rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Zależność między nawożeniem siarką a zawartością glukozynolanów i zasiedleniem nasion rzepaku jarego ‘Margo’ przez Alternaria brassicae

Materiał do badań laboratoryjnych stanowiły nasiona rzepaku jarego odmiany Margo, pochodzące z 3-letniego doświadczenia założonego w Stacji Doświadczalnej Oceny Odmian w Chrząstowie koło Nakła (53°09’ N; 17°35’ E). Doświadczenie przeprowadzono w latach 2000-2003 w układzie losowanych bloków w 4 powtórzeniach. Przebadano wpływ nawożenia siarką stosowaną doglebowo lub dolistnie oraz doglebowo łącznie z dolistnym dokarmianiem magnezem lub borem na zawartość glukozynolanów i zasiedlenie nasion rzepaku jarego Margo przez grzyb Alternaria brassicae. Zastosowane sposoby nawożenia w większości nie wpłynęły istotnie na całkowitą zawartość glukozynolanów w nasionach. Czynnikiem zwiększającym zawartość progoitryny była tylko doglebowa aplikacja siarki. Stwierdzono ujemną korelację pomiędzy poziomem glukozynolanów alkenowych, takich jak progoitryna, glukonapina i glukobrassikanapina w nasionach, a ich porażeniem przez A. brassicae. Najlepszym sposobem nawożenia, ze względu na niższe w porównaniu z kontrolą porażenie nasion przez A. brassicae, była doglebowa aplikacja siarki.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Sytuacja żywnościowa Świata i Polski w latach 1961-2001

W latach 1961-2001 liczba ludności świata zwiększyła się niemal dwukrotnie, natomiast produkcja zbóż i mięsa odpowiednio: prawie 2,5- oraz 3-krotnie, co stanowiło 20% wzrost w przypadku zboża i 67% mięsa w przeliczeniu na 1 mieszkańca. Produkcja mleka rosła wolniej i w 2001 r. na 1 mieszkańca przypadało o 14% mleka mniej niż w 1961 r. Światowa powierzchnia użytków rolnych zwiększyła się tylko o 11,8%, w tym gruntów ornych o 10,7%, natomiast powierzchnia ziem nawadnianych dwukrotnie. Wysoki poziom produkcji żywności, przewyższający zapotrzebowanie wewnętrzne, osiągnięto w większości krajów Europy, Ameryki Północnej, Oceanii i w niektórych państwach Ameryki Południowej. Szczególnie szybki wzrost produkcji rolniczej miał miejsce w wielu krajach Azji Południowej i Wschodniej, gdzie znacznie zwiększyła się produkcja zbóż, mięsa i mleka przypadająca na 1 mieszkańca. Regres w produkcji żywności wystąpił natomiast w Afryce i na Bliskim Wschodzie, wzrost produkcji rolniczej był tam niższy od przyrostu naturalnego ludności, oraz w krajach byłego ZSRR, gdzie zmniejszyła się powierzchnia gruntów ornych, a poziom wyżywienia ludności pogorszył się w porównaniu z 1961 r. W Polsce w latach 1961-2001 powierzchnia użytków rolnych, a zwłaszcza gruntów ornych zmniejszyła się o 13,4%. Jednak w wyniku wzrostu plonów zbóż o 70% zwiększyła się ich produkcja w przeliczeniu na 1 mieszkańca. Produkcja mięsa rosła wolniej niż średnio w Europie, natomiast produkcja mleka zmniejszyła się, głównie w wyniku spadku pogłowia krów, czego nie wyrównał wzrost ich wydajności mlecznej.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Trwałość Lolium perenne L. uprawianej na nasiona w zależnosci od sposobu siewu i rozstawy rzędów

Celem badań była ocena trwałości Lolium perenne L. odmiany trawnikowej Stadion w uprawie na nasiona w zależności od czynników agrotechnicznych. Wydłużenie użytkowania do czwartego roku po zasiewie wpływało na ograniczenie liczby i długości pędów generatywnych, liczby kłosków w kłosie i nasion w kłosku oraz plonu nasion. W czteroletnim okresie użytkowania na nasiona życica trwała plonowała lepiej, jeśli była wysiewana z jęczmieniem jarym w porównaniu z zasiewem czystym wiosennym; przyspieszenie zbioru jęczmienia w użytkowaniu na zielonkę nie wpływało na plonowanie życicy. Wydajność życicy trwałej z zasiewu jesiennego w pierwszym roku pełnego użytkowania była przeważnie niższa, a w trzecim i czwartym wyższa niż wysiewanej wiosną w siewie czystym i z jęczmieniem. Życica trwała wykazywała słabą reakcję na zróżnicowanie rozstawy rzędów z tendencją do ograniczenia plonowania w warunkach uprawy w rozstawie szerokiej i bardzo szerokiej.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Reakcja mieszanki jęczmienia jarego z owsem na różne przedplony i częstotliwość uprawy w płodozmianie. Cz.II. Masa i jakość resztek pożniwnych

W doświadczeniu przeprowadzonym na glebie średniej w latach 1998-2000
oznaczano resztki pożniwne jęczmienia jarego i owsa, które uprawiano w 2-składnikowej
mieszance i siewach jednogatunkowych. Masę resztek, ich strukturę i skład chemiczny
określano po różnych przedplonach w płodozmianach z narastającym udziałem zbóż.
W badaniach uwzględniano korzenie zgromadzone w 30-cm warstwie gleby oraz ścierń.
Wykazano, że pod względem wielkości pozostawionej masy organicznej i zawartości
w niej makroelementów resztki mieszanki prezentowały wartość pośrednią między najwydajniejszym
w tym względzie owsem i najmniej efektywnym jęczmieniem. Zarówno
w uprawie mieszanej, jak i jednogatunkowej obydwu zbóż stanowiska w płodozmianach
nie różnicowały istotnie nagromadzonych w resztkach składników pokarmowych. Najwyższą
wartością nawozową odznaczały się resztki mieszanki wysiewanej po ziemniaku,
a najniższą – po grochu siewnym oraz w następstwie jej po sobie. Zwiększający się udział
w płodozmianie jęczmienia jarego i owsa do 50 i 75% skutkował zubożeniem resztek zarówno
pod względem ilościowym, jak i jakościowym.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wpływ dawki i sposobu nawożenia azotem na plon i wartość technologiczną ziarna odmian pszenicy ozimej

W doświadczeniu polowym prowadzonym w Zakładzie Doświadczalnym IUNG Puławy w latach 2004-2006 badano plonowanie oraz wartość technologiczną ziarna dwu odmian pszenicy ozimej: Sukces i Tonacja w zależności od dawki i sposobu nawożenia azotem. Dawki azotu: 0, 120, 180 kg N·ha-1 aplikowano dwu- lub trzykrotnie w okresie wegetacji. Korzystniejsze dla wielkości plonu było zastosowanie 120 kg N·ha-1 w dwóch dawkach i 180 kg N·ha-1 – niezależnie od podziału. Zastosowanie 120 kg N·ha-1 w trzech dawkach w okresie wegetacji powodowało wzrost zawartości białka i glutenu w porównaniu z dwukrotną aplikacją azotu. Podział dawki 180 kg N·ha-1 nie miał wpływu na kształtowanie się cech jakościowych ziarna pszenicy odmiany Sukces i Tonacja.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Trwalość i stabilność różnych odmian Lolium perenne L. w runi pastwiskowej i łąkowej na glebach torfowo-murszowych

Celem badań była ocena trwałości i stabilności udziału 8 odmian Lolium perenne L. w runi pastwiskowej i łąkowej w warunkach gleb torfowo-murszowych. Badania prowadzono w latach 1996-2005 w Sosnowicy (w rejonie Kanału Wieprz-Krzna). Ruń mieszanek pastwiskowych wypasana była przez bydło rasy mięsnej Limousine (4-5 rotacji), a łąkowych koszona (3 odrosty). Użytkowanie pastwiskowe stymulowało większy udział badanych odmian w porównaniu z użytkowaniem kośnym. W okresie zimowym 2002/2003 odnotowano przemarznięcie i znaczne ograniczenie udziału L. Perenne w runi pierwszego odrostu, ale jednocześnie szybką regenerację tego gatunku w kolejnych latach użytkowania.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Korelacje pomiędzy zachwaszczeniem łanu a plonem bulw ziemniaka i jego strukturą w zależności od systemów nawożenia oraz kategorii agronomicznej gleby

Doświadczenia polowe przeprowadzono w latach 2000-2003 w Gospodarstwie Doświadczalnym Uniwersytetu Przyrodniczego w Lublinie, położonym w Bezku koło Chełma (51o19’ N; 23o26’ E). Celem badań było określenie oddziaływania liczby i masy chwastów na wielkość i strukturę plonu bulw ziemniaka nawożonego obornikiem, nawozami mineralnymi z obornikiem na tle obiektów bez nawożenia, w zależności od kategorii agronomicznej gleby. Stwierdzono istotne ujemne zależności pomiędzy liczbą i masą chwastów a wielkością plonu bulw. Plon ogólny bulw ziemniaka na glebie ciężkiej był też istotnie ujemnie skorelowany z liczbą chwastów jednoliściennych w obu terminach obserwacji zachwaszczenia; na glebie lekkiej zależności te wystąpiły jedynie przed zwarciem rzędów. Powietrznie sucha masa chwastów i ogólna liczba chwastów powodowała zwiększenie plonu bulw najdrobniejszych kosztem plonu bulw frakcji najcenniejszych (od 50 do 60 i powyżej 60 mm).

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Produktywność wierzb krzewiastych pozyskiwanych w jednorocznych cyklach zbioru

W latach 1996-2003 na Nizinie Kwidzyńskiej na madzie ciężkiej (kompleks
zbożowo-pastewny mocny 8, klasa IIIb) prowadzono doświadczenie polowe, którego
celem było określenie produktywności sześciu klonów wierzb krzewiastych uprawianych
w zagęszczeniu 20-60 tys. roślin·ha-1 i pozyskiwanych w jednorocznych cyklach
zbioru. Plon jednorocznych pędów w doświadczeniu zawarty był w przedziale od 12,51
do 21,52 t s.m.·ha-1·rok-1. Najwyższy plon suchej masy drewna dał klon Salix viminalis
082, średnio 19,77 t·ha-1·rok-1. Zwiększanie zagęszczenia roślin z 20 do 40 tys.·ha-1 powodowało
istotny wzrost plonów suchej masy drewna. Dalsze zwiększanie zagęszczenia
roślin do 60 tys. szt.·ha-1 powodowało już tylko nieznaczną tendencję wzrostu plonu.
Wilgotność drewna jednorocznych pędów wierzby krzewiastej w czasie zbioru wyniosła
od 50,4 do 53,1%.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Segregacja transgresywna w pokoleniu F2 mieszańców kukurydzy uprawianych na ziarno i kiszonkę

W latach 2005 i 2007, na polach Zakładu Doświadczalno-Dydaktycznego w Gorzyniu filia Swadzim (52o29’ N; 16o46’ E), należącego do Uniwersytetu Przyrodniczego w Poznaniu, przeprowadzono 2 dwuczynnikowe doświadczenia, które miały na celu określenie wielkości spadku plonu ziarna oraz surowca do zakiszania pokolenia F2 mieszańców kukurydzy w porównaniu z pokoleniem F1. Spadek plonu ziarna po wysianiu pokolenia F2 zależał od warunków wegetacji i odmiany. W roku niekorzystnym dla plonowania kukurydzy wyniósł on średnio dla odmian 3,16 t·ha-1, co stanowiło 31,8%, z kolei w roku sprzyjającym uprawie kukurydzy – 2,81 t·ha-1 (23,5%). Po wysiewie pokolenia F2 badanych mieszańców kukurydzy straty z tytułu spadku plonu ziarna znacznie przekraczały koszt zakupu materiału siewnego. W 2005 roku wyniosły one średnio 781,4 zł·ha-1, zaś w 2007 – 1525,3 zł·ha-1. Plony świeżej masy surowca do zakiszania były także niższe po wysiewie pokolenia F2 mieszańców, a spadek plonu wyniósł średnio 6,71 t·ha-1 (21,2%) w 2005 roku oraz 5,68 t·ha-1 (8,8%) w 2007. Surowiec do zakiszania zebrany z pokolenia F2 mieszańców charakteryzował się niższym udziałem kolb w porównaniu z uzyskanym z pokolenia F1.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wplyw obsady roslin na plonowanie samokonczacych odmian bobiku [Vicia faba ssp.minor] uprawianego na glebie lekkiej

W ścisłym doświadczeniu polowym przeprowadzonym w latach 2000-2002 w Stacji Badawczej Wydziału Rolniczego ATR w Mochełku określano wpływ obsady (49, 67, 89 i 107 roślin na 1 m2) na plon nasion i strukturalne elementy plonowania tradycyjnej odmiany bobiku ‘Nadwiślański’ i pięciu odmian samokończących – ‘Tim’, ‘Titus’, ‘Optimal’, ‘Rajan’ i ‘Martin’. Bobik ‘Nadwiślański’ uprawiany na glebie lekkiej plonował o około 16% wyżej od odmian samokończących. W warunkach dostatku opadów jego przewaga w plonowaniu nad odmianami samokończącymi wzrastała, a przy ich niedoborze, zwłaszcza w fazie kwitnienia, malała. Tradycyjna odmiana bobiku charakteryzowała się też najmniejszym rozstępem plonowania. Wzrost obsady z 49 do 67-107 roślin na 1 m2 gwarantował istotne zwiększenie plonowania bobiku, z tym że nie stwierdzono istotnego wpływu obsady na plonowanie odmiany ‘Nadwiślański’; najwyższe plony odmiany ‘Martin’ uzyskano przy co najmniej 89 roślinach na 1m2, dla pozostałych odmian samokończących minimalna obsada wynosiła 67 roślin na 1 m2.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Oddziaływanie odpadów organicznych i obornika na żyzność gleby lekkiej

W pracy przedstawiono wstępną ocenę przydatności kondycjonera glebowego do poprawy wybranych wskaźników żyzności gleby lekkiej i porównanie jego wpływu z działaniem obornika i pomiotu kurzego. W skład kondycjonera wchodziły odpady pochodzące z ubojni drobiu. Stwierdzono, że kondycjoner glebowy oraz obornik i pomiot kurzy wpływały na wzrost zawartości węgla organicznego, azotu ogółem, a także przyswajalnych form fosforu, potasu i magnezu w glebie. Natomiast wartości pH określone po zastosowaniu badanego kondycjonera, obornika i pomiotu kurzego nie spowodowały zmiany klasyfikacji gleb pod względem odczynu.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wpływ systemów uprawy roli, dolistnego nawożenia mikroelementami i sposobów zbioru na kształtowanie zdolności kiełkowania i wigoru nasion łubinu żółtego odmiany Parys

Badania przeprowadzono w latach 2002-2003 w Zakładzie Doświadczalno- -Dydaktycznym w Złotnikach (52o29' N; 16o49'E), należącym do Uniwersytetu Przyrodniczego w Poznaniu. Badano wpływ systemów uprawy roli (płużnego, bezpłużnego i zerowego), dolistnego nawożenia mikroelementami (Mikrosolem, Ekolistem i Wuxalem) oraz sposobów zbioru (dwuetapowego – całych roślin i samych strąków, jednoetapowego – ręcznego oraz kombajnem) na jakość nasion łubinu żółtego odmiany Parys. Wigor nasion oznaczono metodą konduktometryczną, testem wzrostu siewki oraz testem szybkości wzrostu siewki. Dodatkowo wyliczono indeks wigoru oraz sumę długości skiełkowanych siewek. Systemy uprawy roli i zastosowane nawozy dolistne nie modyfikowały zdolności kiełkowania nasion oraz wigoru określonego testem elektroprzewodnictwa i wigorowymi testami wzrostowymi. Nasiona łubinu żółtego pochodzące ze zbioru dwuetapowego całych roślin i zbioru jednoetapowego kombajnem odznaczały się najwyższą żywotnością. W przypadku testów wigorowych najwyższe parametry uzyskały nasiona zbierane kombajnem lub nasiona ze zbioru dwuetapowego całych roślin. Najwyższym wigorem charakteryzowały się nasiona pochodzące z uprawy bezpłużnej, po dwuetapowym zbiorze całych roślin lub zbiorze kombajnem.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Skuteczność chemicznego zwalczania chwastów w kukurydzy cukrowej bez użycia triazyn

W latach 2004-2006 w Zakładzie Doświadczalno-Dydaktycznym w Swadzimiu koło Poznania przeprowadzono doświadczenia polowe dotyczące skuteczności kilku herbicydów: Azoprim 50 WP (atrazyna), Maister 310 WG (formasulfuron + jodosulfuron), Dual 960 EC (metolachlor), Chwastox Turbo 340 SL (MCPA + dicamba), Aminopielik Gold 530 EW (fluroksypr + 2,4 D), Mustang 306 SE (florasulam + 2,4 D), Titus 25 WG (rimsulfuron), Emblem 20 WP (bromoksynil), Cadu Star SC (isoksuflutol + flufenacet), Successor 600 (pethoxamid) oraz Pledge 50 WP (flumioxazin) i ich mieszanek w zwalczaniu chwastów w kukurydzy cukrowej. Na obiektach kontrolnych dominowały następujące gatunki chwastów: fiołek polny (Viola arvensis), komosa biała (Chenopodium album), samosiewy rzepaku (Brassica napus), chwastnica jednostronna (Echinochloa crus-galli), rdest powojowy (Polygonum convolvulus) oraz przytulia czepna (Galium aparine). Stwierdzono różną skuteczność chwastobójczą herbicydów i ich mieszanek. Najskuteczniejszą okazała się mieszanka Maister 310 WG + Aminopielik Gold 530 EW. Herbicydy Pledge 50 WP i Successor 600 skutecznie ograniczały występowanie fiołka polnego, komosy białej i przytulii czepnej. Najmniej skuteczną była mieszanka preparatów Dual 960 EC + Emblem 20 WP. Najwyższy plon kolb stwierdzono po zastosowaniu herbicydów Maister 310 WG + Aminopielik Gold 530 EW.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Przylżeńce (Thysanoptera) występujące na pszenżycie jarym uprawianym współrzędnie z łubinem żółtym

Doświadczenie przeprowadzono w latach 2001-2003 w Rolniczej Stacji
Doświadczalnej Akademii Rolniczej we Wrocławiu. Badano wpływ współrzędnej uprawy
pszenżyta jarego z łubinem żółtym na skład gatunkowy i liczebność przylżeńców żerujących
na pszenżycie. Podczas trzech lat badań w kłosach pszenżyta zebranych w fazie dojrzałości
mlecznej ziarna najwięcej przylżeńców występowało na roślinach rosnących
w kombinacji z najmniejszym udziałem pszenżyta, a największym łubinu. W materiale
zebranym z kłosów oznaczono łącznie 11 gatunków Thysanoptera. Wyraźnymi dominantami
we wszystkich kombinacjach doświadczenia były: Haplothrips aculeatus i Limothrips
cerealium. W dynamice populacji omawianych owadów można było wyróżnić jeden
(2002) lub dwa (2001, 2003) okresy ich liczniejszego występowania: pierwszy – w fazie
kłoszenia się pszenżyta (mniej liczny), drugi (liczniejszy) – w fazie dojrzewania. Wyniki
badań nie wykazują jednoznacznego wpływu uprawy współrzędnej pszenżyta jarego z łubinem
żółtym na liczebność Thysanoptera żerujących na pszenżycie. Daje się jednak zauważyć
tendencja wzrostu liczebności przylżeńców na pszenżycie w uprawie współrzędnej
w porównaniu z siewem czystym tej rośliny.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wpływ sposobu nawożenia na plon biomasy roślin niemotylkowatych uprawianych w międzyplonie ścierniskowym

Celem przeprowadzonych badań była ocena plonowania pięciu gatunków roślin pastewnych: gorczycy białej, rzodkwi oleistej, rzepaku ozimego, słonecznika zwyczajnego i facelii błękitnej, uprawianych w międzyplonie ścierniskowym po pszenicy ozimej, w zależności od sposobu nawożenia (nawożenie gnojowicą bydlęcą, słomą pszenną z dodatkiem nawozów mineralnych oraz samymi nawozami mineralnymi). Badania polowe wykonano w latach 1996-1998 w Stacji Badawczej Wydziału Rolniczego w Mochełku koło Bydgoszczy, na glebie kompleksu żytniego bardzo dobrego. W okresie trzech lat prowadzenia badań otrzymano wysokie plony świeżej i suchej masy roślin. Średnio najwyższe plony suchej masy uzyskano z rzodkwi oleistej, facelii błękitnej i gorczycy białej (odpowiednio 4,53; 4,36 i 4,32 t·ha-1). Słonecznik plonował najniżej (2,74 t·ha-1). W obiektach nawożonych słomą plon nadziemnych części roślin był niższy niż przy pozostałych wariantach nawożenia, szczególnie w przypadku rzodkwi, rzepaku i słonecznika. W latach charakteryzujących się niskimi opadami po siewie stwierdzono słabsze wschody nasion na obiektach nawożonych słomą w porównaniu z pozostałymi obiektami.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Dynamika gromadzenia świeżej i suchej masy oraz azotu przez rośliny tradycyjnej i samokończącej odmiany łubinu żółtego (Lupinus luteus L.)

W latach 2002-2004 przeprowadzono ścisłe dwuczynnikowe doświadczenie polowe z dwiema odmianami łubinu żółtego, które zbierano sześciokrotnie w fazach: 8-10 liści, początku pąkowania i kwitnienia, płaskiego strąka oraz dojrzałości fizjologicznej i pełnej nasion w celu określenia dynamiki gromadzenia świeżej i suchej masy oraz azotu w wegetatywnych i generatywnych częściach roślin. Istotnie najwyższe plony zielonki obu badanych odmian uzyskano w fazie płaskiego strąka, a suchej masy – w fazie dojrzałości fizjologicznej nasion. Tradycyjna odmiana Polo charakteryzowała się istotnie wyższą maksymalną produkcyjnością od samokończącej odmiany Legat, która ze względu na szybsze tempo wzrostu od wschodów do początku pąkowania oraz większą dynamikę gromadzenia świeżej i suchej masy, a także N może być bardziej przydatna do użytkowania w międzyplonach ścierniskowych. Maksimum zawartości N w liściach stwierdzono od pąkowania do kwitnienia, a w łodygach na początku pąkowania. W plonie ogólnym suchej masy w dniu zbioru nasiona odmiany Polo stanowiły tylko 39%, a odmiany Legat 42% plonu całkowitej biomasy.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Zawartość żelaza i manganu w bulwach ziemniaka w zależności od sposobów zwalczania chwastów

Celem przeprowadzonych badań było określenie wpływu niektórych herbicydów na zawartość żelaza i manganu w bulwach ziemniaka jadalnego. Czynnikami doświadczenia były: 6 sposobów zwalczania chwastów i 4 odmiany ziemniaka. Zawartość żelaza i manganu w bulwach ziemniaka oznaczono metodą ASA. Zawartość żelaza zależała istotnie od sposobów zwalczania chwastów, cech odmianowych ziemniaka i warunków pogodowych w okresach wegetacji, a koncentracja manganu od odmiany i warunków klimatycznych.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Zaleznosc miedzy poziomem plonowania a agrofenologia poznych odmian ziemniaka w Polsce

W pracy określono zależność plonu późnych odmian ziemniaka od faz rozwojowych i długości okresów agrofenologicznych w latach 1972-1995. Podjęto również próbę określenia zmniejszenia plonu ziemniaka spowodowanego opóźnieniem sadzenia oraz terminów wschodów i kwitnienia. Zależność tę opisano za pomocą analizy skupień oraz analizy regresji pojedynczej i wielokrotnej liniowej, stosując program STATISTICA 5. Największy negatywny wpływ na plonowanie ziemniaka wywiera termin wschodów. Dziesięciodniowe opóźnienie wschodów, w stosunku do terminu przeciętnego, może powodować zmniejszenie plonu od 15% w centralnej i środkowozachodniej Polsce do 25% w części północno-wschodniej. Dziesięciodniowe opóźnienie terminów sadzenia, wschodów i kwitnienia występuje najczęściej na wschodzie kraju, najrzadziej natomiast – w środkowozachodniej części kraju.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wpływ deszczowania i nawożenia mineralnego na plonowanie jęczmienia browarnego i pastewnego uprawianego na glebie lekkiej. Cz.I. Wzrost i rozwój roślin

W latach 1996-1998 w RSD Lipnik koło Stargardu Szczecińskiego wykonano
doświadczenie polowe i laboratoryjne na glebie lekkiej, klasy bonitacyjnej IV b w celu
oceny reakcji jęczmienia browarnego i pastewnego na deszczowanie i nawożenie. Deszczowanie
i wysokie dawki nawozów mineralnych spowodowały znaczne zwiększenie
procesów fotosyntezy w liściach jęczmienia; asymilacja dwutlenku węgla wzrosła średnio
o około 50%, a transpiracja o około 30%. Zdecydowanie korzystny był też wpływ nawadniania
i nawożenia na aktywność reduktazy azotanowej. Wzmożona aktywność procesów
fizjologicznych spowodowała bujny wzrost jęczmienia, który wytworzył wyższe i grubsze
źdźbła, liście o większej powierzchni, a także większe kłosy. Jęczmień pastewny lepiej
reagował na deszczowanie niż browarny ze względu na zastosowane wyższe dawki
NPK, a współdziałanie obu czynników agrotechnicznych było wyraźne.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo