rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Z badań nad miejskim kredytem hipotecznym w Królestwie Polskim. Towarzystwo Kredytowe miasta Radomia i jego działalność pożyczkowa

W artykule przedstawiona została działalność Towarzystwa Kredytowego miasta Radomia w latach 1898-1915, które było jednym z dwunastu towarzystw kredytowych miejskich, funkcjonujących w Królestwie Polskim. Stanowi ono tym samym reprezentatywny przykład formy instytucjonalnej miejskiego kredytu hipotecznego. Prezentacja Towarzystwa została przeprowadzona z uwzględnieniem aktualnego stanu badań nad miejskim kredytem hipotecznym w Królestwie Polskim, co pozwoliło stwierdzić, że działalność Towarzystwa Kredytowego miasta Radomia nie doczekała się dotąd żadnego opracowania. Autorka omówiła w artykule prawne mechanizmy funkcjonowania Towarzystwa, a zakres prowadzonej działalności kredytowej ukazany został na tle sytuacji gospodarczej Radomia i guberni radomskiej, z uwzględnieniem rezultatów osiąganych przez pozostałe Towarzystwa Kredytowe Miejskie w Królestwie Polskim. W ten sposób, artykuł stanowi uzupełnienie badań nad miejskim kredytem hipotecznym w Królestwie Polskim, wzbogacając je o Radomskie Towarzystwo Kredytowe.

Czasopismo: Roczniki Nauk Prawnych
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
Kredytowanie należności celnych na gruncie ustawy z dnia 31 lipca 1924 roku w przedmiocie uregulowania stosunków celnych

Niniejsza publikacja ma na celu kompleksowe omówienie przepisów odnoszących się do zagadnienia kredytu celnego w okresie II Rzeczypospolitej. W dotychczasowej literaturze przedmiotu brak publikacji analizujących przepisy dotyczące tej instytucji, dlatego też artykuł opary został przede wszystkim na analizie ustawodawstwa międzywojennego związanego w przedmiotowym zagadnieniem. Warto zaznaczyć, iż kredyt celny w dwudziestoleciu międzywojennym był stosowany zarówno w transporcie lądowym, jak i morskim. W prowadzonych badaniach zastosowana została metoda historyczno-prawna, dogmatyczno-prawna oraz pomocniczo metoda komparatystyczna.

Czasopismo: Roczniki Nauk Prawnych
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
Dyrektywy wymiaru kary pieniężnej w prawie energetycznym

Prawo energetyczne z 1997 r. przyznaje Prezesowi URE uprawnienie do nakładania kary pieniężnej za naruszenia godzące w zasady prowadzenia działalności w dziedzinie energetyki. Wysokość tej sankcji ustalona została w przypadków większości deliktów administracyjnych przedziałami kwotowymi lub relacją do przychodu karanego podmiotu. Określając wymiar wspomnianej sankcji Prezes URE zobowiązany jest uwzględnić: stopień szkodliwości czynu, stopień zawinienia, dotychczasowe zachowanie podmiotu oraz jego możliwości finansowe. Dyrektywy te mają zapewnić indywidualizację sankcji nakładanej za naruszenie zaistniałe w konkretnych okolicznościach. Zarówno przy ocenie stopnia szkodliwości czynu, jak i stopnia zawinienia, niezbędne okazać się może skorzystanie z dorobku doktryny prawa karnego. W przypadku dotychczasowej działalności karanego podmiotu istotna jest weryfikacja przestrzegania przez niego obowiązującego porządku prawnego. Ocena możliwości finansowych zapobiegać ma natomiast nakładaniu kar pieniężnych, które byłyby nadmierne dotkliwe względem naruszenia przepisów prawa. Analiza treści przesłanek wymiaru kary pieniężnej w Prawie energetycznym prowadzi do wniosku, że ich wprowadzenie przez ustawodawcę jest zasadne, jakkolwiek w pierwszym rzędzie Prezes URE powinien kierować się w trakcie stosowania sankcji administracyjnych konstytucyjną zasadą proporcjonalności. Należy również rozważyć modyfikację terminologii celem dostosowania brzmienia dyrektyw wymiaru kary pieniężnej do wszystkich kategorii podmiotów jej podlegających.

Czasopismo: Roczniki Nauk Prawnych
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
Kluczowe aspekty ścigania sprawców oszustw podatkowych

W treści artykułu autorzy przedstawiają obecny kształt i mankamenty przepisów związanych z pociągnięciem do odpowiedzialności karnej skarbowej sprawców oszustw podatkowych. Wskazują, że istniejące rozwiązania są często niepraktyczne, nie przystają do otoczenia społeczno-gospodarczego. Dla zobrazowania tego zagadnienia koncentrują swe rozważania wokół nowo przyznanych kompetencji rzeczowych finansowych organów postępowania przygotowawczego oraz wymiarowej decyzji podatkowej, postrzeganej jako prejudykat w sprawach karnoskarbowych. Konkluzją artykułu jest propozycja, aby dokonać weryfikacji zasadności dalszego utrzymywania dotychczasowego kształtu rozwiązań prawnokarnych oraz rozważyć możliwość przesunięcia odpowiedzialności tzw. właściwych oszustw podatkowych na płaszczyznę odpowiedzialności administracyjnej. Odpowiedzialności karnej skarbowej w tym świetle podlegaliby wyłącznie sprawcy najpoważniejszych przestępstw, dokonywanych zasadniczo na przedpolu oszustw podatkowych. W tym bowiem przypadku kryminalne zabarwienie czynu posiada bardzo wyraźną przewagę nad jego zabarwieniem fiskalnym, w ramach szeroko rozumianej społecznej szkodliwości tego rodzaju przestępstw. To niewątpliwie winno determinować odpowiedzialność karną.

Czasopismo: Roczniki Nauk Prawnych
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
Ochrona wód morskich Morza Bałtyckiego a zrównoważony rozwój

Koncepcja zrównoważonego rozwoju opiera się na założeniu istnienia kompromisu między dalszym rozwojem ekonomicznym a zachowaniem środowiska w jak najlepszym stanie. Jest ona wdrażana poprzez różne akty prawne i dokumenty planistyczne, w tym również takie, które odnoszą się do ochrony środowiska morskiego.


Cel przeprowadzenia niniejszych rozważań stanowi przedstawienie oraz ocena relacji między zrównoważonym rozwojem a ochroną środowiska morskiego Morza Bałtyckiego. Analiza dotyczy odniesień pojawiających się w prawie polskim na tle odniesień występujących w prawie międzynarodowym i unijnym.

Czasopismo: Roczniki Nauk Prawnych
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji, nauki prawne
Ugoda wodnoprawna jako szczególna konsensualna forma działania administracji

Przedmiotem niniejszego artykułu jest ugoda wodnoprawna jako szczególna konsensualna forma działania administracji. Tezą wyznaczającą kierunek rozważań jest przyjęcie, że ugoda wodnoprawna różni się od ugody administracyjnej; że są to dwie odmienne prawne formy działania administracji wykazujące się swoją specyfiką, oparte na innych przepisach zarówno o charakterze procesowym, jak i materialnym. Ugoda wodnoprawna, o której mowa w art. 235 Prawa wodnego, ma inny charakter, niż ugoda administracyjna uregulowana w rozdziale 8 k.p.a. Przede wszystkim, w przeciwieństwie do ugody administracyjnej, stanowi samoistną formę prawną. Postępowanie wszczęte w trybie w art. 235 Prawa wodnego ma na celu zawarcie ugody wodnoprawnej. Ugoda ta nie jest więc alternatywną formą załatwienia sprawy, lecz jest celem postępowania. Problematyka ugody wodnoprawnej jest na marginesie zainteresowań nauki prawa. Co więcej, pomimo że ugoda wodnoprawna istnieje od blisko dwudziestu lat, praktyka jej stosowania jest znikoma. Jak się zdaje, jest to efekt niewielkiego stopnia poznania tej formy prawnej.

Czasopismo: Roczniki Nauk Prawnych
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji, nauki prawne
Grocjuszowska systematyka prawa

Przedmiotem artykułu jest odtworzenie koncepcji prawa przedstawionej w nauce Hugo Grocjusza (1583-1545), zawartej w jego głównym dziele Ius belli ac pacis libri tres (1625). Koncepcja prawa Grocjusza mająca swoją systematykę, nie była jednak oparta na ujęciach normatywnych bądź zestawieniach przepisów prawa, służących praktyce jurydycznej czy też dydaktyce; była natomiast konstrukcją wynikającą z przesłanek ideowych, zawierającą zasady i reguły prawne stanowiące wyraz filozoficznego i teleologicznego podejścia Grocjusza do prawa. Systematyka prawa Grocjusza, zbudowana na hierarchicznym porządku praw, występujących w poziomach od najwyżej ustanowionego i najszerszego zasięgiem prawa natury do rozbudowanego prawa pozytywnego, miała jednak w rozumieniu Grocjusza także znaczenie praktyczne. Była ona bowiem konstrukcją istniejącego i funkcjonującego w stosunkach społecznych ładu prawnego, stanowiącego istotny element świadomości ludzi stosujących się do niego. W takim też podejściu do prawa i porządku prawnego Grocjusz upatrywał zasadnicze przeznaczenie swojego przedsięwzięcia.

Czasopismo: Roczniki Nauk Prawnych
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji, nauki prawne
Ocena sporu pod kątem zasadności skierowania stron do mediacji przez sąd w perspektywie doświadczeń europejskich

Przedmiotem artykułu są rozważania koncentrujące się na przesłankach oceny sporu przez sąd pod kątem zasadności skierowania stron do mediacji, w zestawieniu z instrumentami procesowymi konkretyzującymi dyrektywę dążenia sądu do ugodowego zakończenia sporu. Rozważania opierają się na regulacjach zawartych w przepisach kodeksu postępowania cywilnego z uwzględnieniem doświadczeń europejskich, wynikających z programów pilotażowych w zakresie mediacji, przeprowadzonych w sądach wybranych państw w Europie. Ponadto przedstawione zostały efekty projektu Mediation meets judges w postaci kwestionariusza pytań, który może ułatwić sądowi podjęcie decyzji w przedmiocie skierowania stron do mediacji.

Czasopismo: Roczniki Nauk Prawnych
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
Problematyka prawa własności ludzkiego ciała i jego części w praktyce orzeczniczej Australii. Wybrane zagadnienia

Problematyka poruszana w opracowaniu dotyczy niezwykle ważnych i jednocześnie delikatnych zagadnień, których przedmiotem jest ludzkie ciało i jego organy w kontekście przysługującego człowiekowi prawa własności. Niewątpliwie interdyscyplinarność i obszerność tematyki czyni ją niezwykle interesującą i wartą pogłębionej analizy.


Orzecznictwo w zakresie prawa własności ludzkiego ciała i jego części w systemie prawnym common law i jurysdykcji Australii nie jest jednolite, co dodatkowo utrudnia udzielenie jednoznacznej odpowiedzi na pytanie, czy człowiek ma swobodę decydowania o przeznaczeniu swojego ciała lub jego części w czasie życia lub na wypadek śmierci. W związku z tym niniejsze opracowanie będzie próbą odpowiedzi na powyższe pytanie, z zastrzeżeniem, że z uwagi na obszerność zagadnienia nie jest to opracowanie całościowe.

Czasopismo: Roczniki Nauk Prawnych
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
Adwokat – realny pomocnik czy zbędny „dodatek”

Artykuł stanowi ustosunkowanie się do pisemnej wypowiedzi ks. dra Waldemara Gałązki na temat potrzeby występowania adwokatów kościelnych w procesie o stwierdzenie nieważności małżeństwa. Wymieniony Autor, powołując się na swoje długoletnie doświadczenie w pracy sądowej, stwierdził, że obecność adwokatów przynosi więcej szkody niż pożytku. Pogląd ten nie jest przez wszystkich akceptowany. Adwokat kościelny stanowi ważne ogniwo w dochodzeniu do prawdy obiektywnej w procesie o nieważność małżeństwa. Musi posiadać nie tylko odpowiednie wykształcenie i doświadczenie, ale także kręgosłup moralny. Sumiennie realizowane przez niego zadania wymagają dużego nakładu pracy. To, jacy adwokaci figurują na listach sądowych, zależy od biskupów diecezjalnych. Zazwyczaj przed podjęciem decyzji o zatwierdzeniu danej osoby na adwokata kościelnego biskup konsultuje się z wikariuszem sądowym. Możliwość rozmowy kwalifikacyjnej z kandydatem na adwokata, czasowa nominacja będąca niejako sprawdzeniem, czy dana osoba ma predyspozycje do tego zawodu, faktyczny udział adwokatów na dorocznych spotkaniach sądowych w ramach metropolii czy na forum ogólnopolskim, gdzie mogą wzbogacić swoją wiedzę – pozwalają z biegiem czasu wskazać te osoby, które rzeczywiście z pełnym zaangażowaniem wykonują swoje zadania.

Czasopismo: Roczniki Nauk Prawnych
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: prawo kanoniczne
Walor prawny opinii zespołu  proboszczów konsultorów w procedurze usunięcia proboszcza

Zgodnie z procedurą kodeksową usunięcia proboszcza wymagane jest zasięgnięcie opinii zespołu proboszczów konsultorów przez biskupa diecezjalnego. Co do obligatoryjności tegoż organu panują różne opinie. W podejmowaniu działania udział biorą tylko niektórzy członkowie tego gremium, którzy indywidualnie i samodzielnie ustosunkowują się do sprawy przedstawionej przez biskupa. Zespół proboszczów konsultorów jest organem kolektywnym. Biskup nie jest związany opinią konsultorów, jednak nie powinien postępować wbrew niej, chyba, że ma pewność co do zaistnienia przyczyny usunięcia proboszcza. Może narazić się w takim wypadku na niegodziwość czynności prawnych, a co za tym idzie, na obowiązek naprawienia szkody powstałej w wyniku wydania takiego aktu prawnego. Etap zasięgnięcia opinii dwóch proboszczów konsultorów stanowi jedną z gwarancji zachowania zasady bezstronności oraz równego traktowania strony.

Czasopismo: Roczniki Nauk Prawnych
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji, prawo kanoniczne
New space (nowa era działalności w Kosmosie) – problemy prawne i gospodarcze oraz kwestie bezpieczeństwa

New Space (nowa era działalności w Kosmosie) oznacza ewolucyjny proces od ery komercjalizacji i prywatyzacji, którą charakteryzowały kontrakty rządowe (gdzie rząd działał jako najemca i nabywca sprzętu) do ery komercyjnej, gdzie rząd i firmy prywatne nabywają usługi z sektora prywatnego. Stała komercjalizacja wymaga dostosowania istniejącego prawodawstwa do aktualnych potrzeb i wyzwań. Istnieje ponadto potrzeba wspólnego zrozumienia zasad swobody dostępu do przestrzeni kosmicznej oraz potrzeba jej globalnego rozwoju.


Obowiązki nałożone w art. VI układu kosmicznego (OST) z 1967 r., dotyczące autoryzacji i stałego nadzoru, są w gestii państw. Kwestia związana z jurysdykcją staje się dotkliwa dla podmiotów prywatnych, kiedy ta wolność zostaje transponowana na poziom narodowy i prywatny. Koncepcja odpowiedzialności za działalność niezgodną z zasadami prawa międzynarodowego, w tym działalność podmiotów prywatnych, i odpowiedzialność państwa za szkody wyrządzone przez obiekty kosmiczne, w tym przez prywatnych operatorów, staje się najbardziej fundamentalną kwestią międzynarodowego prawa kosmicznego z perspektywy prywatyzacji działalności kosmicznej.


 Państwa są więc zmuszane do podjęcia wewnętrznych działań, do monitorowania i kontroli działalności prywatnej przedsiębiorców. Współdziałanie międzynarodowej i krajowej legislacji jest konieczne w obliczu prywatyzacji działalności kosmicznej. Państwa kontrolują prywatne przedsiębiorstwa, mają mechanizmy legislacyjne potrzebne do ustalenia reżimu licencjonowania i monitoringu oraz system sankcji.


Wyzwania gospodarcze i te związane z bezpieczeństwem, przedstawione w pracach nad działalnością kosmiczną w „nowej erze działalności w kosmosie” i z nimi związane ograniczenia i problemy pokazują, jak ważna jest pokojowa współpraca między państwami.

Czasopismo: Roczniki Nauk Prawnych
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
Czym (a może kim?) jest osoba zmarła i o konieczności prawnego uregulowania statusu prawnego osób zmarłych – propozycja regulacji de lege ferenda

Status prawny osób zmarłych nie jest uregulowany w praktycznie z żadnym z państw demokratycznych na żadnym z zamieszkałych kontynentów. W doktrynie wciąż trwają spory o to, czy zwłoki ludzkie są rzeczą, jak również o dopuszczalność zniesławienia osoby nieżyjącej. Co więcej, w obrocie prawnym nie istnieje prawna definicja osoby zmarłej, a jedynie zwłok ludzkich oraz szczątków ludzkich. W polskiej ustawie karnej kryminalizowane jest znieważenie zwłok, prochów, grobu lub innego miejsca spoczynku zmarłego, jak również ich ograbienie, jednak niedopuszczalne jest karalne pomówienie (zniesławienie) osoby zmarłej, co jednak nie wynika z wykładni językowej przepisu z art. 212 k.k., lecz przyjętej w judykaturze linii orzeczniczej opowiadającej się za wykładnią teleologiczną danej regulacji. Brak regulacji stwarza liczne problemy interpretacyjne w doktrynie, m.in. dla określenia przedmiotu ochrony przestępstwa ograbienia zwłok czy grobu. W prawie, a w szczególności w prawie karnym, niedopuszczalne jest uzasadnianie kryminalizacji pewnych zachowań tradycją czy powszechnym ich potępieniem bez legislacyjnego dookreślenia elementów struktury przestępstwa. Dlatego potrzebę uregulowania statusu prawnego osób zmarłych przyjąć należy za konieczną przy obecnym stanie prawnym. Artykuł ma charakter interdyscyplinarny z pogranicza filozofii i prawa. Składa się on z trzech części. W pierwszej podane analizie zostały koncepcje pojmowania osoby zmarłej. Druga część stanowi przegląd literatury traktujący o możliwości przypisania praw (podmiotowych) osobom zmarłym. Ostatni fragment artykułu to propozycja autora de lege ferenda odnośnie do sposobu uregulowania sytuacji prawnej osoby zmarłej w polskim systemie prawa.

Czasopismo: Roczniki Nauk Prawnych
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
Zezwolenie sądu opiekuńczego na udzielenie małoletniemu świadczenia zdrowotnego

Warunkiem udzielenia świadczenia zdrowotnego jest zgoda pacjenta. Podstawą jej udzielenia jest rzetelna informacja przekazana przez lekarza w sposób zrozumiały dla odbiorcy. W oparciu na przekazanych informacjach pacjent samodzielnie podejmuje decyzję o skorzystaniu ze świadczenia zdrowotnego albo odmawia skorzystania z takiej możliwości. Nie dotyczy to małoletnich, za których decyzję w tym zakresie podejmują rodzice albo inne podmioty sprawujące nad nim pieczę. W przypadku niewyrażenia zgody na udzielenie świadczenia zdrowotnego, pomimo istnienia wskazań lekarskich albo w przypadku konfliktu stanowisk podmiotów uprawnionych do jej wyrażenia, inicjatywę przejmuje sąd opiekuńczy.

Czasopismo: Roczniki Nauk Prawnych
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
Dopuszczenie dowodu z opinii innego biegłego  w polskim postępowaniu cywilnym i karnym. Podobieństwa i różnice

Artykuł dotyczy problematyki dopuszczenia dowodu z opinii innego biegłego w świetle kodeksu postępowania cywilnego i kodeksu postępowania karnego. W postępowaniu cywilnym nie określono przesłanek zasięgnięcia opinii innego biegłego, podczas gdy w postępowaniu karnym wyraźnie określono, kiedy dopuszczalne jest podjęcie takiej decyzji. Mimo tego, w orzecznictwie Sądu Najwyższego zasadnie przyjęto, że sąd w postępowaniu cywilnym nie ma dowolności w powoływaniu kolejnych biegłych, a u podstaw takiej decyzji leżeć powinny racjonalne argumenty, takie jak np.: niejasność, niezupełność czy sprzeczności występujące w opiniach. Zarówno na gruncie kodeksu postępowania cywilnego, jak i na gruncie kodeksu postępowania karnego, nie ulega wątpliwości, że dopuszczenie dowodu z opinii innego biegłego nie jest dopuszczalne tylko i wyłącznie dlatego, że opinia nie przekonuje strony czy też jest dla niej niekorzystna. Dopuszczenie dowodu z opinii kolejnego biegłego jest w takim przypadku niedopuszczalne, nie znajduje bowiem żadnej podstawy normatywnej. Zdaniem Autora, przepisy proceduralne w jednakowy sposób powinny regulować kwestię dopuszczenia dowodu z opinii innego biegłego, nie ma bowiem żadnego uzasadnienia, aby inne rozwiązania obowiązywały w postępowaniu cywilnym, a inne w postępowaniu karnym. Z przepisów powinno w sposób jednoznaczny wynikać, kiedy możliwe jest dopuszczenie dowodu z opinii innego biegłego, tj. jakie są przesłanki podjęcia takiej decyzji, jak również w jakim następuje to trybie. W tej materii rozwiązanie przyjęte w kodeksie postępowania karnego jest bardziej precyzyjne, zaś przepisy kodeksu postępowania cywilnego mają charakter zbyt ogólny.

Czasopismo: Roczniki Nauk Prawnych
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
Sankcje ustanawiane przez Radę Bezpieczeństwa ONZ a państwa nieczłonkowskie ONZ

Celem niniejszego artykułu jest zbadanie, czy sankcje ustanawiane przez Radę Bezpieczeństwa ONZ (RB ONZ) wiążą nie tylko państwa członkowskie ONZ, ale również państwa, które nie są członkami Organizacji. Artykuł opiera się na tezie, że w Karcie NZ (KNZ) nie ma podstaw prawnych, które pozwalałyby RB ONZ na uchwalanie sankcji wobec państw nieczłonkowskich, jak również sankcje przyjmowane przez Radę nie są prawnie wiążące dla państw pozostających poza Organizacją. Udowodnienie tej tezy wymagać będzie w pierwszej kolejności krótkiego scharakteryzowania mechanizmu sankcji na gruncie Rozdziału VII KNZ. W drugiej kolejności zostanie przeanalizowana treść i znaczenie art. 2 ust. 6 KNZ. Po trzecie, zostaną omówione argumenty wskazywane w doktrynie i praktyce prawa międzynarodowego, przemawiające za związaniem państw nieczłonkowskich sankcjami RB ONZ. W końcu zostaną przedstawione przykłady relacji między państwami nieczłonkowskimi a Organizacją w zakresie realizacji sankcji ustanawianych przez RB ONZ.

Czasopismo: Roczniki Nauk Prawnych
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
Kształtowanie się linii orzeczniczych w zakresie opodatkowania VAT sprzedaży przez rolników działek pod zabudowę

Celem artykułu jest dokonanie przeglądu orzecznictwa dotyczącego jednej z najbardziej kontrowersyjnych kwestii, z jaką w ostatniej dekadzie przyszło się mierzyć właścicielom gospodarstw rolnych, tj. opodatkowania VAT sprzedaży nieruchomości pod zabudowę, które uprzednio były przeznaczone do użytkowania rolniczego. W pierwszej części opracowania przedstawiono linie orzecznicze, jakie ukształtowały się w polskiej judykaturze przed wydaniem przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej orzeczenia w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10. W drugiej części podjęto próbę ukazania wpływu rzeczonego orzeczenia na rozstrzygnięcia sądów krajowych. W trzeciej części przedstawiono zmiany w definicji legalnej działalności gospodarczej oraz wskazano linie orzecznicze, które ukształtowały się w okresie po wejściu w życie nowych regulacji. Opracowanie zostało przygotowane w ramach projektu badawczego finansowanego przez Narodowe Centrum Nauki: Nowy model opodatkowania rolnictwa w Polsce (nr wniosku 2013/09/B/HS5/04503, kierownik grantu dr hab. Paweł Smoleń, prof. KUL).

Czasopismo: Roczniki Nauk Prawnych
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
Duszpasterskie zadania powierzone parafiom zakonnym przez bydgoskiego biskupa diecezjalnego

Przedmiotem artykułu jest przedstawienie duszpasterskich zadań powierzonych parafiom zakonnym przez bydgoskiego biskupa diecezjalnego. Przybliżono historyczną ocenę koncepcji, organizacji i rozwój życia zakonnego. Wskazano, że rady ewangeliczne będące darem od Boga, stały się miarą życia ludzi, którzy chcieli naśladować Chrystusa. Pokazano, że forma życia tych osób zmieniała się na przestrzeni wieków. Podkreślono rolę parafii jako szczególnej formy obecności Kościoła w świecie. Przedstawiono ogólny i teoretyczny problem dotyczący powierzania parafii instytutowi zakonnemu i zadań z tym związanych. Przybliżono zadania proboszcza zakonnego oraz uwidoczniono istotną różnicę pomiędzy proboszczem diecezjalnym a proboszczem biskupim. Analizie poddane zostały parafie zakonne w diecezji bydgoskiej i ich swoiste zadania. Zwrócono uwagę na rolę zakonów w pracy duszpasterskiej. W całości rozważań zaznaczono fakt, że biskup diecezji bydgoskiej Jan Tyrawa nie dokonał prawnego powierzenia parafii żadnemu zakonowi. Współczesność zaś wymaga większej kooperacji zakonów z biskupami miejsca i wspólną realizację określonych zadań.

Czasopismo: Roczniki Nauk Prawnych
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: prawo kanoniczne