rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Zespołowe gry sportowe kobiet w działalności Akademickiego Związku Sportowego w Polsce w latach 1945–1989

Geneza zespołowych gier sportowych kobiet w strukturach Akademickiego Związku Sportowego (AZS) w Polsce przypada na drugą połowę lat 20. XX w. W latach 30. XX w. żeńskie drużyny studenckie brały udział w rozgrywkach o mistrzostwo Polski w dyscyplinach hazeny, koszykówki oraz piłki siatkowej. Po II wojnie światowej nastąpiło upowszechnienie gier ze-społowych w środowisku akademickim. Kobiety uczestniczyły w rozgrywkach koszykówki, piłki ręcznej i piłki siatkowej, w rywalizacji uczelnianej, międzyuczelnianej oraz międzynarodowej. Największą popularność osiągnęło współzawodnictwo w ramach Akademickich Mi-strzostw Polski oraz Mistrzostw Polski Szkół Wyższych. Ponadto zespoły reprezentujące AZS brały udział we współzawodnictwie kwalifikowanym – na poziomie okręgowym, a także na szczeblach lig państwowych. W zakresie sportu wyczynowego w latach 1945–1989, najwięk-sze sukcesy wiązały się z działalnością drużyn: AZS Warszawa, AZS Wrocław, AZS Katowice i AZS Poznań. Rozwój zespołowych gier sportowych w środowisku akademickim związany był m.in. z decyzjami instytucji zarządzających kulturą fizyczną w Polsce w latach 1945–1989. Wytyczne władz państwowych miały wpływ na zmiany organizacyjne w strukturach AZS oraz na kształtowanie modelu akademickiego współzawodnictwa sportowego.

Czasopismo: Sport i Turystyka. Środkowoeuropejskie Czasopismo Naukowe
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o kulturze fizycznej
Dobowy budżet czasu studentów kierunku wychowanie fizyczne

Wprowadzenie: To, jak ludzie spędzają czas, ma znaczenie dla indywidualnego i społecz-nego dobrostanu. Zaburzenie proporcji czasu przeznaczanego na różne aktywności może być związane z określonymi niekorzystnymi konsekwencjami dla zdrowia tak fizycznego, jak i psychiczne-go. Celem badań było porównanie wzorców wykorzystania czasu przez studentów kierunku wychowanie fizyczne z uwzględnieniem płci i poziomu edukacji oraz odniesienie ich do po-dobnej wiekowo próby z populacji krajowej. Ponadto postanowiono przeprowadzić analizy mające wykryć różnice między faktycznym a pożądanym czasem różnych aktywności bada-nych studentów, w układzie dobowym. Materiał i metody: Badaniami objęto 191 studentów studiujących stacjonarnie na kierun-ku wychowanie fizyczne w Filii AWF w Białej Podlaskiej na 6 semestrze (I°) oraz 2 semestrze (II°) w roku akademickim 2016/2017. Średnia wieku wyniosła 22,74 lata 1,10. Wykorzystanie czasu badano za pomocą karty rejestracji aktywności, którą badani wypełniali codziennie przez tydzień. Do analizy porównawczej pozyskiwano dane dotyczące wykorzystania czasu pochodzące z próby ogólnopolskiej osób w wieku 20–24 lat opublikowane przez Główny Urząd Statystyczny w 2015 r. Wyniki: Studiujące kobiety i mężczyźni stanowili niemal jednorodną grupę pod względem czasu przeznaczanego na poszczególne aktywności w ciągu doby. Poziom edukacji okazał się zmienną istotnie różniącą badanych w czasie przeznaczanym na wykłady, ćwiczenia teore-tyczne, przemieszczanie się środkami komunikacji, oglądnie TV i surfowanie po Internecie, życie towarzyskie i pracę zawodową. Badani studenci, w stosunku do osób z próby krajowej, znacznie więcej czasu przeznaczali między innymi na uczestnictwo w sporcie i rekreacji, za-jęcia edukacyjne, natomiast mniej na pracę zawodową czy sen. Wnioski: Nasze ustalenia wskazują, że kompleksowa analiza wykorzystania czasu może pomóc w diagnozie negatywnych przyzwyczajeń oraz posłużyć do opracowania praktycznych wskazówek przydatnych w planowaniu zajęć, a także w promocji zdrowia.

Czasopismo: Sport i Turystyka. Środkowoeuropejskie Czasopismo Naukowe
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o kulturze fizycznej
Oświecenie a reforma Komisji Edukacji Narodowej, jej pionierski system scentralizowanego zarządzania, program szkolny i wychowanie fizyczne: mity i rzeczywistość

W niniejszym artykule autor omawia przesłanki utworzenia Komisji Edukacji Narodowej, jej związki z oświeceniem, program szkolny, wychowanie fizyczne, a przede wszystkim scentralizowany system zarządzania i finansowania jej reformy. W pierwszej kolejności odniesiono się do charakterystycznych trendów oświecenia, sposobu funkcjonowania RP do czasu rozbiorów, w drugiej – do reformy KEN. Reforma nie była efektem długofalowej polityki edukacyjnej państwa. Była możliwa dzięki zbiegowi okoliczności, jakim była nieoczekiwana likwidacja zakonu jezuitów w Europie. Zabezpieczenie finansowe reformy stanowiły środki ze sprzedaży majątku zakonu, wykorzystane dzięki pionierskiemu w Europie systemowi scentralizowanego zarządzania i finansowania reformy. Jak się okazało, ów system – przy braku kontroli – umożliwiał roztrwonienie, a nawet sprzeniewierzenie dużej części środków uzyskanych ze sprzedaży pojezuickiego majątku. Efektem tego był upadek wielu szkół i niewielka liczba świeckich nauczycieli (np. wychowanie fizyczne często prowadzili starsi uczniowie). W reformie KEN trudno – z powodu kwestii światopoglądowych i mentalno-kulturowych – się doszukać charakterystycznych cech oświecenia, co więcej, reforma nie miała perspektyw; z jednej strony – z powodu ograniczonej wielkości pojezuickich majątków, z drugiej – z braku alternatywnego zabezpieczenia, jakim są regularnie napływające podatki do kasy państwa, czego w Rzeczypospolitej nie było.

Czasopismo: Sport i Turystyka. Środkowoeuropejskie Czasopismo Naukowe
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o kulturze fizycznej
Asymetria i symetria funkcjonalna u dzieci w wieku 11–13 lat

Celem pracy jest określenie asymetrii i symetrii funkcjonalnej, która dotyczy ręczności i nożności u dzieci w wieku 11–13 lat. Badaniami objęto 955 dziewcząt i chłopców z terenów woje-wództwa lubuskiego. Materiał został zebrany w latach 2016–2017 przez autorkę. Narzędziem badawczym był kwestionariusz ankiety dotyczący określonych czynności, które wykonywali badani. Zebrany materiał został opracowany statystycznie, wyliczono liczbowo i procentowo udział poszczególnych symetrii, asymetrii w określonych czynnościach oraz ich wartość punktową.

Czasopismo: Sport i Turystyka. Środkowoeuropejskie Czasopismo Naukowe
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o kulturze fizycznej
Wydatek energetyczny wybranych rodzajów treningów podejmowanych przez sportowców amatorów

Celem badań było porównanie wydatku energetycznego trzech rodzajów treningów podej-mowanych przez sportowców trenujących amatorsko siatkówkę, badmintona lub karate. W badaniu wzięło udział 36 osób (23 mężczyzn i 13 kobiet), w wieku 39 ±8 lat. Do oceny wy-datku energetycznego sesji treningowych wykorzystano pulsometry Polar M400 z nadajnikami na klatkę piersiową H7. Wydatek energetyczny treningu badmintona (1261 kcal; 631 kcal/h) i karate (1239 kcal; 823 kcal/h) był istotnie wyższy niż wysiłek siatkarski (868 kcal; 579 kcal/h). Z uwagi na znaczną wielkość wydatku energetycznego związanego z pojedynczą sesją treningową sportowców amatorów, uzasadnione wydaje się dalsze monitorowanie zarówno wielkości wydatku energetycznego sportowców amatorów, jak też wartości energetycznej ca-łodziennych racji pokarmowych tych osób.

Czasopismo: Sport i Turystyka. Środkowoeuropejskie Czasopismo Naukowe
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o kulturze fizycznej
Giovanni Mario Crescimbeni i poetyckie agony w rzymskiej Akademii Arkadyjskiej

Tematyka tzw. igrzysk pseudoolimpijskich jest polskiej literaturze naukowej stosunkowo mało znana, a o niektórych próbach wskrzeszenia olimpiad oraz ich twórcach słysza-no jedynie fragmentarycznie lub wcale. Znalezienie i analiza materiałów dotyczących rzymskiej Akademii Arkadyjskiej przyniosło interesujące odkrycie, którego efektem jest niniejszy artykuł. Ma on na celu przybliżenie postaci Giovanniego Maria Crescimbeniego – jednego z założycieli Arkadii, jej pierwszego kustosza oraz głównego twórcy i organizatora specyficznego rodzaju za-wodów – inspirowanych starożytnymi igrzyskami olimpijskimi – poetyckich gier olimpijskich, które były centralnym wydarzeniem kulturalnym akademii. Arkadyjskie poetyckie agony stano-wią przykład dziedzictwa olimpijskiej idei pod koniec XVII i przez cały XVIII wiek.

Czasopismo: Sport i Turystyka. Środkowoeuropejskie Czasopismo Naukowe
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o kulturze fizycznej
Poziom aktywności fizycznej a wybrane zwyczaje żywieniowe kobiet

Sposób żywienia kobiet w Polsce często uwarunkowany jest nieprawidłowymi zachowaniami żywieniowymi. Jednym z czynników determinujących zachowania żywieniowe jest aktywność fizyczna. Celem badania była ocena zależności między poziomem aktywności fizycznej a wybranymi zwyczajami żywieniowymi kobiet. Badanie zostało przeprowadzone wśród 247 kobiet w wieku 19–64 lata. Badanie wykonano z wykorzystaniem portalu e-Badania, z użyciem ankiety online. Poziom aktywności fizycznej oceniono używając międzynarodowego kwestionariusza IPAQ (wersja skrócona). Zwyczaje żywieniowe analizowano za pomocą kwestionariusza QEB. Do analizy statystycznej wyników badania użyto testu Chi². W badaniu wykazano, że kobiety o wysokim poziomie aktywności fizycznej w relacji do kobiet o niskim lub średnim poziomie aktywności fizycznej statystycznie istotnie częściej spożywały: 4 porcje warzyw w ciągu dnia, pieczywo razowe, płatki owsiane, mix masła z margaryną, 5 i więcej szklanek wody w ciągu dnia oraz wino. Jednocześnie kobiety o takiej aktywności rzadziej dosalały potrawy i rzadziej słodziły napoje gorące. Odwrotną zależność wykazano w przypadku spożycia: 2 porcji warzyw w ciągu dnia, makaronu, drobiu i wieprzowiny, smalcu oraz piwa. W badaniu wykazano, że poziom aktywność fizycznej był czynnikiem istotnie statystycznie różnicującym wybrane zwyczaje żywieniowe kobiet.

Czasopismo: Sport i Turystyka. Środkowoeuropejskie Czasopismo Naukowe
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o kulturze fizycznej
Wykorzystanie testu FMS w diagnostyce aparatu ruchu po zastosowaniu treningu funkcjonalnego u zawodników piłki nożnej

Piłka nożna to sport, w którym dopuszczalny jest bezpośredni kontakt z przeciwnikiem. W omawianej dyscyplinie najczęściej dochodzi do kontuzji w obrębie stawu skokowego i ko-lanowego, które nie dotyczą tylko stłuczeń czy złamań, ale także naderwań czy zerwań wię-zadeł lub mięśni [1]. Taka sytuacja może mieć miejsce podczas samej gry lub podczas trenin-gu, do którego wracamy po okresie rekonwalescencji lub do którego jesteśmy fizycznie i nie-dostatecznie przygotowani. Celem niniejszej pracy jest ukazanie, czy systematyczny trening funkcjonalny wpływa na poprawę ruchomości, symetrycznej pracy w obrębie stawów oraz elastyczności mięśni okołostawowych. Test FMS jest narzędziem, dzięki któremu możliwa jest ocena poziomu sprawności oraz kontrola jakości ruchu po zastosowaniu odpowiednich ćwiczeń z treningu funkcjonalnego. Badania zostały przeprowadzone na 105 zawodnikach Akademii Piłki Nożnej RKS Raków Częstochowa w wieku 14–19 lat. We wszystkich badanych grupach w ponad 70% testów odnotowano zwiększenie liczby osób, które uzyskiwały maksymalną liczbę punktów w poszczególnych testach. Przeprowadzone badania wykazały pozytywny wpływ treningu funk-cjonalnego na poziom sprawności. Odnotowano istotną statystycznie różnicę (p < 0,05) pomiędzy wynikami badań początkowych i kontrolnych u wszystkich grup badanych zawodników. Wprowa-dzenie tego typu ćwiczeń powinno być nieodłącznym elementem treningu zawodników piłki nożnej.

Czasopismo: Sport i Turystyka. Środkowoeuropejskie Czasopismo Naukowe
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o kulturze fizycznej
Ćwiczenia ruchowe jako składnik diety według Tomasza z Wrocławia (1297–1378)

Według teologów średniowiecznych w dualistycznym postrzeganiu człowieka najważniejszy był rozwój duszy. Wśród elit intelektualnych byli jednak przedstawiciele uniwersyteckiej medycyny, którzy przyjrzeli się potrzebom deprecjonowanego ciała. Ich myśli zapłodnione zostały przez arabskich lekarzy, przywoływanych jako auctoritas. Tomasz z Wrocławia (1297–1378), lekarz, autor traktatu Regimen sanitatis, przekonywał, że dieta to nie tylko jadło i napój, ale także ruch, co dziś rozumieć należy jako styl życia. Ruch określił jako exercitium, czyli ćwiczenie, które jest korzystne dla ludzi zdrowych. Chorzy zaś powinni stosować ćwiczenia uszczuplone, co należy pojmować jako ćwiczenia dostosowane do indywidualnych potrzeb. To nowoczesna, jak na tamte czasy, myśl, stanowiąca dziś podstawy rehabilitacji medycznej. W skład primum exercitium wchodzi także nacieranie ciała, by otwierały się pory, oraz czesanie głowy. Peeling i masaż, tak współcześnie nazwalibyśmy te zabiegi. Ich zalecanie w średniowieczu świadczy o świadomości autora znaczenia skóry w ogólnej kondycji człowieka. Według Tomasza konieczne są także umiarkowane zabawy ruchowe – spacer lub przejażdżka konna, co autor określił mianem exercitium secundum. Przekaz Tomasza z Wrocławia to kolejny dowód złożoności epoki, gdyż zaświadcza, że i wtedy, mimo współczesnych sądów o degradacji kultury fizycznej w tych czasach, zalecano dbałość o zachowanie sprawności cielesnej.

Czasopismo: Sport i Turystyka. Środkowoeuropejskie Czasopismo Naukowe
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o kulturze fizycznej
Bytomski „Sportowiec” i jego walka o granice zachodnie II Rzeczypospolitej

Celem artykułu jest ukazanie fenomenu bytomskiego „Sportowca”, specyficznego pisma sportowego, które w bezpośredni sposób było zaangażowane w agitację plebiscytową w 1920 i 1921 r. oraz w walkę o przyłączenie jak największej części Górnego Śląska do odrodzonego państwa polskiego. Jako metodę badawczą zastosowano analizę zawartości prasy, analizę dokumentów. Ponadto posługiwano się metodą opisową i porównawczą. Polski Komisariat Plebiscytowy zdawał sobie sprawę z tego, że na Górnym Śląsku istniał silny i nieźle zorganizo-wany ruch sportowy, i że powinien on odegrać swoją rolę w walce z Niemcami o sporne tery-torium. Dlatego przy Komisariacie powstał Wydział Wychowania Fizycznego, który wydawał „Sportowca”. Pierwszy numer „Sportowca” ukazał się 4 sierpnia 1920 r. Zespół redakcyjny poza wydawaniem pisma pracował także w terenie. Wygłaszano wykłady o zasadach gry w piłkę nożną, o sędziowaniu, uczono języka polskiego. „Sportowiec” skutecznie wypierał nie-mieckie gazety sportowe, zarówno te wydawany na Górnym Śląsku, jak i docierające z Rzeszy.

Czasopismo: Sport i Turystyka. Środkowoeuropejskie Czasopismo Naukowe
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o kulturze fizycznej
Wkład Powszechnej Organizacji „Służba Polsce” w rozwój kultury fizycznej na Pomorzu Zachod-nim w latach 1948–1955

W roku 1948 została utworzona Powszechna Organizacja „Służba Polsce” (PO „SP”), któ-rej celem było wykorzystanie młodzieży w procesie odbudowy kraju, jej wyszkolenie wojskowe oraz polityczna indoktrynacja. Przyszłość socjalistycznego kraju, uzależnionego od Związku Radzieckiego, w dużej mierze była uwarunkowana od odpowiedniego stopnia posłu-szeństwa społeczeństwa oraz efektywnej pracy na rzecz rozwoju gospodarki państwowej. Znaczną rolę w tym procesie przypisano realizacji organizacji PO „SP”, która obligatoryjnie miała objąć całą polską młodzież w wieku od 16. do 21. roku życia. Usprawnianie bojowe realizowano także w formie zajęć wychowania fizycznego oraz rywalizacji sportowej, która z czasem stała się ważnym elementem życia organizacyjnego. Szczególnego znaczenia nabrała działalność na wsi. Pomagano w tworzeniu kół Ludowych Zespołów Sportowych (LZS), organizowano zawody sportowo-strzeleckie, niedziele sportowe i spartakiady LZS. W badaniach przeprowadzono analizę materiałów archiwalnych, prasowych i literatury przedmiotu, stosując metodę indukcyjną. Wyciągane były także wnioski bez możliwości bezpośredniego wglądu do odpowiednich materiałów i bazując na wiedzy poza źródłowej (metoda dedukcji).

Czasopismo: Sport i Turystyka. Środkowoeuropejskie Czasopismo Naukowe
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o kulturze fizycznej
Analiza zachowań żywieniowych mężczyzn wyczynowo i amatorsko trenujących piłkę siatkową

Różnorodna i zbilansowana dieta stanowi istotny czynnik utrzymania zdrowia i opty-malizacji zdolności wysiłkowych sportowców. Zachowania żywieniowe zawodników są uzależ-nione od różnych czynników, w tym od poziomu sportowego. Ocena zachowań żywieniowych sportowców trenujących piłkę siatkową w zależności od charakteru uprawiania sportu (amatorsko vs wyczynowo). Badania przeprowadzono w grupie 200 siatkarzy (100 wyczynowych i 100 amatorów) z zastosowaniem autorskiego kwestionariusza zachowań żywieniowych. Analizy statystyczne przeprowadzono za pomocą testu niezależności chi-kwadrat z pakietu PQStat ver.1.6.Siatkarze w najwyższym stopniu realizowali zalecenia dotyczące spożywania przynajmniej 3 posiłków dziennie (95,5%), uwzględniania produktów zbożowych w każdym posiłku głównym (83,0%) i preferowania wody mineralnej do nawadniania (82,0%). W najmniejszym od-setku siatkarze deklarowali codzienne spożywanie przynajmniej 2 porcji mleka i/lub produktów mlecznych (36,5%) oraz 2–3 porcji warzyw (26,0%), a także ograniczanie spożywania tłuszczów zwierzęcych (26,5%). Ocena zachowań żywieniowych w zależności od poziomu sportowego wy-kazała, że siatkarze wyczynowi w istotnie większym odsetku deklarowali regularne spożywanie posiłków (p < 0,01) i spożywanie najbardziej kalorycznego posiłku po treningu (p < 0,01). Ponadto sportowcy wyczynowi istotnie częściej prawidłowo nawadniali się w czasie treningu (p < 0,01), uwzględniali produkty węglowodanowe w każdym posiłku (p < 0,01) oraz ograniczali spożywanie słodkich i słonych przekąsek (p < 0,01), produktów fast food (p < 0,01) i napojów energetyzujących (p < 0,05). Istotnie częściej także codziennie spożywali 1–2 porcje owoców (p < 0,05) i 2–3 porcje warzyw (p < 0,01) oraz tłuszcze roślinne (p < 0,01). Z kolei siatkarze amatorzy w istotnie większym odsetku preferowali wodę mineralną i inne napoje niesłodzone do nawadniania się (p < 0,01). Wykazano znaczenie charakteru uprawiania sportu (wyczynowy vs amatorski) w odniesieniu do niektórych zachowań żywieniowych sportowców trenujących piłkę siatkową.

Czasopismo: Sport i Turystyka. Środkowoeuropejskie Czasopismo Naukowe
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o kulturze fizycznej
Atrakcje rekreacyjne Krakowa jako dodatkowy element oferty turystycznej miasta

Zdrowy styl życia, traktowany jako dbanie zarówno o zdrowie fizyczne, jak i psychiczne, ma coraz większe znaczenie w szybkim, zabieganym i intensywnym życiu współczesnego człowieka. Docenia się również coraz bardziej, dzięki bogatej ofercie rekreacyjnej, możliwość spędzania wolnego czasu z rodziną, przyjaciółmi czy znajomymi. Powyższe aspekty uwzględniane są w przygotowywanej i stale wzbogacanej ofercie turystycznej jednego z najatrakcyjniejszych miast Europy – Krakowa. Celem niniejszego artykułu jest prezentacja i analiza oferty Krakowa związanej z szeroko rozumianą rekreacją. Może być ona głównym celem przyjazdów do Krakowa lub stanowić cenne uzupełnienie kulturowego i historycznego programu pobytu. Posłużono się metodą kwerendy materiału źródłowego, zarówno zamieszczonego w Internecie, jak i publikowanego drukiem. Przeprowadzono również badania w terenie.

Czasopismo: Sport i Turystyka. Środkowoeuropejskie Czasopismo Naukowe
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o kulturze fizycznej
Wkład Profesora Eugeniusza Piaseckiego w rozwój wychowania fizycznego w Polsce

Celem artykułu jest przybliżenie wkładu Profesora Eugeniusza Witolda Piaseckiego w rozwój nowoczesnego wychowania fizycznego i sportu, higieny szkolnej oraz kształcenie kadr. Ten lekarz, związany z uniwersytetem lwowskim (1900–1915) i poznańskim (1919–1947), wieloletni dyrektor Studium Wy-chowania Fizycznego Uniwersytetu Poznańskiego (1924–1947), twórca nowoczesnego wychowania fizycznego, współpracownik Sekcji Higieny Ligi Narodów oraz redaktor licznych czasopism naukowych, żył i pracował w czasach zaborów (do 1918 r.), w okresie II Rzeczpospolitej (1918–1939), pod okupacją hitlerowską i radziecką (1939–1945) i w Polsce Ludowej (1945–1947). Jego droga zawodowa oraz ko-leje historii postawiły go w szeregu luminarzy polskiej nauki i oświaty. W artykule zaprezentowano jego naukowy życiorys oraz dokonania na polu wychowania fizycznego.

Czasopismo: Sport i Turystyka. Środkowoeuropejskie Czasopismo Naukowe
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o kulturze fizycznej
Nawyki żywieniowe wybranych grup funkcjonariuszy policji w kontekście redukcji stresu

Celem niniejszej pracy jest próba zwrócenia uwagi na występujące zależności między aktywnością fizyczną w czasie wolnym a redukcją wszelkiego rodzaju objawów stresu. Zakłada się wypracowanie założeń teoretycznych oraz empirycznych, które pozwolą znaleźć skuteczne odpowiedzi na postawione pytanie: Czy aktywność w zajęciach sportowo-rekreacyjnych funkcjonariuszy Komendy Wojewódzkiej Policji w Poznaniu w czasie wolnym jest wystarczająco skuteczną formą walki ze stresem? Podczas prowadzonych badań teoretycznych posłużono się metodą analizy i krytyki piśmiennictwa, badań naukowych, monograficzną oraz analizą treści. Z kolei w trakcie prowadzenia badań empirycznych wykorzystano metodę sondażu diagnostycznego, wykorzystując jako narzędzie kwestionariusz ankiety składających się z 17 zamkniętych pytań. Badania przeprowadzone zostały przez autorów na przełomie września oraz października 2017, na grupie 250 funkcjonariuszy, z pięciu z wybranych grup funkcjonariuszy z Komendy Wojewódzkiej Policji w Poznaniu. Korelacje pomiędzy zmiennymi sprawdzono za pomocą współczynnika korelacji rang Spearmana. Analiz dokonywano za pomocą programu SPSS. Ogromne znaczenie w walce ze stresem ma nasza codzienna dieta, i to od wprowadzenia zmian właśnie w niej należy tę walkę rozpocząć. Dzięki odpowiedniej diecie organizm o wiele efektywniej łagodzi skutki stresu oraz wzmacnia odporność na stres. Omówione w pracy refleksje wyrażały pogląd, że słowa Hipokratesa – „Niech pożywienie będzie lekarstwem, a lekarstwo pożywieniem” (Wikipedia 2018) – są cały czas aktualne. Wyraźna staje się zależność stosunku, a raczej prawidłowych parytetów, między zdrowym i zbilansowanym odżywianiem a negatywnie oddziałującymi skutkami stresu.

Czasopismo: Sport i Turystyka. Środkowoeuropejskie Czasopismo Naukowe
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o kulturze fizycznej
Zespół cieśni nadgarstka

Zespół cieśni nadgarstka (ZCN) należy do jednej z najczęstszych neuropatii w obrębie kończy-ny górnej. W pracy zostały omówione zagadnienia związane z ogólnymi informacjami na temat występowania, przedstawiono cel pracy, anatomię, patofizjologię, etiologię oraz szeroko pojętą diagnostykę, w tym funkcjonalną i obrazową, oraz leczenie. Występowanie zespołu cieśni nadgarstka może warunkować ucisk na nerw pośrodkowy na po-ziomie więzadła poprzecznego w kanale nadgarstka. Innymi czynnikami mogą być praca zawo-dowa, wiek, otyłość, zaburzenia hormonalne, mięśniowo-szkieletowe i naczynioworuchowe. Diagnostyka opiera się przede wszystkim na dokładnym badaniu pacjenta, w tym – wywiadzie chorobowym i rodzinnym, badaniu klinicznym oraz badaniach pomocniczych. Leczenie ZCN może mieć charakter zachowawczy, polegający na usunięciu czynników odpo-wiedzialnych za rozwój neuropatii w obrębie nerwu pośrodkowego lub czasowym unieruchomie-niu kończyny. Innym rodzajem leczenia mogą być iniekcje steroidowe, szeroko pojęta fizjoterapia czy zabieg chirurgiczny.

Czasopismo: Sport i Turystyka. Środkowoeuropejskie Czasopismo Naukowe
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o kulturze fizycznej