rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Funkcje impulsowe jako narzędzie identyfikacji dynamicznych parametrów przypowierzchniowych warstw podłoża

Wymuszenia impulsowe należą do istotnych źródeł sił dynamicznych, które pełnią kluczową rolę przy badaniu właściwości dynamicznych podłoża gruntowego. W różnych okolicznościach korzysta się z różnych typów wymuszeń, które najczęściej obejmują pewien charakterystyczny zakres częstotliwości. Zakres częstotliwości powinien mieć odzwierciedlenie w charakterystyce dynamicznej układu, np. uwarstwionego podłoża gruntowego. W pracy zajęto się analizą kilku przekrojów gruntowych, w których ulokowane są szlaki i obiekty komunikacyjne oraz obiekty budowlane. W badanych przekrojach realizowano wymuszenia impulsowe oraz dokonywano pomiarów odpowiedzi dynamicznej obejmującej źródło drgań, drogę propagacji fal oraz obiekt odbierający drgania. Przedstawione w pracy wymuszenia impulsowe były realizowane zarówno przez spadającą masę, jak i użycie specjalistycznego pojazdu posiadającego możliwość wymuszeń harmonicznych oraz używając młotka modalnego. Rejestracja drgań obejmowała głównie punkty położone na powierzchni gruntu w różnych odległościach od źródła drgań i dotyczyła kierunku pionowego oraz kierunku poziomego, prostopadłego do wymuszenia. Na podstawie analizy pomierzonych sygnałów można próbować określić zarówno charakterystykę dynamiczną podłoża (poprzez ustalenie prędkości propagacji fal poprzecznych i podłużnych oraz oszacowanie parametrów tłumienia w badanym przekroju), jak i cechy dynamiczne budowli (np. obejmujące częstości i postacie własne) oraz modelować i oceniać skutki wpływów dynamicznych.

Czasopismo: Zeszyty Naukowe Instytutu Gospodarki Surowcami Mineralnymi i Energią PAN
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Ekonomiczna ocena technologii zgazowania węgla z wykorzystaniem analizy opcji rzeczowych - przegląd stosowanych podejść

Instalacje zgazowania węgla są elastycznymi technologiami, które pozwalają na przetwarzanie w procesach chemicznych i energetycznych różnych paliw wejściowych i wytwarzanie wielu produktów finalnych. Posiadają też możliwość dobudowania modułu do wychwytu i składowania CO2 (Carbon Capture and Storage, CCS).
Metodą, która umożliwia wycenę tego rodzaju elastyczności decyzyjnej, rozumianej jako możliwości modyfikowania wcześniej podjętych decyzji menedżerskich jest analiza opcji rzeczowych (Real Options Analysis, ROA). Polega ona na sformułowaniu możliwości działań operacyjnych w postaci opcji, jakie mogą, ale nie muszą, zostać zrealizowane w ramach rozważanego przedsięwzięcia. Dysponowanie takimi opcjami oznacza zatem możliwość podjęcia określonego działania w przyszłości i czerpania z niego dodatkowego pożytku. Dotychczasowe publikacje z obszaru oceny efektywności ekonomicznej z zastosowaniem podejścia opcyjnego dotyczyły możliwości produkcji energii elektrycznej w procesach naziemnego zgazowania węgla celem produkcji własnego gazu. W kategoriach opcji przedstawiany jest również problem modyfikacji technologii polegający na możliwości późniejszej rozbudowy instalacji w kierunku wychwytywania i magazynowania CO2. Do modelowania zmienności cen energii elektrycznej, praw do emisji CO2, cen węgla, czy też cen gazu ziemnego wykorzystywane są procesy stochastyczne. Zagadnienia modelowania opcji rozwiązywane są najczęściej z wykorzystaniem drzew dwumianowych.

Czasopismo: Zeszyty Naukowe Instytutu Gospodarki Surowcami Mineralnymi i Energią PAN
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Charakterystyka petrograficzna paleozoicznych skał łupkowych basenu bałtyckiego : konsekwencje dla rozpoznawania i wydobycia gazu łupkowego

W pracy zaprezentowano wyniki szczegółowych badań mineralogicznych, które wraz z obserwacjami w wysokorozdzielczym mikroskopie skaningowym dostarczyły informacji na temat składu mineralnego, tekstur i charakteru wykształcenia porowatości w ordowicko-sylurskich skałach łupkowych basenu bałtyckiego. Głównymi składnikami tych skał są minerały ilaste oraz kwarc, kalcyt, dolomit, piryt i skalenie. Znaczna część kwarcu ma charakter diagenetyczny, co korzystnie wpływa na możliwości szczelinowania skał. Na podstawie uzyskanych wyników opisano także procesy, które w zasadniczy sposób wpłynęły na formowanie obecnie występującej porowatości. Stwierdzono, że najważniejszym procesem mającym wpływ na powstanie wtórnej porowatości było przeobrażanie minerałów ilastych (smektyt-illit), a współwystępująca wraz z tym procesem cementacja krzemionką spowodowała prawie całkowite wypełnienie powstałej przestrzeni porowej. Prawdopodobnie pory były wypełniane również przez autogeniczne ziarna chlorytów. Pory zachowane w badanych skałach łupkowych podzielono na cztery typy, biorąc pod uwagę morfologię i charakter ich występowania. Stwierdzono potencjalną możliwość występowania drobnych połączeń pomiędzy porami, co może pozwalać na powolną migrację mediów w skale.

Czasopismo: Zeszyty Naukowe Instytutu Gospodarki Surowcami Mineralnymi i Energią PAN
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Kluczowe zmiany rozporządzenia taryfowego dla paliw gazowych

Celem niniejszego artykułu jest przedstawienie najważniejszych zmian wprowadzonych rozporządzeniem Ministra Gospodarki z dnia 28 czerwca 2013 r. w sprawie szczegółowych zasad kształtowania i kalkulacji taryf oraz rozliczeń w obrocie paliwami gazowymi (Dz.U. z 2013 r., poz. 820) dla tych przedsiębiorstw energetycznych, których przedmiotem działalności jest obrót paliwami gazowymi.
Poprzez oddzielenie taryf obrotowych od taryf sieciowych, rozporządzenie stworzyło nowy ład regulacyjny na rynku gazu. Wprowadzono ponadto zasady prowadzenia rozliczeń wymagane przepisami unijnymi, w tym rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 715/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. w sprawie warunków dostępu do sieci przesyłowych gazu ziemnego i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1775/2005. Zgodnie z nowymi regulacjami będzie można dokonywać zakupu przepustowości na połączeniach transgranicznych wykorzystując system aukcyjny. Dodatkowo wprowadzono normy rozliczeń z tytułu prowadzenia obrotu gazem w punkcie wirtualnym. Od dnia 1 sierpnia 2014 r. rozliczenia z tytułu dostarczania gazu, usług przesyłania i dystrybucji, a także jego magazynowania będą przeprowadzane w jednostkach energii, a nie jak to miało miejsce dotychczas w jednostkach objętości. Nowe rozporządzenie wprowadziło zmiany w strukturze opłat z tytułu transportu paliwa gazowego, jest ona teraz niezmienna, bez względu na to od jakiego sprzedawcy dokonywany będzie zakup gazu. Polepszono sytuację odbiorców, mianowicie w prognozach zużycia gazu przedsiębiorstwa dokonujące sprzedaży gazu zobowiązano do uwzględnienia wszelkich kluczowych zmian w jego odbiorze, zgłaszanych przez odbiorcę. Dodatkowo przedsiębiorstwa energetyczne zostały zobowiązane do zamieszczania na fakturach informacji o wysokości zużycia paliwa gazowego oraz wskazywania podstaw ustalenia wielkości poboru, z jednoczesnym wskazaniem, czy dane zużycie jest zużyciem rzeczywistym czy też prognozowanym, zobowiązano je również do wskazywania początkowego i końcowego stanu urządzenia pomiarowego. Rozszerzono katalog okoliczności, w których przedsiębiorstwo będzie zobowiązane do udzielenia odbiorcom bonifikat z tytułu niedotrzymania standardów jakościowych obsługi.

Czasopismo: Zeszyty Naukowe Instytutu Gospodarki Surowcami Mineralnymi i Energią PAN
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Sejsmiczna interpretacja struktury Wierzchowa dla potrzeb podziemnego składowania CO2 z wykorzystaniem efektywnych współczynników odbicia

Zaprezentowano wyniki interpretacji 3 sekcji w wersji współczynników odbicia (EWO) dla struktury Wierzchowa. Wykonana interpretacja istotnie wzbogaciła zakres informacji przedstawianych w standardowych dokumentacjach sejsmicznych. Uwzględniając dane geologiczne z otworów przebijających strukturę, zidentyfikowano i skorelowano wzdłuż przekrojów kompleksy skalne oraz strefy nieciągłości tektonicznych w obrębie skał permomezozoicznych. Scharakteryzowano poziom o zwiększonej zawartości piaskowców formacji połczyńskiej, zaproponowany do składowania dwutlenku węgla. Stwierdzone zaburzenia tektoniczne występujące w obrębie formacji połczyńskiej przechodzące do wyżej zalegających warstw oraz obecność przewarstwień ilastych obniżają przydatność rozpatrywanej struktury do podziemnego składowania CO2. Wydaje się celowe szersze zastosowanie, także dla innych struktur, procesu przetwarzania materiałów sejsmicznych w postać efektywnych współczynników odbicia z zadaniem rozpoznania budowy geologicznej przypuszczalnych poziomów zbiornikowych pod kątem określenia ich przydatności do składowania gazów przemysłowych.

Czasopismo: Zeszyty Naukowe Instytutu Gospodarki Surowcami Mineralnymi i Energią PAN
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Zmodyfikowana metoda Famy-Frencha w wycenie kosztu kapitału własnego przedsiębiorstw górniczych

Problem badawczy podjęty w artykule dotyczy dostosowania tradycyjnych modeli kalkulacji kosztu kapitału własnego do specyfiki przedsiębiorstw górniczych. Rozwiązania znane z literatury nie dają racjonalnych wyników. Wynika to z unikatowości działalności przedsiębiorstw górniczych, w przypadku której występuje brak możliwości odniesienia do typowych sytuacji rynkowych. Celem artykułu jest wskazanie takich rozwiązań, które umożliwiają uzyskanie racjonalnych i miarodajnych wyników. Jedną z propozycji jest zmodyfikowana metoda Famy-Frencha. W artykule przetestowano ją kalkulując koszt kapitału w wybranym przedsiębiorstwie górniczym. Problem kalkulacji kosztu kapitału jest szczególnie ważny w obszarze oceny efektywności projektów inwestycyjnych. Koszt kapitału znajduje zastosowanie jako stopa dyskontowa w dynamicznych miarach efektywności, ukierunkowanych na wzrost wartości ekonomicznej.

Czasopismo: Zeszyty Naukowe Instytutu Gospodarki Surowcami Mineralnymi i Energią PAN
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Rynek gazu w UE

W artykule przedstawiono krótki opis wykorzystania gazu ziemnego do celów energetycznych oraz charakterystykę rynku gazu ziemnego w państwach Unii Europejskiej (UE).
Problematyka dostaw gazu jest uzależniona od wielu czynników, między innymi od dostępności paliwa na rynku, wielkości posiadanych własnych zasobów gazu, w tym wielkości jego wydobycia, a także położenia geograficznego i stosunków politycznych państw. Polityka UE w tej kwestii opiera się na trzech filarach: konkurencyjność, zrównoważony rozwój i bezpieczeństwo surowców. Wykorzystanie paliwa gazowego do produkcji energii jest po części następstwem polityki ekologicznej UE, w tym promocji energetyki odnawialnej - podczas spalania gazu nie powstają zanieczyszczenia dla środowiska. Należy pamiętać, że kraje UE posiadają stosunkowo niewielkie zasoby surowców energetycznych i muszą importować je z innych krajów, w związku z czym zaczęły stosować wysoko sprawne urządzenia. Poprzez wzajemne zależności państwa UE rozpoczęły współpracę z państwami spoza jej członków; państwa UE pozyskują paliwa gazowe, a państwa z którymi współpracuje UE, wyspecjalizowaną technologię. Przy czym należy pamiętać, że największym dostawcą gazu dla Europy jest Rosja, która poprzez sieci swoich rurociągów przesyła około 130 miliardów m3 gazu. Ważnym czynnikiem dostępności gazu jest wspólny handel pomiędzy państwami Unii Europejskiej i państwami spoza grona jej członków. Wprowadzone przez państwa członkowskie dyrektywy dały jasne wytyczne co do rozwoju handlu gazem w UE. Zarówno rozwój przesyłu transgranicznego, jak i handel gazem na rynkach europejskich, przyczyni się do wzrostu konkurencyjności i stworzenia jasnych zasad zakupu i sprzedaży paliwa w krajach członkowskich.

Czasopismo: Zeszyty Naukowe Instytutu Gospodarki Surowcami Mineralnymi i Energią PAN
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Metody i wyniki obliczania śladu węglowego działalności wybranych podmiotów branży energetycznej i wydobywczej

Ślad węglowy w branży wydobywczej oraz energetycznej jest jednym z najlepszych i wiarygodnych narzędzi do weryfikacji procesów i ograniczenia emisji gazów cieplarnianych w przedsiębiorstwach. Zgodnie z zasadami zrównoważonego rozwoju oraz z zarządzaniem ryzykiem klimatycznym firmy powinny realizować działania mające na celu obniżenie ich wpływu na środowisko. Przykłady stosowanych metod ich oceny oraz skutecznych działań i innowacyjnych rozwiązań w tym zakresie są przedmiotem coraz większej liczby publikacji. Dane niezbędne do obliczenia śladu węglowego w Polsce pozyskać można z bazy wskaźników emisji stworzonej przez Krajowy Ośrodek Bilansowania i Zarządzania Emisjami, natomiast na świecie korzysta się zwykle z raportów opracowanych przez organizację Carbon Disclosure Project. Dodatkowym źródłem informacji są bazy danych LCA (ocena cyklu życia) np. Ecoinvent opracowane dla produktów i procesów, a dotyczące całkowitego wpływu na środowisko w cyklu życia, w tym w zakresie wpływu na zmiany klimatyczne. Są one zdecydowanie bardziej szczegółowe, ale zazwyczaj korzystanie z nich jest odpłatne. Jest to o tyle istotne, że zgodnie z nową normą ISO 14067:2013 ślad węglowy powinien być liczony w całym cyklu życia. W Polsce wciąż nieliczne przedsiębiorstwa branży energetycznej czy wydobywczej publikują swoje dane na temat śladu węglowego, jednak od dwóch lat zaobserwować można zdecydowany postęp w tej kwestii i większe zainteresowanie tematem ze strony przedsiębiorców. Na podstawie działań Komisji Europejskiej, przewidywać można, że obliczanie śladu węglowego, oraz śladu środowiskowego stanie się standardem, obowiązującym wszystkie firmy, mające znaczący wpływ na środowisko. W referacie dokonano przeglądu wyników i metod obliczania śladu węglowego w Polsce i na świecie wybranych podmiotów z branży energetycznej i wydobywczej.

Czasopismo: Zeszyty Naukowe Instytutu Gospodarki Surowcami Mineralnymi i Energią PAN
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Kopaliny towarzyszące ze złóż węgla brunatnego znaczącym źródłem surowców mineralnych

W artykule, w syntetycznym ujęciu, scharakteryzowano występujące w polskich złożach węgla brunatnego utwory geologiczne posiadające właściwości surowcowe, czyli kopaliny towarzyszące, podając ich lokalizację, charakterystyki jakościowe, szacunkowe zasoby i możliwości zastosowań. Zwrócono też uwagę na przydatność gospodarczą np. w robotach infrastrukturalnych i dla rekultywacji wielu utworów geologicznych występujących w nadkładzie, kwalifikowanych jako tzw. masy ziemne lub skalne. Wykazano przyczyny niezadawalającego dotychczas stopnia wykorzystania kopalin towarzyszących. Opisano stosowane w kopalniach sposoby eksploatacji i przeróbki kopalin towarzyszących, a także obowiązujące w Polsce podstawy prawne dla wydobywania tych kopalin oraz uwarunkowania ekonomiczno-finansowe. Zaakcentowano potrzebę zabezpieczenia wydobywanych, a nie wykorzystanych kopalin towarzyszących przez budowę złóż antropogenicznych. Działalność ta wymaga przede wszystkim uregulowania statusu prawnego tych złóż oraz opracowania i stosowania systemu ekonomiczno-finansowego, stymulującego gospodarkę tymi kopalinami. W podsumowaniu wypunktowano niezbędne działania dla zwiększenia stopnia wykorzystania kopalin towarzyszących i ich udziału w bilansie surowców mineralnych kraju.

Czasopismo: Zeszyty Naukowe Instytutu Gospodarki Surowcami Mineralnymi i Energią PAN
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Charakterystyka odpadu po pirolizie opon oraz analiza jego potencjalnego wykorzystania

Szacuje się, że ilość zużytych opon samochodowych na terenie Unii Europejskiej w roku 2016 wynosiła 3 515 000 Mg, co niewątpliwie stanowi problem z punktu widzenia inżynierii i ochrony środowiska. Alternatywą do składowania tego odpadu na wysypiskach jest poddanie go procesowi pirolizy. W wyniku rozkładu termicznego uzyskuje się wartościowe pod względem kaloryczności produkty (frakcja olejowa oraz gazowa), a także stałą pozostałość, która ze względu na skład i właściwości może zostać przetworzona na wysokiej jakości sorbent węglowy. W tym celu stosowane są różne metody modyfikacji pirolizatu, zarówno polegające na aktywacji fizycznej, jak i chemicznej. W niniejszym artykule przedstawiono charakterystykę stałej pozostałości po pirolizie opon gumowych przebiegającej w temperaturze około 400°C, która obejmowała analizę składu chemicznego (XRF oraz IR), charakterystykę mineralogiczną (XRD, SEM-EDS) oraz teksturalną. Dodatkowo w celu aktywacji próbkę poddano działaniu azotu w temperaturze 550°C. Analiza mineralogiczna wykazała, że dominującym składnikiem mineralnym jest węgiel. Ponadto zaobserwowano obecność kwarcu, kalcytu i sfalerytu. Analiza składu chemicznego sugeruje, że ze względu na wysoką zawartość węgla (ok. 80% mas.) istnieje możliwość otrzymania sorbentu węglowego z analizowanego odpadu. Jednak dotychczasowe badania, które miały charakter wstępny, nie pozwoliły na otrzymanie materiału stanowiącego substytut węgla aktywnego, ponieważ zastosowana modyfikacja w niewielkim stopniu zwiększyła powierzchnię właściwą BET, która osiągnęła wartość około 85 m2/g. Na podstawie analizy rozkładu i wielkość porów badanych 2 próbek stwierdzono, że jest on homogeniczny/modalny o charakterze mikro-/mezoporowatym, zaś kształt pętli histerezy sugeruje na obecność porów typu „butelkowego”. Ze względu na stosunkowo wysoką zawartość cynku w składzie odpadu (ok. 4% mas.) należałoby również rozważyć możliwość odzysku tego pierwiastka.

Czasopismo: Zeszyty Naukowe Instytutu Gospodarki Surowcami Mineralnymi i Energią PAN
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Czynniki kształtujące krajowy potencjał biopaliw stałych

Kierunki rozwoju odnawialnych źródeł energii w poszczególnych krajach Unii Europejskiej są różne. W zasadniczym stopniu mają na to wpływ zasoby naturalne poszczególnych regionów, regionalne uwarunkowania historyczno-gospodarcze, a także krajowe rozwiązania prawne. Mechanizmy regulacyjne Unii Europejskiej dopuszczają tę „dowolność” i rozwój odnawialnych źródeł energii z uwzględnieniem potencjałów i uwarunkowań lokalnych, niemniej jednak z zachowaniem zasad zrównoważonego rozwoju gospodarki i społeczeństw, a także konkurencyjności (Dyrektywa 2009). Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/28/WE w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych zakłada zrównoważony rozwój poprzez rozwój źródeł pochodzenia energii odnawialnej, w tym z biopaliw stałych (inaczej biomasy). Zakłada ona również obowiązek rozwijania zasobów krajowych biomasy i wdrażanie środków służących zwiększaniu jej dostępności, a także promowania jej wykorzystania na cele energetyczne (Dyrektywa 2009). Wobec powyższego pojawia się pytanie, jakie czynniki wpływają na dostępność krajowych biopaliw stałych i w jaki sposób ten potencjał rozwijać. Polska posiada zasoby naturalne, zarówno leśne, jak i rolne, okazuje się jednak, że do chwili obecnej nie są one dość rozwinięte i dostępne, co wpływa na fakt, że znaczna część biomasy na cele energetyczne w Polsce pochodzi z importu. W oparciu o analizę literatury oraz obserwacje własne autorka stawia hipotezę, że ze względu na pewne czynniki (bariery) dostępność potencjału krajowego w zakresie biopaliw stałych jest ograniczana. Celem artykułu jest zdefiniowanie i analiza tych czynników, które mają wpływ na kształtowanie krajowego potencjału i dostępności biopaliw stałych w Polsce.

Czasopismo: Zeszyty Naukowe Instytutu Gospodarki Surowcami Mineralnymi i Energią PAN
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Zadania Inspekcji Ochrony Środowiska w zakresie postępowania z odpadami wydobywczymi

Zadania Inspekcji Ochrony Środowiska w zakresie postępowania z odpadami wydobywczymi zostały określone w ustawie z dnia 10 lipca 2008 r. o odpadach wydobywczych (Dz.U. z 2008 r. nr 138, poz. 865 z późn. zm.), która wdraża dyrektywę 2006/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie gospodarowania odpadami pochodzącymi z przemysłu wydobywczego oraz zmieniającej dyrektywę 2004/35/WE (Dz.Urz. UE L 102 z 11 kwietnia 2006 r.). Ustawa nakłada na organa Inspekcji Ochrony Środowiska m.in. następujące zadania:
— przyjmowanie od posiadacza odpadów prowadzącego obiekt unieszkodliwiania odpadów wydobywczych sprawozdania o wynikach monitoringu obiektu, o każdym zdarzeniu, które może mieć wpływ na stateczność obiektu unieszkodliwiania odpadów wydobywczych oraz o wszelkich istotnych niekorzystnych skutkach dla środowiska, w fazie eksploatacji oraz po zamknięciu obiektu;
— prowadzenie kontroli obiektu unieszkodliwiania odpadów mającej na celu sprawdzenie stanu faktycznego wynikającego ze sprawozdań o wynikach monitoringu oraz programu gospodarowania odpadami wydobywczymi, poprzedzającej wydanie zgody na zamknięcie obiektu unieszkodliwiania odpadów wydobywczych; — prowadzenie kontroli zamknięcia obiektu unieszkodliwiania odpadów wydobywczych lub jego części zgodnie ze sposobem technicznego zamknięcia takiego obiektu;
— sporządzenie krajowego spisu zamkniętych oraz opuszczonych obiektów unieszkodliwiania odpadów wydobywczych.
W związku z przygotowywaniem krajowego spisu zamkniętych oraz opuszczonych obiektów unieszkodliwiania odpadów wydobywczych, w 2010 r. Generalny Inspektor Ochrony Środowiska zlecił Państwowemu Instytutowi Geologicznemu przygotowanie „Metodyki wykonania spisu zamkniętych obiektów unieszkodliwiania odpadów wydobywczych oraz opuszczonych obiektów unieszkodliwiania odpadów wydobywczych, które wywierają negatywny wpływ na środowisko". W dalszej kolejności Państwowy Instytut Geologiczny przygotował w 2012 r. „Spis obiektów unieszkodliwiania odpadów wydobywczych oraz opuszczonych obiektów unieszkodliwiania odpadów wydobywczych, które wywierają negatywny wpływ na środowisko", który został umieszczony na stronach internetowych Generalnego Inspektora Ochrony Środowiska. Spis wymienia 17 obiektów, które mogą mieć negatywny wpływ na środowisko, zlokalizowanych w trzech województwach: dolnośląskim (6), śląskim (10) i świętokrzyskim (1). Częstotliwość i zakres aktualizacji wymienionego spisu ma być określony przez rozporządzenie Ministra Środowiska (zgodnie z delegacją art. 44 par. 4 Ustawy o odpadach wydobywczych). Do tej pory takie rozporządzenie nie zostało jeszcze wydane.

Czasopismo: Zeszyty Naukowe Instytutu Gospodarki Surowcami Mineralnymi i Energią PAN
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka