rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Dynamika zmian właściwości powierzchniowych pod wpływem roztworu fizjologicznego w bioszkłach otrzymanych z żelu

Szkła i amorficzne materiały silnie różnią się właściwościami dynamicznymi od ich krystalicznych odpowiedników. W kryształach typowymi ekscytonami są fonony. Nieuporządkowanie struktury w szkłach obniża średnią drogę wszystkich fononów. W tej pracy przedstawiono model pasmowy dielektryka, w którym znajdują się dodatkowe pasma emisyjne. Źródłem tych pasm są defekty powstające w wyniku oddziaływania roztworu fizjologicznego. Te badania wskazują, że roztwór fizjologiczny wpływa nie tylko na powierzchniową warstwę biomateriału, ale także na strukturę poziomów energetycznych.

Czasopismo: Engineering of Biomaterials
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Wstępne próby formowania bioresorbowalnych, obdarzonych pamięcią kształtu modeli stentów dolnych dróg oddechowych

W pracy przedstawiono wyniki prób formowania prostych modeli spiralnych stentów z pamięcią kształtu przeznaczonych do leczenia górnych dróg oddechowych. Przeprowadzono krótką charakterystykę otrzymanych wyrobów w tym parametrów efektu pamięci kształtu. Niezależnie od rodzaju zastosowanego w formowaniu terpolimeru laktydu, glikolidu i węglanu trimetylenu wszystkie otrzymane stenty prezentowały efekt pamięci kształtu. Powrót do kształtu permanentnego, indukowany w temperaturze około 390C, trwał poniżej 3 minut, przy stopniu powrotu powyżej 99%. Najlepszą wytrzymałość mechaniczną wykazywały stenty otrzymane z terpolimeru o blokowej mikrostrukturze łańcucha. Przedstawiono również część wyników badań FTIR, próbujących wyjaśnić przyczynę zaistniałego zjawiska zapamiętywania kształtu w syntezowanych materiałach. Jak wynika z przeprowadzonych badań, główną przyczyną tego zjawiska wydają się być wiązania wodorowe i tworzenie kompleksów międzycząsteczkowych ugrupowań laktydylowych.

Czasopismo: Engineering of Biomaterials
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Synteza w polu promieniowania mikrofalowego i charakterystyka biomedycznych hydrożeli itrzymywanych z kwasu akrylowego i poli(glikolidu etylenowego)

Hydrożele w oparciu o kwas akrylowy (AAc) i poli(glikol etylenowy) (PEG) zostały zsyntetyzowane w polu promieniowania mikrofalowego przy różnej zawartości PEG w mieszaninie reakcyjnej. Właściwości hydrożeli określono za pomocą spektroskopii w podczerwieni z transformacją Fouriera (FT-IR) oraz po przez pomiar zdolności pęcznienia w różnym środowisku. Pomiary pęcznienia przeprowadzono w 0,9% roztworze NaCl w temperaturze 25 i 37oC. Określono wpływ temperatury i pH na proces pęcznienia hydrożeli PAA/PEG.

Czasopismo: Engineering of Biomaterials
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Siła wiązania układu metal-ceramika w zastosowaniach stomatologicznych

W pracy przedstawiono wyniki badań stanu powierzchni próbek ze stopu kobaltowo-chromowego po przeprowadzanej obróbce mechanicznej z zastosowaniem różnych mediów piaskujących (mieszanina Al2O3+SiO2 oraz tradycyjnie stosowany piasek korundowy - Al2O3).Wpływ mechanicznej obróbki na jakość po-wierzchni, określono na podstawie badań topografii powierzchni próbek metalicznych z zastosowaniem mikroskopu sił atomowych AFM. Przeprowadzone badania pozwoliły określić podstawowe parametry chropowatości Ra i Rz. Ponadto określono wpływ medium piaskującego na trwałość połączenia uzyskanych próbek ceramiczno-metalowych, stosując mikroskopię świetlną, skaningową oraz próbę zginania dwupunktowego. Wyniki badań wytrzymałościowych wykazały większą wytrzymałość połączenia dla próbek piaskowanych mieszaniną Al2O3 i SiO2- σ2=54MPa (σ1=49MPa - próbki piaskowane Al2O3).

Czasopismo: Engineering of Biomaterials
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Wpływ promieniowania jonizującego na termiczne właściwości segmentowych poliuretanów do celów biomedycznych

Badano termiczne właściwości segmentowego poliuretanu po ekspozycji na promieniowanie jonizujące przy użyciu różnicowej kalorymetrii skaningowej (DSC) i analizy termograwimetrycznej (TGA). W celu zbadania termicznej degradacji poliuretanu określono energię aktywacji metodą Kissingera i Flynn-Wall-Ozawa. Na podstawie uzyskanych wyników można wnioskować, że sterylizacja radiacyjna nie ma znaczącego wpływu na termiczne właściwości badanych poliuretanów.

Czasopismo: Engineering of Biomaterials
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Nowe biodegradowalne pierścienie do zespalania jelita grubego

Próby łączenia jelit za pomocą implantów sięgają początków XIX w, kiedy to opracowane zostały pierwsze pierścienie zespalające przez Denansa (1827) i Henroza (1826). Kolejna konstrukcja zaproponowana przez Murphyego, tzw. guzik Murphyego, stała się inspiracją dla komercyjnych implantów, ulegających fragmentacji pierścieni Valtrac® (Biofragmentable Anastomotic Ring) do zespoleń jelitowych, których produkcję w latach osiemdziesiątych XX wieku rozpoczęła firma Davis & Geck. Równocześnie rozwijane były techniki zespalania jelit za pomocą staplerów (Hültl 1908, Petz 1924, Androsov 1950), które również w latach osiemdziesiątych XX wieku stały się jednym ze standardów postępowania w chirurgii jelita grubego. Prace nad opracowaniem skutecznego, łatwego w aplikacji i ulegającego w pełni biodegradacji implantu do zespoleń jelit nadal trwają. Zakładają one dążenie do możliwie najmniejszego uszkodzenia tkanek, zapewnienia szczelności zespolenia i odpowiedniej wielkości jego światła, przy zachowaniu prawidłowego ukrwienia i niewywoływaniu nadmiernego napięcia w jelitach. Jedną z propozycji nowoczesnego rozwiązania problemu związanego z zespalaniem jelita grubego może stanowić w pełni biodegradowalny układ pierścieni wykonany z poliestrów alifatycznych mocowanych bezszwowo. Aplikacja pierścieni zakłada odwinięcie zespalanych części jelita na zewnątrz jego światła, a następnie ich połączenie przez docisk dzięki odpowiedniemu systemowi blokującemu. Prototypy implantów do zespalania jelit otrzymano metodą wtrysku przy użyciu wtryskarki ślimakowej Multiplas. Temperatura wtrysku wynosiła 160-170°C, a ciśnienie w układzie 60-90 kg/cm2. Prototypy implantów wykonano z polimeru resorbowalnego - polilaktydu PLA firmy NatureWork, USA (PLA Ingeo 3251D). Pierwsze doświadczenia prowadzone in vitro i in vivo wskazują, że wykonane implanty mogą z powodzeniem spełniać wspomniane powyżej założenia i dodatkowo dzięki łatwej aplikacji znacznie skrócić czas trwania operacji. Zaproponowana konstrukcja układu pierścieni oraz właściwości fizyko-mechaniczne zastosowanego materiału polimerowego pozwoliły w prosty sposób zespolić jelito uzyskując jednakowy regulowany docisk na jego obwodzie.

Czasopismo: Engineering of Biomaterials
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Analiza MES zębów z wypełnieniem stomatologicznym przy obciążeniu termicznym

Termiczno-mechaniczna analiza MES umożliwia określenie poziomu naprężeń spowodowanych obciążeniami termicznymi w zębach zdrowych oraz poddanych leczeniu. W artykule dokonano sprzężonej analizy termiczno-mechanicznej symulującej rozkład naprężeń w zębach, spowodowanych przyjmowaniem zimnych i gorących posiłków. Obciążenia termiczne przyłożone były do powierzchni korony zęba i spowodowały powstawanie naprężeń szczególnie w rejonie powierzchni rozdziału ząb-wypełnienie. Obszary o podwyższonej wartości naprężeń zostały zidentyfikowane i określony zostało ich kliniczne znaczenie z uwzględnieniem uszkodzenia wypełnienia i powstania mikroprzecieku.

Czasopismo: Engineering of Biomaterials
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Enzymatyczna mineralizacja hydrożelów glikolu katecholopolyetylenowego (cPEG) w zastosowaniach jako kostny materiał zastępczy

Fosfataza alkaliczna (ALP), enzym odgrywający rolę w mineralizacji kości, został związany wewnątrz kleistego hydrożelu chemicznie zbliżonego do białek omulków, składającego się z glikolu katecholo-polyetylenowego (cPEG). Następnie, przygotowane hydrożele zostaly zanurzone w roztworze glycerofosforanu wapniowego (CaGP) w celu ich zmineralizowania i poprzez to polepszenia ich przydatności jako materiał zastępczy kości. Związany ALP zachował swoją bioaktywność i przyczynił się do tworzenia materialu podobnego do apatytu wewnątrz cPEG-żelów. Ilość tego materiału oraz wytrzymałość mechaniczna wzrastały zarówno wraz ze zwiększeniem okresu inkubacyjnego jak i stężenia fosfatazy. Wyniki pokazują zasadę dzialania mineralizacji za pośrednictwem fosfatazy ALP.

Czasopismo: Engineering of Biomaterials
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Synteza i wybrane właściwości chitozanu modyfikowanego kwasami tłuszczowymi o potencjalnym zastosowaniu jako przeciwdrobnoustrojowe warstwy wierzchnie na elastomerach termoplastycznych

W pracy przedstawiono próbę modyfikacji chitozanu kwasem tłuszczowym stosując kwas linoleinowy oraz chlorowodorek 1-(3-dimetyloaminopropylo)-3-etylokarbodiimidu (EDC*HCl) jako związek inicjujący reakcję pomiędzy grupami funkcyjnymi monoerów (karboksylowymi i aminoglikozydowymi). Analiza widm w podczerwieni potwierdziła zajście reakcji i utworzenie hydrofilowo-hydrofobowych makrocząsteczek, które w kolejnych badaniach zostaną poddane próbom wytwarzania nanocząstek o spodziewanych właściwościach antybakteryjnych.

Czasopismo: Engineering of Biomaterials
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Detekcja enzymów z wykorzystaniem macierzy polimer-substrat

Ocena aktywności enzymów jest kluczowym zagadnieniem w badaniu kinetyki reakcji enzymatycznych i inhibicji. Ostatnio, macierze polimerowo-peptydowe, gdzie peptyd jest specyficznym substratem dla enzymu wzbudzają coraz większe zainteresowanie wśród biochemików. W połączeniu z czułymi metodami detekcji takimi jak spektrometria mas i fluorescencja macierze mogą znaleźć zastosowanie jako niezwykle użyteczne narzędzia do detekcji enzymów i oceny ich aktywności w diagnostyce klinicznej. Macierze peptydowe składają się z powierzchni, na której immobilizowane są peptydy . Peptydy mogą być przyłączone bezpośrednio do sfunkcjonalizowanej powierzchni lub poprzez polimerowy linker. Obecność polimerowego linkera pomiędzy powierzchnią a peptydem przynosi wiele korzyści. Zastosowanie linkera z poli(tlenku etylenu) minimalizuje niespecyficzną adsorpcję biomolekuł na podłożu, zapewnia niskie tło w pomiarach fluorescencyjnych i ułatwia dostęp steryczny centrum aktywnego do peptydu. W niniejszej pracy koniugaty peptydów z poli(tlenkiem etylenu) zostały otrzymane na drodze syntezy na nośniku stałym metodą Fmoc. Otrzymane koniugaty immobilizowano na powierzchni krzemu zmodyfikowanej aminopropy lotrietoksy silanem. Powierzchnię scharakteryzowano techniką AFM i zbadano jej kąt zwilżania. Tak otrzymane macierze peptydowe poddano inkubacji z enzymami a produkty reakcji analizowano za pomocą techniki ESI MS.

Czasopismo: Engineering of Biomaterials
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Podłoża włókniste z pochodnej kwasu hialuronowego otrzymane metodą elektroprzędzenia

Celem realizowanej pracy badawczej jest dobranie układu: polimer – rozpuszczalnik – substancja pomocnicza, aby uzyskać metodą elektroprzędzenia biozgodne włókniste podłoża z kwasu hialuronowego o nano- i mikro- metrycznych rozmiarach włókien. W przeprowadzonych badaniach skupiono się nad doborem stężenia roztworu oraz rodzajem i ilością substancji pomocniczych. W dalszej części badań objętych projektem 2012/07/B/ST8/03378 zrealizowane zostaną badania nad wpływem rodzaju i ilości wprowadzonych aktywnych dodatków: antybiotyków z rodziny cefalosporyn oraz cynku. Określony zostanie także wpływ typowych rozpuszczalników, a także obecność środków powierzchniowo czynnych na odpowiedź komórkową i cytotoksyczność takich struktur.

Czasopismo: Engineering of Biomaterials
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Ocena wpływu drgań mechanicznych oraz bogatopłytkowego osocza na gojenie trzonów kości piszczelowych leczonych elastycznym stabilizatorem węglowym „Carboelastofix"

Analizie poddano 9 owiec z gatunku owca wrzosówka - średni wiek owiec 5 lat. Zwierzęta podzielone zostały na 3 grupy, po 3 w każdej. U wszystkich owiec dokonano przecięcia trzonu kości podudzia stabilizując odłamy stabilizatorem Carboelastofix. W grupie pierwszej, kontrolnej, nie stosowano ani stymulacji mechanicznej ani biochemicznej. W grupie drugiej zastosowano stymulację mechaniczną wzbudnikiem piezoelektrycznym mocowanym do nośnika stabilizatora zewnętrznego. W grupie trzeciej zastosowano stymulację mechaniczną oraz dodatkowo śródoperacyjnie podane zostało do szczeliny złamania autogenne osocze bogatopłytkowe. Analiza zrostu prowadzona była na podstawie zdjęć rentgenowskich wykonywanych w 2, 5 i 8 tygodniu po operacji. Po zakończeniu eksperymentu zwierzęta zostały uśmiercone, a powstała wokół szczeliny złamania kostnina została poddana badaniu histologicznemu oraz analizie w badaniu mikrotomografii komputerowej.
We wszystkich trzech grupach uzyskano zrost kostny. Analiza gęstości tworzącej się kostniny prowadzona na postawie badań obrazowych nie wykazała znamiennych różnic pomiędzy badanymi grupami, jednakże gęstości tworzącej się kostniny w grupie ze stymulacją mechaniczną była najniższa. Autorzy dowodzą tym samym, że przy zastosowaniu elastycznego stabilizatora umożliwiającego mikroruchy poosiowe w szczelinie złamania podczas naturalnego obciążania kończyny, efekt dodatkowej stymulacji mechanicznej jest nie istotny dla poprawienia jakości formującego się zrostu kostnego. Osocze bogatopłytkowe w przypadku prawidłowo postępującego zrostu złamania nie wpływa na jakość tworzącej się kostniny.

Czasopismo: Engineering of Biomaterials
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Badania mechanizmu biodegradacji in vivo terpolimerów z pamięcią kształtu

W pracy przedstawiono wyniki badań degradacji in vivo trzech różnych terpolimerów LL-laktydu, glikolidu i węglanu trimetylenu z pamięcią kształtu. Polimery charakteryzowano wykorzystując analizę DSC (właściwości termiczne), GPC (masy cząsteczkowe) i NMR (skład i mikrostruktura). Badano sterylne matryce polimerowe przed wszczepieniem oraz po określonym czasie inkubacji w organizmie królika. Oceniono przydatność badanych materiałów do zastosowania w produkcji biozgodnych polimerowych resorbowalnych chirurgicznych systemów z pamięcią kształtu.

Czasopismo: Engineering of Biomaterials
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Elektroprzędzenie i liofilizacja jako metody otrzymywania podłoży dla inżynierii tkankowej

Inżynieria tkankowa to interdyscyplinarną dziedziną, której celem jest opracowanie biologicznych substytutów pozwalających na zastąpienie i regenerację uszkodzonej tkanki. Bardzo ważnym jej elementem są podłoża, które stanowią rusztowanie umożliwiające wzrost i różnicowanie się odpowiednich komórek. Przedmiotem niniejszych badań było wytworzenie podłoży z polilaktydu i polikaprolaktonu. Materiały te formowano w dwóch procesach: na drodze elektro-przędzenia z roztworu polimeru oraz poprzez liofilizację, czyli suszenie sublimacyjne. Uzyskano w ten sposób podłoża o różnych właściwościach mechanicznych i mikrostrukturze. Wykazano zasadniczy wpływ metody i parametrów otrzymywania podłoży na ich końcowe właściwości. Wynikiem elektroprzędzenia są materiały włókniste o dużej odkształcalności, podczas gdy liofilizacja prowadzi do wytworzenia porowatych materiałów o wyższej wartości wytrzymałości mechanicznej i modułu Younga. Znaczący wpływ na parametry mechaniczne ma także forma podłoży nanowłóknistych. Podłoża w kształcie rurki cechują się wyższymi parametrami mechanicznymi niż w kształcie płaskich mat. Dodatkowo, wzrost wytrzymałości uzyskano poprzez owinięcie rurek włóknami alginianowymi. Połączenie metod elektroprzędzenia i liofilizacji prowadzi do wytworzenia asymetrycznych podłoży o wyższych parametrach mechanicznych. Metodą elektroprzędzenia otrzymano nanowłókniste materiały w formie mat i rurek, nadające się na podłoża do regeneracji naczyń krwionośnych. Liofilizacja pozwoliła natomiast na wytworzenie podłoży o różnej porowatości i morfologii. Dzięki połączeniu obu metod otrzymano asymetryczne podłoża PLAel/PCL40, które mogą znaleźć zastosowanie w sterowanej regeneracji tkanki kostnej.

Czasopismo: Engineering of Biomaterials
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Wpływ hialuronianu na dehydratację i strukturę wody w hydrożelowych soczewkach kontaktowych

Jednym z potencjalnych sposobów ograniczenia niepożądanej z punktu widzenia pacjenta utraty wody z soczewek kontaktowych są krople nawilżające oparte na roztworach hialuronianu sodu (HA). DSC oraz grawimetria zostały wykorzystane w celu zbadania ich wpływu na strukturę wody i dehydratację hydrożelowych soczewek kontaktowych Acuvue Moist i Proclear 1-Day. Jak wskazują wyniki, materiały mogą różnie reagować na aplikację kropli nawilżających o różnych stężeniach HA poprzez zmianę rozkładu wody w polimerze. Podobnie dynamika dehydratacji ulega zmianom w zależności od badanego materiału. Nie ulega jednak wątpliwości, że stosowanie roztworów HA zwiększa uwodnienie obydwu badanych materiałów, co może korzystnie wpływać na zwilżalność ich powierzchni, redukując ewentualny dyskomfort związany z dehydratacją soczewki podczas noszenia.

Czasopismo: Engineering of Biomaterials
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Charakterystyka wżerów w stali AlSl 316L po badaniach w różnych roztworach korozyjnych

Badania miały na celu rejestrację zmian zachodzących w strukturze austenitycznej stali AlSl 316L po badaniach potencjodynamicznych, w różnych roztworach korozyjnych. Roztwory korozyjne różniły się pod względem zawartości jonów Cl-. Zastosowano roztwór korozyjny 3% NaCl i roztwór symulujący płyny fizjologiczne w organizmie ludzkim. Badania przeprowadzono z zastosowaniem metod skaningowej mikroskopii elektronowej SEM i mikroanalizatora promieniowania rentgenowskiego EDX.

Czasopismo: Engineering of Biomaterials
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Foto-biodegradowalne kompozyty poli (kwasu L-mlekowego) i TiO2

Wielofunkcyjne kompozyty składające się z polimerów oraz nieorganicznych nanododatków zmieniające pierwotne właściwości polimeru są uznawane za nowoczesne materiały, które można wykorzystać w wielu dziedzinach przemysłu oraz życia codziennego. Wpływ nanonapełniacza na modyfikację właściwości matrycy polimerowej zależy w dużym stopniu od kształtu i wielkości jego cząstek, cech powierzchniowych oraz co za tym idzie stopnia jego dyspersji. W przedstawionej pracy wytworzono kompozyty składające się ditlenku tytanu (IV) TiO2 oraz poli(kwasu mlekowego) (PLA). Użyto zarówno niemodyfikowany TiO2 oraz modyfikowany metodą RF PECVD (Radio Frequency Plasma Enhanced Chemical Vapour Deposition). Proces ten przeprowadzono przy dwóch przepływach metanu 15 i 30 sccm. W celu sprawdzenia efektywności modyfikacji wykonano badanie FTIR (Fourier Transform Infrared Spectroscopy). Badanie to potwierdziło obecność na powierzchni ziaren TiO2 grup -CH2 i -CH3. Gotowe kompozyty poddano badaniom właściwości mechanicznych takich jak statyczna próba na rozciąganie oraz pomiar udarności. Otrzymane wyniki dowiodły, że dodatek TiO2 zarówno modyfikowanego jak i niemodyfikowanego nie zmienia wytrzymałości na rozciąganie natomiast poprawia jego udarność. Obecność niemodyfikowanego TiO2 w matrycy PLA obniża nieco wartość kąta zwilżania gotowego kompozytu, a modyfikacja powierzchni TiO2 w plazmie metanowej prowadzi do zmniejszenia zwilżalności produktu końcowego.

Czasopismo: Engineering of Biomaterials
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Fenomenologiczna ocena degradacji wypełnienia z kompozytu polimerowego i tkanki zęba w warunkach cyklicznych obciążeń dynamicznych

W artykule opisano metodę oceny degradacji struktury zęba ludzkiego poddanego regeneracji kompozytem polimerowym opartym na związkach metakrylanowych. Za miarę degradacji przyjęto stopień zaawansowania procesów zużycia fizyko-mechanicznego odniesiony do granicznego poziomu tego zużycia. Analizowano szczelinę brzeżną oraz mikropęknięcia w warstwie brzegowej twardych tkanek zęba i w materiale wypełnienia. Wykazano, że laboratoryjna obserwacja rozbudowy szczeliny w wybranych obszarach anatomicznej struktury zęba (powierzchnia żucia, wypełnienie-szkliwo, wypełnienie-zębina) może być podstawą oceny stopnia degradacji całego układu ząb-wypełnienie. Przeprowadzono badania laboratoryjne, w których wykorzystano zęby ludzkie trzonowe i przedtrzonowe z wypełnieniami ubytków klasy I wg Blacka.

Czasopismo: Engineering of Biomaterials
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Zastosowanie spektroskopii UV-VIS w analizie optycznej kremów fotoprotekcyjnych

Analizie poddano kremy do opalania dostępne w Polsce. Badano widmo źródła światła po przejściu przez warstwę każdego kremu. Wykazano różnice w krzywych spektralnych dla różnych kremów.

Czasopismo: Engineering of Biomaterials
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Biokompozyty polimerowe na elementy sprzętu rehabilitacyjnego

W pracy oceniono możliwość wykorzystania nowych biodegradowalnych biokompozytów pochodzenia naturalnego napełnianych włóknami lnu w ilości 10% masowo, jako materiałów do wytwarzania elementów jednorazowych na potrzeby sprzętu rehabilitacyjnego. Oceniono podstawowe właściwości wytrzymałościowe oraz wpływ procesu biodegradacji hydrolitycznej w roztworze soli fizjologicznej na badane właściwości. Zaproponowano zastosowanie biokompozytów jako materiałów do wytwarzania elementów jednorazowego użytku dla sprzętu medycznego i rehabilitacyjnego w miejsce dotychczas używanego polistyrenu czy 
kompozytów polipropylenu.

Czasopismo: Engineering of Biomaterials
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Badania mikroprzecieku wybranych kompozytów stomatologicznych po procesie zmęczenia cieplnego

W pracy badano wpływ cyklicznych obciążeń cieplnych na rozwój szczeliny brzeżnej dla 2 nanohybrydowych i 2 mikrohybrydowych materiałów kompozytowych w wypełnieniach klasy I w ludzkich zębach trzonowych. Próbki były oceniane na mikroskopie stereoskopowym stosując metodę penetrantu. Pomiarów długości szczeliny brzeżnej dokonano z wykorzystaniem systemu analizy obrazu. Mikroprzeciek oceniano na przekrojach wykonanych w kierunku policzkowo–językowym a następnie mezjo-dystalnym poprzez środek wypełnienia, wykorzystując 4-punktowy system oceny. Przedstawiono wyniki szczelności brzeżnej oraz ocenę punktową mikroprzecieku. Zmęczenie cieplne istotnie zwiększa mikroprzeciek w wypełnieniach klasy I, niezależnie od rodzaju kompozytu. Rodzaj kompozytu nie miał również wpływu na szczelność brzeżną.

Czasopismo: Engineering of Biomaterials
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa