rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Próby doświadczalne procesu walcowania poprzeczno-klinowego odkuwek ze stopów aluminium w gatunkach PA38 i 2618A

W artykule przedstawiono wyniki doświadczalnych prób walcowania poprzeczno-klinowego na gorąco odkuwek ze stopów aluminium w gatunkach PA38 i 2618A. Badania przeprowadzono na płasko klinowej walcarce laboratoryjnej LUW-2, wykorzystując typowe narzędzia klinowe. W trakcie eksperymentu analizowano  parametry siłowe, geometryczne oraz stabilność procesu. W efekcie przeprowadzonych doświadczeń potwierdzono możliwość kształtowania wyrobów osiowo-symetrycznych ze stopów aluminium w procesach WPK.

Czasopismo: Obróbka Plastyczna Metali
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Analiza teoretyczna procesu zaciskania tulei ze stopu aluminium 5050 na końcówkach lin

W artykule scharakteryzowano procesy technologiczne wykonawstwa końcówek lin i cięgien stosowanych zwłaszcza w branży mechanicznej i budowlanej. Opisano sposoby wykonawstwa zakończeń użytkowych tych wyrobów za pomocą procesu zaciskania tulei końcowych. W miejsce najbardziej rozpowszechnionej metody zaciskania tulei końcówek za pomocą wkładek umieszczanych w prasach zaproponowano walcowanie za pomocą segmentów bruzdowych. Uzyskane w wyniku analizy numerycznej MES wyniki wykorzystano w projekcie przyrządu do praktycznej realizacji tego procesu.

Czasopismo: Obróbka Plastyczna Metali
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Modelowanie numeryczne procesu wytwarzania lekkich elementów rurowych z przewężeniami na końcach

Wytwarzanie jednolitych drążonych elementów rurowych z wytrzymałych lekkich stopów aluminium wymaga stosowania specjalnych metod kształtowania. Znaczny stopień odkształcenia konieczny do ukształtowania zakończenia cięgna wymaga cieplnego wspomagania procesu obróbki. Działanie ciepła powoduje zmiany strukturalne w odkształcanym materiale. Niewielkie odkształcenia plastyczne w strefie przejściowej w połączeniu z działaniem podwyższonej temperatury prowadzą do powstania strefy o niekorzystnych właściwościach mechanicznych. Konstrukcja elementów i przyjęty sposób kształtowania nie eliminują powstawania tej strefy. Jednak poprzez sterowanie parametrami procesu możliwe jest wpływanie na jej położenie.

Czasopismo: Obróbka Plastyczna Metali
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Wytwarzanie struktury ultradrobnoziarnistej z wykorzystaniem koncepcji metody wyciskania bocznego wspomaganego tarciem

W artykule przedstawiono wyniki badań profili wytworzonych metodą wyciskania bocznego wspomaganego tarciem na urządzeniu znajdującym się w Instytucie Obróbki Plastycznej w Poznaniu. Metoda kształtowania polega na wyciskaniu bocznym materiału umieszczonego wewnątrz podgrzewanego pojemnika, na skutek połączenia siły osiowo działającej na próbkę oraz siły tarcia generowanej przez obrotową tarczę. Cykl badań prowadzony był przy trzech prędkościach obrotowych: 8, 18 i 28 obr/min oraz przy trzech wartościach siły wciskającej 30, 55 oraz 80 kN. Wsad wyciskany ze stali gat. 15 grzano do 600° C i poddano stopniu przerobu λ=8. Struktury, uzyskanych w ten sposób profili, obserwowano na mikroskopie świetlnym. Profil o największym rozdrobnieniu ziarna (8 obr/min, 80 kN) poddano obserwacjom EBSD, które pozwoliły określić średnią wielkość ziaren na poziomie 0,53 μm. Tak duże rozdrobnienie jest efektem nałożenia się silnego odkształcenia materiału i przypuszczalnie dynamicznej rekrystalizacji zachodzącej podczas procesu kształtowania. Najlepsza powierzchnia zewnętrzna profili została uzyskana przy małych prędkościach obrotowych i maksymalnej sile wciskającej wsad w obrotową tarczę. Przy prędkości obrotowej 18, 28 obr/min powierzchnia profili charakteryzowała się dużą nieregularnością śladów powstałych na powierzchni będącej w styku z obrotową tarczą. Dla profili o najlepszym stanie powierzchni zewnętrznej wykonano badanie rozkładu mikrotwardości HV0,3 na przekroju poprzecznym – badanie to wykazało najwyższą twardość dla profili uzyskiwanych przy 8 obr/min oraz 80 kN.

Czasopismo: Obróbka Plastyczna Metali
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Badania struktury i naprężeń własnych w grzybkach zaworów silników spalinowych

W pracy przedstawiono wyniki badań przeprowadzonych na talerzykach zaworów w stanie przed nałożeniem i po nałożeniu powłoki chromowej na trzonek zaworu silnika spalinowego. Badane zawory silnikowe wykonano w całości ze stali zaworowej X45CrSi9-3 (1.4718) w procesie elektrospęczania i procesie kucia na gorąco. Fazowany pręt jest nagrzewany indukcyjnie i spęczany, a po tym zabiegu umieszczany jest w matrycy i odkuty. Tak przygotowany zawór trafia do pieca, gdzie jest wygrzewany w temperaturze 800oC w celu usunięcia naprężeń, jakie powstały podczas procesu kucia. Ostatnią z operacji jest proces indukcyjnego hartowania przylgni talerzyka, który ma na celu zwiększenie twardości tego elementu [1–3]. Kształtowanie zaworów z wykorzystaniem procesu elektrospęczania i kucia na gorąco mimo, że od dawna jest powszechnie stosowane, to często nastręcza producentom silników wiele trudności technologicznych. Przeprowadzono pomiary naprężeń własnych metodą rentgenowską, badania mikro-struktury za pomocą skaningowego mikroskopu elektronowego oraz pomiary twardości. Uzyskano informacje, czy proces technologiczny wpływa na powstawanie dużych dodatnich naprężeń własnych; odkształcanie na gorąco i prędkość odkształcenia wywołują niejednorodność mikrostruktury i są źródłem naprężeń własnych w przekroju poprzecznym talerzyka zaworu. Stwierdzono, że nie ma istotnych różnic w stanie naprężeń własnych, powstałych na skutek zmian strukturalnych w talerzyku zaworu, w stanie przed nałożeniem i po nałożeniu powłoki chromowej na trzonek zaworu.

Czasopismo: Obróbka Plastyczna Metali
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Wpływ kąta ustawienia panewki endoprotezy stawu biodrowego na obciążenie tribologiczne pary trącej "głowa-panewka"

W artykule przedstawiono wyniki badań tribologicznych pary trącej "głowa-panewka" stanowiącej układ ruchowy endoprotezy stawu biodrowego, o średnicy głowy   44 mm. Zarówno głowa, jak i panewka zostały wykonane ze stopu CoCrMo. Badania przeprowadzono na symulatorze SBT-01 przy dwóch różnych kątach ustawienia panewki względem kierunku docisku głowy. Przedstawiono zależności momentu tarcia, siły docisku od kąta obrotu, porównano zużycie elementów oraz wartości pracy tarcia i temperatury dla obu zakresów kątowych. Pracę wykonano w Laboratorium Inżynierii Powierzchni i Tribologii Instytutu Obróbki Plastycznej w Poznaniu.

Czasopismo: Obróbka Plastyczna Metali
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Wpływ parametrów technologicznych operacji powierzchniowej obróbki plastycznej na strukturę geometryczną powierzchni czopów wału wykonanego ze stali austenitycznej

Na statkach, w instalacjach wody zaburtowej (np. instalacji chłodzenia silników), często wykorzystuje się pompy krętne. Ze względu na trudne warunki ich pracy do budowy tego rodzaju pomp stosuje się materiały odporne na zużycie kawitacyjne oraz korozję elektrochemiczną wywoływaną przez wodę morską. W przypadku wałów pomp najczęstszą niesprawnością jest zużycie czopów (korozyjne, cierne i zmęczenie stykowe) w miejscu montażu uszczelnień (dławnic). Zwiększenie trwałości eksploatacyjnej pomp krętnych można osiągnąć dzięki zastosowaniu obróbki nagniataniem jako technologii, która umożliwia uzyskanie stosunkowo małej chropowatości powierzchni przy jednoczesnym jej umocnieniu zgniotem. Celem badań było wyznaczenie optymalnych parametrów procesu nagniatania i zmniejszenie chropowatości powierzchni czopów wałów okrętowych pomp krętnych wykonanych ze stali odpornej na korozję X5CrNi18-10.  Proces nagniatania przeprowadzono nagniatakiem jednorolkowym SRMD firmy Yamato. Podczas nagniatania zastosowano zróżnicowane następujące parametry procesu technologicznego: siła nagniatania, prędkość nagniatania, posuw oraz liczba przejść. Istotny wpływ na zmniejszenie chropowatości powierzchni nagniatanych czopów ma posuw i siła nagniatania. Prędkość nagniatania oraz liczba kolejnych przejść nagniataka wpływają w niewielkim stopniu na gładkość obrabianych powierzchni. Stosując mały posuw fn = 0,13 mm/obr oraz siłę Fn 1,1 kN  uzyskano chropowatość powierzchni o Ra= 0,07  m. Następne przejścia narzędzia powodują nieduże zmniejszenie chropowatości. Przyczyniają się one do uzyskania geometrii powierzchni o kształcie  krzywej udziału materiałowego zapewniającej hipotetycznie zwiększenie odporności na zużycie cierne jak i polepszenie szczelności wału we współpracy z dławnicą okrętowej  pompy krętnej.

Czasopismo: Obróbka Plastyczna Metali
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Wytwarzanie prętów bimetalowych metodą zgrzewania wybuchowego

W artykule opisano technologię wytwarzania stalowych prętów platerowanych stalą odporną na korozję metodą zgrzewania wybuchowego. Metoda ta zapewnia otrzymanie prętów bimetalowych o bardzo wysokiej jakości oraz trwałym połączeniu poszczególnych komponentów bimetalu. Ponadto w artykule podano wyniki analizy jakości połączenia prętów bimetalowych.

Czasopismo: Obróbka Plastyczna Metali
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Nowoczesne systemy docisku blachy w procesie tłoczenia

W ostatnich latach prace w zakresie doskonalenia procesów głębokiego tłoczenia obejmują nowe sposoby dociskania materiału w czasie procesu wytłaczania. W artykule opisano najnowsze sposoby dociskania stosowane przez różnych wytwórców pras i narzędzi do tłoczenia jak i najnowsze wyniki badań w tej dziedzinie

Czasopismo: Obróbka Plastyczna Metali
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Wpływ procesu azotowania gazowego na strukturę i twardość metalowych materiałów spiekanych na bazie Fe

W pracy przedstawiono wyniki badań materiału spiekanego na bazie proszku Astaloy Mo poddanego procesowi azotowania gazowego przy trzech stanach jego gęstości. Obróbkę cieplno-chemiczną prowadzono przy 5 kombinacjach czasu azotowania i potencjału azotowego. Badania obejmowały obserwacje struktury i pomiar mikrotwardości przed i po procesie azotowania. Wykazano, że dyfuzja azotu nastąpiła na wskroś próbek.

Czasopismo: Obróbka Plastyczna Metali
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Wykorzystanie inżynierii odwrotnej do kontroli zmian wymiarowych w cyklu eksploatacyjnym części maszyn

Inżynieria odwrotna (z ang. reverse engineering) zajmuje się badaniem obiektów już istniejących – czy to wytworzonych przez człowieka, czy też powstałych w sposób naturalny – po to, aby odkryć reguły determinujące ich nadane lub naturalne funkcje, działania lub przyjęte założenia konstrukcyjne. Z głównych zastosowań inżynierii odwrotnej można wytypować trzy istotne dla przemysłu: ocena zużycia części, ocena poprawności zaprojektowania procesu technologicznego oraz odtworzenie dokumentacji technicznej istniejącej części. W artykule przedstawiono zastosowanie inżynierii odwrotnej do wykonania aktualizacji dokumentacji konstrukcyjnej elementu tłocznika wielotaktowego. Obiektem badanym była płyta podstawowa przyrządu wielotaktowego o wymiarach 630x400 mm. Przyrząd podczas eksploatacji wykazywał naturalne zużycie, w wyniku którego legalizowano położenia i wielkości otworów ustalających. Przesunięcia ich położenia o 0,01–0,02 mm za każdą naprawą oraz kołkowanie po ustaleniu i skręceniu elementów doprowadziły do sytuacji, że istniejąca dokumentacja stała się nieaktualna. Precyzja wykonania znajdujących się na niej wycięć kształtowych, jak i ich położenia, wymagała zastosowania systemu pomiarowego zapewniającego największy dopuszczalny błąd pomiaru na poziomie 10% pola tolerancji. Takie wymagania były konieczne dla zapewnienia współdziałania odtworzonej płyty z pozostałymi w przyrządzie. Dla poprawnego zrealizowania zadania badawczego opracowano metodykę oraz wytypowano urządzenie pomiarowe spełniające określone wcześniej wymagania. Dodatkowo przeprowadzono ocenę elementów geometrycznych znajdujących się na przedmiocie badanym, które mogły posłużyć do określenia początku układu współrzędnych, czyli docelowo bazy wymiarowej dla obróbki mechanicznej.

Czasopismo: Obróbka Plastyczna Metali
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Warstwy tlenkowe na tytanie otrzymane metodą anodowania w kwasie siarkowym

Komercyjnie czysty tytan stanowi jeden z czołowych materiałów biointegrujący się z tkankami przyzębia, co wykorzystuje się na co dzień w protetyce stomatologicznej. Wysoka  reaktywność  z  tlenem,  niska  rozszerzalność  termiczna  tytanu  i  zjawisko pasywacji  utrudniają  obróbkę  tytanu,  a  w  szczególności  połączenie  z  materiałami licującymi,  jak  ceramika  stomatologiczna.  Analizując  obecne  w  piśmiennictwie doniesienia, opisujące zarówno pozytywny, jak i negatywny wpływ warstwy tlenkowej na połączenie tytan–ceramika, podjęto próbę elektrochemicznego wytworzenia powłok pasywnych z kąpieli zawierającej H2SO4 na komercyjnie czystym tytanie, mogącym stanowić podbudowę koron i mostów protetycznych.  Materiały  i  metody. Tytanowe walce Grade 2 (śr. 20 mm i wys. 5 mm) szlifowano i wypolerowano. Skład stopu określono metodą rentgenowskiej analizy fluorescencyjnej. Próbki podzielono na 3 grupy i poddano oksydacji anodowej w 1M kwasie siarkowym przy  stałych  napięciach:  120V,  160V,  200V, t=1min.  Warstwy  tlenkowe  poddano badaniu dyfrakcji rentgenowskiej, analizie składu chemicznego oraz obserwacji SEM.  Wyniki. Otrzymano warstwy grubości 1 μm do 7,1 μm.  W warstwie anodowanej, oprócz tlenku tytanu, występują domieszki siarki.  Tezy. Wybór  napięcia  anodowania  wpływa  na  grubość  otrzymanych  warstw,  co determinuje możliwość praktycznego zastosowania. Warstwy ponad 1 μm mogą ulegać łuszczeniu i pękaniu. Co więcej, zbyt cienkie powłoki wykazują ubytki i nie pokrywają całej powierzchni metalu.  Wnioski. Zwiększenie napięcie reakcji nie tylko wpływa na pogrubienie warstwy, ale również na porowatość. Możliwość kontrolowania  średnicy porowatości przyłożonym napięciem anodowania może zapewnić poprawę mikroretencji ceramiki stomatologicznej. Biorąc pod uwagę grubość wytworzonych warstw, największe zalety prak-tyczne wydają się mieć powłoki wytworzone pod napięciem 120V.

Czasopismo: Obróbka Plastyczna Metali
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Magnez – kierunki kształtowania własności mechanicznych

Praca przedstawia w formie przeglądowej aktualny stan rozwoju technologii stopów magnezu. Zainteresowanie stopami magnezu ciągle rośnie, głównie z tego względu, że posiadają one dobrą wytrzymałość w połączeniu z niską gęstością. Artykuł zawiera charakterystykę podstawowych stopów magnezu i przegląd głównych metod, które pozwalają wpływać na ich własności. Przede wszystkim przeanalizowano proces starzenia stopów magnezu. Wykazano, na przykładzie stopu AZ91, że  poddane obróbce cieplnej stopy magnezu wykazują słabsze umocnienie w porównaniu do stopów o osnowie aluminium. Z drugiej strony, rozdrobnienie ziarna wywiera znacznie większy niż  w przypadku stopów aluminium i stopów innych metali wpływ na umocnienie magnezu i jego stopów. Artykuł zawiera także przegląd najnowszych prac dotyczących kompozytów o osnowie magnezu. W szczególności przedstawiono sposób wytwarzania makro-kompozytu warstwowego magnez-fazy międzymetaliczne. Pokazano również, że istnieje możliwość znaczącej zmiany mikrostruktury i własności warstwy wierzchniej magnezu za pomocą obróbki laserowej.

Czasopismo: Obróbka Plastyczna Metali
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Wpływ regulowanego azotowania gazowego na właściwości wytrzymałościowe materiałów spiekanych

Rynek odbiorców materiałów spiekanych na bazie żelaza ciągle się rozszerza. Zazwyczaj
części spiekane z powodzeniem zastępują elementy produkowane dotychczas metodą
odlewania, kucia lub obróbki ubytkowej. Głównym odbiorcą części spiekanych z proszków
żelaza jest przemysł motoryzacyjny, a konsekwencją rosnącego zainteresowania
materiałami proszkowymi jest ciągły wzrost wymagań jakie stawiają im odbiorcy.
Z jednej strony dąży się do zwiększania gęstości spieków i rozwoju ich składu chemicznego,
a z drugiej – do rozwoju procesów i zastosowania obróbki cieplnej i cieplno-
-chemicznej. Autorzy artykułu chcieli zweryfikować, w jaki sposób obróbka cieplno-
-chemiczna, poprzez azotowanie gazowe, wpłynie na właściwości wytrzymałościowe
materiałów spiekanych na bazie żelaza. Badania wykonano na spiekach Fe-Mo-C o trzech
gęstościach: 6400, 7100 i 7500 kg/m3
. Spieki te poddano regulowanemu azotowaniu
gazowemu metodą ZeroFlow®
. Metoda ZeroFlow®
 to metoda zapewniająca precyzyjną
regulację składu atmosfery azotującej i kontrolę budowy warstwy azotowanej. Właś-
ciwości wytrzymałościowe, materiałów spiekanych oraz spiekanych i azotowanych,
wyznaczono w statycznej próbie rozciągania oraz statycznej próbie ściskania. Wykazano,
że poprzez dobór odpowiedniej kombinacji gęstości materiału spiekanego
i parametrów procesu azotowania można kształtować jego wytrzymałość. Azotowanie
spowodowało wzrost właściwości wytrzymałościowych spieków o gęstości ≥ 7,1 g/cm3. 
w statycznej próbie ściskania, przy równoczesnym obniżeniu ich właściwości plastycznych.
Statyczna próba rozciągania jest bardziej wrażliwa na występujące w strukturze
spieków pory niż statyczna próba ściskania. W tym przypadku wzrost właściwości
wytrzymałościowych zanotowano tylko dla spieków o gęstości zbliżonej do gęstości
materiału litego (7,5 g/cm3).

Czasopismo: Obróbka Plastyczna Metali
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Badania spajania materiałów w układzie miedź – aluminium przy wykorzystaniu metody wyciskania bocznego wspomaganego tarciem

W artykule przedstawiono wyniki badań nowej metody spajania materiałów na zimno w układzie miedź – aluminium przy wykorzystaniu metody wyciskania bocznego wspomaganego tarciem. Metoda spajania polega na wyciskaniu bocznym umieszczonych wewnątrz pojemnika dwóch wsadów. W skutek połączenia siły osiowo działającej na wsad oraz siły tarcia generowanej przez obrotową tarczę następuje wyciśnięcie i po- łączenie dwóch materiałów. Cykl badań prowadzony był przy zmiennych prędkościach obrotowych: 8, 28 obr/min, przy dwóch wartościach siły wciskającej 31, 126 kN oraz przy trzech położeniach wsadu. Materiał spajany poddano odkształceniu ze stopniem przerobu λ=8. W badaniach wykorzystano miedź elektrolityczną M1E (99,9% Cu) oraz czyste aluminium 1050 (99,9 Al), dla których przebadano możliwość uzyskania połączenia z innymi stopami aluminium. Trwałe spojenie profili oraz jakość ich powierzchni uzyskano przy dużych prędkościach obrotowych i maksymalnej sile wciskającej wsad w obrotową tarczę. Istotny wpływ na uzyskanie spojenia profilu ma również ustawienie wsadu w pojemniku, trwałe spojenie uzyskano przy ustawieniu aluminium jako pierwsze względem kierunku obrotu tarczy. Ustawienie wsadu w tym położeniu gwarantuje uzyskanie trwałego połączenia profilu oraz wysoką jakość powierzchni. Dla uzyskanych połączeń wykonano obserwacje mikroskopowe oraz wykonano test jakości uzyskanego połączenia. Obserwacje mikroskopowe oraz test jakości wykonano na profilach uzyskanych w parametrach procesu: 28 obr/min tarczy oraz sile wciskającej równej 126 kN.

Czasopismo: Obróbka Plastyczna Metali
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Mechaniczne i strukturalne aspekty szybkiej krystalizacji wybranych stopów aluminium

W przeglądowej formie przedstawiono wyniki dotychczasowych badań szybkokrystalizowanych stopów aluminium, które wykonano w latach 1999–2016 w ramach współpracy naukowo-badawczej Wydziału Metali Nieżelaznych AGH i Nihon University w Tokio. Zastosowanie rozpylania ciekłego stopu na powierzchnię intensywnie chłodzonego walca miedzianego pozwoliło uzyskać cienkie płatki metaliczne, które następnie konsolidowano mechanicznie w procesie prasowania, odgazowania próżniowego i wyciskania. Badano materiały zawierające dodatki stopowe takie, jak Si, Mn, Fe, Ni, Co oraz typowy skład dla wybranych stopów serii 7000 (Mezo10 i Mezo20). Wyróżniono trzy grupy materiałów różniących się trwałością efektu rozdrobnienia składników strukturalnych po szybkiej rekrystalizacji. W warunkach wyżarzania w podwyższonej temperaturze najbardziej stabilne wydzielenia (Si) stwierdzono w stopach RS Al-Si. Stopy RS zawierające metale przejściowe takie, jak Fe, Ni, Mn, Co charakteryzują się umiarkowanie stabilną morfologią wydzieleń, które ulegają bardzo powolnej koagulacji w wysokiej temperaturze, lecz nie osiągają rozmiarów typowych dla materiałów wytwarzanych w technologiach przemysłowych. Stwierdzono, że szybka krystalizacja wymienionych stopów znacząco zwiększa nie tylko własności wytrzymałościowe, ale również plastyczność powyższych stopów. Do trzeciej grupy szybko-krystalizowanych materiałów należą wyroby ze stopów serii 2000, 6000, 7000, które w technologiach przemysłowych poddaje się umocnieniu w procesie starzenia. Pokazano przy-kłady badań strukturalnych i mechanicznych stopów Mezo10 i Mezo20 (seria 7000). Materiały RS wykonane z tych stopów charakteryzują się obecnością wydzieleń o wymiarach 0,5–1,5 µm zawierających podstawowe dodatki stopowe Zn, Mg, Mn. Obecność tych wydzieleń wynika z procesu szybkiej krystalizacji, który nadaje cechy struktury odmienne od przewidywanych zgodnie z wykresem równowagi termodynamicznej.

Czasopismo: Obróbka Plastyczna Metali
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Wyciskanie metali i stopów metodą KOBO

Praca dostarcza wiedzy na temat cech mechanicznych procesu współbieżnego wyciskania metali i stopów metodą KOBO oraz mających wówczas miejsce zjawisk strukturalnych, wskazując na ich odmienność w stosunku do występujących podczas wyciskania konwencjonalnego. Na bazie doświadczalnej, została przeprowadzona analiza skuteczności sterowania parametrami procesu w celu uzyskania założonych własności mechanicznych. Z drugiej strony, praca uzasadnia uznanie lepkiego płynięcia o cechach „cieczy newtonowskiej” jako dominującego mechanizmu odkształcenia materiałów metalicznych poddanych cyklicznie zmiennym warunkom plastycznego płynięcia. Decydującą rolę odgrywają wygenerowane w procesie KOBO defekty punktowe o ponadrównowagowej koncentracji. Ich konfiguracja od formy rozproszonej do postaci nanowymiarowych klastrów definiuje uzyskane przez wyroby własności użytkowe, w szczególności nieosiągalne innymi sposobami obróbki plastycznej własności wytrzymałościowe i plastyczne (nadplastyczne). Dotyczy to zarówno czystych metali jak i trudno odkształcalnych stopów magnezu oraz aluminium.

Czasopismo: Obróbka Plastyczna Metali
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa