rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Rola i funkcje rodziny w pismach polskich ekonomistów na przełomie XIX i XX wieku

Przemiany w życiu społeczno-gospodarczym na ziemiach polskich na przełomie XIX i XX wieku zmieniły funkcjonowanie rodzin, wyznaczyły nowe normy, wpłynęły na modyfikację wartości związanych z życiem rodzinnym, a także determinowały przeobrażenia funkcji i zadań, pełnionych przez rodziny. Niezmiennie jednak funkcjonującej w majestacie prawa rodzinie przypisywano szereg powinności, służących jej samej i całemu społeczeństwu. Rodzinie przypisywano nie tylko wartości autoteliczne, ale także utylitarne wobec państwa i społeczeństwa. Na przełomie XIX i XX wieku rodzina stała się przedmiotem zainteresowania intelektualistów, publicystów i działaczy społecznych, co zaowocowało szeregiem publikacji o charakterze normatywnym, opisowym, teoretycznym. W społecznym dyskursie na temat rodziny istotną rolę odegrali ekonomiści, którzy pisali o złożonych funkcjach rodziny, koncentrując się na aspektach ekonomicznych, stratyfikacyjnych, prokreacyjnych oraz opiekuńczo-wychowawczych. Zagadnienia te podejmowali galicyjscy uczeni – Stanisław Głąbiński i Adam Krzyżanowski oraz zajmujący się problematyką społeczno-ekonomiczną intelektualiści pochodzący z Królestwa Polskiego – Ludwik Krzywicki, Zofia Daszyńska-Golińska, Aleksander Wóycicki. Celem tych rozważań była diagnoza opisywanej sytuacji i wskazanie koncepcji wsparcia rodzin ubogich i zaniedbanych. Część specjalistów w Odrodzonej Polsce zajmowała się w wymiarze teoretycznym i praktycznym zagadnieniami polityki społecznej i oświatowej. Omawiane na łamach opracowań naukowych, w prasie specjalistycznej i społecznej rozwiązania mogły zatem być wprowadzone w życie. W okresie II Rzeczypospolitej wielokrotnie widać wpływ tych koncepcji na politykę państwa w aspekcie form wspierania rodzin w realizacji ich podstawowych funkcji.

Czasopismo: Wychowanie w Rodzinie
Dziedziny: nauki społeczne, nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne, pedagogika, historia
Problem uchodźców w Unii Europejskiej (2015-2016) w polityce Niemiec i Francji

Autor analizuje politykę Niemiec i Francji wobec uchodźców, którzy napływali do Unii Europejskiej w latach 2015-2016. Ukazuje skalę problemu i sposób zarządzania kryzysem migracyjnym w Niemczech i Francji. Podkreśla różnice pomiędzy Berlinem i Paryżem w kwestii ograniczenia tego zjawiska i włączenia pozostałych państw Unii Europejskiej do akcji przyjmowania uchodźców.(abstrakt oryginalny)

Czasopismo: Stosunki Międzynarodowe - International Relations
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji
Zaufanie w stosunkach międzynarodowych - theoria et praxis

Problematyka zaufania w stosunkach międzynarodowych wydaje się interesująca i warta zbadania. W porównaniu z badaniami nad innymi kategoriami stosunków międzynarodowych te dotyczące zaufania pozostają wciąż skromne, choć coraz częściej są podejmowane również przez internacjologów. Celem niniejszego artykułu jest poszerzenie polskich badań stosunków międzynarodowych i polityki zagranicznej państw o kategorię zaufania ze szczególnym uwzględnieniem stosunków polsko-rosyjskich. Zadaniem postawionym przez autorkę jest przegląd teorii stosunków międzynarodowych pod kątem zaufania oraz przybliżenie tego pojęcia, jego źródeł i uwarunkowań. Celem artykułu jest ponadto udzielenie wstępnej odpowiedzi na pytanie o przyczyny braku zaufania między Polską a Rosją.(abstrakt oryginalny)

Czasopismo: Stosunki Międzynarodowe - International Relations
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji
Nowy Jedwabny Szlak i Eurazjatycka Unia Gospodarcza: chińska i rosyjska praktyka budowy wpływów w Azji Centralnej

Rosja i Chiny implementują projekty Eurazjatyckiej Unii Gospodarczej i Nowego Jedwabnego Szlaku od początku obecnej dekady. W tych przedsięwzięciach oba państwa stosują dwa odrębne zestawy praktyk dla budowy swoich wpływów. Rosja jest zainteresowana utworzeniem wyłącznej strefy wpływów w przestrzeni poradzieckiej. Celem jest wzmocnienie statusu mocarstwowego i zabezpieczenie prymatu w regionie. Chiny z kolei budują wpływy gospodarcze, nieograniczone z góry do określonego terytorium. Pekin dąży do zwiększenia swojej obecności gospodarczej za granicą oraz ukrycia swojej ekspansji gospodarczej za fasadą multilateralizmu. Te różnice w obu projektach budowy wpływów czynią chińsko-rosyjską rywalizację w Azji Centralnej mało prawdopodobną.(abstrakt oryginalny)

Czasopismo: Stosunki Międzynarodowe - International Relations
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji
Negocjacje amerykańsko-irańskie w kwestii nuklearnej. Analiza na podstawie modelu negocjacji nastawionych na współpracę "wygrana-wygrana"

Negocjacje integracyjne typu "wygrana-wygrana" mogą być zastosowane w negocjacjach politycznych, gospodarczych, handlowych, międzynarodowych, zbiorowych i w przypadku wielu innych rodzajów negocjacji. Najpoważniejszymi przeszkodami do kierowania się zasadami opracowanymi w modelu harwardzkim są emocje, zawężone spojrzenie, niedostateczna orientacja w przedmiocie rozmów, pośpiech wynikający z presji czasu, niechęć i uprzedzenie, działania odwetowe, obawa przed reakcją przeciwnika. Celem artykułu jest ukazanie negocjacji z Iranem w ujęciu modelu negocjacji typu "wygrana-wygrana". Wskazano na przeszkody, które musiały pokonać zarówno Stany Zjednoczone Ameryki, jak i Islamska Republika Iranu, by doszło do porozumienia nuklearnego. Zwrócono uwagę na ograniczenia wynikające z przyjętej formuły porozumienia, które jedynie częściowo spełnia postulat negocjacji typu "wygrana-wygrana".(abstrakt oryginalny)

Czasopismo: Stosunki Międzynarodowe - International Relations
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji
Misja Wsparcia Narodów Zjednoczonych dla Iraku -cele, zadania i inicjatywy ONZ po zakończeniu II wojny w Zatoce Perskiej

Od momentu powstania Organizacji Narodów Zjednoczonych operacje polityczne stanowią centrum jej działań w zakresie utrzymania pokoju i bezpieczeństwa międzynarodowego. Mają one wszechstronny charakter, ponieważ mogą być stosowane na każdym etapie konfliktu: jako środek prewencyjny - kiedy sytuacja pomiędzy zwaśnionymi stronami się zaognia; jako środek mediacyjny - podczas trwającego konfliktu, mający na celu doprowadzenie do jego zakończenia; na etapie postwojennym - gdy niezbędne jest wypracowanie warunków pokojowych oraz nowego porządku państwowego. Po II wojnie w Zatoce Perskiej ustanowiono Misję Wsparcia Narodów Zjed noczonych dla Iraku, do której zadań należało m.in. wsparcie Irakijczyków w przygotowaniu i przeprowadzeniu demokratycznych wyborów, uchwaleniu konstytucji, promowaniu dialogu narodowego. Celem niniejszego artykułu jest analiza działań ONZ po zakończeniu wojny w Iraku, przedstawienie najważniejszych inicjatyw misji w zakresie przemian społecznych i politycznych, co ma umożliwić odpowiedź na pytania: Jaką rolę odegrała ONZ po II wojnie w Zatoce Perskiej? Jakie zadania wyznaczono Misji Wsparcia Narodów Zjednoczonych dla Iraku? Czy podjęte działania i inicjatywy były efektywne?(abstrakt oryginalny)

Czasopismo: Stosunki Międzynarodowe - International Relations
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji
Przesłanki i bariery interwencji humanitarnej na przykładzie Libii (2011) i Syrii (2013)

Artykuł przedstawia prosty model wyjaśniający działanie potencjalnych interwentów w sytuacji poważnych i masowych naruszeń praw człowieka. Za kluczowe w decyzji o interwencji humanitarnej autor uważa nie kryteria wojny sprawiedliwej, a perspektywę sukcesu definiowaną jako kompleks uwarunkowań sprzyjających realizacji humanitarnego skutku przy minimalnych stratach własnych interwenta. Wskazuje na zależność między stopniem realizacji operacyjnych celów akcji zbrojnej a prawdopodobieństwem decyzji o podjęciu interwencji humanitarnej. Na podstawie krytycznego przeglądu literatury przedmiotu oraz historii wymuszania przestrzegania praw człowieka po 1991 r. identyfikuje następujące warunki składające się na wysokie prawdopodobieństwo sukcesu interwencji humanitarnej: (a) siła potencjalnego interwenta; (b) strategia reakcji neutralizacji potencjalnego przeciwnika; (c) możliwości precyzyjnego określenia celów w wymiarze politycznym i humanitarnym; (d) sprzyjające interwentom warunki klimatyczne, przyrodniczo-geograficzne oraz infrastrukturalne; (e) efektywne wykorzystanie zasobów logistycznych interwenta; (f) determinacja interwenta w realizacji celu; (g) czytelna sytuacja polityczna rozumiana jako istnienie skonsolidowanej opozycji wobec centrum władzy będącego naruszycielem praw człowieka; (h) zakres powiązań prawnomiędzynarodowych i politycznych państwa-przedmiotu interwencji; (i) legitymizacja działań interwenta; (j) spójność interwenta. Analizując powyższe warunki na przykładzie sytuacji w Libii (2011) oraz Syrii (2013), proponuje wyjaśnienie decyzji o interwencji w przypadku Libii oraz braku decyzji o interwencji w przypadku Syrii. Wśród warunków perspektywy sukcesu za szczególnie istotne należy uznać funkcjonowanie lokalnego sojusznika potencjalnego interwenta, opozycyjnego wobec naruszyciela praw człowieka i mającego potencjał do skutecznego działania polityczno-militarnego przy wsparciu ze strony interwenta.(abstrakt oryginalny)

Czasopismo: Stosunki Międzynarodowe - International Relations
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji
Ar-rabīˁ al-ˁarabī? Stosunek ludności berberyjskiej do wydarzeń Arabskiej Wiosny w Tunezji i Libii

Celem artykułu jest analiza wydarzeń tzw. Arabskiej Wiosny z punktu widzenia niearabskiej mniejszości etnicznej. Analizie poddano Berberów - rdzenną ludność Afryki Północnej, która od początku XX w. zaczęła manifestować swoją odrębność kulturową. Analiza została ograniczona do dwóch państw regionu - do Libii oraz Tunezji. Wybór tych dwóch państw był podyktowany nie tylko skalą przemian politycznych, jakie zaszły w obu krajach po 2011 r., ale także znikomą liczbą publikacji naukowych odnoszących się do kwestii berberyjskiej po Arabskiej Wiośnie. Artykuł kładzie nacisk na przedstawienie kwestii berberyjskiej w przeddzień wybuchu manifestacji antyrządowych oraz stosunek tej mniejszości do przemian politycznych, jakie zaszły w wyniku rewolucji w obydwu państwach.(abstrakt oryginalny)

Czasopismo: Stosunki Międzynarodowe - International Relations
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji
Aktywność międzynarodowa regionów (paradyplomacja) w ujęciu teoretycznym

W artykule przedstawiono próby systematyzacji zjawiska międzynarodowej aktywności regionów (części składowych państw) - paradyplomacji - na gruncie nauki o stosunkach międzynarodowych. W zarysie zobrazowano problemy definicyjne związane z omawianym zagadnieniem badawczym, uwarunkowania wzrastającej aktywności regionów w stosunkach międzynarodowych oraz rozwój studiów nad paradyplomacją. Wskazano na dynamikę badanego zjawiska i jego złożoność, jak również na nieostrość koncepcji paradyplomacji regionów i potrzebę dalszych studiów w tym zakresie.(abstrakt oryginalny)

Czasopismo: Stosunki Międzynarodowe - International Relations
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji
Partnerstwo strategiczne czy faktyczne? Potencjał relacji australijsko-indonezyjskich w kształtowaniu ładu regionalnego

Artykuł charakteryzuje stosunki australijsko-indonezyjskie w szerszym kontekście zmieniającego się układu sił w regionie Azji i Pacyfiku, a w szczególności wobec rywalizacji między Stanami Zjednoczonymi a Chinami. Oficjalnie Australię i Indonezję łączy partnerstwo strategiczne i współpraca w kluczowych obszarach, takich jak bezpieczeństwo, gospodarka czy kwestie militarne. Ponadto państwa te zbliżają do siebie podobne oczekiwania wobec pożądanego regionalnego układu sił, odnoszące się m.in. do roli Stanów Zjednoczonych i Chin, a także centralnej pozycji ASEAN we wszystkich instytucjach regionalnych. Mimo to rozwój współpracy jest ograniczony przez liczne wyzwania, wśród których najpoważniejszym jest problem błędnej percepcji potencjału i znaczenia państwa-partnera. Prowadzi to nie tylko do szeregu napięć i kryzysów dyplomatycznych między Australią i Indonezją, lecz również do długofalowego ograniczenia współpracy. Jako alternatywę dla tej sytuacji zaproponowano scenariusz rozwoju przedstawiony przez Roda Lyona, obejmujący nawiązanie pełniejszej współpracy australijsko-indonezyjskiej i uformowanie istotnego ośrodka wpływu ("centrum potęgi") w regionie Azji i Pacyfiku.(abstrakt oryginalny)

Czasopismo: Stosunki Międzynarodowe - International Relations
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji
Debata wokół dydaktyki stosunków międzynarodowych

Problemy kierunków rozwoju badań oraz opartej na teorii dydaktyki stosunków międzynarodowych to rzadkie tematy w debacie nad stanem i perspektywami tej dziedziny wiedzy. Artykuł analizuje angloamerykański dyskurs nad metodami uczenia i nauczania stosunków międzynarodowych, a także skupia się na nowych kierunkach zastosowania wiedzy z tego przedmiotu. Dydaktyka stosunków międzynarodowych jest bardzo ważna, z co najmniej kilku powodów. Pozwala określić kluczowe kwestie i treści w danej nauce, porządkuje materiał badawczy, tworzy inspiracje i testuje teorie, popularyzuje wiedzę i kreuje wizerunek badań i badaczy. Ciekawe jest, że ogromne zainteresowanie naukami o polityce w Polsce nie zaowocowało rozwojem dyskursu poświęconego dydaktyce, jej metodom i technikom. Zaniedbania w sferze naukowo-dydaktycznej są problemem w samym rdzeniu uprawiania nauki (której częścią jest przecież dydaktyka), nie wspominając o zaniedbaniach współpracy nauki z innymi obszarami wiedzy i praktyki. Niniejszy tekst prezentuje wątki rozwoju teorii, dydaktyki, nauczania oparte także na doświadczeniach własnych autora.(abstrakt oryginalny)

Czasopismo: Stosunki Międzynarodowe - International Relations
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji
Turystyka międzynarodowa jako ważny komponent międzynarodowego obrotu osobowego - przyczynek do tematu

Dedykuję Pani Profesor Grażynie Michałowskiej Na międzynarodowy obrót osobowy, definiowany jako wszelkie przejawy przemieszczania się przestrzennego ludzi wykraczające poza granice ustalonych mniej lub bardziej długotrwałych ich siedzib, składają się migracje międzynarodowe, uchodźstwo, mały ruch graniczny oraz turystyka międzynarodowa. Zmiany w turystyce międzynarodowej, jakie zaszły w ciągu ostatnich dziesięcioleci i jakie obserwujemy dzisiaj, są tak dynamiczne, że nie ulega raczej wątpliwości, że w najbliższym czasie ta dynamicznie rozwijająca się branża gospodarki, ale i składowa stosunków międzynarodowych, ulegnie kolejnym zmianom, aczkolwiek nie zmniejszy tempa rozwoju. W dynamice rozwoju duży udział będą zapewne miały także zmiany wewnątrz turystyki. Już dziś obserwujemy przenoszenie akcentów z dominacji podaży turystycznej na popyt. To turyści w coraz większej mierze kształtują zapotrzebowanie na nowe atrakcje turystyczne1 i sposoby ich poznawania oraz korzystania z nich. Koncepcja turystyki jako podróży czasowych dla przyjemności czy wypoczynku wykształciła się w wewnętrznym obrocie osobowym dla umożliwienia specjalnego traktowania takich czasowych zmian miejsca pobytu, które nie wiążą się z realizacją określonych celów materialnych czy zawodowych. Rozwojowi turystyki międzynarodowej sprzyjają megatrendy cywilizacyjne. W XXI w., co pokazują dane statystyczne, wzrasta liczba turystów przekraczających granice państw, ale też wzrastają obawy co do bezpieczeństwa podróży międzynarodowych ze względu na zagrożenia terrorystyczne i poczucie tych zagrożeń. Rola turystyki międzynarodowej w życiu społeczeństw wzrasta, podobnie jej znaczenie dla gospodarek państw, a tym samym turystyka międzynarodowa staje się coraz ważniejszym komponentem międzynarodowego obrotu osobowego. Pozostaje pytanie, czy ten trend utrzyma się w kolejnych dekadach XXI w.(abstrakt oryginalny)

Czasopismo: Stosunki Międzynarodowe - International Relations
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji
Aktualność Jana Pawła II koncepcji wychowania w rodzinie

Poszukiwaniem koncepcji wychowania w rodzinie zajmują się nie tylko teoretycy wychowania, ale również osoby żywo zainteresowane praktyczną działalnością zorientowaną na pomoc rodzinie oraz sami rodzice. Ojciec Święty Jan Paweł II ukazywał chrześcijańską perspektywę rodziny i wychowania: traktował rodzinę jako nierozerwalny związek kobiety i mężczyzny, zorientowany z jednej strony na dobro małżonków, a z drugiej na przekazanie życia dzieciom. Wychowanie, w ujęciu Jana Pawła II, stanowi więc jeden z podstawowych celów rodziny, jest jednym z jej najważniejszych zadań. Proces ten polega na obustronnym obdarzaniu człowieczeństwem i odbywa się w toku wzajemnych interakcji wewnątrz rodziny. Powodzenie procesu wychowania w rodzinie uzależnione jest przede wszystkim od jakości związku rodziców, od tego, czy małżonkowie–rodzice podejmą trud nawiązania i podtrzymywania prawdziwej wspólnoty osób, czy ich związek oparty będzie na wzajemnym zaufaniu. Rodzicielstwo ujmowane jest przez Jana Pawła II jako dar i zadanie, z którego wynika podstawowe prawo, a zarazem obowiązek wychowania dzieci zgodnie z własnymi przekonaniami. To zadanie j e s t t a k w i e l k i e j w a g i , że nie powinno być zawłaszczane przez żaden inny podmiot. Zatem to rodzice są pierwszymi i najważniejszymi wychowawcami swoich dzieci, odpowiedzialnymi za kształtowanie młodego pokolenia w duchu uniwersalnych wartości. Artykuł ma przybliżyć czytelnikowi nauczanie Jana Pawła II, dotyczące wychowania w rodzinie oraz wskazać te jego elementy, które są szczególnie aktualne dla człowieka żyjącego na początku XXI wieku i poszukującego uniwersalnej koncepcji wychowania w rodzinie.

Czasopismo: Wychowanie w Rodzinie
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: historia, nauki socjologiczne, pedagogika
Międzygeneracyjna transmisja wartości w rodzinach polskich w Drugiej Rzeczypospolitej w kontekście ideologii wychowawczej państwa w latach 1918–1939

Międzypokoleniowy przekaz wartości jest niezbędnym warunkiem zachowania ciągłości kultury, a tym samym gwarantem przetrwania grupy. Wprowadzanie w świat wartości jest nieodłącznym elementem wychowania młodego pokolenia. Najstarszym i najważniejszym środowiskiem wychowawczym jest rodzina, gdzie w sposób naturalny kształtuje się osobowość dziecka i kreuje jego tożsamość. Wskutek międzygeneracyjnej transmisji wartości dziecko przyswaja wiedzę, która jest sumą doświadczeń wielu minionych pokoleń. Oprócz nabywania umiejętności odróżniania dobra od zła i uczenia się podstawowych zasad oraz norm, regulujących stosunki międzyludzkie, dziecko przyswaja szereg elementów, składających się na kulturę – język, historię, tradycję, wierzenia, symbole religijne i narodowe, obyczaje i zwyczaje. W międzywojniu, w społeczeństwie polskim, funkcjonował system wartości oparty na kanonie ukształtowanym w okresie zaborów. Ogromne znaczenie przypisywano tym wartościom, które sprzyjają zachowaniu własnej odrębności kulturowej i narodowej. Naczelne miejsce w hierarchii wartości zajmowały: ojczyzna, rodzina, religia katolicka, historia kraju, tradycja, symbole narodowe. Wśród wysoko cenionych i pożądanych cech moralnych znajdowały się: patriotyzm, odwaga, gotowość do ponoszenia ofiar i poświęceń, pracowitość, obowiązkowość, sprawiedliwość i uczciwość. Mimo dużego rozwarstwienia społecznego w II Rzeczypospolitej daje się zauważyć zbieżność wartości, będących przedmiotem międzypokoleniowego przekazu w rodzinach polskich, bez względu na ich status społeczny, majątek czy wykształcenie. Charakterystyczna dla dwudziestolecia międzywojennego była również zgodność systemu wartości deklarowanego i realizowanego w rodzinie, z tym który propagował Kościół, jak również tym, który wdrażały państwowe instytucje oświatowo-wychowawcze. Efektem tego było jednolite wychowanie młodego pokolenia, z jasno określonymi i spójnymi celami wychowawczymi, konsekwentnie realizowanymi przez współpracujące ze sobą, najważniejsze środowiska wychowawcze.

Czasopismo: Wychowanie w Rodzinie
Dziedziny: nauki społeczne, nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne, pedagogika, historia
Polemika Mary Wollstonecraft z poglądami Jeana J. Rousseau na temat wychowania i edukacji kobiet

Przedmiotem artykułu są poglądy Mary Wollstonecraft na temat wychowania i edukacji kobiet. Jej poglądy to kwintesencja myśli oświeceniowej. Wierzyła w potęgę ludzkiego rozumu i słuszność haseł Rewolucji Francuskiej. Proponowała reformy społeczne oparte o idee wolności i równości, domagała się przyznania kobietom praw cywilnych i politycznych. Źródła jej programu leżą zarówno w założeniach teoretycznych, jak i osobistych przeżyciach autorki, a filozoficzne podstawy były inspirowane liberalizmem Johna Locke’a oraz polemiką z poglądami dotyczącymi wychowania głoszonymi przez Jeana J. Rousseau. Rousseau uważał, że głównym zadaniem kobiety jest podobanie się mężczyznom, dlatego należy kształtować w nich te cechy i nawyki, które służą do osiągnięcia tego celu. Stąd postulat, by dziewczęta i chłopcy byli wychowywani w inny sposób. Wollstonecraft, powołując się na uniwersalność rozumu, domagała się egalitarnego modelu edukacji.

Czasopismo: Wychowanie w Rodzinie
Dziedziny: nauki społeczne, nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne, pedagogika, historia
Stosunki USA-Chiny: falsyfikacja hipotezy "pułapki Tukidydesa"

Celem artykułu jest zbadanie stosunków USA-Chiny za pomocą procedury falsyfikacji. Jej przedmiotem jest wywodząca się z realizmu ofensywnego i popularna w naukowym dyskursie hipoteza "pułapki Tukidydesa". Implikuje ona nieunikniony konflikt między rosnącymi w siłę Chinami a dotychczasowym hegemonem USA. Istota falsyfikacji wywodzącej się z neopozytywistycznej tradycji metodologicznej jest znalezienie takich falsyfikantów w formie konkurencyjnych hipotez, które wykażą fałszywość testowej hipotezy. W artykule sformułowano trzy takie hipotezy: 1) Chiny są mocarstwem status quo, 2) stosunki USA-Chiny charakteryzuje wysoki poziom współzależności i zinstytucjonalizowanej współpracy, 3) w sferze realizacyjnej stosunki USA-Chiny układają się wedle logiki geoekonomii.(abstrakt oryginalny)

Czasopismo: Stosunki Międzynarodowe - International Relations
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji
Teorie stosunków międzynarodowych a badanie polityki zagranicznej

Głównym celem publikacji jest przedstawienie relacji pomiędzy FPA (ang. Foreign Policy Analysis) a wybranymi teoriami stosunków międzynarodowych: realizmem, liberalizmem i społecznym konstruktywizmem. Badanie polityki zagranicznej jest współcześnie tym obszarem w obrębie stosunków międzynarodowych, który nie tylko zyskuje coraz większą popularność wśród badaczy, ale także, dysponując własnym warsztatem teoretycznym i metodologicznym, wykazuje spory potencjał badawczy. Ponadto analiza polityki zagranicznej zaoferować może pewnego rodzaju remedium na, wynikające głównie z pluralizmu teoretycznego i metodologicznego, problemy stosunków międzynarodowych, rozumianych w kategorii dyscypliny badawczej. Jednym z możliwych wariantów rozwoju dyscypliny może być właśnie próba dialogu pomiędzy przedstawicielami TSM a badaczami kojarzonymi z FPA. Pierwsza część niniejszego tekstu odnosi się do funkcjonującego w literaturze przedmiotu podziału na teorie (strukturalne) stosunków międzynarodowych i polityki zagranicznej. Kolejne trzy przedstawiają możliwości połączenia wybranych wątków z trzech dominujących w SM paradygmatów (realizmu, liberalizmu i społecznego konstruktywizmu) z elementami właściwymi FPA. Podsumowanie przedstawia możliwe konsekwencje z prac prowadzonych w wyniku łączenia TSM i teorii polityki zagranicznej.(abstrakt oryginalny)

Czasopismo: Stosunki Międzynarodowe - International Relations
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji