rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Praca socjalna z człowiekiem starym. Wybrane konteksty

Przedmiotem podjętych analiz są zmiany zachodzące w polskiej senioralnej polityce społecznej. Trendy demograficzne generują nowe obszary potrzeb. Zmieniona ustawa o pomocy społecznej wyznacza nową jakość zaspokajania potrzeb osób starszych. W artykule odniesiono się do kierunków i obszarów polityki społecznej. Skoncentrowano się na charakterystyce metod pracy socjalnej jako narzędzi wsparcia osób w podeszłym i zaawansowanym wieku: seniorów w pełni samodzielnych i z utraconą samodzielnością funkcjonalną.

Czasopismo: Horyzonty Wychowania
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne
Starość jako wartość i fenomen pedagogiczny

Starość ma niejedno oblicze. Różne dyscypliny naukowe definiują ją na różne sposoby. Niemniej jest ona powiązana z określonym etapem życia i osobistym doświadczaniem jej przez konkretnego człowieka. Żadna z form starzenia się nie może wykluczać człowieka ze społeczności. Każdy stary człowiek ma pełne prawo do zachowania godności i okazywania mu szacunku, a jeśli zachodzi konieczność, do wsparcia i opieki. Wraz z kolejnymi latami życia przestrzeń życiowa i społeczna seniorów zawęża się. Narasta w nich poczucie samotności i osamotnienia. Okres starości nie wyklucza automatycznie ze świadomości seniorów poczucia własnej podmiotowości i tożsamości. Przeprowadzanie„bilansu życia” w okresie starości pozwala, chociaż niekoniecznie prowadzić musi do wnikliwej oceny moralnej swojej osoby. Rzetelny bilans życia polega na indywidualnym odniesieniu się do pytania stawianego samemu sobie o jego ocenę. Upowszechnianie się typu rodziny nuklearnej, w skład której wchodzą jedynie rodzice i dzieci, narastające zjawisko dysfunkcjonalności rodzin, spowodowało zmianę pozycji i roli człowieka starego w rodzinie. Pogarszające się sukcesywnie stan zdrowia i kondycja psychiczna człowieka starego powodują, że jest on marginalizowany przez najbliższe otoczenie, często pozostawiony sam sobie. Nie zawsze rodziny są przygotowane i dojrzałe do współbycia z osobami starszymi. Wejście w wiek senioralny każdego człowieka w różny sposób wieńczy przebytą drogę, która wiodła ku wszelkim potencjalnym możliwościom i prowadziła go na szczyt indywidualnych osiągnięć życiowych. Nie jest i nie musi być ona jego kresem. Ważne jest, aby senior zdawał sobie sprawę z tego, że może być nadal potrzebny innym, powinien wykazywać otwartość i gotowość zdobywania wiedzy i pracy nad samym sobą oraz w miarę sił i możliwości świadczyć dobro na rzecz wspólnoty, do której przynależy. Gerontologia pedagogiczna staje przed zadaniem upowszechniania pewnych norm etosu starości. Do nich zapewne można zaliczyć te, które przyczyniają się do uznania wieku senioralnego jako wartościowego czasu życia...

Czasopismo: Horyzonty Wychowania
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne
Przedsiębiorczość seniorów jako komponent przedsiębiorczości inkluzywnej: wstępna synteza

Celem artykułu jest omówienie przedsiębiorczości seniorów jako domeny badawczej, uporządkowanie terminologiczne związane z tą domeną, a także ukazanie głównych wyników badan prowadzonych w tym zakresie. Przedsiębiorczość seniorów staje się jednym z ważniejszych obszarów badań w krajach rozwiniętych, zwłaszcza w obliczu starzenia się społeczeństw tych krajów. Prowadzone badania w zakresie przedsiębiorczości seniorów zajmują się osobami w wieku 50+. Dotychczasowe badania wykazały, że osoby starsze są znacznie mniej skłonne do podejmowania działalności gospodarczej, niż osoby młodsze. Artykuł jest bardzo wstępnym i syntetycznym ujęciem analizowanego problemu.

Czasopismo: Horyzonty Wychowania
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne
Progresywna proporcjonalność jako cecha systemu wyborczego

Systemy proporcjonalnego podziału mandatów między partie, na podstawie wyników wyborów, a przed wyborami między okręgi wyborcze na podstawie danych demograficznych, oceniane są zwykle ze względu na zgodność ostatecznych podziałów z kryterium proporcjonalności. W pewnych sytuacjach odejście od prostej proporcjonalności w kierunku proporcjonalności degresywnej lub progresywnej jest jednak celowe i nie powinno być traktowane w kategoriach błędu. Kwestia ta była już analizowana w odniesieniu do degresywnie proporcjonalnego podziału mandatów, przede wszystkim w kontekście podziału mandatów między delegacje narodowe w Parlamencie Europejskim. W tym artykule koncentruję się natomiast na kwestii proporcjonalności progresywnej podziału mandatów między partie i proponuję sposób mierzenia siły progresji podziału. Nową miarę stosuję do opisu systemów wyborczych w krajach europejskich, a także do oceny wpływu wielkości okręgu wyborczego oraz zastosowanej metody podziału proporcjonalnego (metoda d’Hondta lub Sainte-Laguë) na progresję podziału mandatów, a więc na to, na ile dany system przy podziale mandatów premiuje partie duże.

Czasopismo: Decyzje
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji
Percepcja i podejmowanie ryzyka u dzieci

W pracy podjęto pytanie, jak wiek wpływa na subiektywną ocenę prawdopodobieństwa oraz na podejmowanie decyzji ryzykownych. Przeprowadzono badanie na 140 osobach w wieku od 6 do 22 lat. Wyniki pokazały, że dzieci w wieku 6–10 lat nie były w stanie różnicować prawdopodobieństw. Dopiero wśród dzieci 11–13-letnich zaczyna się pojawiać rozróżnianie prawdopodobieństw, choć tylko w sytuacjach zysku. Zaobserwowano także tendencję do przeszacowywania prawdopodobieństw wygranej (w loteriach z możliwą wygraną) oraz prawdopodobieństw straty (w loteriach z możliwą stratą) zarówno przez dzieci, jak i dorosłych. Badanie wykazało również, że wiek badanych ma wpływ na podejmowanie ryzyka. Dorośli wykazują większą awersję do ryzyka w dziedzinie zysków niż strat, natomiast u dzieci tendencja jest odwrotna. W związku z tym, że najmłodsze dzieci nie rozumieją pojęcia prawdopodobieństwa, przy podejmowaniu wyborów nie są wrażliwe na zmianę prawdopodobieństwa, a co za tym idzie także na zmianę wartości oczekiwanej. Wśród dzieci najmłodszych na ryzykowne wybory nie miały wpływu ani wielkość wygranej/straty, ani prawdopodobieństwo. U dzieci 9–10-letnich znaczenie miała wyłącznie wielkość wygranej/straty. Natomiast u starszych dzieci (11–13-letnich) oraz osób dorosłych wpływ ma zarówno wielkość wygranej/straty, jak i prawdopodobieństwo, a także ich kombinacja (wartość oczekiwana).

Czasopismo: Decyzje
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne
Margines zwycięstwa kandydata i mandaty zagrożone w systemie d’Hondta-Jeffersona

Inspiracją do napisania pracy była stosunkowo duża liczba głosów nieważnych w wyborach samorządowych w Polsce w 2014 roku. Chcieliśmy odpowiedzieć na następujące pytanie: co mogłoby się stać z mandatem zdobytym w systemie d’Hondta-Jeffersona, gdyby głosy nieważne były pierwotnie głosami ważnymi? Szczególnie interesowały nas głosy „wielokrzyżykowe”, w przypadku których jeden krzyżyk mógł być postawiony przez wyborcę, a pozostałe dodane później, np. podczas liczenia głosów przez stronniczego członka komisji wyborczej. Czy liczba nieważnych głosów mogłaby teoretycznie zmienić wynik wyborów, gdyby głosy te były dodane innym komitetom jako ważne?Fundamentalne znaczenie dla oceny wpływu głosów potencjalnie unieważnionych na wynik głosowania ma margines zwycięstwa kandydata. Obliczenie marginesu zwycięstwa w przypadku jednomandatowych okręgów wyborczych jest trywialne. Natomiast w przypadku ordynacji z metodą d’Hondta-Jeffersona obliczenie marginesu zwycięstwa jest złożone i wymaga symulacji całego systemu wyborczego poprzez dodawanie głosów innym komitetom.Proponujemy metodę operacjonalizacji marginesu zwycięstwa kandydata jako najmniejszej łącznej liczby głosów potrzebnych innym komitetom do odebrania mandatu. Dla każdego mandatu wprowadzamy wskaźnik l, który jest stosunkiem marginesu zwycięstwa do liczby głosów nieważnych. Wskaźnik l  pozwala zorientować się, jak bardzo zagrożony jest mandat przez głosy wyborów samorządowych do rad powiatów przeprowadzonych w Polsce w 2014 roku, w których mandaty rozdzielane są metodą d’Hondta-Jeffersona. Prawie 17% głosów było wówczas nieważnych. Ponieważ wyjątkowo podczas tych wyborów komisje wyborcze nie miały obowiązku prawnego gromadzenia statystyk dotyczących liczby głosów wielokrzyżykowych, założyliśmy, że wszystkie głosy nieważne mogły być pierwotnie głosami ważnymi, oddanymi na dowolny komitet wyborczy. Doprowadziło nas to do konkluzji, że 47% wszystkich mandatów było zagrożonych. Zdefiniowany margines niepewności i wskaźnik l mogą mieć praktyczne zastosowanie przy rozstrzyganiu protestów wyborczych przez sądy, ponieważ dają rozeznanie o szansach na zmianę wyniku wyborów z ordynacją w oparciu o metodę d’Hondta-Jeffersona.

Czasopismo: Decyzje
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne
Promowanie przedsiębiorczości wśród studentów na przykładzie akademickich inkubatorów przedsiębiorczości

W artykule przedstawiono rolę akademickich inkubatorów przedsiębiorczości oraz dokonano krytycznej oceny ich funkcjonowania. Jako główne narzędzie badawcze zastosowano przegląd i krytykę piśmiennictwa oraz analizę dokumentów, w tym aktów prawnych oraz raportów z funkcjonowania tego typu jednostek w Polsce. Artykuł omawia funkcję akademickich inkubatorów przedsiębiorczości na tle pozostałych instytucji otoczenia biznesu. Szeroko omówiono akty i ramy prawne funkcjonowania akademickich inkubatorów przedsiębiorczości, poświęcając sporo uwagi zadaniom, jakie realizują w obszarze edukacji i promocji przedsiębiorczości. Na podstawie występujących form organizacyjno-prawnych działania akademickich preinkubatorów i inkubatorów przedsiębiorczości, zaszeregowano je w dwie grupy – inkubatory działające w sieci ogólnopolskiej Fundacji „Akademickie Inkubatory Przedsiębiorczości” (AIP) oraz inkubatory działające w strukturach uczelnianych jako ich jednostki organizacyjne lub podmioty zależne (np. spółki prawa handlowego). W artykule omówiono różnice podstaw prawnych i zasad ich powoływania i działalności. Na podstawie tak dokonanej, szczegółowej charakterystyki przedstawicieli form organizacyjnych akademickich inkubatorów wskazano mocne i słabe strony ich działalności. Artykuł uzupełniono o wyniki badań przedstawiające rzeczywiste oczekiwania przedsiębiorców względem tego typu ośrodków oraz społeczności akademickiej zrzeszonej w tego typu instytucjach.

Czasopismo: Horyzonty Wychowania
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika, nauki o zarządzaniu i jakości
Praktyczne aspekty kształcenia przedsiębiorczości w szkole wyższej

Rozważania autora referatu koncentrują się wokół praktycznego nauczania zarządzania w wyższych szkołach ekonomicznych. Studenci dobrze przygotowani do wykonywania zawodu będą  stanowili ważny czynnik wzrostu gospodarczego regionu i kraju. Referat ma charakter metodologiczno-praktyczny i został skonstruowany na schemacie teorii ugruntowanej. Zastosowana do rozważań teoretycznych metoda przez swoją elastyczność umożliwia już w trakcie badań odkrywanie korelacji między różnymi zjawiskami zachodzącymi w otoczeniu. W pierwszej części referatu podjęto próbę analizy wybranych określeń i definicji w kontekście bezrobocia wśród studentów. W drugiej natomiast przedstawiono modele upraktycznienia procesu dydaktycznego oparte na współpracy studentów z przedsiębiorstwami i samorządami. 

Czasopismo: Horyzonty Wychowania
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne, pedagogika
O autorytecie epistemicznym ławy przysięgłych i twierdzeniu Condorceta

Artykuł poświęcony jest sformułowaniu pewnego modelu podejmowania decyzji przez grupę decydentów, ugruntowującego autorytet epistemiczny tej grupy w porównaniu z pojedynczym decydentem, konkurencyjnego wobec modeli, dla których zachodzi twierdzenie Condorceta (CJT) lub jakieś jego uogólnienie. Proponowany model opiera się na spostrzeżeniu, że niektórych założeń leżących u podstaw modeli, w których działa CJT, nie tylko nie da się spełnić, ale że w ogóle nie warto ich spełniać - a nawet wręcz warto ich nie spełniać. W zamian proponuje się inne założenia, lepiej odpowiadające ideałowi racjonalnej dyskusji. W szczególności odrzuca się założenie o jednakowym prawdopodobieństwie podjęcia trafnej decyzji przez każdego z decydentów i o niezależności podejmowania decyzji przez każdego z decydentów.

Czasopismo: Decyzje
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji
Przedsiębiorcze zachowania studentów – stan i konsekwencje dla dydaktyki

Artykuł zawiera omówienie wyników badań, które odbyły się w ramach projektu GUESSS.  Prowadzone po raz pierwszy w Polsce badania koordynowane przez Uniwersytet w St. Gallen (Szwajcaria) dostarczają wiele ciekawych informacji na temat poziomu przedsiębiorczości polskich studentów oraz jej uwarunkowań. Szczególnie istotne są odniesienia do sposobu nauczania przedsiębiorczości. Niski odsetek studentów zaangażowanych w proces przedsiębiorczości i niski odsetek właścicieli przedsiębiorstw spośród studentów każe stawiać pytania o efektywność modelu kształcenia. Ciekawych informacji dostarczają odpowiedzi studentów na pytanie o praktyczną przydatność przekazywanej wiedzy. W badaniach polskich wzięło udział ponad 11 tysięcy studentów z 37 uczelni różnych typów. 

Czasopismo: Horyzonty Wychowania
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika, nauki o zarządzaniu i jakości
Gry strategiczne w edukacji przedsiębiorczej

W gospodarce opartej na wiedzy szczególnego znaczenia nabierają szkolenia przyczyniające się do rozwoju kapitału ludzkiego. Jedną z metod dydaktycznych szczególnie obiecujących w edukacji przedsiębiorczej są strategiczne gry zarządcze. Szkolenie z wykorzystaniem tej metody polega na tym, że osoby szkolone prowadzą wirtualne przedsiębiorstwo, podejmując w kolejnych rundach decyzje związane z wieloma aspektami prowadzenia firmy, takimi jak produkcja, marketing, finanse czy zarządzanie zasobami ludzkimi. Gry strategiczne są w stanie rozwijać takie umiejętności jak praca zespołowa, zdolność do podejmowania decyzji czy umiejętności analityczne. Aby się tak jednak stało, konieczny jest spójny, jasny i odzwierciedlający rzeczywistość gospodarczą scenariusz gry.

Czasopismo: Horyzonty Wychowania
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o zarządzaniu i jakości, pedagogika
Otwartość na innowacje jako przejaw przedsiębiorczości ludzi młodych na przykładzie studentów uczelni krakowskich

Innowacyjność, jako jedna z istotnych cech osoby przedsiębiorczej, przejawia się m.in. gotowością do przyjmowania i podejmowania działań nowych, nierutynowych i pionierskich. Najprostszym odzwierciedleniem stosunku człowieka do innowacji może być stopień otwartości na pojawiające się na rynku innowacje produktowe, co jest zgodne z popytowym podejściem do tworzenia i wdrażania innowacji na rynku. Autorki opracowania podjęły próbę diagnozy występowania otwartości na innowacje wśród ludzi młodych – studentów, jako jednego z przejawów przedsiębiorczości tych osób. Uzyskane wyniki badań wykazały wysoki poziom otwartości na innowacje produktowe wśród studentów krakowskich uczelni. Młodzi ludzie, będąc świadomymi konsumentami w zakresie wyboru towarów pod względem ich jakości i ceny, są zarazem osobami przedsiębiorczymi. W swych wyborach są odważni, skłonni do współpracy z przedsiębiorcami, za odpowiednim wynagrodzeniem. Być może jeszcze nie są klientami w pełni zdającymi sobie sprawę z roli, jaką odgrywają w łańcuchu wdrażania innowacji na rynek, o czym świadczy ciągle niski stopień ich kontaktów z producentami, nawet w odniesieniu do liczby składanych reklamacji. A być może producenci nie dostrzegają jeszcze potencjału młodych ludzi jako innowatorów. Ci młodzi, potencjalni innowatorzy są jednak świadomi tego, czego oczekują od produktów innowacyjnych, które ich zdaniem powinny być przede wszystkim tanie, praktyczne, wysokiej jakości i oryginalne. Z ich zdaniem z pewnością producenci powinni się liczyć.

Czasopismo: Horyzonty Wychowania
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o zarządzaniu i jakości
Kształcenie w zakresie przedsiębiorczości na polskich uniwersytetach na studiach nieekonomicznych (na przykładzie kierunku geografia)

Nauczanie w zakresie przedsiębiorczości powinno odgrywać ważną rolę w programach kształcenia na wszystkich etapach edukacji, w tym także w szkolnictwie wyższym na różnych stopniach i kierunkach studiów, nie tylko tych związanych z naukami ekonomicznymi. Przedsiębiorczość jest – w kontekście wymagań współczesnego rynku – jedną z ośmiu najważniejszych kompetencji kluczowych w europejskim systemie edukacji. Celem artykułu jest próba odpowiedzi na pytanie, jaka jest rola i miejsca edukacji w zakresie przedsiębiorczości w kształceniu na kierunkach nieekonomicznych na polskich uniwersytetach na przykładzie kierunku geografia, zaliczanego głównie do obszaru nauk przyrodniczych i społecznych. Na podstawie analizy wybranych programów kształcenia oraz planów studiów określono miejsce przedsiębiorczości pod względem ilości (liczba godzin i punktów ECTS) i tematyki kursów oferowanych w ramach studiów, przy uwzględnieniu praktycznych możliwości ich realizacji przez studentów. Analizie poddano także zapisy dotyczące efektów kształcenia w programach studiów, w celu odpowiedzi na pytanie, na ile w programach studiów są implementowane zapisy Krajowych Ram Kwalifikacji dla Szkolnictwa Wyższego odnoszące się do przedsiębiorczości. W zakończeniu wskazano na wynikające z analizy marginalne znaczenie przedsiębiorczości w kształceniu geograficznym oraz wskazano na konieczność zmian w tym zakresie, w celu wzmocnienia kształtowania postaw przedsiębiorczych studentów geografii, co jest ważne z punktu widzenia ich wejścia na rynek pracy. 

Czasopismo: Horyzonty Wychowania
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o zarządzaniu i jakości, pedagogika
Duch przedsiębiorczości a kształcenie wyższe – ocena i oczekiwania studentów wybranej uczelni ekonomicznej

Duch przedsiębiorczości ma zasadnicze znaczenie dla innowacyjności i konkurencyjności gospodarki. Dużą rolę w procesie kształtowania postaw przedsiębiorczych powinny odgrywać uczelnie wyższe. Stoją przed nimi wyzwania nie tylko przekazywania wiedzy, ale również pobudzania, doskonalenia umiejętności i rozwoju cech powszechnie utożsamianych z przedsiębiorczością. Ujęcie w programie studiów przedmiotu „Przedsiębiorczość” stanowi swego rodzaju podstawę, ale niezbędne są też inne działania rozwijające kreatywność, aktywność, motywację czy podejmowanie ryzyka i odpowiedzialność. Duch przedsiębiorczości to nie tylko cechy osobowości sprzyjające przedsiębiorczości, ale także zachowania, postawy i motywy, które są kształcone i rozwijane pod wpływem uwarunkowań zewnętrznych. Celem artykułu jest zbadanie ducha przedsiębiorczości wybranej grupy studentów oraz poznanie ich opinii i oczekiwań co do wpływu uczelni na jego rozbudzanie. 

Czasopismo: Horyzonty Wychowania
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika, nauki o zarządzaniu i jakości
Współczesne wyzwania edukacji na rzecz przedsiębiorczości w szkolnictwie wyższym

Rozwój przedsiębiorczości jest uwzględniony nie tylko w europejskiej polityce edukacyjnej, lecz także w polskiej. W dobie obecnych zmian społecznych i gospodarczych szczególnie ważną rolę odgrywa współpraca pomiędzy biznesem i nauką, a także promowanie działań na rzecz interdyscyplinarnych programów edukacyjnych w zakresie przedsiębiorczości. Celem artykułu jest przedstawienie istoty edukacji na rzecz przedsiębiorczości oraz wskazanie głównych kierunków rozwoju w szkolnictwie wyższym na szczeblu europejskim oraz w Polsce. Na tej podstawie zostaną zidentyfikowane współczesne wyzwania dla uczelni wyższych w zakresie edukacji na rzecz przedsiębiorczości. Obecne wyzwania, związane z internacjonalizacją, interdyscyplinarnymi uwarunkowaniami przedsiębiorczości, a także coraz większym zacieśnianiem współpracy między uczelniami i przedsiębiorstwami, odgrywają w nauczaniu przedsiębiorczości kluczową rolę i zostały określone w tym artykule jako istotne kierunki zmian, mające wpływ na kształtowanie kompetencji przedsiębiorczych. Powinny być one uwzględnione przez wszystkie zainteresowane strony, na poziomie polityki i wyższych uczelni, gdzie partnerstwa, sieci oraz wymiana dobrych praktyk stanowią podstawę dalszego rozwoju.

Czasopismo: Horyzonty Wychowania
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o zarządzaniu i jakości, pedagogika
Przedsiębiorczość akademicka w naukach humanistycznych i społecznych na przykładzie badań przeprowadzonych wśród studentów Uniwersytetu Wrocławskiego

W artykule zostało przedstawione zagadnienie przedsiębiorczych postaw i zachowań w obszarze przedsiębiorczości akademickiej, który dotychczas nie został szeroko zbadany. Celem artykułu jest analiza stanu przedsiębiorczości akademickiej w naukach humanistycznych i społecznych. Badania zostały przeprowadzone na podstawie Teorii Planowanego Zachowania (I. Ajzen, 1991) oraz Modelu Zdarzenia Przedsiębiorczego (A. Shapero, I. Sokol, 1982). Do przeprowadzenia badań zastosowano ankietę składającą się z trzech części. Część pierwsza dotyczyła postaw przedsiębiorczych studentów, druga objęła zagadnienia dotyczące planów zawodowych, w tym motywacji do podjęcia własnej działalności gospodarczej, w części trzeciej respondenci dokonali oceny ośrodków innowacji i przedsiębiorczości. Rezultaty badań wskazały, iż postawy i zachowania przedsiębiorcze kształtują się już na etapie edukacji. Istnieje zatem potrzeba tworzenia strategicznych programów edukacyjnych zapewniających odpowiednie narzędzia wspierające studentów w rozwoju ich przedsiębiorczych umiejętności, ze szczególnym uwzględnieniem studentów nauk humanistycznych i społecznych.

Czasopismo: Horyzonty Wychowania
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o zarządzaniu i jakości, pedagogika
Miejsce przedsiębiorczości w systemie edukacyjnym Francji i jej wpływ na aktywizację gospodarczą regionów. O idei l’esprit d’entreprise

 Intencją pracy jest ukazanie miejsca i roli przedsiębiorczości we francuskim systemie edukacyjnym. Jeszcze do niedawna nauczanie przedsiębiorczości zarezerwowane było jedynie dla szkolnictwa wyższego. Poprzez wprowadzony w 2004  roku w klasach gimnazjalnych moduł découverte professionnelle, postanowiono zaznajomić jego uczestników ze współczesnymi uwarunkowaniami gospodarczymi oraz przygotować ich do przyszłej aktywności zawodowej. Francję tradycyjnie zwykło się postrzegać  jako państwo mało dynamiczne pod względem przedsiębiorczości. Pragnąc przyjrzeć się  tej kwestii bliżej, przeanalizowano zagadnienie uwarunkowań rozwoju przedsiębiorczości w aspekcie jej nauczania oraz regionalnego zróżnicowania postaw przedsiębiorczych Francuzów w stosunku do liczby nowo powstałych firm. Czy poczynione starania pobudziły francuskiego ducha przedsiębiorczości? W rzeczonym studium wykorzystano literaturę przedmiotu oraz dane statystyczne udostępnione przez francuskie instytucje naukowe: L’Agence Pour la Création d’Entreprises (APCE) oraz Institut National de la Statistique et des Études Économiques (INSEE). 

Czasopismo: Horyzonty Wychowania
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o zarządzaniu i jakości, pedagogika
Edukacja jako czynnik stymulujący rozwój przedsiębiorczości

Głównym celem artykułu jest zaprezentowanie roli edukacji, a w szczególności edukacji przedsiębiorczej w rozwoju przedsiębiorczości. Arty kuł ma charakter teoretyczny i obejmuje przegląd literatury przedmiotu oraz dwóch najważniejszych raportów (Global Entrepreneurship Moni tor oraz WEF Global Education Initiative) z zakresu przedsiębiorczości i edukacji przedsiębiorczej. Problemy poruszane w  tekście obejmują teoretyczne aspekty przedsiębiorczości i przedsiębiorcy, podejścia do przedsiębiorczości, kierunki badań nad przedsiębiorczością oraz rolę edukacji w procesie przedsiębiorczości  i  rozwoju przedsiębiorczości. Ponadto w artykule przestawione zostały międzynarodowe badania komparatystyczne przedsiębiorczości ze szczególnym uwzględnieniem czynnika edukacji w procesie przedsiębiorczym oraz wybrane wyniki badań dotyczące wpływu edukacji na przedsiębiorczość. Tekst kończą wnioski podsumowujące.

Czasopismo: Horyzonty Wychowania
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o zarządzaniu i jakości, pedagogika