rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Wybrane aspekty społeczne i środowiskowe procesu rewitalizacji obszarów poprzemysłowych

Kluczowym założeniem rewitalizacji jest poprawa warunków życia ludzi, w tym także warunków środowiskowych. Z tego punktu widzenia rewitalizacja obszarów poprzemysłowych jest procesem koniecznym, głównie z powodu ich negatywnego oddziaływania na organizm człowieka [Kabata-Pendias, Pendias 1993]. Duża skala degradacji polskich miast dodatkowo przemawia za potrzebą podjęcia działań naprawczych na terenach poprzemysłowych. Badanie przeprowadzone na 366 miastach wykazuje, że tereny zdegradowane obejmują obszar ok. 120 tys. ha, z czego obszary poprzemysłowe to ok. 24 tys. ha, stanowi to ok. 4% terenów zainwestowanych i zurbanizowanych analizowanych miast [Jarczewski 2009]. Biorąc po uwagę wpływ emisji przemysłowych na łańcuch troficzny [Maciejewska, Ociepa 2003; Maciejewska 2015] należy podjąć rewitalizację terenów zurbanizowanych i poprzemysłowych, stwarzając tym samym szansę na ich rozwój. Rewitalizacja terenów poprzemysłowych jest zadaniem bardzo złożonym ze względu na kumulację nie tylko niekorzystnych zjawisk środowiskowych, ale także społecznych i gospodarczych. Zły stan nieużytków poprzemysłowych generuje ograniczenia w rozwoju miasta i negatywnie wpływa na egzystencję społeczności lokalnej. Obszary poprzemysłowe stają się źródłem patologii, a przy odpowiednim zagospodarowaniu mogą być nowym miejscem pracy, aktywności społecznej czy rekreacji. Obszary poprzemysłowe to miejsca o dużym potencjale w kontekście rozwoju ośrodków miejskich oraz poprawy ich wizerunku, o czym świadczą liczne przykłady. Holistyczne podejście do zagadnienia rewitalizacji stwarza możliwość trwałego wyprowadzenia obszarów poprzemysłowych z sytuacji kryzysowej przez ich racjonalne zagospodarowanie. Aspekty społeczne i środowiskowe powinny stanowić nieodłączny element każdego programu rewitalizacji, ponieważ mają bezpośredni wpływ na jakość życia społeczności lokalnej, a także kluczowe znaczenie w kontekście decyzji o możliwościach ponownego zagospodarowania terenu. Opracowanie wskazuje pilną potrzebę podjęcia działań naprawczych na obszarach poprzemysłowych w celu ograniczenia ich negatywnego oddziaływania na społeczność lokalną i środowisko przyrodnicze. Publikacja zwraca uwagę na możliwości ożywienia społeczno-gospodarczego miast przez rewitalizację nieużytków poprzemysłowych. Potrzeba interwencji na obszarach poprzemysłowych jest podyktowana także koniecznością racjonalnego gospodarowania przestrzenią w myśl zasady zrównoważonego rozwoju [Maciejewska, Turek 2012].

Czasopismo: Biuletyn Komitetu Przestrzennego Zagospodarowania Kraju PAN
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Perspektywy przekształceń funkcji obiektów i terenów pokolejowych jako szansy rozwoju dawnych ośrodków kolejowych na przykładzie nowych Skalmierzyc i Sosnowca Maczek

Współcześnie zarządcy infrastruktury kolejowej, jak i samorządy lokalne, podejmują działania na rzecz odnowy i przystosowania obiektów stacyjnych do nowych warunków gospodarczych. Zmianom podlegają zarówno wnętrza dworców kolejowych celem maksymalizacji stopnia ich komercyjnego wykorzystania, jak i najbliższe otoczenie tych obiektów [Ledwoń 2006]. Zmiana funkcji zabudowań kolejowych z reguły odbywa się przez ograniczenie przestrzeni dedykowanej obsłudze pasażera z jednoczesnym rozszerzeniem tej przeznaczonej dla klienta, jednak dotyczy to głównie dworców o znacznym ruchu pasażerskim. Odrębną kwestię stanowią natomiast stacje obsługujące wyłącznie lub w znacznej przewadze, ruch lokalny, których współczesna rola jest marginalna, a niegdyś była istotna. Dobrym przykładem mogą być dawne graniczne osady kolejowe, których dworce stanowiły wówczas dominantę krajobrazową i odgrywały ważną rolę gospodarczo-urbanistyczną, a obecnie – jak i pozostałe elementy infrastruktury kolejowej – podlegają w znakomitej większości zaawansowanej dekapitalizacji. Przeważnie są to obiekty i układy przestrzenne, które zachowały dużą wartość historyczną, a także urbanistyczno-architektoniczną, jednak bardzo często brak jest pomysłu na takie ich zagospodarowanie, by stanowiły one składową samonapędzającego procesu rozwojowego. Dlatego też współcześnie decydenci stają bardzo często przed pytaniem – burzyć, odnawiać, czy rewitalizować?

Czasopismo: Biuletyn Komitetu Przestrzennego Zagospodarowania Kraju PAN
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Potencjalne implikacje społeczno-ekonomiczne akcesji do sieci Cittàslow w erze przyspieszenia

Cittàslow – Międzynarodowa sieć miast dobrego życia, jest pochodną założonego we Włoszech przez Carlo Petriniego w 1989 r. Slow Food – Międzynarodowego ruchu dla ochrony prawa do przyjemności, promującego tradycyjne dla regionu potrawy i lokalne produkty, w manifeście którego zapisano, że nieustępliwa obrona spokojnej materialnej przyjemności jest jedynym sposobem przeciwstawienia się globalnemu szaleństwu szybkości. W 1999 r. merowie Orvieto (Umbria) Greve in Chianti (Toskania), Bra (Piemont) i Positano (Campania) rozszerzyli ideę slow na styl życia i sposób zarządzania miastem w celu dbałości o dziedzictwo kulturowe – w tym architektoniczne – i ochronę środowiska naturalnego. Cittàslow jest odpowiedzią na globalizację i homogenizację miast, aby w ich zgiełku nie ucichło to, co stanowi o lokalnej unikatowości. Jednak, jak twierdzi Honoré [2011: 99] ruch powolnościowy ma za cel zachowanie tradycyjnej architektury, rzemiosła i kuchni, ale jednocześnie z entuzjazmem odnosi się do najlepszych zdobyczy współczesnego świata. Powolne Miasto zadaje pytania: czy dane rozwiązanie poprawia jakość naszego życia? Jeśli odpowiedź brzmi „tak”, wówczas miasto przyjmuje to rozwiązanie.

Czasopismo: Biuletyn Komitetu Przestrzennego Zagospodarowania Kraju PAN
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Tereny zieleni a ceny nieruchomości mieszkaniowych w Poznaniu

Korzystne oddziaływanie terenów zieleni w obszarach zurbanizowanych obejmuje wpływ na bioróżnorodność, oczyszczanie powietrza, zmniejszanie natężenia uciążliwego hałasu, stabilizację klimatu miejskiego oraz redukcję temperatury w miastach – wyspach ciepła [Chiesura 2004; Gill et al. 2007; Chen, Jim 2008; Kattwinkel et al. 2011; Schwarz et al. 2011; Liu, Li 2012]. Dostępne źródła wskazują również na istotną rolę, jaką odgrywają tereny zie- leni publicznej w obszarach zurbanizowanych, przyczyniając się do poprawy zdrowia i samopoczucia mieszkańców [Tzoulas et al. 2007] oraz zmniejszenia zmęczenia [Cohen et al. 2007]. Tereny zieleni są także miejscem spotkań – korzystnie wpływają na możliwości współdziałania społeczności sąsiedzkich i lokalnych [Kaźmierczak 2013] oraz podnoszą walory estetyczne terenów zurbanizowanych [James et al. 2009]. Jednak w Polsce nie ma osobnego aktu prawnego, który regulowałby szczegółowo kwestie związane z terenami zie- leni. Analiza aktów prawnych w zakresie pojęcia tereny zieleni i brak jedno- znacznych kryteriów delimitacji tych obszarów pozwala stwierdzić, że pojęcie to jest jednym z najmniej precyzyjnych terminów stosowanych w polskim planowaniu przestrzennym [por. Ustawa Prawo Budowlane z 7 lipca 1994 r., Ustawa o ochronie przyrody z 16 kwietnia 2004 r., Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z 27 marca 2003 r.]. Nieprecyzyjność pojęcia spowodowała, że zieleń stała się niezobowiązującym elementem pla- nowania przestrzennego, często niewygodnym, co przekłada się na charakter przestrzeni współczesnego miasta w Polsce.

Czasopismo: Biuletyn Komitetu Przestrzennego Zagospodarowania Kraju PAN
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Główne kierunki badawcze gospodarki przestrzennej na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu

Analiza działalności naukowej w zakresie gospodarki przestrzennej na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu zostanie przedstawiona w ujęciu czterech grup problemowych: 1) Instytutcjonalno-organizacyjne uwarunkowania badań naukowych. 2) Problematyka badań, najważniejsze projekty badawcze i współpraca międzynarodowa. 3) Aplikacyjny wymiar badań naukowych. 4) Integracja badań naukowych, dydaktyki i praktyki. Ze względu na ograniczoną objętość opracowania analiza obejmuje jedynie najważniejsze – w przekonaniu autora – uwarunkowania i kierunki badań, odzwierciedlające specyfikę ośrodka. Należy również w tym miejscu zwrócić uwagę, że praca nie jest przeglądem dorobku poszczególnych jednostek organizacyjnych lub pracowników Instytutu. którego wykaz znajduje się na stronie internetowej: www.igsegp.amu.edu.pl.

Czasopismo: Biuletyn Komitetu Przestrzennego Zagospodarowania Kraju PAN
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Nieformalne planowanie przestrzenne – przesłanki, cele i instrumenty. przykład planowania rozwoju obszaru metropolitalnego Poznania

Co najmniej dwie dekady minęły od zmiany paradygmatu zarządzania w dziedzinie polityki i administracji publicznej w Europie i przejścia od weberowskiego lub neoweberowskiego modelu zarządzania (governing) do modelu współzarządzania (governance) [Rhodes 2000; Kettl 2002]. Istotą tej transformacji jest współpraca sfery publicznej i komercyjnej, udział w zarzą- dzaniu interesariuszy społecznych, współpraca instytucji państwowych, samo- rządowych i pozarządowych, decentralizacja podejmowania decyzji, zastą- pienie hierarchicznej osi zależności powiązaniami horyzontalnymi, w tym sieciowymi [Sullivan, Skelcher 2002; Armitage et al. 2007]. U źródeł tych zmian leży chęć wyeliminowania w procesie zarządzania negatywnych cech szeroko rozumianej biurokracji oraz ograniczenie konfliktów społecznych przez uspołecznienie procesu podejmowania decyzji. Nowy, szerszy model zarządzania międzysektorowego i partnerskiego w szczególności implanto- wany jest w mniejszych strukturach zarządzania, w tym na poziomie lokalnym [Geddes 2006]. Jednym z narzędzi governance jest kontrakt (umowa) wiążący partnerów procesów rozwojowych, dokument określający wzajemne zobowią- zania i współzależności z niepisanymi regułami postępowania w uzgodnionym konsensusie aksjologicznym [Noworól 2016]. Macneil [1974, za Stankiewicz 2012] do norm wspierających procesy kontraktowania, akcentujących wagę kooperacji, która respektuje solidarność i wzajemność, zalicza m.in.: dążenie do integracji, wzajemność świadczeń, wspólne tworzenie norm, planowanie i programowanie rozwoju.

Czasopismo: Biuletyn Komitetu Przestrzennego Zagospodarowania Kraju PAN
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Terytorializacja rozwoju i polityki regionalnej

Reasumując, rozwój terytorialny przebiega w układach funkcjonalnych, silnie zdeterminowany jest zasobami specyficznymi i endogenicznymi. Jest to proces zorientowany na optymalne wykorzystanie kapitału terytorialnego, wspólnie tworzonego w ramach relacji sieciowych. Mocno warunkowany jest on kontekstem historycznym, społecznym i instytucjonalnym. Gęste i efektywne sieci powiązań i relacji społeczno-gospodarczych prowadzą do tworzenia się mechanizmów, w wyniku których podmioty jednocześnie korzystają oraz współuczestniczą w tworzeniu zasobów. Terytorializacja procesów rozwoju prowadzi do rosnących współzależności między podmiotami a terytorium. W praktyce, podejście terytorialne ogniskuje swoją uwagę na trzech fundamentalnych elementach: po pierwsze, na tworzeniu i wykorzystaniu kapitałów i uwarunkowań terytorialnych (specyficznych i endogenicznych zasobów, wewnętrznych powiązaniach społecznych i gospodarczych, sieci współpracy, instytucji nieformalnych). Po drugie, na integracji działań podejmowanych w różnych układach instytucjonalnych i wzmacnianiu partycypacji, partnerstwa i współpracy na rzecz budowania rozwoju społeczno-gospodarczego. Po trzecie, na dynamizacji mechanizmów rozwoju w obszarach funkcjonalnych, tworzących spójne terytoria, niezależnie od układu administracyjno-politycznego. Dlatego też terytorialny paradygmat rozwoju określany jest często terytorialno- funkcjonalnym lub też zintegrowanym podejściem do kształtowania rozwoju.

Czasopismo: Biuletyn Komitetu Przestrzennego Zagospodarowania Kraju PAN
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Waloryzacja przestrzeni miejskiej na podstawie projektów zrealizowanych w ramach budżetu obywatelskiego

Miejską przestrzeń publiczną kształtują indywidualni oraz zbiorowi użytkownicy przez wywieranie na nią wpływu mającego związek głównie z ich oczekiwaniami i potrzebami oraz odczuwaniem w mniejszym lub większym stopniu prawa do niej. Jednak żaden z aktorów sceny miejskiej nie może przedkładać swojego indywidualnego interesu nad dobro zbiorowe, gdyż z zasady uznawana jest za przestrzeń powszechnie dostępną i atrakcyjną dla różnych użytkowników i grup mieszkańców [Borowik 2015:3]. Przestrzeń miejska jest elementem ładu społeczno-przestrzennego opartego na relacji zachodzącej między człowiekiem a obszarem, w którym funkcjonuje. Przejawia się jako wartość kulturowa lub produkt budujący konkurencyjność miasta, gdyż człowiek nadaje swojemu otoczeniu znaczenie przez asymilowanie go do swoich celów jednocześnie dostosowując się do oferowanych warunków [Norberg-Schulz 2001: 11]. Mieszkańcy mają duży wpływ na kształtowanie przestrzeni miejskiej. To w jaki sposób z niej korzystają i w jakim czasie, bardzo mocno determinuje jej charakter. Mała liczba użytkowników może obniżyć atrakcyjność nawet najpiękniejszego placu. W każdym mieście jest jednak wiele zaniedbanych miejsc, które tętnią życiem. Człowiek potrafi samodzielnie ocenić potencjał danego miejsca i starać się wpłynąć na jego jakość, np. przez udział w procesie budżetu obywatelskiego. W opracowaniu została poddana rozważaniom przestrzeń miejska w relacjach z władzą lokalną oraz mieszkańcami i użytkownikami. Poruszono zagadnienia odpowiedzialności za przestrzeń publiczną, która powinna służyć wymianie społecznej oraz wzmacnianiu tożsamości lokalnej [Kowalewski 2011]. Dokonano waloryzacji przestrzeni wykorzystując informacje dotyczące działań mieszkańców (w ramach budżetu obywatelskiego) na rzecz poprawy przestrzeni miejskiej.

Czasopismo: Biuletyn Komitetu Przestrzennego Zagospodarowania Kraju PAN
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Obszary strategicznej interwencji – w kierunku modyfikacji i usprawnienia terytorialnego wymiaru polityki regionalnej

Wymiar terytorialny polityk rozwoju nabrał zdecydowanie większego znaczenia na poziomie działań Unii Europejskiej i krajów członkowskich wraz z wprowadzeniem „spójności terytorialnej”, obok spójności gospodarczej i społecznej, w Traktacie Lizbońskim [Traktat… 2007]. Wprawdzie Traktat o Unii Europejskiej z 1992 r. [European… 1992] wskazywał problem zróż- nicowań regionalnych, jednak nie był jeszcze podstawą do instrumentalizacji działań dla zapewnienia spójności terytorialnej [Szlachta 2016]

Czasopismo: Biuletyn Komitetu Przestrzennego Zagospodarowania Kraju PAN
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Instytucjonalne aspekty oceny skuteczności terytorialnej polityki rozwoju w kontekście strategii rozwoju województwa

Prowadzenie polityk publicznych w wymiarze regionalnym łączy wysiłki wielu poziomów rządzenia i zarządzania, przy czym – w polskim porządku prawnym – szczególną rolę odgrywa samorząd wojewódzki. Celem opracowania jest zarysowanie problematyki oceny skuteczności – terytorialnie zorientowanej – regionalnej polityki rozwoju, sformułowanej w strategii rozwoju województwa. Podstawą refleksji, jest – poza literaturą naukową i analizą treści krajowych i regionalnych dokumentów programowych – uczestnictwo autora w pracach nad przygotowaniem ewaluacji mid-term Strategii Rozwoju Województwa Małopolskiego 2011‑2020.

Czasopismo: Biuletyn Komitetu Przestrzennego Zagospodarowania Kraju PAN
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Realizacja koncepcji inkluzywnego rozwoju w województwie kujawsko-pomorskim na przykładzie gminy Żnin

Celem opracowania jest zaprezentowanie praktycznych aspektów wdraża- nia koncepcji inkluzywnego rozwoju w województwie kujawsko-pomorskim związanych z zastosowaniem rewitalizacji jako narzędzia zarządzania tym rozwojem w regionie. Do realizacji tego celu posłuży metoda studiów literatu- rowych oraz dokumentów dotyczących rozwoju inkluzywnego i rewitalizacji w Polsce, a także metoda studium przypadku. Ta ostatnia pozwoli zaprezen- tować uwarunkowania i efekty zastosowania rewitalizacji jako narzędzia zarządzania rozwojem inkluzywnym w Gminie Żnin, a także sformułować krytyczne wnioski dotyczące koncepcji procesów rewitalizacji w Polsce.

Czasopismo: Biuletyn Komitetu Przestrzennego Zagospodarowania Kraju PAN
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Baza wiedzy o regionie i jej rola w rozwoju terytorium

Przyjęcie 13 lipca 2010 r. przez Radę Ministrów Krajowej Strategii Roz- woju Regionalnego 2010‑2020: Regiony, Miasta, Obszary Wiejskie (KSRR) wskazuje na konieczność wprowadzenia instytucjonalnych i systemowych zmian dostosowawczych na szczeblu rządowym i samorządowym w celu skutecznej i efektywnej realizacji nowej koncepcji polityki rozwoju. Krajowa Strategia Rozwoju Regionalnego wymienia dwie instytucje służące realiza- cji polityki regionalnej: – na poziomie krajowym: Krajowe Obserwatorium Terytorialne (KOT) i na poziomie regionalnym Regionalne Obserwatoria Terytorialne (ROT). Głównym celem badań jest ocena aktualnego dostępu do wiarygodnych, kompletnych informacji i danych o zjawiskach społeczno-gospodarczych i przestrzennych, w tym porównywalnych dla wszystkich województw, które są potrzebne wielu użytkownikom, w tym do wsparcia, monitorowania polityki rozwoju, a zwłaszcza polityki przestrzennej, która jest integralnym elementem polityki rozwoju.

Czasopismo: Biuletyn Komitetu Przestrzennego Zagospodarowania Kraju PAN
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Terytorialny wymiar innowacji – od problemów analitycznych do dylematów strategicznych

Prezentowane opracowanie ma za zadanie odpowiedzieć na pytanie: jakiego rodzaju trudności mogą występować w próbach terytorializacji poli- tyki rozwoju innowacji prowadzonej przez urzędy marszałkowskie? Praca bazuje na krytycznym przeglądzie literatury oraz licznych wywiadach pogłę- bionych realizowanych zarówno w regionach słabiej rozwiniętych (wojewódz- twa podlaskie i warmińsko-mazurskie), jak i tych, które są kluczowe w Polsce (dolnośląskie, łódzkie).

Czasopismo: Biuletyn Komitetu Przestrzennego Zagospodarowania Kraju PAN
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Ekonomiczna i publiczna wartość wiedzy w procesie rozwoju terytorium – miasta wiedzy czy wiedza miast?

Podstawą refleksji w opracowaniu jest próba wpisania się w dyskusję pro- wadzoną w literaturze, która dotyczy społecznego i ekonomicznego znaczenia wiedzy [Hayek 1945; Boulding 1966; Foray 2006]. Przedmiotem rozważań jest zbiór pojęć kluczowych dla poszukiwania mechanizmów generowania korzyści bazujących na potencjale wiedzy w obszarach miejskich. Wydaje się, że wobec znaczenia potencjału wiedzy w kontekście istoty procesu rozwoju terytorialnego, kategorie miasta i obszaru miejskiego wymagają redefinicji i uwzględnienia więcej niż jedynie ich funkcjonalnej specyfiki. Tym samym, jednym z postulatów zawartych w pracy jest wskazanie na potrzebę lepszego rozpoznania istoty miast inteligentnych, w których rdzeń zmian wiąże się w szczególny sposób z potencjałem wiedzy oraz wymiarem terytorialnym.

Czasopismo: Biuletyn Komitetu Przestrzennego Zagospodarowania Kraju PAN
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Monitorowanie polityki na poziomie regionalnym przez statystykę publiczną

Ostatnia dekada przyniosła istotną reinterpretację sposobów i narzędzi sty- mulowania rozwoju w wymiarze europejskim, regionalnym i lokalnym, któ- rych odzwierciedleniem jest paradygmat terytorialnej polityki rozwoju (ang. place based policy). Nowe podejście terytorialne ma na celu wzmocnienie spójności terytorialnej, jako narzędzia uwzględniania aspektów przestrzennych w gospodarce, politykach sektorowych planowaniu społecznym i procesach decyzyjnych [Szlachta, Zaucha 2010]. Tworzony nowy model polityki zorien- towany jest na dowartościowanie terytorialnego wymiaru i ukierunkowanie interwencji publicznej na optymalne wykorzystanie aktywów terytorialnych. Spójność terytorialna gwarantuje poprawę spójności społecznej i gospodarczej [Markowski 2009]. Istotne jest przy tym zdefiniowanie barier rozwojowych i przeciwdziałanie zagrożeniom przez projekty strategiczne dedykowane na rzecz rozwoju zrównoważonego terytorialnie.

Czasopismo: Biuletyn Komitetu Przestrzennego Zagospodarowania Kraju PAN
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Ewolucja wsparcia regionów słabiej rozwiniętych przez Unię Europejską

Celem opracowania jest pokazanie, jak zmieniało się podejście Unii Europejskiej do wspierania rozwoju regionów słabiej rozwiniętych, co ma szczególne znaczenie dla nowych krajów członkowskich, takich jak Polska. Reforma Delorsa z 1989 r. i zmiany wynikające z Traktatu Lizbońskiego umożliwiły szerokie podjęcie takiej interwencji, służącej łagodzeniu dysproporcji rozwojowych między regionami. Istotne znaczenie dla ewolucji interwencji strukturalnej UE mają zmiany doktryny polityki regionalnej oraz nowa generacja wyzwań stojących przed europejską polityką spójności.

Czasopismo: Biuletyn Komitetu Przestrzennego Zagospodarowania Kraju PAN
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Adaptacja do zmian klimatu jako wyzwanie polityki rozwoju miast w kontekście krajowym i europejskim

Ekstremalne zjawiska klimatyczne, takie jak: powodzie, deszcze nawalne, gradobicia, wichury, czy fale upałów to coraz częściej występujące objawy zmian klimatu. Nie wnikając w przyczynę tych zjawisk, należy zauważyć w ostatnich latach ich nasilenie, także w Polsce.

Czasopismo: Biuletyn Komitetu Przestrzennego Zagospodarowania Kraju PAN
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna