrzennych

W artykule zwraca się uwagę na duże znaczenie informacji o jakości danych przestrzennych m.in. ze względu na szerokie zastosowanie tych danych w procesach decyzyjnych. Wyróżnieni zostali w nim główni odbiorcy informacji o jakości – producenci, dysponenci i użytkownicy. Znaczenie jej jest dla każdej z tych grup inne. Nakreślono także za normą ISO 19157 koncepcję jakości danych przestrzennych i umiejscowiono w niej model jakości jako istotne narzędzie w procesie szacowania jakości. Model jakości ma na celu zapewnić powszechne zrozumienie tego co oznacza jakość w kontekście specyfikacji danych i opisywać jak ją mierzyć. W artykule przedstawiono proces budowy modelu jakości z charakterystyką poszczególnych jego etapów: inwentaryzacji wymagań, definiowania zakresu jakości danych, wyboru elementów jakości i opisu ich szacowania oraz testowania przyjętych założeń. Poza wspomnianym procesem budowy modelu jakości nakreślono wyzwania związane z jego wdrożeniem. Dotyczą one m.in. potrzeby edukowania odbiorców informacji o jakości, zagadnienia równoważenia kosztów szacowania jakości, implementacji modelu jakości w systemach zarządzania danymi przestrzennymi., Artykuł ten przeznaczony jest głównie dla producentów danych przestrzennych, gdyż dotyczy bezpośrednio wytwarzania poprawnych danych, spełniających oczekiwania użytkowników. Dzięki zastosowaniu modelu jakości, producenci mają szanse na uzyskanie powtarzalności kontroli, porównywalności wyników szacowania jakości, poprawę reakcji na wymagania rynku. , Koncepcja modelu jakości nie jest nowością. Prace związane z tym tematem były już prowadzone w ramach projektu ESDIN, gdzie powstał model jakości dla danych INSPIRE – m.in. dla tematów Administrative units, Transport networks. Podobne działania zostały podjęte przez Główny Urząd Geodezji i Kartografii, a związane były z wypracowaniem modeli jakości dla wybranych polskich zbiorów danych przestrzennych – m.in. BDOT10k, PRG, EGiB.

Czasopismo: Roczniki Geomatyki
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze, nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: informatyka, inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Określenie zacienienia zabudowy jednorodzinnej na podstawie danych z lotniczego skaningu laserowego

Promieniowanie słoneczne jest kluczowym składnikiem procesów: fizycznych i biologicznych, które mają miejsce na naszej planecie. Jednocześnie jest ono silnie związane zarówno z topografią terenu, jak również z samym otoczeniem: zabudową, drzewami czy roślinami znajdującymi się w bezpośrednim sąsiedztwie. Zacienie dowolnej powierzchni jest spowodowane przez osłabienie docierającego do niej strumienia promieniowania i może być całkowite lub częściowe. Gdy obiekt utrudniający dostęp promieniowania słonecznego nie jest przeźroczysty, na przykład sąsiednie budynki, mówimy o zacienieniu całkowitym. W przypadku gdy przeszkodę charakteryzuje określona przepuszczalność promieniowania, wówczas mówimy o zacienieniu częściowym. Przykładem obiektów, które cechują się określoną transmisyjnością są drzewa. W zależności od gatunku, wysokości i rozpiętości korony charakteryzują się one większą lub mniejszą zdolnością do przepuszczania promieniowania słonecznego. Literatura związana z energetyką słoneczną przy wyznaczaniu zacieniania opiera się na wykorzystaniu diagramów drogi słońca. Diagram drogi słońca w sposób graficzny prezentuje położenie słońca na nieboskłonie. Za jego pomocą jest zilustrowana pozycja słońca w funkcji czasu różnych dni roku. Po raz pierwszy diagramy drogi słońca zostały wprowadzone przez Olgayay A. i Olgyay V., zaś ich rozpowszechnienie spowodował Mazria. Diagramy słońca są powszechnie stosowaną metodą przy wyznaczaniu zacienienia promieniowania bezpośredniego dla dowolnej powierzchni zwróconej w kierunku południowym, co zostało osiągnięte przez połączenie geometrii ruchu słońca oraz natężenia promieniowania słonecznego. W artykule podjęto próbę opracowania modelu zacienienia przy wykorzystaniu narzędzi GIS oraz w oparciu o numeryczny model pokrycia terenu. Indywidualna analiza została przeprowadzona na przykładzie osiedla domów jednorodzinnych. Narzędzie, które wykorzystano w opracowaniu to moduł Spatial Analyst, który jest zarazem częścią środowiska ArcGIS. Narzędzie to ma zastosowanie przy obliczaniu nasłonecznienia [Wh/m2] ale w swoich kalkulacjach nie uwzględnia promieniowania odbitego. W badaniu nad zagadnieniem zacienienia wygenerowano przestrzenny rozkład nasłonecznienia dla promieniowania bezpośredniego i rozproszonego oraz ich sumę – nasłonecznienie całkowite. Na jej podstawie stworzono symulację zmian zacienienia zabudowy jednorodzinnej z uwzględnieniem występowania elementów tworzących otoczenie. Zmiany zacienienia prześledzono w funkcji czasu na przykładzie wybranego dnia oraz na przestrzeni roku kalendarzowego z interwałem trzech miesięcy. Publikacja ponadto skupia się na potencjalnych korzyściach wykorzystania technik GIS w opracowaniu modelu zacienienia.

Czasopismo: Roczniki Geomatyki
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze, nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: informatyka, inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Nowe studia z gospodarki przestrzennej w Instytucie Geografii i Gospodarki Przestrzennej Uniwersytetu Jagiellońskiego

Ważnym wyzwaniem stojącym przed instytucjami odpowiedzialnymi za wdrażanie infrastruktur informacji przestrzennej (IIP) jest zwiększanie stopnia wykorzystania zasobów IIP w różnych dziedzinach, np. w planowaniu przestrzennym, ochronie środowiska, nauce. W tym celu niezbędne jest nowe podejście do kształcenia na poziomie wyższym, w którym na pierwszy plan wysuwają się wiedza i umiejętności właściwego stosowania danych przestrzennych w różnego typu zagadnieniach środowiskowych i społecznych, wymagające łączenia treści tradycyjnie przypisywanych do odrębnych dyscyplin akademickich i przekraczania barier dziedzinowych. Próbą takiego nowego podejścia jest opracowany w Instytucie Geografii i Gospodarki Przestrzennej Uniwersytetu Jagiellońskiego nowy kierunek studiów magisterskich: "e–gospodarka przestrzenna", który został zainaugurowany w październiku 2015 r. Celem kształcenia na tym kierunku jest zintegrowane rozwijanie wiedzy i umiejętności studentów z zakresu gospodarki przestrzennej i geoinformatyki. Nacisk położony został na zajęcia specjalistyczne, prezentujące metody wykorzystywania nowoczesnych narzędzi geoinformatycznych i zasobów danych przestrzennych w praktycznych działaniach na rzecz społeczeństwa i środowiska przyrodniczego. Zakłada się, że tego typu wiedza i umiejętności zwiększą szanse absolwentów tego kierunku na rynku pracy, który obejmować będzie instytucje, przedsiębiorstwa i jednostki administracji państwowej zajmujące się gospodarką przestrzenną, planowaniem przestrzennym, rozwojem lokalnym i regionalnym, przedsięwzięciami rewitalizacyjnymi, ochroną przyrody oraz analizą przyrodniczych i społeczno-ekonomicznych danych przestrzennych. W artykule omówiona zostanie szczegółowo koncepcja studiów, sposób budowania programu oraz napotkane w czasie prac problemy.

Czasopismo: Roczniki Geomatyki
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze, nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: informatyka, inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Operatory generalizacji warstwy zabudowy

Regulacje prawne w zakresie funkcjonowania zasobu danych przestrzennych w Polsce implikują działania na rzecz interoperacyjności, harmonizacji oraz automatyzacji procesów. Zakładana automatyzacja procesów dotyczy także cyfrowej generalizacji modelu DLM, która ma zapewnić wieloreprezentację tej bazy danych. W przypadku GBDOT generalizacja jest również wykorzystywana podczas procesów pozyskiwania i aktualizacji danych. Założenie wysokiego stopnia automatyzacji generalizacji cyfrowej jest możliwe przy spełnieniu warunków: uporządkowania danych, ich klasyfikacji, hierarchizacji oraz zapewnienia jednoznaczności procesu. Badania autora dotyczą automatyzacji procesu generalizacji, polegającej na określaniu algorytmów dla operatorów generalizacji, z uwzględnieniem normy rozpoznawalności rysunku. Badane operatory to: upraszczanie, eliminacja, prostokątowanie, przesuwanie, łączenie, typyfikacja. Stosowanie normy rozpoznawalności rysunku eliminuje dotychczas definiowany przez użytkownika parametr w operatorach generalizacji, co pozwala na zachowanie jednoznaczności procesu oraz jego weryfikację.

Czasopismo: Roczniki Geomatyki
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze, nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: informatyka, inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Wpływ odległości od stacji referencyjnej ASG-EUPOS na dokładność kartowania terenowego odbiornikiem GPS klasy GIS

W ostatnich latach coraz częściej do kartowania używa się odbiorników GPS. Oprócz odbiorników geodezyjnych, o dużej dokładności, wyodrębnić można odbiorniki klasy GIS charakteryzujące się pracą tylko na częstotliwości L1 w trybie kodowym, umożliwiające jednak wykonanie post-processingu danych w celu zwiększenia dokładności pomiaru. Dokładność pomiaru z post-processingiem maleje wraz ze wzrostem odległości od stacji referencyjnej. Autor na podstawie obserwacji z 50 stacji systemu ASG-EUPOS zbadał tę zależność wykorzystując obserwacje kodowe na częstotliwości L1. Stację LODZ potraktowano jako odbiornik ruchomy, natomiast pozostałe stacje jako referencyjne. Wykonano post-processing w oparciu o każdą stację osobno. Do obliczeń użyto bezpłatnego oprogramowania RTKlib. Wyniki potwierdzają spadek dokładności wraz ze wzrostem odległości, jednak nie jest to zależność liniowa. Generalnie badania dowodzą, że uśredniony błąd w najdalszym miejscu od stacji LODZ, oddalonym o ok. 350 km nie przekroczył 100 cm w poziomie i 170 cm w pionie.

Czasopismo: Roczniki Geomatyki
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze, nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: informatyka, inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Leśna mapa numeryczna w zagospodarowaniu turystycznym obszarów leśnych

W artykule przedstawiono zagadnienia związane z zastosowaniem leśnej mapy numerycznej, w połączeniu z danymi dotyczącymi szerokiego kontekstu przyrodniczego, kulturowego i społecznego, w planowaniu zagospodarowania turystycznego obszarów leśnych. Omówiono możliwości leśnej mapy numerycznej w tym zakresie oraz przedstawiono koncepcję jej uzupełnienia w taki sposób, by możliwe było przygotowanie opracowań strategicznych i analiz. Podkreślono podstawową rolę tego zasobu danych oraz jego wartość informacyjną. Zintegrowana informacja o lasach może być również wykorzystana w promocji obszarów leśnych udostępnionych dla turystyki.

Czasopismo: Roczniki Geomatyki
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze, nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: informatyka, inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Baza danych przestrzennych dla potrzeb badań Muzeum Archeologicznego w Biskupinie

Celem artykułu jest zaprezentowanie modelu bazy danych przestrzennych wraz z przygotowaniem środowiska GIS zorientowanego na dane źródłowe różnego pochodzenia i formatu (dane wektorowe, rastrowe, modele 3D). Badania objęły opracowanie, testowanie i wskazanie rozwiązań technologicznych GIS w zakresie budowy i funkcjonalności bazy danych dla potrzeb badań archeologicznych prowadzonych przez Muzeum Archeologiczne w Biskupinie (MAB). Prace podjęte nad opracowaniem bazy danych są wynikiem zadań w projekcie realizowanym w latach 2016-2017 przez MAB pt: „Opracowanie zabudowy grodu kultury łużyckiej na stanowisku 4 w Biskupinie. Badania przedwojenne”. W artykule opisano etapy tworzenia modelu konceptualnego i logicznego oraz jego fizyczną implementację. Przedstawiono kolejne fazy projektowania, w tym istotny etap importu danych źródłowych typu CAD opracowanych przez archeologów do oprogramowania GIS, składający się z odpowiedniego przygotowania warstw, transferu i przekształceń danych oraz kontroli za pomocą narzędzi wykorzystujących mechanizmy topologiczne. Zostały szczegółowo omówione zaprojektowane klasy obiektów, relacje występujące między nimi, ograniczenia i procedury wyzwalane założone w bazie danych. Zaprezentowano również dodatkowe rozwiązanie technologiczne w oprogramowaniu QGIS umożliwiające wyświetlanie modeli fotogrametrycznych i archiwalnych zdjęć lotniczych. Na podstawie zrealizowanych prac zostały sformułowane wnioski dotyczące danych źródłowych, problemów wynikających ze specyfiki danych archeologicznych, przydatności oprogramowania „open source” oraz wybranego podejścia do zarządzania danymi przestrzennymi dla potrzeb badań archeologicznych zabudowy grodu kultury łużyckiej prowadzonych na stanowisku 4 Muzeum Archeologicznego w Biskupinie.

Czasopismo: Roczniki Geomatyki
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze, nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: informatyka, inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Agenci w modelowaniu agentowym (ABM)

Modelowanie agentowe (ang. agent-based modelling – ABM) stanowi dynamicznie rozwijającą się metodę modelowania, o szerokim spektrum zastosowań w różnych dziedzinach nauki i życia codziennego. Obecnie postępująca integracja ABM z systemami informacji geograficznej dostarcza zaawansowanych i kompleksowych narzędzi do geomodelowania. Modele agentowe są cyfrową reprezentacją systemów takich jak ekosystemy, społeczności i gospodarki, złożonych z elementów i obiektów rozmieszczonych we wspólnym otoczeniu (środowisku działania). Unikalność modelowania agentowego polega na umożliwieniu zdefiniowania zasad decyzyjnych jednostek - agentów, określeniu uwarunkowań, w jakich funkcjonują oraz zrealizowaniu tych zasad w dowolnej ilości iteracji w celu przeanalizowania rezultatów działania systemu. Agenci w modelu mogą być wysoce zróżnicowani. Mogą mieć charakter ożywiony (np. rolnicy, mieszkańcy, właściciele ziemscy) oraz nieożywiony (np. firmy, samochody). Mogą także być pogrupowani w większe jednostki (np. społeczności, narodowości, budynki, gospodarstwa domowe, miasta, sieci drogowe) oraz mogą być mobilni (np. pieszo, samochodem, firmy zmieniające siedzibę, mieszkańcy, którzy się przeprowadzają). Ze względu na wewnętrzną strukturę, agentów dzielimy na słabych i silnych. Słabi agenci mają uproszczoną strukturę wewnętrzną i proste zasady decyzyjne, podczas gdy zasady decyzyjne agentów silnych czerpią z wiedzy sztucznej inteligencji, a oni sami potrafią się uczyć, rozwiązywać problemy i planować. Agenci wyposażeni są w atrybuty, które pozwalają opisać ich aktualny stan. Posiadają też sprecyzowane zasady decyzyjne, które pozwalają im podejmować decyzje czasie i przestrzeni oraz czynności, które podejmowane są przez agentów po podjętej decyzji. Mnogość zastosowań modeli agentowych sprawia, że agenci posiadają skrajnie różne charakterystyki, a to powoduje, że trudno jest przypisać im jedne uniwersalne i wspólne cechy. Niemniej agenci najczęściej posiadają kilka cech, które nie zmieniają się w zależności od zastosowania modelu, mianowicie: autonomię, różnorodność, aktywność, cel, interaktywność, ograniczoną racjonalność, mobilność, i możliwość uczenia się. W modelach matematycznych najczęściej wszystkie elementy i obiekty danego typu są identyczne. Założeniem modelowania agentowego jest możliwość różnicowania agentów oraz możliwość zastosowania losowości w ich zachowaniach nawet, jeśli mają podobną budowę. Agenci mogą mieć identyczne atrybuty, ale skrajnie różne zasady decyzyjne, co pozwala wprowadzić do modelu bardzo istotny w naukach przyrodniczych element losowości.

Czasopismo: Roczniki Geomatyki
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze, nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: informatyka, inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Geoportale regionalne wybranych krajów europy - studium porównawcze

Wzrost zapotrzebowania na informację przestrzenną i jej szybkie upowszechnienie, rozwój technologii informatycznych, jak również uwarunkowania prawne związane z wprowadzeniem dyrektywy INSPIRE przyczyniły się na przestrzeni ostatnich 5 lat do znacznej intensyfikacji prac koncepcyjnych i implementacyjnych w zakresie geoportali regionalnych na terenie krajów Unii Europejskiej i Europejskiego Obszaru Gospodarczego. Rozwój ten implikuje potrzebę prowadzenia stałych badań, dotyczących stanu zaawansowania prac w zakresie geoportali regionalnych, możliwości i ograniczeń ich rozwoju, jak również ich relacji z INSPIRE. Jak wynika z kwerendy przeprowadzonej w maju 2012 r. w krajach tych istniały 143 geoportale regionalnych jednostek podziału terytorialnego najwyższego szczebla. Ponadto zbiory danych przestrzennych były również udostępniane (w ograniczonym zakresie) za pośrednictwem 151 portali regionalnych administracji publicznej jednostek tego szczebla. Dwa sposoby udostępniania zbiorów danych przestrzennych były stosowane w przypadku 87,23 % jednostek podziału terytorialnego najwyższego szczebla (odpowiednio 42,43 % i 44,80 %) krajów UE i EOG. Przeprowadzone badanie 130 geoportali regionalnych działających w maju 2012 r. objęło analizę zakresu tematycznego udostępnianych zbiorów danych przestrzennych, jak również stosowanych metod prezentacji kartograficznej (i ich poprawności). Wykorzystanie bertinowskiej metody porządkowania danych pozwoliło na zaproponowanie typologii geoportali regionalnych w oparciu o kryterium podobieństwa zakresu tematycznego. Autorzy zaproponowali również typologię opartą o kryterium liczby grup tematycznych i dostępnych funkcji. Wyniki badań zostały wykorzystane do aktualizacji i rozbudowy usługi GEMS – Geoportals in Europe Metadata Service, utrzymywanej przez Instytut Geodezji i Kartografii.

Czasopismo: Roczniki Geomatyki
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze, nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: informatyka, inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Ocena rozdzielczości geometrii w cyfrowym modelu topograficznym

Artykuł przedstawia wyniki prac badawczych autora zarówno w zakresie metodyki oceny Rozdzielczości Geometrii, jak i próby praktycznego wykorzystania postulowanych metod do oceny rzeczywistych zbiorów danych. Na wstępie autor przybliża problematykę związaną z aktualnie stosowaną metodą oceny rozdzielczości zbiorów danych, serii zbiorów danych lub usług. W dalszej części artykułu autor podaje założenia przyjętej metodyki, wprowadza i definiuje cztery rodzaje Rozdzielczości Geometrii charakteryzujące różne aspekty geometrii obiektów przestrzennych: Rozdzielczość Współrzędnych, Maksymalną Rozdzielczość Geometrii, Rzeczywistą Rozdzielczość Geometrii oraz Nominalną Rozdzielczość Geometrii. W ostatniej części artykułu autor podejmuje próbę oceny postulowanych rozdzielczości na przykładzie rzeczywistych zbiorów danych. Uzyskane wyniki oceny Rozdzielczości Geometrii mogą stanowić alternatywę dla aktualnie stosowanej metody opisu rozdzielczości zbiorów danych, serii zbiorów danych, to jest mianownika skali.

Czasopismo: Roczniki Geomatyki
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze, nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: informatyka, inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Wpływ wieku drzewostanów na ich charakterystyki spektralne i wartości wybranych wskaźników wegetacyjnych

Dane pozyskane w sposób zdalny (zobrazowania satelitarne, lotnicze, skaning laserowy) są źródłem dużej ilości informacji o otaczającym nas środowisku. Pozwalają na dokonywanie analiz, zarówno o charakterze jakościowym, jak i ilościowym. Umożliwiają również różnicowanie zjawisk w przestrzeni oraz czasie. Techniki teledetekcyjne już od kilkudziesięciu lat wykorzystywane są w badaniach środowiska. Jednym z przykładów wykorzystania informacji pozyskiwanej zdalnie jest teledetekcja obszarów leśnych. Obszarem badań autorów jest Puszcza Notecka, która rozciąga się w kierunku równoleżnikowym przez mezoregion Kotliny Gorzowskiej. Puszcza ta jest jednym z największych obszarów leśnych w Polsce i charakteryzuje się dużym udziałem gatunkowym drzewostanu sosnowego. Celem przeprowadzonych badań było określenie zróżnicowania charakterystyk spektralnych różnowiekowych drzewostanów sosnowych Puszczy Noteckiej oraz wpływu wieku tych drzewostanów na wielkość odbicia promieniowania elektromagnetycznego w różnych zakresach spektralnych i w różnych terminach sezonu wegetacyjnego. Kolejnym celem było określenie relacji pomiędzy wiekiem drzewostanów sosnowych a wartościami wybranych wskaźników wegetacji w tychże terminach. W obrębie zwartego kompleksu leśnego, jakim jest Puszcza Notecka, wyodrębniono 100 powierzchni badawczych. Kryterium wykorzystanym przy wyborze była jednorodność gatunkowa oraz wiekowa tych powierzchni. Każdy z wybranych obszarów porośnięty jest drzewostanem sosnowym o określonym wieku. Materiałem wykorzystanym do analiz są zobrazowania satelitarne wykonane przez sensor TM (ang. ThematicMapper) znajdujący się na satelicie Landsat 5, które charakteryzują się rozdzielczością przestrzenną na poziomie 30m. Zobrazowania pozyskane zostały z różnych momentów sezonu wegetacyjnego. Do analizy określono wartości odbicia promieniowania w sześciu zakresach spektralnych oraz wygenerowano charakterystyki spektralne dla każdej powierzchni testowej. Charakterystyki spektralne pozwoliły na określenie różnic pomiędzy drzewostanami o różnym wieku. Wartości odbić w poszczególnych zakresach promieniowania umożliwiły obliczenie trzech wskaźników wegetacji, które posłużyły dalszej analizie. W oparciu o metody statystyczne określono relacje pomiędzy wiekiem drzewostanów a wartościami poszczególnych wskaźników wegetacji oraz różnice pomiędzy terminami sezonu wegetacyjnego, w których wykonano zobrazowania satelitarne.

Czasopismo: Roczniki Geomatyki
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze, nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: informatyka, inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka