rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Uszkodzenia powodowane przez owady zasiedlające Rumex confertus Willd.

Rumex confertus Willd., niebezpieczny chwast charakteryzujący się wysoką
reprodukcyjnością, pojawia się co roku na nowych stanowiskach. Chemiczna metoda
walki z nim jest trudna ze względu na bogaty system korzeniowy. Przedstawione doświadczenia
były prowadzone w latach 1997-1999 oraz 2001 w naturalnych warunkach
siedliskowych Rumex confertus Willd. W pracy analizowano owady zasiedlające Rumex
confertus Willd., a także zawartość substancji o charakterze wtórnych metabolitów.
Stwierdzono, że szczaw omszony jest zasiedlany przez licznych roślinożerców. Szczególnie
uszkadzane były jego organy generatywne. Wraz ze wzrostem uszkodzeń zwiększa się
również ilość polifenolokwasów w roślinie.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Efektywność produkcyjna wody zużytej w produkcji biomasy wybranych gatunków traw

Przedmiotem badań była ocena efektywności produkcyjnej wody badanych gatunków traw w warunkach zróznicowanego poziomu wody gruntowej i składu gatunkowego mieszanki traw. Efektywność produkcyjną wody określono w oparciu o wyniki badań lizymetrycznych prowadzonych w latach 2001-2003. Do badań wybrano obiekty z Poa pratensis, Phleum pratense i Lolium perenne w siewie czystym i mieszanki P. pratensis z Ph. pratense oraz P. pratensis z L. perenne. Trawy rozwijały się w warunkach stałego poziomu wody gruntowej 50 i 90 cm. Na wszystkich obiektach stosowano jednakowy poziom nawozenia mineralnego. Przedstawione wyniki dowodzą, ze średnia za okres wegetacyjny efektywność produkcyjna wody w warunkach Sosnowicy wahała się od 1,6 do 3,2 g s.m.·m-2·dm-3 wody i była zróznicowana w zalezności od składu botanicznego runi i poziomu wody gruntowej. Przy nizszym (90 cm) poziomie wody gruntowej najwyzszą efektywnością odznaczały się zbiorowiska dwugatunkowe, natomiast w warunkach wyzszego poziomu (50 cm do lustra wody) – P. pratensis i jej mieszanka z Ph. pratense. Najmniej efektywnie woda była wykorzystywana przez ruń L. Perenne. Utrzymywanie wysokiego poziomu wody gruntowej powodowało zmniejszenie efektywności produkcyjnej wody. Stwierdzono istotne zalezności pomiędzy wysokością plonu a efektywnością produkcyjną wody.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Przydatność mieszańców kukurydzy o zróżnicowanej wczesności do uprawy na kiszonkę w warunkach województwa warmińsko-mazurskiego

W pracy przedstawiono wyniki badań przeprowadzonych w latach 2000- -2002 w Zakładzie Produkcyjno-Doświadczalnym w Bałcynach (53o35’ N; 19o51’ E). Badania miały na celu określenie przydatności na kiszonkę z całych roślin dwóch mieszańców kukurydzy: Wilga – FAO 190 i Bzura – FAO 239, uprawianych w zróżnicowanych warunkach terminu siewu (trzecia dekada kwietnia – termin wczesny, pierwsza dekada maja – termin opóźniony o 2 tygodnie) i gęstości siewu (8, 12 i 16 roślin na m2). Wykazano, że plon surowca kiszonkowego był determinowany warunkami pogodowymi w poszczególnych latach badań. W warunkach województwa warmińsko-mazurskiego bardziej przydatna do uprawy na kiszonkę z całych roślin, ze względu na wyższy plon świeżej i suchej masy oraz jakość surowca, okazał się średnio wczesny mieszaniec Bzura. Wysiew kukurydzy w pierwszej dekadzie maja w porównaniu z wysiewem o dwa tygodnie wcześniejszym stwarzał lepsze warunki do wzrostu i rozwoju, co skutkowało istotnym zwiększeniem plonu świeżej i suchej masy surowca kiszonkowego oraz plonu białka ogólnego i energii brutto. Wysiew kukurydzy w zagęszczeniu 16 roślin na m2 zapewniał najwyższe plony świeżej masy, a dla plonów suchej masy, białka ogólnego i energii brutto wystarczający okazał się wysiew 12 roślin na m2.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Plonowanie pszenżyta jarego w zależności od stosowania regulatorów wzrostu i ich mieszanek z siarczanem magnezu

W 3-letnim doświadczeniu polowym badano wpływ regulatorów wzrostu i ich mieszanek z siarczanem magnezu na plonowanie pszenżyta jarego odmiany Gabo. Regulatory wzrostu: kwas indolilo-3-masłowy (IBA), kwas α-naftylooctowy (NAA), benzyloaminopurynę (BAP), triacontanol (TRIA) oraz kwas giberelinowy (GA3) stosowano dolistnie, samodzielnie lub w mieszance z 5% wodnym roztworem siarczanu magnezu, dwukrotnie w okresie wegetacyjnym pszenżyta – w fazie kłoszenia oraz tuż przed kwitnieniem. W pierwszym roku doświadczenia stwierdzono istotne wydłużenie źdźbła pszenżyta pod wpływem mieszanek regulatorów z siarczanem magnezu. Wykazano również współdziałanie pomiędzy regulatorami wzrostu a siarczanem magnezu (istotny wzrost masy tysiąca ziaren pod wpływem NAA + Mg i istotne zmniejszenie MTZ pszenżyta pod wpływem triacontanolu i benzyloaminopuryny z siarczanem magnezu). W 2. i 3. roku doświadczenia niektóre regulatory (NAA, IBA i GA3) spowodowały istotny przyrost całkowitej masy nadziemnej pszenżyta. Średnie z trzech lat wskazują na statystycznie udowodniony przyrost masy ziarna pod wpływem IBA i GA3, stosowanych w mieszankach z siarczanem magnezu. Większość zastosowanych regulatorów wzrostu, a szczególnie ich mieszanek z siarczanem magnezu zwiększyła udział ziarna w całkowitej masie nadziemnej pszenżyta jarego.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wpływ deficytu wodnego na wskaźniki wymiany gazowej, produkcyjność i zdrowotność ziarna odmian pszenicy ozimej

W latach 2004-2005 mierzono intensywność fotosyntezy, transpiracji, międzykomórkowe stężenie CO2 oraz przewodność szparkową dwóch odmian pszenicy ozimej. Ponadto określono zasiedlenie grzybami ich ziarniaków. Wykazano, że deficyt wody spowodował obniżenie wskaźników wymiany gazowej, cech biometrycznych i masy ziarna. Stwierdzono niższe zasiedlenie ziarna obu odmian pszenicy przez patogeny grzybowe na obiektach z niedoborem wody w pierwszym roku badań. W kolejnym roku zależności nie były jednoznaczne.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Plonowanie pszenżyta jarego oraz zmiany niektórych właściwości fizycznych gleby pod wpływem zróżnicowanej uprawy przedsiewnej

Zastosowanie zróżnicowanych sposobów uprawy roli przed siewem spowodowało wzrost wartości badanych właściwości fizycznych gleby w miarę spłycania upraw i zagęszczania gleby. Nie miało to jednak wpływu na wielkość plonu pszenżyta jarego.
Przedsiewne zagęszczenie gleby poprzez wałowanie wałem Campbella i pierścieniowym w sposób istotny obniżyło wschody roślin i liczbę kłosków w kłosie. Plon ziarna był modyfikowany w 32% przez czynniki niekontrolowane w latach i w 8% przez nawożenie azotem.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Enzymatyczne i antagonistyczne właściwości fluoryzujących pałeczek z rodzaju Pseudomonas, wyizolowanych z ryzoplany lnu włóknistego

W pracy zbadano stopień aktywności enzymów pektynolitycznych, celulolitycznych, amylolitycznych i proteolitycznych, a także zdolność do uruchamiania nierozpuszczalnych fosforanów przez fluoryzujące pałeczki z rodzaju Pseudomonas. Bakterie wyizolowano z ryzoplany lnu włóknistego, uprawianego w systemie zmianowania i monokultury. Żaden z izolatów nie wykazywał aktywności enzymatycznej wobec celulozy, natomiast pozostałe wielocukry hydrolizowane były przez wszystkie izolaty. Bakterie były najbardziej aktywne wobec białka. Oceniono również ich właściwości antagonistyczne względem wybranych patogenów grzybowych wyizolowanych z tego samego środowiska. Wszystkie z nich, chociaż w różnym stopniu, hamowały rozwój grzybów.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wartość przedplonowa łubinu wąskolistnego i jęczmienia jarego dla pszenicy ozimej w zależności od sposobu odchwaszczania łanu

W trzyletnim doświadczeniu polowym, przeprowadzonym w latach 2002-2005 w Mochełku koło Bydgoszczy na glebie kompleksu żytniego dobrego, oceniano wpływ przedplonu, zróżnicowanej uprawy roli pod przedplon i dawki herbicydu Huzar 05 WG na zachwaszczenie i plonowanie pszenicy ozimej odmiany Kris. W badaniach wykazano, że pszenica ozima w stanowisku po łubinie wąskolistnym wykształca dorodniejsze ziarno i lepiej plonuje niż po jęczmieniu jarym, a rodzaj przedplonu nie wpłynął znacząco na cechy jakości technologicznej ziarna do wypieku chleba. Sposób uprawy roli pod przedplony pszenicy ozimej nie wpłynął na jej zachwaszczenie i plonowanie. W uprawie pszenicy ozimej możliwe jest zmniejszenie dawki herbicydu Huzar 05 WG o 1/3 w stosunku do zaleceń producenta, ponieważ nie prowadzi do zmniejszenia plonu ziarna pomimo niewielkiego wzrostu zachwaszczenia.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wartość wybranych roślin motylkowatych uprawianych w międzyplonie ścierniskowym na glebie lekkiej. Cz.III. Wpływ następczy dla pszenicy jarej

Celem badań było określenie wpływu następczego dla pszenicy jarej trzech gatunków roślin strączkowych: seradeli uprawnej, grochu siewnego i łubinu żółtego, uprawianych w międzyplonie ścierniskowym. Badania polowe wykonano w latach 2003- 2005 w Stacji Badawczej w Mochełku, należącej do Uniwersytetu Technologiczno-Przyrodniczego w Bydgoszczy. Badane rośliny motylkowate znacząco poprawiały stanowisko dla pszenicy jarej. Pozytywny wpływ przyoranej biomasy ujawniał się poprzez zwiększenie obsady kłosów oraz plonu ziarna i słomy. Nie stwierdzono istotnego wpływu badanych roślin na liczbę ziaren w kłosie i masę 1000 ziaren uprawianej po nich pszenicy jarej. Wpływ następczy międzyplonu grochu i seradeli był silniejszy, gdy wykorzystano na zielony nawóz całą wytworzoną biomasę. W przypadku łubinu żółtego dla uzyskania maksymalnego efektu wystarczyło przyorać same resztki pozbiorowe.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wpływ temperatury inkubacji na rozwój i stosunki biotyczne między Trichoderma spp. a grzybami patogenicznymi

W przeprowadzonym doświadczeniu badano wpływ temperatury inkubacji
na wzrost grzybni, kiełkowanie zarodników oraz indywidualny efekt biotyczny (IEB)
grzybów Trichoderma harzianum, T. pseudokoningii i T. viride. Temperatury w zakresie
5-15oC hamowały wzrost grzybni i tworzenie strzępek kiełkowych badanych izolatów
Trichoderma spp. Również wartość IEB zależała od temperatury. Wszystkie izolaty
Trichoderma spp. silnie ograniczały wzrost patogenów tylko w temperaturze 20oC.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wpływ uprawy roli i sposobów odchwaszczania na plony składników odżywczych i efektywność ekonomiczną uprawy ziemniaka. Cz. II. Ekonomiczny efekt różnej intensywności odchwaszczania ziemniaka

Doświadczenie polowe przeprowadzono w latach 2002-2004 w Rolniczej Stacji Doświadczalnej Zawady (52o06’ N; 22o06’ E),, należącej do Akademii Podlaskiej w Siedlcach. Badanymi czynnikami były dwa sposoby uprawy roli (tradycyjna i uproszczona) i cztery sposoby odchwaszczania ziemniaka z użyciem herbicydów. Celem badań było określenie efektów ekonomicznych różnych sposobów pielęgnacji ziemniaka. O efektywności ekonomicznej czterech sposobów odchwaszczania ziemniaka zarówno w tradycyjnej, jak i uproszczonej metodzie uprawy decydowały koszty wykonania zabiegów, ceny herbicydów oraz wielkość plonu i jego wartość. Najwyższą opłacalność zwalczania chwastów stwierdzono na obiekcie pielęgnowanym zarówno mechanicznie, jak i chemicznie oraz opryskiwanym herbicydami Plateen 41,5 WG 1,6 kg·ha-1 + graminicydem Fusilade Forte 150 EC 2,0 dm3·ha-1 + adiuwantem Atpolan 80 EC 1,5 dm3·ha-1. Na poprawę wyniku finansowego miały również wpływ sposoby uprawy roli. Bardziej efektywną pod względem ekonomicznym była uprawa uproszczona niż tradycyjna.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wpływ uprawy roli i sposobów odchwaszczania na plony składników odżywczych i efektywność ekonomiczną uprawy ziemniaka . Cz. I. Plony składników odżywczych ziemniaka

Wyniki badań pochodzą z doświadczenia polowego przeprowadzonego w latach 2002-2004 w Rolniczej Stacji Doświadczalnej Zawady (52o06’ N; 22o06’ E), należącej do Akademii Podlaskiej w Siedlcach. Doświadczenie założono metodą losowanych podbloków (split-splot) w trzech powtórzeniach. Celem badań było określenie wpływu sposobów uprawy roli (tradycyjnej i uproszczonej) oraz siedmiu sposobów odchwaszczania łanu ziemniaka na plony suchej masy, skrobi i białka ogólnego. Wykazano istotny wpływ sposobów odchwaszczania i lat badań na plon suchej masy bulw, plon skrobi i białka ogólnego. Największe plony suchej masy, skrobi oraz białka ogólnego uzyskano na obiekcie, na którym zastosowano odchwaszczanie mechaniczne do wschodów, a po wschodach mieszankę herbicydów Plateen 41,5 WG (2,0 kg·ha-1) + Fusilade Forte 150 EC (2,5 dm3·ha-1) + Atpolan 80 EC 1,5 (dm3·ha-1), natomiast najmniejsze – na obiekcie, na którym stosowano pielęgnację mechaniczną do wschodów i po wschodach roślin ziemniaka.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wpływ sposobów nawożenia na zachwaszczenie i plonowanie pszenicy jarej

Celem badań przeprowadzonych w latach 1997-2002 było porównanie zachwaszczenia i plonowania pszenicy jarej nawożonej według zasad rolnictwa ekologicznego oraz sposobami konwencjonalnymi. Stwierdzono, że kompost ograniczał wiosenne wschody chwastów, natomiast nawożenie azotem w okresie wiosennym wpływało na zwiększenie ich obsady. Preparaty biodynamiczne sprzyjały ograniczaniu zachwaszczenia wiosną oraz w pełni wegetacji. Nawożenie ekologiczne istotnie zmniejszyło plony ziarna pszenicy jarej.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Skład aminokwasowy i wartość biologiczna białka pszenżyta jarego w zależności od gęstości wysiewu i stosowanych herbicydów

Materiał badawczy stanowiło ziarno pszenżyta jarego odmiany Wanad, pochodzące
z doświadczeń prowadzonych w latach 1999-2001 na terenie Stacji Doświadczalnej
Zawady, należącej do Akademii Podlaskiej w Siedlcach. Celem badań było określenie
wpływu gęstości wysiewu (500 i 750 ziarn·m-2) oraz herbicydów (Arelonu 75 WP
i Pumy Super 069) na skład aminokwasowy ziarna oraz określenie wartości biologicznej
białka (CS, EAAI). Zawartość aminokwasów egzogennych i endogennych w ziarnie
pszenżyta oraz wartość biologiczna białka (CS, EAAI) były wyższe przy gęstości siewu
750 niż 500 ziarn·m-2. Stosowane herbicydy nie wpływały istotnie na zawartość aminokwasów
w ziarnie pszenżyta jarego. Zwiększone opady w 2000 roku sprzyjały gromadzeniu
się aminokwasów w ziarnie pszenżyta.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wpływ sposobu i intensywności uprawy na kształtowanie struktury plonu i plonowanie wyki siewnej (Vicia sativa L.)

Badania prowadzono w latach 2003-2005 w Stacji Dydaktyczno-Badawczej w Krasnem koło Rzeszowa (50o03’ N; 22o06’ E), należącej do Uniwersytetu Rzeszowskiego. Celem badań było określenie wpływu sposobu i poziomu intensywności uprawy wyki siewnej odmiany Ina – o zdeterminowanym typie wzrostu – na plonowanie i cechy struktury plonu. Wykę uprawiano w siewie jednogatunkowym i w mieszance z jęczmieniem jarym odmiany Rataj. Wyka uprawiana w siewie jednogatunkowym plonowała istotnie wyżej niż w mieszance z jęczmieniem jarym, ale wytworzyła nasiona o mniejszej masie. Zwiększanie nakładów na uprawę wyki i jej mieszanek miało wpływ na wzrost dorodności nasion. Wzrost intensywności uprawy wyki w siewie jednogatunkowym powodował istotny wzrost plonu nasion oraz zwiększenie wartości badanych cech struktury plonu. Intensyfikacja uprawy mieszanek z jęczmieniem jarym skutkowała spadkiem plonu nasion oraz ich udziału w plonie ogólnym mieszanki. Wzrost nakładów na uprawę mieszanek wpłynął na istotny spadek liczby strąków ogółem. Plonowanie i elementy struktury plonu były różnicowane warunkami pogodowymi w latach badań.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Plon i ekonomiczna ocena pozyskiwania pasz z runi mieszanek roślin motylkowatych z trawami w zależności od sposobu, częstotliwości użytkowania i składu gatunkowego

Badania przeprowadzono w latach 2004-2006 w Rolniczym Zakładzie Doświadczalnym w Grabowie (51°21’ N; 21°40’ E), należącym do Instytutu Uprawy Nawożenia i Gleboznawstwa – PIB w Puławach. Porównano plonowanie trzech różnych mieszanek roślin motylkowatych z trawami w zależności od sposobu (kośny i pastwiskowy) i częstotliwości użytkowania (zbiór co 21, 28, 35 i 42 dni). Wykonano ekonomiczną oceny kosztów uzyskania pasz dla różnych sposobów użytkowania runi. Koszty uzyskania paszy pastwiskowej były niższe niż paszy pozyskanej w warunkach kośnego użytkowania runi. Zwiększenie liczby dni odrastania runi mieszanek powodowało obniżenie jej wartości pokarmowej, obniżenie kosztów bezpośrednich oraz jednostkowych kosztów produkcji 1 tony suchej masy i 100 jednostek pokarmowych produkcji mleka (JPM). Efektywność nawożenia azotem w tych warunkach była większa od uzyskanej w częstotliwości koszenia co 21 i 28 dni. Wpływ składu botanicznego mieszanek na badane parametry był niewielki, a mieszanka z festulolium wyróżniała się najlepszą wartością pokarmową i najmniejszą efektywnością nawożenia azotem. Plony suchej masy porównywanych mieszanek oraz koszty bezpośrednie i jednostkowe produkcji paszy były zbliżone niezależnie od gatunku trawy w mieszance.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wybrane wskaźniki produkcyjności grochu siewnego w warunkach wzrastającej intensywności technologii uprawy

Ścisłe dwuczynnikowe doświadczenie polowe wykonano w latach 2005-2007 na polu doświadczalnym Stacji Badawczej w Mochełku, należącej do Uniwersytetu Technologiczno-Przyrodniczego w Bydgoszczy. Trzy odmiany grochu siewnego: Kolia, Wenus i Winerek uprawiano w czterech technologiach różniących się wykorzystaniem przemysłowych środków produkcji: ekstensywnej, niskonakładowej, umiarkowanie intensywnej i intensywnej. Zróżnicowanie nakładów na przemysłowe środki produkcji w technologiach niskonakładowej, umiarkowanie intensywnej i intensywnej nie różnicowało istotnie wskaźnika LAI, zawartości chlorofilu w liściach i całkowitego plonu biomasy. Pomimo znaczącego zróżnicowania warunków wilgotnościowych w okresie wegetacji, a zwłaszcza podczas rozwoju generatywnego, groch siewny plonował podobnie. Wąsolistna odmiana Wenus charakteryzowała się istotnie najniższym, a tradycyjnie ulistnione ‘Kolia’ i ‘Winerek’ –wyższym i podobnym wskaźnikiem LAI. Indeks żniwny plonu nasion w technologiach ekstensywnej i niskonakładowej oraz w niskonakładowej i intensywnych był statystycznie podobny. W zastosowanych technologiach produkcji nie stwierdzono różnic międzyodmianowych w indeksie żniwnym, zawartości chlorofilu ani w plonie nasion.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Kształtowanie i współzależność cech odmiany trawnikowej życicy trwałej w warunkach zróżnicowanego poziomu nawożenia azotem w czteroletnim okresie użytkowania na nasiona

Doświadczenia polowe z życicą trwałą (Lolium perenne L.) uprawianą na nasiona wykonano w latach 1999-2003 w Mochełku, w Stacji Badawczej Wydziału Rolniczego Uniwersytetu Technologiczno-Przyrodniczego w Bydgoszczy. Celem badań była analiza wpływu dawek nawożenia azotowego i długości użytkowania trawnikowej odmiany życicy trwałej Stadion uprawianej na nasiona na kształtowanie cech biologicznych, ich zmienność i współzależność. Wytwarzanie licznych i stosunkowo długich pędów oraz kłosów, a także dobrze wykształconych liści flagowych powodowało zwiększenie masy nasion z kłosa i plonu nasion. Każde dodatkowe 30 kg N·ha-1 w zakresie od 0 do 90 kg·ha-1 stymulowało produkcję masy nasion z kłosa. Zwiększenie dawki z 30 do 60 kg N·ha-1 wpływało na wzrost liczby pędów i długości kłosa, a kolejne 30 kg N·ha-1 długości i szerokości blaszki liścia flagowego. Starzeniu się roślin towarzyszyło zmniejszenie liczby pędów, masy nasion z kłosa, długości pędów i kłosów. Wśród badanych cech biologicznych największą zmiennością charakteryzowała się liczba pędów, przy czym długość użytkowania życicy miała trzy razy większy wpływ na zmienność tej cechy niż poziom nawożenia azotem.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Skład aminokwasowy białka biomasy jęczmienia ozimego (Hordeum vulgare L.) w zależności od stadium rozwoju rośliny i nawożenia azotem

Badania przeprowadzono w latach 1998-2000 w Stacji Badawczej w Wierzchucinku, należącej do Uniwersytetu Technologiczno-Przyrodniczego w Bydgoszczy. W dwuczynnikowym doświadczeniu polowym badano wpływ zróżnicowanych dawek azotu (0, 60, 120, 180 kg N∙ha-1) na zawartość azotu ogólnego oraz skład aminokwasowy białka jęczmienia ozimego w kolejnych fazach rozwojowych. W wyniku zastosowanego nawożenia azotem nastąpiło istotne obniżenie zawartości azotu ogólnego w zielonej masie jęczmienia ozimego w każdej z badanych faz jego rozwoju. Podczas wegetacji jęczmienia ozimego, a także pod wpływem nawożenia azotem, wykazano w jego biomasie istotne obniżenie zawartości większości aminokwasów egzogennych, co wskazuje na pogorszenie wartości biologicznej białka, postępujące wraz z rozwojem rośliny.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Zachwaszczenie owsa w zaleznosci od stanowiska w plodozmianie

W latach 1990-2000 w ścisłym doświadczeniu polowym na glebie średniej porównywano uprawę owsa po różnych przedplonach w płodozmianach z jego zróżnicowanym udziałem: 25, 50 i 75%, w aspekcie zachwaszczenia łanów i gleby. Wykazano, że wzrost częstotliwości występowania owsa w płodozmianach nie różnicował liczebności, biomasy i składu florystycznego zbiorowisk chwastów. W czteropolówce z 50% udziałem owsa, w której wysiewano go po dwóch kolejnych gatunkach niezbożowych (ziemniaku i koniczynie perskiej) oraz po sobie, nastąpiło skuteczne ograniczenie liczebności chwastów; szczególnie Chenopodium album i Thlaspi arvense. Po 11 latach w warstwie uprawnej gleby stwierdzono wyraźny przyrost nagromadzonych nasion chwastów – największy w płodozmianie, w którym owies zajmował 50% zasiewów (w stanowiskach po ziemniaku i grochu siewnym), najmniejszy – gdy uprawiano go po sobie.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wplyw nawozenia wybranymi mikroelementami na zawartosc i jakosc bialka bulw ziemniaka

W latach 1995-1997 przeprowadzono doświadczenie polowe, w którym badano wpływ dolistnego nawożenia siarczanami: manganu, miedzi i cynku, a także molibdenianem amonu, boraksem oraz nawozem mikroelementowym Mikrochelat Gama na zawartość i jakość białka bulw ziemniaka. Stwierdzono istotny wpływ dolistnego nawożenia mikroelementami na zawartość aminokwasów w bulwach. Jakość białka oceniana na podstawie składu aminokwasowego wzrastała pod wpływem dolistnego stosowania boru, miedzi i manganu. Nawożenie borem, cynkiem, miedzią i manganem spowodowało wzrost zawartości metioniny w białku bulw, w następstwie czego jego jakość była ograniczona w największym stopniu przez izoleucynę.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo