rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Water mites (Hydrachnidia) of the Biała Łada and Czarna Łada Rivers in the Lublin Region

Opracowano zbiory wodopójek (Hydrachnidia) z lat 1973 i 1974 dwu rzek wyżynnych – Białej Łady i Czarnej Łady (Polska południowo-wschodnia). Wśród 1178 osobników wyróżniono 43 gatunki:34 w Białej Ładzie i 27 w Czarnej Ładzie. Dominowały reofile i reobionty. Występowały także niektóre rzadkie na wyżynach gatunki górskie. Stwierdzono sezonowe zmiany liczebności oraz wyraźny negatywny wpływ na wodopójki zanieczyszczenia wody i zabiegów hydrotechnicznych w badanych rzekach.

Czasopismo: Annales Universitatis Mariae Curie-Sklodowska, sectio C – Biologia
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki biologiczne, nauki o ziemi i środowisku
Dragonflies (Odonata) of Tuchola Forests (northern Poland). 1. Wdzydzki Landscape Park

Wdzydzki Park Krajobrazowy leży w Borach Tucholskich, które należą do obszarów kluczowych dla ochrony ważek w Polsce. W latach 2002–2009 wykazano tu 55 gatunków ważek. Najważniejsze dla bogactwa gatunkowego ważek były jeziora i torfowiska sfagnowe. Wykazano: jeden gatunek z Czerwonej listy zwierząt IUCN, dwa z Czerwonej listy zwierząt Europy, dwa z Czerwonej listy ważek Polski, 10 chronionych prawnie w Polsce, 10 gatunków parasolowych. Najcenniejsze dla ochrony ważek były jeziora torfowiskowe i torfowiska sfagnowe. Faunę ważek badanego obszaru oceniono jako jedną z najbogatszych w Polsce. Podobnie wysoko oceniono faunę terenu badań pod względem: występowania gatunków stenotopowych, znaczenia dla ochrony gatunków rzadkich i zagrożonych oraz utrzymywania się modelowych odonatocenoz wielu rodzajów wód naturalnych. Wynika to głównie z jego leśnego charakteru oraz z dużego bogactwa, zróżnicowania i dobrego stanu zachowania wód powierzchniowych. Interesujący z zoogeograficznego punktu widzenia był rozwój niektórych gatunków ciepłolubnych w litoralu jezior. Może to wskazywać na zmianę termiki wód powierzchniowych, związaną z ociepleniem klimatu.

Czasopismo: Annales Universitatis Mariae Curie-Sklodowska, sectio C – Biologia
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki biologiczne, nauki o ziemi i środowisku
New data on introduced and rare synanthropic spider species (Arachnida: Araneae) in Poland

W Europie Środkowej, w tym także w Polsce, w ciągu ostatnich dekad zanotowano szereg gatunków pająków pochodzących z innych stref klimatycznych, które zostały introdukowanei rozprzestrzeniają się w środowiskach synantropijnych. Zaprezentowane w niniejszej pracy wyniki badań wydłużają listę stwierdzonych w Polsce przedstawicieli synantropijnej araneofauny o cztery gatunki: Latrodectus mactans, Cheiracanthium mildei, Heteropoda venatoria oraz Heliophanus cf. apiatus. Oprócz tych gatunków omówiono nowe stanowiska sporadycznie lub rzadko dotychczas wykazywanych w Polsce pająków synantropijnych takich jak: Nesticella mogera, Scytodes thoracica, Psilochorus simoni, Uloborus plumipes, Parasteatoda tabulata, Mermessus trilobatus, Ostearius melanopygius, Hasarius adansoni, Leptorchestes berolinensis i Pseudeuophrys lanigera. Przedstawione dane uzupełniają stan poznania rozmieszczenia tych gatunków w Polsce o nowe lokalizacje oraz wskazują drogi potencjalnej ekspansji. Dla Uloborus plumipes i Hasarius adansoni wykazano istnienie dużych, rozmnażających się w Polsce, trwałych populacji.

Czasopismo: Annales Universitatis Mariae Curie-Sklodowska, sectio C – Biologia
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki biologiczne, nauki o ziemi i środowisku
Cytogenetics of Tradescantia spathacea (syn. Rhoeo spathacea). A review

Tradescantia spathacea (syn. Rhoeo spathacea) jako tzw. permanentna heterozygota translokacyjna jest cennym organizmem modelowym do rozwiązywania ważnych problemów współczesnejcytogenetyki. Wśród nich są: kompleksowe chromosomowe rearanżacje, koniugacja i segregacja translokacyjnych segmentów, relacja pomiędzy crossing-over a procesami związanymi z koniugacją. W niniejszym artykule został przedstawiony istniejący stan wiedzy dotyczącej cytogenetyki T. spathacea oraz zostały poruszone najważniejsze zagadnienia z nią związane.

Czasopismo: Annales Universitatis Mariae Curie-Sklodowska, sectio C – Biologia
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki biologiczne, nauki o ziemi i środowisku
Organelle aggregations during microsporogenesis with simultaneous cytokinesis in species from the family Malvaceae (Gossypium arboreum, Alcea rosea, Lavatera thuringiaca)

W mikrosporogenezie u roślin nasiennych oraz sporogenezie mszaków i paprotników zachodzi mejoza, podczas której następuje regularne przemieszczanie się organelli komórkowych (chondriokineza). W niniejszej pracy analizowaliśmy przebieg chondriokinezy u kilku przedstawicieli rodziny Malvaceae (Gossypium arboreum, Alcea rosea i Lavatera thuringiaca). Okazuje się, że u wszystkich badanych gatunków, pod koniec profazy I organella komórkowe grupowały się w formie otoczki wokół jądra, a następnie w telofazie I wokół 2 jąder. Takie położenie utrzymywało się nie tylko do końca mejozy, ale także po jej zakończeniu gdy 1-jądrowe ziarna pyłku miały już uformowaną sporodermę. Taki typ grupowania się organelli komórkowych nie był dotychczas opisywany u innych grup roślin i wydaje się charakterystyczny jedynie dla przedstawicieli rodziny Malvaceae. Wyjaśnienia wymaga natomiast rola tego rodzaju przemieszczeń organelli komórkowych. Dotychczasowe teorie dotyczą komórek podczas podziału, natomiast przedstawione w niniejszej pracy zgrupowanie organelli komórkowych obserwowane było także w komórkach po mejozie – 1-jądrowych ziarnach pyłku.

Czasopismo: Annales Universitatis Mariae Curie-Sklodowska, sectio C – Biologia
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki biologiczne, nauki o ziemi i środowisku
Structure of Deschampsia antarctica Desv. anther and pollen grain under the confocal microscope

Budowę pylnika i ziaren pyłku badano za pomocą mikroskopu konfokalnego (CLSM) u antarktycznej rośliny Deschampsia antarctica Desv. Śmiałek antarktyczny jest jedną z dwóch rodzimych roślin naczyniowych rosnących na Antarktydzie. Pręciki D. antarctica mają budowę typową dla rodziny Poaceae z krótką nitką i wydłużonymi pylnikami. Mikrosporogeneza i rozwój ziaren pyłku D. antarctica przebiega w sposób typowy dla roślin okrytozalążkowych z rodziny Poaceae. W hermafrodytycznym kwiecie obok słupka występują trzy pręciki, z licznymi ziarnami pyłku w komorach pyłkowych. Ziarna pyłku są jednoporowe i różnobiegunowe, z porusem położonym na biegunie dystalnym. Mikrospory i ziarna pyłku u D. antarctica ułożone ściśle wewnątrz mikrosporangium, obserwowane w mikroskopie konfokalnym (CLSM) wykazują silną fluorescencję po zabarwieniu eozyną (zielona fluorescencja). Po zastosowaniu kalkafluoru ściany komórek endotecjum pylnika fluoryzują na niebiesko. Endotecjum pylnika D. antarctica zbudowane jest z jednej warstwy komórek; w niektórych miejscach obserwowano więcej niż jedną warstwę komórek.

Czasopismo: Annales Universitatis Mariae Curie-Sklodowska, sectio C – Biologia
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki biologiczne, nauki o ziemi i środowisku
Species richness and diversity of caddisflies (Trichoptera) in a selected area in mid-western Poland (Lubuskie Province)

Wiedza na temat rozmieszczenia chruścików (Trichoptera) w środkowo-zachodniej Polsce, będącej częścią krainy faunistycznej Niziny Wielkopolsko-Kujawskiej (WKL) jest wciąż uboga w porównaniu do innych regionów. W celu uzupełnienia tej informacyjnej luki w roku 2011 przeprowadzono inwentaryzację wybranego obszaru w tej części kraju. Celem pracy było wstępneokreślenie różnorodności gatunkowej oraz gatunków chronionych, zagrożonych i rzadkich w tej części WKL. Próby pobrano z 63 stanowisk obejmujących szerokie spektrum typów siedliska następnie przeanalizowano przy użyciu różnych wskaźników ekologicznych. Ogółem stwierdzono 75 gatunków chruścików, w tym 46 i 51 odpowiednio w postaci larw i osobników dorosłych. Wśród stwierdzonych gatunków jeden jest chroniony (Crunoecia irrorata), 5 znajduje się na Polskiej Czerwonej Liście (Erotesis baltica, Hydropsyche bulgaromanorum, Ylodes simulans, Limnephulus borealis and L. fuscinervis) a 11 nie było dotychczas podanych z WKL. Z całości materiału gatunkiem o najwyższej dominacji i frekwencji był Limnephilus flavicornis. Natomiast aż 50 gatunków stwierdzono w mniej niż 5% stanowisk. Najwyższą liczbę gatunków zanotowano w rzekach i stawach rybnych, odpowiednio 33 i 32, natomiast najmniejszą w źródłach (5 gatunków) oraz na torfowiskach (6 gatunków). Najwyższą różnorodnością gatunkową mierzoną według wskaźnikaPIE charakteryzowały się również stawy rybne (0.90) i rzeki (0.85), natomiast najniższą wartość PIE (0.60) stwierdzono w strumieniach. Pod względem udziału gatunków chronionych, zagrożonych i rzadkich najbardziej cenne okazały się rzeki oraz stawy rybne, a także w mniejszym stopniu jeziora oraz źródła. Reasumując, badany obszar charakteryzuje się dużym bogactwem oraz różnorodnością gatunkową chruścików mających znaczenie dla ochrony bioróżnorodności w środkowo-zachodniej Polsce. Najbardziej cennymi typami siedlisk dla zachowania bogactwa, różnorodności oraz dla gatunków rzadkich i zagrożonych są rzeki oraz stawy hodowlane.

Czasopismo: Annales Universitatis Mariae Curie-Sklodowska, sectio C – Biologia
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki biologiczne, nauki o ziemi i środowisku
Specific ultrastructure of the leaf mesophyll cells of Deschampsia antarctica Desv. (Poaceae)

Przy użyciu standardowej metody przygotowywania materiału, badano ultrastrukturę komórek mezofilu liści Deschampsia antarctica Desv. (Poaceae) w mikroskopie elektronowym transmisyjnym (TEM). Badane liście zostały zebrane z okazów śmiałka antarktycznego rosnącego w mikrośrodowisku tundrowym, reprezentujących kseromorficzne cechy morfologiczne i anatomiczne. Ogólne cechy anatomiczne komórek mezofilu są podobne do komórek liści innych traw. Obserwacjeultrastruktury komórek wykazały, że organelle komórek mezofilowych występują blisko siebie w stosunkowo niewielkiej ilości cytoplazmy lub ściśle przylegają do siebie. Organelle takie jak mitochondria, peroksysomy, aparaty Golgiego, a także osmofilne materiały gromadzą się w pobliżu chloroplastów. Chloroplasty komórek mezofilu D. antarctica często mają wklęsłości wypełnione cytoplazmą. Takie zachowanie i budowa ultrastrukturalna organelli ułatwia wymianę/przepływ różnych substancji zaangażowanych w aktywność metaboliczną między współdziałającymi organellami komórki.

Czasopismo: Annales Universitatis Mariae Curie-Sklodowska, sectio C – Biologia
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki biologiczne, nauki o ziemi i środowisku
Udział synaps elektrycznych w powstawaniu hipokampalnego rytmu theta w warunkach pozaustrojowych

Badano aktywność elektroencefalograficzną preparatów formacji
hipokampa pobieranych od szczurów premedykowanych roztworem blokera
synaps elektrycznych, karbenoksolonu (CARB, 100 mg/kg). Wykazano,
że dootrzewnowe podanie CARB znosi przejściowo cholinergicznie
wywoływany rytm theta oraz skorelowaną z nim aktywność komórek
piramidowych pola CA3c formacji hipokampa in vitro. Obserwowany efekt byl
całkowicie odwracalny i zależał od czasu odroczenia procedury preparowania
skrawków od dootrzewnowej iniekcji karbenoksolonu.
Uzyskane wyniki wskazują, że synapsy elektryczne są istotnym
elementem zapewniającym poziom synchronizacji aktywności sieci neuronalnej
formacji hipokampa, niezbędny do powstawania rytmu theta. Efekt
zablokowania synaps elektrycznych ma charakter odwracalny.

Czasopismo: Acta Universitatis Lodziensis. Folia Biologica et Oecologica
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki biologiczne, nauki o ziemi i środowisku
Udział synaps elektrycznych w generowaniu hipokampalnego rytmu theta in vivo

W obecnych doświadczeniach badano rol. synaps elektrycznych formacji
hipokampa w generowaniu lokalnie rejestrowanego rytmu theta u swobodnie
poruszających się kotów. Dohipokampalne mikroiniekcje karbenoksolonu oraz
chininy (30|ag/l „ 1) odwracalnie obniżały amplitudę i moc hipokampalnego
rytmu theta występującego spontanicznie, jak i wywołanego drażnieniem
czuciowym czy elektrycznym formacji siatkowatej śródmózgowia. Hamujący
wpływ ujawnił się w 30 minut po mikroiniekcji i obserwowany był przez około
9 godzin od podania każdego z zastosowanych środków farmakologicznych.
Następnie oba parametry aktywności rytmicznej stopniowo wracały do wartości
kontrolnych. Częstotliwość rytmu nie ulegała zmianom przez cały czas
doświadczeń.
Wyniki uzyskane w obecnych badaniach dostarczają pierwszych
bezpośrednich dowodów wskazujących na istotny udział synaps elektrycznych formacji hipokampa w mechanizmach synchronizacji leżących u podstaw
generowania rytmu theta w warunkach in vivo.

Czasopismo: Acta Universitatis Lodziensis. Folia Biologica et Oecologica
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki biologiczne, nauki o ziemi i środowisku
Zmiany ekspresji potencjałozależnych kanałów K+ w neuronach

Potencjałozależne prądy jonow e K+ m ają decydujący wpływ na aktywność
neuronów. Prądy te można podzielić na szybko inaktywujące (typu IA) oraz na
wolno inaktywujące (typu IK). Właściwości kanałów K+ często zm ieniają się
w warunkach patologicznych. Stwierdziliśmy, że po odnerwieniu neuronów
gęstość prądów typu IA rośnie natomiast gęstość prądów typu IK maleje.
Również pozbawienie neuronów ATP i GTP w środowisku
wewnątrzkomórkowym (tak jak ma to miejsce w hipoksji) powoduje
zwiększenie i zmniejszenie gęstości odpowiednio prądów typu I A i I k -
Wnioskujemy, że powyższe zmiany właściwości potencjałozależnych kanałów
jonowych K+ prowadzą do zmniejszenia aktywności neuronów i ograniczenia
skutków wymienionych patologii.

Czasopismo: Acta Universitatis Lodziensis. Folia Biologica et Oecologica
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki biologiczne, nauki o ziemi i środowisku
Regulacja funkcji kanałów jonowych Na+ przez receptory opioidowe

Receptory opioidowe typu ц należą do grupy receptorów opioidowych,
które m odyfikują funkcję licznych efektorów błonowych (cyklaza adenylowa,
kanały jonow e K+, Ca++ i Na+) i cytoplazmatycznych (aktywacja fosfolipazy A2,
kinazy białkowej typu C, kinazy МАРК, hamowanie kinazy białkowej typu A).
Fosforylacja potencjałozależnych kanałów jonowych Na+ przez kinazę białkową
typu A i С prowadzi do zmiany kinetyki prądu jonowych N a+. Celem pracy było
zbadanie mechanizmu transdukcji sygnału od receptora opioidowego typu ц do
potencjałozależnych kanałów jonowych. Receptory opioidowe aktywowano
przez podanie DAM GO - syntetycznego, specyficznego agonisty receptora ц.
Podanie DAMGO wywoływało spadek amplitudy oraz zmianę kinetyki prądu
jonowego Na+ w neuronach niepiramidowych. Efekt był hamowany po podaniu
inhibitorów kinaz białkowych A i C. Z kolei podanie aktywatora kinazy A i С
zmieniało kinetykę i amplitudę prądu jonowego N a+ w sposób podobny do
DAMGO. W neuronach piramidowych kory przedczołowej nie wykazano
wpływu aktywacji receptora opioidowego typu ц na prąd jonow y N a+. Wnioski:
W neuronach niepiramidowych kory przedczołowej aktywacja receptorów
opioidowych typu ц moduluje funkcje potencjałozależnych kanałów jonowych
Na+ w mechanizmie zależnym od kinazy białkowej A i C.

Czasopismo: Acta Universitatis Lodziensis. Folia Biologica et Oecologica
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki biologiczne, nauki o ziemi i środowisku
Interakcje między neurotoksynami na poziomie układu nerwowego owadów

Interakcje między pyretroidami i karbaminianem oraz toksyną ATX II
z jadu anemona morskiego Anemonia sulcata były badane z użyciem metody
pojedynczej i podwójnej przegrody olejowej. Obserwowano czynność
bioelektryczną synaps w ostatnim zwoju odwłokowym oraz izolowanego aksonu
olbrzymiego z układu nerwowego karaczana Periplaneta americana. Wykazano:
(1) synergizm między permetryną (pyretroidem I typu) i propoksurem
(karbaminianem), (2) przyspieszenie działania deltametryny (pyretroidem II
typu) w obecności toksyny ATX II oraz brak wpływu toksyny na efektywność
permetryny.

Czasopismo: Acta Universitatis Lodziensis. Folia Biologica et Oecologica
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki biologiczne, nauki o ziemi i środowisku
Zmiany hipokampalnego rytmu theta po inaktywacji brzusznego pola nakrywkowego (VTA) u szczura w narkozie uretanowej

Brzuszne pole nakrywkowe śródmózgowia (VTA), kluczowa
struktura układu mezolimbicznego jest anatomicznie powiązana z formacją
hipokampa. Stwierdzono również zaangażowanie tej okolicy w regulację
korowej i hipokampalnej aktywności EEG u czuwających szczurów podczas
takich zachowań (np. eksploracyjne węszenie), które są z łatwością
wywoływane przez stym ulację VTA i zwykle towarzyszy im rytm theta. Obecne
doświadczenia miały na celu poznanie przypuszczalnej roli VTA w kontroli
tego rytmu. Materiał i metody. Doświadczenia przeprowadzono na
uretanizowanych szczurach, u których rytm theta wywoływano poprzez ucisk
nasady ogona. Badano efekty jednostronnej lezji elektrolitycznej (1 mA, 10 s)
lub mikroiniekcji prokainy (20% roztwór/0,5 ц1) do VTA. Analizowano
60-sekundowe zapisy wykonane przed i podczas stymulowanego sensorycznie
rytmu theta. Określano maksimum mocy i odpowiadającą mu częstotliwość
osobno dla pasm o częstotliwości theta (3-6, 6-9 i 9-12 Hz) i dla pasma delta
(1-3 Hz). Wyniki. Jednostronna, czasowa inaktywacja VTA po mikroiniekcji
prokainy spowodowała dwustronny zanik hipokampalnego rytmu theta, co
przejawiało się osłabieniem synchronicznej czynności hipokampalnego EEG
i odpowiednią redukcją mocy w paśmie 3-6 Hz. Trwałe uszkodzenie VTA
poprzez jednostronną lezję elektrolityczną wywołało długotrwałe, głównie
ipsilateralne zmniejszenie mocy rytmu theta, z pewnymi zmianami jego
częstotliwości w paśmie 6-9 Hz. Jednocześnie wystąpił wzrost mocy
w wyższych pasmach częstotliwościowych, co wskazuje na zmniejszenie
synchroniczności hipokampalnej aktywności EEG. Wnioski. VTA należy do
systemu struktur pnia mózgu włączonych w synchronizację aktywności polowej
hipokampa.

Czasopismo: Acta Universitatis Lodziensis. Folia Biologica et Oecologica
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki biologiczne, nauki o ziemi i środowisku
Układ opioidowy jądra konarowo-mostowego nakrywki hamuje hipokampalny rytm theta wywołany stymulacją farmakologiczną u szczurów

Jądro konarowo-mostowe nakrywki (PPN) jest jedną z kluczowych
struktur w regulacji hipokampalnego rytmu theta. Wiadomo, że aktywacja
układu cholinergicznego PPN indukuje rytm theta w hipokampie. W niniejszej
pracy zajęto się zbadaniem wpływu układu opioidowego, który w PPN
reprezentowany jest przez receptory ц -opioidowe, na cholinergiczną składową
rytmu theta na modelu szczurów uretanizowanych. W tym celu w trzech grupach
zwierząt podawano do PPN: (l)agonistę cholinergicznego, karbachol (grupa
KA); (2) KA łącznie z agonistą opioidowym, morfiną (grupa KA+MF); (3) KA
łącznie z MF i antagonistą opioidowym, naloksonem (grupa KA+MF+NAL).
Mierzono latencję i czas trwania rytmu theta wywołanego iniekcjami. Wpływ
MF i NAL na indukowany cholinergicznie rytm theta oceniano porównując
mierzone parametry pomiędzy grupami. Okazało się, że MF obustronnie
hamowała cholinergicznie indukowany rytm theta wydłużając jego latencję
i skracając czas trwania. Latencja tego rytmu po stronie ipsilateralnej wynosiła
1,8 ± 0,7 min w grupie KA i 4,0 ± 1,5 min w grupie KA+MF (p > 0,05 między
grupami), a po stronie kontralateralnej odpowiednio 2,0 ± 0,8 min
i 9,0 ± 1,3 min (p < 0,05). Czas trwania aktywności theta wyniósł 40,4 ± 6,4 min
w grupie KA i 18,6 ± 6,1 min w grupie KA+MF (p < 0,05) w hipokampie ipsii
odpowiednio 41,1 ± 7 ,3 min i 15,0 ± 6 ,0 min (p < 0,05) w hipokampie
kontralateralnym. Efekt MF był znoszony przez NAL. Uzyskane wyniki
świadczą o tym, że supresja cholinergicznej składowej rytmu theta na poziomie
PPN może zachodzić za pośrednictwem receptorów opioidowych.

Czasopismo: Acta Universitatis Lodziensis. Folia Biologica et Oecologica
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki biologiczne, nauki o ziemi i środowisku
Receptory glutaminianu u roślin

Badania prowadzone na pobudliwych plechach wątrobowca
Conocephalum conicum wykazały, że podanie 5 mM roztworu glutaminianu
(Glu) bądź glicyny (Gly) wywołuje serie potencjałów czynnościowych (AP),
którym towarzyszy napływ wapnia do cytoplazmy pobudzonej komórki.
Otrzymane wyniki są zgodne z istniejącą hipotezą że międzykomórkowy
signalling oparty na aminokwasach jest obecny w królestwie roślin i zwierząt.
Jak dotąd opublikowane dane eksperymentalne z równoległych pomiarów
wewnątrzkom órkowego stężenia Ca"+ i poziomu potencjału
transmem branowego izolowanych komórek liści (M eyerhoff et al. 2004, 2005)
lub korzenia (Dennison i Spalding 2000) dotyczą głownie A rabidopsis thaliana,
u której to rośliny zlokalizowano i sklonowano geny receptora kwasu
glutaminowego (GLR). Nasze badania po raz pierwszy wykazały istnienie
zależności między podaniem Glu a pobudzeniem u roślin niższych.

Czasopismo: Acta Universitatis Lodziensis. Folia Biologica et Oecologica
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki biologiczne, nauki o ziemi i środowisku
Zastosowanie woltametrii w badaniach neurofizjologicznych

Stosowana w badaniach neurofizjologicznych woltametria wywodzi się
bezpośrednio z analitycznych metod elektrochemicznych i jest zbliżona do
polarografii. Metoda ta, w odróżnieniu od chromatografii czy mikrodializy nie
wymaga pobierania i przygotowywania próbek do późniejszych badań. Cała
analiza odbywa się w miejscu, gdzie dany proces zachodzi (w określonej
strukturze ośrodkowego układu nerwowego, gdzie ma miejsce uwalnianie
neurotransmiterów), a co najważniejsze, pomiar odbywa się w czasie
rzeczywistym [20].
Współcześnie stosowane urządzenia pozwalają dokonywać analizy pracy
systemów neurotransmisyjnych mózgu w sposób telemetryczny — nie
ograniczając tym samym możliwości poruszania się zwierzęcia w kamerze
doświadczalnej. Taką procedurę można stosować do, połączonych
z behawiorem, obserwacji zmian neurochemicznych i bioelektrycznych mózgu.

Czasopismo: Acta Universitatis Lodziensis. Folia Biologica et Oecologica
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki biologiczne, nauki o ziemi i środowisku
Układ 10-20 lokalizacji elektrod EEG czyli gdzie tkwi pewien błąd koncepcyjny

Opisano problemy związane z definiowaniem położenia elektrod do badań
neurofizjologicznych w standardowym układzie 10-20. Przedstawiono
możliwości skonstruowanego przez siebie solwera softw are’owego.
Zaprezentowano propozycję zmodyfikowania zasad układu 10-20 - polegającą
na zastosowaniu tych samych odległości kątowych (ty: 22,5°) na wszystkich
osiach głowy XYZ.

Czasopismo: Acta Universitatis Lodziensis. Folia Biologica et Oecologica
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki biologiczne, nauki o ziemi i środowisku
Digitalizacja położenia elektrod dla techniki hr EEG

Zaprezentowano technikę digitalizacji położenia elektrod EEG -
pozwalającą na dokładne określanie realnej lokalizacji elektrod na głowie
człowieka.

Czasopismo: Acta Universitatis Lodziensis. Folia Biologica et Oecologica
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki biologiczne, nauki o ziemi i środowisku