rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Racjonalizacja kształtu gumowej membrany zaworu zaporowego

W artykule przedstawiono sposób modelowania pracy zaworu zaporowego. Podstawowym celem pracy było zwiększenie wytrzymałości mechanicznej elastycznej membrany oraz poprawa stopnia szczelności wewnętrznej zaworu, poprzez modyfikację kształtu membrany. W celu ustalenia przyczyn powstałego miejsca uszkodzenia pierwotnej konstrukcji, przeprowadzono analizę numeryczną, która pozwoliła określić rozkład wartości naprężenia w miejscu uszkodzenia. Symulację przeprowadzono, wykorzystując Metodę Elementów Skończonych. Do odzwierciedlenia nieliniowych właściwości materiału gumy wykorzystano hipersprężysty model materiału Mooneya–Rivlina. Dzięki analizie numerycznej oraz kolejnym próbom modyfikacji geometrii membrany, zmniejszono naprężenie w miejscu pierwotnego uszkodzenia oraz zapewniono wymagany nacisk stykowy wpływający na poziom szczelności wewnętrznej zaworu. Otrzymany w wyniku kolejnych iteracji obliczeń numerycznych kształt membrany przebadano eksperymentalnie. Ostatecznie liczba cykli otwarcia i zamknięcia zaworu wzrosła z 5 do 298.

Czasopismo: Elastomery
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Wpływ plazmochemicznie modyfikowanych nanorurek węglowych na właściwości wulkanizatów siarkowych kauczuku butadienowo-styrenowego

W pracy przedstawiono wyniki badań dotyczących aktywowanego plazmą tlenową szczepienia funkcyjnych silanów: winylowego (Silan V) lub merkaptanowego (Silan M), na powierzchni funkcjonalizowanych wielościennych nanorurek węglowych (multi-walled carbon nanotubes, MWCNT): karboksylowanych (CNT-COOH) i hydroksylowanych (CNT-OH). Zbadano wpływ modyfikacji na swobodną energię powierzchniową MWCNT oraz jej składowe, jak również wpływ mocy plazmy na efektywność szczepienia silanów na aktywowanej powierzchni nanorurek. Stwierdzono, że silany wprowadzone na powierzchnię MWCNT mają wpływ na strukturę węzłów sieci przestrzennej siarkowych wulkanizatów kauczuku butadienowo-styrenowego (SBR). Uzyskany efekt wzmocnienia wulkanizatów napełnionych zmodyfikowanymi plazmowo-chemicznie MWCNT polega na szczepieniu chemicznym silanów na ich powierzchni - zwiększających oddziaływania na granicy faz kauczuk-napełniacz, oraz pękaniu nanorurek - poprawiających ich dyspersję w kauczuku.

Czasopismo: Elastomery
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Kinetyka wulkanizacji i właściwości mieszanek kauczuku naturalnego opartych na włóknie klonowym/krzemionce/sadzy

Rosnąca obawa o zmniejszanie się zasobów surowców nieodnawialnych i ropopochodnych doprowadziła do wzrostu zainteresowania rozwojem mieszanek na bazie kauczuku naturalnego (NR) napełnionych naturalnym wzmocnieniem pochodzącym ze źródeł biodegradowalnych i odnawialnych. Ze względu na ich słabą kompatybilność z NR, mikronowych rozmiarów włókna naturalne nie mogą być bezpośrednio stosowane jako substytut konwencjonalnych napełniaczy wzmacniających. Mogą być one jednak używane w połączeniu z napełniaczami wzmacniającymi w celu stworzenia hybrydowego systemu zmniejszającego koszty, gęstość i czas przetwarzania mieszanek kauczukowych. W badaniach wykorzystano sadzę, krzemionkę i włókna klonowe jako hybrydowy system napełniający w mieszance opartej na kauczuku naturalnym. W szczególności zbadano wpływ zawartości krzemionki/klonu na kinetykę i morfologię wulkanizacji oraz właściwości mechaniczne i fizyczne wulkanizatów NR. Wyniki badań wykazały, że włókna klonowe zwiększają szybkość reakcji sieciowania, natomiast krzemionka ją zmniejsza. Ponadto krzywe sieciowania wykazały, że mieszanki NR napełnione włóknami klonowymi mają większą odporność na starzenie w wyższej temperaturze sieciowania niż mieszanki NR napełnione krzemionką. Stwierdzono również, że wyższy stosunek włókien klonowych do krzemionki prowadzi do zmniejszenia wytrzymałości na rozciąganie, wydłużenia przy zerwaniu i gęstości, ale wzrostu twardości i modułu sprężystości przy rozciąganiu. Analiza morfologiczna potwierdziła niekompatybilność włókien klonowych i NR (puste przestrzenie międzyfazowe), a wprowadzenie wysokiej zawartości krzemionki wynoszącej 20 phr (20 części masowych na 100 części masowych kauczuku) spowodowało aglomerację wewnątrz mieszanek kauczukowych.

Czasopismo: Elastomery
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Wpływ technicznych włókien celulozowych na wybrane właściwości kompozytów kauczuku naturalnego

Celem niniejszej pracy było zbadanie wpływu technicznych włókien celulozowych (dodanych w ilości 10, 20, 30 i 40 phr) jako naturalnego napełniacza na wybrane właściwości kompozytów na osnowie kauczuku naturalnego. Zbadano właściwości wulkanizatów przy statycznym rozciąganiu, w próbie rozdzierności, a także twardość, elastyczność przy odbiciu oraz ścieralność otrzymanych materiałów. Wyniki badań zostały porównane z wulkanizatem referencyjnym niezawierającym włókien celulozowych. Stwierdzono, że wzrost ilości napełniacza powoduje wydłużenie czasu wulkanizacji oraz wyraźne pogorszenie wybranych właściwości mechanicznych otrzymanych kompozytów kauczukowych.

Czasopismo: Elastomery
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Wpływ środowiska zasadowego na wydajność reakcji Hecka stosowanej do sieciowania kauczuku chloroprenowego

Celem przeprowadzonych badań było określenie wpływu trietanoloaminy (TEOA) na wydajność reakcji Hecka stosowanej do sieciowania kauczuku chloroprenowego (CR). Zaproponowany układ sieciujący jest nowym przykładem zastosowania, doskonale znanej w syntezie organicznej, reakcji Hecka [1]. Reakcja ta jest jedną z głównych metod tworzenia wiązań podwójnych węgiel–węgiel (C=C) w syntezie organicznej. Nie odnotowano jak dotąd żadnego wykorzystania reakcji Hecka w technologii elastomerów. Sporządzono mieszanki kauczukowe zawierające acetyloacetonian żelaza(II) (Fe(acac)2) jako nowy środek sieciujący z różną zawartością TEOA (1–5 cz. mas.). Dodatkowo mieszanki napełniono krzemionką (SiO2) pirogeniczną Aerosil 380 lub sadzą (CB) N550. Uzyskane wyniki wykazały, że zarówno ilość TEOA, jak i rodzaj napełniacza miały istotny wpływ na właściwości otrzymanych elastomerów. W przypadku kompozytów napełnionych CB aktywność Fe(acac)2 w procesie sieciowania wzrastała wraz z ilością TEOA. Potwierdziły to wysokie wartości przyrostu momentu obrotowego i stopnia usieciowania CR oraz krótsze czasy wulkanizacji. W przypadku mieszanek napełnionych SiO2 wpływ ilości TEOA na wydajność procesu sieciowania nie był tak jednoznaczny. Jednak biorąc pod uwagę przyrost momentu obrotowego, stopień usieciowania oraz optymalny czas wulkanizacji można stwierdzić, że użycie 3 cz. mas. TEOA skutkowało największą aktywnością Fe(acac)2.

Czasopismo: Elastomery
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Wpływ kinetyki wulkanizacji z jednoczesnym spienianiem na rozwój morfologiczny pianek poliizoprenowych o zamkniętych komórkach

Pianki o zamkniętych komórkach oparte na kauczuku poliizoprenowym (IR) wytworzono przez formowanie tłoczne z zastosowaniem azodikarbonamidu (ADC), jako chemicznego poroforu. Zbadano wpływ temperatury przetwarzania na rozkład ADC oraz na wulkanizację IR z użyciem ADC i bez ADC, w celu określenia wpływu tego parametru na końcową morfologię pianki i właściwości mechaniczne. Badanie kinetyczne wykazało, że do interpretacji danych eksperymentalnych odpowiedni jest model autokatalityczny. Stwierdzono, że energia aktywacji rozkładu ADC (Ea = 181,8 kJ/mol) jest znacznie wyższa niż wulkanizacji IR bez ADC (Ea = 79,6 kJ/mol) lub z ADC (Ea = 72,3 kJ/mol) Wynika z tego, że wraz ze wzrostem temperatury, szybkość rozkładu ADC wzrasta bardziej niż szybkość wulkanizacji kauczuku, więc należy przeprowadzić optymalizację procesu. Zwiększenie temperatury ze 140 do 150°C zmniejszyło średni rozmiar komórek z 355 do 290 μm, zwiększając jednocześnie gęstość komórek z 73 do 118 komórek/mm3. Dalszy wzrost temperatury doprowadził jednak, ze względu na równowagę pomiędzy koalescencją komórek a sieciowaniem, do zwiększenia rozmiaru komórek oraz niższej gęstości komórek. Dla zoptymalizowanej temperatury (150°C) pianki miały najwyższy moduł sprężystości przy ściskaniu oraz twardość.

Czasopismo: Elastomery
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Materiały na rękawice ochronne z lateksu XNBR

Zbadano wpływ rodzaju glinokrzemianu warstwowego wprowadzonego do lateksu karboksylowanego kauczuku butadienowo-akrylonitrylowego (L-XNBR) na właściwości mechaniczne i barierowe materiałów otrzymanych w postaci błon lateksowych. Do badań użyto bentonitu modyfikowanego IV-rzędowymi solami amoniowymi (Nanobentu ZR-1 lub Bentonitu Specjal S-90). Lateks XNBR usieciowano konwencjonalnie siarką (1,5 cz. mas.). Badane właściwości uzyskanych nanokompozytów to: odporność błon na przekłucie, przecięcie, ścieranie i rozdzieranie oraz właściwości barierowe wobec olejów mineralnych. Dodatek nanonapełniaczy w ilości 10 cz. mas. do lateksu XNBR nie zmienił znacząco właściwości barierowych i mechanicznych usieciowanych błon. Odporność na działanie oleju mineralnego była jednakowa, niezależnie od rodzaju napełniacza. Pod względem parametrów mechanicznych korzystniejsze okazało się stosowanie bentonitu Specjal S-90, ponieważ wytworzony nanokompozyt spełniał wymagania odporności na ścieranie, przecięcie i przekłucie, stawiane wielofunkcyjnym rękawicom ochronnym.

Czasopismo: Elastomery
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Charakterystyka sadzy popirolitycznej otrzymanej w wyniku pirolizy opon prowadzonej w skali przemysłowej, metodą periodyczną

W artykule przedstawiono parametry sadzy popirolitycznej, uzyskanej w instalacji przemysłowej pracującej w trybie wsadowym, istotne z punktu widzenia zastosowania jako napełniacz do mieszanek kauczukowych i tworzyw sztucznych. Dzięki zbadaniu próbek sadzy popirolitycznej z trzech niezależnych procesów prowadzonych w jednakowy sposób oceniono rozrzut właściwości. Średnie wartości parametrów porównano z właściwościami sadz technicznych N330, N550, N772 i N990. Poszczególne próby sadzy popirolitycznej nie wykazują istotnego rozrzutu właściwości w parametrach strukturalnych, tj. w wartościach liczby jodowej (średnio 50 g/kg) i liczby DBF (średnio 73 cm3/100 g). Rozrzut uzyskanych wartości nie przekracza dopuszczalnego dla sadz technicznych. Średnia wartość liczby jodowej sadzy popirolitycznej wynosząca 50 g/kg jest zbliżona do wartości dla sadzy N550 (43 g/kg), natomiast średnia wartość liczby DBF wynosząca 73 g/kg jest zbliżona do wartości dla sadzy N772 (65 g/kg). Sadza popirolityczna jest zanieczyszczona znaczną ilością związków mineralnych. Rozrzut wartości tych zanieczyszczeń jest stosunkowo znaczny, wynosi 15,5–21,8% mas. Sadza techniczna zawiera do 0,5% mas. zanieczyszczeń mineralnych, dlatego pod tym względem sadzy popirolitycznej nie da się porównać do sadz technicznych. Sadza popirolityczna jest materiałem węglowo-mineralnym. Przeprowadzone badania SEM wykazały, że rozdrobnienie surowej sadzy popirolitycznej jest niewystarczające, a cząstki będące wtórnym aglomeratami sadzy nie ulegają dezintegracji podczas oznaczania wartości przesiewu na sicie 0,045 mm. Oznaczona za pomocą SEM morfologia sadzy popirolitycznej dowodzi, że sadza ta ma strukturę sadzy technicznej. Jest w zasadzie odzyskaną sadzą techniczną (dokładniej mieszaniną sadz technicznych) zanieczyszczoną związkami mineralnymi i niewielką ilością związków organicznych: olejów i nierozłożonych zupełnie kauczuków.

Czasopismo: Elastomery
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Nowe funkcjonalizowane polimeryzowane w roztworze kauczuki butadienowo–styrenowe do bieżników opon

Dwa produkowane przez Synthos, komercyjnie dostępne kauczuki Syntion 2150X1 i 2150X4, o tej samej mikrostrukturze i różnym stopniu funkcjonalizacji zostały porównane z niefunkcjonalizowanym kauczukiem referencyjnym. Zaobserwowano, że wulkanizat na bazie niżej sfunkcjonalizowanego kauczuku ma wyższą wytrzymałość na rozciąganie, wyższy moduł 300 i niższe wydłużenie przy zerwaniu, w porównaniu do wulkanizatu opartego na niefunkcjonalizowanym kauczuku referencyjnym. Natomiast dla wulkanizatu kauczuku o wyższym stopniu funkcjonalizacji charakterystyczne jest niskie wydłużenie przy zerwaniu i znacznie niższa wytrzymałość na rozciąganie, co prawdopodobnie wiąże się z grupami funkcyjnymi obecnymi w łańcuchu polimeru. W przypadku wulkanizatów opartych na obu funkcjonalizowanych kauczukach następuje znaczny spadek wartości tan δ w 60°C (predyktor oporów toczenia). Zmniejszenie wartości predyktora oporów toczenia jest wyraźnie zależne od ilości czynnika funkcjonalizującego w kauczukach. Wartości predyktora przyczepności na mokrej nawierzchni dla wulkanizatów kauczuków sfunkcjonalizowanych wzrastają wraz ze wzrostem zawartości środka funkcjonalizującego.

Czasopismo: Elastomery
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Termoplastyczne elastomery biopoliuretanowe otrzymywane z dwóch substratów pochodzenia roślinnego

Celem niniejszej pracy było zbadanie wpływu monomerów pochodzenia roślinnego na wybrane właściwości nowych termoplastycznych elastomerów poliuretanowych. Przygotowane w pracy materiały otrzymano metodą dwuetapową (prepolimerową) z wykorzystaniem petrochemicznego diizocyjanianu oraz dwóch monomerów pochodzenia roślinnego (odnawialnego): biopoliolu i bioglikolu. Zbadano także wpływ stosunku molowego grup izocyjanianowych [NCO] do hydroksylowych [OH] podczas przedłużania łańcucha prepolimeru uretanowego na właściwości przygotowanych materiałów. Za pomocą techniki FTIR-ATR potwierdzono budowę chemiczną otrzymanych biopoliuretanów. Wybrane właściwości mechaniczne określono za pomocą próby wytrzymałościowej przy statycznym rozciąganiu, a właściwości termomechaniczne wyznaczono na podstawie analizy termicznej dynamicznych właściwości mechanicznych (DMTA).

Czasopismo: Elastomery
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Modelowanie gumy za pomocą metody elementów skończonych

W artykule przedstawiono sposób modelowania stanu naprężenia i odkształcenia elementów wykonanych z gumy. Do modelowania wykorzystano metodę elementów skończonych (MES). Dokonano przeglądu najbardziej znanych modeli fenomenologicznych opisujących gęstość energii odkształcenia materiału hiperelastycznego. Przedstawiono rodzaje testów eksperymentalnych, które muszą zostać wykonane, aby poprawnie modelować materiał gumy. Na podstawie otrzymanych wyników eksperymentalnych dokonano weryfikacji przyjętych w procesie symulacji modeli materiałów. Podano przykład symulacji komputerowej, którą wykorzystano w procesie optymalizacji konstrukcji kompensatora gumowo-metalowego.

Czasopismo: Elastomery
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Możliwości zastosowania poużytkowych tonerów w mieszankach kauczukowych

W artykule przedstawiono właściwości odzyskanego na drodze recyklingu tonera stosowanego w drukarkach laserowych oraz właściwości mieszanek i wulkanizatów kauczuków SBR, NBR i EPDM zawierających toner w roli napełniacza. W celu porównania właściwości mieszanek i wulkanizatów wykonano analogiczne mieszanki zawierające sadze techniczne N330, N550 oraz N772. Uzyskane wyniki oceniono ze względu na możliwości aplikacji recyklingowego tonera jako napełniacza w wyrobach gumowych. Stwierdzono możliwość zastosowania tonera jako napełniacza w wulkanizatach NBR, ponieważ uzyskuje się zadowalające właściwości mechaniczne, poprawę właściwości przerobowych oraz odporności na starzenie cieplne.

Czasopismo: Elastomery
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Wpływ zawartości octanu winylu i oleju na właściwości wulkanizatów termoplastycznych EPDM/EVA

Przedmiotem badań opisanych w artykule są wulkanizaty termoplastyczne z udziałem kauczuku etylenowo-propylenowo-dienowego (EPDM) i kopolimeru polietylenu z octanem winylu (EVA), wytworzone w procesie jednoetapowym metodą ciągłego wytłaczania. Zbadano wpływ składu mieszanki oraz stopnia zmiękczenia kauczuku olejem na właściwości wulkanizatów. Prowadzono równolegle badania dwóch serii mieszanek o zróżnicowanym udziale jednostek octanu winylu (VA) w EVA. Określono wpływ składu, stopnia zmiękczenia olejem i rodzaju EVA na podstawowe właściwości mechaniczne i zużycie ścierne badanych wulkanizatów. Metodą dynamicznej analizy mechaniczno-termicznej (DMTA) wyznaczono wartości przemian relaksacyjnych. Materiały wytworzono i badano pod kątem ich potencjalnego zastosowania jako nawierzchnie sportowe i wyroby techniczne.

Czasopismo: Elastomery
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Przeciwutleniacze stosowane w produkcji wyrobów gumowych. Cz. I, Procesy starzenia gumy i obecnie stosowane przeciwutleniacze – przegląd, korzyści i zagrożenia

Materiały gumowe ulegają procesom zużycia i starzenia, które początkowo obniżają ich jakość, a w efekcie uniemożliwiają dalsze użytkowanie wyrobów ze względu na pogorszenie właściwości mechanicznych. Zapobieganie procesom degradacji materiałów gumowych obejmuje stosowanie środków przeciwstarzeniowych, takich jak przeciwutleniacze lub antyozonanty. Przedstawiona praca przeglądowa stanowi pierwszą część artykułu dotyczącego przeciwutleniaczy zalecanych do produkcji wyrobów gumowych. Omówiono procesy starzenia gumy oraz rodzaje obecnie używanych przeciwutleniaczy, uwzględniając korzyści i zagrożenia wynikające z ich stosowania.

Czasopismo: Elastomery
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Różne techniki wykrywania rozgałęzień długich łańcuchów w polimerach poprzez nieliniową charakterystykę lepkosprężystą

Obecność długołańcuchowych rozgałęzień (long chain branching LCB) w polimerze ma duży wpływ na jego właściwości lepkosprężyste i może znacząco wpłynąć na właściwości przetwórcze napełnionej mieszanki gumowej (czas włączenia sadzy, pęcznienie matrycy, zachowanie podczas wytłaczania). Mimo że wpływ architektury molekularnej polimeru na właściwości lepkosprężyste jest zazwyczaj badany za pomocą liniowej charakterystyki lepkosprężystości (LVE), podejście to nie wystarcza do ujawnienia informacji na temat złożonych wzorów rozgałęzień oraz do pełnego zrozumienia zachowań przetwórczych elastomerów. W tym badaniu zastosowano trzy różne techniki nieliniowej charakterystyki reakcji polimerów w celu wykrycia rozgałęzień długołańcuchowych. Jednym z najczęstszych sposobów oceny stanu LCB w surowym elastomerze jest określenie funkcji tłumienia. Wykorzystując rozdzielność nieliniowego modułu relaksacji naprężeń, G(t,γ), funkcję tłumienia można określić bezpośrednio na drodze eksperymentalnej relaksacji naprężeń, ze zwiększającą się amplitudą odkształcenia. Porównując funkcję tłumienia badanego polimeru z funkcją tłumienia wg modelu Doi–Edwardsa, można ocenić poziom LCB w polimerze. Jedną z najbardziej czułych technik wykrywania LCB w polimerze jest analiza reologiczna z transformacją Fouriera (reologia FT, FT Rheology) za pomocą testu wysokoamplitudowych oscylacji ścinających (large amplitude oscillatory shear, LAOS). Krzywą Lissajou i odpowiednie indeksy LCB wykorzystano do sprawdzania obecności i ilościowego określania poziomu LCB w kilku surowych kauczukach. Technika ta może być stosowana do kontroli jakości w produkcji kauczuku syntetycznego w celu sprawdzenia architektury polimeru. Innym interesującym sposobem scharakteryzowania złożonych wzorów rozgałęzień jest wykonywanie pomiarów zerowego ścinania na reometrze Mooneya o zmiennej szybkości wyposażonym w dwustożkowy wirnik. Reakcja przejściowa wysoko rozgałęzionych elastomerów (e-SBR, NBR, PBR) pozwala wykryć obecność wielokrotnych przekroczeń (multiple overshoots), które są związane z charakterystyczną strukturą molekularną i mogą być wykorzystywane niczym odcisk palca w identyfikacji architektury polimeru.

Czasopismo: Elastomery
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Wulkanizaty kauczuku naturalnego otrzymane z użyciem plastyfikatorów pochodzenia roślinnego

Celem niniejszej pracy było zbadanie wpływu epoksydowanych olejów roślinnych na wybrane właściwości wulkanizatów kauczuku naturalnego. Jako plastyfikatorów użyto epoksydowanego oleju sojowego oraz epoksydowanego oleju palmowego. Wpływ olejów naturalnych porównano także z wulkanizatami przygotowanymi bez użycia zmiękczaczy, jak i zawierającymi olej maszynowy, pochodzący z przerobu ropy naftowej. Zbadano wpływ rodzaju oraz ilości zastosowanego plastyfikatora na czas wulkanizacji oraz przeprowadzono analizę właściwości otrzymanych wulkanizatów przy statycznym rozciąganiu. Ponadto, wykonano pomiar twardości oraz elastyczności przy odbiciu, a także zbadano ścieralność wulkanizatów. W celu określenia właściwości termomechanicznych otrzymanych materiałów, wybrane wulkanizaty poddano również analizie DMA. Stwierdzono, że dodatek epoksydowanych olejów naturalnych w ilości do 5 phr wpływa na poprawę wybranych właściwości mechanicznych otrzymanych wulkanizatów kauczuku naturalnego.

Czasopismo: Elastomery
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Kompozyty gumowe zawierające napełniacz pozyskany w procesie recyklingu małogabarytowych elektrośmieci

W poprzednim artykule przedstawiono właściwości odzyskanego w procesie recyklingu tonera stosowanego w drukarkach laserowych oraz właściwości standardowych mieszanek i wulkanizatów kauczuków SBR, NBR i EPDM zawierających toner w roli napełniacza. Jak wykazały badania, zastosowanie odzyskanego tonera jako napełniacza w mieszankach kauczuków niepolarnych, np. EPDM, nie jest celowe, chociaż wprowadzony w mniejszych ilościach może być plastyfikatorem mieszanek EPDM. Stwierdzono natomiast możliwość zastosowania tonera jako napełniacza w mieszankach NBR, w których uzyskuje się poprawę właściwości przerobowych oraz odporności na starzenie cieplne wulkanizatów. W niniejszej pracy opisano właściwości mieszanek kauczukowych i wulkanizatów o skorygowanym składzie kompozycji na bazie kauczuków SBR, EPDM, NBR i zawierających poużytkowy, odzyskany toner w roli napełniacza. Skład kompozycji skorygowano poprzez uwzględnienie żywicy zawartej w tonerze (ok. 65% mas) po stronie składnika polimerowego (kauczukowego) oraz uzupełnieniu całkowitej ilości napełniacza do wartości w mieszankach porównawczych.

Czasopismo: Elastomery
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa