rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Przesłanki zatrzymania osoby stosowane przez organy procesowe — zmiany w kodeksie postępowania karnego

Obowiązujący kodeks postępowania karnego wszedł w życie 1 stycznia 1998 r. Od tego czasu był on wielokrotnie nowelizowany, m.in. w zakresie przesłanek uprawniających organy procesowe do pozbawienia osoby wolności, czyli jej faktycznego zatrzymania. Tej tematyce został poświęcony artykuł: Przesłanki zatrzymania osoby stosowane przez organy procesowe — zmiany w kodeksie postępowania karnego. Udziela on odpowiedzi na dwa zasadnicze pytania, tj.: 1. Kiedy i w jakim zakresie zmieniały się zawarte w kodeksie postępowania karnego przesłanki zatrzymania osoby? 2. Czy wskutek tych zmian uprawnienia organów procesowych wzrosły, czy zmalały? Problematyka ta została przedstawiona w powiązaniu ze wskazanymi w tym kodeksie podmiotami, które — w różnym zakresie — są i były uprawnione do stosowania poszczególnych przesłanek zatrzymania osoby. Jako punkt wyjściowy przyjęto aktualne przesłanki zatrzymania osoby, które powiązano z uprzednio obowiązującymi ich odpowiednikami.

Czasopismo: Przegląd Policyjny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki prawne
Znaczenie serwisów społecznościowych w pracy służby prasowej

W artykule zostały podjęte rozważania nad ważną rolą, jaką zaczynają coraz częściej spełniać różne media społecznościowe w codziennej służbie rzeczników prasowych. Zmiany, jakie można zaobserwować w zakresie internetowych kanałów przesyłania informacji, noszą wszelkie znamiona rewolucji, której rozmiarów nie można jeszcze precyzyjnie określić. Nie rezygnując z tradycyjnych kanałów przekazywania treści społeczeństwu (prasa, konferencje prasowe, wywiady autoryzowane, artykuły, audycje w stacjach radiowych i wizyty w telewizji), można zastanawiać się nad coraz większymi możliwościami, jakie przynoszą ze sobą social media i jaką nową rzeczywistość stwarzają. Internet jest przede wszystkim medium interaktywnym, gdzie wiele informacji jest przekazywanych, a nawet redagowanych, przez amatorów. Chociaż działają w dobrej wierze, to jednak nie mają odpowiedniego przygotowania do pracy z mediami społecznościowymi. Inaczej jest w przypadku profesjonalnie wykształconych i przygotowanych ofi - cerów prasowych. Najczęściej znają świetnie zarówno problemy dziennikarzy, jak i orientują się w wewnętrznych sprawach organów ścigania, są najbliżej zdarzeń i mają wiedzę z pierwszej ręki — od funkcjonariuszy pełniących służbę w terenie. Policyjni rzecznicy prasowi mogą początkowo przejawiać pewien konserwatyzm z racji bardzo delikatnej materii, w obrębie której działają, jednak ostatecznie wydaje się, że niektóre spośród przynajmniej kilkudziesięciu światowych mediów społecznościowych znacząco wpłyną pozytywnie na pracę służbę prasową policji oraz służb specjalnych.

Czasopismo: Przegląd Policyjny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki prawne
Taktyka i techniki prowadzenia rozmów i przesłuchań

Artykuł naukowy uwzględnia praktykę stosowania prawa w zakresie metod przesłuchań oraz dopuszczalnych uprawnień przesłuchującego związanych z szeroko rozumianą swobodą wypowiedzi. W artykule odmiennie niż w części I — Taktyki i technik prowadzenia rozmów i przesłuchań — odniesiono się wyłącznie do aspektów procesowych prowadzonych przesłuchań. Jakiekolwiek odstępstwo od ściśle określonych zasad procesowych przedstawionych w artykule naukowym pozwala na zgromadzenie dowodów określanych w teorii procesu karnego „owocami z zatrutego drzewa”, co w doktrynie i w samym stosowaniu prawa wciąż sprawia wiele trudności interpretacyjnych. W tekście określono normatywne granice wykorzystania dozwolonych metod przesłuchania. Wskazano expressis verbis na czynności niedozwolone.

Czasopismo: Przegląd Policyjny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki prawne
Lokalna diagnoza problemów i zagrożeń społecznych na przykładzie miasta Szczytno

W artykule ukazano istotę i znaczenie diagnozy społecznej oraz przedstawiono lokalny wymiar problemów i zagrożeń społecznych na przykładzie gminy miejskiej Szczytno. Lokalna diagnoza jest ważnym elementem strategii rozwiązywania problemów społecznych, a obowiązek jej opracowania wynika z ustawy o pomocy społecznej. Jej celem jest zidentyfi kowanie dotkliwych zjawisk i sytuacji w danej wspólnocie, tak aby zainicjować potrzebne zmiany społeczne. W Szczytnie, w latach 2004–2014, opracowano trzy diagnozy społeczne w oparciu o przeprowadzone badania empiryczne. Wynika z nich, że w mieście głównymi zagrożeniami o charakterze społecznym są bezrobocie, alkoholizm i narkomania. Takiego stanu rzeczy nie odzwierciedlają dane statystyczne gromadzone przez instytucje lokalne, zajmujące się wspomnianymi problemami. W związku z pojawiającymi się rozbieżnościami w ocenie zagrożeń występujących na terenie gminy, w artykule przedstawiono skalę i charakter niepożądanych zjawisk, które poddano analizie w szczycieńskich diagnozach społecznych. W tym celu odwołano się do „Diagnozy problemów uzależnień i innych zagrożeń społecznych dla miasta Szczytno” z 2009 r. oraz do dokumentu „Lokalna diagnoza, monitoring oraz strategia rozwiązywania problemów uzależnień i innych zagrożeń społecznych dla miasta Szczytno” opracowanego w 2014 r.

Czasopismo: Przegląd Policyjny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki prawne
Funkcja wykrywcza I dowodowa w postępowaniu karnym. Zarys problematyki. Część II

Artykuł odzwierciedla aktualną problematykę miejsca, roli i znaczenia funkcji wykrywczej w postępowaniu karnym w zakresie skutecznego typowania źródeł dowodowych do procesowego wykorzystania w ramach prerogatyw funkcji dowodowej udowadniania w indywidualizacji zarzucanego sprawcy popełnienia inkryminowanego zdarzenia. Synchronizacja instrumentów prawnych obu funkcji dla podniesienia wykrywalności uciążliwej społecznie i gospodarczo przestępczości w neutralizacji skali oraz dynamiki niebezpiecznych i zorganizowanych grup przestępczych jest nieodzowna i stanowi wyzwanie dla całej globalizacji przestępczości. Zawężanie wyodrębnienia funkcji wykrywczej tylko do osiągnięć nauki kryminalistyki bez umiejscowienia bardziej operatywnej i skutecznej funkcji wykrywczej w postępowaniu karnym (krajowej przestrzeni prawnej) pomimo uzbrojenia jej w ustawowe prerogatywy jest nieporozumieniem oraz marginalizowaniem całego oczekiwanego społecznie i akceptowanego procesu skutecznego oraz efektywnego zwalczania przestępczości i kwestionowania sprawności działania organów ścigania oraz wymiaru sprawiedliwości.

Czasopismo: Przegląd Policyjny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki prawne
Wizerunek w katalogu dóbr osobistych człowieka a jego okazanie jako czynność procesowa

Wizerunek stanowi jedno z dóbr osobistych przynależnych każdemu człowiekowi. Każdy ma prawo do wizerunku, do dysponowania nim i do jego ochrony. Jest to prawo niezbywalne, niemajątkowe i niedziedziczne. W dzisiejszej dobie, gdy nastąpił tak gwałtowny rozwój mediów ochrona wizerunku nabrała szczególnego znaczenia. Należy podkreślić, że wizerunek należy do podstawowych dóbr osobistych i równocześnie dóbr najsilniej chronionych. Podstawą wszelkich wolności i praw człowieka jest jego godność jako osoby ludzkiej. Jest ona niezbywalna i podlega stałej i jednakowej dla wszystkich ochronie prawnej w myśl zasady, że „wszyscy są równi wobec prawa”. Przepisy dotyczące ochrony wizerunku zostały zawarte w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Celem artykułu jest omówienie zagadnienia wizerunku i jego ochrony przewidzianej w prawie cywilnym i w prawie autorskim w kontekście przepisów uprawniających do jego rozpowszechniania i wykorzystania przez Policję w trakcie wykonywania czynności procesowej okazania. Błędne rozpoznanie przez świadków jest główną przyczyną pomyłek sądowych, w związku z powyższym nie wolno bezkrytycznie traktować wyników okazania, trzeba je postrzegać w kontekście całego materiału dowodowego. Wykorzystanie wizerunku podczas jego okazania stwarza konfl ikt pomiędzy interesem prywatnym, jakim jest ochrona dóbr osobistych, ochrony prawa do wizerunku, dobrego imienia, a dobrem wymiaru sprawiedliwości i ochroną bezpieczeństwa i porządku publicznego. W interesie publicznym leży bowiem ustalenie sprawcy przestępstwa i pociągniecie go do odpowiedzialności za swój czyn. Czynność procesowa okazania wizerunku jest więc usprawiedliwiona interesem publicznym i dobrem wymiaru sprawiedliwości, w tym dobrem toczącego się postępowania.

Czasopismo: Przegląd Policyjny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki prawne
Biuro nadzoru wewnętrznego w świetle ustawy o szczególnych formach sprawowania nadzoru przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych

Autor omawia wybrane elementy ustawy z 21 czerwca 1996 r. o szczególnych formach sprawowania nadzoru przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych oraz przedstawia nowy organ — inspektora Nadzoru Wewnętrznego i komórkę organizacyjną Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji, przy pomocy której wykonuje swoje zadania, czyli Biuro Nadzoru Wewnętrznego (dalej jako: BNW), które w założeniu ustawodawcy ma umożliwić realny, cywilny nadzór ministra nad podległymi mu służbami. Biuro Nadzoru Wewnętrznego zostało stworzone od podstaw, na szczeblu centralnym, z uprawnieniami operacyjno- -rozpoznawczymi oraz kontrolnymi pozwalającymi na prawidłową realizację zadań w stosunku do podmiotów nadzorowanych. Zaprezentowane zostały zasady sprawowania nadzoru przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych nad Policją, Strażą Graniczną, Służbą Ochrony Państwa oraz Państwową Strażą Pożarną, zadania inspektora nadzoru wewnętrznego oraz organizacja i tryb działania BNW. Przedstawione zostały także uprawnienia inspektorów BNW, z którymi najczęściej mają kontakt kierownicy jednostek i komórek organizacyjnych służb podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych. Opracowanie to przybliża nową jednostkę organizacyjną w strukturze Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz przedstawia możliwości wykorzystania jej efektów pracy w toku prowadzonych postępowań. Zadania realizowane przez BNW zostały przedstawione w sposób przejrzysty i umożliwiający ich wnikliwą analizę. Autor podjął też próbę obiektywnej oceny nadzoru sprawowanego nad służbami podległymi ministrowi spraw wewnętrznych i administracji w kontekście obowiązujących rozwiązań prawnych dotyczących nadzoru w Republice Federalnej Niemiec.

Czasopismo: Przegląd Policyjny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki prawne
Bezzałogowe statki powietrzne jako źródło zagrożeń dla ruchu lotniczego

Drony to popularna nazwa bezzałogowych statków powietrznych, które — używane bezprawnie — coraz częściej stanowią bezpośrednie zagrożenie dla ruchu lotniczego. Dla posiadaczy takich urządzeń ważna jest znajomość przepisów prawnych związanych z ich używaniem oraz odpowiedzialności karnej, która może zostać nałożona przez odpowiednie służby. Celem artykułu jest zwrócenie uwagi na rosnący problem, jaki wynika z nielegalnego używania dronów i im podobnych urządzeń. Na podstawie dostępnego piśmiennictwa zostały przedstawione aspekty techniczne używania bezzałogowych statków powietrznych, zagrożenia dla ruchu lotniczego generowane przez nie oraz unormowania prawne z zakresu ich użytkowania, nadzoru i odpowiedzialności karnej.

Czasopismo: Przegląd Policyjny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki prawne
Rola sił zbrojnych w ochronie granic Rzeczypospolitej Polskiej

Głównym organem państwa do ochrony granicy państwowej Polski jest Straż Graniczna (dalej jako: SG), jednak w tej ochronie wspierają ją różne instytucje państwa, jak chociażby Siły Zbrojne Rzeczypospolitej Polskiej. Stąd w sferze ochrony granicy powietrznej zasadnicze obowiązki przypadają Siłom Powietrznym Rzeczypospolitej Polskiej, zaś na rzecz ochrony granicy morskiej SG wspierana jest siłami Marynarki Wojennej Rzeczypospolitej Polskiej.

Czasopismo: Przegląd Policyjny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki prawne
Wizyty studyjne polskiej komisji ds. Służb specjalnych Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej na granicach Polski w 2018 r.

W latach 2017/2018 posłowie oraz doradcy Sejmowej Komisji ds. Służb Specjalnych Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej, w ramach projektu „GRANICA”, uczestniczyli w wizytacjach granic państwa. Celem wizyt było zapoznanie się z działaniami, problemami i oczekiwaniami podmiotów państwa realizujących zadania w zakresie bezpieczeństwa w rejonach przygranicznych. Ze względu na charakter merytorycznego zainteresowania Komisji głównymi podmiotami, będącymi przedmiotem wizytacji, były służby i formacje sektora pozamilitarnego. Podczas wizyt członkowie Komisji spotkali się także z przedstawicielami terenowej administracji rządowej oraz spółek strategicznych Skarbu Państwa, mającymi swoje siedziby na wizytowanym terenie.

Czasopismo: Przegląd Policyjny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki prawne
Granice Rzeczypospolitej Polskiej jako wyzwanie dla bezpieczeństwa państwa

Niniejszy artykuł jest próbą zaprezentowania (oczywiście w ogólnym zarysie) charakterystyki polskiej granicy państwowej w odniesieniu do jej znaczenia dla sfery bezpieczeństwa państwa. Prowadzone rozważania dowodzą, że granica jest szczególną wartością dla każdego państwa, stanowiąc przede wszystkim o jego terytorialnym zwierzchnictwie, określając jego podstawowy atrybut, którym jest terytorium. Z kolei to warunkuje, że poddawana jest ona wielu zmiennym w czasie oraz w swej istocie zagrożeniom. To nie tylko te zagrożenia, które są wynikiem aktywności nieprzyjaźnie lub wręcz wrogo odnoszących się państw, najczęściej państw sąsiadujących, to jednak także szereg zagrożeń, których źródłem jest działalność kryminalna zorganizowanych, bardzo często międzynarodowych, a nawet o zasięgu międzykontynentalnym, grup przestępczych. Współczesne uwarunkowania społeczno-polityczne generują szereg problemów, z którymi musi sobie radzić administracja państwowa, a radzenia z dotąd nieznanymi jak najszybciej się nauczyć. Bez wątpienia granica państwowa jest tą płaszczyzną aktywności administracji państwa. Powyższa konkluzja powoduje, że aby skutecznie chronić granice, państwo musi stworzyć system wyspecjalizowany w tym kierunku. W odniesieniu do problemu ochrony granic współczesnego państwa wyraźnie dostrzegalny jest dualizm charakteru ochrony granicy przejawiający się z jednej strony w konieczności ochrony nienaruszalności granicy, a z drugiej w konieczności ochrony przed przenikaniem przez nią w głąb państwa wielu poważnych zagrożeń. Przede wszystkim z tej przyczyny współcześnie nie wystarczy jedna instytucja. W polskich realiach wyzwanie to w różnym zakresie powierzone zostało kilku instytucjom realizującym zadania w różnych obszarach działalności państwa. Spośród nich szczególną formacją jest Straż Graniczna.

Czasopismo: Przegląd Policyjny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki prawne
Współpraca w zakresie ratownictwa między Rzeczpospolitą Polską a Republiką Federalną Niemiec na przykładzie Państwowej Straży Pożarnej

Tematem niniejszego artykułu jest próba przedstawienia w układzie syntetycznym wybranych elementów związanych z współpracą strażaków Rzeczpospolitej Polskiej z ratownikami ze straży pożarnych i Federalnej Agencji Pomocy Technicznej w Republice Federalnej Niemiec. Współpraca ratowników w rejonie przygranicznym odegrała i odgrywa znaczącą rolę w poczuciu bezpieczeństwa na wypadek zagrożeń niepolicyjnych w pasie przygranicznym. Współpraca ma dwa wymiary — jeden odnoszący się do reagowania na zagrożenia, a drugi odnoszący się do aspektów zachowań społecznych.

Czasopismo: Przegląd Policyjny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki prawne
Policja i jej rola w ochronie granicy państwowej

Polska Policja jest uzbrojoną i umundurowaną formacją służącą społeczeństwu. Jej zadania związane są w głównej mierze z zapewnieniem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Funkcjonariusze Policji pełniący służbę w strefach przygranicznych realizują także zadania związane z ochroną granicy państwowej. W artykule, na podstawie analizy obowiązujących aktów prawnych, przedstawiono zagadnienia dotyczące ochrony granicy państwowej realizowane przez polską Policję. Szczegółowo omówiono zadania, jakie realizują funkcjonariusze Policji w ramach współpracy ze Strażą Graniczną (dalej jako: SG). Przedstawiono także sposoby przygotowania funkcjonariuszy Policji do pełnienia służby na obszarach przygranicznych. W artykule przytoczono również przykłady współpracy funkcjonariuszy Policji i SG, których efektem było wykrycie i zatrzymanie sprawców przestępstw oraz zabezpieczenie nielegalnego towaru oraz towaru bez wymaganych prawem polskich znaków akcyzy. Celem artykułu było przedstawienie ważnej roli Policji w ochronie granicy państwowej. Przedmiotem rozważań uczyniono zjawisko współpracy polskiej Policji ze SG we wszystkich możliwych obszarach związanych z ochroną granicy państwowej. Na podstawie analizy zgromadzonej literatury przedmiotu w rozważaniach przyjęto hipotezę, że polska Policja pełni istotną rolę w ochronie granicy państwowej.

Czasopismo: Przegląd Policyjny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki prawne
Służby specjalne w systemie ochrony granic Rzeczypospolitej Polskiej

W artykule podjęto istotną kwestię ochrony granic Rzeczypospolitej Polskiej. Zdefiniowano najważniejsze elementy organizacji państwa wskazując, że ochrona granic jest ważna z punktu widzenia jego bezpieczeństwa i zachowania suwerenności. Zauważono, że pomimo istnienia wielu sektorów bezpieczeństwa działania zmierzające do jego zapewnienia, poprzez ochronę granic muszą mieć charakter kompleksowy i interdyscyplinarny. Dokładnej analizie poddano te determinanty, które powodują szczególne zagrożenie dla granicy państwa. Za takowe uznano: terroryzm, zwłaszcza islamski, niekontrolowane ruchy migracyjne, przestępczość zorganizowaną, skażenia sanitarne i epidemiologiczne. Wskazano też na konieczność ochrony granic przed zorganizowanym przemytem, zwłaszcza: środków odurzających i psychotropowych, materiałów radioaktywnych, niebezpiecznych odpadów, broni, amunicji i innych środków walki, kradzionych samochodów, alkoholu, papierosów i dzieł sztuki. Opisano role i zadania służb specjalnych w systemie ochrony granic z uwzględnieniem ich podziału na służby cywilne i wojskowe. W podsumowaniu przedstawiono kierunki działań jakie winny być realizowane przez służby specjalne w warunkach postępującej globalizacji zagrożeń.

Czasopismo: Przegląd Policyjny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki prawne
Odpowiedzialność karna skarbowa za naruszenie warunków odprawy czasowej

Przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe mają co do zasady charakter blankietowy, a ich znamiona w części szczególnej powiązane są z treścią wielu przepisów ustaw fi nansowych, które dopełniają ustawowe znamiona czynów zabronionych z kodeksu karnego skarbowego. Sytuacja taka ma miejsce także w przypadku czynów zabronionych z art. 88 k.k.s. polegających na naruszeniu unormowań proceduralnych odprawy czasowej. Dokonanie prawnokarnej oceny deliktów karnoskarbowych z tego przepisu wymaga uwzględnienia regulacji prawnofi nansowych znajdujących się w aktach prawnych z zakresu prawa celnego. W niniejszym artykule dokonano gruntownej analizy zagadnień dotyczących procedury odprawy czasowej z jednoczesną oceną zachowania sprawcy, które może stanowić przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe polegające na naruszeniu warunków odprawy czasowej.

Czasopismo: Przegląd Policyjny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki prawne
Reprywatyzacja, obrót paliwami oraz imigranci islamscy jako trzy płaszczyzny zagrożeń dla bezpieczeństwa państwa

Artykuł przedstawia zdiagnozowane płaszczyzny szeroko pojętego bezpieczeństwa wewnętrznego w Rzeczypospolitej Polskiej, do których niewątpliwie można zliczyć: reprywatyzację, obrót paliwami i islamskich imigrantów. Omówione determinanty współczesnego bezpieczeństwa stanowią również obszar kryminogenny wymagający stałego rozpoznawania i przeciwdziałania potencjalnym zagrożeniem w tych obszarach.

Czasopismo: Przegląd Policyjny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki prawne
Formy przestępczości zorganizowanej w Polsce przed 1990 r. i jej zwalczanie

Zjawisko przestępczości zorganizowanej w Polsce nie jest, wbrew często wyrażanym poglądom, charakterystyczne tylko dla sytuacji zaistniałej po 1990 r. Sięgając do źródeł historycznych, można wskazać na dobrze zorganizowane grupy przestępców dokonujących przestępstw kryminalnych już w Polsce średniowiecznej. Związki przestępcze charakteryzujące się określoną hierarchią i strukturą zagrażały przede wszystkim bezpieczeństwu podróżnych, dokonywały napadów na wsie, były utrapieniem mieszkańców miast. W okresie zaborów zorganizowane struktury przestępcze występowały przede wszystkim w zaborze rosyjskim oraz austriackim. W kronikach sądowych występują sprawcy tworzący zarówno grupy bandyckie, jak i silne struktury kieszonkowców, ale też zajmujący się różnego rodzaju oszustwami i wyłudzeniami w gospodarce. Problem przestępczości zorganizowanej nasilił się w 1918 r. po odzyskaniu niepodległości. Niespójność systemu prawa i słabe instytucje ochrony porządku stwarzały duże możliwości w dokonywaniu zarówno przestępstw kryminalnych, jaki i gospodarczych. Od lat 20. XX w. wielkie nakłady na rozwój obszarów nowoczesnej gospodarki (Gdynia, Centralny Okręg Przemysłowy ) stały się pokusą dla dobrze zorganizowanych grup wykorzystujących to dla własnych korzyści. W strukturach instytucji ochrony prawa nie utworzono do 1939 r. żadnej wyspecjalizowanej jednostki do walki z grupami przestępczymi. Zajmowały się tym przede wszystkim centralne i terenowe komórki służby śledczej. Po drugiej wojnie światowej na kształtowanie się środowiska przestępczego wpłynęły w pierwszym okresie przede wszystkim ogromne przemieszczenia mieszkańców wysiedlonych z dawnych polskich kresów wschodnich, ogólne rozprężenie spowodowane działaniami wojennymi oraz słabość organów ścigania. Stąd początkowo najmocniejsze grupy przestępcze miały charakter kryminalny. Oderwanie gospodarki polskiej od otwartych rynków i brak równowagi gospodarczej spowodowały powstawanie różnorodnych grup zajmujących się przestępczością gospodarczą, począwszy od przemytu, nielegalnego obrotu dewizami, po wielkie grupy przestępcze na styku pomiędzy gospodarką uspołecznioną a prywatną. W milicji, która odpowiadała za zwalczanie przestępczości kryminalnej, aż do 1990 r. nie wydzielono żadnych jednostek wyspecjalizowanych w walce z przestępczością zorganizowaną. W ramach swoich właściwości zajmował się tym pion kryminalny do walki z przestępczością gospodarczą oraz śledczy.

Czasopismo: Przegląd Policyjny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki prawne
Kluczowe formacje policyjne w odrodzonej Polsce — kontekst historyczny i uwagi językowe dotyczące ich nazw własnych

Tekst dotyczy nazw własnych polskich formacji policyjnych, ich symboliki, semantyki, etymologii i sposobu zapisywania tych nazw (ortografi i). Artykuł zawiera zatem treści historyczne i językoznawcze. Odbudowa polskiej państwowości w roku 1918 pozwoliła na powołanie policji jako typowej organizacji. Sejm przyjął ustawę powołującą nową, jednolitą formację policyjną (Policję Państwową) 24 lipca 1919 r. Była to pierwsza polska formacja policyjna, przetrwała ona formalnie aż do 1944 r. W powojennej Polsce tradycyjne funkcje (zadania) policji przejęła (wykonywała) Milicja Obywatelska. Wbrew nazwie własnej formacja ta nie uosabiała idei aktywności obywatelskiej na rzecz dobra wspólnego, le cz była organem państwowym, scentralizowanym, zhierarchizowanym, negującym zasadę apolityczności i powiązanym z aparatem bezpieczeństwa. Współczesna Policja jest spadkobierczynią nie tylko Policji Państwowej, lecz także wszystkich wcześniejszych polskich formacji policyjnych. Podsumowując, artykuł przybliża i upamiętnia ważne momenty naszej historii, dając wyobrażenie o zmieniających się realiach codziennej służby a także o roli policji w różnych formach ustrojowych.

Czasopismo: Przegląd Policyjny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki prawne