rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Wplyw rodzaju nawozenia na rozwoj i plonowanie koniczyny lakowej [Trifolium pratense L.]

Badania przeprowadzono w latach 1999-2000 na glebie płowej wytworzonej z lessu. Oceniano wpływ wapnowania, nawożenia PK i PKN na produkcyjność koniczyny łąkowej w dwóch latach pełnego użytkowania, poza rokiem jej wysiewu w roślinę ochronną – żyto ozime. Koniczyna łąkowa w obu latach charakteryzowała się podobną produkcją białka ogólnego. Natomiast zbiory suchej masy w drugim roku użytkowania były mniejsze niż w pierwszym tylko o 11%. Spośród zastosowanych wariantów nawożenia tylko wapnowanie dodatnio wpłynęło na produkcję suchej masy. Ponadto zabieg ten zwiększał obsadę roślin na powierzchni 1 m2 kosztem ich masy, w przeciwieństwie do nawożenia azotowego.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wpływ procesu biologicznej redukcji N2 na pobranie azotu przez rutwicę wschodnią (Galega orientalis Lam.)

Brak danych dotyczących ilości azotu związanego przez bakterie brodawkowe (Rhizobium galegae), żyjące w symbiozie z rutwicą wschodnią (Galega orientalis Lam.), skłonił autorów do podjęcia badań w tym zakresie. W 2004 roku w doświadczeniu polowym wieloletnim (na glebie kulturoziemnej) określono ilościowo azot pochodzący z biologicznej redukcji N2 metodą izotopowego rozcieńczenia. Było to możliwe dzięki zastosowaniu na początku wegetacji azotu 15N w ilości 2 g na 1 m2 w formie CO(15NH2)2 o wzbogaceniu 12,12 at %15N na rutwicę i kukurydzę. Próby rutwicy pobierano w fazie: pąkowania, kwitnienia, końca kwitnienia i dojrzałości pełnej. Określono plon liści, łodyg i strąków, oznaczono azot ogółem, at %15N i obliczono ilość N pochodzącą z powietrza. Średni plon liści rutwicy wynosił 8,6 t·ha-1 s.m., łodyg – 6,4 t·ha-1 s.m., a strąków – 0,2 t·ha-1 s.m. Zawartość azotu w poszczególnych częściach roślin kształtowała się następująco: w liściach – 32,7 g·kg-1, łodygach – 16,1 g·kg-1 i strąkach 45,0 g·kg-1. Ilość azotu biologicznie zredukowanego przez części nadziemne rutwicy wschodniej wynosiła 312,3 kg N·ha-1, co stanowiło 89,2% azotu ogółem.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Zmienność plonowania odmian kukurydzy w zależności od dawki i rodzaju herbicydu

W latach 2004-2006 w doświadczeniu polowym realizowanym w Stacji Hodowli Kukurydzy w Kobierzycach (50o99’ N; 16o95’ E) badano zmienność plonowania wybranych odmian kukurydzy w zależności od rodzaju herbicydu i jego dawki. Doświadczenie założono w układzie split-plot w czterech powtórzeniach. Czynnikiem pierwszym były herbicydy Mustang 306 SE (florasulam + 2,4 D), Callisto 100 SC (mezotrine), Maister OD (foramsulfuron + jodosulfuron) stosowane w dawce podstawowej oraz dwukrotnie wyższej. W ramach każdego obiektu czynnika pierwszego analizowano zmienność plonów ośmiu odmian kukurydzy różniących się znacznie pod względem wczesności dojrzewania i pochodzenia: Monumental, Claudia, Lober, Sastra, PR39H32, Tripoli, Gazelle i ANJOU 248. Analiza dyskryminacyjna i skupień zmienności plonowania mieszańców kukurydzy pod wpływem wybranych herbicydów wykazały znaczne zróżnicowanie analizowanych odmian. Najwyższym plonem charakteryzowały się odmiany Sastra i Monumental, natomiast Claudia i Tripoli odznaczały się niższym plonowaniem. Zróżnicowane dawki herbicydów nie ograniczały plonów badanych mieszańców kukurydzy. Jedynie Mustang 306 SE aplikowany w dawce 1,2 dm3.ha-1 spowodował niższe plony odmian w porównaniu z wariantem zalecanym w praktyce. Największy wpływ na zmienność plonów odmian kukurydzy wywarły herbicydy Callisto 100 SC w dawce 3,0 dm3.ha-1 oraz Mustang 306 SE w dawce 1,2 dm3.ha-1. Odmiana Claudia – w porównaniu z pozostałymi – odznaczała się znaczną zmiennością plonów w warunkach zróżnicowanych dawek herbicydów. Plonowanie odmian PR39H32 i AN JOU248 oraz PR39H32 i Sastra wykazywało duże podobieństwo, o czym świadczą nieistotne odległości Mahalanobisa pomiędzy tymi obiektami.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wpływ nawożenia magnezem na zawartość kwasów organicznych i ciemnienie miąższu bulw ziemniaka odmiany Mila

W latach 1995-1997 prowadzono dwuczynnikowe doświadczenie, którego celem było określenie: czy i w jakim stopniu nawożenie magnezem wpływa na zawartość kwasów organicznych i ciemnienie miąższu bulw ziemniaka bezpośrednio po uzyskaniu ich pełnej dojrzałości oraz po okresie jesienno-zimowego składowania. Badano jadalną odmianę ziemniaka Mila. Czynnikami doświadczenia były: 2 terminy oceny (po zbiorach i po 6 miesiącach przechowywania) oraz 5 poziomów nawożenia magnezem (15, 35, 50, 70, 85 kg MgO·ha-1) na tle stałego nawożenia azotem, fosforem i potasem. W doświadczeniu oznaczono stopień ciemnienia miąższu bulw surowych i ugotowanych oraz zawartość kwasów organicznych powodujących ciemnienie. Nawożenie magnezem ma istotny wpływ na zawartość kwasów organicznych w bulwach. Najkorzystniej na zawartość kwasów chlorogenowego i cytrynowego oddziałuje dawka 70 kg MgO·ha-1, a koncentracja kwasu askorbinowego jest największa po zastosowaniu 50 kg MgO·ha-1. Nawożenie magnezem zmniejsza ciemnienie miąższu bulw, co jest korzystne dla konsumentów.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Możliwości wykorzystania Mamestra dissimilis Knoch. do regulacji zachwaszczenia przez Rumex confertus Willd.

Badania polowe i laboratoryjne prowadzono w celu oszacowania możliwości
wykorzystania piętnówki zmiennej (Mamestra dissimilis Knoch., Lepidoptera:
Noctuidae) do regulacji zachwaszczenia spowodowanego przez Rumex confertus (Willd.).
W naturalnym siedlisku szczawiu badano dynamikę jego wzrostu oraz liczbę gąsienic
piętnówki zmiennej zasiedlających roślinę w okresie 50 dni. Największą liczbę gąsienic
odłowiono pod koniec pierwszej dekady czerwca, w czasie gdy roślina żywicielska miała
już w pełni wykształconą rozetę. W warunkach laboratoryjnych badano wzrost masy ciała
gąsienic oraz ich żerowanie w temperaturze 20oC. Zależności pomiędzy masą zjedzonych
liści szczawiu omszonego a przyrostami masy larw L4 i L5 były statystycznie istotne (r = 0,97
i r = 0,88). Stwierdzono bardzo progresywny charakter żerowania larw L4, opisany równaniem
1. stopnia (r = 0,98). Wyliczono, że każdego dnia w ciągu 20 dni żerowania larwy
zjadły o 5,9 mg więcej liści. Natomiast dla gąsienic L5 związek ten miał charakter funkcji
2. stopnia (r = 0,96). Oszacowana masa liści szczawiu omszonego, która uległa skonsumowaniu
przez larwy piętnówki zmiennej w warunkach naturalnych, wyniosła 159,3 g, co
stanowiło około 11% utraty biomasy żywiciela.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Produkcyjna, ekonomiczna i energetyczna efektywność produkcji jęczmienia ozimego przy różnych poziomach nawożenia azotem

Nawożenie azotowe jest jednym z najistotniejszych czynników plonotwórczych, a jednocześnie kosztotwórczych produkcji zbóż. Celem pracy była próba ustalenia optymalnego poziomu nawożenia azotowego jęczmienia ozimego ze względu na efektywność produkcyjną, ekonomiczną i energetyczną. Najwyższy poziom plonu, zysku oraz wskaźnika opłacalności uzyskano przy dawce azotu wynoszącej 90 kg N·ha-1. Najkorzystniejszy wskaźnik efektywności energetycznej stwierdzono stosując dawkę 60 kg N·ha-1.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Rola oleju mineralnego w ochronie ziemniaka przed mszycami i porażeniem wirusami

W 3-letnich badaniach polowych oceniano skuteczność oleju mineralnego Sunspray 850 EC w ochronie przed wirusami PVY, PVM i PLRV. W zależności od roku badań wykonano od 6 do 11 zabiegów w odstępach 7-dniowych. Systematyczne zabiegi ochronne olejem mineralnym ograniczały liczebność obserwowanych mszyc na chronionych roślinach, szczególnie w czasie ich szczytowego zasiedlenia – prawie o 60% w stosunku do roślin niechronionych olejem. Ponadto olej mineralny znacznie ograniczył porażenie bulw potomnych PVY i PVM, przy czym istotny efekt jego działania stwierdzono w przypadku PVY, w szczególności u odmiany podatnej na ten wirus (odmiana Mila). Celowym wydaje się więc stosowanie oleju mineralnego do ochrony odmian o niskiej odporności na PVY, z oceną poniżej 5,5 w skali 9-stopniowej.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Analiza sekwencyjna związków fosforu zawartych w odpadowych materiałach organicznych

W badaniach wykorzystano różnego rodzaju odpadowe materiały organiczne świeże i kompostowane (osady z dwóch oczyszczalni ścieków – z Siedlec i Łukowa oraz kurzeniec od brojlerów). Całkowitą zawartość fosforu oznaczono metodą ICP-AES po wcześniejszej mineralizacji materiałów ,,na sucho” w piecu muflowym w temperaturze 450oC. Frakcje omawianego pierwiastka wydzielono stosując analizę sekwencyjną metodą Changa-Jacksona z późniejszymi modyfikacjami. Całkowita zawartość fosforu zależała od pochodzenia materiału organicznego (największą stwierdzono w osadzie złożonym w 85% ze ścieków komunalnych i w 15% ze ścieków przemysłowych, natomiast najmniejszą w kurzeńcu). Suma fosforu wyekstrahowanego w poszczególnych frakcjach stanowiła większy procentowy udział niż ilość fosforu nie ulegającego ekstrakcji.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wpływ sposobów uprawy gleby i poziomu nawożenia azotem na wschody i rozwój chwastów w pszenżycie ozimym

W pracy przedstawiono wyniki dwóch doświadczeń z lat 1997-2000, dotyczących zależności pomiędzy sposobem uprawy roli (płużnym i bezpłużnym) oraz poziomem nawożenia azotowego (50 i 150 kg N·ha-1) a liczbą chwastów wschodzących, osiągających fazę pełni wegetacji oraz fazę dojrzewania i osypywania nasion. Zaobserwowano tendencję do liczniejszych wschodów pod wpływem uprawy płużnej oraz liczniejszego osiągania faz: pełni wegetacji, dojrzewania i osypywania nasion pod wpływem uprawy kultywatorem. Wpływ nawożenia na rozwój chwastów był słaby. Pozytywny wpływ wyższych dawek nawożenia azotowego na chwasty wykazano w 3 przypadkach (wschody Stellaria media (L.) VILL, rozpoczynanie pełni wegetacji przez Veronica arvensis L. oraz dojrzewanie S. media). Niższe nawożenie azotowe stymulowało wschody Chenopodium album.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wpływ intensywności uprawy na zawartość i plon białka odmian pszenicy ozimej

Przedmiotem badań wykonanych w latach 2002-2005 w Stacji Doświadczalnej w Prusach koło Krakowa, należącej do Uniwersytetu Rolniczego, była ocena wpływu dwóch zróżnicowanych technologii uprawy na plonowanie, zawartość oraz plon białka kilku wybranych odmian pszenicy ozimej. Porównywane technologie uprawy – średnio intensywna i intensywna – wywarły istotny wpływ na zawartość białka w ziarnie badanych odmian oraz na plon ziarna i białka. Uprawa pszenicy w technologii intensywnej powodowała zwiększenie plonu ziarna o 1,5 t∙ha-1, zawartości białka w ziarnie o 0,9 punktu procentowego, a wydajności białka o 230 kg∙ha-1 w porównaniu z uprawą w technologii średnio intensywnej. Wpływ technologii uprawy na wielkość analizowanych cech zależał od przebiegu warunków pogodowych oraz odmiany. Badane odmiany pszenicy ozimej plonowały na zbliżonym, bardzo wysokim poziomie. Najniżej plonowała pszenica ‘Kobra Plus’, natomiast pozostałe odmiany od 11 do 17% wyżej. Największą zawartością białka w ziarnie charakteryzowały się odmiany Finezja i Soraja, a największą wydajnością białka – ‘Turnia’, ‘Soraja’ i ‘Finezja’.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Zastosowanie flurprimidolu w uprawie nasiennej łubinu żółtego (Lupinus luteus L.)

Ścisłe dwuczynnikowe doświadczenie polowe w układzie losowanych podbloków
z obiektem kontrolnym wykonano w latach 1999-2002 w Stacji Badawczej Wydziału
Rolniczego ATR w Mochełku. Przedmiotem badań była tradycyjna odmiana łubinu
żółtego Polo, której rośliny opryskiwano Topflorem 15 SC (15% flurprimidolu), regulatorem
wzrostu o charakterze retardantu z grupy pirymidyny. Obiektami I czynnika były trzy
terminy stosowania Topfloru SC: na początku pąkowania, na początku kwitnienia (opryski
jednorazowe) oraz na początku pąkowania i kwitnienia (oprysk dwukrotny) pędu
głównego łubinu żółtego, a drugim dawki Topfloru SC w wysokości: 0,15; 0,30 i 0,45
dm3.ha-1. Nie stwierdzono istotnego wpływu zastosowanych dawek i terminów aplikacji
Topfloru na plonowanie, rozwój roślin i kształtowanie się strukturalnych elementów plonu
nasion łubinu żółtego. Topflor nie wpłynął na istotne ograniczenie wzrostu roślin na
wysokość i masy wegetatywnej. Struktura grubości nasion oraz zawartość białka w nasionach
nie zależały istotnie od dawki i terminu zastosowania Topfloru. Korzystny wpływ
Topfloru stwierdzono jedynie w przypadku istotnego zwiększenia współczynnika plonowania
rolniczego oraz masy nasion w strąkach wykształconych na rozgałęzieniach.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wpływ intensywności uprawy na plonowanie wybranych odmian pszenicy jarej

W latach 2003-2005 oceniano wielkość i strukturę plonu ziarna dziewięciu odmian pszenicy jarej uprawianej na glebie kompleksu pszennego bardzo dobrego według dwóch technologii: intensywnej i średnio intensywnej. Technologie różniły się dawką azotu oraz aplikacją (lub jej brakiem) w odniesieniu do retardantu i fungicydów. Wielkość plonu ziarna pszenicy jarej istotnie zależała od roku uprawy, intensywności technologii oraz odmiany. Średni plon ziarna badanych odmian pszenicy jarej uprawianej według technologii intensywnej wyniósł 9,34 t·ha-1 i był większy o blisko 12% od plonu uzyskanego w uprawie średnio intensywnej. W grupie badanych odmian najlepiej plonowała ‘Żura’ –średnio 9,64 t·ha-1, pozostałe odmiany plonowały o 7 do 14% niżej. Czynnik odmianowy oraz warunki pogodowe istotnie różnicowały wielkość wszystkich elementów struktury plonu ziarna, natomiast wpływ intensywności technologii zaznaczył się tylko w liczbie kłosów na jednostce powierzchni.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wplyw zroznicowanych form nawozenia azotem na plonowanie zycicy trwalej [Lolium perenne L.] oraz zawartosc w niej weglowodanow i niektorych form azotu

Obiektem badań była życica trwała odmiany Argona uprawiana w latach 1997-2000 w siewie czystym, w warunkach zróżnicowanego nawożenia. Pierwszy odrost nawożono 450 kg·ha-1 Polifoski 15, a drugi i trzeci pokos – dolistnie roztworami mocznika (20, 25, 30%), stosując 2-krotnie 300 dm3 cieczy na hektar, lub pogłównie saletrą amonową w formie stałej. Dla porównania efektów działania nawozów azotowych w zależności od ich formy fizycznej zbilansowano ilość azotu stosowanego w saletrze amonowej z ilością stosowaną w roztworach mocznika. W pracy określono plon suchej masy życicy oraz zawartość węglowodanów rozpuszczalnych i niektórych form azotu w suchej masie roślin. Badania wykazały dodatni wpływ dolistnego nawożenia roztworami mocznika na plon i zawartość w roślinach azotu ogólnego, białkowego, niebiałkowego i azotanowego. Dolistne nawożenie obniżało zawartość węglowodanów w suchej masie roślin. Zawartość węglowodanów i związków azotowych istotnie malała po pierwszym pokosie, przy czym najmniej cukrów było w pokosie trzecim, a związków azotowych – w drugim.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wpływ zagęszczenia łanu rzepaku jarego na masę nasion z rośliny i elementy struktury plonu

W latach 2002-2003 na Kolekcji Roślin Rolniczych (52°9’ N; 21°2’ E) Katedry Agronomii Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie przeprowadzono ścisłe, jednoczynnikowe doświadczenia polowe z rzepakiem jarym odmiany Licosmos. Celem badań była analiza plonowania roślin rzepaku zależnie od zróżnicowanego zagęszczenia łanu, tj. 40, 60 i 80 roślin·m-2. Pomiary obejmowały ocenę masy nasion z rośliny oraz elementów jego struktury, tj. liczby łuszczyn na roślinie, liczby nasion w łuszczynie oraz masy 1000 nasion. Pomiary wykonano na 10 kolejnych roślinach z losowo wybranego rzędu w czterech powtórzeniach, z uwzględnieniem oddzielnie pędu głównego oraz rozgałęzień I i II rzędu. Zagęszczenie łanu w zakresie od 40 do 80 roślin·m-2 wyraźnie różnicowało masę nasion z rośliny, co wskazuje na duże zdolności przystosowawcze roślin rzepaku jarego do zróżnicowanej obsady. Większa masa nasion z roślin rosnących w mniejszym zagęszczeniu była przede wszystkim wynikiem wzrostu liczby łuszczyn na roślinie. Pozostałe elementy struktury plonu, tj. liczba nasion w łuszczynie i masa 1000 nasion, okazały się bardziej stabilne i w niewielkim stopniu zależne od zagęszczenia roślin na jednostce powierzchni.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wartość wybranych roślin motylkowatych uprawianych w międzyplonie ścierniskowym na glebie lekkiej. Cz.I. Wydajność biomasy i zdrowotność roślin

Celem badań było określenie wydajności biomasy i zdrowotności trzech gatunków roślin strączkowych: seradeli uprawnej, grochu siewnego i łubinu żółtego, uprawianych w międzyplonie ścierniskowym po jęczmieniu jarym. Badania polowe przeprowadzono w latach 2002-2004 w Stacji Badawczej w Mochełku, należącej do Uniwersytetu Technologiczno-Przyrodniczego w Bydgoszczy, na glebie lekkiej, kompleksu żytniego bardzo dobrego. Spośród badanych roślin najwięcej suchej masy całkowitej wytworzył łubin żółty (3,31 t·ha-1), a najmniej seradela (2,43 t·ha-1). Groch siewny wytworzył największy plon biomasy nadziemnej, natomiast łubin żółty istotnie większą niż seradela i groch masę resztek pozbiorowych. Obserwowano stosunkowo niskie porażenie szyjki korzeniowej i korzeni seradeli, nieco wyższe łubinu żółtego i grochu. Główną przyczyną obserwowanych objawów chorobowych były grzyby z rodzaju Fusarium, zwłaszcza F. solani. Nie stwierdzono istotnego wpływu międzyplonów na skład chemiczny gleby.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Produkcyjno-ekonomiczna ocena uprawy pszenżyta ozimego w drugim roku po zastosowaniu międzyplonów i słomy

Ocenę produkcyjno-ekonomiczną uprawy pszenżyta ozimego wykonano na podstawie wyników eksperymentu polowego przeprowadzonego w latach 1999-2003 w Rolniczej Stacji Doświadczalnej Zawady (52o20’ N; 22o 30’ E), należącej do Akademii Podlaskiej w Siedlcach. Pierwszym czynnikiem doświadczenia była obecność i rodzaj międzyplonu: obiekt kontrolny, komonica zwyczajna, komonica zwyczajna + życica wielokwiatowa, gorczyca biała, gorczyca biała – mulcz, natomiast drugim – stosowanie słomy jako nawozu: bez słomy, ze słomą. W pierwszym roku po zastosowaniu międzyplonów i słomy uprawiano ziemniaki jadalne, a w drugim – pszenżyto ozime. Porównano plony, wartość produkcji, bezpośrednie koszty produkcji i nadwyżkę bezpośrednią pszenżyta ozimego uprawianego w drugim roku po zastosowaniu międzyplonów, słomy i międzyplonów ze słomą. Najlepszy wynik produkcyjno-ekonomiczny zapewniło pszenżyto ozime uprawiane w drugim roku po mieszance komonicy zwyczajnej z życicą wielokwiatową w kombinacji ze słomą.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Znaczenie odmian roślin strączkowych rejestrowanych przez COBORU w okresie gospodarki rynkowej

Spośród odmian wpisanych do rejestru od 1994 roku stosunkowo największy sukces, wyrażający się co najmniej 10% udziałem w reprodukcji nasiennej w ciągu 3 lat od rejestracji, odniosły: ‘Start’ i ‘Olga’ w bobiku, ‘Komandor’ i ‘Merlin’ w grochu jadalnym, ‘Wiato’ w pastewnym, ‘Butan’ i ‘Boros’ w łubinie białym, ‘Sonet’, ‘Baron’ i ‘Cezar’ w wąskolistnym oraz ‘Mister’ w żółtym, a także ‘Hanka’ w wyce jarej i ‘Wista’ w ozimej. Jednocześnie wiele odmian nigdy w czasie swojej rejestracji nie przekroczyło nawet kilkuprocentowego progu repartycji na plantacjach nasiennych. Najbardziej dostępne na rynku w latach 2003-2005 były nasiona siewne odmian, które zostały zarejestrowane co najmniej kilka, a nawet kilkadziesiąt lat wcześniej, przy czym żadna z najbardziej popularnych nie należała do najwyżej plonujących w swoim gatunku. Konieczność finansowania nowych odmian w znacznej mierze ze środków własnych powinna zmusić hodowców i firmy nasienne do szybkiego wchodzenia ze swoim materiałem siewnym na rynek, zwłaszcza w okresie powszechnej dostępności odmian także ze wspólnotowego katalogu.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Surowce energetyczne pochodzenia rolniczego. Cz. I. Biokomponenty paliw płynnych. (Artykuł przeglądowy)

Praca ma charakter przeglądu polskiego piśmiennictwa na temat przydatności
niektórych roślin uprawy polowej do produkcji energii odnawialnej w formie biokomponentu
paliwowego (estrów wyższych kwasów tłuszczowych oleju rzepakowego, bioetanolu)
– cz. I. oraz biomasy jako paliwa stałego – cz. II. Biokomponenty do paliw płynnych
mogą być pozyskiwane z nasion rzepaku ozimego i z nadwyżek ziarna zbóż oraz
bulw ziemniaka wysokoskrobiowego. Dla zapewnienia dostaw surowca w ciągu najbliższych
5-6 lat należy ustabilizować powierzchnię zasiewów roślin energetycznych na poziomie
440-475 tys. ha rzepaku oraz 470 tys. ha żyta lub 140 tys. ha kukurydzy albo 150
tys. ha ziemniaka wysokoskrobiowego. Zwiększone – w dalszej perspektywie – zapotrzebowanie
na te surowce może być także zaspokojone produkcją krajową. Z względów
agrotechnicznych za najważniejsze dla zwiększenia wydajności surowców (rzepaku, zbóż,
ziemniaka) z 1 ha uznaje się podniesienie efektywności plonotwórczych i plonochronnych
czynników technologii produkcji. W literaturze nie znaleziono oceny efektywności przetwarzania
surowców na biokomponenty, głównie z powodu braku określenia poziomu
ulgi w akcyzie.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Reakcja koniczyny białej uprawianej na dwóch typach gleb na stres wodny

Przeprowadzono dwa doświadczenia szklarniowe, w których badano reakcję
dwóch odmian koniczyny białej (‘Dara’, ‘Rawo’) na stres wodny. W doświadczeniu
pierwszym wazony wypełniono glebą mineralną, w drugim zaś organiczną. Wilgotność
gleby mineralnej utrzymywano na poziomie 35 i 70% ppw, organicznej natomiast na poziomie
40 i 80% ppw. W okresie wegetacji mierzono intensywność fotosyntezy za pomocą
urządzenia do pomiaru parametrów wymiany gazowej Li-Cor 6400 oraz indeks zieloności
liści za pomocą chlorofilometru SPAD-502. Rośliny ścinano trzykrotnie. W uzyskanej
biomasie wykonano analizy chemiczne. Wyniki badań wykazały, iż stres wodny w istotny
sposób ograniczał intensywność fotosyntezy i plonowanie roślin oraz zwiększał poziom
chlorofilu w liściach koniczyny białej. Spośród testowanych odmian większą wydajność fotosyntezy
wykazywała odmiana Dara, natomiast zasobniejsze w chlorofil były liście odmiany
Rawo. Stwierdzono istotną dodatnią korelację pomiędzy intensywnością fotosyntezy a
plonem suchej masy i ujemną korelację pomiędzy indeksem zieloności liści SPAD a intensywnością
fotosyntezy. Typ gleby, na której uprawiano koniczynę białą wpływał na intensywność
fotosyntezy, plonowanie i skład chemiczny roślin, nie miał natomiast wpływu na
zawartość chlorofilu, wyrażoną jako indeks zieloności liści SPAD.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo