rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Wzrost znaczenia Stanów Zjednoczonych w eksporcie strefy euro

W drugim kwartale 2015 r. Stany Zjednoczone stały się największym rynkiem eksportowym strefy euro, wyprzedzając Wielką Brytanię. Wzrost eksportu strefy euro do USA wspierała po-większająca się skala deprecjacji euro wobec dolara amerykańskiego oraz rosnące znaczenie największej gospodarki świata w kształtowaniu dynamiki międzynarodowych obrotów handlo-wych. W tych warunkach w I kw. 2015 r. Stany Zjednoczone stały się najważniejszym kierun-kiem eksportu dla niemieckich przedsiębiorstw – wartość eksportu Niemiec do USA przekroczyła wartość ich eksportu do Francji, która dotychczas była największym odbiorcą towarów pochodzą-cych z Niemiec.
Od czwartego kwartału 2013 r. eksport towarów strefy euro do USA rośnie szybciej niż do pozostałych krajów trzecich, przy czym dysproporcja ta systematycznie powiększa się na korzyść rynku amerykańskiego. Nastąpiło zatem odwrócenie wyraźnej spadkowej tendencji udziału rynku amerykańskiego w eksporcie strefy euro obserwowanej w okresie od 2002 r. do światowego kryzysu finansowego w 2008 r., na co w dużej mierze złożył się szybszy wzrost popytu w gospodarkach rozwijających się oraz zwiększenie się obrotów handlowych realizowanych wewnątrz międzynarodowych łańcuchów wartości dodanej. Uwagę zwraca także dość wyraźna korelacja między udziałem USA w eksporcie strefy euro a kursem euro wobec dolara amerykań-skiego. W latach 2002-2008 aprecjacja kursu euro była jednym z czynników wpływających na spadek znaczenia eksportu do USA. Po kryzysie w latach 2008-2009, udział USA ustabilizował się na stosunkowo niskim poziomie.

Czasopismo: Unia Europejska.pl
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki o polityce i administracji, nauki socjologiczne
Eksport krajów Europy Środkowej

W ostatnich dwóch dekadach w krajach Europy Środkowej nastąpił spektakularny wzrost obrotów handlu zagranicznego pod wpływem integracji z Unią Europejską oraz towarzyszącej jej wzrostowi aktywności korporacji międzynarodowych.
Największy wpływ na kształt struktury eksportu miało przesunięcie na dużą skalę procesów produkcji, któremu sprzyjały niższe koszty produkcji oraz bezpośrednie sąsiedztwo największych rynków europejskich. Ekspansja korporacji międzynarodowych spowodowała silne przyspieszenie obrotów handlowych w Europie Środkowej i wzrost udziału regionu w handlu światowym. Dynamika eksportu krajów Europy Środkowej niewiele ustępowała w tym okresie (zwłaszcza do czasu światowego kryzysu w 2008 r.) dynamice chińskiego eksportu.
Pod wpływem rosnącego znaczenia międzynarodowych korporacji zmienił się model eksportu oparty na przewagach komparatywnych w grupach o wysokim stopniu pracochłonności i surowcochłonnych. W coraz większym stopniu struktura eksportu upodabniała się do struktury eksportu gospodarek Europy Zachodniej. W rezultacie kraje Europy Środkowej w dużym stopniu stały się producentem tańszych odpowiedników produktów wytwarzanych w krajach Europy Zachodniej. Międzynarodowe korporacje utworzyły w regionie własne sieci podaży, co prowadziło do zmian w strukturze geograficznej handlu. głównie w kierunku zwiększenia się znaczenia handlu pomiędzy krajami Europy Środkowej. Jednak pomimo rosnącej roli korporacji w eksporcie, udział rynków odległych geograficznie kształtuje się od połowy lat 90. na niemal niezmienionym niskim poziomie.

Czasopismo: Unia Europejska.pl
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki o polityce i administracji, nauki socjologiczne
Spory unijno-rosyjskie na forum Światowej Organizacji Handlu

Federacja Rosyjska (Rosja) jest członkiem Światowej Organizacji Handlu (WTO) od czterech lat. W tym czasie wielu członków WTO zgłaszało zastrzeżenia dotyczące realizacji jej zobowią-zań akcesyjnych. W sześciu przypadkach sprawę skierowano do Organu Rozstrzygania Sporów WTO. Równocześnie, zgodnie z przewidywaniami, Rosja wykorzystuje często członkostwo w WTO, aby zaskarżać środki polityki gospodarczej innych członków organizacji, które szkodzą interesom gospodarczym jej branż strategicznych (energetyka i przemysł metalurgiczny). Cztero-krotnie wystąpiła przeciw członkom WTO z oficjalną skargą. Ponadto w 28 sporach Rosja zgłosi-ła chęć udziału jako strona trzecia, która ma w nich ważny interes handlowy. 
Celem artykułu jest przedstawienie unijno-rosyjskich sporów toczących się na forum Świato-wej Organizacji Handlu, ze zwróceniem szczególnej uwagi na motywy ich wszczynania. Analiza doświadczeń członkostwa Rosji w WTO pozwala stwierdzić, że nie w pełni wdraża ona swoje zobowiązania akcesyjne, często ze szkodą dla innych członków organizacji, w tym Unii Europej-skiej. Potwierdzają to dwa pierwsze rozstrzygnięcia paneli w sprawach toczących się przeciwko Rosji opublikowane w sierpniu 2016 r. Jej działania były nakierowane głównie na ochronę krajo-wego przemysłu, w tym branż najbardziej wrażliwych (m.in. motoryzacyjnej), lub realizację celów politycznych. Jeśli chodzi o skargi rosyjskie wobec UE, to wydaje się, że były one próbą znalezienia rozwiązania dla długoletnich konfliktów dwustronnych.

Czasopismo: Unia Europejska.pl
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki o polityce i administracji, nauki socjologiczne
Główni partnerzy handlowi Polski – Wielka Brytania

Wielka Brytania jest od 2012 r. drugim największym rynkiem eksportowym dla polskich przedsię-biorstw. Eksport do Wielkiej Brytanii był jednym z najszybciej rosnących od czasu przystąpienia Pol-ski do Unii Europejskiej. Największy wpływ na relatywnie wysoką dynamikę polskiego eksportu do Wielkiej Brytanii miała działalność korporacji międzynarodowych obecnych w Polsce. Istotnym czynnikiem wpływającym na wzrost polskiego eksportu była też duża migracja obywateli polskich do Wielkiej Brytanii po przystąpieniu Polski do UE. W wyniku migracji, jak i otwarcia europejskich ryn-ków dla polskich produktów rolno-spożywczych w związku z przystąpieniem Polski do Unii, nastąpił duży wzrost popytu na polskie produkty spożywcze. 
W przypadku ewentualnego wyjścia Wielkiej Brytanii z Unii wydaje się, że ryzyko negatywnych skutków dla Polski byłoby nieco większe niż dla większości pozostałych krajów UE. Wynika to prze-de wszystkim ze stosunkowo wysokiej dotychczas dynamiki polskiego eksportu na rynek brytyjski, która przyczyniała się do przyspieszenia dynamiki eksportu ogółem. Wzrost eksportu, szczególnie po przystąpieniu Polski do Unii, był głównie efektem strategii korporacji międzynarodowych obecnych w Polsce. Można przypuszczać, że jednym z celów tworzenia ich filii w Polsce był właśnie eksport na rynek brytyjski. Ewentualne bariery w eksporcie do Wielkiej Brytanii mogłyby więc wpłynąć nega-tywnie nie tylko na wielkość eksportu, ale także na napływ bezpośrednich inwestycji zagranicznych. Udział Wielkiej Brytanii w polskim eksporcie jest znacznie wyższy niż w eksporcie pozostałych kra-jów Europy Środkowo-Wschodniej.

Czasopismo: Unia Europejska.pl
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki o polityce i administracji, nauki socjologiczne
Strefa wolnego handlu UE-Korea Płd. - zagrożenie dla europejskiej branży motoryzacyjnej?

Umowa o wolnym handlu między Unią Europejską a Koreą Płd. od początku wzbudzała wiele zastrzeżeń borykających się z recesją europejskich koncernów samochodowych. Już w trakcie rokowań Europejskie Stowarzyszenie Producentów Samochodowych (ACEA) zarzucało Komisji Europejskiej, że w branży samochodowej bilans będzie korzystny dla Korei, a tym samym pogłębi się deficyt Unii w handlu wyrobami motoryzacyjnymi. Po roku funkcjonowania umowy z wnioskiem o ustanowienie przewidzianego umową nadzoru nad importem samochodów z Korei wystąpiła Francja. W artykule badany jest wpływ umowy na handel samochodami osobowymi między UE i Koreą oraz ich udziały w rynku samochodowym drugiej strony w pierwszym roku po wejściu umowy w życie. W tym celu przeanalizowano znaczenie unijnego i koreańskiego rynku dla stron umowy oraz zmiany w handlu w badanym okresie. Omówiono ponadto postanowienia umowy dotyczące branży motoryzacyjnej, w tym klauzule zabezpieczające krajowych producentów przed gwałtownym napływem importowanych towarów lub niekorzystnymi skutkami stosowania systemu zwrotu cła. Zaprezentowano także wyniki opracowań europejskich i koreańskich ośrodków badawczych analizujących potencjalne skutki umowy. W podsumowaniu autorka formułuje wnioski dla wspólnej polityki handlowej oraz sygnalizuje problemy z podpisaniem przyszłej umowy o wolnym handlu z Japonią, największym eksporterem samochodów na rynek UE.

Czasopismo: Unia Europejska.pl
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki o polityce i administracji, nauki socjologiczne
Strefa wolnego handlu UE-USA w dziedzinie gospodarki żywnościowej. Problemy odmian genetycznie modyfikowanych

Unia Europejska i Stany Zjednoczone mają tak odmienne przepisy regulujące wydawanie zezwoleń na uprawę nowych odmian GM oraz wprowadzanie do obrotu żywności i pasz GM, że kwestia ta może stanowić jeden z trudniejszych problemów w negocjowaniu umowy o strefie wolnego handlu. Efektem odmiennej polityki obu stron jest upowszechnienie upraw GM w USA (30% gruntów ornych pod uprawami GM) i niemal całkowity ich brak w UE. W artykule przedstawiono przyczyny odmiennego podejścia do kwestii GMO w USA i UE. Pokazano również zróżnicowanie stanowisk wobec tych problemów w samej Unii Europejskiej.
W USA przyjęto zasadę, że „kontroli podlega produkt, a nie proces". Uznano bowiem, że odmiany uzyskane za pomocą inżynierii genetycznej (IG), a także żywność i pasze wyprodukowane z surowców GM, nie stanowią dla środowiska naturalnego oraz zdrowia ludzi i zwierząt większego zagrożenia niż uzyskane metodami „tradycyjnymi". W rezultacie odmiany GM podlegają w USA tym samym procedurom jak odmiany, żywność i pasze „tradycyjne".
W Unii natomiast przyjęto (zasada przezorności), że IG jest nową metodą i dlatego produkty uzyskane za jej pomocą muszą być dokładniej kontrolowane niż uzyskane metodami tradycyjnymi. Stąd znacznie ostrzejsze i dłużej trwające procedury udzielania zezwoleń („zakres kontroli produktu zależy od metody jego otrzymania"). Projektowana nowelizacja dyrektywy 2001/18/WE ma umożliwić państwom członkowskim zakazanie uprawy odmian GM, dopuszczonych do uprawy przez władze UE, z innych powodów niż określonych w unijnym systemie badania niekorzystnego wpływu na środowisko naturalne oraz zdrowie ludzi i zwierząt. Jej wejście w życie zwiększyłoby różnice stanowisk między UE a USA.

Czasopismo: Unia Europejska.pl
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki o polityce i administracji, nauki socjologiczne
Propozycje budżetu strefy euro

Ujawnione przez kryzys słabości europejskiej unii gospodarczej i walutowej (UGW) doprowadziły w ostatnich latach do wielu reform. Mimo to wśród ekonomistów i polityków występuje przekonanie, że system instytucjonalny strefy euro nadal jest niekompletny. Dla poprawy skuteczności funkcjonowania tego systemu (jak i całej UE) proponowane są różne działania dotyczące m.in. zacieśnienia integracji fiskalnej. Celem artykułu jest identyfikacja źródeł słabości polityki fiskalnej w UE oraz propozycji ich wyeliminowania za pomocą utworzenia budżetu strefy euro. Na tle krótkiego omówienia problemów związanych z realizacją polityki fiskalnej w strefie euro i w całej UE przeanalizowano główne koncepcje budżetu strefy euro, przedstawione przez unijne instytucje (tzw. raport czterech prezydentów i komunikat Komisji) i naukowców. Obejmowały one: (a) automatyczne stabilizatory koniunktury (fundusz na wypadek słabej koniunktury oraz wspólny system zasiłków dla bezrobotnych), (b) budżet strefy euro (zasoby o charakterze dyskrecjonalnym), (c) zabezpieczenie fiskalne dla unii bankowej.
Największe możliwości stabilizacyjne - zarówno w odniesieniu do wstrząsów asymetrycznych, jak i tych dotykających całej strefy euro - przyniosłoby utworzenie budżetu centralnego strefy euro. Takie rozwiązanie jest jednak najtrudniejsze do uzgodnienia i wdrożenia, a ponadto w najbliższym czasie nierealne. Wymagałoby zmian w traktatach i znacznego ograniczenia uprawnień fiskalnych państw członkowskich UE, na co nie ma ich zgody.
W przypadku wszystkich wspomnianych systemów fiskalnych wyzwaniem jest ocena sytuacji gospodarczej i kryteria podjęcia decyzji o uruchomieniu funduszu oraz finansowanie budżetu. W tej sytuacji podstawowe znaczenie dla zapewnienia stabilności UGW ma konsekwentne przestrzeganie przez państwa członkowskie już istniejących zobowiązań fiskalnych.

Czasopismo: Unia Europejska.pl
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki o polityce i administracji, nauki socjologiczne
Udział dóbr wysokiej techniki w eksporcie Polski na tle innych krajów Unii Europejskiej

Innowacyjność produktów eksportowych stanowi obecnie jeden z najważniejszych czynników konkurencyjności pozacenowej poszczególnych gospodarek na rynkach międzynarodowych. Często wykorzystywanym w tym zakresie wskaźnikiem jest udział dóbr wysokiej techniki w eksporcie ogółem. Ze względu jednak na dużą intensywność procesów globalizacyjnych w kategoriach obejmujących produkty high-tech, wskaźnik ten powinno się analizować przez prymat procesów internacjonalizacji współczesnych przepływów handlowych. Udział produktów high-tech w eksporcie poszczególnych gospodarek zależy od wielkości nakładów na badania i rozwój w sektorze przedsiębiorstw oraz napływu bezpośrednich inwestycji zagranicznych. Analiza eksportu krajów Unii Europejskiej wskazuje, że relatywnie wysokie udziały produktów high-tech w eksporcie charakteryzują dwie grupy krajów. Pierwsza z nich odznacza się stosunkowo wysokim poziomem inwestycji, zwłaszcza przedsiębiorstw, w badania i rozwój, druga – dużą importochłonnością eksportu branż związanych z dobrami wysokiej techniki. Prawdopodobnie jest ona wynikiem napływu kapitału zagranicznego związanego z delokalizacją procesu produkcji. Udział dóbr wysokiej techniki w polskim eksporcie jest niższy niż średnio w Unii Europejskiej i niższy w porównaniu z większością państw członkowskich UE. Mimo obserwowanego do 2015 r. szybkiego wzrostu sprzedaży dóbr wysokiej techniki, udział ich w polskim eksporcie kształtuje się poniżej średniego poziomu unijnego. Podobnie jak w większości gospodarek Europy Środkowo-Wschodniej, wzrost udziału produktów high-tech w polskim eksporcie był związany z importem zagranicznych części i komponentów.

Czasopismo: Unia Europejska.pl
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki o polityce i administracji, nauki socjologiczne
Rynek wewnętrzny usług UE. Strategia rozwoju do 2020 roku (II)

W artykule poddano analizie unijne zamierzenia mające prowadzić do likwidacji barier w handlu usługami. Głównym narzędziem przeciwdziałającym negatywnym skutkom różnorodnych przepisów krajowych mają być procesy harmonizacji. Przeprowadzona wzajemna ocena ujawniła tymczasem, że źródłem kłopotów w Unii bywają również same regulacje unijne. Tym bardziej zasadnym wydaje się powrót do koncepcji oparcia rynku wewnętrznego usług na zasadzie wzajemnego uznawania.

Czasopismo: Unia Europejska.pl
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki o polityce i administracji, nauki socjologiczne
Strefa wolnego handlu UE-USA. Problematyka gospodarki żywnościowej

W lipcu 2013 roku rozpoczęły się rokowania w sprawie zawarcia między Unią Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki Umowy o transatlantyckim partnerstwie handlowym i inwestycyjnym (Transatlantic Trade and Investment Partnership - TTIP). Ocenia się, że liberalizacja handlu towarami rolnymi będzie stanowiła jeden z najbardziej wrażliwych tematów rokowań, ponieważ zarówno w Unii Europejskiej, jak i w Stanach Zjednoczonych rolnictwo pełni ważną funkcję w gospodarce i jest silnie chronione. W artykule zbadano wielkość i strukturę wzajemnych obrotów artykułami rolno-żywnościowymi. Punktem wyjścia badania była ogólna analiza pozycji obu partnerów na światowych rynkach rolnych. Z analizy wynika, że unijny eksport rolno- żywnościowy do USA był zdominowany przez handel napojami bezalkoholowymi i alkoholowymi. Taka struktura towarowa obrotów była w dużym stopni wynikiem stosowania przez obu partnerów transatlantyckich rozlicznych barier pozataryfowych (nie analizowanych w tym artykule). W konkluzji także stwierdzono, że jedną z głównych przyczyn stosunkowo niewielkich obrotów artykułami rolno-spożywczymi między UE a USA jest niewielka komplementarność gospodarek żywnościowych.

Czasopismo: Unia Europejska.pl
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki o polityce i administracji, nauki socjologiczne
Udział krajów pozaeuropejskich w eksporcie Unii Europejskiej

Kraje Europy, w tym należące do Unii Europejskiej, charakteryzuje najniższy udział handlu ponadregionalnego w porównaniu z innymi regionami świata. Ich handel zagraniczny jest bo-wiem silnie skoncentrowany na wymianie wewnątrzregionalnej. W ostatnich latach obserwujemy istotne zmiany strukturalne w eksporcie krajów UE. W pierwszych latach po rozszerzeniu Unii w 2004 r. dynamika handlu wzajemnego krajów Europy Zachodniej była niższa niż ich handlu z nowymi państwami członkowskim (także z krajami po b. ZSRR). W rezultacie udział Europy w eksporcie UE stopniowo zwiększał się. Od 2008 r. obserwujemy jednak spadek udziału obro-tów wewnątrzeuropejskich w handlu UE. Przyczyniła się do tego stagnacja popytu w Europie Zachodniej w latach 2012-2014 oraz kryzys w europejskich krajach po b. ZSRR w latach 2014-2015. 
Kraje pozaeuropejskich mają największe znaczenie w eksporcie dużych gospodarek, takich jak Wielka Brytania, Francja, Włochy czy Niemcy. Udział krajów pozaeuropejskich w eksporcie krajów Europy Środkowej i Wschodniej (EŚW) jest znacznie niższy niż przeciętnie w UE. Wy-soka koncentracja eksportu krajów EŚW na rynkach europejskich (ponad 90%) sugeruje, że ich eksport jest stosunkowo mało konkurencyjny, a zdolność do dywersyfikacji rynków eksporto-wych w porównaniu z innymi krajami UE - niska.

Czasopismo: Unia Europejska.pl
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki o polityce i administracji, nauki socjologiczne
Kompleksowa umowa o współpracy gospodarczej i handlowej - nowy wymiar relacji Unii Europejskiej z Kanadą

We wrześniu 2014 r. przedstawiciele Unii Europejskiej oraz Kanady zaprezentowali oficjalnie tekst Kompleksowej umowy gospodarczej i handlowej (Comprehensive Trade and Economic Agreement - CETA). Nowa umowa jest kolejnym dwustronnym porozumieniem o wolnym handlu wynegocjowanym przez UE, w tym pierwszym z krajem należącym do grupy G-7. Negocjacje nad nową umową trwały pięć lat. Wśród najważniejszych kwestii spornych znalazły się m.in. eksport europejskich serów do Kanady i eksport kanadyjskiej wołowiny na rynek UE. Zgodnie z umową, najpóźniej w ciągu siedmiu lat od jej wejścia w życie, bezcłowy handel powinien objąć wszystkie towary przemysłowe i rybołówstwa oraz większość produktów rolnych. Porozumienie, oprócz głębokiej liberalizacji handlu towarami i usługami, reguluje także kwestie dostępu do sektora zamówień publicznych i bezpośrednich inwestycji zagranicznych, w tym wzajemną ochronę inwestycji. Szczególnie ta ostatnia kwestia budzi w dalszym ciągu sprzeciw niektórych środowisk i polityków, co może negatywnie wpłynąć na proces ratyfikacji i opóźnić moment wejścia w życie nowego porozumienia.

Czasopismo: Unia Europejska.pl
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki o polityce i administracji, nauki socjologiczne
Udział krajów pozaeuropejskich w eksporcie Unii Europejskiej

Mimo dużych zmian w geografii gospodarczej świata, jakie dokonały się zwłaszcza w ostatnich dwóch dekadach, polegających na wzroście znaczenia pozaeuropejskich gospoda-rek rozwijających się, eksport krajów Unii Europejskiej koncentruje się dalszym ciągu na rynkach europejskich. Wciąż na relatywnie niskim poziomie utrzymuje się natomiast ich eksport do krajów pozaeuropejskich. Silna koncentracja eksportu Unii na rynkach europejskich odzwier-ciedla wysoką intensywność wzajemnego handlu między krajami Europy - skutek długoletniego procesu integracji gospodarczej, którego podstawą była liberalizacja obrotów handlowych. W ostatnich latach nastąpił jednak zauważalny wzrost udziału krajów pozaeuropejskich w strukturze eksportu UE, spowodowany przede wszystkim dużymi różnicami w tempie wzrostu gospodarczego w Europie i w jej otoczeniu. Od czasu światowego kryzysu (2008-2009) zna-czenie rynków pozaeuropejskich stopniowo rosło, głównie w wyniku szybko rosnącej sprzedaży do dużych gospodarek rozwijających się. Największe znaczenie kraje pozaeuropejskie mają w eksporcie produktów klasyfikowanych w kategoriach ekonomicznych najsilniej związanych z działalnością międzynarodowych korporacji. Rosnący udział korporacji międzynarodowych w eksporcie krajów Europy Środkowej nie tylko nie przyczynił się więc do zmian w strukturze geograficznej eksportu w kierunku zwiększenia udziału rynków odległych geograficznie (tak, jak ma to miejsce w krajach Europy Zachodniej), ale wręcz przeciwnie - utrwalił strukturę skoncentrowaną na rynkach sąsiednich.

Czasopismo: Unia Europejska.pl
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki o polityce i administracji, nauki socjologiczne
Znaczenie Chin w eksporcie Polski i pozostałych krajów Europy Środkowej

Od 2000 r. w handlu międzynarodowym obserwowana jest silna eks-pansja Chin. W latach 2000-2015 w niemal wszystkich gospodarkach na świecie, chociaż w niejednakowym stopniu, nastąpił wzrost znaczenia Chin jako rynku eksportowego. Najmniejsze znaczenie mają Chiny w eksporcie krajów Europy Środkowej i Wschodniej. W czterech krajach Europy Środkowej (Polska, Czechy, Słowacja i Węgry) udział Chin w eksporcie stanowi zaledwie 1,0% do 1,5%, a więc pozostaje zdecydo-wanie mniejszy niż w krajach Europy Zachodniej. Ogólnie rzecz biorąc, znaczenie Chin w eksporcie oraz struktura dostaw do tego kraju są w Europie Środkowej wynikiem strategii realizowanych przez duże kor-poracje międzynarodowe. Ich rola jest szczególnie istotna w eksporcie na rynki odległe geograficzne. W przypadku Czech, Słowacji i Węgier można powiedzieć, że korporacje w ograniczonym stopniu wspierały eksport na rynek chiński, natomiast w przypadku Polski ich wpływ był raczej negatywny. 
Duże różnice w znaczeniu Chin w eksporcie i imporcie powodują, że wszystkie cztery analizowane kraje notują deficyt w handlu z Chinami. Udział Chin w imporcie krajów Europy Środkowej jest bowiem zbliżony do tego, jaki charakteryzuje import krajów Europy Zachodniej. Pogłębia-nie się deficytu w handlu z Chinami nie prowadzi jednak do powiększa-nia się ujemnego salda w handlu ogółem w tych krajach. Towary impor-towane z Chin w dużej mierze zastępują import z pozostałych krajów, głównie Unii Europejskiej.

Czasopismo: Unia Europejska.pl
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki o polityce i administracji, nauki socjologiczne
Rosnący udział Polski w imporcie krajów Unii Europejskiej

Wysoka konkurencyjność cenowo-kosztowa Polski jako eksportera znajduje odzwiercie-dlenie we wzroście znaczenia polskich towarów w imporcie państw członkowskich Unii Eu-ropejskiej. Według zagregowanych statystyk importu 27 krajów UE w 2015 roku na Polskę przypadało blisko 3% wartości unijnego importu dóbr materialnych ogółem. Oznacza to, że w latach 2000-2015 udział Polski w imporcie krajów UE zwiększył się trzykrotnie. Polscy eksporterzy zdobyli silną pozycję szczególnie na rynkach Europy Środkowo-Wschodniej. Stosunkowo duże znaczenie Polska ma także w imporcie Niemiec, natomiast zdecydowanie mniejsze – pozostałych krajów Europy Zachodniej. O dużym udziale Polski w imporcie UE decyduje stosunkowo wąska grupa dóbr. Obejmuje ona dobra konsumpcyjne trwałego użytku, żywność, części samochodowe oraz dobra konsumpcyjne nietrwałego użytku. Duży udział Polski w imporcie tych kategorii wiąże się głównie z wysoką konkurencyjnością cenowo-kosztową, która powoduje, że znaczenie Polski w imporcie krajów europejskich jest ogólnie odwrotnie proporcjonalne do zamożności rynku i jego odległości. Na niskim poziomie kształtuje się natomiast udział Polski jako dostawcy dóbr inwestycyjnych oraz samochodów osobowych.

Czasopismo: Unia Europejska.pl
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki o polityce i administracji, nauki socjologiczne