rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Zmiany temperatury minimalnej powietrza w różnych formach rzeźby terenu na obszarze Parku Krajobrazowego Dolinki Krakowskie

W pracy zaprezentowano wyniki badań mikroklimatycznych prowadzonych w latach 2002-2004 w dolinach Będkowskiej, Kobylańskiej, Kluczwody i Bolechowickiej, znajdujących się na obszarze Parku Krajobrazowego Dolinki Krakowskie. Wyniki synchronicznych, wielopunktowych pomiarów temperatury powietrza w warstwie przygruntowej wykorzystano do opracowania modelu zróżnicowania temperatury minimalnej w zależności od lokalnych warunków środowiska geograficznego. Najwyższe dodatnie odchylenia temperatury minimalnej wystąpiły na szczytach wzniesień i górnych częściach stromych stoków, natomiast najniższe ujemne - w stanowiskach zlokalizowanych w dnach dolin zamkniętych i dolnych częściach łagodnych i bardzo łagodnych stoków o wystawie południowej.

Czasopismo: Woda-Środowisko-Obszary Wiejskie
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Typologia warunków pogodowych na potrzeby fitoklimatologii

W pracy zaprezentowano typologię warunków pogodowych, która może znaleźć zastosowanie w opracowaniach fitoklimatycznych. Jednym ze sposobów jej wykorzystania jest kalendarz fitoklimatyczny, prezentujący czasowy i przestrzenny rozkład typów pogody sprzyjających bądź niesprzyjających wegetacji roślin w ciągu całego roku kalendarzowego. Kalendarz stanowi przykład praktycznego opracowania o szerokich możliwościach zastosowania w różnych dziedzinach życia człowieka. W szczególności może być przydatny do planowania prac hodowlanych i ochronnych w gospodarstwie leśnym, ogrodniczym, sadowniczym oraz rolnym, a także prognozowania meteorologicznego z ograniczoną predykcją czasową.

Czasopismo: Woda-Środowisko-Obszary Wiejskie
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Niedobory i nadmiary opadów w okresie wegetacji grochu siewnego i bobiku w Polsce Północno-Wschodniej, w wieloleciu 1971-2000

W pracy dokonano analizy warunków opadowych na obszarze Polski Północno-Wschodniej w aspekcie wymagań wodnych grochu (gleby lekkie) i bobiku (gleby średnie i ciężkie), wykorzystując dane meteorologiczne dotyczące miesięcznych sum opadów w latach 1971-2000. Generalnie, na całym obszarze, od kwietnia do czerwca notowano więcej sytuacji z ekstremalnymi niedoborami opadów w stosunku do zapotrzebowania bobiku i grochu, natomiast w lipcu - więcej przypadków z ekstremalnymi nadmiarami. W kwietniu i maju stopień ryzyka pojawienia się sytuacji z ekstremalnymi opadami był najwyższy w północno-zachodniej części regionu i malał w kierunku wschodu i południowego wschodu. W czerwcu i lipcu ryzyko występowania sytuacji ekstremalnych było w miarę równomiernie rozłożone w całym regionie i wynosiło od 20 do 40%.

Czasopismo: Woda-Środowisko-Obszary Wiejskie
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Krzewienie się żyta w niskich temperaturach w okresie jesienno-zimowym

Na podstawie przeprowadzonych doświadczeń z żytem stwierdzono, że faza krzewienia może przebiegać w stosunkowo niskich temperaturach. Gdy temperatura powietrza, mierzona na wysokości 2 m nad powierzchnią gruntu, wynosiła -3,2°C (średnia z 53 dni), przybyło 0,45 pędów żyta, gdy -2,5°C (średnia z 36 dni) - o prawie jeden pęd boczny, a gdy -2,5°C (średnia ze 175 dni) - o dwa pędy. Natomiast gdy temperatura wynosiła -0,4°C (średnia z 49 dni), liczba pędów zwiększyła się o 1,1, a gdy 1,2°C (średnia z 89 dni) - przybyło aż 11,6 pędów żyta. Krzewienie się w niskich temperaturach możliwe było w warunkach znacznej i długo zalegającej pokrywy śnieżnej, toteż rozwój roślin był uzależniony od temperatury najbliższego otoczenia. Proces krzewienia się następował już, gdy temperatura gleby wynosiła niewiele powyżej 0°C. Znaczne przyrosty liczby bocznych pędów żyta notowano w temperaturze niższej aż o 8,2 w 1998/1999 oraz 7,5°C w 1993/1994 i 1995/1996 od temperatury progowej 5°C, określającej początek i koniec wegetacji.

Czasopismo: Woda-Środowisko-Obszary Wiejskie
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Zmienność stężenia ditlenku siarki i ditlenku azotu na Pomorzu w zależności od warunków meteorologicznych

Celem pracy była ocena zmienności stężenia ditlenku siarki i ditlenku azotu na Pomorzu w zależności od głównych elementów meteorologicznych. Zależność tę opisano za pomocą analizy korelacji oraz regresji pojedynczej i wielokrotnej, stosując program STATISTICA 6. W pracy uwzględniono dobowe wyniki stężenia SO<sub>2</sub> i NO<sub>2</sub> z dziesięciu stacji pomiarowych oraz wartości elementów meteorologicznych z lat 1993-2002 ze stacji meteorologicznych IMGW, położonych najbliżej stacji imisyjnych. Stwierdzono, że na stężenie ditlenku siarki oddziałuje głównie temperatura powietrza oraz liczba dni z opadem dobowym ≥ 0,5 mm, natomiast na stężenie ditlenku azotu - prędkość wiatru, liczba dni z opadem ≥ 0,5 mm oraz usłonecznienie rzeczywiste. Wpływ warunków meteorologicznych na stężenie SO<sub>2</sub> ujawnia się przede wszystkim zimą, podczas gdy na stężenie NO<sub>2</sub> - głównie jesienią.

Czasopismo: Woda-Środowisko-Obszary Wiejskie
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Intensywność odwilży atmosferycznych na Pomorzu

Do opracowania wykorzystano dobowe temperatury powietrza z wysokości 2 m n.p.g. z 15 stacji meteorologicznych IMGW z okresu od października do kwietnia lat 1980/1981-1999/2000. Stwierdzono, że od 70 do 75% zimowych odwilży atmosferycznych osiąga intensywność od 0,1 do 4,5°C. Przeciętna intensywność odwilży zwiększa się wyraźnie wraz z czasem ich trwania - od 1,5°C w okresach krótszych niż 5 dni do blisko 4°C w okresach ponad 20-dniowych.

Czasopismo: Woda-Środowisko-Obszary Wiejskie
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Kształtowanie się stanu ilościowego azotu mineralnego w glebach organicznych pod użytkami zielonymi w Polsce

W pracy przedstawiono wyniki rozpoznania nagromadzenia azotu mineralnego w glebach organicznych pod użytkami zielonymi w Polsce. Rozpoznanie to przeprowadzono na podstawie wyników badań monitoringowych realizowanych w latach 2008–2012 przez Krajową Stację Chemiczno-Rolniczą w Warszawie i podlegające jej stacje okręgowe, we współpracy z Instytutem TechnologicznoPrzyrodniczym w Falentach. Stwierdzono m.in., że w analizowanym okresie w badanych glebach: 1) przeciętna zawartość azotu mineralnego i zasoby tego składnika w profilu do 30 cm pod powierzchnią terenu wynosiły odpowiednio ok. 51 mg N•kg<sup>-1 </sup> s.m. i ok. 118 kg N•ha<sup>-1 </sup> w okresie wiosennym oraz ok. 55 mg N•kg<sup>-1 </sup> s.m. i ok. 130 kg N•ha<sup>-1 </sup> w okresie jesiennym, 2) udział azotu amonowego w całkowitej zawartości azotu mineralnego wynosił średnio ok. 77% w okresie wiosennym i ok. 66% w porze jesiennej, 3) w sezonie letnim zawartość azotu azotanowego oraz zasoby azotu mineralnego ulegały zwiększeniu, a w okresie zimowym – zmniejszeniu, natomiast zawartość azotu amonowego zmieniała się w odwrotnym kierunku, 4) przeciętnie w sezonie wegetacyjnym zasoby azotu mineralnego w warstwie 0–30 cm zwiększały się o 12,1 kg N•ha<sup>-1 </sup>, a w okresie po nim następującym – zmniejszały o 11,9 kg N•ha<sup>-1 </sup>, 5) istotny wpływ na stan zasobów azotu mineralnego miały temperatura powietrza oraz opady atmosferyczne.

Czasopismo: Woda-Środowisko-Obszary Wiejskie
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Zasadność budowy tarlisk dla wędrownych ryb łososiowatych w zlewni Iny na tle badań środowiskowych. Część III – pozostałe dopływy Iny

Wymagania środowiskowe ryb łososiowatych – łososia (Salmo salar L.) i troci (Salmo trutta m.
trutta L.) oraz trudności związane z zabudową hydrotechniczną cieków, w istotny sposób ograniczają
możliwość bytowania i przystępowania do rozrodu tych cennych gatunków. W pracy przedstawiono
wyniki trzeciej – ostatniej części badań nad przydatnością wód zlewni rzeki Ina do budowy tarlisk dla
wędrownych ryb łososiowatych. Badaniami objęto dopływy głównego koryta Iny – rzeki: Wardynka,
Stobnica, Reczyca, Mała Ina, Małka i Wiśniówka. Jakość wód tych rzek badano w sezonie letnim
i jesienno-zimowym w 11 punktach, w których również mierzono przepływy wody i pobierano próbki
z podłoża dna, w celu określenia granulacji jego materiału. Na podstawie zebranych wyników stwierdzono,
że istnieją uzasadnione przesłanki budowy sztucznych tarlisk, głównie w Reczycy i Wardynce,
gdzie panują odpowiednie warunki środowiskowe do bytowania ryb łososiowatych (dobra jakość
wody), jednak ze względu na ograniczoną ilość żwirowo-kamienistego podłoża, ryby po dotarciu do
górnych dopływów tych cieków nie będą mogły przystąpić do tarła.

Czasopismo: Woda-Środowisko-Obszary Wiejskie
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Wpływ sumy i rozkładu opadów na plonowanie pszenżyta ozimego uprawianego na różnych kompleksach glebowo-rolniczych w północnej części Polski

Na podstawie wyników doświadczeń COBORU z lat 1981-1996 określono zależność plonowania pszenżyta ozimego na glebach pszennych i żytnich w północnej części Polski od sumy i rozkładu opadów w następujących okresach wzrostu i rozwoju: wiosenny początek wegetacji - strzelanie w źdźbło, strzelanie w źdźbło - dojrzałość woskowa oraz w całym okresie wiosenno-letniej wegetacji. Wyniki pochodziły z 13 stacji, a łączna liczba danych wynosiła 1039. Dane opracowano stosując analizę korelacji i regresji kwadratowej. W warunkach prowadzenia badań największe plony pszenżyta ozimego (ok. 7,5 t·ha-¹) na kompleksach pszennych wystąpiły, gdy opady wyniosły 180-200 mm, liczba dni z opadem ≤ 45 mm była większa niż 50, a ogólna liczba dni z opadem - większa niż 60. Na kompleksach żytnich największy plon (6 t·ha-¹) otrzymano, gdy suma opadów wynosiła ok. 150-225 mm, liczba dni z opadem ≤ 5 mm była równa 60, a ogólna liczba dni z opadem - większa niż 60.

Czasopismo: Woda-Środowisko-Obszary Wiejskie
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Niedobory i nadmiary opadów w okresie wegetacji ziemniaka późnego i buraka cukrowego w Polsce Północno-Wschodniej, w wieloleciu 1971-2000

W pracy zamieszczono analizę stopnia zaspokajania zapotrzebowania na wodę ziemniaka (gleby lekkie) i buraka cukrowego (gleby średnie i ciężkie) na obszarze Polski Północno-Wschodniej, wykonaną na podstawie danych meteorologicznych dotyczących miesięcznych sum opadu, w latach 1971-2000. Wykazano, iż największe ryzyko uprawy spowodowane znaczną częstością niedostosowania sum opadu do potrzeb ziemniaka i buraka cukrowego, występuje w północno-zachodniej części analizowanego obszaru. W wieloleciu w przypadku obydwu gatunków częste okazały się miesiące, w których występowały niedobory opadów, chociaż w przypadku buraka stwierdzono również dużą częstość miesięcy o znaczących nadmiarach w stosunku do potrzeb gatunku.

Czasopismo: Woda-Środowisko-Obszary Wiejskie
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Optymalny poziom wody gruntowej jako czynnik skutecznej ochrony zmeliorowanych ekosystemów torfowiskowych w okresach posusznych

Na podstawie badań przeprowadzonych na Polesiu Lubelskim na zmeliorowanych glebach torfowo-murszowych głębokich (gleba MtIbc) i płytkich (gleba MtIIb1), reprezentatywnych dla ekosystemów torfowiskowych słabo i średnio zmurszałych, stwierdzono, że optymalny poziom wody gruntowej, zapewniający wilgotność warstwy korzeniowej odpowiadającą pF = 1,7 w drugim, pF = 1,9 w pierwszym i pF = 2,1 w trzecim pokosie, skutecznie chroniącą gleby przed niekorzystnymi przemianami po odwodnieniu oraz powodującą uzyskanie maksymalnych plonów bez luksusowego zużycia wody, różnicuje się w zależności od rodzaju gleby i wielkości ewapotranspiracji. Podane w pracy optymalne głębokości zwierciadła wody gruntowej mogą być wykorzystane do sterowania nawadnianiem badanych ekosystemów w celu uzyskania maksymalnych plonów oraz skutecznej ochrony gleb przed degradacją.

Czasopismo: Woda-Środowisko-Obszary Wiejskie
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Nawadnianie jako sposób przeciwdziałania obniżkom plonów buraka cukrowego uprawianego na glebach lekkich w latach suchych

W pracy przyjęto hipotezę, że nawadnianie może być jednym ze skutecznych sposobów przeciwdziałania obniżkom plonów buraka cukrowego uprawianego na glebach kompleksu żytniego słabego w latach suchych. W tym celu przedstawiono wyniki doświadczeń polowych z deszczowaniem tej rośliny przeprowadzonych w latach 1986-1998 w miejscowości Kruszyn Krajeński k. Bydgoszczy na czarnej ziemi zdegradowanej, zaliczanej do V-VI klasy bonitacyjnej. Na podstawie wskaźnika standaryzowanego opadu SPI (ang. "Standardized Precipitation Index") w 13-letnim okresie badań wydzielono lata suche, przeciętne i mokre. W warunkach braku nawodnień najmniejsze plony korzeni buraków cukrowych zanotowano w latach suchych, większe w przeciętnych i największe w wilgotnych, natomiast pod wpływem deszczowania największy plon korzeni zebrano również w latach zaliczanych do mokrych, a najmniejsze w suchych. Zdecydowanie silniej działało jako czynnik plonotwórczy deszczowanie, które zależnie od intensywności nawożenia spowodowało przyrost plonu w stosunku do wariantów nienawadnianych wynoszący przeciętnie od 15,1 do 18,4 t·ha-¹. Nawadnianie oraz nawożenie azotem najsilniej różnicowało plon w latach suchych, powodując zwyżkę od 24,4 (N<sub>1</sub> - 90 kg N·ha-¹) do 28,6 t·ha-¹ (N<sub>2</sub> - 150 kg N·ha-¹). Nawożenie większą dawką azotu bez deszczowania nie przyniosło żadnego efektu, natomiast zastosowane łącznie z deszczowaniem spowodowało przyrost plonu o 2,5 t·ha-¹ w porównaniu ze stosowanym w dawce 90 kg N. Plon suchej masy korzeni na obiektach kontrolnych (nienawadnianych) zwiększał się od lat suchych ku wilgotnym, zaś na deszczowanych - w kierunku odwrotnym. Najlepsze warunki do uzyskania największych plonów cukru wystąpiły w latach wilgotnych na poletkach kontrolnych i w latach przeciętnych w przypadku stosowania nawodnień. Najmniejszą przeciętną masę miały korzenie z poletek nawadnianych w latach przeciętnych, a największą w suchych, niezależnie od dawki azotu. Na obiektach kontrolnych korzenie o największej masie wyrastały w latach wilgotnych, a o najmniejszej - w suchych. Występowaniu dużej ilości korzeni zniekształconych na glebach kompleksu żytniego słabego najbardziej sprzyjały lata suche. Czynnikiem wyraźnie poprawiającym zewnętrzne cechy jakościowe korzeni było zastosowane deszczowanie, powodujące zmniejszenie udziału korzeni zniekształconych średnio od 4,4 (N<sub>1</sub>) do 7,0% (N<sub>2</sub>), oraz w mniejszym stopniu - nawożenie większą dawką azotu w warunkach kontrolnych (bez nawadniania) - zmniejszenie tego udziału o 1,6%.

Czasopismo: Woda-Środowisko-Obszary Wiejskie
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Wpływ użytkowania terenu na warunki siedliskowe i szatę roślinną wybranych śródleśnych i śródpolnych oczek wodnych

Różnorodne pasy roślinne ułożone koncentrycznie wokół tafli wodnej oczek, spełniają funkcje biocenotyczne i ochronne w odniesieniu do jakości i ilości wody w glebie i w zbiorniku. Celem podjętych badań było określenie wpływu pasów roślinnych w dwóch środowiskach oczek wodnych, tj. pola i lasu, na szatę roślinną i wilgotność siedlisk. Prace florystyczno-fitosocjologiczne przeprowadzono w latach 2008–2010 – w dwóch grupach, po trzy oczka. Wykonano 54 spisy florystyczne oraz 62 zdjęcia fitosocjologiczne. Badania prowadzono na terenie leśnego Parku Krajobrazowego Dolina Słupi oraz na obszarze pól w sąsiedztwie leśnego kompleksu Puszczy Bukowej. Określono zależność zróżnicowania wilgotnościowego siedlisk, określanego metodą Oświta na podstawie szaty roślinnej, od sąsiedztwa. Wyniki badań potwierdziły wcześniejsze założenia o większej wilgotności siedlisk śródleśnych oczek wodnych. Na podstawie analizy wariancji wartości parametru wilgotnościowego ustalono, że istotny wpływ na jego wartość miały głównie dwa czynniki: typ oczka i rodzaj ochronnego pasa roślinnego. Podobną zależność określono w przypadku liczby gatunków roślin w oczkach. Więcej gatunków roślin (105) i zbiorowisk (15) stwierdzono w śródpolnych oczkach wodnych, pomimo braku sąsiedztwa jakichkolwiek struktur ochronnych, tj. drzew lub krzewów. Różnice te potęgowała obecność wszystkich roślinnych pasów wokół oczek śródpolnych, których, ze względu na brak pochyłości skarpy, w przypadku oczek śródleśnych nie wyodrębniono. Analiza statystyczna wyników badań parametrów fizykochemicznych wody wskazała istotny wpływ wartości czynników, takich jak: typ oczka i pora roku.

Czasopismo: Woda-Środowisko-Obszary Wiejskie
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Wpływ nawadniania wodą o różnym zasoleniu na plonowanie cebuli zwyczajnej i selera korzeniowego

Doświadczenie polowe prowadzono w latach 1999-2000 na glebie lekkiej. Oceniano możliwości plonotwórcze cebuli zwyczajnej i selera korzeniowego. Uzyskane wyniki dowodzą, że nawadnianie prowadziło do zwiększenia plonu testowanych warzyw, przy czym obserwowany wzrost zależał od rodzaju zastosowanej wody i uprawianego gatunku. Deszczowanie przyczyniło się do zwiększenia plonu korzeni selera (średnio z dwóch lat) o 55,8%, natomiast cebuli tylko o 3,9%. W uprawie cebuli najlepsze efekty dała woda słodka, powodując istotne zwiększenie plonu świeżej masy cebuli o 15,4%. Inne tendencje zaobserwowano oceniając plon selera - najkorzystniej zadziałała rozcieńczona woda zasolona, następnie woda słodka i woda zasolona, powodując zwiększenie plonu świeżej masy korzeni odpowiednio o 72,8, 53 i 41%. Nawadnianie spowodowało również zwiększenie aktywności niektórych procesów fotosyntezy. Intensywność tych procesów była największa u roślin nawadnianych wodą słodką i malała wraz ze wzrostem stopnia zasolenia wody użytej do deszczowania.

Czasopismo: Woda-Środowisko-Obszary Wiejskie
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Wpływ budowy dzielnicy mieszkaniowej Ursynów na klimat lokalny

Od 1959 do 2000 r. otoczenie stacji meteorologicznej Zakładu Meteorologii i Klimatologii SGGW ulegało przemianom. Do końca lat 60. XX w. był to obszar typowo rolniczy. Na skutek budowy i rozbudowy Uczelni oraz budowy dzielnicy mieszkaniowej Warszawa-Ursynów, w latach 70. i 80. stacja ta, bez zmiany swojej lokalizacji, stała się punktem pomiarowym położonym na terenie miasteczka uniwersyteckiego SGGW w obrębie dużej dzielnicy mieszkaniowej. Oryginalne wieloletnie dane meteorologiczne pochodzące z okresu 1960-2000 umożliwiają analizę lokalnych zmian klimatycznych. Analizie poddano zmiany średniej temperatury powietrza, temperatur ekstremalnych, wilgotności powietrza oraz opadów atmosferycznych. Na podstawie charakteru stwierdzonych zmian elementów meteorologicznych, a także porównania wartości tych elementów z badanej stacji z wartościami ze stacji Warszawa-Okęcie można stwierdzić, że zmiany te są spowodowane przez rozwój urbanizacyjny otoczenia stacji Ursynów SGGW.

Czasopismo: Woda-Środowisko-Obszary Wiejskie
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Efektywność wprowadzonych dopłat do działań na trwałych użytkach zielonych w ramach programu rozwoju obszarów wiejskich 2007-2013

W pracy przeanalizowano efektywność wprowadzania pakietów przyrodniczych „Programu rolnośrodowiskowego” na trwałych użytkach zielonych, realizowanego w ramach PROW 2007–2013. Podstawą opracowania były dane z lat 2008–2013 dla poszczególnych województw, udostępnione przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. Obejmowały one powierzchnię wsparcia (w ha) na podstawie wydanych decyzji, przyznających płatności rolnośrodowiskowe w pakietach: nr 3 – „Ekstensywne trwałe użytki zielone”; 4 – „Ochrona zagrożonych gatunków ptaków i siedlisk przyrodniczych poza obszarami Natura 2000” i 5 – „Ochrona zagrożonych gatunków ptaków i siedlisk przyrodniczych na obszarach Natura 2000”. Wyniki realizacji pakietów przyrodniczych w odniesieniu do każdego roku zobrazowano w formie mapowej dla wszystkich województw. Mapy wykonano z użyciem oprogramowania ESRI ArcGIS 9.3.1. Udział powierzchni trwałych użytków zielonych w poszczególnych województwach, na których realizowano pakiety przyrodnicze, kształtował się pod koniec okresu badawczego w granicach od ok. 4 do 40%. W skali kraju, co siódmy hektar całkowitej powierzchni użytków zielonych był objęty realizacją pakietów przyrodniczych. Największym zainteresowaniem wśród rolników cieszył się pakiet nr 3 i był realizowany średnio w Polsce na 54% powierzchni użytków zielonych objętych realizacją programu rolnośrodowiskowego, a na pozostałe (nr 4 i 5) przypadało odpowiednio 22 i 24%.

Czasopismo: Woda-Środowisko-Obszary Wiejskie
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Nawadnianie jako czynnik przeciwdziałający skutkom posuch w uprawie maliny na glebie piaszczystej

Hipoteza badawcza zakładała, że nawadnianie może być jedną ze skutecznych metod przeciwdziałania skutkom posuch na plantacji maliny założonej na glebie o małej pojemności wodnej. W tym celu, w latach 1999-2003, wykonano ścisłe doświadczenie polowe z nawadnianiem tej rośliny, w miejscowości Kruszyn Krajeński koło Bydgoszczy na czarnej ziemi zdegradowanej, zaliczanej do V klasy bonitacyjnej. Nawadnianie maliny uprawianej na glebie bardzo lekkiej było czynnikiem umożliwiającym prawidłowy wzrost i rozwój tej rośliny oraz zapewniającym pozyskiwanie względnie dużych, jak na warunki klimatyczno-glebowe doświadczenia, a przy tym stabilnych i cechujących się dobrą jakością plonów. Plony roślin nawadnianych okazały się większe od uzyskiwanych w praktyce produkcyjnej regionu bydgoskiego. Produkcyjność wody w warunkach nawadniania kroplowego była większa niż mikrozraszania, co wynikało z mniejszego jej zużycia w systemie kroplowym. Suma opadów naturalnych i dawek nawodnieniowych dobrze korelowała z potrzebami wodnymi maliny oszacowanymi metodą DRUPKI [1976]. Potwierdza to przydatność maliny do wieloletniej uprawy na glebie bardzo lekkiej, w rejonie o niskich opadach atmosferycznych w okresie wegetacji, ale wyłącznie pod warunkiem zapewnienia nawodnień.

Czasopismo: Woda-Środowisko-Obszary Wiejskie
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Ekstrema termiczne w północno-wschodniej Polsce w latach 1951-2000

W pracy przedstawiono występowanie fal upałów i fal mrozów w północno-wschodniej Polsce, jako jednego z wielu ekstremalnych zjawisk pogodowych. Wyniki opracowano na podstawie 50-letnich dobowych maksymalnych T<sub>max</sub> oraz minimalnych T<sub>min</sub> wartości temperatury powietrza, pochodzących z 10 stacji IMGW. Wzrost średniej temperatury powietrza w północno-wschodniej Polsce w latach 1951-2000 generował zwiększenie liczby fal upałów oraz zmniejszenie liczby fal mrozów. Częstość temperatur bardzo niskich decydowała o charakterze termicznym wybranego okresu w większym stopniu niż częstość temperatur bardzo wysokich.

Czasopismo: Woda-Środowisko-Obszary Wiejskie
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka