rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Powikłania neurologiczne i jakość życia po resekcji ślinianki podżuchwowej. Prospektywne, nierandomizowane badanie jednoośrodkowe

Wprowadzenie: Resekcja ślinianki podżuchwowej wiąże się z powikłaniami, takimi jak uszkodzenie gałęzi brzeżnej żuchwy nerwu twarzowego, nerwu językowego czy podjęzykowego. Poza nimi, w niniejszej pracy opisano subiektywne dolegliwości: suchość w jamie ustnej, parestezje w okolicy blizny czy zmianę smaku. Pacjenci i metody: Przeprowadzono prospektywne, nierandomizowane badanie z udziałem 20 pacjentów poddanych zabiegowi usunięcia ślinianki podżuchwowej. Wyniki: Najczęstszą przyczyną zabiegu była kamica ślinianki – dotyczyła ona 9 osób (45%). Jeden z pacjentów (5%) miał porażenie nerwu językowego, u dwóch (10%) stwierdzono przejściowe porażenie gałęzi brzeżnej żuchwy, nie zarejestrowano zaś żadnego przypadku zmian w nerwie podjęzykowym. Powikłania neurologiczne nie miały związku z: wielkością kamieni śliniakowych (p = 0,293), rozmiarem guza (p = 0,445) czy rodzajem zmiany patologicznej (p = 0,694). Największym problemem zarówno po miesiącu, jak i po 6 miesiącach po zabiegu, były parestezje w okolicy blizny (odpowiednio: 55% i 33%), a na drugim miejscu uplasowała się kserostomia, czyli suchość błony śluzowej jamy ustnej (33% i 27,3%). Wnioski: Resekcja ślinianki podżuchwowej to zabieg bezpieczny, o niskim ryzyku powikłań chirurgicznych czy neurologicznych. Mimo to pacjenci powinni zostać poinformowani o możliwych powikłaniach, takich jak: suchość w jamie ustnej oraz parestezje w okolicy blizny. Efekt kosmetyczny może być zadowalający, a blizny można uniknąć stosując odpowiednią technikę operacyjną. Mimo że ryzyko uszkodzenia MBFN, nerwu językowego i podjęzykowego jest niskie, należy uwzględnić je w informacjach o zabiegu przekazywanych pacjentowi przed operacją.

Czasopismo: Polish Journal of Otolaryngology
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Kwalifikacja do wszczepienia drugiego implantu ślimakowego u dzieci

Wstęp: Wiele ośrodków, pomimo rekomendacji dotyczących leczenia głębokiego niedosłuchu u dzieci poprzez symultaniczne wszczepienie dwóch implantów ślimakowych, decydując się na drugi implant, preferuje implantacje w trybie sekwencyjnym. Istnieje szereg przyczyn, z powodu których jednoczasowa bilateralna implantacja nie jest powszechnie akceptowana i wykonywana. Największe zagrożenie stanowi możliwość wystąpienia obustronnego wypadnięcia funkcji narządu przedsionkowego. Nie ma jednak wątpliwości, że dzieci, które otrzymały pierwszy implant, powinny mieć szansę na słyszenie binauralne i związane z tym korzyści. W piśmiennictwie światowym kryteria kwalifikacji do obustronnych implantacji nie są jednorodne i trudno znaleźć jednolite oraz przekonywujące algorytmy postępowania odnośnie do drugiego implantu ślimakowego. Celem pracy jest próba przedstawienia bezpiecznego sposobu kwalifikacji do wszczepienia drugiego implantu ślimakowego u dzieci. Materiał i metody: W niniejszej pracy przeprowadzono procedurę kwalifikacyjną do wszczepienia drugiego implantu ślimakowego u 40 dzieci posiadających jeden implant ślimakowy. W postępowaniu kwalifikacyjnym brano pod uwagę: datę pierwszej implantacji, wyniki badań audiometrycznych, aparatowanie ucha nieimplantowanego, dotychczasowy rozwój mowy i słuchu oraz badania narządu przedsionkowego. Wyniki: 38% pacjentów – 15 z 40 dzieci – zostało zakwalifikowanych do wszczepienia drugiego implantu. U 35% dzieci decyzję tę odroczono z możliwością implantacji w przyszłości. 11 dzieci (27%) nie zakwalifikowano do drugiego zabiegu. Dyskusja: Podczas postępowania zgodnego z przedstawionym protokołem kwalifikacji 38% dzieci z jednym implantem zakwalifikowano do drugiej implantacji z szansą na optymalny rozwój i efektywne wykorzystanie drugiego implantu. Uważamy, że implantacje w trybie sekwencyjnym z możliwie krótkim odstępem czasu pomiędzy zabiegami wraz z oceną narządu przedsionkowego, rozwoju słuchu i mowy oraz korzyści z drugostronnego aparatu słuchowego (stymulacja bimodalna) przed drugą implantacją są najbezpieczniejszym i optymalnym rozwiązaniem u dzieci z głębokim niedosłuchem.

Czasopismo: Polish Journal of Otolaryngology
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Retrospektywna ocena czynników ryzyka nowotworów jamy ustnej i gardła u pacjentów badanych w ramach programu profilaktyki nowotworów głowy i szyi

Wstęp: Celem pracy jest retrospektywna ocena czynników ryzyka nowotworów jamy ustnej i gardła u pacjentów badanych w ramach Programu Profilaktyki Nowotworów Głowy i Szyi. Materiał i metody: Badania przeprowadzono łącznie u 300 pacjentów, w tym 186 kobiet i 114 mężczyzn, w ramach Programu Profilaktyki Nowotworów Głowy i Szyi w latach 2014–2018. Przed badaniem laryngologicznym pacjenci wypełniali ankietę demograficzną i medyczną dotyczącą czynników ryzyka nowotworów głowy i szyi, w której uwzględniono czynniki, takie jak: wykształcenie, zgłaszane objawy chorobowe, nałóg palenia papierosów, liczby spalanych papierosów, nałóg spożywania alkoholu, częstotliwość wizyt w gabinecie stomatologicznym, stosowanie środków higieny jamy ustnej, liczba życiowych partnerów seksualnych, uprawianie seksu oralnego, liczba życiowych partnerów seksualnych, z którymi uprawiany był seks oralny, wystąpienie choroby nowotworowej głowy i szyi w rodzinie. Wyniki badań: Badani zgłaszali następujące objawy chorobowe: chrypkę – 43,33%, trudności w połykaniu – 21,33%, ból lub pieczenie w jamie ustnej – 20,33%, inne symptomy – 46,33%. Natomiast głównymi objawami stomatologicznymi były: krwawienie z dziąseł w czasie szczotkowania zębów – 48,89% i uczucie suchości w jamie ustnej – 45,56%. Spośród ankietowanych do palenia wyrobów tytoniowych aktualnie przyznawało się 20,33% pacjentów, zaś w przeszłości paliło 54% pacjentów. W analizowanym materiale większość spożywała napoje alkoholowe, bo aż 80% badanych, przy czym istotnie rzadziej kobiety niż mężczyźni. Jednak okazjonalne picie alkoholu zadeklarowało 87,08%. Do uprawiania seksu oralnego przyznało się 27,67% badanych – 24,73% kobiet oraz 32,46% mężczyzn. Od jednego do trzech partnerów, którzy uprawiali seks oralny, spotkało 71,95% badanych. Po wykonaniu rozszerzonej diagnostyki stwierdzono obecność nowotworu tej okolicy u 10% badanych. Wnioski: Stwierdzono istotność statystyczną różnic między: chrypką a spożywaniem alkoholu, zarówno u kobiet, jak i u mężczyzn, chrypką a paleniem tytoniu u kobiet, objawem trudności w połykaniu a paleniem tytoniu u badanych kobiet, bólem/pieczeniem w jamie ustnej a paleniem tytoniu u badanych mężczyzn, chrypką a uprawianiem seksu oralnego u badanych mężczyzn, trudnościami w połykaniu a uprawianiem seksu oralnego u badanych mężczyzn oraz bólem/ pieczeniem w jamie ustnej a występowaniem nowotworu złośliwego.

Czasopismo: Polish Journal of Otolaryngology
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Doświadczenia kliniczne w diagnozowaniu zmian patologicznych krtani z zastosowaniem obrazowania w wąskiej wiązce światła

Wprowadzenie: Jedną z najnowszych metod stosowanych w obrazowaniu krtani jest endoskopia wąskopasmowa (NBI). Umożliwia ona ocenę architektoniki naczyń błony śluzowej, uwidocznienie ognisk nieprawidłowej angiogenezy a tym samym zidentyfikowanie zmian patologicznych na wczesnym etapie kancerogenezy. Celem pracy było porównanie wartości diagnostycznej endoskopii w świetle białym oraz w wąskiej wiązce obrazowania (NBI) w ocenie zmian patologicznych błony śluzowej krtani. Materiał i metody: 333 pacjentów ze zmianami patologicznymi w krtani poddano ocenie w świetle białym oraz NBI. Obliczono czułość, swoistość, PPV, NPV dla obu metod. Wartość diagnostyczną WLE i NBI oceniono dla założeń, że wynik pozytywny stanowi dysplazja dużego stopnia i rak; oraz tylko rak. Wyniki: Czułość, swoistość, PPV, NPV dla założenia, że wynik pozytywny stanowi dysplazja dużego stopnia i rak wynosiły odpowiednio dla światła białego w porównaniu do NBI: 95,4% vs 98,5%; 84,2% vs 98,5%; 79,6% vs 97,7% oraz 96,6% vs 99,0%. Z kolei dla założenia, że wynikiem pozytywnym jest tylko rak powyższe wartości wynosiły: 97,4% vs 100%; 79,3% vs 93,5%; 72,6% vs 89,4% oraz 98,2% vs 100,0%. W przypadku obu wariantów wykazano, że czułość, PPV i NPV były wyższe dla NBI w porównaniu do światła białego. Stwierdzono ponadto znamiennie wyższą swoistość NBI w porównaniu do światła białego w różnicowaniu zmian patologicznych krtani (p<0,001). Wnioski: Zastosowanie NBI umożliwia zarówno rozpoznanie jak i różnicowanie zmian patologicznych w krtani, niewidocznych w świetle białym. Badanie endoskopowe, szczególnie wzmocnione NBI jest nieinwazyjne, powtarzalne i pozostaje przydatnym narzędziem w diagnostyce zmian rozrostowymi krtani. Badaniem decydującym o ostatecznym rozpoznaniu pozostaje badanie histopatologiczne.

Czasopismo: Polish Journal of Otolaryngology
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Ocena fali śluzówkowej w diagnostyce dysfonii czynnościowej

Wprowadzenie: W niniejszej publikacji przedstawiono charakterystykę głośni w FD przy użyciu obiektywnych wskaźników, tzw. OQ, mierzonych za pomocą VSK i EGG. C el: Celem badania była obiektywizacja funkcji głośni w różnych typach FD oraz wykorzystanie współczynników otwarcia uzyskanych z różnych technik obrazowania fali śluzówkowej w diagnostyce różnicowej FD. Materiał i metoda: Badaniem objęto 204 osoby. Każdy uczestnik został poddany badaniu otolaryngologicznemu i foniatrycznemu. Przeprowadzono: LVS, EGG i VSK. Wyniki zarejestrowano przy użyciu urządzenia EndoSTROB-DX-Xion GmbH (Berlin) z oprogramowaniem DIVAS. Wyniki: Wszyscy pacjenci z FD wykazywali nieprawidłowości w LVS. Analiza statystyczna uwidoczniła różnice w charakterystyce LVS w zależności od rodzaju FD. Średnie wartości OQVSK w grupie kontrolnej wyniosły 0,521, a w badanej grupie 0,565 (p < 0,05). Istotne różnice stwierdzono między pacjentami z dysfonią hipofunkcjonalną – 0,584 i dysfonią hiperfunkcjonalną – 0,55. Średnia wartość QOQEGG u osób z FD wynosiła 0,581, a w grupie kontrolnej – 0,549 (p < 0,01). Istotne statystycznie różnice występowały również między grupami pacjentów z dysfonią hiper- i hipofunkcjonalną. Mediany wynosiły odpowiednio: 0,574 i 0,604. W pracy obserwowano różne wartości OQ związane z rodzajem FD. Autorzy postanowili wprowadzić nowy parametr ilustrujący stosunek QOQEGG/OQVSK. Wnioski: Uzyskane za pomocą VSK i EGG współczynniki otwarcia odróżniają eufonię od dysfonii. Wartości OQVSK i QOQEGG oraz ich iloraz różnią się w zależności od rodzaju dysfonii. OQVSK i QOQEGG powinny zostać włączone do algorytmu diagnostycznego zaburzeń głosu.

Czasopismo: Polish Journal of Otolaryngology
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Porównawcza ocena wartości diagnostycznej biopsji wycinkowej i badania NBI u chorych z nowotworami gardła dolnego i krtani

Wstęp: Obiecującą metodą wczesnego wykrywania nowotworów głowy i szyi wydaje się być nowoczesna endoskopia z wykorzystaniem wąskiej wiązki światła NBI (Narrow Band Imaging). W porównaniu do standardowej endoskopii z użyciem białego światła endoskopia z wykorzystaniem NBI daje nam wgląd w procesy neoangiogenezy błony śluzowej i podśluzowej obserwowanych patologii. Celem pracy była ocena wartości diagnostycznej biopsji wycinkowej i badania NBI u chorych z nowotworami krtani i gardła dolnego. Materiał i metody: Badanie przeprowadzono u 100 osób hospitalizowanych w Klinice Otolaryngologii, Onkologii Laryngologicznej, Audiologii i Foniatrii Uniwersyteckiego Szpitala Klinicznego im. WAM w Łodzi, u których planowano przeprowadzić zabieg operacyjnego usunięcia bądź biopsji chirurgicznej zmian przerostowych gardła dolnego lub krtani. Pacjentom wykonano badania: podmiotowe, przedmiotowe, laryngologiczne, endoskopowe z wykorzystaniem wąskiej wiązki światła (NBI) oraz histopatologiczne podejrzanych zmian rozrostowych. Unaczynienie opisywanych zmian było oceniane według kryteriów skali Ni. W kolejnym etapie porównano wynik badania endoskopowego (typu unaczynienia według skali Ni) z wynikiem badania histopatologicznego. Uzyskane dane poddano analizie statystycznej. Wyniki badań: Czułość endoskopii z wykorzystaniem wąskiej wiązki światła NBI w wykrywaniu nowotworów o charakterze złośliwym u chorych ze zmianami przerostowymi w obrębie gardła dolnego i krtani wynosi 90,48%, swoistość – 91,14%, pozytywna wartość predykcyjna – 73,08%, negatywna wartość predykcyjna – 97,30%. Wnioski: Endoskopia z wykorzystaniem wąskiej wiązki światła jest nowoczesną metodą obrazowania, zwiększającą potencjał diagnostyczny endoskopii we wczesnym wykrywaniu zmian nowotworowych w obrębie gardła dolnego i krtani.

Czasopismo: Polish Journal of Otolaryngology
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Ocena chirurgicznego leczenia chorych z zespołem Eagle’a

Wstęp: Celem badania była ocena skuteczności chirurgicznego leczenia pacjentów z zespołem przedłużonego wyrostka rylcowatego (zespołem Eagle’a), biorąc pod uwagę zarówno wczesne, jak i późne jego wyniki. Materiał i metody: Grupę badawczą stanowiło 15 pacjentów, którzy przebyli zabieg resekcji wyrostka rylcowatego z powodu wystąpienia objawów zespołu Eagle’a w latach 2005–2017. Podczas wizyty kontrolnej pacjenci zostali poproszeni o wypełnienie pooperacyjnej ankiety, która porównywała objawy występujące przed zabiegiem oraz ich stopień nasilenia z obecnym stanem zdrowia. Do oceny każdego z objawów oddzielnie zastosowano skalę bólu VAS, a do określenia jakości życia skalę Laitinena. Uwzględniono również dane z dokumentacji medycznych pacjentów. Wyniki ankiet poddano analizie statystycznej. Wyniki: Badanie wykazało, że 11 spośród 15 operowanych osób zanotowało znaczną poprawę w poziomie odczuwanych dolegliwości bólowych (średnio o 70,5%) oraz polepszenie się jakości życia (średnio o 65%) w stosunku do stanu sprzed zabiegu. W wykonanej analizie statystycznej wykorzystano: test Wilcoxona dla par wiązanych, test Manna-Whitneya, test Kruskala-Wallisa oraz współczynnik korelacji Spearmana. Stwierdzono występowanie istotnych statystycznie zależności pomiędzy odnotowanym stopniem poprawy a długością resekowanego wyrostka rylcowatego oraz jego ustawieniem. Dyskusja: W badaniu udowodniono, że chirurgiczne leczenie metodą resekcji wydłużonego wyrostka rylcowatego wykonywane z dostępu zewnątrzustnego w większości przypadków jest skutecznym sposobem leczenia zespołu Eagle’a, obarczonym niskim ryzykiem powikłań pozabiegowych.

Czasopismo: Polish Journal of Otolaryngology
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Zastosowanie kamery do zdjęć szybkich – High Speed (HS), badania akustycznego oraz kwestionariusza VHI w diagnostyce zaburzeń jakości głosu u mężczyzn w wieku podeszłym

Wstęp: Starzenie się głosu rozpoczyna się po 60. roku życia i jest określane mianem presbyphonii lub vox senium. Przyczyną tego procesu są zmiany o charakterze czynnościowym i organicznym w obrębie krtani, ze współistniejącym suchym nieżytem górnych dróg oddechowych. C el: Celem pracy jest wykorzystanie kamery do zdjęć szybkich – High-Speed (HS) oraz badania akustycznego głosu w diagnostyce postaci klinicznej presbyphonii u mężczyzn w wieku podeszłym. Materiały i metody: Badaniem objęto grupę 50 mężczyzn w wieku od 51 do 72 lat, bez obciążenia zawodowego głosu. W diagnostyce zastosowano technikę wizualizacji krtani, pozwalającą na ocenę drgań rzeczywistych fałdów głosowych (HSDI), oraz badanie akustyczne głosu z wykorzystaniem oprogramowania komputerowego f. DiagNova Technologies. W samoocenie głosu pacjentów zastosowano kwestionariusz Voice Handicap Index (VHI). Wyniki: Wizualizacja krtani pozwoliła na rozpoznanie dysfonii hipofunkcjonalnej lub atrofii fałdów głosowych, będących przyczyną zaburzeń głosu w diagnozowanej grupie. Potwierdziły to parametry oceny akustycznej głosu, szczególnie: F0, NHR oraz spektrografia wąskopasmowa. Patologiczna wartość parametru NHR oraz obecność składowych nieharmonicznych w zakresie wysokich poziomów częstotliwości w spektrografii wąskopasmowej były potwierdzeniem niedowładu fonacyjnego głośni, rejestrowanego techniką wizualizacyjną krtani z użyciem kamery HS. Rejestrowano również istotne skrócenie maksymalnego czasu fonacji (MPT) w stosunku do grupy kontrolnej. Dyskusja: Badanie obiektywne patologii głosu jest kluczowe w diagnostyce i monitorowaniu terapii i rehabilitacji, jednak subiektywna ocena pacjenta, szczególnie efektów jego leczenia, ma istotne znaczenie w zakresie stosowanej procedury. Subiektywna samoocena głosu pacjenta z zastosowaniem kwestionariusza VHI potwierdziła poczucie istnienia zaburzenia głosu u mężczyzn w wieku podeszłym, wskazując potrzebę szybkiej i trafnej diagnostyki klinicznej.

Czasopismo: Polish Journal of Otolaryngology
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Analiza wpływu astmy oskrzelowej i nadwrażliwości na aspirynę na przebieg kliniczny przewlekłego zapalenia zatok z polipami nosa

Wprowadzenie: Przewlekłe zapalenie zatok przynosowych z polipami nosa (PZZPzPN), pomimo rozwoju immunologii, mikrobiologii i genetyki, nadal nie ma dostatecznie poznanej etiopatogenezy. W ostatnich latach liczba zachorowań na PZZP bez i z polipami nosa systematycznie wzrasta. Współwystępowanie PZZPzPN, astmy oskrzelowej i nietolerancji aspiryny (triada aspirynowa) stanowi niekorzystny czynnik rokowniczy, zwiększając predyspozycję indywidualnego chorego do nawrotów choroby. Cel: Celem pracy było porównanie ciężkości przebiegu PZZPzPN u pacjentów poddanych leczeniu operacyjnemu w zależności od współistnienia AO i/lub NA. Badania przeprowadzono w grupie 204 pacjentów operowanych z powodu PZZPzPN w latach 2009–2013 z 5-letnim okresem obserwacji. Wyniki: Wykazano większe nasilenie zmian polipowatych w badaniu endoskopowym wśród osób z triadą aspirynową (p = 0,0005), z PZZPzPN i astmą oskrzelową (p = 0,0030) oraz w TK zatok przynosowych według punktowej skali Lund-Mackay (odpowiednio p < 0,0001 i p = 0,0009). Jednocześnie zauważono bardziej dokuczliwe nasilenie dolegliwości związanych z PZZPzPN w skali VAS przed zabiegiem operacyjnym wśród pacjentów z towarzyszącą astmą oskrzelową (p = 0,0126) oraz u pacjentów z triadą aspirynową (p = 0,0390) w porównaniu do pozostałych badanych z PZZPzPN. Podobnie, wykazano większe nasilenie dolegliwości w okresie 6 miesięcy po zabiegu operacyjnym w tych grupach chorych (triada aspirynowa: p < 0,0001, PZZPzPN oraz AO: p = 0,0174). Dodatkowo osoby z triadą aspirynową były statystycznie częściej poddawane zabiegom operacyjnym w przeszłości (p = 0,001), co wskazuje na dużą nawrotowość procesu zapalnego i częste nieustępowanie zmian polipowatych pomimo właściwego leczenia zachowawczego. Nie wykazano podobnych różnic dla pacjentów z PZZPzPN i izolowaną nadwrażliwością na aspirynę (bez towarzyszącej astmy oskrzelowej). Wnioski: Alergia na alergeny wziewne i nadwrażliwość na aspirynę to czynniki istotnie pogarszające przebieg PZZPzPN. Wskazane byłoby rozważanie, mimo braku wywiadu w kierunku nietolerancji aspiryny, wykonania prowokacji aspirynowej u chorych ze szczególnie ciężkim przebiegiem PZZPzPN, zwłaszcza z towarzyszącą astmą oskrzelową. Zasadne wydaje się także przeprowadzenie takiego testu u każdego pacjenta z nowo rozpoznanym PZZPzPN i astmą oskrzelową, aby móc odpowiednio zaplanować dalsze leczenie w tej grupie osób z włączeniem terapii biologicznej.

Czasopismo: Polish Journal of Otolaryngology
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Wyniki funkcjonalne leczenia oszczędzającego w raku krtani – sugestie dotyczące badań kontrolnych

Wstęp: Rak krtani i jego leczenie wiążą się z krótko- i długoterminowymi powikłaniami, wpływającymi na funkcję krtani i jakość życia. Materiały i metody: Analiza retrospektywna dokumentacji medycznych pacjentów leczonych operacyjnie lub zachowawczo z powodu raka krtani z oszczędzeniem krtani. Wyniki: Po zakończeniu leczenia najwięcej pacjentów ze złą jakością głosu obserwowano w grupie chorych na raka głośni (wczesnego lub zaawansowanego). Zaburzenia połykania występowały natomiast częściej w grupie osób z guzami przezgłośniowymi. W porównaniu do stanu sprzed leczenia odsetek pacjentów z zaburzeniami głosu (zła jakość głosu lub jego utrata) początkowo malał we wszystkich grupach (z wyjątkiem guzów nadgłośniowych), a w czasie pierwszego roku obserwacji rósł lub nie zmienił się. Liczba pacjentów bez zaburzeń połykania wzrosła w grupie z guzami: nadgłośniowymi, podgłośniowymi i przezgłośniowymi. Dyskusja: Uważamy za konieczne wprowadzenie standardowych badań kontrolnych przed- i pooperacyjnych głosu i połykania u pacjentów leczonych z powodu raka krtani.

Czasopismo: Polish Journal of Otolaryngology
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Z dziejów wojny polsko-sowieckiej. Uwagi na temat książki: Karol Taube, Figle diablika błot pińskich: ze wspomnień marynarza, ed. i red. Artur Gajewski, Wydawnictwo Napoleon V, Oświęcim 2018

Wojna polsko-sowiecka miała bezpośredni i ostateczny wpływ na kształt granic II RP. Wyjątkowo specyficznym teatrem działań wojennych był Front Poleski. Ze względu na słabo rozwiniętą infrastrukturę drogową i kolejową, a także skomplikowaną sieć rzek, bagien i mokradeł działania prowadzone były na rzekach – głównie na Pinie, Prypeci, Dnieprze oraz ich dorzeczach. Bezpośrednim uczestnikiem działań na tzw. Morzu Pińskim był por. mar. Karol Taube, który swe wspomnienia z wojny 1919 i 1920 r. zawarł w książce pt. Figle diablika błot pińskich: ze wspomnień marynarza.

Czasopismo: Studia Podlaskie
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: historia
Nie było miejsca na kompromis. Uwagi w związku z książką: Ryszard Kaczmarek, Powstania śląskie 1919–1920–1921. Nieznana wojna polsko-niemiecka, Wydawnictwo Literackie, Kraków 2019

Uwagi w związku z książką Ryszarda Kaczmarka zatytułowaną Powstania śląskie 1919–1920–1921. Nieznana wojna polsko-niemiecka (Kraków 2019).

Czasopismo: Studia Podlaskie
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: historia
Mord przy Łukowskiej 9. Przyczynek do dziejów agentury niemieckiej w Białymstoku w czasie II wojny światowej

Artykuł prezentuje wydarzenia, które rozegrały się nocą z 31 maja na 1 czerwca 1944 r. w Białymstoku na ul. Łukowskiej 9. Grupa agentów gestapo zabiła należącego do konspiracji Edmunda Giedrojcia. Doszło przy okazji do strzelaniny, w wyniku której zginął jeden z agentów, a drugi został ranny. W tekście został przytoczony meldunek, który agenci złożyli swoim mocodawcom.

Czasopismo: Studia Podlaskie
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: historia
Między nonkonformizmem a konformizmem, czyli o postawach sprzeciwu wobec systemu autorytarnego na przykładach życiorysów przywódców rolniczej „Solidarności” województwa białostockiego z lat osiemdziesiątych XX wieku

Na podstawie życiorysów trzech działaczy opozycyjnych pochodzących ze środowisk wiejskich Białostocczyzny artykuł opisuje różne strategie zachowania jednostek nonkonformistycznych funkcjonujących w warunkach systemu autorytarnego. Podstawą opisu są pojęcia konformizmu/nonkonformizmu zdefiniowane na gruncie socjologii, psychologii społecznej i filozofii.

Czasopismo: Studia Podlaskie
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: historia
Koszary i infrastruktura szkoleniowa Podlaskiej Brygady Kawalerii 1937–1939. Wybrane aspekty

Artykuł stanowi przyczynek do dziejów bazy kwaterunkowej i szkoleniowej kawalerii Wojska Polskiego okresu II Rzeczypospolitej. Autor szczegółowo przedstawił wspomniane kwestie na przykładzie Podlaskiej Brygady Kawalerii – w ostatnim stadium jej pokojowego funkcjonowania, to znaczy w latach 1937–1939.

Czasopismo: Studia Podlaskie
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: historia
Wystąpienia chłopskie w północnych gminach powiatu suwalskiego w 1935 r.

W 1935 r. spokojne zazwyczaj gminy północnej części powiatu suwalskiego stały się areną protestów miejscowych rolników żądających obniżenia wysokości szarwarku – podatku świadczonego w naturze, z reguły w postaci pracy przy budowie lub naprawie gminnych dróg. W trakcie wystąpień doszło do starć z funkcjonariuszami policji. Aresztowano kilkudziesięciu uczestników zajść. Protesty zakończyły się ustąpieniem władz powiatowych i gminnych oraz amnestią dla oskarżonych.

Czasopismo: Studia Podlaskie
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: historia