rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Opracowanie rozwinięcia obrazów termograficznych komina przemysłowego

Wskazane jest, aby opracowanie termograficzne przedstawiało rozkład temperatury na obserwowanej powierzchni bez widocznych zniekształceń zarówno wartości temperatury, jak też geometrii je j rozkładu. Obraz powierzchni walcowej lub stożkowej można przedstawić bez zniekształceń geometrycznych, jedynie na jego rozwinięciu. Do wykonania rozwinięcia wykorzystuje się punkty kontrolne. Potrzebna jest znajomość ich położenia na termogramie oraz na powierzchni rozwiniętej. Problem polega na tym, iż sygnalizacja fotopunktów termalnych jest bardzo utrudniona, natomiast termogram z reguły nie posiada zbyt wielu wyraźnych szczegółów, które można by wykorzystać jako punkty kontrolne. Rozkład temperatury na powierzchni obiektu charakteryzuje się bowiem tym, że nie ma ostrych granic zmiany temperatury, a obiekty typu komin najczęściej mają w miarę jednorodną powierzchnię o nie zmieniającej się nagle temperaturze. W czasie prac doświadczalnych wypracowano metodę wyznaczenia fotopunktów oraz sprawdzono różne metody przetwarzania obrazu termograficznego w celu otrzymania jego rozwinięcia.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Reference3D - baza danych trójwymiarowych o zasiegu globalnym

Artykuł dotyczy tworzonej przez Spot Image, w oparciu o dane SPOT 5 HRS bazy Reference3D®, jej głównych założeń, danych źródłowych, struktury i dokładności.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Tworzenie i aktualizacja map elektronicznych dla żeglugi śródlądowej z wykorzystaniem cyfrowych obrazów teledetekcyjnych

Obecnie coraz częściej do opracowania różnych map wykorzystuje się cyfrowe zobrazowania teledetekcyjne. Dotyczy to także map nawigacyjnych, które wypierają analogowe mapy papierowe. Szczególne znaczenie ma to w przypadku opracowania map dla żeglugi śródlądowej, ponieważ do tej pory nie opracowano nawet ich wersji papierowych. Wykorzystanie materiałów teledetekcyjnych do pozyskiwania danych w postaci wektorowej wymaga odpowiedniej wiedzy i doświadczenia, co z kolei przekłada się na dokładność kartowania obiektów geograficznych. W szczególności dotyczy to linii brzegowej oraz elementów topografii mających duże znaczenie dla nawigacji. Niestety, obecnie nie ma wytycznych co do wykorzystania tych materiałów do tworzenia czy uaktualniania map nawigacyjnych. W związku z tym autorzy niniejszej pracy przeprowadzili badania związane z możliwością wykorzystania zdjęć lotniczych oraz obrazów satelitarnych do kartowania obiektów topograficznych, na przykładzie linii brzegowej oraz mostów. Pozyskane obiekty na drodze wektoryzacji zostały zweryfikowane pomiarami bezpośrednimi, co z kolei umożliwiło określenie ich dokładności sytuacyjnej oraz skonfrontowanie jej z wymaganiami hydrograficznymi. Dodatkowo poddano ocenie potencjał interpretacyjny zobrazowań, który niewątpliwie stanowi istotny czynnik podczas opracowywania map nawigacyjnych.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Wstępne wyniki badań dostępności sieci ASG-EUPOS podczas inwentaryzacji trasy kolejowej Kościerzyna - Kartuzy

W artykule przedstawiono wyniki pomiarów dostępności określonej wartości błędu współrzędnych, wyznaczonych przy wykorzystaniu sieci ASG-EUPOS, uzyskane podczas pomiarów inwentaryzacyjnych testowego odcinka linii kolejowej. Pomiary z wykorzystaniem 4 odbiorników GNSS przeprowadzono w miesiącu lutym bieżącego roku na odcinku trasy kolejowej: Kościerzyna – Kartuzy. Program badań zakładał montaż, na pokładzie platformy kolejowej napędzanej przez drezynę elektryczną, czterech zestawów pomiarowych odbiorników fazowych GPS System 1200 (Leica) wykorzystujących, dla wyznaczeń współrzędnych, Aktywną Sieć Geodezyjną EUPOS. Pomiary wykonano metodą RTK w serwisie czasu rzeczywistego NAWGEO przy wykorzystaniu poprawek powierzchniowych. W wyniku pomiarów uzyskano blisko 40 000 wyznaczeń współrzędnych każdej z anten. Artykuł przedstawia metodę realizacji pomiarów, matematyczny model wyznaczania dostępności określonej wartości błędu współrzędnych, który zastosowano do opracowania rezultatów, prezentując funkcje oraz graniczne wartości dostępności, przy założeniu progu decyzji pomiędzy stanem zdatności i niezdatności wynoszącym 10 cm. Ponadto w publikacji wskazano na obszary poznawcze w zakresie dalszych kierunków badań eksperymentalnych.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Aspekty implementacyjne modeli pojęiowych informacji geograficznej

Potrzeba przepływu informacji w systemach informacji geograficznej (GIS) wymusza konstruowanie modeli informacyjnych w kategoriach ogólnych, niezależnych od środowisk sprzętowo-programowych. Celowi temu służy metodyka modelowania pojęciowego, stanowi podstawę zgodnych realizacji narzędziowych w odmiennych środowiskach i w ten sposób gwarantuje efektywny przepływ informacji pomiędzy tymi środowiskami i realizacjami. Przez geodezyjne składniki infrastruktury danych przestrzennych (SDI), które stanowią dane referencyjne, rozumiane są te produkty działalności geodezyjnej, których charakterystyki i wymagania metodyczne, technologiczne, techniczne, jakościowe, prawne i inne są wyspecyfikowane w instrukcjach i wytycznych technicznych Głównego Geodety Kraju. Niniejsze opracowanie jest poświęcone niektórym aspektom implementacji modeli pojęciowych informacji geograficznej, a także koncepcji harmonizacji i integracji rozwiązań zawartych w instrukcjach technicznych GGK ze znormalizowanymi według norm europejskich zasadami budowy schematów aplikacyjnych dla poszczególnych zakresów tematycznych SDI, w tym z zawartymi w normach serii ISO 19100 schematami pojęciowymi geometrii i topologii, położenia obiektów geograficznych, aspektów czasowych danych, jakości danych oraz metadanych.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Automatyczna rekonstrukcja modeli 3D małych obiektów bliskiego zasięgu

Celem niniejszego artykułu jest prezentacja wyników automatycznego modelowania wybranych obiektów bliskiego zasięgu (głowa manekina, kamień) z wykorzystaniem obrazów cyfrowych z aparatu Hasselblad H4D50. Do obliczeń wykorzystano autorski program, realizujący kolejne etapy tworzenia modelu 3D. Proces modelowania został zaprezentowany jako kompletny proces rozpoczynający się od pozyskania obrazów, który jest ukończony wraz z utworzeniem fotorealistycznego modelu 3D, w tym samym środowisku programowym. Eksperymenty przeprowadzono na wybranych obiektach bliskiego zasięgu, z odpowiednio wykonaną geometrią zdjęć, tworzących pierścień (okrąg) wokół mierzonego obiektu. Do automatycznego dopasowania punktów, wykrytych algorytmem SUSAN, wykorzystano metodę Area Base Matching (CC/LSM), algorytm RANSAC wykorzystując rachunek tensorowy. Rekonstrukcja powierzchni generowania modelu jest jednym z bardzo ważnych etapów modelowania 3D. Rekonstrukcja precyzyjnych powierzchni na podstawie nieregularnej chmury punktów uzyskanych z automatycznego opracowania obrazów cyfrowych jest zagadnieniem otwartym. Tworzenie wielokątnych modeli, które mogą sprostać wysokim wymaganiom w zakresie modelowania i wizualizacji, potrzebne jest w wielu aplikacjach. Metoda wielokątów jest zwykle idealna drogą do dokładnego reprezentowania wyników pomiarów, a jednocześnie do uzyskania optymalnego opisu powierzchni. Przetestowano trzy algorytmy: metodę objętościową (VCG), metodę Poissona i metodę Ball Pivoting. Metody te są najczęściej stosowane do modelowania jednorodnej siatki punktów. Wyniki eksperymentów wykazały, że niewłaściwe zastosowanie tych metod powoduje różne artefakty i zniekształcenia powierzchni modelu. Po utworzeniu siatki trójkątów modelowanej powierzchni, wyniki zwizualizowano wykorzystując metodę cieniowania oraz teksturowanie chmury punktów. Dokładność uzyskanej rekonstrukcji powierzchni modelu uzyskano z poniżej 1 mm.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Problematyka standaryzacji w dziedzinie inwentaryzacji obiektów architektonicznych technikami skaningu laserowego naziemnego

Szerokie wykorzystanie w praktyce usług inwentaryzacyjnych (budownictwo,
architektura) metod naziemnego skaningu laserowego uświadomiło wszystkim zainteresowanym
tą nową technologią konieczność weryfikacji dotychczasowych przepisów obowiązujących
w istniejących instrukcjach technicznych. Zwłaszcza dotyczy to zagadnień standaryzacji
ostatecznej postaci produktu jaki stanowi dokumentacja inwentaryzacyjna obiektu w powiązaniu
z obowiązującymi w Unii Europejskiej znowelizowanymi normami technicznymi opartymi
o wdrożone normy serii ISO. Referat sygnalizuje wszystkie te aspekty w kontekście
zaproponowanej metodyki w podejściu do rozwiązania zaistniałego problemu.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Analiza dokładności modelowania 3D budynków w oparciu o dane z lotniczego skanowania laserowego

Modelowanie budynków w dużej skali (miasto, kraj) jest trendem obserwowanym w wielu krajach. Modele budynków można tworzyć m.in. na podstawie danych z lotniczego skanowania laserowego oraz ze zdjęć lotniczych. Coraz więcej wagi przykłada się również do dokładności modeli 3D budynków. W artykule przedstawiona została analiza dokładności modeli budynków w oparciu o chmury punktów z lotniczego skanowania laserowego. Metodyka przedstawiona w artykule opiera się na wymaganiach odnośnie kontroli zaproponowanej w ramach projektu CAPAP. Wybrane zostały 3 obszary testowe, dla których dla każdej połaci dachów budynków obliczone zostały parametry statystyczne (odchylenie standardowe odległości punktów od płaszczyzny połaci, wartość średniej odległości między chmurą punktów a płaszczyzną dachu, błąd średni kwadratowy odległości - RMSE). Według przyjętego progu dokładności 1 m błędu RMSE dla obszaru 1: 1.04% połaci nie spełniło postawionego kryterium, dla obszaru 2: 0.63%, a dla obszaru 3: 12.63%. W drugiej części artykułu zaprezentowana została bardziej szczegółowa analiza modeli budynków. Dla połaci dachów wybranych modeli wygenerowane i poddane analizie zostały histogramy, które przedstawiają rozkład wartości różnic odległości normalnych punktów chmury od zamodelowanej płaszczyzny dachu. Metodyka analizy dachów modeli budynków na podstawie histogramów umożliwia nie tylko ocenę, czy dana płaszczyzna spełnia wymagania dokładności standardu LOD2, ale również, w jakim stopniu została ona poddana generalizacji.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Zastosowanie różnych metod określania zmian pokrycia terenu na obszarach miejskich z wykorzystaniem zdjęć satelitarnych

W referacie zostały przedstawione wyniki prac nad określeniem optymalnych metod badania zmian pokrycia terenu i użytkowania ziemi z wykorzystaniem wysokorozdzielczych zdjęć satelitarnych. W trakcie realizacji prac wykorzystano różne typy danych satelitarnych (Landsat TM, SPOT, IRS) w celu porównania ich przydatności dla potrzeb analizy środowiska miejskiego.  Przebadano użyteczność różnych metod określania zmian pokrycia terenu, bazujących na cyfrowej analizie zdjęć satelitarnych: porównywania wartości odbicia spektralnego z dwóch terminów rejestracji, porównywania wartości wskaźników zieleni, metodę analizy składowych głównych, metodę analizy wektora zmian,  klasyfikację obrazu utworzonego z dwóch terminów rejestracji oraz porównanie wyników niezależnych klasyfikacji. W efekcie wykonanych prac badawczych stwierdzono, że metoda oparta na porównaniu niezależnych klasyfikacji jest najbardziej efektywną dla sporządzania map zmian pokrycia terenów miejskich.  Zastosowanie klasyfikacji obiektowej  umożliwiło osiągnięcie dokładności wyznaczenia 4 klas gęstości zabudowy rzędu 80%. Analiza wykorzystania różnych typów zdjęć satelitarnych wykazała największą użyteczność do sporządzania map zmian terenów miejskich w przypadku zastosowania połączonych zdjęć wielospektralnych  i panchromatycznych z satelity IRS.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Wyznaczenie mapy deformacji obiektu inżynierskiego

Pomiary geodezyjne dostarczają informacji na temat kształtu obiektu i jego deformacji. Wyniki pomiarów po przetworzeniu są wizualizowane w postaci różnych opracowań graficznych. Graficzne opracowanie pomiarów jest niezbędnym elementem analiz mających na celu określenie stanu technicznego obiektu i jego bezpiecznego użytkowania. Różne geodezyjne systemy pomiarowe dostarczają informacji, które należy w trakcie analizy odpowiednio przetworzyć. Stosowanie metod obliczeniowych znanych z kartografii pozwala na uproszczenie prowadzenia analiz. W pracy przedstawione zostały trzy różne przykłady pomiarów geodezyjnych, dla których w trakcie obliczeń zastosowano między innymi interpolacje nieliniowe znane z opracowań o charakterze kartograficznym.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Metoda wytwarzania barwnych fotoplanów rozwinięć malowideł na powierzchniach kolebkowych z zastosowaniem kamery fotogrametrycznej i aparatów cyfrowych

Aparaty cyfrowe w przeciwieństwie do tradycyjnych, analogowych technik fotograficznych pozwalają szybko i tanio pozyskać cyfrowe obrazy w barwach naturalnych. Z takich obrazów po przetworzeniu, zmozaikowaniu i opracowaniu edycyjnym można utworzyć dokumentację fotogrametryczną w postaci cyfrowych, barwnych fotoplanów. O jakości dokumentacji cyfrowej decyduje odpowiednio dobrana rozdzielczość terenowa umożliwiająca przedstawienie najdrobniejszych szczegółów obiektu. Dla malowideł ściennych przyjmujemy, że piksel terenowy nie powinien być większy niż 1mm. Przy takim założeniu, wykonanie fotomapy cyfrowej wielkopowierzchniowych malowideł ściennych wymaga często wykonania dużej liczby zdjęć aparatem cyfrowym. Opracowywanie cyfrowych rozwinięć wymaga znajomości parametrów geometrycznych powierzchni, na której znajduje się malowidło oraz współrzędnych obrazowych i współrzędnych terenowych dużej liczby punktów dostosowania. Do przetwarzania wykorzystuje się metodę transformacji wielomianowej lub metodę elementów skończonych. Najprostszym sposobem uzyskania odpowiednio dużej liczby punktów dostosowania oraz parametrów geometrycznych kolebki jest stereoskopowy pomiar jej powierzchni. Opracowanie kilku, kilkunastu, a czasami kilkudziesięciu stereogramów zdjęć cyfrowych wymaga skalibrowanego aparatu cyfrowego oraz geodezyjnego pomiaru dużej liczby fotopunktów lub wyrównania sieci terratriangulacji. Dla zmniejszenia pracochłonności opracowania autorzy proponują metodę, w której wykorzystuje się zarówno czarno-białe zdjęcia z wielkoformatowej kamery fotogrametrycznej jak i kolorowe obrazy z aparatu cyfrowego. Zdjęcia z kamery fotogrametrycznej służą do uzyskania informacji o geometrii kolebki, na której znajduje się malowidło i do kameralnego pozyskania punktów dostosowania niezbędnych do przetworzenia barwnych, wysokorozdzielczych zdjęć z aparatów cyfrowych.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Zagadnienie jakości numerycznych modeli terenu

Numeryczne modele terenu (NMT) stanowią bardzo istotną warstwę
informacyjną w systemach GIS. Wiele analiz przestrzennych wykonuje się z ich wykorzystaniem -
poczynając od prostych zapytań, poprzez analizę map pochodnych NMT: map nachyleń
i ekspozycji, aż do wykorzystania NMT w skomplikowanym modelowaniu zjawisk zachodzących
w środowisku. Analizy te można przeprowadzać (i tak robi się najczęściej) tzw. metodą twardą,
czyli nie biorąc pod uwagę wiarygodności danych źródłowych, lub metodą miękką - biorąc pod
uwagę różne aspekty dokładnościowe danych źródłowych oraz przyjmując miękkie, rozmyte
warunki analizy. Ostatnio coraz większą uwagę zaczyna się przywiązywać do wiarygodności
wyników analiz GIS i w związku z tym częściej pojawia się problematyka jakości i dokładności
danych źródłowych w systemach GIS. Problemem jest też fakt, iż producenci oprogramowania
GIS rzadko rozwijają w nim wsparcie dla analiz dokładnościowych. Niniejsza publikacja ma
charakter przeglądu literatury tyczącej się określania i modelowania dokładności numerycznych
modeli terenu. Publikacja została przygotowana w ramach projektu AGH nr: 11.11.150.949.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Wpływ niedokładności Cyfrowego Modelu Rzeźby Terenu na błąd nachyleń i azymutów

Cyfrowy Model Rzeźby Terenu (CMRT) wykorzystywany jest powszechnie w Systemach Informacji Geograficznej, między innymi w celu obliczenia spadków i ekspozycji terenu. Mogą one być dalej wykorzystywane do analiz typu np.: wybór optymalnej lokalizacji obiektu lub określenie najkrótszej drogi. CMRT może być także bezpośrednio wykorzystywany do analiz np. zagrożeń powodziowych. Od poprawności, wiarygodności modelu zależy wynik przeprowadzonej analizy. Cyfrowy model terenu występuje w postaci siatki trójkątów tzw. TIN lub kwadratów, tzw. GRID. Pomimo, że model typu TIN jest bardziej „reprezentatywny”, lepiej „przylega” do rzeczywistej powierzchni terenu do analiz przestrzennych wykorzystuje się zwykle model, typu GRID. Gridowe pakiety GIS.’owe zawierają moduły do generowania spadków i azymutów oparte o różne algorytmy obliczeniowe. W Zakładzie Fotogrametrii i Informatyki Teledetekcyjnej AGH w Krakowie badano wpływ algorytmu obliczeniowego na wartości spadków i ekspozycji /Drzewiecki. W,Mularz S., Pirowski T., 1999/.W niniejszym artykule przedstawiony został natomiast problem wpływu niedokładności modelu na błąd nachyleń i azymutów, a nie wpływu różnych algorytmów na poprawność określenia spadków i azymutów.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Wykorzystanie archiwalnych zdjęć lotniczych do odtworzenia profilu dokumentacyjnego w rezerwacie przyrody „Cisy Staropolskie im. Leona Wyczółkowskiego” w Wierzchlesie

W latach 1957-1958 na terenie rezerwatu przyrody w Wierzchlesie prowadzonobbadania, których celem było ustalenie stanu poszczególnych zespołów leśnych oraz poglądowe scharakteryzowanie siedlisk pod względem udziału gatunków drzew i struktury drzewostanów. Założono powierzchnie dokumentacyjna (profil) w postaci długiego i wąskiego pasa terenu, w którego granicach pomierzono położenie oraz wymiary wszystkich drzew. Wyniki przedstawiono w postaci przekrojów poziomego i pionowego. Dla terenu rezerwatu i jego okolic istnieją zdjęcia lotnicze wykonane m. in. w 1964 r. Postanowiono sprawdzić, czy materiały te można wykorzystać do przeprowadzenia analizy struktury drzewostanu na terenie całego rezerwatu. Pomiary wykonano za pomocą cyfrowej stacji fotogrametrycznej VSD-AGH. Stwierdzono dużą zgodność rozmieszczenia drzew na powierzchni dokumentacyjnej oraz, co szczególnie istotne, pionowych profili drzewostanów. Wykazano, że istnieje możliwość dokonania wiarygodnej, retrospektywnej oceny przebiegu naturalnych procesów na całym obszarze tego wyjątkowego obiektu i w jego otulinie.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Zastosowanie języka KML oraz systemu baz danych PostgreSQL/PostGIS do wizualizacji wektorowych danych przestrzennych w Internecie

Celem artykułu jest omówienie opracowanego narzędzia geomatycznego, pozwalającego zoptymalizować prezentację zbiorów geoinformacji wektorowej w Internecie. Niniejsza praca opisuje metodę konfiguracji popularnego globusa elektronicznego GoogleEarth oraz kartograficznej aplikacji internetowej Google Maps z danymi przestrzennymi, które zebrane zostały w systemie baz danych PostgreSQL/PostGIS. Istotą zaproponowanego rozwiązania jest dynamiczna wizualizacja wektorowych danych przestrzennych, których zakres przestrzenny odpowiada obszarowi widocznemu na ekranie użytkownika. Zakres obszaru widzianego na ekranie jest generowany przez przeglądarkę kartograficzną w postaci współrzędnych geograficznych, które są następnie odczytywane przez autorski program dynpg2kml opracowany w języku PHP. Program ten komunikuje się z systemem PostgreSQL/PostGIS i zwraca pozyskane z niego dane wektorowe w postaci kodu w języku KML. Kod ten jest odczytywany, przetwarzany i wyświetlany przez aplikacje GoogleEarth oraz Google Maps. Główną zaletą zaproponowanego rozwiązania jest możliwość prezentacji szczegółowych danych wektorowych, transmitowanych dynamicznie w niewielkich pakietach. W porównaniu do transmisji całości zbioru danych w jednym pakiecie, skrócony zostaje czas oczekiwania użytkownika na informację, co ma duże znaczenie w przypadku dystrybucji dużych zbiorów danych oraz w warunkach ograniczonej prędkości transmisji danych. Możliwości wykorzystywanego systemu pozwalają na dalszy rozwój zaproponowanego programu. Jako przykład, przedstawiona zostanie metoda dostosowywania szczegółów geometrii wyświetlanych obiektów wektorowych do skali prezentowanej mapy.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Pozyskiwanie danych do tworzenia numerycznego modelu DNA

W artykule przedstawiono proces pozyskiwania danych do tworzenia numerycznego modelu dna, zarówno morskiego, jak i akwenów śródlądowych. Ze względu na wykorzystywanie w pomiarach morskich tych samych systemów pozycyjnych, co w pomiarach lądowych, scharakteryzowano wyłącznie aparaturę do pomiaru głębokości oraz urządzenia do pomiarów towarzyszących. Przedstawiono technologię prowadzenia pomiarów, zakłócenia ruchu jednostki pomiarowej oraz możliwości zwiększenia dokładności pomiarów hydrograficznych.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Porównanie możliwości identyfikacji stref lodowców na podstawie obrazów radarowych ERS SAR oraz ALOS PALSAR

Zaprezentowane zagadnienie dotyczy próby wykorzystania danych radarowych dla wyznaczenia stref lodowcowych. Śledzenie zmian powierzchni stref lodowców jest jedną z metod monitoringu zmian klimatu. Obszar badań obejmuje czapę lodową Vestfonna znajdującą się w północno-wschodniej części Archipelagu Svalbard. W badaniach wykorzystano obraz ALOS PALSAR o pełnej polaryzacji oraz dwa obrazy ERS SAR wykonane w maju 2009 roku. W okresie tym wykonane zostały również naziemne pomiary GPR (Ground Penetrating Radar) pozwalające na szczegółowe wyznaczenie stref lodowca oraz kalibrację danych radarowych z danymi naziemnymi. Dla wydzielenie stref lodowców wykonano dekompozycję oraz segmentację obrazów ALOS PALSAR. W drugim podejściu wykonano klasyfikację nienadzorowaną obrazów ALOS PALSAR i ERS SAR. Wyniki porównano z pomiarami GPR oraz z dostępnymi obrazami optycznymi ASTER i Landsat. Prezentowane wstępne wyniki badań oparte na analizach wizualnych wykazały, że zarówno dane o pojedynczej polaryzacji i krótszej fali (ERS SAR) jak i dane o pełnej polaryzacji oraz dłuższej fali (Alos Palsar) wzajemnie się uzupełniają. Oba typy obrazów są wystarczająco czułe dla wyznaczenia głównych stref lodowców i są znacznie lepsze od obrazów optycznych.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna