rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Analiza wybranych czynników technologicznych warunkujących skład granulometryczny glukozy krystalicznej

W pracy przeprowadzono analizę wpływu czynników technologicznych warunkujących uzyskiwany skład granulometryczny glukozy krystalicznej w procesie jej krystalizacji. Badania zrealizowano na zagęszczonym syropie glukozowym (uzyskanym na bazie enzymatycznego rozkładu skrobi pszennej) pobranym z linii produkcyjnej Przedsiębiorstwa Przemysłu Spożywczego PEPEES S.A. Łomża. Jako podstawowe parametry determinujące przebieg procesu krystalizacji wybrano: ilość szczepu krystalicznego i szybkość chłodzenia. Analizę składu granulometrycznego glukozy prowadzono w oparciu o obrazy kryształów uzyskiwane w warunkach interferometrii birefrakcyjnej. Pomiary dokonywano z zastosowaniem programu do komputerowej analizy obrazów analySIS. Następnie używając programu STATISTCA 8.0 charakteryzowano rozkłady populacji kryształów uzyskiwane w próbkach. Wszystkie badane partie glukozy krystalicznej charakteryzowały się populacjami wykazującymi charakter rozkładu wykładniczego. Wykazano, że w wyniku użycia szczepu krystalicznego na poziomie 6% masy krystalizującej mieszaniny uzyskuje się skład granulometryczny cechujący się najniższą wartością parametru rozkładu wykładniczego λ = 0,019 μm-1. oraz najwyższą średnią wielkością kryształów d50 = 52,46 μm. Stwierdzono również, że populacje kryształów uzyskiwane przy wolnym chłodzeniu istotnie różnią się parametrem λ i medianą kryształów d50 w odniesieniu do próbek krystalizujących przy szybkim chłodzeniu. Uzyskane wyniki pozwalają jednoznacznie stwierdzić, że prowadząc krystalizację w kontrolowanych warunkach istnieje możliwość znaczącej korekty składu granulometrycznego glukozy krystalicznej.

Czasopismo: Acta Agrophysica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Częstość występowania i grubość pokrywy śnieżnej w Polsce

Podstawę opracowania stanowiły dobowe grubości pokrywy śnieżnej od listopada do marca w latach 1960/61-2009/10 z 40 stacji meteorologicznych IMGW, z wyłączeniem obszarów górskich. Zasadniczą charakterystykę czasowego i przestrzennego rozkładu liczby dni z pokrywą śnieżną, w tym o grubości co najmniej 5 cm, a także przeciętnej grubości pokrywy śnieżnej w dniach jej występowania, przeprowadzono dla miesięcy kalendarzowej zimy (XII-II). Stwierdzono, że na przeważającym obszarze kraju pokrywa śnieżna zalega w 30 do 60 dniach, ale tylko w około 50-70% przypadków jej grubość przekracza 5 cm. Natomiast przeciętna grubość pokrywy śnieżnej w dniach jej zalegania kształtuje się od 8 do 18 cm. Styczeń i luty charakteryzują się zbliżoną liczbą dni z pokrywą śnieżną, jednak w lutym jej przeciętna grubość we wschodnich rejonach kraju jest nieco większa. W okresie kalendarzowej zimy najbardziej śnieżną jest trzecia dekada stycznia, podczas gdy przeciętnie największe grubości pokrywy w dniach jej zalegania notuje się w trzeciej dekadzie lutego, ale także jeszcze w pierwszej dekadzie marca. Geograficzny rozkład liczby dni z pokrywą oraz jej przeciętne grubości potwierdzają rosnącą z zachodu na wschód surowość warunków termicznych, zarówno w całym okresie zimowym, jak i w poszczególnych miesiącach. W pięćdziesięcioleciu 1960/61-2009/10 zaznacza się niewielka tendencja spadkowa częstości występowania oraz grubości pokrywy śnieżnej, ale zmiany są na ogół nieistotne. Spadkowy trend liczby dni z pokrywą śnieżną, statystycznie istotny na poziomie α = 0,05, nastąpił przede wszystkim w grudniu i w styczniu, natomiast z pokrywą o grubości ponad 5 cm – niemal wyłącznie w grudniu. Wykazano statystycznie istotną rolę cyrkulacji atmosferycznej, odzwierciedloną wartościami indeksu NAO, w kształtowaniu zmienności wszystkich analizowanych cech pokrywy śnieżnej. Cyrkulacja atmosferyczna wyjaśnia, w zależności od rejonu kraju, od około 40 do 50% zmienności dni z pokrywą śnieżną, od 30 do 40% – zmienności dni z pokrywą ponad 5 cm i od 25 do 30% – zmian przeciętnej grubości w dniach jej zalegania. Największe współczynniki determinacji, wyrażające rolę warunków cyrkulacyjnych w wyjaśnianiu międzyrocznej zmienności częstości występowania oraz grubości pokrywy śnieżnej, wytestowano w styczniu i w lutym, wyraźnie mniejsze – w grudniu.

Czasopismo: Acta Agrophysica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Zmienność temperatury powietrza w Szczecinie w latach 1949-2008

W pracy badano trend liniowy i cykliczność średniej rocznej temperatury
powietrza w Szczecinie w ostatnim 60-leciu. W tym celu zastosowano metodę regresji liniowej oraz
analizę widmową, opartą na analizie szeregów czasowych Fouriera. W ostatnim dwudziestoleciu
(1989-2008) zauważono występujące w tym okresie lata o ekstremalnej średniej temperaturze:
zimny rok 1996 (7,09oC) i ciepły 2007 rok (10,28oC). Stwierdzono występowanie dodatniego trendu
liniowego średniej rocznej temperatury o współczynniku regresji 0,0242oC·rok-1. Wykazano także
cykliczność zmian analizowanej temperatury powietrza o dominującym okresie około 8,6 lat. Do
dokładniejszego określenia tendencji zmian wymagane są dłuższe serie pomiarowe temperatury.

Czasopismo: Acta Agrophysica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Zmiany zawartości cukrów redukujących sacharozy w bulwach 11 odmian ziemniaka w czasie przechowywania w temperaturze 5 i 8 stopni C

Zawartość cukrów redukujących w bulwach ziemniaka przeznaczonych do
przetwórstwa spożywczego jest jedną z ważniejszych cech jakości. Zawartość tego składnika determinuje
barwę produktów smażonych (reakcja Maillarda) oraz formowanie niekorzystnych dla
zdrowia substancji akrylamidów. Celem niniejszej pracy było określenie zmian zawartości cukrów
redukujących i sacharozy nowych bulw ziemniaka w czasie przechowywania w niższej i wyższej
temperaturze. Materiałem w doświadczeniu było 11 odmian bulw ziemniaka z różnych grup wczesności,
uprawianych na polu doświadczalnym IHAR-PIB Oddział w Jadwisinie. Bezpośrednio po
zbiorze bulwy umieszczono w doświadczalnej przechowalni w temperaturze 5 i 8°C i wilgotności
względnej 90-95%. Analizy wykonywano w trzech terminach po zbiorze oraz po 3 i 7 miesiącach
przechowywania. W bulwach badanych odmian oznaczano zawartość cukrów redukujących i sacharozy.
Na podstawie przeprowadzonego doświadczenia wykazano, że zawartość cukrów redukujących
zależała istotnie od odmiany i temperatury przechowywania. Niską zawartością cukrów prostych
(nie przekraczającą poziomu 0,25 g·100 g–1 świeżej masy), niezależnie od temperatury przechowywania,
odznaczały się bulwy odmian Etola, Bursztyn, Gawin i Gustaw. Wysoką trzykrotną
kumulację cukrów redukujących obserwowano w bulwach odmiany Jutrzenka przechowywanych
w temperaturze 5°C. Zawartość sacharozy w bulwach zależała od odmiany, temperatury oraz czasu
przechowywania

Czasopismo: Acta Agrophysica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wpływ parametrów suszenia próżniowego truskawek na właściwości sorpcyjne suszu

W pracy przedstawiono wpływ zmiany parametrów suszenia próżniowego truskawek (temperatury i ciśnienia) na właściwości sorpcyjne otrzymanych suszy. Zakres pracy obejmował wykonanie czterech suszeń próżniowych w temperaturze 50 i 70C oraz pod ciśnieniem 4 i 16 kPa. Przeprowadzono także suszenie próżniowe, w czasie którego po 4 godzinach zmieniano temperaturę z 70 do 50C przy ciśnieniu 4 kPa, oraz susze-nie, w którym po 4 godzinach podwyższono ciśnienie z 4 do 16 kPa przy temperaturze suszenia 70°C. W suszonych próżniowo truskawkach oznaczono zawartość suchej substancji, oraz wyznaczono przyrost zawartości wody po 5 i 24 godzinach przetrzymywania suszy w środowisku o aktywności wody 0,648. Wykazano, że wraz ze wzrostem temperatury lub ciśnienia suszenia następuje pogorszenie zdolności adsorpcji pary wodnej przez suszone próżniowo truskawki. Owoce suszone w temperaturze 70C i ciśnieniu 16kPa wchłonęły mniej pary wodnej po 5 i 24 godzinach, niż susze otrzymane w 50C i 4 kPa. Stwierdzono także, że skokowe obniżenie temperatury suszenia podczas procesu pozwala otrzymać suszone truskawki, które po 24 godzinach wchłaniają więcej pary wodnej niż owoce uzyskane przy zmiennym ciśnieniu.

Czasopismo: Acta Agrophysica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Modelowanie różnic parametrów termicznych powietrza mierzonych metodami standardową i automatyczną

W pracy analizowano szeregi czasowe dobowych różnic między wynikami
standardowych i automatycznych pomiarów trzech parametrów termicznych powietrza – temperatury
średniej, maksymalnej i minimalnej. Celem pracy było stworzenie modelu analizowanych szeregów
czasowych z wykorzystaniem sztucznych sieci neuronowych, które posłużyły do identyfikacji
pojawiających się w nich wzorców oraz ich powtarzalności. Wykorzystano wyniki badań prowadzonych
w okresie 2000-2009 na terenie Obserwatorium Uniwersytetu Przyrodniczego Wrocław-
Swojec. Do realizacji założonego celu wykorzystano sieci perceptronowe o pojedynczej warstwie
ukrytej, stworzone w programie MATLAB (Neural Network Toolbox) oraz STATISTICA 10.
Analizowano architekturę opracowanych sieci, liczbę cykli w procesie uczenia, zmiany wartości
błędu średniokwadratowego i zależności między wartościami parametrów uzyskanych z pomiarów
za pomocą przyrządów meteorologicznych oraz prognozowanych przez sieci. Pomimo wielu prób
nie uzyskano modelu o zadowalającej jakości. Stwierdzono, że szeregi czasowe miały charakter
białego szumu, czyli występowanie różnic między obiema metodami pomiaru temperatury powietrza
cechowała losowość i brak wyraźnej cykliczności oraz trendu.

Czasopismo: Acta Agrophysica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Dynamika wzrostu i wartość odżywcza cebuli zwyczajnej

Celem badań była ocena dynamiki wzrostu oraz zawartość suchej masy i wybranych
składników organicznych w cebuli zwyczajnej w okresie wzrostu. Doświadczenie polowe
przeprowadzono w latach 2012-2013 w województwie kujawsko-pomorskim (53°6′50″N,
19°4′6″E). Materiał badawczy stanowiły rośliny czterech odmian cebuli zwyczajnej: Błońska, Dakota
F1, Norvito F1, Octavia. Nasiona wysiewano w II dekadzie kwietnia. Począwszy od 20. czerwca
do 5. września wykonywano pomiar cech morfologicznych główek i liści cebuli na 30 losowo
wybranych roślinach. Oceniono masę, średnicę poziomą i pionową cebuli, liczbę liści asymilacyjnych
oraz zawartość: suchej masy, cukrów ogółem i redukujących oraz kwasu L-askorbinowego.
W wyniku przeprowadzonych analiz wykazano, że spośród badanych odmian cebuli, w ocenianym
okresie, największą dynamiką wzrostu masy, średnicy poziomej i pionowej główki oraz liczby liści
na roślinie charakteryzowała się odmiana Norvito F1. Zawartość suchej masy i cukrów ogółem
zwiększała się wraz terminem badań. W ostatnim terminie analiz wykazano, że rośliny odmiany
Norvito F1, zawierały najmniej suchej masy, natomiast najwięcej cukrów.

Czasopismo: Acta Agrophysica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Przezimowanie rzepaku w warunkach klimatycznych środkowo-wschodniej Lubelszczyzny

W pracy zostały wykorzystane dane meteorologiczne oraz wartości ocen prze-zimowania rzepaku z okresu 1974/75-2008/09, które pochodziły ze Stacji Doświadczalnej Oceny Odmian COBORU w Bezku koło Chełma. Na podstawie obliczonych wartości zarówno współczynni-ków korelacji liniowej, jak i determinacji stwierdzono, że słabe przezimowanie roślin w danym roku (< 50%) było silnie związane ze znacznymi spadkami temperatury powietrza oraz gleby w grudniu. Wkilku okresach wegetacyjnych (m.in. 1978/1979, 1995/1996, 2002/2003) niekorzystne warunki termiczne w chłodnej porze roku przyczyniły się do zlikwidowania plantacji rzepaku na początku wiosny. Zmienność ocen przezimowania rzepaku w analizowanym wieloleciu najlepiej opisywała liczba dni z temperaturą gleby ≤ –3ºC na głębokości 5 cm w okresie kalendarzowej zimy (od grudnia do lutego). Ponadto wykazano, że najkorzystniejsze warunki dla prawidłowego przezimowania rzepa-ku na analizowanym obszarze występowały podczas zim umiarkowanie mroźnych oraz jednocześnie śnieżnych, a pogarszały się wraz z mniejszą śnieżnością zimy. Z kolei w czasie zim łagodnych (wyższe od normy wartości temperatury powietrza) wyraźnie lepsze przezimowanie roślin notowano podczas zim małośnieżnych, aniżeli umiarkowanie śnieżnych. Świadczy to o występowaniu nieliniowej zależ-ności między warunkami termicznymi i śnieżnymi, w odniesieniu do oceny przezimowania rzepaku.

Czasopismo: Acta Agrophysica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Systemy uprawy roli oraz międzyplony jako czynniki kształtujące cechy fizyczne i chemiczne w ziarnie pszenicy jarej odmiany Zebra

W latach 2006-2008 przeprowadzono badania dotyczące wpływu systemów
uprawy roli oraz międzyplonów na właściwości fizyczne ziarna pszenicy jarej określone aparatem
SKCS (Single Kernel Characterization System). Jednocześnie oceniono zawartość popiołu, włókna i
tłuszczu w ziarnie. W obiektach uprawy płużnej masa i średnica zastępcza ziarniaków oceniane
komputerowym systemem charakterystyki pojedynczych ziarniaków (SKCS) były istotnie większe
niż w konserwujących wariantach uprawy roli. Indeks twardości był większy w obiektach uprawy
konserwującej w porównaniu z płużną. Największą wilgotność oraz zawartość popiołu i włókna w
ziarnie pszenicy jarej stwierdzono w obiektach konserwującego wariantu uprawy roli z wiosennym
talerzowaniem międzyplonów. Zawartość tłuszczu w ziarnie w obiektach uprawy konserwującej bez
mulczu była największa. Masa oraz średnica zastępcza ziarna w obiektach z życicą westerwoldzką była istotnie mniejsza niż w obiektach z międzyplonami ścierniskowymi facelii błękitnej i gorczycy
białej. Natomiast wilgotność ziarna na poletkach z życicą westerwoldzką była większa w odniesieniu
do pozostałych obiektów z międzyplonami. Największą zawartość popiołu w ziarnie stwierdzono
w obiekcie kontrolnym oraz z życicą westerwoldzką. Zawartość włókna w ziarnie pszenicy jarej
w obiektach z gorczycą białą była największa, a z koniczyną czerwoną najmniejsza. W obiektach
z międzyplonami ścierniskowymi facelii błękitnej i gorczycy białej zawartość tłuszczu w ziarnie
pszenicy była największa, natomiast na poletkach z koniczyną czerwoną najmniejsza.

Czasopismo: Acta Agrophysica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Właściwości fermentacyjne ciasta i cechy fizyczne chleba pszennego wypiekanego z mąki o różnej temperaturze

Celem pracy było określenie zmian właściwości fermentacyjnych ciasta i właściwości fizycznych chleba wypiekanego z mąki o różnej temperaturze. Do badań użyto mąki pszennej chlebowej typ 750. Ciasto badano na fermentografie i określano jego właściwości fermentacyjne. Chleb wypiekano metodą jednofazową i poddawano ocenie, na którą składały się następujące cechy: objętość, masa właściwa, biel miękiszu oraz twardość miękiszu. Badania wykazały, że doprowadzenie mąki do zadanych poziomów temperatury tj. –20, 0, 20, 40 i 60oC spowodowało istotne zmiany we właściwościach fermentacyjnych ciasta. Zwiększanie temperatury mąki od –20 do 40oC powodowało wzrost objętości chleba, natomiast chleb z mąki o temperaturze 60oC charakteryzował się najmniejszą objętością. Również biel miękiszu i jego twardość istotnie zmieniały się zależnie od temperatury mąki.

Czasopismo: Acta Agrophysica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Zawartość wybranych makro i mikroelementów w przekompostowanych komunalnych odpadach biodegradowalnych

Przeprowadzone badania miały na celu określenie wpływu procesu kompostowania, głównie podgrupy odpadów komunalnych oznaczonych w katalogu odpadów kodem 20 02 (odpady z ogrodów i parków), z różnymi dodatkami (skrobia, olej jadalny, mocznik) na zawartość form ogólnych i rozpuszczalnych w wodzie wybranych makro (Mg, Ca, Na, K, P) i mikroelementów (Zn, Cu, Mn, Fe), co może stanowić podstawę oceny wartości nawozowej przekompostowanej biomasy. Z założenia poziom oraz skład dodatków, z punktu widzenia praktyki „czystych chemicznie”, miał pozytywnie modyfikować proces kompostowania. Biomasę do kompostowania przygotowano z następujących organicznych materiałów odpadowych (20 02 01); zrębki z drzew liściastych (udział w biomasie 43,87%); trawa (udział w biomasie 23,13%); odpad (02 03 03) z produkcji kawy zbożowej (udział w biomasie 21,94%) oraz odpad (02 03 82) roślinny z przemysłu tytoniowego (udział w biomasie 10,96%). Eksperyment obejmował następujące warianty prowadzone w dwóch powtórzeniach: K1 – kompost „grzejny” bez dodatków (obiekt kontrolny); K2 – kompost „grzejny” + skrobia (produkt spożywczy); K3 – kompost „grzejny” + olej jadalny; K4 – kompost „grzejny” + mocznik (czysty chemicznie). Dodatek skrobi, oleju jadalnego lub mocznika stanowił 5% w stosunku do świeżej masy kompostu „grzejnego” o. W warunkach przeprowadzonych badań proces kompostowania odpadów biodegradowalnych prowadził do zwiększenia zawartości ogólnych form badanych makro i mikroelementów. W kompoście kontrolnym, z dodatkiem skrobi oraz oleju jadalnego oznaczone zawartości form rozpuszczalnych w wodzie magnezu, wapnia i fosforu zmniejszyły się a potasu i sodu zwiększyły się w porównaniu do zawartości oznaczonej w kompoście ”grzejnym”. Wpływ zastosowanych dodatków do kompostowania na zawartość form rozpuszczalnych w wodzie badanych mikroelementów był zróżnicowany, uwarunkowany poziomem ubytku substancji organicznej oraz właściwościami chemicznymi pierwiastka. Wprowadzenie 5% dodatku mocznika do kompostowanej biomasy spowodowało zwiększenie zawartości form rozpuszczalnych w wodzie wszystkich badanych pierwiastków, oprócz zawartości magnezu.

Czasopismo: Acta Agrophysica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wpływ warunków meteorologicznych na początek wybranych faz rozwojowych rzepaku ozimego wiosną i latem

W pracy wykorzystano dane dotyczące dat początku fazy kwitnienia i dojrzewania
rzepaku ozimego z okresu 1974/75-2008/09. Wartości odnosiły się do wyników pomiarów oraz obserwacji
wykonanych w Zakładzie Doświadczalnym Oceny Odmian w Bezku koło Chełma. W celu określenia
współzmienności i współzależności elementów meteorologicznych z datami początku analizowanych fenofaz
zastosowano korelację liniową Pearsona oraz analizę regresji. Badania wykazały, że początek fazy kwitnienia
oraz dojrzewania w największym stopniu zależał od warunków termicznych w kwietniu i maju. Istotne
znaczenie dla wzrostu i rozwoju rzepaku ozimego w okresie od marca do lipca miał też przebieg temperatury
powietrza oraz gleby w okresie zimowym. Na późniejszy początek fazy kwitnienia i dojrzewania rzepaku
ozimego wpływ miała także większa liczba dni z przygruntowym przymrozkiem oraz niższe sumy usłonecznienia
w okresie wiosennym. Ponadto stwierdzono występowanie w ostatnich latach coraz wcześniejszych
dat początku fazy kwitnienia i dojrzewania. W tym przypadku szczególnie wyróżniała się ta pierwsza
fenofaza (współczynnik kierunkowy trendu istotny statystycznie na poziomie α = 0,01), co należy wiązać
z notowanym w Polsce od dwóch dekad wzrostem temperatury powietrza na przełomie zimy i wiosny.

Czasopismo: Acta Agrophysica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Tendencje zmian temperatury powietrza okresu wegetacyjnego w środkowo-wschodniej Polsce (1971-2005)

Wyznaczono daty początku i końca oraz liczbę dni okresu wegetacyjnego (1971-2005). Ponadto analizie poddano średnie miesięczne wartości temperatury powietrza po-szczególnych miesięcy okresu wegetacyjnego. Kierunek oraz istotność tendencji zmian określono na podstawie równań trendu liniowego. Termiczny okres wegetacyjny w środkowo-wschodniej Polsce rozpoczynał się około 28 III i trwał do 30 X. Południowo-zachodnia część badanego obszaru charakteryzowała się najwyższą średnią temperaturą powietrza okresu wegetacyjnego (IV-X), a północno-wschodnia najniższą. W większości analizowanych stacji w kwietniu, lipcu i sierpniu zanotowano dodatnie istotne statystycznie zmiany temperatury powietrza. Najwyższy wzrost tego parametru (średnio o 0,7oC na 10 lat) zanotowano w kwietniu. W stacjach położonych we wschod-niej części badanego regionu istotny (średnio o 0,4oC na 10 lat) wzrost temperatury wystąpił rów-nież w październiku.

Czasopismo: Acta Agrophysica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Metoda oceny wskaźnika powierzchni liści z zastosowanim lotniczego skaningu lidarowego

Zaproponowana została metoda zdalnej oceny LAI z zastosowaniem materiałów lotniczego skaningu lidarowego. Obliczeniowa część metody opiera się na modelu regresji pomiędzy wartościami wskaźnika LAI i danymi lotniczego skaningu lidarowego. Opracowane zostały równania regresji wielokrotnej. Przedstawione zostały wyniki testowania proponowanej metody, które potwierdzają jej wydajność i wysoką dokładność. Przedstawiony został przegląd nowoczesnych metod oceny wskaźnika powierzchni liści (LAI) – jednego z najbardziej kompleksowych i obiektywnych wskaźników produkcyjnej aktywności roślinności. Krótko opisano naziemne metody oceny LAI oraz ich oprzyrządowanie. Zauważono, że główną i niewątpliwą zaletą naziemnej metody oceny LAI jest wiarygodność uzyskanych wyników. Przy konieczności oceny poziomu aktywności roślinności na dużych obszarach i przy ograniczonych zasobach czasowych, zastosowanie technik naziemnych napotyka poważne trudności. W takich przypadkach bardziej obiecującym okazuje się podejście związane z zastosowaniem zdalnych technik i technologii. Pokazano kierunki ewentualnych dalszych kroków do zwiększenia dokładności metody.

Czasopismo: Acta Agrophysica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wpływ przedplonów i dawek herbicydów na wartość użytkową ziarna pszenicy ozimej

Dwuczynnikowe doświadczenie polowe zrealizowano w latach 2008-2010 w warunkach Stacji Doświadczalnej Uniwersytetu Rzeszowskiego w Rzeszowie. Badano wpływ przedplonów – bobiku i pszenicy ozimej oraz zalecanych i obniżonych dawek herbicydów Sekator 6,25 WG i Arelon Dyspersyjny 500 SC na cechy jakościowe ziarna pszenicy ozimej odmiany Batuta. Aplikacja pełnych dawek herbicydów powodowała wzrost zawartości białka i glutenu w ziarnie oraz masy tysiąca ziaren pszenicy. Uzyskano zbliżoną zawartość białka oraz masę tysiąca ziaren po zastosowaniu adiuwanta Atpolan 80 EC wraz z obniżoną dawką do stwierdzonej w warunkach dawki pełnej. Rodzaj przedplonu nie wpływał na zawartość białka, liczbę sedymentacyjną oraz masę tysiąca ziaren, natomiast stanowisko po bobiku zwiększało istotnie zawartość glutenu oraz wskaźnika sedymentacji. Zawartość białka była dodatnio skorelowana z zawartością glutenu i wskaźnikiem sedymentacji. Dodatnie zależności wykazano między gęstością a wyrównaniem ziarna, natomiast ujemne pomiędzy zawartością białka i glutenu a wyrównaniem ziarna.

Czasopismo: Acta Agrophysica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wykorzystanie nasion komosy ryżowej do produkcji kiełków konsumpcyjnych

W pracy badano możliwość wykorzystania dostępnych w handlu nasion komosy
ryżowej (Chenopodium quinoa Willd.) do otrzymywania kiełków konsumpcyjnych. Badania
przeprowadzono na kiełkach otrzymanych z nasion komosy ryżowej oraz w celach porównawczych
na kiełkach z nasion rzodkiewki odmiany Mila. Przydatność nasion komosy oceniano na podstawie
ich jakości siewnej. Ponadto wyhodowane kiełki poddano ocenie organoleptycznej, gdzie w skali
pięciopunktowej oceniano m.in. wygląd, zapach, teksturę. W porównaniu z nasionami rzodkiewki,
nasiona komosy charakteryzowały się istotnie niższą zdolnością kiełkowania (73%) oraz wyższym
współczynnikiem występowania infekcji grzybowych (8%). Na podstawie uzyskanych wyników
stwierdzono, że jest możliwe otrzymywanie dobrej jakości kiełków z nasion komosy ryżowej. Kiełki z
nasion komosy ryżowej uzyskały w ocenie organoleptycznej podobnie jak kiełki rzodkiewki ogólną
ocenę dobrą. Kiełki komosy ryżowej posiadają odmienną barwę, co powoduje, że ich parametry barwy
CIE L*a*b* różnią się istotnie statystycznie od parametrów barwy kiełków rzodkiewki. Jednak barwa
ta, intensywnie zielona liści i różowa łodyżki i korzonka, może być pożądana i bardzo atrakcyjna dla
konsumentów. Dalszych badań wymagają zarówno warunki procesu kiełkowania, jak i przygotowanie
do produkcji kiełków nasion komosy ryżowej pochodzącej bezpośrednio z upraw.

Czasopismo: Acta Agrophysica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo