rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Czynniki ryzyka i wskaźniki zapalne w nieszczelności zespolenia po całkowitym wycięciu mezorektum z wyłonieniem stomii

Cel: Celem badania jest analiza czynników związanych z nieszczelnością zespolenia (NZ) po niskiej resekcji przedniej i całkowitym wycięciu mezorektum (LAR-TME) oraz określenie przydatności wczesnego pomiaru białek C-reaktywnych (CRP) i prokalcytoniny (PCT). Materiał i metody: Przeanalizowano przypadki 100 pacjentów w latach 2013–2016 poddanych LAR-TME z proksymalną stomią odprowadzającą. Pooperacyjne poziomy CRP i PCT mierzono w 3. i 6. dniu po zabiegu. Wyniki: Wystąpiło 11 klinicznych przypadków nieszczelności o negatywnym wpływie na jednoczynnikową analizę NZ u mężczyzn, z większymi i zwężonymi guzami, śródoperacyjną utratą krwi >200 ml, koniecznością okołooperacyjnej transfuzji krwi, niedokrwistością pooperacyjną i czasem zabiegu przekraczającym 180 minut. Po analizie wieloczynnikowej jedynie transfuzja krwi w okresie okołooperacyjnym była niezależnym czynnikiem ryzyka NZ. Zarejestrowane CRP było wyższe u pacjentów z NZ w porównaniu z przypadkami innymi niż AL w 3. dobie po operacji (odpowiednio 152,4 mg/L w porównaniu do 93 mg/L, p <0,0001) i 6. dobie po operacji (130,5 mg/L w porównaniu z 68,2 mg)/L; p <0,0001). Poziomy PCT również znacząco różniły się pomiędzy przypadkami AL i nie-AL w 3. dobie pooperacyjnej (odpowiednio: 0,5 ng/ml w porównaniu z 0,2 ng/ml; p <0,0001) i 6. dnia po operacji (1,16 ng/ml w porównaniu z 0,1 ng/ml, odpowiednio: p <0,0001). Zarówno CRP, jak i PCT wykazały wysokie wartości predykcyjne ujemne (NPV) w diagnozowaniu NZ w oba dni po operacji. Wniosek: Wysoki poziom NPV pomiarów CRP i PCT w diagnostyce nieszczelności zespolenia po przeprowadzeniu niskiej proktektomii odtwórczej może stanowić pomoc w podjęciu decyzji o wczesnym wypisaniu ze szpitala.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Nauczanie chirurgii na Uniwersytecie Ottona von Guericke w Magdeburgu - podstawowy opis koncepcyjny

Nauczanie chirurgii jako jednej z klasycznych, rozległych dyscyplin klinicznych oraz głównych dziedzin obok medycyny chorób wewnętrznych powinno otrzymywać należytą uwagę w kontekście możliwości uzyskania wysokiego wyniku końcowego na zakończenie studiów medycznych. Chirurgia jest nie tylko przedmiotem wielu wykładów, lecz także stanowi również jedną trzecią (cztery miesiące) obowiązkowego stażu (rok praktyczny – w języku niemieckim Praktisches Jahr) na koniec studiów medycznych. Dlatego też nauczanie medyczne studentów powinno zawsze stanowić część rzetelnych i stałych prób optymalizacji programu nauczania i treści jako elementu przewodnich działań, które koncentrują się na znacznej poprawie studiów medycznych. Co więcej, klasyczny i tradycyjnie ustanowiony format nauczania, tj. wykład (ustny), wymaga dalszego rozwoju i racjonalnego uzupełnienia poprzez liczne formy nauczania interakcyjnego, zorientowanego na praktykę, metody przekazywania wiedzy i egzaminowania (obligatoryjne lub fakultatywne seminaria/kursy, szkolenia w małych grupach uczniów, nauczanie przy łóżku pacjenta, indywidualne ćwiczenia praktyczne w ramach SkillsLab, grupy młodych badaczy, projekty badawcze w toku nauczania, publikacje naukowe na wszelkie tematy i cenne doświadczenia związane z nauczaniem, w których mogą uczestniczyć studenci, metoda „Nauczaj nauczyciela”, projekty itp.). Chociaż zainicjowanych zostało wiele nowatorskich koncepcji i dokonano znacznych postępów, istnieje ciągła potrzeba dalszej poprawy. W prezentowanym ogólnym zarysie specyficznym dla indywidualnych uczelni, mającym charakter reprezentacyjny, obecna złożona koncepcja nauczania chirurgicznego, która w ostatnich latach podlegała nieustannej optymalizacji na Uniwersytecie Ottona von Guerickego w Magdeburgu ze Szpitalem Uniwersyteckim (Niemcy), opisana jest jako dokument naukowy i systematyzujący, a także jako manuskrypt związany z ciągłym przygotowywaniem instytucjonalnego „Podręcznika nauczania” na temat rozwijania wiedzy o chirurgii i szkolenia studentów medycyny. Na koniec temat powinien stanowić podstawę do publicznej dyskusji, która, miejmy nadzieję, może doprowadzić do dalszych reform strukturalnych nauczania (chirurgii) w najbliższej przyszłości.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Leczenie chirurgiczne guzów neuroendokrynnych jelita grubego w lokalizacji pozawyrostkowej

Wstęp: Guzy neuroendokrynne jelita grubego w lokalizacji pozawyrostkowej stanowią rzadkie nowotwory przewodu pokarmowego o zróżnicowanym charakterze biologicznym. Materiał i metody: Grupę badaną stanowiło 15 chorych leczonych chirurgicznie z powodu guza neuroendokrynnego okrężnicy lub odbytnicy (M/K = 3:12, średnia wieku: 62,9 lat). Zróżnicowany guz neuroendokrynny (NET G1-G2) rozpoznano u 5 chorych, a raka neuroendokrynnego stwierdzono u 10 chorych. Przeprowadzono retrospektywną analizę cech kliniczno-patologicznych i wyników leczenia chirurgicznego. Wyniki: Mediana wieku chorych ze zróżnicowanym NET była znamiennie niższa niż mediana wieku chorych z rakiem neuroendokrynnym (53 lata vs 68 lat; p = 0,03). Guzy NET G1-G2 były znamiennie mniejsze niż raki neuroendokrynne (4 cm vs 6,4 cm; p = 0,02). Nie było różnic między grupami pod względem umiejscowienia guza, miejscowego naciekania, częstości przerzutów do węzłów chłonnych i przerzutów odległych. U wszystkich chorych wykonano częściową resekcję jelita grubego. Resekcja była doszczętna onkologicznie u trzech z pięciu chorych w grupie z NET G1-G2 i u pięciu z 10 chorych w grupie z NEC (p = 1,0). Ogólne przeżycie było znamiennie wyższe w grupie NET G1-G2 w porównaniu z chorymi z rakiem neuroendokrynnym (p = 0,005). Mediana przeżycia chorych z rakiem neuroendokrynnym wyniosła tylko 4,8 miesięcy, podczas gdy mediana przeżycia u chorych z guzami NET G1-G2 nie została osiągnięta w okresie obserwacji o medianie 69 miesięcy. Trzyletnie przeżycie w grupie chorych z NET G1-G2 wynosiło 100% , w grupie z NEC tylko 27%. Wnioski: Zróżnicowane guzy neuroendokrynne i rak neuroendokrynny jelita grubego cechują się porównywalną skłonnością do rozsiewu, ale różnym znaczeniem prognostycznym przerzutów.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Desmoid krezki jelita cienkiego u chorej po proktokolektomii odtwórczej z powodu z rodzinnej polipowatości jelita grubego – opis przypadku

Desmoid (desmoid tumor) to cytologicznie łagodny nowotwór włóknisty pochodzący ze struktur mięśniowo-ścięgnistych całego ciała [1]. Termin „desmoid”, wprowadzony po raz pierwszy przez Mullera w 1838 roku, pochodzi od greckiego słowa desmos, co oznacza ścięgnisty [2]. Etiopatogeneza desmoidu nie jest do końca poznana, większość doniesień i publikacji dotyczących jego leczenia oparta jest na pojedynczych opisach przypadków. Rokowanie jest dobre, a wyleczenie uzyskuję się głównie poprzez chirurgiczne wycięcie zmiany. Celem pracy jest przedstawienie przypadku 33-letniej chorej z rozpoznaną rodzinną polipowatością jelita grubego, u której stwierdzono występowanie desmoidu krezki jelita cienkiego.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Charakterystyka rozkładów poszczególnych typów rozszczepów wargi i podniebienia wśród dzieci łódzkich w latach 1981-2015

Wprowadzenie: Rozszczepy wargi i/lub podniebienia są najczęstszą wadą wrodzoną w obrębie twarzy. Obraz kliniczny tych zaburzeń jest bardzo różnorodny. Rozszczep może obejmować samą wargę, wargę i wyrostek zębodołowy, dotyczyć samego podniebienia lub obejmować wszystkie te struktury. Cel: Celem pracy było scharakteryzowanie – w materiale własnym, wśród dzieci urodzonych w Łodzi w latach 1981–2015 – poszczególnych postaci rozszczepów oraz ich rozkładów zależnych od płci i strony ciała objętej wadą,. Materiał i metody: Badaniem objęto grupę 434 pacjentów z rozszczepem wargi i/lub podniebienia (218 chłopców oraz 216 dziewczynek) w wieku od 4 tygodni do 18 lat, które urodziły się w Łodzi w latach 1981–2015. Wyniki: W analizowanym materiale największą grupę stanowiły izolowane rozszczepy podniebienia (181 pacjentów; 41,7%), następnie rozszczepy wargi i podniebienia (156 chorych; 36%), a najmniejszą – rozszczepy samej wargi (97 dzieci; 22,3%). Szczegółowa analiza typów tej wady pokazuje, że izolowane rozszczepy podniebienia są zdecydowanie częstsze u płci żeńskiej niż męskiej (112 vs 69), podczas gdy rozszczepy wargi i podniebienia odwrotnie (96 chłopców vs 60 dziewczynek. Wady lewostronne są częstsze niż prawostronne. Wnioski: Na przestrzeni 35 lat wśród dzieci urodzonych w Łodzi najczęściej obserwowane były izolowane rozszczepy podniebienia, następnie wady wargi i podniebienia, a najrzadsze rozszczepy samej wargi. Rozszczepy podniebienia występują częściej u dziewczynek, natomiast wargi i podniebienia u chłopców. W przypadku zaburzeń jednostronnych wady lewostronne są dwukrotnie częstsze niż prawostronne.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Historia przeszczepiania wątroby w Polsce

Prace doświadczalne dotyczące przeszczepiania wątroby jako pierwszy w Polsce podjął Waldemar Olszewski wraz z zespołem. Miało to miejsce w 1972 roku. Dopiero 15 lat później, w 1987 roku, Stanisław Zieliński w Szczecinie i Marian Pardela w Katowicach podjęli próby przeszczepiania wątroby u ludzi. W 1989 roku próbę takiego zabiegu wykonali Jacek Pawlak i Marek Krawczyk w Warszawie. Pierwsze udane przeszczepienie wątroby w Polsce wykonał w 1990 roku Piotr Kaliciński w CZD w Warszawie. Przeszczepiania wątroby na początku lat 90. XX w. podjęli się także Jerzy Polański w Warszawie oraz Piotr Szyber we Wrocławiu. W następnych latach transplantacje wątroby wiążą się z trzema ośrodkami w Szczecinie oraz nazwiskami: Romana Kostyrki, Macieja Wójcickiego i Samira Zeaira. W Warszawie, w 1994 roku, Jacek Pawlak, Bogdan Michałowicz i Krzysztof Zieniewicz z dobrym wynikiem wykonali kolejną transplantację wątroby. Program ten zaczął bardzo dobrze się rozwijać i rozwija się nadal. W 2000 roku Wojciech Rowiński i Marek Pacholczyk utworzyli kolejny ośrodek transplantacji wątroby w Warszawie, a w 2005 roku Lech Cierpka i Robert Król – w Katowicach. W kolejnych latach przeszczepienia wątroby inicjowali: Maciej Słupski w Bydgoszczy (2017) i Zbigniew Śledziński w Gdańsku (2018). W rozwijających się ośrodkach transplantacyjnych wątroby szczególnie wiele zaangażowania włożyli: Paweł Nyckowski, Jacek Pawlak, Krzysztof Zieniewicz, Waldemar Patkowski, Tadeusz Wróblewski, Rafał Paluszkiewicz, Marek Pacholczyk, Andrzej Chmura, Maciej Kosieradzki i Marek Krawczyk – wszyscy zatrudnieni w Warszawskim Uniwersytecie Medycznym. We Wrocławiu bardzo aktywnymi w przeszczepianiu wątroby byli Dariusz Patrzałek i Paweł Chudoba. W 1996 roku powołano do życia Centrum Organizacyjno-Koordynacyjne ds. Transplantacji „Poltransplant”. Kierowane było ono kolejno przez Janusza Wałaszewskiego, Romana Danielewicza i Artura Kamińskiego. W 1999 roku Piotr Kaliciński i Marek Krawczyk rozpoczęli program pobierania fragmentów wątrób od żywych dawców i ich przeszczepiania. Do końca 2016 roku wykonano w Polsce 4186 przeszczepień wątroby oraz 314 transplantacji wątroby od dawców żywych. Obecnie aktywnymi ośrodkami są trzy jednostki z Warszawy: Klinika Chirurgii Dziecięcej i Transplantacji Narządów Instytutu „Pomnik Centrum Zdrowia Dziecka”, Klinika Chirurgii Ogólnej, Transplantacyjnej i Wątroby WUM oraz Klinika Chirurgii Ogólnej i Transplantacyjnej WUM. Poza tym aktywnymi ośrodkami są: Oddział Chirurgii Ogólnej i Transplantacyjnej Wojewódzkiego Szpitala Zespolonego w Szczecinie, Klinika Chirurgii Ogólnej, Naczyniowej i Transplantacyjnej SUM w Katowicach, Klinika Chirurgii Naczyniowej, Ogólnej i Transplantacyjnej we Wrocławiu. Programy transplantacji wątroby rozpoczęła także Klinika Chirurgii Wątroby i Chirurgii Ogólnej w Bydgoszczy oraz Klinika Chirurgii Ogólnej, Endokrynologicznej i Transplantacyjnej GUM w Gdańsku.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Czy badanie ultrasonograficzne jest przydatnym narzędziem do rozpoznawania ostrego zapalenia wyrostka robaczkowego?

Wstęp: Ostre zapalenie wyrostka robaczkowego jest najczęstszą ostrą chorobą jamy brzusznej. Mimo postępu diagnostyki u około 20% chorych w badaniu histopatologicznym nie stwierdza się zmian zapalnych w wyrostku robaczkowym. Celem pracy jest określenie przydatności USG w rozpoznaniu ostrego zapalenia wyrostka robaczkowego. Materiał i metody: Analiza retrospektywna 326 przypadków chorych operowanych z podejrzeniem ostrego zapalenia wyrostka robaczkowego, u których wykonano USG. O ostatecznym rozpoznaniu decydował wynik histopatologiczny. Przyjęto dwa warianty dodatniego badania USG: w wariancie pierwszym – za dodatni wynik USG uznano uwidoczniony zmieniony zapalnie wyrostek robaczkowy, w wariancie drugim – za dodatni wynik USG uznano uwidoczniony zapalnie wyrostek robaczkowy lub jeden z objawów sugerujących zapalenie wyrostka, tj. płyn w prawym dole biodrowym, poszerzone węzły krezki, poszerzone lub pogrubiałe pętle jelit w prawym dole biodrowym. Następnie obliczono i porównano czułość, swoistość, wartość predykcyjną dodatnią (PPV) i ujemną (NPV) dla obu wariantów wyników USG. Wyniki: U 83,74% chorych w badaniu histopatologicznym stwierdzono zmieniony zapalnie wyrostek robaczkowy. W 39,53% badaniach USG uwidoczniono zmieniony zapalnie wyrostek robaczkowy. W 65,95% uwidoczniono zmiany sugerujące proces zapalny w prawym dole biodrowym. W pierwszym wariancie badania czułość, swoistość, PPV oraz NPV wyniosły odpowiednio 47,99%, 79,25%, 92,25% i 22,83%. W drugim wariancie – odpowiednio 67,77%, 43,40%, 86,05% i 20,72%. W wariancie drugim uzyskano istotny wzrost czułości (p <0,001) przy jednoczesnym obniżeniu swoistości (p <0,001). Wnioski: Ograniczona czułość i swoistość badania USG nie pozwala jednoznacznie potwierdzić rozpoznania ostrego zapalenia wyrostka robaczkowego. Ujemny wynik badania przy typowych dolegliwościach nie powinien opóźnić prawidłowego rozpoznania oraz wdrożenia wczesnego leczenia operacyjnego.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Rzadka przyczyna przepukliny pachwinowej: torbiel więzadła obłego

Torbiel mezotelialna więzadła obłego to rzadka przyczyna przepukliny pachwinowej. Zwykle jest rozpoznawana podczas zabiegów operacyjnych, które podejmowane są ze względu z wstępną diagnozę przepukliny pachwinowej. W badaniu staramy się przedstawić przypadki dwóch pacjentek, które lekarzom naszej kliniki zgłosiły występowanie zgrubienia w okolicy pachwinowej, i u których za pomocą ultrasonografii, obrazów rezonansu magnetycznego i obrazów tych pozyskanych w trakcie zabiegu, zdiagnozowano torbiel więzadła obłego.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Badania przegrody zawierającej materiał biopcm, poddanej zmiennym obciążeniom cieplnym

Na podstawie analizy przeprowadzonych badań zaproponowano rozwiązanie polegające na jednoczesnym zastosowaniu dwóch różnych materiałów fazowo zmiennych w jednej przegrodzie oraz wyznaczono warunki konieczne do efektywnego wykorzystania materiałów zawierających PCM użytych w połączeniu z matami. Wyniki pomiarów stanowią również podstawę do wyznaczenia rzeczywistych charakterystyk termicznych przegrody zawierającej materiał fazowo zmienny, co pozwoli na stworzenie narzędzia projektowego do doboru odpowiedniej powierzchni materiałów zawierających PCM w stosunku do obciążenia termicznego budynku.

Czasopismo: Fizyka Budowli w Teorii i Praktyce
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Komfort wizualny w wybranych układach urbanistycznych

W pracy przedstawiono wyniki analiz symulacyjnych parametrów komfortu wizualnego takich jak natężenie promieniowania i luminancja. Symulacje przeprowadzono dla dwóch typowych dni: 22-go czerwca oraz 22-go grudnia dla różnego typu zabudowy ulicowej. W analizach uwzględniono nie tylko wpływ kształtu zabudowy, ale także wpływ barwy elewacji przeciwległej. Badania przeprowadzono dla różnych orientacji ulicy oraz różnych typów nieboskłonów.

Czasopismo: Fizyka Budowli w Teorii i Praktyce
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Szczelność obudowy a ochrona cieplna budynku

W niniejszym artykule przedstawiono zagadnienie wpływu szczelności obudowy na stan ochrony cieplnej wybranych budynków. Przeprowadzone badania dotyczące jakości cieplnej budynków mieszkalnych i użyteczności publicznej wskazują na znaczny wpływ niekontrolowanej infiltracji powietrza na zużycie ciepła do ogrzewania.

Czasopismo: Fizyka Budowli w Teorii i Praktyce
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Metodyka badania parametrów środowiskowych w otoczeniu pracowników na rusztowaniu

Zmieniające się parametry klimatyczne oddziałują niekorzystnie na osoby pracujące na rusztowaniu, mogąc zwiększać ryzyko wystąpienia sytuacji niebezpiecznych. Celowe jest pokazanie, na jakie zmiany narażony jest pracownik. W pracy zaprezentowano przykładowe wyniki badań środowiskowych, jakie otrzymano dla trzech rusztowań zlokalizowanych w Łodzi: temperatury powietrza, wilgotności względnej oraz ciśnienia atmosferycznego. W artykule przedstawiono również opis badań rusztowań budowlanych oraz metodykę badań parametrów środowiskowych w otoczeniu pracowników na rusztowaniu. Wyniki analiz wykazały, że zaproponowana metodyka badań gwarantuje otrzymanie wyników przydatnych w analizie środowiska pracy na rusztowaniu.

Czasopismo: Fizyka Budowli w Teorii i Praktyce
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Ból w klatce piersiowej u pacjentów z rakiem płuca a poziom lęku w okresie okołooperacyjnym

Wstęp: Ból w klatce piersiowej jest jednym z objawów raka płuca. Prowadzi on zwykle do pogorszenia funkcjonowania pacjentów w sferze somatycznej i psychicznej. Cel: Ustalenie, czy obecność bólu w klatce piersiowej oddziałuje na poziom lęku okołooperacyjnego u chorych z rakiem płuca? Czy pogorszone funkcjonowanie codzienne z powodu tego objawu wykazuje zależność z poziomem lęku okołooperacyjnego? Czy istnieje związek między płcią osób badanych a poziomem lęku okołooperacyjnego związanego z bólem? Co jest przyczyną lęku okołooperacyjnego w tej grupie pacjentów? Metodologia: Badaniem objęto 150 pacjentów z rakiem płuca przed planowanym zabiegiem operacyjnym. Narzędziem badawczym była autorska ankieta do oceny poziomu lęku okołooperacyjnego u pacjentów z rakiem płuca. Wyniki: Ból w klatce piersiowej występował u 63 (42%) pacjentów, natomiast u 87 (58,0%) objawu tego nie stwierdzono. Obecność lęku okołooperacyjnego deklarowało 50 (33,3%) badanych odczuwających ból w klatce piersiowej i 35 (23,3%) osób bez objawu. U pacjentów z rakiem płuca zależność między bólem w klatce piersiowej a poziomem lęku okołooperacyjnego wynosiła (Z = -4.67; p< .001). Zależność między utrudnionym funkcjonowaniem codziennym z powodu bólu a lękiem okołooperacyjnym miała wartość (Z = -4.72; p< .001). Zależność między płcią a lękiem okołooperacyjnym związanym z bólem wynosiła (Z= - 3,24; p= 001). Przyczyną lęku okołooperacyjnego były: ból (37,3%), duszność (24,0%), niesprawność ruchowa (16,0%), zaburzenia łaknienia (12,0%), zaburzenia snu (9,3%), nic (1,3%). Wnioski: Pacjenci z bólem w klatce piersiowej wykazywali istotnie wyższy poziom lęku okołooperacyjnego, niż chorzy bez tego objawu, a także wyższy poziom lęku z powodu pogorszonego funkcjonowania codziennego wywołanego dolegliwościami. Kobiety charakteryzowały się wyższym poziomem lęku związanego z bólem niż mężczyźni w okresie okołooperacyjnym. Pacjenci z rakiem płuca najbardziej obawiali się bólu w związku z zabiegiem operacyjnym.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Przedruk polskiego tłumaczenia artykułu z czasopisma Annals of Surgery za zgodą redaktora naczelnego: Annals of Surgery: Vol. 266, Nr 5, November 2017; 703 - 705: Czy współczesny chirurg jest jeszcze mistrzem, czy jest zależny tylko od postępu technologicznego?

Początki mojego kształcenia chirurgicznego przypadły na lata, kiedy Polska należąc do bloku komunistycznego była izolowana od kontaktów ze światem, mówimy dzisiaj, że znajdowała się za żelazną kurtyną. Dotyczyło to całego naszego życia, w tym także medycyny. Kiedy po 40 latach pracy, patrzę na swoją drogę zawodową zastanawiam się, czy osiągnięcie biegłości w chirurgii zawdzięczam mojemu doświadczeniu i umiejętnościom manualnym, czy także mnie, ale nie tylko mnie, pomógł postęp technologiczny. Moimi mistrzami i nauczycielami byli dwaj wielcy chirurdzy polscy – pierwszy mój nauczyciel to prof. Zdzisław Łapiński. Manualny geniusz i niezwykły strateg operacyjny. Miał jedną wadę, ale kto ich nie ma. W 1975 r. obroniłem pracę doktorską. W 1977 r. zostałem konsultantem w dziedzinie chirurgii. Wiedziałem, że dla dalszego kształcenia powinienem pojechać na stypendium postdoca do jakiegoś ośrodka za granicą. Prof. Z. Łapiński uważał, że od niego nauczę się całej chirurgii. Nie posłuchałem szefa i przy jego cichym przyzwoleniu w 1978 r. znalazłem się w ramach Stypendium Humboldta w Heidelbergu, a Kliniką w tym ośrodku kierował nie byle kto, bo sam prof. Fritz Linder (1). W jego Experimentale Chirurgie Abteilung zacząłem swoje badania do tez habilitacyjnych.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Endoskopowa gastroplastyka rękawowa – doświadczenia z pierwszych zabiegów wykonanych w Polsce

Wstęp: Otyłość staje się coraz istotniejszym problemem z zakresu zdrowia społecznego. Za najbardziej skuteczne metody leczenia otyłości uważa się operacje bariatryczne. Wiążą się one jednakże z ryzykiem istotnych powikłań i są kosztowne. Istnieje potrzeba szukania lepszych rozwiązań w zakresie chirurgii bariatrycznej. Jedną z nowych, obiecujących metod jest endoskopowa gastroplastyka rękawowa (endoscopic sleeve gastroplasty, ESG), która charakteryzuje się podobną skutecznością co inne zabiegi bariatryczne, jest jednak znaczenie mniej inwazyjna. Materiały i metody: Ośmioro pacjentów z otyłością poddanych zostało endoskopowej gastroplastyce rękawowej. W znieczuleniu ogólnym endoskop wprowadzono do żołądka, gdzie założono serie 4-5 ciągłych szwów (od części odźwiernikowej żołądka rozpoczynając, do okolicy podwpustowej). Każdy szew po założeniu został zaciągnięty, co spowodowało zmniejszenie światła żołądka w podobnym zakresie jak w przypadku laparoskopowej gastrektomii rękawowej. Wyniki: Zabiegi przebiegły bez istotnych powikłań okołooperacyjnych, jedynym powikłaniem było niewielkie, niewymagające interwencji chirurgicznej krwawienie u jednego z pacjentów. Po operacji pacjenci notowali wyraźny spadek masy ciała, średnio 8,6%, 15,4% i 19,6% po odpowiednio 1, 2 i 3 miesiącach. Wnioski: Endoskopowa gastroplastyka rękawowa jest obiecującą metodą leczenia otyłości ze względu na małą inwazyjność i dobrą skuteczność w obniżaniu masy ciała. Zabieg wymaga odpowiedniego sprzętu, sposób wykonania gwarantuje zmniejszenie pojemności żołądka odpowiadające resekcji rękawowej, a wstępne wyniki potwierdzają podobną skuteczność zabiegu w redukcji masy ciała. Dyskusja: W porównaniu z laparoskopową gastrektomią rękawową endoskopowa gastroplastyka rękawowa charakteryzuje się wyraźnie mniejszą inwazyjnością, krótszym czasem zabiegu i hospitalizacji. Dane z innych ośrodków pokazują średnio nieco mniejszą dynamikę spadku całkowitej masy ciała, ale rezultaty te wymagają potwierdzenia w dłuższej obserwacji.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne