rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Dom podmiejski. Wielorodzinna architektura mieszkaniowa jako element urbanizacji obrzeżnych terenów aglomeracji szczecińskiej w końcu XX i początkach XXI w.

Tematem artykułu są badania wielorodzinnej architektury mieszkaniowej, której powstanie po 1989 r. powiązane jest z procesami urbanizacji obrzeżnych terenów aglomeracji szczecińskiej. Wybrane, reprezentatywne przykłady poddano analizie ze względu na cechy kompozycji urbanistycznej. W artykule dokonano opisu kolejnych faz rozwoju aglomeracji szczecińskiej od końca XIX w. do czasów współczesnych w kontekście zmian form wielorodzinnej architektury mieszkaniowej, powstającej na obszarach podmiejskich. Dla potrzeb opracowania wprowadzono typologię rozwiązań ze względu na wielkość i rodzaj kompozycji. Omówiono problemy powstawania nowej architektury mieszkaniowej na obszarach byłych wsi, adaptacje i rozbudowy byłych zespołów majątków ziemskich i założeń przemysłowych. Omówiono także wpływ form procesów inwestycyjnych na kształt rozwiązań przestrzennych, oraz omówiono perspektywy dalszego rozwoju.

Czasopismo: Środowisko Mieszkaniowe
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: nauki o sztuce, architektura i urbanistyka
Cohousing – idea współzamieszkania

Bezpieczne i komfortowe miejsce do życia to podstawowa potrzeba każdego człowieka. Jednak współczesne tendencje budownictwa mieszkaniowego zdają się nie odpowiadać na te głęboko zakorzenione ludzkie potrzeby do życia w zrównoważonym środowisku i do tworzenia więzi sąsiedzkich. Jedną z form jednostek sąsiedzkich jest Cohousing. Nazwa ta powstała z połączenia słów „community housing” czyli „wspólnota zamieszkania” i określa sytuację, w jakiej grupa ludzi inicjuje zbudowanie siedliska, w którym więź społeczna i intergarcja idą w parze z poszanowaniem odrębności i prywatności jednostki.

Czasopismo: Środowisko Mieszkaniowe
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: nauki o sztuce, architektura i urbanistyka
Technologia strawbale. Pensjonat w Paleokastro

Artykuł przybliża technologię strawbale oraz uzasadnia konieczność prowadzenia szerokiej edukacji w tym zakresie. Przykład studenckiego projektu dyplomowego pokazuje możliwości jakie daje budownictwo naturalne, wskazuje na korzyści dla zdrowia i samopoczucia ludzi i dla środowiska. Oprócz ekologicznego, porusza aspekt ekonomiczny i społeczny. Wpisuje się zatem w nurt rozwoju zrównoważonego.

Czasopismo: Środowisko Mieszkaniowe
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: nauki o sztuce, architektura i urbanistyka
Jak żyć, jak mieszkać?

Renzo Piano twierdzi, że era rozlewających się miejskich peryferii już minęła. Dywany płasko rozciągających miejską tkankę tarasowych
domostw ekspansywnie rozbudowujących infrastrukturę techniczną są zbyt kosztowne i wyniszczające, a system jako taki musi przejść do historii.
Jedynie dogęszczające wysokościowce – miasta wertykalne wykorzystujące brownfields, czyli miejskie obszary niezabudowane, mogą
sprostać potrzebie ekspansji budowlanej o charakterze "implozji", czyli dośrodkowego rozwoju miast. Rysuje się zatem tendencja rugowania
zabudowy podmiejskiej, satelitarnej, nawet wiejskiej, na rzecz intensywnych skupisk miejskich i możliwie nieskażonej natury wokół. Gdzie
zatem ulokować atawistyczną ludzką potrzebę "wiejskiej ciszy" – mieszkania pośród drzew, potrzeby stałego kontaktu z przyrodą, trwogi wysokości,
w końcu umiłowania bezpiecznej skali "małych miast" zgodnej z tendencją ruchu citta slow. Z drugiej jednak strony coraz bardziej
rysuje się niedostosowanie współczesnej populacji do samodzielności przetrwania i konfrontacji z nieograniczoną naturą. "Przygoda" nabrała
wymiaru sportowego wyczynu, aktu bohaterstwa, śmiertelnego wyzwania.

Czasopismo: Środowisko Mieszkaniowe
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: nauki o sztuce, architektura i urbanistyka
Miasto – „oikos” – dom

Przyjmując za Arystotelesem, że miasto to ludzie różnego rodzaju, miasto jutra- to w moim przekonaniu „miasto dla ludzi”. Miasto tworzone na miarę i potrzeby człowieka, którego przestrzenne ramy tworzą szeroką ofertę dla realizacji potrzeb społecznych . Opracowanie dotyczy zatem bycia i życia człowieka w przestrzeni miejskiej i jej doświadczania wielozmysłowego wyrażonego w społecznych zachowaniach. Badania, dotyczą potencjalnego oddziaływania atrybutów, sytuacji i zakresów przestrzennych na motywacje, wybory, aktywności i kontakty społeczne. Mają też na celu zwiększenie zainteresowanie architektów tym problemem.

Czasopismo: Środowisko Mieszkaniowe
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: nauki o sztuce, architektura i urbanistyka
Blaski i cienie obiektu rewitalizowanego w świetle łódzkiego dziedzictwa kulturowego

Jak projektować w ramach istniejących zespołów zabudowy XIX wiecznego miasta, miasta wzniesionego dla uzyskania maksymalnych zysków właścicieli fabryk i nieruchomości na wynajem.  W ramach prac projektowych rewitalizowanych przestrzeni miasta poprzemysłowego, realizując założenia programowe PROREVITA autorzy próbowali uzyskać nowe innowacyjne rozwiązania projektowe dotyczące problemu występowania światła w architekturze. Artykuł przedstawia proces badawczy dochodzenia do rozwiązań finalnych, tak aby realizując zadane funkcje odpowiedzieć na pytania czym jest światło, jaka jest jego rola i jakie są sposoby realizacji konkretnych zadań w trudnych warunkach podwórek-studni śródmiejskich miejskich kamienic. Spróbowano usystematyzować hierarchię potrzeb w postaci katalogu koniecznych procesów i kolejnych kroków podejmowanych w podobnych sytuacjach przestrzennych. Jednocześnie wskazano miejsca najbardziej odpowiedzialne za efekty przestrzenne i wartości kulturowe w ramach procesu wydobywania poprzez światło nowych wartości budownictwa 
historycznego i kwalifikowanego jako zasób architektonicznego łódzkiego dziedzictwa kulturowego.

Czasopismo: Środowisko Mieszkaniowe
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: nauki o sztuce, architektura i urbanistyka
Nowe muzeum w mieście. Zmiany w kształtowaniu funkcjonalno-przestrzennym architektury współczesnych obiektów muzealnych

Dynamiczny rozwój technologii komputerowych i systemów multimedialnych sprawił, że sposób czerpania wiedzy o otaczającym nas świecie się zmienił. Transformacjom poddały się i muzea, w których cyfrowe zasoby oraz ekspozycje multimedialne intensywnie wypierają dwudziestowieczne metody prezentacji oparte na pasywnej kontemplacji. Współczesne wystawy to nastawione na wywołanie określonych doświadczeń przestrzenie, atrakcyjne dla odbiorcy dzięki swojej immersyjności i interakcyjności, zastosowaniu multimediów i narracyjnej struktury. W artykule opisano zaobserwowane zmiany i tendencje w projektowaniu ekspozycji i budynków w odniesieniu do ewolucji instytucji muzealnych. Przedstawiono obiekty zrealizowane lub zaprojektowane w ciągu minionego dwudziestolecia ze szczególną uwagą poświęconą nowym muzeom w Polsce. Przeprowadzone analizy potwierdzają, iż obiekt muzealny – jego miejsce w przestrzeni miasta, architektoniczny projekt układu funkcjonalnego, stref wystawowych i aranżacji samych ekspozycji ewoluują równolegle do zmieniających się technologii i nowych potrzeb społecznych.

Czasopismo: Środowisko Mieszkaniowe
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: nauki o sztuce, architektura i urbanistyka
Światło i ciemność

Światłość i ciemność. Dwa zjawiska zupełnie sobie przeciwstawne. Światło to prawda, która pozwala poznawać. Droga poznania to droga nawracania, zawracania z ciemności do światła. Światło rozumu, wiedzy, które nie rozgrzewa, pozwala poznawać świat, ludzi, nie przynosi jednak miłości, nie rozwija duchowo. Jest w artykule kojarzone z symbolem życia, stanowi syntezę pozytywnych wartości, które szczególnie dla młodego pokolenia są istotne. Noc, ciemność stanowić może również, symbolicznie wyobrażenie rzeczywistej egzystencji w świecie, które wielokrotnie nie dorównuje marzeniom.
Punktem wyjścia artykułu są pozytywne wartości, światło jest znakiem nadziei, radości, szczęścia, optymizmu. Żar młodzieńczy w konfrontacji z nieczułym światem zabija złudzenia, czasami również marzenia. Nasza rzeczywistość jest często szara, przepełniona ludźmi egoistycznie nastawionymi, konsumpcyjnym stylem życia ukierunkowanym na dobra doczesne. Człowiek zmuszony jest żyć w świecie przedmiotów, które jaśnieją światłem niedoskonałym. Stąd potrzeba człowieka, by nieustannie poszukiwać źródła najwyższego światła. Naturalnym, wynikającym z wewnętrznej potrzeby, jak również ratunkiem dla człowieka, jest odzyskanie duchowego słuchu i wzroku – jego rozwój wewnętrzny, duchowy. Dotarcie do najwyższego dobra, stanowi realizację potencjału duchowego człowieka.

Czasopismo: Środowisko Mieszkaniowe
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: nauki o sztuce, architektura i urbanistyka
Zieleń łódzkich Bałut. Kompozycja przestrzenna miejsc pamięci

Karol Borowiecki, Maks Baum i Moryc Welt – Polak, Niemiec i Żyd, czyli bohaterowie „Ziemi Obiecanej” – ucieleśniają nawarstwienie kultur, jakie tworzyły Łódź już od XVIII wieku. Obecnie miasto stawia czoło tematom przywracania pamięci o dawnych mieszkańcach. Coroczny Festiwal Dialogu Czterech Kultur, rewitalizacja miejsc zagłady, czy tworzenie nowych przestrzeni pamięci jak Park Ocalonych, Park im. Szarych Szeregów to tylko kilka spośród działań nawiązujących dialog z przeszłością, aktywizujących przestrzeń współczesną. W krajobrazie Bałut, jednej z dzielnic Łodzi, widać połączenie niespełnionego snu o rewolucji urbanistycznej i przebłysków minionej tożsamości miasta Litzmannstadt, które stwarza szansę przestrzeniom zielonym, by stały się ich spoiwem. Autorka bada zależność między miejscami pamięci, a przestrzeniami zielonymi w krajobrazie Bałut pod kątem kompozycji jako narzędzia narracyjnego w przestrzeni.

Czasopismo: Środowisko Mieszkaniowe
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: nauki o sztuce, architektura i urbanistyka
Geneza i formy terenów rekreacyjnych w kompozycji urbanistycznej modernistycznych zespołów mieszkaniowych. Część 2 - modernizm po II wojnie światowej i nurty go kontestując

Artykuł jest drugą częścią opracowania dotyczącego genezy i form rozwoju terenów rekreacyjnych w kompozycji modernistycznych zespołów mieszkaniowych. W części 1 omówiono rozwój środowiska mieszkaniowego idei do II wojny światowej, wyróżniając pięć typów kompozycji terenów rekreacyjnych. W części 2 omówiono rozwój modernizmu i ruchów go kontestujących po II wojnie światowej, wyróżniając dalszych osiem typów kompozycji (sześć typów kompozycji modernistycznych i dwa typy kompozycji kontestujących modernizmu, ale pozostających
z nim w bezpośrednim związku).
Jako typ 6 wyróżniono modernistyczne zespoły powstające w śródmieściach miast europejskich, na terenach zniszczonych podczas II wojny
światowej. Kompozycje te znajdowały się najczęściej w kontrapunkcie wobec istniejącej wcześniej zabudowy zwartej, promując otwarte tereny rekreacyjne. Jako typ 7 zdefiniowano kompozycje socrealistyczne, które powstając w krajach Europy Środkowej i Wschodniej, stanowiły chwilowe odejście od idei modernistycznych, choć część z nich w kolejnych latach rozwijana była zgodnie z modernistycznymi schematami.
Typ 8 stanowią najliczniejsze i najbardziej charakterystyczne dla powojennego modernizmu osiedla satelickie powstające od lat 50. do lat 80. XX w. Typ 9 to osiedla wywodzące się z koncepcji kompozycji liniowych i strukturalnych. Typ 10 stanowią zespoły późnego modernizmu, które
w formie manifestów postulowały często radykalne połączenia architektury i terenów naturalnych. Typ 11 to urbanistyka postmodernizmu, który kontestował modernizm, ale w części schematów także nawiązywał do niego. Typ 12 to urbanistyka neomodernizmu powstająca na przełomie XX i XXI w., poszukująca inspiracji w szeroko rozumianym dorobku XX-wiecznego modernizmu.
W podsumowaniu opisano główne trendy rozwojowe analizowanego zjawiska.

Czasopismo: Środowisko Mieszkaniowe
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: nauki o sztuce, architektura i urbanistyka
Kształtowanie przestrzennej efektywności energetycznej w zespołach zabudowy mieszkaniowej

Głównym celem tego artykułu było wytyczenie kluczowych kierunków projektowych w ekologicznych zespołach zabudowy
mieszkaniowej strefy klimatu umiarkowanego, pod względem przestrzennej efektywności energetycznej. Dokonano tego
poprzez studia przypadków, analizę porównawczą i zestawienie wyników krytycznych parametrów związanych z przestrzenną
efektywnością energetyczną w wybranych reprezentatywnych kompleksach mieszkaniowych. Ze względu na mnogość
i złożoność ekologicznych zespołów zabudowy, badane przykłady ograniczały się do określonych wytycznych. Były nimi
lokalizacja w strefie klimatu umiarkowanego oraz wdrażanie rozwiązań pro-środowiskowych zgodnie ze znanymi na całym
świecie certyfikatami energetycznymi i środowiskowymi. W rezultacie uzyskano zestawienie nurtów projektowych w strefie
klimatu umiarkowanego, które opiera się na kluczowych parametrach przestrzennej efektywności energetycznej. Ponadto,
sformułowano uwagi i przyszłe ramowe wytyczne dotyczące obszarów i działań potencjalnej poprawy w zakresie przestrzennej efektywności energetycznej.

Czasopismo: Środowisko Mieszkaniowe
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: nauki o sztuce, architektura i urbanistyka
Życie między budynkami życie pośród natury

Wprowadzanie rozwiązań zrównoważonych w projektowaniu zabudowy mieszkaniowej i towarzyszących jej przestrzeni publicznych zmieniło obraz współczesnego środowiska mieszkaniowego. Spowodowało ono potrzebę nowego spojrzenia na problem relacji architektury z naturą. Elementy świata przyrody, traktowane dotąd głównie przez pryzmat estetyki kompozycji i jej tła krajobrazowego, obecnie stały się elementami użytecznymi, niezbędnymi dla procesów ochrony i pozyskiwania energii oraz wody, a także poprawy jakości powietrza. Nie straciły one jednak swojego estetycznego znaczenia, zmienił się natomiast charakter i sposób postrzegania kreowanych dzięki nim przestrzeni. Artykuł jest próbą przedstawienia roli elementów naturalnych w kształtowaniu zabudowy mieszkaniowej jutra.

Czasopismo: Środowisko Mieszkaniowe
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: nauki o sztuce, architektura i urbanistyka
Analiza wybranych problemów w kształtowaniu architektury i urbanistyki zespołu wielorodzinnych budynków mieszkaniowych, w odniesieniu do potrzeb przyszłych mieszkańców

Autor eseju prezentuje różnorodne rozwiązania projektowe, opierając się na zrealizowanym projekcie, polegającym na budowie zespołu złożonego z trzech wielorodzinnych budynków mieszkalnych przy ulicy Poleskiej w Kielcach. Projektant w celu zapewnienia optymalnych warunków mieszkaniowych prowadził z przyszłymi użytkownikami obiektów konsultacje oraz zasięgnął ich opinii, odnośnie do proponowanych przez niego funkcjonalno-przestrzennych rozwiązań. Podsumowanie eseju stanowi prezentację doświadczeń związanych z projektowanym zespołem mieszkaniowym.

Czasopismo: Środowisko Mieszkaniowe
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: nauki o sztuce, architektura i urbanistyka
Kształtowanie architektury proekologicznej – budownictwo z surowej ziemi. Realizacja i eksploatacja doświadczalnego budynku w Parku Ekologicznym w Pasłęku

Wśród działań na rzecz zrównoważonego rozwoju, ekologii, oszczędności energii, istotne jest tworzenie proekologicznej architektury. Jednym z nurtów współczesnej architektury jest stosowanie technologii wynikających z tradycji. Praktycznym przykładem takiego działania jest realizacja doświadczalnego budynku wzniesionego z użyciem technologii surowej ziemi (ziemia ubijana w szalunkach, ziemne bloczki prasowane i bloczki słomiano-gliniane), zlokalizowanego w Parku Ekologicznym w Pasłęku. Projekt opracował zespół autorski z Wydziału Architektury P.W. Budynek został oddany do użytku w 2012 r. Realizacja budynku miała na celu zademonstrowanie metod wznoszenia budynku z surowej ziemi, a następnie umożliwienie badań i obserwacji dotyczących zachowania się konstrukcji w czasie eksploatacji. Budynek pomyślany został jako energooszczędny z możliwością pozyskiwania energii słonecznej metodą pasywną. Zastosowano także dach pokryty zielenią ekstensywną. W artykule przedstawione są założenia projektowe, opis realizacji i rezultaty wizji lokalnych w czasie eksploatacji.

Czasopismo: Środowisko Mieszkaniowe
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: nauki o sztuce, architektura i urbanistyka
Dostępność czasowa wybranych portów lotniczych w Polsce i w strefie przygranicznej

Głównym celem przeprowadzonych badań było określenie dostępności czasowej polskich lotnisk. W badaniach wzięto pod uwagę wybrane polskie lotniska, jak również przygraniczne lotniska ze strefy Schengen. W badaniach uwzględniono nie tylko główne porty lotnicze, takie jak: w Warszawie, Gdańsku, Krakowie, bądź Poznaniu, ale również mniejsze porty lotnicze, np.: w Lublinie, Radomiu. Lotniska te zostały włączone do badań z powodu szybkiego rozwoju ich połączeń i roli, jaką odgrywają przy zapewnieniu sprawnych połączeń z największymi portami lotniczymi. Ponadto, przeanalizowano 16 portów lotniczych z sąsiednich krajów. Zgodnie ze standardami UE przyjmuje się, że graniczny czas podróży wynosi 90 minut. Mając na uwadze stan dróg i częstotliwość transportu kolejowego w Polsce, czas dostępu do transportu może zostać zwiększony do 120 minut. W wyniku badań dostępności portów lotniczych zostały opracowane mapy w dwóch różnych przypadkach. Pierwsza mapa przedstawia dostępność czasową, w której zostały uwzględnione jedynie lotniska w Polsce. Druga mapa przedstawia dostępność czasową polskich lotnisk wraz z portami w Niemczech, Czechach, Słowacji i Litwie. Wyniki zostały porównane i przeanalizowane w celu pokazania obszarów, z których podróże do polskich lotnisk są dłuższe niż do lotnisk znajdujących się na terytorium krajów strefy Schengen. Wyniki badań prezentują osobom zainteresowanym transportem lotniczym, jak szybko mogą dotrzeć do najbliższego lotniska z dowolnego miejsca w Polsce. Co więcej, dają możliwość wyboru, czy skorzystać z lotniska w Polsce czy zagranicą. Opracowane mapy mogą być wykorzystane do analizy polskiego lotnictwa przez Urząd Lotnictwa Cywilnego, administrację publiczną, do zarządzania infrastrukturą transportową, a także przez potencjalnego pasażera.

Czasopismo: Roczniki Geomatyki
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze, nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: informatyka, inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Zastosowanie danych ALS do szacowania wybranych parametrów roślinności na terenie górnictwa odkrywkowego – zalety i wady

Artykuł opisuje możliwości wykorzystania danych z lotniczego skaningu laserowego (ALS) na terenie odkrywkowej kopalni wapienia do pozyskania informacji o pokryciu roślinnością i jej parametrze wysokościowym. Ze względu na konieczność pozyskania szczegółowego przestrzennie zestawu danych, m.in. w zakresie roślinności, na potrzeby realizacji projektu „Plan wsparcia różnorodności biologicznej dla Zakładu Górniczego Kujawy w Bielawach Lafarge Cement S.A”, uznano, że pochodzące z projektu ISOK dane ALS charakteryzujące się wysoką dokładnością lokalizacyjną i wysokościową mogą stanowić optymalne źródło informacji. Do przetworzenia numerycznych danych wysokościowych użyto w pracy oprogramowania SAGA GIS i ArcGIS. Przeprowadzenie analizy opracowanych wysokościowych modeli rastrowych dla roślinności wykazało jednak, że są one obarczone błędami. Analizując dane ALS zauważono, że rozmieszczenie roślinności nie jest zgodne z sytuacją zaobserwowaną w terenie. W części wyrobiska objętej aktualnie wydobyciem dane ALS wykazały znaczną obecność roślinności. Ponadto, parametr wysokościowy roślinności na znormalizowanym numerycznym modelu pokrycia terenu przyjął w wielu miejscach wartości ujemne. W odpowiedzi na ujawnione błędy przeprowadzono szczegółową weryfikację danych ALS. W jej wyniku stwierdzono, że błędy są charakterystyczne wyłącznie dla obszaru wyrobiska. Błędy w klasyfikacji chmury punktów oraz ujemne wartości komórek modelu wysokościowego dla roślinności stwierdzono niemal wyłącznie dla zboczy wyrobiska i wałów ziemno-skalnych usytuowanych wzdłuż dróg technologicznych w odkrywce. Otrzymany wynik wskazuje na konieczność kontroli jakości danych ALS przed ich zastosowaniem.

Czasopismo: Roczniki Geomatyki
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze, nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: informatyka, inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Nauczanie GIS z wykorzystaniem naturalnych procesów poznawczych

Głównym celem artykułu było pokazanie poszukiwania efektywnych metod nauczania GIS. W artykule został podjęty problem ustalenia czy istnieją jakieś związki pomiędzy postrzeganiem świata realnego przez człowieka, a strukturą i metodami GIS. Zdaniem autora - takie związki istnieją. Artykuł ma na celu wykazanie, że naturalne procesy poznawcze można zastosować do nauczania systemów informacji przestrzennej. Artykuł pokazuje, że struktura i narzędzia GIS nie są jakimś abstrakcyjnym tworem nie związanym z otaczającą nas rzeczywistością. Jest właśnie odwrotnie - w wielu przypadkach procedury i narzędzia GIS mają swoje analogie w codziennym doświadczeniu. Stosowanie tych analogii i skojarzeń może się przyczynić do podniesienia jakości i efektywności kształcenia. Przedstawione założenia teoretyczne znalazły w artykule wyraz praktyczny w postaci przedstawienia autorskiej metody nauczania GIS o symbolicznej nazwie "wychodzenie z cienia". Ta metoda jest przewidziana do nauczania GIS na poziomie początkowym i średniozaawansowanym. Ma to szczególne znaczenie w obecnej sytuacji, gdzie występuje presja na szerokie rozpowszechnienie nauczania GIS na wielu kierunkach technicznych, przyrodniczych i ekonomicznych, w celu umożliwienia korzystania z tego sposobu opisu realnej przestrzeni szerokiemu gronu użytkowników.

Czasopismo: Roczniki Geomatyki
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze, nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: informatyka, inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Klasyfikacja granic przestrzennych w zarządzaniu informacją o środowisku

W artykule przedstawiono propozycję klasyfikacji granic na potrzeby systemów informacji przestrzennej. Rozwój wielowarstwowych, interoperacyjnych SIP zwiększa wymagania dotyczące poprawnego, wyczerpującego opisu prezentowanych zjawisk i obiektów. Wektorowe warstwy informacyjne SIP budowane są zwykle w oparciu o współrzędne punktów granicznych. Dla poprawnej interpretacji informacji konieczne jest jednak przypisanie do ciągu współrzędnych metadanych określających nie tylko wykonawcę i dokładność wyznaczenia linii, ale również charakter, cel i sposób wyznaczenia granicy. Zaproponowano podział na granice stanowione, interpretowane i uzgadniane, wskazując sposób ich wyznaczania i charakter. Prezentowana w artykule klasyfikacja granic ma za zadanie udoskonalenie procesu interpretacji danych o środowisku.

Czasopismo: Roczniki Geomatyki
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze, nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: informatyka, inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka