rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Makroostrożnościowy nadzór nad rynkiem finansowym Unii Europejskiej

Ostatni kryzys ujawnił istotne ułomności nadzoru finansowego zarówno w wymiarze mikro-ostrożnościowym, jak też w odniesieniu do systemu finansowego jako całości. Model nadzoru bazujący na działaniach poszczególnych państw okazał się niewydolny w obliczu transgranicznej integracji poszczególnych sektorów europejskiego rynku finansowego. Zjawiska kryzysowe obnażyły niedostateczną współpracę, koordynację i niespójne stosowanie prawa europejskiego. W celu przezwyciężenia tych niedoskonałości w 2011 r. ustanowiono Europejski System Nadzoru Finansowego (ESNF). Jego istotnym składnikiem jest Europejska Rada ds. Ryzyka Systemowego (ERRS), która sprawuje nadzór makroostrożnościowy. Nadrzędnym celem tego forum jest za-pewnienie stabilności całościowo ujmowanemu rynkowi finansowemu oraz zapobieganie nega-tywnym reperkusjom w sferze realnej. Mimo niewiążącego charakteru decyzji podejmowanych przez ERRS oraz nadmiernej koncentracji na sektorze bankowym, aktywność Rady zasługuje na pozytywną ocenę. Rozszerzenie mandatu ESNF o kwestie globalnej stabilności poprawiło jakość sprawowanego nadzoru. Wyzwaniem stojącym przed ERRS jest jednak zbudowanie nowej for-muły współpracy z Europejskim Bankiem Centralnym po ustanowieniu Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego nad bankami z krajów strefy euro.

Czasopismo: Unia Europejska.pl
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki o polityce i administracji, nauki socjologiczne
Ukraina – uwikłanie między liberalizacją handlu a protekcjonizmem

Na początku 2016 roku ma wejść w życie Pogłębiona i kompleksowa umowa o wolnym han-dlu (Deep and Comprehensive Free Trade Agreement – DCFTA) – handlowa część układu o stowarzyszeniu między Unią Europejską i Ukrainą. Oznacza to, że Ukraina otworzy szerzej swój rynek dla towarów importowanych z państw członkowskich UE (Unia otworzyła swój rynek w kwietniu 2014 r. w wyniku jednostronnej liberalizacji). W artykule postawiono następujące pytanie badawcze – czy szersze otwarcie na konkurencję zagraniczną nie wzmocni nastrojów protekcjonistycznych wśród ukraińskich producentów. Bardzo trudna sytuacja gospodarcza Ukra-iny w 2015 r. i nikłe widoki na poprawę w 2016 r. oraz liczne próby wprowadzenia środków protekcjonistycznych w latach 2009-2015, motywowane m.in. znaczną liberalizacją handlu w związku z akcesją Ukrainy do WTO, wskazują, że z taką możliwością należy się liczyć. W artykule przeanalizowano środki polityki handlowej, które władze ukraińskie starały się zasto-sować w celu ochrony bilansu płatniczego bądź krajowych producentów w tym okresie oraz możliwości ochrony rynku ukraińskiego na mocy umowy DCFTA. W podsumowaniu przedsta-wiono argumenty za i przeciw potencjalnemu wzrostowi tendencji protekcjonistycznych na Ukra-inie po wejściu umowy DCFTA w życie.

Czasopismo: Unia Europejska.pl
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki o polityce i administracji, nauki socjologiczne
Pomoc publiczna dla przedsiębiorstw lotniczych w UE - zasady i praktyka

Polskie Linie Lotnicze LOT zwróciły się w grudniu 2012 r. o pomoc publiczną. Zgodnie z prawem europejskim, pomoc jest dozwolona, jeśli jest zgodna z wytycznymi w sprawie pomocy publicznej. W przypadkach pomocy publicznej Komisja otwiera postępowanie, mające na celu zbadanie czy zostały spełnione warunki prawne. Jeśli stwierdzi ona, że warunki zostały spełnione, wyraża zgodę na pomoc. W przeciwnym razie nakazuje, aby pomoc została zwrócona, co oznacza w praktyce upadłość podmiotu. Ostatnio Komisja badała przypadki pomocy publicznej udzielonej czeskim liniom lotniczych ČSA i węgierskim liniom lotniczym Malév, które zakończyły się odmiennie.
W drugiej połowie 2009 r. ČSA stały się praktycznie niewypłacalne. Czeski rząd zdecydował o udzieleniu pożyczki. Po przeprowadzeniu postępowania wszczętego na podstawie art. 108(2) traktatu o funkcjonowaniu UE (TFUE), Komisja uznała, że pożyczka nie była pomocą publiczną. ČSA nie były jednak w stanie spłacić pożyczki i władze Czech zdecydowały o zamianie pożyczki na kapitał spółki, co zostało uznane za pomoc publiczną. Komisja zbadała sytuację ekonomiczną spółki i plan restrukturyzacji i uznała, że pomoc była zgodna z zasadami rynku wewnętrznego.
W przypadku pomocy udzielonej Malév, Komisja uznała, że nie zostały spełnione żadne warunki zgodności z wytycznymi i zdecydowała, że pomoc musi być zwrócona, przypieczętowało to losy węgierskiego przewoźnika.
Celem opracowania była analiza ostatnich przypadków pomocy publicznej udzielonej przewoźnikom lotniczym z Europy Wschodniej oraz procedur prawnych podejmowanych przez Komisję. Analiza tych dwóch przypadków dostarcza okazji do wyciągnięcia wniosków, które mogą być użyteczne dla polskich władz i kierownictwa LOT.

Czasopismo: Unia Europejska.pl
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki o polityce i administracji, nauki socjologiczne
Kontrowersyjny traktat fiskalny

W dniu 2 marca 2012 r. na szczycie w Brukseli przywódcy państw Unii Europejskiej (z wyjątkiem Wielkiej Brytanii i Czech) podpisali Traktat o stabilności, koordynacji i zarządzaniu w Unii Gospodarczej i Monetarnej, zwany powszechnie paktem fiskalnym, mający zaostrzyć dyscyplinę fiskalną oraz wzmocnić nadzór nad polityką gospodarczą, przede wszystkim dzięki wprowadzeniu zasady zrównoważonego budżetu. Z powodu braku jednomyślności państw członkowskich nowe zasady fiskalne mają być wprowadzone umową międzynarodową, a nie jak planowano pierwotnie drogą nowelizacji unijnych traktatów. Traktat ma wejść w życie 1 stycznia 2013 r., pod warunkiem że do tego czasu ratyfikuje go co najmniej 12 z 17 państw strefy euro. W artykule omówiono główne postanowienia traktatu w powiązaniu z innymi aktami prawnymi („sześciopak") oraz problemy pojawiające się w trakcie negocjacji i ratyfikacji traktatu w państwach członkowskich. Przedstawiono także zastrzeżenia pojawiające się w międzynarodowej debacie na temat paktu fiskalnego o charakterze prawnopolitycznym i ekonomicznym. W konkluzji stwierdzono, że wyraźne rozbieżności w ocenie następstw ratyfikacji traktatu fiskalnego wśród polityków i ekspertów w Polsce oraz za granicą powinny skłonić do poważnej debaty na jego temat, ponad podziałami politycznymi.

Czasopismo: Unia Europejska.pl
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki o polityce i administracji, nauki socjologiczne
Polscy eksporterzy na rynku Unii Europejskiej w okresie poakcesyjnym

W artykule przeanalizowano oceny firm eksportujących, głównie na rynek unijny, uzyskane w badaniach ankietowych IKCHZ i IBRKK z lat 2003-2013. Odnoszą się one do czynników wpływających na rozmiary eksportu tych firm, progu rentowności ich eksportu i zabezpieczania się przed ryzykiem kursowym, strategii eksportowych firm, wykorzystania wsparcia publicznego, a także wpływu akcesji na warunki działania na głównych rynkach.
W ocenie ankietowanych firm akcesja do UE doprowadziła do znacznej poprawy warunków ich działania na rynku unijnym. W okresie poakcesyjnym wśród tendencji obserwowanych w strategiach eksportowych pozytywnie należy ocenić rosnącą rolę eksportu bezpośredniego i realizowanego pod własnym znakiem firmowym, natomiast niepokoi utrzymująca się dominacja konkurencji cenowej jako podstawowego sposobu konkurowania na rynkach zagranicznych, czego efektem jest uzyskiwanie na tych rynkach cen niższych od cen konkurentów zagranicznych. Niska aktywność inwestycyjna za granicą badanej grupy eksporterów nie sprzyjała zwiększeniu potencjału eksportowego. W obszarze odziaływania polityki państwa pozytywnie oceniano złagodzenie polityki pieniężnej, dzięki któremu kurs walutowy, a ostatnio także poziom stopy procentowej zaczęły korzystnie wpływać na rozmiary sprzedaży eksportowej. Istotnym czynnikiem poprawy międzynarodowej konkurencyjności przedsiębiorstw stał się dostęp do funduszy europejskich, przynoszący efekty zwłaszcza w zakresie ulepszania parku maszynowego i jakości oferty eksportowej. Wraz z rosnącym doświadczeniem polskich firm w działalności na rynku unijnym malała natomiast popularność oferowanych przez państwo instrumentów bezpośredniego wsparcia eksportu o charakterze finansowym i promocyjnym.

Czasopismo: Unia Europejska.pl
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki o polityce i administracji, nauki socjologiczne
Program zmian polityki współpracy rozwojowej Unii Europejskiej

Artykuł omawia zmiany w polityce współpracy rozwojowej Unii Europejskiej zaproponowane w październiku i grudniu 2011 roku dotyczące współpracy w dziedzinie rozwoju UE. Dokonano analizy nowych instrumentów i strategii dotyczących konkretnych działań zewnętrznych UE, podkreślając kwestię dobrych rządów, praw człowieka i demokracji jako warunku wstępnego współpracy w zakresie rozwoju i wsparcia finansowego. Autor w swym artykule sugeruje również, że śmiałość Europy w promowaniu szczegółowych norm, wartości i interesów europejskich współbrzmi z najnowszymi zmianami w Północnej Afryce i mogłaby wpłynąć na przyszłe stosunki ze słabo rozwiniętymi krajami afrykańskimi.

Czasopismo: Unia Europejska.pl
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki o polityce i administracji, nauki socjologiczne
Interesy ofensywne unijnych przedsiębiorstw w kontekście negocjowanej umowy o strefie wolnego handlu UE-Japonia

W 2013 r. Unia Europejska oraz Japonia rozpoczęły rokowania na temat kompleksowego po-rozumienia handlowego, którego celem jest utworzenie wspólnej strefy wolnego handlu. Nowa umowa powinna regulować szeroki zakres kwestii gospodarczo-handlowych odnoszących się nie tylko tradycyjnie do taryf celnych, handlu towarowego i usługami, ale także w szerokim ujęciu do barier o charakterze pozataryfowym, bezpośrednich inwestycji zagranicznych, ochrony własności intelektualnej, polityki konkurencji czy zamówień publicznych. Z perspektywy unijnej podjęte rokowania i negocjowane porozumienie są szansą na zwiększenie otwartości japońskiego rynku dla europejskich eksporterów i inwestorów oraz zniesienie wielu istniejących barier pozataryfo-wych, mających negatywny wpływ na rozwój handlu i inwestycji.
Celem artykułu jest próba zdefiniowania najważniejszych barier/wyzwań w dostępie europej-skich towarów, usług i inwestycji do japońskiego rynku. Ogólne wnioski wynikające z przeprowadzonej analizy wskazują, iż istniejące bariery w dostępie do rynku Japonii mają głównie charakter pozataryfowy (przy relatywnie niskich cłach w japońskim imporcie towarów z UE). Są one przy tym największym wyzwaniem dla europejskich negocjatorów w zakresie poprawy dostępu do japońskiego rynku, a ustalenie zasad w tym zakresie pozostaje jedną z najważniejszych przeszkód na drodze do osiągnięcia porozumienia UE-Japonia.

Czasopismo: Unia Europejska.pl
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki o polityce i administracji, nauki socjologiczne
Porozumienie rolne Unia Europejska - Maroko: potencjalne skutki dla Polski i UE

W lipcu 2012 r. wejdzie w życie porozumienie w sprawie wzajemnej liberalizacji handlu produktami rolnymi, przetworzonymi artykułami rolnymi, rybami i produktami rybołówstwa między UE i Marokiem. Stanowi ono realizację postanowień układu stowarzyszeniowego i wpisuje się w nowe podejście do polityki sąsiedztwa („więcej za więcej"). Jest ono również pierwszym krokiem w wypracowaniu nowej formuły stosunków dwustronnych. Parafowanie porozumienia, a następnie jego przyjęcie przez Parlament Europejski, wzbudziło wiele kontrowersji, w tym sprzeciwy rolników z południa Europy, najbardziej narażonych na jego negatywne skutki. W artykule omówiono dyskusję towarzyszącą procesowi zatwierdzania porozumienia oraz jego główne postanowienia. Przedstawiono też wielkość i strukturę wymiany handlowej UE i Polski z Marokiem oraz podjęto próbę oceny wpływu porozumienia na unijną i polską wymianę handlową.

Czasopismo: Unia Europejska.pl
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki o polityce i administracji, nauki socjologiczne
Fundusze unijne na lata 2014-2020. Programowanie na poziomie unijnym i krajowym

Wejście w życie pakietu rozporządzeń dotyczących okresu programowania 2014-2020 skłania do refleksji na temat spójności tego procesu na poziomie unijnym i krajowym. Jest to istotne z punktu widzenia systemu wydatkowania środków unijnych w Polsce. Wejście w życie z początkiem roku pakietu rozporządzeń kończy dyskusję na temat wieloletnich ram finansowych na poziomie unijnym i rozpoczyna oficjalnie prace na poziomie krajowym. Zadania państw członkowskich na tym etapie są kluczowe, ponieważ dotyczą nie tylko przełożenia priorytetów rozwojowych UE na poziom krajowy, ale także konstrukcji systemu zarządzania zgodnie z zasadą zintegrowanego podejścia do rozwoju regionalnego. Dlatego celem artykułu jest analiza spójności procesu programowania na lata 2014-2020 na poziomie unijnym i krajowym.

Czasopismo: Unia Europejska.pl
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki o polityce i administracji, nauki socjologiczne
Główne tendencje w handlu Unii Europejskiej w 2014 roku

W 2014 roku, trzeci rok z rzędu, dynamika obrotów handlowych Unii Europejskiej utrzymywała się na bardzo niskim poziomie. W porównaniu z dwoma poprzednimi latami 2012-2013 nastąpiła jednak zmiana w strukturze jej obrotów handlowych w kierunku zwiększenia udziału handlu wewnątrzunijnego. Wynikało to ze stopniowego ożywienia popytu w krajach Unii. W 2014 r. wartość wzajemnego handlu (mierzona eksportem, wyrażona w euro) zwiększyła się o 3,2% w porównaniu z rokiem poprzednim (w 2013 roku zwiększyła się zaledwie o 0,1%). Poprawa koniunktury w Unii wpłynęła także na zmniejszenie w 2014 roku skali spadku importu z krajów trzecich.
Poprawa popytu i zmiany relacji cen między poszczególnymi kategoriami produktów sprawiły, że wartość eksportu i importu Unii Europejskiej rosła szybciej niż handel światowy. W 2014 r. zahamowany został spadek udziału UE w światowym handlu. Udział UE w światowym eksporcie wyniósł 33%, a w imporcie - 32%. Dziesięć lat wcześniej udział UE w światowym handlu był większy i wynosił 41% w eksporcie i 39% w imporcie. Handel wewnątrz Unii stanowi obecnie nieco ponad 20% światowego handlu (wobec 28% w 2004 roku). W dwóch ostatnich latach 2013-2014 udział handlu między krajami UE w międzynarodowej wymianie nie zmniejszył się, co może wskazywać na stabilizowanie się struktury handlu światowego po okresie silnych zmian, spowodowanych z jednej strony rozwojem międzynarodowych łańcuchów wartości dodanej, a z drugiej - wzrostem cen surowców.

Czasopismo: Unia Europejska.pl
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki o polityce i administracji, nauki socjologiczne
Układ stowarzyszeniowy Unia Europejska - Ameryka Środkowa

W czerwcu 2012 r. Unia Europejska podpisała z sześcioma państwami Ameryki Środkowej (Gwatemala, Honduras, Kostaryka, Nikaragua, Panama i Salwador) układ o stowarzyszeniu, zawierający kompleksowe regulacje w dziedzinie współpracy politycznej i rozwojowej oraz wymiany handlowej. Nowa umowa zakłada m.in. utworzenie pomiędzy partnerami strefy wolnego handlu. Postępujący proces ratyfikacji sprawił, że w ostatnich miesiącach wchodziła w życie stopniowo w poszczególnych krajach część handlowa umowy stowarzyszeniowej.
Zgodnie z przyjętą umową, w ciągu 10 kolejnych lat bezcłowy handel powinien objąć większość towarów przemysłowych i produktów rybołówstwa. Liberalizacji ulegnie także handel artykułami rolnymi (szczególnie po 6-letnim okresie przejściowym). W umowie przewidziano przy tym dodatkowe preferencje dla krajów Ameryki Środkowej w zakresie eksportu bananów na rynki państw UE. Umowa zakłada także usuwanie barier pozataryfowych oraz reguluje, zgodnie z aktualnym podejściem UE, takie zagadnienia jak: handel usługami, ochronę własności intelektualnej, bezpośrednie inwestycje zagraniczne, kwestie zamówień publicznych i politykę konkurencji. Nowe porozumienie jest istotne dla obydwu stron z uwagi na zmiany (od 1 stycznia 2014 r.) w powszechnym systemie preferencji celnych UE (GSP), jak również szereg zawartych i negocjowanych przez państwa Ameryki Środkowej dwustronnych umów handlowych z krajami trzecimi.

Czasopismo: Unia Europejska.pl
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki o polityce i administracji, nauki socjologiczne
Pomoc publiczna państw członkowskich UE w okresie kryzysu gospodarczego w latach 2008-2010

Kryzys finansowy i gospodarczy lat 2008-2010 sprowokował wiele rządów do podjęcia działań interwencyjnych. W odpowiedzi na pojawiające się oznaki kryzysu gospodarczego na świecie Komisja Europejska dopuściła nieznaczne uelastycznienie warunków udzielania pomocy publicznej. Wzrost wartości pomocy publicznej udzielanej przedsiębiorstwom gospodarki realnej nie był tak duży, jak mogłoby się wydawać, a udział pomocy horyzontalnej w stosunku do sektorowej nawet nieco zwiększył się. Struktura pomocy horyzontalnej nie zmieniła się radykalnie. Zwiększył się udział pomocy regionalnej, w dużym stopniu dzięki funduszom europejskim wspierającym rozwój gospodarczy państw Europy Środkowej i Wschodniej. Jest to więc raczej wynik realizacji programów operacyjnych niż nagła, nieplanowana wcześniej, interwencja antykryzysowa.
Znacznie wzrosły udziały pomocy na badania, rozwój i innowacyjność oraz ochronę środowiska we wsparciu horyzontalnym ogółem. Jest to również zasługą funduszy europejskich, które zostały tak pomyślane, aby wspierać te działania w państwach Europy Środkowej i Wschodniej. Jednak znaczną część pomocy na te cele udzieliły w okresie kryzysu gospodarczego takie państwa jak: Niemcy, Francja, Włochy, Szwecja, Wielka Brytania czy Hiszpania. Wsparcie produkcji ekologicznej i innowacyjnej stanowi pomoc, której efekty zaczęły być zauważalne już po kryzysie gospodarczym. Wówczas wspierane w trakcie dekoniunktury przedsiębiorstwa zaczęły stawać się liderami w oferowaniu nowoczesnych i ekologicznych produktów. Spadek koniunktury został wykorzystany przez przedsiębiorstwa do zmiany programów produkcji oraz do wejścia na rynek z nowymi produktami i usługami. Tego rodzaju działania są optymalne z punktu widzenia efektywności wykorzystywania środków publicznych i interwencji państwa w gospodarkę w okresie dekoniunktury.

Czasopismo: Unia Europejska.pl
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki o polityce i administracji, nauki socjologiczne
Federalizm fiskalny w Unii Europejskiej. Czego Europejczycy mogą nauczyć się z doświadczeń Stanów Zjednoczonych Ameryki?

Artykuł przedstawia w skrócie ewolucję amerykańskiego federalizmu fiskalnego i odnosi ją do aktualnej sytuacji w Europie. Rekonstrukcja najważniejszych elementów konstytuujących unię amerykańską pozwala wyciągnąć wnioski istotne z punktu widzenia obecnej fazy procesu integracji europejskiej. Rozważania prowadzone są w kontekście teorii federalistycznych. W zakończeniu sformułowano kilka postulatów badawczych, wskazując dziedziny wymagające głębszych badań, szczególnie w kontekście dynamicznie zmieniającej się sytuacji w unii gospodarczej i walutowej oraz w Unii Europejskiej w ogóle.

Czasopismo: Unia Europejska.pl
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki o polityce i administracji, nauki socjologiczne
Handel Unii Europejskiej w 2012 r.

W 2012 r. odnotowano wyraźne spowolnienie międzynarodowych obrotów handlowych. Nastąpiło to pod wpływem słabnącego popytu w gospodarce światowej, do czego w dużej mierze przyczynił się pogłębiający się kryzys w strefie euro. Nasilenie się tendencji kryzysowych w strefie euro oraz wyraźne spowolnienie aktywności ekonomicznej w pozostałych głównych gospodarkach świata wpłynęło niekorzystnie na dynamikę obrotów handlowych Unii Europejskiej. Według danych Eurostatu wielkość obrotów handlowych między krajami UE obniżyła się o 1,6%, a import z krajów trzecich - o 1,9%. Wzrost (o 3,3%) odnotowano jedynie w eksporcie do krajów spoza UE. W porównaniu z rokiem 2011 był on jednak trzykrotnie niższy. Do utrzymania wzrostowej tendencji w eksporcie do krajów trzecich w 2012 r. przyczynił się przede wszystkim wzrost sprzedaży do Rosji oraz Stanów Zjednoczonych. Negatywny wpływ na eksport Unii miało natomiast wyraźne zmniejszenie się sprzedaży do Indii. Unia Europejska była zatem jedynym spośród głównych regionów ekonomicznych świata, w którym w 2012 r. nastąpił realny spadek importu, a wzrost eksportu był niższy niż w pozostałych regionach. W konsekwencji utrzymywała się spadkowa tendencja udziału Unii w obrotach międzynarodowych. W artykule, oprócz strumieni handlu, analizowane są główne czynniki wpływające na zmiany w handlu wewnętrznym i zewnętrznym Unii Europejskiej jako całości oraz państw członkowskich w 2012 r. W konkluzji stwierdzono, że kryzys w strefie euro silniej wpływał na gospodarki rozwijające się niż rozwinięte, co autor przypisuje wyższej elastyczności popytu na dobra pośrednie i finalne pochodzące z tej pierwszej grupy państw.

Czasopismo: Unia Europejska.pl
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki o polityce i administracji, nauki socjologiczne
Postępy w realizacji strategii „Europa 2020"

W czerwcu 2010 r. Rada Europejska zatwierdziła strategię „Europa 2020" - długookresowy program rozwoju społeczno- gospodarczego Unii Europejskiej na lata 2010-2020, który zastąpił strategię lizbońską. W nowej strategii przewidziano trzy wzajemnie ze sobą powiązane priorytety: rozwój inteligentny, rozwój zrównoważony i rozwój sprzyjający włączeniu społecznemu. Mają być one osiągnięte dzięki realizacji pięciu celów głównych (nadrzędnych), odnoszących się do kwestii zatrudnienia, wydatków na badania i rozwój, klimatu i energii, edukacji oraz ubóstwa i wykluczenia społecznego. Postępy w osiąganiu celów głównych są śledzone przy wykorzystaniu zestawu wskaźników, publikowanych przez Eurostat. W artykule omówiono zmiany tych wskaźników w latach 2008-2013.
Z danych statystycznych wynika, że Unia Europejska poczyniła znaczne postępy w realizacji celów odnoszących się do energii i zmian klimatu oraz edukacji. W tych dziedzinach istnieją duże szanse zrealizowania celów strategii. Osiągnięcie wytyczonych celów w zakresie zatrudnienia, poziomu inwestycji w badania i rozwój oraz na zmniejszenia skali ubóstwa i wykluczenia społecznego będzie wymagało natomiast większego wysiłku.

Czasopismo: Unia Europejska.pl
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki o polityce i administracji, nauki socjologiczne
Chorwacja nowym członkiem UE

Artykuł przedstawia w skrócie drogę, jaką Chorwacja przeszła od momentu rozpadu Jugosławii do chwili przystąpienia do Unii Europejskiej 1 lipca 2013 roku. Szczególny nacisk położono na przedstawienie sytuacji politycznej i gospodarczej kraju oraz warunków, w jakich prowadzono rokowania. Ukazane zostały w nim także wątpliwości związane z niepełnym wyjaśnieniem wszystkich spornych kwestii. Praca kończy się podsumowaniem sytuacji kraju tuż po wejściu w struktury unijne.

Czasopismo: Unia Europejska.pl
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki o polityce i administracji, nauki socjologiczne