rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Bibobutanol - metody wytwarzania i oczyszczania

Perspektywa wyczerpania naturalnych zasobów produktów ropopochodnych oraz rosnące ceny tych surowców skłaniają do poszukiwania paliw z odnawialnych źródeł energii, czyli biopaliw. Główna uwaga do tej pory skupiana była na bioetanolu ze względu na dostępność surowców do jego wytwarzania i dobrze opracowane metody wydzielania i oczyszczania. Alkohol butylowy - biobutanol może być traktowany jako potencjalne biopaliwo. Biobutanol jest bardzo atrakcyjnym źródłem energii, gdyż - w przeciwieństwie do bioetanolu - jest niehigroskopijny, nie powoduje korozji i ma większą wartość opałową. Produkcja butanolu może odbywać się w procesie fermentacji zwanej ABE (od aceton, butanol, etanol), przeprowadzanej najczęściej przez bakterie Clostridium acetobutylicum. Podstawowy problem szerszego wykorzystania biobutanolu leży w jego wytwarzaniu z odpowiednią wydajnością, a ta z kolei jest limitowana wydzielaniem butanolu z brzeczki fermentacyjnej. Proces destylacji nie jest w tym przypadku możliwy do realizacji. Klasyczna ekstrakcja wymaga zastosowania cieczy albo palnych, albo toksycznych. W celu wydzielania i oczyszczania biobutanolu proponuje się zastosowanie cieczy jonowych IL. Wykorzystanie cieczy jonowych do ekstrakcji butanolu (usuwania ze środowiska fermentacji) może być zrealizowane albo poprzez bezpośrednie zastosowanie cieczy w bioreaktorze i oddzielenie butanolu na zewnątrz bioreaktora, albo poprzez wyprowadzenie brzeczki fermentacyjnej na zewnątrz bioreaktora i oddzielanie butanolu w kontraktorze membranowym.

Czasopismo: Proceedings of ECOpole
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki o ziemi i środowisku
Ołów i kadm w mikrowarstwie powierzchniowej wody płytkiego Jeziora Dołgie Wielkie

Próbki mikrowarstwy powierzchniowej wody pobierano z lagunowego jeziora Dołgie Wielkie w cyklu kwartalnym w latach 2000-2004. Na jeziorze usytuowano trzy stanowiska badawcze reprezentujące część wschodnią, zachodnią i środkową. Próbki wody pobierano trzema sposobami: techniką szklanej płyty (SM) zbierano mikrowarstwę powierzchniową wody o grubości około 0,1 mm. Techniką siatki Garretta (GM) pobierano mikrowarstwę powierzchniową o grubości około 0,25 mm, licząc od powierzchni, natomiast warstwę wody podpowierzchniowej (SUB) pobierano z głębokości 15 cm. W pozyskanych próbkach oznaczono stężenie kadmu i ołowiu metodami spektrometrii atomowej ze wzbudzeniem elektromagnetycznym.

Czasopismo: Proceedings of ECOpole
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki o ziemi i środowisku
Wpływ relacji Fe:H2O2 na skład odcieków składowiskowych po oczyszczaniu metodą Fentona

W wyniku funkcjonowania składowisk odpadów powstają odcieki, które są odzwierciedleniem zmian zachodzących w czaszy składowiska. Na początku funkcjonowania składowiska powstają odcieki zawierające głównie produkty podatne na biodegradację, wraz z upływem czasu rośnie ilość związków trudno biodegradowalnych. Ze względu na zmienność składu i ilości powstających odcieków ich oczyszczanie jest trudnym zadaniem technologicznym i wymaga szeregu badań. Do oczyszczania odcieków stosowane są zarówno metody biologiczne, fizyczno-chemiczne, jak i metody pogłębionego utleniania, np. metoda Fentona. W artykule przedstawiono problematykę dotyczącą wpływu relacji Fe:H<sub>2</sub>O<sub>2</sub> w procesie Fentona na skład oczyszczonych odcieków i redukcję wybranych zanieczyszczeń. Omówiono parametry fizyczno-chemiczne odcieków surowych oraz po procesie oczyszczania metodą Fentona. Celem badań, oprócz wykonania analiz chemicznych, było również określenie zależności pomiędzy stosunkiem Fe:H<sub>2</sub>O<sub>2</sub> a efektem obniżenia wartości wybranych wskaźników zanieczyszczeń. Wyniki analiz odniesiono do dopuszczalnych zakresów stężeń wybranych substancji zamieszczonych w rozporządzeniach krajowych. Proces Fentona prowadzono przy stosunku wagowym Fe:H<sub>2</sub>O<sub>2</sub> jak 1:3, 1:5, 1:7, 1:10 przy dawce Fe co 50 g/m<sup>3</sup> w zakresie od 50-400 g/m<sup>3</sup>. W odciekach surowych i oczyszczonych analizowano zawartość takich parametrów, jak ChZT, OWO, UV254, barwa. Na podstawie wyników badań wybrano optymalną relację Fe:H<sub>2</sub>O<sub>2</sub>. Wyjaśniono możliwe przyczyny niskiej skuteczności wysokich dawek Fe przy relacji Fe/H<sub>2</sub>O<sub>2</sub> 1:10.

Czasopismo: Proceedings of ECOpole
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki o ziemi i środowisku
Wpływ wahań poziomu zwierciadła wody podziemnej na różnicę między miąższością pozorną i rzeczywistą LNAPL

Miąższość pozorna lekkiej cieczy organicznej (LNAPL) na zwierciadle wody podziemnej zawsze różni się od miąższości rzeczywistej, a różnica między nimi zależy od właściwości gruntu oraz właściwości i ilości LNAPL. Dodatkowym czynnikiem komplikującym ustalanie miąższości rzeczywistej są zmiany wysokości hydraulicznej. W przypadku obniżania się wysokości hydraulicznej miąższość pozorna wzrasta. Z kolei w przypadku ponownego podwyższania poziomu zwierciadła wody podziemnej miąższość pozorna maleje, podczas gdy miąższość rzeczywista się zwiększa. Uzyskane wyniki potwierdzają, że wahania poziomu zwierciadła wody podziemnej w znacznym stopniu komplikują ustalanie objętości mobilnej LNAPL w ośrodku porowatym na podstawie miąższości pozornej.

Czasopismo: Proceedings of ECOpole
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki o ziemi i środowisku
Analiza wariantów zaopatrzenia w wodę wielorodzinnego budynku mieszkalnego

Zmiany klimatu, niewłaściwe korzystanie z zasobów wodnych, zanieczyszczenie wód powierzchniowych, a także zwiększające się zapotrzebowanie na wodę, które jest wynikiem rosnącej populacji ludzi, powodują, że w większości krajów na świecie, w tym także w Polsce, występuje wodny deficyt. Ze względu na zanieczyszczenie wody do jej uzdatniania wymagane są coraz bardziej zaawansowane technologie, co w efekcie prowadzi do wzrostu cen jej zakupu. W związku z tym coraz częściej podejmowane są działania, których celem jest ograniczenie zużycia wody wodociągowej m.in. poprzez wykorzystanie wód opadowych do spłukiwania toalet, mycia samochodów, prania czy nawadniania terenów zielonych. W publikacji przedstawiono wyniki analizy Life Cycle Cost dla dwóch wariantów zaopatrzenia w wodę projektowanego budynku wielorodzinnego, który zlokalizowany jest w Rzeszowie. Zgodnie z metodologią LCC, obliczenia wykonano w pełnym cyklu istnienia obiektu budowlanego, uwzględniając zarówno początkowe nakłady inwestycyjne przeznaczone na wykonanie instalacji wodociągowej, jak i koszty związane z jej eksploatacją. W pierwszym z analizowanych wariantów założono, że instalacja ta zasilana będzie z miejskiej sieci wodociągowej. Natomiast w drugim wariancie dodatkowo zastosowano instalację gospodarczego wykorzystania wód opadowych. Zmagazynowane w zbiorniku wody deszczowe zostaną wykorzystane w instalacji sanitarnej do spłukiwania toalet, co pozwoli obniżyć koszty zakupu wody wodociągowej, zmniejszyć opłaty za odprowadzanie wód opadowych do kanalizacji, i tym samym wpłynie korzystanie na wyniki finansowe funkcjonowania rozpatrywanego obiektu mieszkalnego.

Czasopismo: Proceedings of ECOpole
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki o ziemi i środowisku
Analiza termiczna mieszanek zawierających azotan amonu i odpadową wełnę mineralną

Przedstawiono wyniki badań dotyczących możliwości ponownego wykorzystania odpadowej wełny mineralnej w formie mieszaniny z azotanem(V) amonu. Celem wykonanych analiz było zbadanie zachodzących w mieszankach przemian fizykochemicznych pod kątem ryzyka egzotermicznego rozkładu azotowego dodatku nawozowego. Porównano wyniki otrzymane w trakcie analizy mieszaniny azotanu(V) amonu oraz odpadowej wełny mineralnej w różnych proporcjach, a także wyniki uzyskane dla tych składników zbadanych osobno. Zastosowana wełna mineralna pochodziła z hydroponicznych upraw pomidora. Przed badaniem próbki wełny zostały poddane wysuszeniu i rozdrobnieniu. Do przeprowadzenia analizy zachodzących w badanym układzie przemian zastosowano różnicową analizę termiczną sprzężoną z termograwimetrią i spektrometrią mas (DTA-TG-MS). Otrzymane wyniki wskazują, że możliwe jest wykorzystanie mieszanek wełny mineralnej z azotanem amonu w rolnictwie. Przy doborze ich składu należy jednak uwzględnić stabilność termiczną takich preparatów.

Czasopismo: Proceedings of ECOpole
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki o ziemi i środowisku
Liczebność pierwotniaków w poszczególnych urządzeniach oczyszczalni ścieków "Hajdów" na tle zmian stężeń azotu

Postępujący proces urbanizacji powoduje wzrost strumienia ścieków oraz złożony ich skład, co z kolei wpływa na rozwój metod i urządzeń służących ich oczyszczaniu. Każda z opracowanych i wdrożonych metod wymaga z kolei odpowiednich procedur kontroli prowadzonych procesów, a także metod kontroli jakości oczyszczonych ścieków przed skierowaniem do wód odbiornika. Ważne jest w pełnej skali technicznej, aby metody takie były efektywne oraz w miarę szybkie i jednocześnie tanie. Stosowane standardowo metody biofizyczne wymagają zwykle dosyć długiego czasu na przeprowadzenie całej procedury - na przykład ważny z punktu widzenia realizowanych na oczyszczalni procesów wskaźnik zanieczyszczenia BZT5 wymaga aż 5 dni. Istniejące inne metody oznaczeń, np. OWO, wymagają kosztownego sprzętu bądź też reagentów. Te same problemy odnoszą się do oznaczeń stężenia w ściekach związków biogennych. Stąd też wielu badaczy stara się opracować odpowiednią metodę bioindykacyjną, która mogłaby stanowić użyteczne uzupełnienie standardowych badań fizykochemicznych wykonywanych przez eksploatatorów oczyszczalni ścieków. Niniejszy artykuł nawiązuje do tych badań, przedstawiając zmiany stężeń związków azotu w ściekach poddawanych procesom technologicznym w kolejnych urządzeniach Miejskiej Oczyszczalni Ścieków „Hajdów” w Lublinie. Na tle wspomnianych badań fizykochemicznych zaprezentowane zostały liczebności organizmów wskaźnikowych, takich jak ameby i orzęski, przy użyciu których obliczono wskaźniki biocenotyczne Shannona i Margalefa. Z prezentowanych badań wynika, iż w komorach bioreakcji wartości liczbowe indeksów są zauważalnie wyższe niż w części mechanicznej oraz kanale zrzutu do odbiornika. Jednocześnie w tych samych punktach pomiarowych zanotowano niższe stężenia związków azotu.

Czasopismo: Proceedings of ECOpole
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki o ziemi i środowisku
Badanie mechanizmów inicjacji procesu fotokatalitycznej degradacji leków sulfonamidowych w układzie TiO2/FeCl3

Proces fotokatalityczny prowadzony w obecności mieszaniny TiO<sub>2</sub>/FeCl<sub>3</sub> jest jedną z bardziej skutecznych metod degradacyjnego usuwania farmaceutyków (zwłaszcza sulfonamidów) ze środowiska wodnego. Kinetyka tego procesu zależy jednak w dużym stopniu od rodzaju degradowanego substratu. Celem pracy była ocena wpływu pH, warunków tlenowych i selektywnych inhibitorów procesu fotokatalitycznego na kinetykę fotodegradacji wybranych sulfonamidów (sulfanilamidu, sulfatiazolu, sulfafurazolu i sulfadiazyny). Proces fotokatalityczny inicjowano promieniowaniem UVA w obecności układu katalitycznego zawierającego suspensję TiO<sub>2</sub>-P25 (Aeroxide<sup>®</sup>) i roztwór FeCl<sub>3</sub>. W warunkach anaerobowych doświadczenie prowadzono w atmosferze argonu, a jako selektywnych inhibitorów użyto metanolu i t-butanolu. Stwierdzono, że fotodegradacja sulfafurazolu ma odmienny mechanizm niż w przypadku trzech pozostałych sulfonamidów. Lek ten ulega rozkładowi głównie w efekcie reakcji z rodnikami O<sub>2<sup>·-</sup></sub>. Rozkład sulfanilamidu, sulfatiazolu i sulfadiazyny jest limitowany przede wszystkim przez dostępność dziur elektronowych katalizatora. W każdym przypadku dla degradacji sulfonamidów istotna była obecność jonu Fe(OH)<sup>2+</sup>.

Czasopismo: Proceedings of ECOpole
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki o ziemi i środowisku
Określenie zapachowego oddziaływania wybranego zakładu przetwórstwa rolno-spożywczego przy zastosowaniu olfaktometrii dynamicznej oraz metod obliczeniowych

Pomiary stężenia zapachowego przeprowadzono w okresie jesiennym 2010 roku. Próbki wonnych gazów zostały pobrane podczas kampanii buraczanej z sześciu źródeł emisji zlokalizowanych na terenie wybranej cukrowni. Przy zastosowaniu olfaktometrii dynamicznej (zgodnie z normą PN-EN 13725) i metod obliczeniowych (model wskaźnikowy i model smugi korzystający z równania Pasquilla) określono zakres zapachowego oddziaływania rozpatrywanego obiektu. Stwierdzono, że ponad 99% całkowitej emisji zapachu stanowiła emisja ze źródeł punktowych (procesy saturacji i defekacji). Obliczenia wykonane za pomocą modelu wskaźnikowego wykazały, że obszarem narażonym na wpływ odorów (dla różnych prędkości wiatru) może być obszar znajdujący się do 1050 metrów od badanego obiektu. Według obliczeń przeprowadzonych z zastosowaniem modelu Pasquilla, najwyższe średnie roczne stężenie zapachu uzyskano w punkcie o współrzędnych X = 850 i Y = 950 m, i wyniosło 3,34 ouE/m3. Zgodnie z polskim projektem ustawy o „przeciwdziałaniu uciążliwości zapachowej” jako poziom odniesienia zostało ustalone stężenie zapachu równe 1 ouE/m3. W związku z tym, że na podstawie obliczeń ww. wartość została przekroczona, powinny zostać podjęte działania mające na celu ograniczenie emisji zapachów z badanej cukrowni.

Czasopismo: Proceedings of ECOpole
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki o ziemi i środowisku
Wpływ zanieczyszczenia gleb na plon i zawartość głównych makroelementów w pszenicy ozimej

Badania prowadzono w wazonach kamionkowych umieszczonych w gruncie, które wypełniono glebą płową właściwą (wg WRB, Haplic Luvisols), wytworzoną z piasku gliniastego lekkiego na glinie lekkiej. Do gleby wprowadzono metale ciężkie w formie soli: ZnSO<sub>4</sub>, Pb(NO<sub>3</sub>)<sub>2</sub> i Cd(NO<sub>3</sub>). Jednocześnie do gleby dodano jednorazowo: nawóz organiczno-mineralny z węgla brunatnego "Rekulter", węgiel brunatny, torf, obornik lub dolomit w dawkach odpowiednio 180, 140, 390, 630 lub 7 g na wazon, co odpowiadało 5 Mg Corg na ha. W doświadczeniu uprawiano pszenicę ozimą odmiany Alba. Gleba charakteryzowała się lekko kwaśnym odczynem. W próbkach roślinnych oznaczono ogólną zawartość wapnia, magnezu, sodu, potasu, fosforu i azotu. Celem badań było określenie wpływu zanieczyszczenia gleby metalami ciężkimi, do której wprowadzono materię organiczną z różnych źródeł, na plonowanie pszenicy ozimej Triticum aestivum ssp. vulgare (L.) oraz zawartość i rozmieszczenie K, Na, Mg, Ca, P i N w pszenicy. Wartość nawozowa substancji organicznej z różnych źródeł wyrażona plonem roślin była najwyższa dla Rekultera, a najniższa dla torfu. Dodatek substancji organicznej do gleby powoduje wzrost zawartości K, Mg, Ca, P i N w ziarnie i słomie pszenicy. Zawartość sodu w ziarnie pszenicy nie zależała od zanieczyszczenia gleby metalami ciężkimi i dodatku materii organicznej. Zawartość azotu w ziarnie i słomie pszenicy na glebie zanieczyszczonej była wyższa w porównaniu do roślin z gleby bez metali ciężkich.

Czasopismo: Proceedings of ECOpole
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki o ziemi i środowisku
Emisja drobnoustrojów przez składowisko odpadów komunalnych jako czynnik zagrożenia zdrowotnego

W pracy przedstawiono wyniki występowania wybranych drobnoustrojów w bioaerozolu na terenie sortowni i w sektorze czynnym składowiska odpadów komunalnych oraz w punkcie położonym 200 m poza obiektem. Głównym narażeniem zdrowotnym dla pracowników składowiska odpadów, a także okolicznych mieszkańców były bakterie z rodzaju Staphylococcus. Wysoki poziom koncentracji gronkowców mannitolododatnich i mannitoloujemnych przyczynił się do silnego lub średniego zanieczyszczenie powietrza. Na terenie zakładu liczba bakterii Pseudomonas flourescens również wielokrotnie przekroczyła wartości zalecane przez Polskie Normy. Poza obiektem w okolicy osiedla mieszkaniowego liczba bakterii, a także grzybów zdecydowanie spadła. Wartości liczbowe uzyskane w tym punkcie pomiarowym świadczyły, że najczęściej występowało średnie zanieczyszczenie lub brak skażenia powietrza, z wyjątkiem gronkowców mannitolododatnich, których silną emisję odnotowano w czterech miesiącach. Na podstawie oznaczonej ilości aerozolu grzybowego badane powietrze określono jako przeciętnie czyste, jedynie na terenie sortowni w okresie jesiennym wystąpiło silne skażenie. Natomiast skład gatunkowy wyizolowanych z powietrza grzybów wskazywał na zagrożenie zdrowia ludzi i ryzyko skażenia środowiska. Z przeprowadzonych badań wynika, że pracownicy Zakładu Unieszkodliwiania Odpadów Komunalnych są narażeni na potencjalnie chorobotwórcze czynniki biologiczne.

Czasopismo: Proceedings of ECOpole
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki o ziemi i środowisku
Polidyspersyjność i właściwości hydrofilowe i hydrofobowe kwasów huminowych gleb pod topolami

Celem pracy było określenie stopnia polidyspersyjności oraz właściwości hydrofilowo-hydrofobowych kwasów huminowych gleb spod plantacji topolowych oraz gleb użytkowanych rolniczo. Do badań wykorzystano próbki gleb płowych, glejowych i rdzawych pobrane na obszarze centralnej i zachodniej części Polski, z różnowiekowych - 7, 17, 30, 32, 45 i 57 lat - plantacji topolowych, założonych na gruntach porolnych oraz próbki gleb uprawnych i gleby łąkowej. Próbki pobierano z głębokości 0÷7,5 i 7,5÷25 cm. Z próbek gleb wyizolowano kwasy huminowe (KH) ogólnie przyjętą metodą IHSS. Wykazano, że kwasy huminowe niezależnie od sposobu zagospodarowania cechują się większym udziałem frakcji hydrofobowych (HOB) niż hydrofilowych (HIL). Kwasy huminowe pod plantacjami topolowymi cechowały się większymi wartościami stosunku HIL/HOB w porównaniu z KH gleb uprawnych i gleby łąkowej. KH warstwy powierzchniowej, niezależnie od sposobu zagospodarowania, cechowały się większymi wartościami HIL/HOB w porównaniu z KH warstwy głębszej. Udział powierzchni piku w widmach HPSEC kwasów huminowych związanego z obecnością molekuł o większych rozmiarach wahał się w przedziale od 0 do 26,2%, dlatego dominujący okazał się pik II o dłuższym czasie retencji, charakterystyczny dla molekuł o mniejszych rozmiarach.

Czasopismo: Proceedings of ECOpole
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki o ziemi i środowisku
Reaerakcja ścieków w kanalizacji grawitacyjnej

Stopień natlenienia ścieków ma kluczowe znaczenie dla tlenowych procesów biodegradacji zanieczyszczeń, przeprowadzanych przez biomasę heterotroficzną bytującą w systemie kanalizacyjnym. Stopień ten zależy od wielu czynników, z których najważniejsze to stężenie tlenu w powietrzu ponad swobodnym zwierciadłem ścieków, pole powierzchni kontaktu ścieków i powietrza oraz właściwości hydrodynamiczne przepływu. Gazy powstające w kanalizacji oprócz uciążliwości zapachowej mogą stanowić zagrożenie zdrowia i życia osób odpowiedzialnych za eksploatację i konserwację kanałów. Aby zminimalizować skalę opisanych problemów, projektuje się sieci kanalizacyjne w sposób zapewniający skuteczną ich wentylację, co przy prawidłowej realizacji projektu oraz odpowiednim stanie technicznym elementów systemu skutkuje składem powietrza w kanalizacji zbliżonym do składu powietrza atmosferycznego. Na podstawie przeglądu literatury oraz badań terenowych prowadzonych w miastach Lublin i Chełm przyjęto, iż stężenie tlenu w kolektorze ponad swobodnym zwierciadłem ścieków jest takie samo jak w powietrzu atmosferycznym (podczas badań prowadzonych w poprawnie funkcjonujących kolektorach kanalizacyjnych tylko w jednym punkcie zanotowano stężenie tlenu poniżej 18%). Założenie takie jest spełnione dla większości sytuacji występujących w kanalizacji grawitacyjnej i znacznie ułatwia opis procesów tlenowych w biomasie zawieszonej w toni ścieków i błonie biologicznej zanurzonej w ściekach. Proces reaeracji ścieków w kolektorach kanalizacji grawitacyjnej opisano za pomocą równań uwzględniających między innymi stężenie tlenu rozpuszczonego w ściekach, w równowadze z atmosferą, współczynniki wpływu detergentów i temperatury oraz wyznaczany empirycznie ogólny współczynnik transferu tlenu.

Czasopismo: Proceedings of ECOpole
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki o ziemi i środowisku
Hodowla osadu przeznaczonego do badań biodegradacji chelatów nawozowych

Chelaty mikroelementowe znajdują coraz częściej zastosowanie w produkcji nawozów płynnych i drobnokrystalicznych. Ligandy o właściwościach chelatujących pozwalają stabilizować mikroskładnik w szerokim zakresie pH oraz zapewniają lepszą i skuteczniejszą przyswajalność. Związki należące do grupy aminopolikarboksylowych (APCAs) stosowane są w produkcji nawozów. Najczęściej wykorzystywana jest sól sodowa kwasu etylenodiaminotetra octowego (EDTA). Związek ten zaliczany jest do substancji niebiodegradowalnych. Jego wysokie stężenie występuje w środowisku nawet po 15 latach i może powodować remobilizację metali dennych i rzecznych, eutrofizację wód, a w konsekwencji wprowadzenie metali ciężkich do łańcucha pokarmowego. Wpływ na środowisko naturalne określa się poprzez czas rozkładu związku pod wpływem mikroorganizmów. Stopień biodegradacji wyznacza się metodą testu statycznego i kinetycznego. W obu metodach istotna jest jakość zastosowanego osadu czynnego pobieranego z oczyszczalni ścieków. Celem badań było określenie właściwości fizykochemicznych osadu czynnego pobranego bezpośrednio z komór napowietrzających w oczyszczalni ścieków oraz modyfikacja sposobu hodowli osadu w taki sposób, by umożliwić wykorzystywanie go do badań biodegradacji chelatów nawozowych.

Czasopismo: Proceedings of ECOpole
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki o ziemi i środowisku
Zastosowanie fotokatalitycznego reaktora membranowego do oczyszczania wód naturalnych

Alternatywną metodą uzdatniania wody w stosunku do metod klasycznych jest proces pogłębionego utleniania połączony z niskociśnieniową filtracją membranową. Celem badań było określenie efektywności pracy fotokatalitycznego reaktora membranowego (FRM) podczas oczyszczania wód naturalnych. W badaniach wykorzystano zanurzeniowe lampy niskociśnieniowe, emitujące promieniowanie UV przy długości fali 254 nm, ditlenek tytanu P25 jako katalizator oraz zanurzeniowy ultrafiltracyjny moduł kapilarny Zeeweed 1 (PVDF), pracujący w podciśnieniu. Badano wpływ wybranych parametrów procesowych (czas naświetlania) oraz składu oczyszczanych wód na efektywność pracy FRM w odniesieniu do usuwania naturalnych związków organicznych. Stwierdzono szereg korzyści wynikających z zastosowania hybrydowego reaktora membranowego łączącego fotokatalizę i ultrafiltrację, zwłaszcza pod względem obniżenia barwy wody i usunięcia związków organicznych o strukturach aromatycznych (wyznaczonych poprzez pomiar absorbancji UV 254 nm).

Czasopismo: Proceedings of ECOpole
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki o ziemi i środowisku