rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Warstwy ochronne na bazie metali wysokotopliwych wytwarzane techniką natryskiwania cieplnego

W pracy zaprezentowano nowe warstwy stopowe na bazie molibdenu o wysokiej zawartości renu, przeznaczone do zwiększania odporności korozyjnej elementów ceramicznych/cermetalicznych na działanie ciekłego szkła, w szczególności szkła sodowo-wapniowego. Przeznaczeniem są szczególnie narażone na korozję i erozję elementy instalacji do topienia szkła takie, jak gardziele przelotowe, bubblery, rozdzielniki ciekłego szkła oraz oczka. Cermetalicznym podłożem, na powierzchni którego wytworzono techniką natryskiwania plazmowego warstwy, jest spiekany ogniotrwały materiał na bazie niestabilizowanego ZrO2 z dodatkiem Mo. Wytworzone materiały poddane zostały procesowi krzemowania celem wytworzenia powłoki chroniącej warstwę przed utlenieniem w początkowej fazie zanim nastąpi całkowite stopienie szkła. Wytworzenie warstw wymagało opracowania metody umożliwiającej wytwarzanie proszku stopowego o morfologii pozwalającej na stosowanie go w procesach natryskiwania cieplnego. W celu otrzymania proszku wykazującego dużą sypkość opracowano metodę polegającą na wprowadzaniu renu do molibdenu w procesie redukcji nadrenianu amonu. Badano wpływ zastosowania operacji wygrzewania proszku po procesie redukcji na skład fazowy i mikrostrukturę proszków oraz otrzymanych z nich warstw. Operacja wygrzewania wpływa na jakościowy i ilościowy skład fazowy proszków, natomiast nie ma istotnego wpływu na skład fazowy warstw. Wytworzone materiały poddano próbom odporności korozyjnej, na podstawie których można stwierdzić, że opracowane warstwy bardzo dobrze chronią wyrób ceramiczny/cermetaliczny od korozyjnego działania szkła sodowo-wapniowego. Nie zaobserwowano składników szkła w cermetalu. Istotne jest również to, że rozpuszczalność składników warstwy w szkle jest minimalna.

Czasopismo: Obróbka Plastyczna Metali
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Inteligentny system do dokładnego kształtowania wyrobów z blach

W ostatnich latach procesy kształtowania plastycznego blach uległy znacznemu rozwojowi. Niemniej jednak kształtowanie blach jako proces przemysłowy jest mocno uzależnione od wielu wzajemnie zależnych parametrów takich jak: zachowanie materiału, smarowanie, urządzenia kształtujące, prędkość odkształcania itp. Prawidłowy wybór tych parametrów jest jednym z głównych celów nowoczesnego projektowania. W przypadku kształtowania blach typowe odchylenia od założonej geometrii wyrobów są także uzależnione od kształtu i rozmiarów wytłoczek. Głównym celem artykułu jest przedstawienie ulepszonego i rozwiniętego systemu projektowania procesów kształtowania wyrobów z różnych blach. Rozwiązanie tego problemu bazuje na obliczeniach naprężeń własnych, wywołanych nimi odkształceń sprężystych i korekcji narzędzi przy użyciu MES. Nowy opracowany system projektowania eliminuje niedokładność procesów i wyrobów z dużą precyzją i jednocześnie pozwala zaoszczędzić pieniądze w wyniku wyeliminowania techniki prób i błędów.

Czasopismo: Obróbka Plastyczna Metali
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Badania walcowania pakietowego aluminium oraz tłoczenia próbek z materiału o strukturze ultra drobnej

W artykule przedstawiono wyniki walcowania pakietowego (ARB – Accumulative
Roll Bonding) wyżarzonego, czystego technicznie aluminium o grubości 1,2 mm.
Poprzez obróbkę wielokrotnego walcowania otrzymano próbki - taśmy o strukturze
ultra drobnej, o grubości około 1 mm. Obserwowano próbki po 8 przepuście ARB
metodą EBSD (Electron Backscatter Diffraction Analysis), co pozwoliło wstępnie
określić wielkość ziaren na mniejszą od 1 µm. Oszacowano również metodą rentgenowską
Scherrera średnią wielkość krystalitów, która wynosiła 180 nm. Następnie
wykonano badania tłoczenia i przetłaczania wytłoczek na kilku zestawach stempli
i matryc (kilka ciągów) w celu uzyskania głębokiej wytłoczki o bardzo małej średnicy
(wytłoczki zbliżonej do obudowy kondensatora). Stwierdzono, że połączonymi metodami
walcowania pakietowego i tłoczenia (oraz kilku operacji przetłaczania) można
uzyskać bardzo głębokie wytłoczki, zarówno o podwyższonych właściwościach mechanicznych
(w stosunku do materiałów konwencjonalnych – np. wyżarzonego, czystego
technicznie aluminium), jak również o większych głębokościach aniżeli próbki
wykonane z wyżarzonego materiału. Zaobserwowano bowiem ponad dwukrotne
zwiększenie wartości granicy plastyczności oraz wytrzymałości na rozciąganie, dla
próbek pobranych z taśm po procesie ARB, w stosunku do próbek wyciętych z materiału
wyżarzonego. Wynik ten jest zgodny z założeniami metody ARB. Podwyższone
właściwości mechaniczne powinny się przełożyć na zwiększoną wytrzymałość eksploatacyjną
obudów kondensatorów. Taśmy aluminiowe poddane walcowaniu metodą
ARB posiadały ponadto większą tłoczność niż taśmy niewalcowane.

Czasopismo: Obróbka Plastyczna Metali
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Korekcja narzędzi do tłoczenia z uwzględnieniem sprężynowania powrotnego wytłoczek

W artykule przedstawiono zagadnienia związane z korekcją narzędzi, mającą na celu otrzymania wytłoczek o zwiększonej dokładności. Porównanie wyników sprężynowania powrotnego, otrzymanego z obliczeń MES z badaniami eksperymentalnymi, wykazało zadawalającą dokładność przewidywania odkształceń powrotnych. Zaprezentowano dwie metody korekcji narzędzi, jedna bazująca na przemieszczeniach oraz druga bazująca na siłach kontaktu. W pracy zastosowano pierwszą z wymienionych metod. Wyznaczona korekcja kształtu narzędzi, dla wybranego kształtu wytłoczki samochodowej, wykonana w dwóch iteracjach, umożliwia, uzyskanie zadowalających wyników.

Czasopismo: Obróbka Plastyczna Metali
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Kontrola jakości produktów głębokiego tłoczenia blach za pomocą symulacji komputerowych

: Już w fazie projektowania procesów głębokiego tłoczenia blach dąży się do eliminacji lub przynajmniej minimalizacji przewidywanych niedokładności kształtu i wymiarów produktu, spowodowanych wieloma różnymi warunkami samego procesu jak  i własnościami odkształcanego materiału. Wyróżnić można wiele czynników opisujących końcową jakość produktu (zjawisko nawrotu sprężystego, utrata spójności materiału, czy fałdowanie powierzchni. W artykule przedstawiono szeregu wad wytłoczek, które mogą być opisane poprzez odpowiednie wskaźniki ilościowe i jakościowe. W przeciwieństwie do tradycyjnych metod laboratoryjnych wykorzystywanych do poprawy jakości wytłoczek popularnym narzędziem i mniej kosztownym narzędziem stają się symulacje numeryczne połączone z automatycznymi metodami optymalizacji. W pracy przedstawiono dwa pakiety oparte o Metodę Elementów Skończonych (MES): ABAQUS/Explicit i Eta/Dynaform 5.2, oraz dokonano porównania wyników symulacji przykładowego procesu tłoczenia prostokątnej puszki stalowej, uzyskanych z tych programów. Przedstawiono również analizę wyników symulacji numerycznych pod kątem oceny jakości wytłoczki poprzez zdefiniowanie odpowiednich wskaźników oraz możliwości zastosowania procedur automatycznej optymalizacji w celu jej poprawy. Dokonano oceny dokładności obliczeń  w porównaniu z wynikami eksperymentalnymi. Ponadto przedstawiono wrażliwość zjawiska odsprężynowania powrotnego na zastosowanie dodatkowych sił oporowych działających na kołnierz wytłoczki podczas procesu, oraz zastosowanie metody odwrotnej do wyznaczenia wartości tych sił w celu zminimalizowania wielkości nawrotu sprężystego.

Czasopismo: Obróbka Plastyczna Metali
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Przegląd badań z zakresu kształtowania blach w ramach realizowanych projektów Sieci Badawczej Łukasiewicz – Instytutu Obróbki Plastycznej

W artykule przedstawiono zakres prac prowadzonych w Zakładzie Tłoczenia Sieci
Badawczej Łukasiewicz – Instytutu Obróbki Plastycznej na przełomie ostatnich lat.
Zamieszczono wyniki badań, m.in. prac statutowych, związanych z wyoblaniem
wyrobów osiowo niesymetrycznych na specjalnej do tego celu zaprojektowanej przez
Zakład Tłoczenia wyoblarce MWS-200. W trakcie badań statutowych wspomagano
się oprogramowaniem do badań numerycznych, umożliwiającym przeprowadzenie
prób wyoblania. Przedstawiono wyniki prac prowadzonych dla przemysłu, m.in.
oświetleniowego, wentylacyjnego, motoryzacyjnego, lotniczego i spożywczego. Pokazano
przykładowe wyroby wykonane metodą wyoblania, w tym wyroby wykonane
z blachy perforowanej, stali nierdzewnej i aluminium. Ponadto zaprojektowano, wykonano
i wdrożono maszynę przeznaczoną do łączenia ze sobą elementów wentylacji.
W omawianym okresie Zakład Tłoczenia uczestniczył w realizacji 8 projektów unijnych
i krajowych, z czego trzy z nich są nadal realizowane. Zakres prowadzonych prac
dotyczył m.in.: walcowania płaskowników o zmiennym przekroju; walcowania pierścieni
na gorąco wraz z analizą rozkładu temperatury podczas trwania procesu; gięcia
wyciskanych profili aluminiowych o długości do 13 metrów, wykonanych ze stopów
serii 5xxx i 6xxx; walcowania na zimno z zastosowaniem układu grzewczo-chłodzącego
pomiędzy klatkami linii walcowniczej; modernizacji specjalnej prasy do zgrzewania
pasów z włókna szklanego o szerokości do 2,5 m; gięcia profili cienkościennych o zmiennym
przekroju z zastosowaniem miejscowego podgrzewania laserem diodowym.

Czasopismo: Obróbka Plastyczna Metali
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Realizacja projektu I-Centrum w Instytucie Obróbki Plastycznej jako innowacyjne podejście do zarządzania procesami badawczymi w zakresie technologii obróbki plastycznej

W artykule autorzy przedstawiają genezę powstania projektu I-Centrum, którego celem jest stworzenie usługowej platformy informatycznej, zapewniającej uzyskanie efektywności prowadzenia prac naukowych i badawczych w obróbce plastycznej, poprzez konsolidację i realizację celów badawczych Instytutu Obróbki Plastycznej w Poznaniu. Omówione zostały główne etapy realizacji projektu. Zaprezentowano również przewidywane rezultaty projektu I-Centrum (ICT), które powstaną w dziedzinie badań naukowych i prac badawczo-rozwojowych, strukturach organizacyjno-decyzyjnych, zarządzania (decyzyjnej), pracach zespołów badawczych, działaniach centrum koordynacji i monitorowania projektów badawczych, usługowo-integracyjnej strukturze ICT oraz dziedzinie współpracy naukowo-badawczej i wymiany wiedzy.

Czasopismo: Obróbka Plastyczna Metali
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Badania doświadczalne zużycia główki endoprotezy stawu biodrowego ze stopu kobalt-chrom oraz z tlenku aluminium

Artykuł dotyczy badań doświadczalnych zużycia główek endoprotez stawu biodrowego wykonanych w ramach zakresu badań na symulatorach ruchu endoprotez kolanowych i biodrowych prowadzonych w Instytucie Obróbki Plastycznej w Poznaniu we współpracy z Katedrą i kliniką Ortopedii i Traumatologii Uniwersytetu Medycznego w Poznaniu z udziałem Uniwersytetu Tel Aviv. Zużycie wciąż jest znaczącym czynnikiem wpływającym na uszkodzenia implantów. Badania in-vivo wykazują, że na większe zużycie wpływa chropowatość powierzchni protez główki kości udowej. W przypadku endoprotezy stawu biodrowego z wkładką z polietylenu, zuzycie bardziej miękkiego polietylenu jest powodowane chropowatością powierzchni główki, która niszczy powierzchnię polietylenu i odłącza jego cząstki. W artykule opisano wyniki badań morfologii powierzchni główki implantu po eksploatacji oraz wyniki modelowania procesu uszkodzenia tej powierzchni poprzez nanoindentację i nanozarysowania celem lepszego zrozumienia mechanizmu procesu zużywania się endoprotezy stawu biodrowego. Badania przeprowadzono metodą mikroskopii sił atomowych (AFM). Badania wykazały poważne uszkodzenia powierzchni kobaltowo – chromowej i ceramicznej główki. Stwierdzono, ze zarysowania na główce kości udowej w nanoskali powstają w wyniku formowania się bryłowatych wypukłości o niskiej gęstości, które mogą działać jako inicjatory powstawania produktów zużycia, co wydaje się być jedną z głównych przyczyn zużycia polietylenu w pierwszym etapie eksploatacji implantu stawu biodrowego.

Czasopismo: Obróbka Plastyczna Metali
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Wpływ struktury na skutki azotowania chromowych stali ledeburytycznych. Cz. VIII. Badanie cech użytkowych materiałów narzędziowych

Artykuł jest publikacją omawiającą wyniki badań wpływu obróbki plastycznej powierzchniowej na skutki azotowania stali narzędziowej NC11LV. W artykule podano wyniki badań odporności stali na ścieranie prowadzone za pomocą testera T-05 oraz na papierach ściernych. Badania wykazały, że wpływ nagniatania na skutki azotowania zależy od struktury osnowy zahartowanego materiału. Największą odporność na ścieranie wykazywały próbki o strukturze martenzytycznej, nagniatane i azotowane w temperaturze 400 C, a więc zawierające cienką warstwę dyfuzyjną. Azotowanie próbek zahartowanych z wyższej temperatury, a więc o austenitycznej osnowie, po nagniataniu i azotowaniu, nie wykazywały wzrostu odporności na ścieranie.

Czasopismo: Obróbka Plastyczna Metali
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Trwałość narzędzi w procesach kucia

W artykule omówiono najważniejsze mechanizmy niszczące narzędzia w procesach kucia, takie jak: zużycie ścierne, zmęczenie cieplno-mechaniczne, odkształcenie plastyczne, pękanie zmęczeniowe, zużycie adhezyjne i utlenianie. Wykazano, że intensywność zużycia zmienia się wraz ze zmianą parametrów procesu lub miejsca na narzędziu, co jest zdeterminowane przez czas kontaktu pomiędzy matrycą i odkuwką oraz zmianami temperatury. Natomiast w literaturze wymienione zjawiska na ogół analizowane są oddzielnie i nie ma dokładnego opisu fizycznego procesu zużycia, uwzględniającego wszystkie zjawiska jednocześnie, jak ma to miejsce w rzeczywistości. Na podstawie analizy mechanizmów niszczących oraz warunków pracy narzędzi w procesach kucia na półgorąco i na gorąco, wyodrębniono trzy grupy czynników wpływających na trwałość narzędzi kuźniczych. Czynniki te związane są z narzędziem (rodzaj materiału, technologia wykonania, kształt, konstrukcja, jakość wykonania), z odkuwką (rodzaj materiału, kształt, temperatura początkowa przedkuwki, jakość powierzchni, tolerancja wymiarowa) oraz z eksploatacją (parametry procesu kucia, rodzaj maszyny, zastosowana technologia kucia). Omówiono również metodę poprawy trwałości narzędzi ze szczególnym uwzględnieniem technologii wykonania warstwy wierzchniej, gdzie obecnie duże perspektywy stwarzają metody hybrydowe obróbki powierzchniowej, polegające na zastosowaniu dwóch lub więcej technik inżynierii powierzchni w jednym procesie technologicznym. Najczęściej stosowanymi warstwami hybrydowymi są warstwy typu warstwa azotowana/powłoka PVD lub CVD. Dzięki połączeniu i wzajemnemu oddziaływaniu różnych technologii można uzyskać właściwości warstwy wierzchniej nieosiągalne przy zastosowaniu tych technik oddzielnie.

Czasopismo: Obróbka Plastyczna Metali
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Badania procesu tarcia w wysokich temperaturach pary tuleja-wałek z nanocząsteczkowym smarem stałym

W artykule opisano badania procesu tarcia i zużycia proszkowego smaru stalego z nanoczastkami WS2 i MoS2 w wysokiej temperaturze. Przeprowadzono badania pary tracej tuleja-walek w wysokiej temperaturze smarowania chemicznie zsyntezowanym i zmielonym smarem stalym z nanocząstek. Charakterystyka procesu tarcia byla analizowana na podstawie krzywych Stribeck’a. Celem pracy bylo wyznaczenie wplywu warunków tarcia i morfologii cząstek na zużycie elementów łożyska w wysokiej temperaturze. W pracy omówiono badania mikro i nanoczastek proszków smarujacych WS2 i MoS2 zastosowanych do łożysk ślizgowych do ukladów wentylacyjnych samolotu AIRBUS, stanowiace fragment badań wykonanych m.in. w projektach miedzynarodowych INTAS i TRIBO.

Czasopismo: Obróbka Plastyczna Metali
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Uruchomienie produkcji nowego asortymentu wanien. Cz. 2 Symulacje metodą elementów skończonych w równoległym projektowaniu i wytwarzaniu

Globalizacja i konkurencja w przemyśle metalowym wymusza konieczność ograniczenia czasu rozwoju produktu. Dlatego też, komputerowe wspomaganie rozwoju produktu stało się jedną z najbardziej ważnych technik w przemyśle metalowym. Zastosowanie zintegrowanych systemów CAD/CAM/CAE w projektowaniu narzędzi do tłoczenia wraz z koncepcją inżynierii współbieżnej, pozwala na znaczne zredukowanie czasu rozwoju i kosztów, a także poprawić jakość i wprowadzić produkt na rynek w względnie krótkim czasie. W artykule przedstawiono znaczenie zastosowania symulacji MES w koncepcji projektowania współbieżnego, w oparciu o przykładowe wyniki analiz narzędzia do tłoczenia wanny z serii 1700.

Czasopismo: Obróbka Plastyczna Metali
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Zastosowanie przyrządu Wirotest 301 do badania grubości strefy azotków żelaza na stali WCL

W pracy przedstawiono wyniki badań grubości strefy azotków  na stali WCL, metodą prądów wirowych przy częstotliwości prądu magnesowania 0,5 i 1 MHz. W badaniach zastosowano przyrząd Wirotest 301 i czujnik ekranowany oraz nieekranowany. Próbki azotowano gazowo w temperaturze 540 °C w czasie od 4 do 40 godz. przy potencjale azotowym Np = 3,6 atm-1/2 oraz w temperaturze 500 °C w ciągu 22, 48 i 76 godz. przy potencjale Np = 14,2 atm-1/2. Badania przeprowadzono również na próbkach ze stali WCL, których grubości stref azotków określono metodą metalograficzną podczas wcześniej prowadzonych badań. Próbki azotowane w niższej temperaturze różniły się twardością po ulepszaniu cieplnym. Wykazano, że związek średnich wskazań przyrządu Wirotest 301 W od grubości strefy azotków ge+g próbek azotowanych w temperaturze 500 °C można opisać regresją liniową, a współczynniki R2 wyniosły ok. 0,95 dla obu użytych czujników. Analogiczny związek W = f(ge+g) dla próbek azotowanych w temperaturze 540 °C najlepiej opisuje funkcja wielomianowa drugiego stopnia, której współczynnik R2 osiągnął najwikszą wartość, gdy próbki badano czujnikiem ekranowanym. Twardość próbek w zakresie 45-51 HRC, w stanie ulepszonym cieplnie, nie wpływa istotnie na proces azotowania i tym samym na grubość strefy azotków. Opisana metodyka badań może być stosowana do oceny grubości warstw azotków na azotowanych wyrobach. Istotny jest dobór czujnika o polu detekcji dostosowanym do wielkości badanego wyrobu oraz przeprowadzenie badań wstępnych określających zależność wskazań W od grubości badanej fazy e, e+gc lub gc przy różnych częstotliwościach prądu magnesującego.

Czasopismo: Obróbka Plastyczna Metali
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Technologia wytwarzania części dokładnych z proszków spiekanych metali

W referacie przedstawiono opracowane przez Instytut Obróbki Plastycznej w Poznaniu nowe technologie wytwarzania części z proszków metali. Technologie te pozwalają na wytworzenie części o określonych własnościach mechanicznych, często o skomplikowanej geometrii kształtu oraz części przeznaczonych do pracy w trudnych warunkach eksploatacyjnych (przemysł lotniczy, przemysł samochodowy). Przedstawiono poszczególne etapy kształtowania oraz wpływ parametrów procesów technologicznych na własności wyrobu gotowego, z uwzględnieniem operacji dodatkowych, wpływających na własności trybologiczne materiału oraz własności eksploatacyjne. Artykuł zawiera między innymi przykłady części wytworzonych opisaną nową technologią opracowaną w Instytucie, które zostały przebadane w eksploatacji przemysłowej.

Czasopismo: Obróbka Plastyczna Metali
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Badania technologii kształtowania obrotowego wyrobów z blach w Instytucie Obróbki Plastycznej w Poznaniu

W artykule opisano badania procesu wyoblania wyrobów o złożonym kształcie wymagających dużego stopnia odkształcenia plastycznego, wykonywanych z blachy stalowej o grubości g = 2 i g = 2,5 mm oraz wyrobów cienkościennych o kształcie parabolicznym z kołnierzem wyoblanych z krążka z blachy aluminiowej o grubości g = 0,8 i g = 1 mm. Przedstawiono w artykule badania procesu zgniatania obrotowego rzutowego wyrobów o pobocznicy stożkowej z krążków o średnicy D = 200 mm i grubości g = 6 mm, wykonanych z blachy stalowej w gatunku 0H18N9 oraz wstępne badania procesu zgniatania obrotowego wydłużającego wytłoczek walcowych z dnem i bez dna wykonanych ze stali stopowej w gatunku 15HGMV. Opisano badania procesu zaginania obrzeża na wyrobach o pobocznicy stożkowej wypełnionych kształtkami gazoprzepuszczalnymi. W końcowej części artykułu zamieszczono wnioski, w których podsumowane zostały badania.

Czasopismo: Obróbka Plastyczna Metali
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Tłoczność blach o podwyższonej wytrzymałości

Artykuł omawia wyniki badania procesu tłoczenia blach o podwyższonej wytrzymałości E220, USB, P05. W badaniach stwierdzono wysoką odkształcalność blach o podwyższonej wytrzymałości uwarunkowaną wielkością promienia roboczego matrycy. Blachy łączone (zgrzewane) też mają dobrą tłoczność, ale konieczne jest zapewnienie właściwej jakości spoin blachy.

Czasopismo: Obróbka Plastyczna Metali
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Zależność grubości warstwy azotowanej jonowo od proporcji składników atmosfery azotującej

Badano wpływ zawartości azotu w gazowej mieszaninie azotującej H2 - N2 na grubość warstwy azotowanej jonowo w stali 38HMJ i WCL. Grubość warstwy wyznaczano na podstawie wyników pomiaru rozkładu twardości HK0,1 na przekroju azotowanej próbki. Przedstawiono wykres zależności umownej grubości warstwy od zawartości azotu w atmosferze.

Czasopismo: Obróbka Plastyczna Metali
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Wpływ obróbki kriogenicznej po hartowaniu na przemiany zachodzące podczas odpuszczania wybranych stali narzędziowych. Badania dylatometryczne i DTA

W pracy porównano zmiany zachodzące podczas izochronicznego odpuszczania stali NC10, NC11LV i SW7M zaraz po hartowaniu oraz po hartowaniu i obróbce kriogenicznej. Zmiany badano metodą dylatometryczną i DTA. Stwierdzono, że obróbka kriogeniczna powoduje wyraźne obniżenie temperatury początku wydzielania węglików a ilość wydzielonych węglików jest większa. Wzrost zawartości węglików jest większy niż to wynika z podwyższonej wskutek obróbki kriogenicznej zawartości martenzytu .

Czasopismo: Obróbka Plastyczna Metali
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Wytworzenie nanostrukturalnego niklu na drodze multi-deformacji plastycznej z użyciem technik wyciskania hydrostatycznego i ECAP

W pracy przedstawiono ewolucję mikrostruktury oraz właściwości niklu w funkcji rosnącego odkształcenia plastycznego, generowanego poprzez procesy przeciskania przez zagięty kanał kątowy (ECAP) i wyciskania hydrostatycznego (HE) oraz kombinację tych procesów. W wyniku badań otrzymano nanostrukturalny nikiel o wielkości ziarna 100 nm, i bardzo wysokiej wytrzymałości (R0.2 = 1180 MPa) w kombinacji z relatywnie wysoką plastycznością na poziomie 11% wydłużenia.

Czasopismo: Obróbka Plastyczna Metali
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Wytwarzanie materiałów nanokrystalicznych metodą wyciskania hydrostatycznego

W pracy badano możliwość kształtowania struktury nanometrycznej metodą wyciskania hydrostatycznego w materiałach metalicznych. Wykazano, że wyciskanie hydrostatyczne jest skuteczną metodą rozdrobnienia ziarna i swoją efektywnością nie odbiega od innych metod dużego odkształcenia plastycznego. W aluminium 1050 uzyskano mikrostrukturę o średniej średnicy ziaren 500 nm, natomiast w stopach 2017 i 7475 około 90 nm. Dodatkową zaletą tej metody jest półciągły charakter i możliwość otrzymywania wyrobów o dużej objętości, co stwarza szansę na jej przemysłowe wykorzystanie.

Czasopismo: Obróbka Plastyczna Metali
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa