rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Ocena przydatnosci wybranych podlozy do uprawy doniczkowej pedzonych tulipanow

Badano wpływ pięciu podłoży (piasek + perlit 1 : 1, substrat torfowo-kokosowy, torf wysoki + kora 1 : 1, torf wysoki + piasek 4 : 1, włókno kokosowe) na wzrost i kwitnienie tulipanów ‘Plaisir’ i 'Scarlet Baby’ w uprawie doniczkowej. Nie stwierdzono wpływu podłoża na długość okresu pędzenia. Uzyskane wyniki wskazują, że najlepszym podłożem do uprawy doniczkowej pędzonych tulipanów jest substrat torfowo-kokosowy i torf wysoki z korą. Tulipany w nich uprawiane były najwyższe, miały najdłuższe pąki kwiatowe, najwyższy wskaźnik największego liścia oraz największą masę. Podłożem mało przydatnym okazała się mieszanina piasku i perlitu, uprawiane w nim tulipany były najgorszej jakości.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Zawartosc azotu amonowego i azotanowego w glebie pod monokultura zyta

Wyniki badań zamieszczone w niniejszej pracy zebrano na wieloletnim doświadczeniu nawozowym z monokulturą żyta, założonym w 1923 r. w Skierniewicach. Przebadano wpływ zróżnicowanego nawożenia mineralnego, mineralno-organicznego i organicznego na zmiany zawartość azotu mineralnego (N-NH₄⁺ + N-NO₃⁻) w glebie oraz na zawartość azotu całkowitego w glebie po blisko 80 latach uprawy żyta w monokulturze. Zawartość różnych związków azotu była mierzona w profilu glebowym do 65 cm głębokości, w trzech poziomach genetycznych gleby (Ap, Eet, Bt) w trzech terminach: w marcu przed wysiewem nawozu azotowego, w sierpniu - po zbiorze roślin i w listopadzie - na końcu okresu wegetacji.
Najwięcej azotu całkowitego znajdowało się w warstwie ornej gleby na obiekcie corocznie nawożonym obornikiem, mniej przy łącznym nawożeniu saletrą amonową i obornikiem co 4 lata, wyłącznie saletrą amonową, a najmniej na poletkach bez nawożenia azotowego. Największą zawartość azotu mineralnego w glebie badanych obiektów nawozowych stwierdzono w okresie późnej jesieni, mniejszą wiosną, a najmniejszą latem po zbiorach roślin. Jesienią i wiosną zawartość N mineralnego w glebie na obiektach nawożonych obornikiem była znacznie większa niż na obiektach z wyłącznym nawożeniem mineralnym. Po zbiorze roślin najwięcej N mineralnego w glebie stwierdzono na obiekcie nawożonym łącznie saletrą amonową i obornikiem. Zmniejszeniu zawartości N mineralnego w glebie pomiędzy jesienią a wiosną towarzyszyło przemieszczenie azotu do głębszego poziomu gleby (Bt). Wiosną, zawartość N-NH₄⁺ w glebie była przeważnie większa niż N-NO₃⁻. Natomiast po zbiorze roślin i późną jesienią przeważnie więcej było N-NO₃⁻ niż NH₄⁺.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Aspekt florystyczny i chemiczny produkcji pasz na lakach czerskich

Łąki Czerskie stanowią duży, rozczłonowany, o bogatej przeszłości kompleks łąk trwałych w zlewni dwóch rzek Wda i Brda, w północnej części Polski. Kompleks ten utworzony w ubiegłym stuleciu przetrwał do naszych czasów i w dalszym ciągu stanowi cenne źródło w kategorii łąk trwałych. W niniejszej pracy przedstawiono niektóre z wyników badań nad składem florystycznym i chemicznym runi części kompleksu położonego w okolicach miasta Czersk. Szata roślinna wykazuje dużą różnorodność - od zbiorowisk z dominacją Alopecurus pratensis i Bromus mollis. Cechą charakterystyczną runi tych łąk jest także duża zmienność jej składu w okresie wegetacji. Wyniki badań składu chemicznego runi potwierdzają, że łąki te dostarczają wartościowej paszy, tak w odniesieniu do składników organicznych jak i mineralnych. Toteż dalsze użytkowanie kompleksu Łąk Czerskich musi przebiegać na takim poziomie, który zapewni utrzymanie jego trwałości.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Proba okreslenia 50 procentowego progu toksycznosci dawek roznych metali ciezkich dla fosfataz glebowych

Przeprowadzono badania laboratoryjne nad wpływem różnych dawek soli metali ciężkich (Fe(NO₃)₃, Pb(NO₃)₂, Cu(NO₃)₂, A1(NO₃)₂, Co(NO₃)₂, Zn(NO₃)₃, Cd(NO₃)₂, SnCl₂, NiCl₂, FeCl₂) na zmiany aktywności fosfatazy zasadowej i kwaśnej. Do wykresu przebiegu zmian aktywności fosfataz w zależności od stężenia soli metali ciężkich w glebie dopasowano krzywą wykładniczą i na podstawie przebiegu funkcji obliczono stężenie soli, które powoduje 50% inhibicję enzymu. Biorąc tę wartość pod uwagę można dane metale uszeregować według następującej kolejności: Cu²⁺ > Al³⁺ > Cd²⁺ > Zn²⁺ > Fe³⁺ > Ni²⁺ > Pb²⁺ > Sn²⁺ > Fe²⁺ > Co²⁺ dla fosfatazy kwaśnej, natomiast dla fosfatazy zasadowej w kolejności: Cd²⁺ > Al³⁺ > Zn²⁺ > Fe³⁺ > Cu²⁺ > Pb²⁺ > Ni²⁺ > Fe²⁺ > Sn²⁺ > Co²⁺.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wplyw mieszadla ezektorowego na jakosc biologicznego srodka ochrony roslin

Oceniano zmiany śmiertelności względnej nicieni Steinemema Feltiae - biologicznego środka ochrony roślin, który zmieszany z wodą był przepompowywany jako ciecz robocza wewnątrz instalacji opryskiwacza polowego. W celu oceny wpływu mieszadła hydraulicznego na jakość środka biologicznego pompowana ze zbiornika ciecz za pomocą trójsekcyjnej pompy membranowej powracała do niego dwoma niezależnymi obwodami: przez mieszadło hydrauliczne i przewód przelewowy albo wyłącznie poprzez przewód przelewowy. Badania przeprowadzono przy stałym natężaniu przepływu i ciśnieniu cieczy równym 1,5 MPa. Stwierdzono znacznie większe straty nicieni w układzie, w którym ciecz powracała do zbiornika jedynie przez przewód przelewowy.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wplyw poziomu nawozenia azotem na plon i zawartosc skrobi oraz na jakosc nowych odmian ziemniaka

W latach 2003-2005 na glebach średnio zwięzłych przeprowadzono doświadczenia, w których określono optymalne dawki nawożenia azotem dla nowych odmian ziemniaka i wpływ nawożenia na plon, jakość i trwałość przechowalniczą. Najwyższy plon stwierdzono u odmiany Syrena i Pasat (powyżej 50 t·ha⁻¹), a niższe u pozostałych odmian. Najwyższe wymagania nawozowe w stosunku do azotu stwierdzono u odmiany Pasat (180 kg N·ha⁻¹); niższe u odmian Monsun i Ślęza, a najniższe u odmian Andromeda i Syrena (90 kg N·ha⁻¹). Odmiany Monsun i Pasat wykazywały dużą podatność na parcha zwykłego. Nie stwierdzono wpływu nawożenia N na występowanie brunatnej pustowatości. Odmiany Pasat i Ślęza charakteryzowały się większymi ubytkami w okresie przechowywania.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Zawartosc metali ciezkich w glebie lekkiej w trzecim roku po zastosowaniu osadu sciekowego i kompostow wyprodukowanych z osadu sciekowego

W 2002 roku przeprowadzono doświadczenie wazonowe w warunkach hali wegetacyjnej. Do badań użyto komunalny osad ściekowy oraz wyprodukowane w 2001 r. metodą GWDA komposty na bazie komunalnego osadu ściekowego z 30% dodatkami materiałów strukturotwórczych, w przeliczeniu na suchą masę. Rośliną testową była trzcina chińska Miscanthus sacchariflorus.
Określono zawartość metali ciężkich w glebie w trzecim roku po zastosowaniu osadu ściekowego i kompostów z komunalnego osadu ściekowego o różnym czasie rozkładu (0,5-roku i 1,5-roku).
W trzecim roku badań w glebie na obiektach nawożonych kompostem 1,5- rocznym nastąpił istotny wzrost zawartości form ogólnych miedzi i manganu oraz form rozpuszczalnych w 1 mol HCl·dm⁻³ kadmu i ołowiu. Wielkość zmian zależna była od wielkości dawki oraz od rodzaju zastosowanego nawozu organicznego. Dawka osadu ściekowego i kompostów z osadu ściekowego wynosząca 52 g na wazon istotnie zwiększyła zawartość form ogólnych oraz rozpuszczalnych w 1 mol HCl·dm⁻³ miedzi, manganu, niklu i cynku w glebie. Analizując udział formy rozpuszczalnej w zawartości ogólnej metali ciężkich, pierwiastki te można uszeregować następująco: Pb>Cd>Zn>Mn>Cu>Ni.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Charakterystyka chemiczna ekotypow dziurawca zwyczajnego [Hypericum perforatum L.] z kilku stanowisk na terenie Polski

Przedmiotem badań było 9 ekotypów dziurawca zwyczajnego (Hypericum perforatum L.) z terenu Polski. Badane ekotypy różniły się pod względem zawartości olejku eterycznego (0,08-0,22%) oraz jego składem chemicznym. Zawartość flawonoidów w zielu wahała się od od 0,85 do 2,99%, a hiperycyny od 13,5 do 33,5 mg%.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Cechy morfologiczne oraz stan zachwaszczenia jednorocznych roslin ozdobnych malo rozpowszechnionych w uprawach gruntowych w rejonie Olsztyna

Do badań wykorzystano rośliny ozdobne znajdujące się w latach 1998 - 2000 w kolekcji ogrodu doświadczalnego Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego w Olsztynie. Materiałem badawczym były jednoroczne rośliny ozdobne: Dorotheanthus bellidiformis (Burm. F.) N. E. Br., Iberis umbellata L., Lobularia Maritima (L.) Desv., Nemophila menziesii Hook et Arn, Sanvitalia procumbens Lam.
Trzyletnie badania nad stanem zachwaszczenia jednorocznych roślin ozdobnych wykazały, że poletka zajęte przez niektóre gatunki tych roślin, a zwłaszcza Sanvitalia procumbens, Nemophila menziesii, Lobularia maritima wykazywały mały stopień zachwaszczenia, co miało związek ze zdolnością tych roślin do wydawania dużej liczby kwiatostanów oraz silnego pokrywania powierzchni gleby w okresie wegetacji. Najwcześniej w okres kwitnienia weszły rośliny: lobularia nadmorska i sanwitalia rozesłana, charakteryzujące się też najdłuższym okresem kwitnienia. Chwasty występujące na poletkach z badanymi roślinami ozdobnymi nie stanowiły zagrożenia dla ich rozwoju, szczególnie w okresie pełni kwitnienia, gdy rośliny ozdobne przesłoniły znaczną powierzchnię gleby wokół siebie.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Ocena wpływu różnych systemów wieloletniego nawożenia na wysokość i jakość plonu kukurydzy

W trwałym doświadczeniu polowym oceniano wpływ różnych systemów wieloletniego nawożenia organicznego i mineralnego na strukturę plonu kukurydzy oraz zawartość i dystrybucję w plonie makroskładników. Stwierdzono, że wzrost całkowitego plonu suchej masy pod wpływem nawożenia wynosił od 57,9% do 147,3%. W całkowitym plonie kukurydzy największy udział przypadł na suchą masę łodyg, średnio 33,7%. Pozostałe elementy struktury plonu stanowiły odpowiednio: ziarno 28,2%, liście 24,0%, kolby bez ziarna 8,1%, liście okrywające kolby 6,0%. Największy wzrost wszystkich części plonu uzyskano na nawożeniu gnojowicą w dawce II. W obrębie obiektów równoważonych węglem we wszystkich częściach roślin więcej nagromadziło się składników mineralnych po nawożeniu gnojowicą niż obornikiem. Aplikowanie nawozów w dawkach równoważonych azotem przyczyniło się do mniejszego zróżnicowania zawartości badanych makroskładników w analizowanych częściach kukurydzy.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Kolekcja zasobów genowych grzybów uprawnych rosnących w stanie dzikim

W pracy została przedstawiona aktualna kolekcja grzybów uprawnych dziko rosnących w Polsce, znajdujących się w Instytucie Warzywnictwa w Skierniewicach. W kolekcji banku genów znajduje się 465 obiektów reprezentujących 6 gatunków grzybów uprawnych dziko rosnących w Polsce: pieczarka szlachetna (Agaricus bitorquis) - 25 obiektów, pieczarka dwuzarodnikowa (Agaricus bisporus) - 26, pieczarka polowa (Agaricus arvensis) - 93, boczniak ostrygowaty (Pleurotus ostreatus) - 103, pierścieniak uprawny (Stropharia rugosoannulata) - 48, płomienica zimowa = zimówka aksamitnotrzonowa (Flammulina velutipes) - 170 obiektów. Przedstawiono także sposoby pozyskiwania grzybów uprawnych dziko rosnących, metody otrzymywania grzybni z zarodników, z plektenchymy oraz sposoby ich długoterminowego przechowywania.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wplyw ph podloza na plonowanie boczniaka

Badania, których celem było ustalenie wpływu odczynu podłoża na plonowanie boczniaka przeprowadzono w latach 1995 - 1997. Przedmiotem badań były odmiany boczniaka Px i P20 firmy Hauser i Claron, P24 i P77 firmy Italspawn oraz S 3200 firmy Somycel. Wielkość plonu zależała od odmiany i odczynu podłoża. Najplenniejszymi okazały się odmiany P77 i Px. Wartości pH podłoża dla uzyskania wysokich plonów były podobne dla odmian i wynosiły pH 6,8 - 7,6. Cechy morfologiczne owocników były właściwością odmianową zależną od odczynu podłoża.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Transformacja roślin z wykorzystaniem genu gfp (green fluorescent protein)

Białko zielonej fluorescencji (GFP), dzięki swoim właściwościom fluorescencyjnym, emituje zielone światło i tym samym może być obserwowane w żywych komórkach do których został wprowadzony kodujący je gen gfp. Obecnie wykorzystuje się wiele form białek GFP różniących się od dzikiej formy GFP z Aequorea victoria. Białka te mają zmienione właściwości spektralne, intensywniej fluoryzują i są termostabilne. Wykazano także istnienie innych analogów GFP, które emitują fale z zakresu światła niebieskiego, żółtego i pomarańczowego oraz białek pochodzących z innych organizmów morskich fluoryzujących na czerwono.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Ocena wybranych właściwości skrobi wyizolowanej z nasion komosy ryżowej

Celem pracy była ocena wybranych właściwości skrobi z komosy ryżowej uprawianej w Polsce w porównaniu do skrobi wyizolowanej z nasion komosy pochodzącej z Peru oraz z pszenicy. W skrobiach oznaczano podstawowy skład chemiczny, zbadano ich pęcznienie (SP) i rozpuszczanie amylozy (AML), synerezę, zdolność emulgowania (EC), właściwości termiczne i strawność skrobi in vitro. Różnice między skrobią z różnych komos były głównie wynikiem różnej zawartości amylozy – skrobia z komosy czerwonej o najmniejszej zawartości amylozy (3,3%) cechowała się najniższą temperaturą przemiany, najmniejszą synerezą oraz najlepszą zdolnością emulgowania. Skrobia z komosy uprawianej w Polsce miała bardzo słabą zdolność emulgowania, ale dużą stabilność żeli podczas przechowywania. Wyznaczone wartości przewidywanego indeksu glikemicznego wskazują, że zastępowanie skrobi pszennej skrobią z komosy w produktach poddawanych obróbce termicznej nie będzie powodowało obniżenia ich indeksu glikemicznego.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Dynamika przemieszczania w glebie metali ciężkich z osadów ściekowych

Osady ściekowe przeznaczone do przyrodniczego użytkowania powinny spełniać normatywne wymagania jakościowe, uwzględniające różne możliwości oddziaływania ich na podstawowe elementy biosfery. W stosunkowo dużej ilości danych dotyczących zagrożeń dla środowiska glebowego i roślinnego, wynikających ze stosowania osadów ściekowych, bardzo często brak jest analizy migracji szkodliwych pierwiastków w glebie i wodach gruntowych.
Celem przeprowadzonego eksperymentu było więc prześledzenie przemieszczania się Zn, Cu, Pb i Cr w profilu glebowym i ocena stopnia przemieszczania się tych metali do odcieków.
Uzyskane wyniki wykazały, że na skutek zróżnicowanego tempa przemieszczania się badanych metali w glebie, w poszczególnych jej warstwach stwierdzono duże zróżnicowanie ich zawartości w stosunku do warstwy wierzchniej. Zróżnicowanie to zależało od rodzaju i dawki osadu, a także od głębokości pobrania próbki glebowej oraz rodzaju oznaczanego pierwiastka. Dynamika przemieszczania metali w poszczególnych warstwach gleby wahała się w zakresie od 11,- 45,9% dla cynku, 74,2-196,6% dla miedzi, 13,0-46,7% dla ołowiu i 20,9 - 135,7% dla chromu. Wymycie poszczególnych metali do przesączy (w %) w porównaniu do ich całkowitej zawartości w lizymetrach (mg/lizymetr) zależało od rodzaju pierwiastka oraz wielkości dawki osadu. Wielkość ta dla cynku wynosiła od 0,04-12,8%, miedzi 0,03-9,33%, ołowiu 0,13-7,83% i chromu 0,57-30,8%. W świetle uzyskanych wyników stwierdzono, że nawożenie osadem ściekowym gleby wytworzonej z piasku gliniastego mocnego nie stwarzało znaczącego zagrożenia dla wód gruntowych, lecz przyczyniło się do większego skażenia gleby omawianymi metalami.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Zawartosc miedzi w trawach na terenie Fabryki Kabli 'Zalom' w Szczecinie jako kryterium wyboru kierunku zagospodarowania wytworzonej biomasy

W pracy przedstawiono wyniki badań nad zawartością miedzi w nadziemnych organach traw porastających gleby na terenie Fabryki Kabli „Załom” w Szczecinie. Z uwagi na silne zanieczyszczenie gleb miedzią, wytwarzana biomasa roślin charakteryzuje się wysoką zawartością tego metalu, co ogranicza możliwość jej zagospodarowania. Utrzymywanie trwałego zadarnienia na tym terenie odgrywa ogromną rolę w ograniczaniu możliwości przedostawania się zanieczyszczeń w głąb gleby.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wykorzystywanie potencjalu plonowania przez odmiany ziemniaka uprawiane w Polsce

Plon wytwarzany podczas optymalnych warunków wegetacji, tzn. bez działania czynników zmniejszających nagromadzanie biomasy, nazywany jest plonem potencjalnym (Yp). Dla wielu odmian polskich (89 jadalnych, 54 skrobiowych) oraz 25 zagranicznych, uprawianych w doświadczeniach polowych w Jadwisinie, oznaczono plon rzeczywisty bulw (Ya). Obliczono również dla nich wartości Yp według metody Van der Zaaga w modyfikacji Mazurczyka i porównano z Ya. Wszystkie wartości Ya/Yp osiągnięte przez daną odmianę przypisano do roku jej rejestracji w Polsce. Wyniki Ya/Yp wskazują, że odmiany ziemniaka wprowadzane przez hodowców polskich do praktyki rolniczej w ciągu ostatnich 29 lat charakteryzowały się coraz lepszym wykorzystywaniem potencjału plonowania. Średnie wartości Ya/Yp wynosiły odpowiednio 0,52 i 0,57 dla polskich odmian jadalnych i skrobiowych. Zagraniczne odmiany wykorzystywały potencjał plonowania o 10% lepiej od krajowych. W każdej grupie odmian (polskie jadalne, polskie skrobiowe i zagraniczne jadalne) stwierdzono obecność kilku z wartościami Ya/Yp równymi 1,0. Odmiany te uprawiane były w latach 2001-2004.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Metale ciężkie w glebach wybranych krajobrazów geochemicznych Kampinoskiego Parku Narodowego jako wskaźnik antropogenizacji środowiska

Prezentowane wyniki są fragmentem szerszych badań prowadzonych na obszarze Puszczy Kampinoskiej w ramach projektów KBN nr 4S 40108804 i 6PO4G 05612. Analizowano zawartość i rozmieszczenie metali ciężkich w profilach gleb rozmieszczonych w różnych rejonach Kampinoskiego Parku Narodowego, reprezentujących dwie odmiany krajobrazów - wydmowy i aluwialny. Zawartość metali ciężkich we wszystkich wyróżnionych poziomach genetycznych oznaczono w wyciągach 20% HCl metodą absorpcyjnej spektrometrii atomowej (ASA), po uprzednim wyprażeniu gleb w temperaturze około 500°C. Stwierdzono następujące zawartości badanych metali w mg·kg⁻¹ gleby: Mn od 4 do 2350; Zn od 0,8 do 155; Pb od 0,4 do 67,5; Cu od 0,2 do 22; Co od 0,5 do 12; Ni od 1,6 do 48 i Cr od 0,8 do 88. Materiał macierzysty badanych gleb był bardzo ubogi w metale ciężkie. Zawartości tych składników były zbliżone do dolnych wartości zakresu tła geochemicznego dla skał osadowych. Poziomy próchniczne, zwłaszcza ektopróchniczne i organiczne poziomy gleb hydrogenicznych były znacznie bogatsze. Wzbogacenie to jest wynikiem dwu nakładających się procesów - biologicznej akumulacji i dopływu zanieczyszczeń atmosferycznych. W ogromnej większości przypadków wystąpiły zawartości metali ciężkich określane jako naturalne, a tylko w trzech glebach stwierdzono podwyższoną zawartość cynku. Pojedyncze poziomy niektórych gleb były słabo zanieczyszczone niklem.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Dolne zawartosci krytyczne azotu u pelargonii rabatowej [Pelargonium x hortorum L.H. Bailey.]

Przeprowadzono badania wazonowe dotyczące stanu odżywienia azotem pelargonii rabatowej. Rośliny nawożono saletrą amonową, utrzymując w podłożu zawartość azotu 100-200 mg·dm⁻³. Wyznaczono cztery fazy rozwojowe roślin pelargonii: I - intensywny wzrost wegetatywny, II - początek kwitnienia, III - pełnia kwitnienia, IV - koniec okresu uprawy. W fazach tych pobierano części wskaźnikowe w celu oznaczenia w nich azotu mineralnego oraz ogólnego, a także oznaczono masę kwiatostanów, łodyg i liści. Dla uzyskania krytycznych zawartości form azotu przeprowadzono analizę porównawczą pomiędzy masą części nadziemnych a zawartością azotu mineralnego w pierwszym w pełni wykształconym liściu pędu głównego oraz zawartością azotu ogólnego w liściach. Opierając się na tych zależnościach można przyjąć, że najlepszym kryterium oceny stanu odżywienia roślin jest azot ogólny, natomiast częścią wskaźnikową liście pelargonii. Za zawartość krytyczną dolną N ogólnego w liściach pelargonii dla wszystkich faz rozwojowych można przyjąć 25 g·kg⁻¹ s.m.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wlasciwosci substancji humusowych gleb plowych

W glebach płowych o zróżnicowanych właściwościach chemicznych i fizykochemicznych badano skład frakcyjny i rozpuszczalność związków próchnicznych wydzielonych mieszaniną 0.1M Na₄P₂O₇ + 0.1M NaOH. Analizowano otrzymane z nich kwasy huminowe w świetle widzialnym i podczerwieni.
Stwierdzono istotną dodatnią korelację między ilością niektórych grup połączeń próchnicznych a pH i wysyceniem kompleksu sorpcyjnego gleb zasadami. Badania w podczerwieni wykazały występowanie identycznych grup funkcyjnych w drobinach kwasów huminowych niezależnie od badanych właściwości gleb. Wartości ilorazu E₄/E₆ świadczącego o stopniu kondensacji ich jądra aromatycznego wykazały istotną ujemną korelację z pH próbek gleb.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Opinie ekspertów na temat kierunków rozwoju produktu na rynku czekolady i wyrobów czekoladowych

Celem badań było określenie potencjalnych kierunków rozwoju oferty na rynku czekolady i wyrobów czekoladowych. Badanie zrealizowano w 2014 roku. Przeprowadzono sześć indywidualnych wywiadów pogłębionych z belgijskimi i polskimi ekspertami reprezentującymi analizowany sektor. Stwierdzono, iż głównym źródłem inspiracji dla innowacji produktowych na badanym rynku są klienci oraz wewnętrzne struktury przedsiębiorstw i firmy współpracujące. Spośród trzech kluczowych trendów rozwoju oferty rynku żywności (zdrowie, wygoda, przyjemność) za najważniejszy na rynku czekolady i wyrobów czekoladowych eksperci belgijscy uznali przyjemność, podczas gdy przedstawiciele polskich przedsiębiorstw wyżej ocenili znaczenie trendu zdrowie. Zdaniem ekspertów szanse na sukces rynkowy mają wyroby czekoladowe łączące termoodporność z pożądanymi właściwościami teksturalnymi, produkty integrujące korzystny wpływ na zdrowie z atrakcyjnością sensoryczną, a także artykuły o dużym stopniu personalizacji.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo