rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Wpływ podbudów drogowo-cementowych na odczyn gleb siedliska lasu mieszanego świeżego

Cementy zawierają obok klinkieru portlandzkiego inne, nieklinkierowe
składniki mineralne, głównie odpady przemysłowe. Źródłem
zanieczyszczeń chemicznych spoiw cementowych mogą być surowce oraz
paliwo zastępcze (np. odpady przemysłowe i komunalne) stosowane
w piecach do wypału klinkieru.
Ogólnym celem projektu badawczego było określenie wpływu
cementowo-gruntowych podbudów drogowych na przydrożną strefę ekotonową
w lesie mieszanym świeżym (LMśw). Do badań wytypowano
pięć rodzajów cementu o różnym udziale popiołów lotnych i żużla wielkopiecowego.
Proces wymywania z cementogruntów związków chemicznych
określony został dwukierunkowo, tzn. na podstawie badań laboratoryjnych
oraz badań terenowych. W celu określenia wpływu
cementogruntów na kształtowanie się odczynu gleb stref ekotonowych
analizowano odczyn eluatów z piasku i cementów oraz stwardniałych
cementogruntów. Określano również odczyn ściółki i próbek glebowych
pobranych z trzech głębokości. Monitoringiem objęto także aparat asymilacyjny
drzew i runo leśne. Próby gleb do badań chemicznych i bioindykacyjnych
pobierano z dwóch transektów wyznaczonych równolegle
do osi każdego z pięciu odcinków doświadczalnych i odcinka kontrolnego.
W wyniku przeprowadzonych badań stwierdzono, że odczyn
eluatów z wszystkich analizowanych cementów był silnie alkaliczny.
Eluaty z cementogruntów zawierających cementy portlandzkie bez
dodatków miały pH powyżej 10,0; odczyn kompozytów z cementami
wieloskładnikowymi, zawierającymi odpady przemysłowe był nieco
mniej alkaliczny. Nie stwierdzono natomiast alkalizującego oddziaływania
podbudów cementowo-gruntowych na kształtowanie się odczynu gleb stref ekotonowych. Przeprowadzone badania wykazały, że odcinki
doświadczalne wzmocnione testowanymi rodzajami cementów nie wpłynęły
destabilizująco na równowagę przyrodniczą przydrożnych stref
ekotonowych LMśw.

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Porównanie wyników pomiarów opadów atmosferycznych wykonywanych standardowym deszczomierzem Hellmanna i kolebkowym stacji automatycznej

W pracy przedstawiono wyniki porównania sum opadów atmosferycznych
i wyznaczonych w oparciu o nie wybranych wskaźników agrometeorologicznych,
wyznaczonych na podstawie pomiarów deszczomierzem Hellmanna na stacji standardowej
i kolebkowym automatycznej. Na tej podstawie dokonano oceny możliwości
zamiennego stosowania danych z obu stacji.
Materiał do badań stanowiły wyniki pomiarów prowadzonych stacją standardową
i automatyczną ośmiokanałową stacją meteorologiczną firmy Eijkelkamp,
w Mochełku koło Bydgoszczy, w latach 2000–2004. Założono, że w badaniach
agroklimatologicznych podstawową i wystarczającą wielkością danego
wskaźnika jest jego wielkość dekadowa. Koncentrowano się zatem na porównaniu
średnich sum dekadowych w zbiorach o liczebności od 15 do 180 (dekady w miesiącu,
danej porze roku, półroczu lub całym roku), uzyskanych na podstawie pomiarów
standardowych i automatycznych. Szczególną uwagę zwrócono na współzależności
wyników pomiarów prowadzonych przez oba rodzaje deszczomierzy
w celu wyprowadzenia matematycznych zależności, pozwalających stosować je
zamiennie.

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Zmodyfikowany algorytm wyznaczania długości stycznej do powierzchni drugiego stopnia

W artykule przedstawiono dokładny algorytm obliczania długości stycznych
do powierzchni drugiego stopnia. Wykorzystano w tym celu wyniki z pomiarów
metody otaczających stycznych dla wybranego obiektu jednopowłokowego.
Rozważania przeprowadzono dla obiektów o kształcie hiperboloidy jednopowłokowej.
Wykorzystanie danego algorytmu pozwala obliczyć lokalizację i kształt,
ale również parametry powłoki, który w porównaniu do wcześniej stosowanych
metod, pozwala uzyskać lepszą precyzję, niż ta obliczona na podstawie dotychczas
istniejących algorytmów. Modyfikacja przedstawionego algorytmu pozwala na
zwiększenie dokładności ostatecznych wyników, przy wykorzystaniu proponowanej
metody pomiaru. Rozwiązanie takie pozwala zaoszczędzić środki finansowe oraz czas.

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Aktualne uwarunkowania kształtowania sieci dróg leśnych w górach

W pracy analizowana jest aktualność metodyki projektowania sieci
dróg leśnych w terenach górskich. Omawiane jest dostosowanie poszczególnych
etapów projektowania i szczegółowych procedur do aktualnego
systemu funkcjonowania nadleśnictw w Polsce, potrzeb nowoczesnego
leśnictwa oraz współczesnych możliwości projektowych i postaci materiałów
wyjściowych. Podkreśla się wykorzystywanie w bieżących opracowaniach
analiz i obróbki GIS danych zawartych w standardzie LMN.
Etap inwentaryzacji i lokalizacji nowych dróg w sieci dobrze wykorzystuje
nowe możliwości tych analiz. Wskazuje się na niespójność procedur
w etapie określania optymalnej gęstości sieci drogowej z powodu
rodzaju i treści niektórych, aktualnie dostępnych, danych wyjściowych.
Etap oceny ekonomicznej projektowanego rozwiązania również wymaga
aktualizacji z racji zmienionych realiów gospodarczych, przyjmowanych
w analizie szacunkowych ustaleń, a także korzystania z nieadekwatnych
wielkości ponoszonych kosztów. Metoda w obecnym kształcie nie jest
stosowana jako całość, a tylko niektóre procedury włączane są do opracowań
tematycznych. Potrzebne są nowe ustalenia kryteriów udostępniania
drzewostanów i waloryzacja przynajmniej niektórych funkcji lasu.

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Wpływ roślinności terenu zalewowego na przepustowość i stabilność koryta wielkiej wody

Obszar zalewu w zasięgu wody Q10%, w części przykorytowej
potoków charakteryzuje się znaczną nierównomiernością w układzie
podłużnym doliny. Obszary o płaskiej, szerokiej terasie zalewowej
z niewielkim spadkiem poprzecznym, występują rzadko. Ciek taki
w dolinie płynie często w warunkach erozji wgłębnej, a terasa zalewowa
niewielkich rozmiarów pojawia się na jednym bądź drugim brzegu
w zależności od układu wysokościowego i przebiegu cieku w planie
sytuacyjnym.
Roślinność w tych warunkach porasta już same brzegi koryta
niskiej wody, a roślinność krzewiasta dominuje na obszarze zalewowym.
Takie warunki, podczas przejścia wód wezbraniowych, generują wiele
zjawisk wywołanych wpływem roślinności. Należą do nich: zwężenie
i koncentracja przepływu w centralnej części koryta niskiej wody, zmiany
profilu prędkości w pionach hydrometrycznych, zarówno w strefie
terenu zalewowego z roślinnością, w korycie w bezpośredniej bliskości
roślin, jak i w centralnej części koryta. Wpływ roślinności strefy zalewowej
rozciąga się również na obszar koryta właściwego i powoduje tu
wzrost prędkości w strefie przydennej.
Przedmiotem niniejszego opracowania jest analiza zjawisk zachodzących
podczas ruchu wody w strefie całkowicie zajętej przez
roślinność na obszarze terasy zalewowej oraz jej pośrednie oddziaływanie
na stabilność hydrodynamiczną dna w głównej części koryta.
W czasie przejścia wezbrania przy podnoszeniu się stanu wody,
na skutek zmian oporów opływu roślinności, zmianie ulega współczynnik
szorstkości.
Pomiary zostały przeprowadzone dla wybranych przekrojów
poprzecznych potoku Krzczonowskiego. Polegały one na określeniu charakterystyki geometrycznej roślinności krzewiastej w warunkach
naturalnych oraz określeniu jej oddziaływania na centralną część koryta
z gruboziarnistym dnem szorstkim w różnych warunkach ruchu
wody podczas przejścia wezbrania.

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Segmentacja rynku nieruchomości gruntowych dla wybranych gmin miejsko-wiejskich powiatu krakowskiego

Próby analizowania rynków nieruchomości klasycznymi metodami wymuszają zawężanie obszaru badań oraz standaryzację zmiennych, co między innymi ogranicza zasięg terytorialny. W artykule przedstawiono segmentację rynku nieruchomości położonych na terenach wybranych gmin miejsko-wiejskich, które celowo tak dobrano, aby nie stanowiły jednorodnego aglomeracji. W tym celu wybrano model drzew regresyjnych (C&RT), który pozwala łączyć atrybuty jakościowe i ilościowe, a co za tym idzie włączyć cechy dotychczas pomijane, bez konieczności przypisywania im wartości liczbowych. W efekcie powstał schemat, który pozwala ocenić wartość ceny transakcyjnej nieruchomości gruntowej włączając takiej atrybuty, jak: „Gmina”, czy „Miejscowość”.

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Wpływ charakterystyk fal powodziowych oraz zlewni na parametry syntetycznych hydrogramów jednostkowych beta i Weibulla

W artykule dokonano oceny możliwości opisu obserwowanych hydrogramów jednostkowych za pomocą syntetycznych hydrogramów jednostkowych wyrażonych w funkcji rozkładu prawdopodobieństwa beta i Weibulla w przekrojach: Gorliczyna na Mleczne, Iskrzynia na Morwawie, Jasło na Jasiołce i Brzeźnica na Wielopolce. Podstawą przeprowadzonej analizy były obserwowane hydrogramy 
z wielolecia 1980-82 z półroczy letnich i zimowych. Właściwa analiza bazowała na hydrogramach jednostkowych opisujących odpływ bezpośredni ze zlewni. Parametry kształtu i skali obu analizowanych funkcji określono za pomocą funkcji celu bazującej na minimalizacji różnicy pomiędzy obserwowanym i symulowanym przepływem w kulminacji dla analizowanego epizodu. Poprawność opisu fal jednostkowych analizowanymi funkcjami testowano za pomocą współczynnika efektywności Nasha i Sutcliffe. Analiza wykazała, że funkcja beta i Weibulla dobrze opisują analizowane hydrogramy jednostkowe (nieznacznie lepsze rezultaty obliczeń uzyskano dla funkcji beta). Zaledwie w 27% wszystkich analizowanych epizodów jakość modeli była niesatysfakcjonująca. W przypadku obu funkcji wartości przepływów w kulminacji najsilniej uzależnione są od parametru skali β.

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Charakterystyka procesów erozyjnych gleb na przykładzie zlewni wybranych rzek w Karpatach

Autorzy opisują jakie procesy erozyjne gleb występują w górskich
terenach Karpat i czym są powodowane. Głównymi przyczynami występowania
intensywniejszych procesów erozji na omawianym obszarze są
przede wszystkim większe, częstsze i bardziej intensywne opady atmosferyczne
oraz większe pochylenia powierzchni terenu.
Najsilniej erodowane są przede wszystkim gleby orne, ponieważ
w pewnych okresach nie są pokryte roślinnością. Oprócz erozji wodnej
występuje tu również erozja wietrzna. Wody opadowe powodują zarówno
erozję powierzchniową, liniową, jak też osuwiskową. Każda z wymienionych
form erozji została przez autorów omówiona w artykule.

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Ocena rozwoju infrastruktury technicznej i stanu roślinności wokół zbiornika wodnego Domaniów na rzece Radomce

Przedstawiono zmiany dotyczące infrastruktury technicznej
i elementów ekologicznych towarzyszących nowo wybudowanemu
zbiornikowi wodnemu Domaniów na rzece Radomce. Budowa nowej sieci
dróg łączących miejscowości w sąsiedztwie zbiornika wynikała ze
zmian w użytkowaniu i zagospodarowaniu terenu. Budowa nowych systemów
z zakresu gospodarki wodno-ściekowej, infrastruktury technicznej
(tzw. proekologicznej) jest uzasadniona eliminacją szkodliwego zanieczyszczania
wód magazynowanych w zbiorniku i wykorzystywanych
do wszystkich określonych celów. Istotne jest zapobieganie procesom
eutrofizacji, prowadzącym do degradacji zbiornika. W celu utrzymania
dobrej jakości wód, a nawet jej poprawienia uzasadniona była szybka
budowa kanalizacji i oczyszczalni ścieków ponieważ wzrastała i nadal
wzrasta liczba budynków mieszkalnych i gospodarczych zgodnie z planem
zagospodarowania terenu wokół zbiornika. Opisano wykonane
i podjęte działania w celu prawidłowej, pod względem ekologicznym,
eksploatacji zbiornika. Stwierdzono prawidłowy rozwój infrastruktury
technicznej zapewniający korzystne efekty szczególnie w zakresie
gospodarki wodno-ściekowej.

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Sytuacja planistyczna w Polsce - studium porównawcze

Opracowanie prezentuje analizę gmin w Polsce pod kątem sporządzanych opracowań planistycznych w postaci studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego oraz miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Analizie poddano również koszty sporządzenia lub zmiany dokumentów planistycznych w poszczególnych województwach, oraz charakterystykę wydanych pozytywnych decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego i o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Badaniami objęto lata 2004-2010 opierając się na danych Głównego Urzędu Statystycznego, pochodzących z ankiet „Planowanie przestrzenne w gminach".

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Funkcja uzdrowiskowa małego miasta na przykładzie Buska-Zdroju

W opracowaniu zwrócono szczególną uwagę na dominującą funkcję uzdrowiskową małego miasta. Badania oparto o przykład Buska Zdroju, liczącego 17 035 mieszkańców stałych. Busko Zdrój to miejsce wyjątkowe, położone w południowej części województwa świętokrzyskiego, na Garbie Wójczańsko-Pińczowskim, 50 km od Kielc, 80 km od Krakowa. Już w 1252 roku zapoczątkowano tu eksploatację solanki.
W trakcie poszukiwań soli kamiennej odkryto wody mineralne, związane z rozkładem gipsów mioceńskich, a posiadające właściwości lecznicze. Nastąpił intensywny rozwój uzdrowiska od 1866 r. - budowa m.in. łazienek, parku zdrojowego, szpitala, pensjonatów wokół parku zdrojowego. Obok wód siarczkowych do celów leczniczych wykorzystywano również muły mineralne z okolicznych stawów. Okres międzywojenny i powojenny należał do czasów świetności Buska Zdroju. Aktualnie dla celów leczniczych stosuje się wody siarczkowe, jodkowo-bromkowe oraz borowiny. Obecnie bazę sanatoryjną stanowi trzynaście obiektów, dysponujących 2066 miejscami dla kuracjuszy. Rocznie wykonywanych jest tu ok. półtora miliona zabiegów, z czego 800 tysięcy to kąpiele siarczkowe. Leczy się tu choroby układu krążenia, narządów ruchu, reumatyczne, ortopedyczne, neurologiczne, dermatologiczne oraz choroby dziecięce (np. porażenie mózgowe). Funkcja uzdrowiskowa tego małego miasta przyczyniła się znacząco do jego rozwoju i popularności. Tworzy w przeważającym stopniu miejsca pracy dla mieszkańców miasta i pobliskich miejscowości. W obrębie granic administracyjnych miasta wyodrębniono strefę ochrony uzdrowiskowej, która wymusza na włodarzach miejscowości szczególny rodzaj gospodarowania, uwzględniający priorytet uzdrowiska. Pod względem rozwoju i dostępności elementów infrastruktury uzdrowiskowej Busko Zdrój zajmuje wysoką pozycję w regionie.

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Krajobraz wsi górskiej – próba określenia percypacji form układu

Krajobraz jest wyrazem przemian historycznych, a zawężając zagadnienie
do określonego miejsca - jest ikoną miejsca. Jeśli komponenty oraz ich formy nie
są identyfikowalne, to efekty waloryzacji określają tylko potencjał. W efekcie badań
bezpośrednich sformułowano odpowiedź na pytanie: na ile czytelne są komponenty.
Jednakże zagadnienie dotyczy jeszcze formy, czyli na ile percypowane
są układy komponentów. Analizy charakterystyk określających formę układów
komponentów, wskazują, że rozpatrywany krajobraz nie jest jednorodny w zakresie
form przestrzennych zadrzewień i zakrzaczeń – to po pierwsze, a po drugie –
sposób zmian użytkowania leśnego na rolnicze występuje w różnych formach.
Analizy strukturalne dotyczące segmentów determinujących poziom postrzegania
form, wskazują, że przy różnych warunkach pogodowych, różny jest
poziom identyfikacji. Percypacja przy pogodzie słonecznej jest bardziej jednoznaczna
niż podczas zachmurzenia.
Identyfikacja faktu, iż istniejące obiekty budowlane nie deformują krajobrazu,
a z innymi komponentami tworzą określony ład przestrzenny, uznaje się jako
bardzo ważną cechę. Przy współczesnej ekspansji na obszar wiejski, niedostosowanych
do lokalnych form architektonicznych obiektów budowlanych,
zidentyfikowane zjawisko jest jak najbardziej pozytywnym wyróżnikiem lokalnego
krajobrazu wiejskiego.

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Hydromorfologiczna ocena cieków wodnych w krajach Unii Europejskiej jako element wspierający ocenę ekologicznego stanu rzek zgodnie z wymogami Ramowej Dyrektywy Wodnej

Obecnie jednym z najważniejszych zadań gospodarki wodnej
zgodnie z wymogami Ramowej Dyrektywy Wodnej (RDW) jest przeciwdziałanie
pogarszaniu się stanu części wód i osiągnięcia dobrego stanu
wszystkich wód do końca roku 2015. Dla wód powierzchniowych „dobry
stan” jest wyznaczony przez „dobry stan ekologiczny”. Stan ekologiczny
zgodnie z RDW wyznaczają biologiczne elementy jakości, wspomagane
przez hydromorfologiczne i fizyczno-chemiczne elementy jakości. Aby
w pełni sprostać wymogom RDW do oceny jakości wód powierzchniowych
należy wprowadzić ocenę hydromorfologiczną.
W wielu krajach europejskich, w tym również w Polsce, wypracowano
wiele metod uwzględniających zintegrowane metody oceny jakości
rzek. Metody te obok komponentu biologicznego i fizykochemicznego
uwzględniają strukturalne cechy wód powierzchniowych w tym m.in.:
reżim hydrologiczny, ciągłość rzeki, warunki morfologiczne.
W artykule zostanie przedstawione porównanie metod stosowanych
w krajach Unii Europejskiej z metodami stosowanymi w Polsce
w świetle zaleceń RDW i norm CEN.

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Kierunki zmian w strukturze użytków gruntowych w latach 1872-2008 w powiecie Brzozów

W pracy zostaną przedstawione kierunki i tendencje zmian w środowisku
przyrodniczym obejmujące: grunty orne, pastwiska i lasy w 44 wsiach powiatu
brzozowskiego. Badania przeprowadzone są w oparciu o dane zawarte w austriackim
katastrze gruntowym i obecnej ewidencji gruntów i budynków. Rozmiary tych
zmian determinowane są warunkami społeczno-gospodarczymi i demograficznymi,
jakie w tym terenie istniały. Określenie wielkości i kierunków zaistniałych
zmian w środowisku przyrodniczym ujawni występujące wadliwości w obecnej
strukturze użytków gruntowych, które trzeba będzie zlikwidować w procesie kompleksowych
prac scaleniowych.

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Wykorzystanie wód rzeki San do zaopatrzenia w wodę do celów komunalnych wybranych aglomeracji miejskich

W artykule przedstawiono sposoby ujmowania jak również wyniki badań jakości wody surowej pobieranej na rozpatrywanych ujęciach z rzeki San dla zaopatrzenia wybranych aglomeracji miejskich. Zaprezentowano w nim także wyniki badań dotyczących ilości wody pobieranej dla potrzeb wodociągowych na ujęciach w trzech miejscowościach: Zasław, Trepcza (dla m. Sanoka i Zagórza) oraz Jarosław. Łączna ilość pobieranej w 2006 roku wody dla wyżej wymienionych miast wynosząca 4,47 m3.s-1 stanowi znaczny (55,9%) udział niskich przepływów rzeki San. Woda pobierana dla Sanoka, Zagórza i Jarosławia ze S.U.W. jest wodą powierzchniową, pod względem jakości należącej do kategorii A3, wymagającej wysokosprawnego uzdatniania fizycznego, chemicznego i bakteriologicznego (dezynfekcji). Średnie stężenie zawiesiny ogólnej w 2006 w wodzie surowej wyniosło 11,4 mg.dm-3 na ujęciu w miejscowości Zasław, natomiast na ujęciu w Trepczy stężenie to kształtowało się w wysokości 19,2 mg.dm-3. Średnia liczba bakterii grupy coli typu kałowego w miejscowości Zasław wyniosła 2222 sztuk w 100 ml wody surowej, podczas gdy w Trepczy ukształtowała się na poziomie 3275 sztuk w 100 ml wody surowej. Średnie stężenia zanieczyszczeń w wodzie pobieranej na ujęciu w Jarosławiu w okresie od 1999 do 2001 roku kształtowały się następują-co: mętność wody 22.50 mg.dm-3, stężenie jonów żelaza 0.30 mg.dm-3, stężenie jonów manganu średnio 0,09 mg.dm-3, pH 7.5, stężenie azotynów 0.006 mg.dm-3, twardość wody od 140 do 321 (średnio 230) mg.dm-3 CaCO3, stężenie jonów chlorkowych 17,20 mg.dm-3.

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Zastosowanie GIS w modelowaniu hydrogeologicznym na przykładzie ujęcia Serby

Wykorzystanie wód podziemnych oraz eksploatacja i ochrona ich ujęć to
jedne z ważniejszych zagadnień, którymi zajmuje się współczesna hydrogeologia.
Niniejszy referat przedstawia możliwości wykorzystania Systemów Informacji
Geograficznej (GIS) z zastosowaniem aplikacji ArcGis i Surfer do analizy
danych archiwalnych i wyników badań terenowych. Dzięki zastosowaniu technik
GIS szerokie spektrum informacji geograficznych, geologicznych i hydrogeologicznych
zostało ujęte w formę bazy danych opisowych oraz połączonych z nią
danych graficznych. Jako przykład pokazano użycie warstw informacyjnych stworzonych
w wymienionym oprogramowaniu w modelowaniu hydrogeologicznym
oraz w wyznaczeniu strefy ochronnej dla ujęcia Serby.

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Wpływ rolnictwa na zmiany krajobrazu na przykładzie rolniczej zlewni lessowej na Wyżynie Lubelskiej

W pracy przedstawiono wyniki badań ukazujące wpływ procesów
erozyjnych na ewolucję krajobrazu w warunkach intensywnej gospodarki
rolnej na obszarze lessowej zlewni rolniczej, obejmującej swoim
zasięgiem grunty wsi Wielkopole i Zamostek na Wyżynie Lubelskiej.
Badania w zlewni wykonano w oparciu o: inwentaryzację szkód erozyjnych
po spływach powierzchniowych, pomiar odpływu wody i zawiesiny
w przekroju hydrometrycznym zamykającym zlewnię, wykonanie
aktualizacji badań dotyczących struktury użytkowania zlewni i profilu
niwelacyjno-glebowego na zboczu o poprzecznostokowej uprawie. Przeprowadzone
badania wykazały duże zagrożenie erozją wodną i uprawową
badanej zlewni. Intensywne procesy erozyjne uwarunkowane antropogenicznie,
doprowadziły na obszarze badanej zlewni do powstania
specyficznego, mozaikowatego krajobrazu rolniczego, z gęstą siecią
dróg gruntowych, dużą ilością długich i wąskich działek rolnych leżących
na terasach oddzielonych wysokimi krawędziami, bardzo małą
lesistością zlewni oraz mozaiką typów i podtypów gleb. Krajobraz naturalny
został przekształcony w kulturowy, a powrót do pierwotnego
wyglądu jest niemożliwy w związku z ciągle istniejącą antropopresją.

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna