rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Wykładnia rozszerzająca prawa ochrony środowiska jako szczególnej gałęzi prawa

Przedmiotem niniejszego artykułu jest analiza roli wykładni rozszerzającej w ramach prawa ochrony środowiska. Jakkolwiek w zależności od przyjętej konwencji terminologicznej różnie ocenia się samodzielność prawa ochrony środowiska jako odrębnej od innych gałęzi prawa, nie ulega jednak wątpliwości, że prawo ochrony środowiska wykazuje szereg cech charakterystycznych, które odróżniają je od innych dziedzin. Jest to w szczególności obecność własnych zasad (jak zasada „zanieczyszczający płaci” czy zasada prewencji i zasada przezorności) czy wykorzystanie rynkowych instrumentach ochrony środowiska. Jest to zarazem obszar, który kształtuje się zarówno pod wpływem unijnego, jak i krajowego porządku prawnego. Powoduje to, że w ramach prawa ochrony środowiska następuje ścieranie się różnych tendencji dotyczących wykładni prawa, to jest z jednej strony prymatu wykładni literalnej, tradycyjnie przyjmowanego w odniesieniu do prawa polskiego, a z drugiej strony, nacisku na wykładnię celowościową, widocznego w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Ta ostatnia tendencja ulega wzmocnieniu poprzez oddziaływanie zasad i wartości leżących u podstaw prawa ochrony środowiska, co prowadzi do interesujących rezultatów interpretacyjnych.

Czasopismo: Studia Prawnicze KUL
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
Interpretacyjne problemy prawa geologicznego i górniczego - tzw. "połowy bursztynu"

Bursztyn jest kopaliną, która jest objęta prawem własności gruntowej. Wyjątek dotyczy złóż znajdujących się poza granicami nieruchomości gruntowych, w tym w obszarach morskich. Stanowią one przedmiot własności górniczej, która przysługuje Skarbowi Państwa.
„Połów bursztynu” polega na zbieraniu bryłek bursztynu wypłukanego ze złóż podmorskich i znajdującego się pod wodą na niewielkiej głębokości obok linii brzegu. Przedmiotem prawa geologicznego o górniczego jest m.in. poszukiwanie (rozpoznawanie) oraz wydobywanie kopalin ze złóż. Wiele wskazuje na to, że opisane wyżej nagromadzenia bryłek bursztynu nie mogą być uważane za złoża w rozumieniu prawa geologicznego i górniczego. W konsekwencji ich „połów” nie będzie wymagał spełnienia przesłanek określonych wspomnianym prawem. Niejasny stan prawny powoduje natomiast, że ustalenie szczegółowych wymagań dotyczących omawianej działalności jest trudne.

Czasopismo: Studia Prawnicze KUL
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
Wykładnia norm planowych w prawie ochrony środowiska (zagadnienia wstępne)

Artykuł podejmuje, w kontekście wykładni prawa, problematykę planowania w ochronie środowiska – zjawiska które przeżywa obecnie swoisty renesans. Celem rozważań jest odpowiedź na pytanie, jakie są odrębności wykładni prawa ochrony środowiska w odniesieniu do norm planowych oraz czy i na ile swoistość aktów planowania jako źródeł prawa determinuje też ich wykładnię. Artykuł ma charakter wstępny i ukierunkowany jest na identyfikację problemów badawczych oraz wyznaczenie kierunków dalszych poszukiwań. Wychodząc od przedstawienia aktów planistycznych w prawie ochrony środowiska jako źródła rekonstrukcji normy prawnej, wskazano, iż trudności wykładni aktów planistycznych jako źródeł prawotwórczych stanowią refleks ich szczególnego charakteru prawnego. Analizując następnie charakter norm planowych w prawie ochrony środowiska, zauważa się, iż (podobnie jak inne normy planowe) wykazują one duże zróżnicowanie, będące pochodną różnorodności charakteru prawnego aktów planistycznych. Autorka podkreśla też swoistość wykładni norm planowych, prezentując przykłady odrębności, które również związane są ze swoistymi cechami norm planowych, w tym ich przynależnością do prawa ochrony środowiska. Na koniec zauważa wpływ planowania w prawie ochrony środowiska na tendencje ewolucyjne modelu prawa w Polsce w świetle teorii P. Noneta i P. Selznicka.

Czasopismo: Studia Prawnicze KUL
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
Dynamika prawa ochrony środowiska a jego wykładnia - uwagi na tle przepisów U.C.P.G.

Artykuł prezentuje wybrane problemy prawne powstałe na skutek nowelizacji ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Uwaga zwrócona została przede wszystkim na zmiany, które weszły w życie po 1 stycznia 2017 r. Rozważaniom poddano także wątpliwości związane z opłatami w zakresie gospodarowania odpadami komunalnymi oraz pojęciem „odpad komunalny”.

Czasopismo: Studia Prawnicze KUL
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
Opis przedmiotu zamówienia publicznego poprzez odniesienie się do znaków towarowych, patentów, norm, specyfikacji

W niniejszym artykule zaprezentowano analizę przepisów prawa dotyczących opisu przedmiotu zamówienia poprzez odniesienie do znaków towarowych, patentów, norm, specyfikacji oraz pokazano problemy, jakie mogą się pojawić podczas stosowania tych przepisów w praktyce. Autor wskazuje, iż przedmiotu zamówienia nie można opisywać przez wskazanie znaków towarowych, patentów lub pochodzenia, źródła lub szczególnego procesu, który charakteryzuje produkty lub usługi dostarczane przez konkretnego wykonawcę, jeżeli mogłoby to doprowadzić do uprzywilejowania lub wyeliminowania niektórych wykonawców lub produktów, chyba że jest to uzasadnione specyfiką przedmiotu zamówienia i zamawiający nie może opisać przedmiotu zamówienia za pomocą dostatecznie dokładnych określeń, a wskazaniu takiemu towarzyszą wyrazy „lub równoważny”. Konstruowanie opisu przedmiotu zamówienia za pomocą norm, aprobat i specyfikacji technicznych musi uwzględnić okoliczności związane z udzielaniem danego zamówienia na rynku zarówno polskim, jak i wspólnotowym. Podkreślenia wymaga fakt, iż jeśli zamawiający ma możliwość opisania przedmiotu zamówienia bez konieczności posłużenia się nazwami własnymi, to powinien tak postąpić. Jeśli zaś Zamawiający decyduje się na dokonanie opisu poprzez odniesienie się do znaków towarowych, patentów, norm i specyfikacji, powinien to zrobić umiejętnie, znając zasady i granice odpowiedzialności w tym zakresie.

Czasopismo: Studia Prawnicze KUL
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
Znaczenie zasady ignorantia iuris nocet w polskim postępowaniu administracyjnym. Ocena problemu pod kątem orzecznictwa sądowo-administracyjnego

Zasada ignorantia iuris nocetpowszechnie funkcjonuje w polskim systemie prawnym, jednak jej znaczenie jest umniejszane poprzez konkretne przepisy prawne. Takim przepisem jest art. 9 k.p.a. wyrażający zasadę informowania stron, która nakłada na organy administracji publicznej obowiązek dbania o to, aby strony oraz inni uczestnicy nie ponieśli szkody z powodu nieznajomości prawa. Orzecznictwo sądowoadministracyjne wyznacza granice stosowania zarówno jednej, jak i drugiej zasady, co powoduje, że w danym przypadku jedna z nich będzie miała większe znaczenie. Prowadzi to do nieco odmiennego rozumienia paremii ignorantia iuris nocet w czasach szerszego dostępu do informacji prawnej również w związku z polskim postępowaniem administracyjnym.

Czasopismo: Studia Prawnicze KUL
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
Struktura i kompetencje Dykasterii ds. Integralnego Rozwoju Człowieka

Dykasteria ds. promowania integralnego rozwoju człowieka będzie szczególnie kompetentna w kwestiach dotyczących migracji, potrzebujących, chorych i wyłączonych, zmarginalizowanych i ofiar konfliktów zbrojnych oraz katastrof naturalnych, więźniów, bezrobotnych i ofiar jakiejkolwiek formy niewolnictwa i tortury. Niniejszy artykuł ma celu ukazanie struktury i kompetencji nowopowstałej dykasterii, która wpisuje się w szeroki plan papieża zreformowania Kurii Rzymskiej w taki sposób, aby odpowiadając na potrzeby czasu i miejsca mogła ona lepiej realizować swoje główne zadanie, jakim jest niesienie pomocy Biskupowi Rzymu w załatwianiu spraw Kościoła powszechnego (kan. 360). Głównym zadaniem Dykasterii jest integrowanie różnych narodów ziemi.

Czasopismo: Studia Prawnicze KUL
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne, prawo kanoniczne
Jan Paweł II o roli Kościoła w Europie

Autor podejmuje refleksję nad tekstem adhortacji apostolskiej Jana Pawła II Ecclesia in Europa. Obejmuje ona opis współczesnej kondycji kulturowej Europy oraz aktualnych wyzwań w postaci islamu i sekularyzmu. Trzecim i bodaj najważniejszym wyzwaniem jest kondycja religijna osób ochrzczonych, które formalnie należą do Kościoła, ale w praktyce żyją tak, jakby Boga nie było. W tekście szczególnie wyakcentowany jest problem ograniczenia perspektywy życiowej i refleksji do wymiaru horyzontalnego, pokusa gaszenia nadziei oraz konieczność przyznania w działaniach Kościoła pierwszeństwa ewangelizacji przed jakimikolwiek innymi, drugorzędnymi celami.

Czasopismo: Studia Prawnicze KUL
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii
O czymś, „co wiecznie już-już ma się ziścić”. Przemiany nadziei w epoce romantyzmu (tłum. D. Chabrajska)

W tradycji kultury Zachodu nadzieja jest pojęciem o dwóch sensach. Z jednej strony opisuje ono emocję, za przeciwieństwo której z reguły uznajemy lęk, z drugiej zaś strony pewien szczególny rodzaj nadziei uważamy (obok wiary i miłości) za cnotę teologiczną i w tym sensie jej przeciwieństwem jest rozpacz. Jako cnota teologiczna – polegająca na oczekiwaniu wiekuistego uczestnictwa w chwale Bożej – nadzieja w kulturach chrześcijańskich zawsze jawi się jako coś dobrego. Jako emocja świecka nadzieja w wyraźniejszy sposób łączy się z próbą oceny niepoznawalnej przyszłości. W zależności zaś od przedmiotu swojej intencji nadzieja może również nabierać charakteru moralnie wątpliwego. W polu mojego eseju znajduje się historia rozumienia nadziei w osiemnastym i dziewiętnastym stuleciu, w szczególności namysł nad nią, jaki odnajdujemy w dziele Williama Wordswortha, Percy’ego B. Shelleya i Johna Stuarta Milla. W epoce romantyzmu nadzieja zaczyna funkcjonować jako nowa, na poły świecka cnota, w mniejszym bądź większym stopniu oderwana od religii objawionej – jest to nadzieja na „więcej życia”, na lepszą czy też doskonalszą kondycję jednostki, a nawet gatunku ludzkiego w czasie bądź w wieczności.

Czasopismo: Ethos
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Konkordaty Jana Pawła II

Przedmiotem rozważania są konkordaty zawarte przez Stolicę Apostolską w okresie pontyfikatu Jana Pawła II. We wstępie Autor określa pozycje konkordatu w hierarchii źródeł prawa kanonicznego i prawa państwowego. Część pierwsza zawiera analizę pojęcie konkordatu jako dwustronnej umowy międzynarodowej zawartej przez Stolicę Apostolska z danym państwem w celu normalizacji sytuacji Kościoła katolickiego na jego terytorium, mającej skutki prawne dla obu stron w przedmiocie poszanowania i ochrony wolności religii w wymiarze indywidualnym i instytucjonalnym. Część druga zawiera klasyfikacje konkordatów Jana Pawła II ze względu na przynależność państwa, będącego stroną konkordatu, do określonego regionu geograficznego, kulturowego bądź politycznego. Z tych racji zostały wyróżnione trzy grupy konkordatów: 1) konkordaty z państwami Europy, 2) konkordaty z państwami Ameryki Łacińskiej, 3) konkordaty z państwami Afryki i Azji.

Czasopismo: Studia Prawnicze KUL
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii, nauki prawne, prawo kanoniczne
Ochrona życia w nauczaniu Jana Pawła II

Problem ochrony życia w nauczaniu św. Jana Pawła II jest jednym z najważniejszych tematów. Ojciec Święty poświęcił mu wiele działań i wypowiedzi, wśród których szczególne znaczenie ma encyklika Evangelium vitae z 25. II. 1995r. To nasilenie wypowiedzi z jednej strony wskazuje na wartość życia ludzkiego od poczęcia do naturalnej śmierci, widzianą w świetle przyrodzonej każdemu człowiekowi godności i jego nienaruszalnego prawa do życia, zaś z drugiej – wiązało się z intensyfikacją we współczesnych czasach zamachów na życie człowieka, zwłaszcza w postaci aborcji i eutanazji. W Evangelium vitae św Jan Paweł II mocą nadanej władzy potwierdził, że każde zabójstwo niewinnego człowieka w tym zwłaszcza aborcja i eutanazja, jest aktem głęboko niemoralnym. Wskazywał również na niegodziwość zapłodnienia in vitro i manipulacji genetycznych. Św. Jan Paweł II w nauczaniu o ochronie życia zarysował strategię tej ochrony i wskazał na dwa zasadnicze zadania ją realizujące – są to promocja życia i ochrona życia. Promocja polega przede wszystkim na stanowczym i jednoznacznym potwierdzeniu wartości ludzkiego życia i jego nienaruszalności, co Ojciec Święty wiązał z formacją sumienia i postaw wobec życia. Ochrona życia jest zadaniem wielowymiarowym, którego istotną, ale nie wystarczającą częścią jest jego ochrona prawna. Ojciec Święty podkreślał, że żaden ustawodawca nie może przypisywać sobie prawa do legalizacji zamachu na życie, przeciwnie jego powinnością jest chronić życie każdego człowieka od poczęcia do naturalnej śmierci. Łączył z tym konieczność usuwania przyczyn prowadzących do aborcji, wskazując na potrzebę prowadzenia odpowiedniej polityki rodzinnej i społecznej przez państwo. Wielokrotnie eksponował niezastąpioną rolę rodziny w ochronie życia. Nauczanie św. Jana Pawła II o ochronie życia ma charakter całościowy i systemowy. Skierowane jest do wszystkich ludzi dobrej woli.

Czasopismo: Studia Prawnicze KUL
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii
W sprawie pojęcia uczciwej reklamy w mediach zawartego w nauczaniu Jana Pawła II

W nauczaniu Jana Pawła II zawarte są propozycje rozwiązań dotyczących reklamy w mediach. Jedne nadają się wprost do recypowania w polskim prawie, a inne wymagają „tylko” przełożenia na właściwy polskiemu systemowi prawnemu język legislacyjny. Z całą pewnością, mamy zaś do czynienia z gotowymi rozwiązaniami, które powinny znaleźć się w tzw. kodeksach dobrych obyczajów. Argumentacja zawarta w nauczaniu Jana Pawła II odwołuje się do prawnonaturalnych pojęć dobra człowieka i dobra wspólnego. Toteż postulaty dotyczące reklamy mają charakter uniwersalny. Obowiązująca w Polsce reglamentacja prawna dotycząca promocji w radiofonii i telewizji zasadniczo odpowiada postulatom papieskiego nauczania w sprawie uczciwości reklamy. Wydaje się, że braki w zakresie uczciwości reklamy dotyczą raczej praktyki stosowania prawa. Widoczny jest brak właściwej reglamentacji w odniesieniu do promocji w prasie drukowanej oraz tych mediów elektronicznych, które nie podlegają reżimowi ustawy o radiofonii i telewizji. Należy postulować, de lege ferenda, zmiany dotyczące reglamentacji promocji we wszystkich mediach. Dotyczy to powyższego braku w tej reglamentacji. Ponadto, zachodzi potrzeba zmian prowadzących do właściwej ochrony godności kobiet, praw rodziców, niezależności mediów oraz promocji politycznej, w tym reklamy wyborczej.

Czasopismo: Studia Prawnicze KUL
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne, nauki o komunikacji społecznej i mediach
Obecne, kontemplacyjne, tworzące. O sposobach przejawiania się światła we współczesnym polskim malarstwie abstrakcyjnym

W prezentowanym tekście odnoszę się do wybranych aspektów problematyki światła we współczesnym polskim malarstwie abstrakcyjnym. Wśród rozmaitych artystycznych postaw daje się wyodrębnić rozumienie światła w naturalnym, fizykalnym sensie, jak też poszukiwanie jego metafizycznych źródeł i konotacji. W przyjętej przez mnie perspektywie istotna jest refleksja nad związkiem między pojmowaniem światła w malarstwie niefiguratywnym a tradycją religijną i filozoficzną. To bogate i złożone zagadnienie omawiam na przykładach prac, które ukazują różnorodne artystyczne ujęcia i interpretacje. Analizie zostają poddane cztery cykle obrazów autorstwa wybitnych malarzy: Genesis Adama Brinckena, Dekalog Stefana Gierowskiego, Ikony Tadeusza G. Wiktora oraz Epifanie i Angelos Władysława Podrazika. Opisowi specyfiki poszczególnych cykli towarzyszy odpowiedni kontekst wyznaczany przez Biblię, teologię ikony, filozofię światła Pseudo-Dionizego Aeropagity czy Roberta Grosseteste. Interesuje mnie także osobisty aspekt twórczego doświadczenia, który znajduje wyraz w wypowiedziach samych autorów. Zawarte w tekście elementy analizy stylistycznej podkreślają oryginalność dzieł, przekładających odwieczny archetyp światła na współczesną formę i ekspresję.

Czasopismo: Ethos
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Od poznania do spotkania. O Pieśni o Bogu ukrytym Karola Wojtyły

Artykuł przedstawia teologię zawartą we wczesnym utworze poetyckim Karola Wojtyły–Jana Pawła II Pieśń o Bogu ukrytym z roku 1944. Wiersz zawiera opis i analizę wielu wymiarów ludzkiego spotkania z Bogiem. Opierając się na analogicznym charakterze wiedzy teologicznej, autor opisuje chrześcijańskie doświadczenie Boga przez odniesienie do naturalnego doświadczenia człowieka, szczególnie zaś doświadczenia morza, światła i słońca. Wewnętrzna dynamika spotkania z Bogiem opisana jest przez Wojtyłę jako przejście od naturalnego pragnienia i poznania do wiedzy uzyskanej przez wiarę i ostatecznie do wiedzy uzyskanej przez miłość. Ten rozwój prowadzi osobę ludzką od samotności poznającego podmiotu do doświadczenia przyjaźni z Bogiem, które opisane jest przez Wojtyłę przez odniesienie do mistycznej teologii św. Jana od Krzyża. Dla każdego chrześcijanina to spotkanie z Bogiem zaczyna się i kulminuje w porządku sakramentalnym, szczególnie w sakramentach chrztu i eucharystii.

Czasopismo: Ethos
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Interpretacja ustaw kanonicznych, a nowa ewangelizacja: innowacyjna lekcja świętego Jana Pawła II

Realizując podstawowy cel artykułu, jakim jest uwypuklenie wkładu Jana Pawła II w rozwój nauki kanonistycznej, Autor wychodzi od zwrócenia uwagi na podstawowe dla współczesnego kanonisty ukierunkowanie teologiczne, nakreślone z odwołaniem się do zbiegających się rocznic (wizyty Jana Pawła II w Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, promulgacji Kodeksu Prawa Kanonicznego z 1917 r., Objawień Fatimskich oraz ofiarowania się Miłości Miłosiernej przez św. Teresę z Lisieux). Wyjątkowe znaczenie Papieża-Polaka dla odnowy prawa kanonicznego ukazane jest przez zwrócenie uwagi na jego aktywność legislacyjną oraz wkład w rozwój metodologiczny i epistemologiczny nauki kanonistycznej. Autor wyraża przy tym przekonanie, że stworzony w ten sposób obraz powinien zostać uzupełniony o wnioski wyprowadzone z analizy związku doświadczenia mistycznego Jana Pawła II z jego aktywnością legislacyjną.

Czasopismo: Studia Prawnicze KUL
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: prawo kanoniczne
Pojęcie światła w islamie. Mistyka światła w traktacie Nisza świateł Al-Ghazalego

Osią artykułu jest werset o świetle z 24. sury koranicznej. Pierwszą część artykułu poświęcono analizie pojęcia światła w kulturze wczesnego islamu, koncentrując się na zagadnieniu, skąd fragmenty dotyczące światła znalazły się w Koranie. Po ukazaniu ogólnych trudności wiążących się z poznaniem historii wczesnego islamu zwrócono uwagę na wpływ wątków starszych religii, szczególnie zoroastryzmu i manicheizmu, a następnie neoplatonizmu, na koncepcję światła w islamie. W dalszej kolejności pokazano, że wpływ ten miał szczególne znaczenie w przypadku muzułmańskiej filozofii mistycznej (sufizmu) i podano jej podstawowe pojęcia.
Druga część artykułu poświęcona została analizie traktatu Al-Ghazalego Nisza świateł [Miszkat al-anwar]. Traktat omówiono, zwracając uwagę na sposoby ukazania w nim Boga jako najwyższego Światła, które promieniuje na inne byty, będąc jednocześnie poznawalne – na różnych poziomach – dla poszczególnych ludzi. Najwyższy z nich pojmują mistycy, którzy mogą widzieć czyste światło i „wlać" je w siebie, anihilując własne „ja".

Czasopismo: Ethos
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Teurgia światła. Wybrane zagadnienia mistyki światła w judaizmie

Główną część artykułu stanowi prezentacja wybranych tekstów ze średniowiecznej kabały, opisujących fotyczny wymiar doświadczenia mistycznego. Poprzedzają ją uwagi dotyczące współczesnych interdyscyplinarnych badań nad fenomenem światła, w tym szczególnie danych z zakresu antropologii i porównawczej historii religii oraz językoznawstwa. W zakresie kabalistycznej teorii doświadczeń fotycznych omawiane są poglądy Możesza z Leonu i Józefa z Hamadanu. Przekład anonimowego traktatu Szaʿar ha-kawwanot le-mequbalim ha-riʾszonim [„Brama intencji przypisywana pierwszym kabalistom, błogosławiona ich pamięć”] oraz fragmentu dzieła Mojżesza z Leonu, Szeqel ha-Qodesz [„Waga świętości”] poprzedzono uwagami dotyczącymi problemów translatologii tekstów kabalistycznych. Artykuł zamykają sugestie dotyczące kluczowych kierunków dalszych badań nad zjawiskiem mistycznego fotyzmu w kabale.

Czasopismo: Ethos
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Widzieć światłość. Światłość Boża w tradycji chrześcijaństwa wschodniego

Na podstawie Objawienia wiadomo, że Bóg jest światłością, która jest całkowicie odmienna od światła naturalnego. Jak ją pojmować? Czym ona jest i w jaki sposób się przejawia? W celu udzielenia odpowiedzi na te pytania w artykule przeanalizowane zostały i powiązane z nauczaniem wschodnich Ojców Kościoła przesłanki biblijne dotyczące światłości Bożej. W refleksji nad Światłością Bożą istotnym punktem odniesienia jest Przemienienie Chrystusa na Górze Tabor. Światłość Przemienienia jest jednym z ważnych tematów prawosławnej tradycji hymnograficzno-ikonograficznej oraz doktryny hezychastycznej o niestworzonych energiach Boskich, które przebóstwiają osobę ludzką. Objawienie się przebóstwiającej Boskiej światłości, o której nauczali hezychaści, może dokonać się w życiu konkretnych ludzi. Świadczy o tym opis doświadczenia mistycznego, w którym brali udział św. Serafin z Sarowa oraz rozmawiający z nim Mikołaj Motowiłow.

Czasopismo: Ethos
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Wieszczowie i czyny prorocze. Zygmunta Krasińskiego rozważania o poezji i poetach w kontekście genezy proroctwa Przedświtu

Zygmunt Krasiński w Przedświcie wystąpił jako prorok zwiastujący królestwo Boże, „nowe niebo i nową ziemię”. Poemat nie wyrósł jednak wyłącznie na glebie adwentystycznych marzeń emigracji polskiej, jest bowiem również dziełem artystycznym realizującym założenia nowej formy profetyczno-idealistycznej „poezji trzeciej epoki”. Przedświt to słowo „trzeciego wieszcza” zwieńczające „rozeznawanie się w jestestwie swoim” „duszy narodowej” pozbawionej „ciała politycznego”, tłumaczące najpełniej sens przeszłości i przyszłości narodu oraz charakter jego posłannictwa. To także poemat miłosny, w którym Krasiński uwiecznił swoją Beatricze, przynosząc zarazem objawienie prawd ostatecznych.

Czasopismo: Ethos
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne