Poziom siły eksplozywnej kończyn dolnych oraz ocena funkcjonalna zawodników uprawiających piłkę nożną na tle osób nietrenujących

Wstęp. Współczesny zawodnik zespołowych gier sportowych powinien odznaczać się wysokim poziomem umiejętności oraz warunkujących je zdolności motorycznych. Jedną z ważnych zdolności motorycznych umożliwiających piłkarzowi szybszy start, drybling i silniejszy strzał jest tzw. siła eksplozywna. Z drugiej strony niezmiernie ważne w osiąganiu sukcesu w sporcie jest sprawne działanie łańcucha biokinematycznego w oparciu o właściwe wzorce ruchowe. Ocena jakości wzorców ruchowych jest podstawowym działaniem trenerów i fizjoterapeutów w sztabach szkoleniowych. W pracy podjęto próbę oceny różnic w poziomie siły eksplozywnej oraz możliwości funkcjonalnych piłkarzy na tle osób nietrenujących, z jednoczesną oceną zależności pomiędzy poziomem siły eksplozywnej kończyn dolnych a funkcjonalnymi możliwościami badanych. Materiał i metody. Badania przeprowadzone w 2017 roku objęły grupę piłkarzy (n=25) trenujących w czwartoligowym klubie oraz osoby nietrenujące w zbliżonym przedziale wiekowym (n=25). W trakcie badań zostały wykonane pomiary cech somatycznych oraz wskaźników. Do pomiaru siły eksplozywnej kończyn dolnych wykorzystano urządzenie Myotest (Switerzland). Do oceny funkcjonalnej zastosowano test Functional Movement Screen (FMS). W celu zbadania zależności zastosowano test t- Studenta. Do sprawdzenia normalności rozkładu wykorzystano test Shapiro – Wilka, natomiast do zbadania zależności pomiędzy danymi zastosowano współczynnik korelacji Spearmana. W celu zobrazowania kierunków i wielkości wzajemnego zróżnicowania wykorzystano wskaźnik unormowania (WU). Wyniki. W badanych grupach nie odnotowano istotnej różnicy w wysokości ciała (WU=0,65). Osoby trenujące odznaczały się niższą średnią masą ciała (-9,8kg) WU=-1,7. Wskaźnik BMI wskazuje na bardzo duże zróżnicowanie badanych grup. Osoby trenujące odznaczały się niższymi średnimi wartościami zawartości tłuszczu BF (-6,1%). Ocena parametrów związanych z siłowo-szybkościowymi zdolnościami motorycznymi wskazuje na duże zróżnicowanie międzygrupowe, na korzyść trenujących w wysokości wyskoku pionowego (WU=1,68). Analiza statystyczna pozostałych parametrów: mocy, siły oraz prędkości wznoszenia nie wskazała istotnych różnic międzygrupowych. Biorąc pod uwagę funkcjonalne możliwości badanych stwierdzamy, że piłkarze nie różnili się istotnie od osób nietrenujących (WU=0,82). Wyniki badań piłkarzy i osób nietrenujących w zakresie parametrów związanych z możliwościami siłowo-szybkościowymi nie potwierdziły zależności pomiędzy generowaną mocą kończyn dolnych a wynikami testu możliwości funkcjonalnych. Wnioski. Piłkarze odznaczają się wyższą wysokością odbicia niż osoby nietrenujące, jednak w poziomie mocy i siły odbicia oraz prędkość wznoszenia nie różnią się istotnie. Trening piłkarski powinien zawierać w strukturze rzeczowej i czasowej środki wpływające na kształtowanie zdolności anaerobowych. Nie odnotowano istotnych zależności pomiędzy zdolnościami funkcjonalnymi a zdolnościami siłowo - szybkościowymi zarówno u piłkarzy, jak i u osób nietrenujących.

Czasopismo: Polish Journal of Sports Medicine
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o kulturze fizycznej