rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Wstępne badania nad wprowadzaniem odporności na bakteryjną cętkowatość (Pseudomonas syringae pv. tomato) do wybranych odmian pomidora (Lycopersicon esculentum MILL.)

W Instytucie Warzywnictwa w Skierniewicach rozpoczęto prace nad wprowadzaniem odporności na bakteryjną cętkowatość (Pst), powodowaną przez Pseudomonas syringae pv. tomato, z kanadyjskiej odmiany Ontario 7710 do kilku polskich polowych odmian pomidora: Rumba, Kmicic, Juhas, Atol, Sobieski, Lubań, Delta oraz dwóch linii szklarniowych.
W pierwszym teście szklarniowym, w warunkach sztucznie indukowanej epifitozy bakterią (szczep Pst 3, rasa 0), oceniono podatność linii i odmian wypierających w porównaniu do odmiany Ontario 7710. Nasilenie infekcji u wszystkich odmian i linii wypierających było duże, a badane populacje nie wykazały zróżnicowanej podatności na Pst (DSI od 3,4 do 4,0). Odmiana Ontario 7710 charakteryzowała się najwyższym poziomem odporności (DSI = 0,4). W drugim teście szklarniowym stwierdzono statystycznie istotną interakcję odmiany i liścia na porażenie Pst. Najbardziej porażany był liść trzeci i drugi, najmniej - pierwszy i czwarty. Oznacza to, że przy ocenie podatności materiału hodowlanego w trakcie testów fitopatologicznych można oprzeć się na wynikach dotyczących liczby plam na trzecim liściu, zamiast określać porażenie całej rośliny. Jest to wynik przydatny przy ocenie poszczególnych genotypów w dalszych pracach selekcyjnych na Pst w segregujących populacjach hodowlanych.
W 2002 r. w warunkach polowych nie wystąpiła naturalna infekcja bakterią Pst, w związku z tym wykonano ocenę ogólnej zdrowotności roślin. Jej najwyższy poziom odnotowano u odmian Kmicic i Lubań, najniższy zaś u odmian Rumba i Atol. Pozostałe odmiany charakteryzowały się średnim poziomem zdrowotności. W warunkach polowych oceniono także badane odmiany pod względem cech morfologicznych. Wszystkie odmiany charakteryzowały się samokończącym wzrostem, natomiast pozostałe cechy różnicowały je w mniejszym lub większym stopniu.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wpływ biostymulatorów i herbicydów na smakowitość i ciemnienie miąższu bulw ziemniaka

Badania polowe przeprowadzono w latach 2012−2014, na glebie bardzo lekkiej i lekkiej. Doświadczenie założono w trzech powtórzeniach, metodą losowanych podbloków w układzie split-plot, gdzie czynnikiem pierwszym były trzy średnio wczesne odmiany ziemniaka jadalnego: Bartek, Gawin i Honorata, a drugim – stosowanie herbicydów i biostymulatorów: obiekt kontrolny z pielęgnacją wyłącznie mechaniczną i cztery obiekty, na których stosowano herbicydy: Harrier 295 ZC, Harrier 295 ZC i bioregulator Kelpak SL, Sencor 70 WG, Sencor 70 WG i biostymulator Asahi SL. Celem przeprowadzonych badań była ocena wpływu biostymulatorów i herbicydów na wybrane cechy jakości konsumpcyjnej (smakowitość, ciemnienie miąższu bulw surowych po 10 minutach, ciemnienie miąższu bulw ugotowanych po 10 minutach i 24 godzinach) bulw ziemniaka jadalnego. Na podstawie otrzymanych wyników wykazano, że spośród analizowanych cech jakości sensorycznej tylko ciemnienie miąższu bulw ugotowanych zależało istotnie od herbicydów i biostymulatorów, natomiast smakowitość i ciemnienie miąższu bulw surowych nie uległy zmianom w porównaniu do bulw z obiektu kontrolnego. Odmiany i warunki pogodowe w latach badań decydowały o wszystkich analizowanych cechach jakościowych.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Charakterystyka grup fungicydów i induktorów odporności stosowanych w ograniczaniu występowania patogenów zbóż

W chemicznej ochronie zbóż stosowane są g łównie fungicydy azolowe, morfolinowe, strobilurynowe, benzimidazolowe oraz inhibitory dehydrogenazy kwasy bursztynowego. Fungicydy azolowe i morfolinowe są inhibitorami biosyntezy steroli (SBI). Fungicydy strobilurynowe (QoI) i inhibitory dehydrogenazy kwasu bursztynowego (SDHI) zaburzają proces oddychania grzybów, a benzimidazolowe (MBC) tworzenie ß-tubuliny podczas mitozy. W populacjach wielu patogenów zbóż wykryto formy odporne na wszystkie grupy fungicydów, jednak niebezpieczeństwo powstawania tych form dla fungicydów strobilurynowych i benzimidazolowych jest szczególnie duże. Większość fungicydów strobilurynowych wyróżnia się mniejszą trwałością w glebie i większą podatnością na wymywanie. Toksyczność fungicydów wobec Daphnia magna określona wskaźnikiem ED50 waha się w poszczególnych klasach fungicydów w następujących zakresach: 1,3–51 (azole), 1,3–25 (morfoliny), 0,011–1,3 (strobiluryny), 0,044–100 (SDHI), 0,15–5,4 ml·l⁻¹ (bezimidazole). Sporadycznie literatura opisuje również przypadki endokrynnego działania azoli lub rakotwórczego wpływu benzimidazoli na zwierzęta. Alternatywą dla fungicydów mogą być przyjazne środowisku preparaty indukujące odporność systemiczną roślin (SAR), rzadko stosowane w ochronie zbóż przed patogenami.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Ocena zagrozen srodowiska zanieczyszczeniami obszarowymi w wojewodztwie kujawsko-pomorskim

Poziom produkcji rolniczej i nawożenia mineralnego w województwie kujawsko-pomorskim należy do najwyższych w kraju. Działalności rolniczej towarzyszy silne oddziaływanie na jakość zasobów naturalnych środowiska, które jest bezpośrednio związane z poziomem intensywności użytkowania gleb i stopniem koncentracji produkcji zwierzęcej. W pracy przedstawiona jest względna ocena stanu zagrożenia środowiska zanieczyszczeniami obszarowymi pochodzącymi z rolnictwa w gminach województwa kujawsko-pomorskiego. Gminy sklasyfikowano w trzy grupy zagrożenia, stosując analizę skupień (grupowanie metodą k-średnich) oraz cztery pośrednie wskaźniki: wskaźnik waloryzacji przestrzeni produkcyjnej dla rolnictwa, stosunek powierzchni gruntów ornych do łącznej powierzchni użytków zielonych, lasów i gruntów pod wodami, obsada trzody chlewnej na 1 ha gruntów ornych, stosunek powierzchni zmeliorowanej gruntów ornych do powierzchni gruntów ornych ogółem. Dobre i bardzo dobre warunki przyrodnicze dla produkcji rolnej, rolniczy charakter regionu (długoletnie tradycje rolnicze i korzystna struktura agrarna) oraz niski udział użytków zielonych i lasów, wskazują na wysokie i potencjalnie bardzo wysokie ryzyko emisji zanieczyszczeń obszarowych z rolnictwa na znaczącej powierzchni województwa kujawsko-pomorskiego.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Agrobiotechnologia i realizm

W pracy omówiono najważniejsze sprawy związane z wprowadzaniem do rolnictwa odmian transgenicznych, których światowa powierzchnia uprawy przekroczyła 50 min ha. Odmiany te są uprawiane prawie wyłącznie na obu kontynentach amerykańskich, natomiast w Unii Europejskiej nie wprowadzono ich do obrotu. Wskazuje się na debatę toczoną wokół odmian transgenicznych, jej uwarunkowania oraz najważniejsze informacje związane z oddziaływaniem tych odmian na rolnictwo i środowisko. Pokazywana jest również sytuacja agrobiotechnologii w Polsce i jej najważniejsze charakterystyki oraz prawdopodobne kierunki rozwoju.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wplyw nawozenia Polimagiem S i Polifoska 5 na plon i jakosc owocow pomidora

W roku 2005 przeprowadzono doświadczenie wazonowe, w którym badano wpływ nawożenia dwoma nawozami wieloskładnikowymi (Polifoską 5 i Polima- giem S) na plon i jakość owoców pomidora. Dawki nawozów odpowiadały 0,5; 1,0 i 2,0 g N na wazon. Nawożenie Polifoską 5 spowodowało wzrost plonu owoców pomidora świeżej masy o 34,6% i suchej masy o 44,2%, w stosunku do zrównoważonych azotem dawek Polimagu S. Rodzaj nawozu wieloskładnikowego nie różnicował średniej zawartości azotu, fosforu i magnezu, natomiast więcej potasu stwierdzono w obiektach nawożonych Polifoską 5. Stosowanie wyższych dawek nawozów znacząco zwiększyło zawartość azotu, a w mniejszym stopniu potasu, co miało wpływ na stosunek K : N w świeżej masie owoców pomidora.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Przemiany fauny skaposzczetow [Oligochaeta] srodowisk ladowych, ich zagrozenia i mozliwosci ochrony

Analizując zagrożenia Lumbricidae dla potrzeb ich ochrony wskazano, że na obecnym etapie prac faunistycznych w kraju i znajomości tej grupy, wyselekcjonowanie gatunków najbardziej zagrożonych w krajowej faunie i dających się zakwalifikować do jednej z przyjętych europejskich kategorii zagrożeń, nie jest możliwe. W przypadku tej grupy zwierząt przyjmuje się istnienie gatunków endemicznych (np. związanych z Karpatami). Obowiązujące w Czerwonych Księgach kryteria nie mają jak dotąd zastosowania w przypadku Oligochaeta. Prawie żadnego gatunku nie można scharakteryzować z precyzją wymaganą przy przyjętych kryteriach, bowiem niedobór danych jakościowych i ilościowych uniemożliwia taką analizę. Można co najwyżej wyróżnić „grupy gatunków nieokreślonych”, które wiadomo, że odnoszą się do kategorii np. „gatunków rzadkich”. Brak jest dostatecznych informacji, pozwalających ocenić do jakiej grupy zagrożenia tak naprawdę one należą. Do najsłabiej poznanych zagadnień należy określenie czynników wpływających na występowanie poszczególnych gatunków. Nie rozważano jak dotąd kompleksu czynników oddziałujących na konkretne gatunki Lumbricidae.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wpływ parametrów suszenia rozpyłowego na aktywność ektynometyloesterazy i właściwości fizyczne suchych preparatów

Suszeniu rozpyłowemu poddawano, z zastosowaniem maltodekstryny DE15
jako nośnika, preparat pektynometyloesterazy (PME) pochodzącej z Aspergillus aculeatus.
Stosowano temperaturę powietrza wlotowego 160, 180 i 200°C oraz prędkość obrotową
dysku 34 000, 35 000 i 36 000 obr./min. Po suszeniu oznaczano aktywność enzymu oraz
właściwości fi zyczne proszków: zawartość wody, rozkład wielkości cząstek, gęstość nasypową
luźną i utrzęsioną, rozpuszczalność i higroskopijność. Stwierdzono, że suszenie
rozpyłowe jest dobrą metodą utrwalania preparatu PME, ponieważ względna aktywność
enzymu po suszeniu wynosiła od 67,8 do 81,0%. Otrzymane proszki miały dobrą rozpuszczalność
oraz sypkość, a parametry fi zyczne preparatów uzależnione były od parametrów
suszenia. Po przechowywaniu przez 12 tygodni proszki odznaczały się wysoką aktywnością
względną PME.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Synteza cytrynianow i acetylowanych cytrynianow skrobiowych na bazie skrobi ziemniaczanej, kukurydzianej, pszennej i tapiokowej w zawiesinie wodnej

W publikacji przedstawiono metodę otrzymywania cytrynianów diskrobiowych i acetylowanych cytrynianów diskrobiowych na bazie skrobi o różnym pochodzeniu botanicznym. Technologia ta może być łatwo wdrożona w krajowych zakładach przetwórstwa skrobiowego na istniejących instalacjach przemysłowych. Badania otrzymanych modyfikatów wykazały, że z aplikacyjnego punktu widzenia, najlepsze parametry reologiczne i texturotwórcze posiadały cytryniany diskrobiowe i acetylowane cytryniany diskrobiowe otrzymane ze zwykłej skrobi ziemniaczanej.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Dlugotrwale przechowywanie plazmy zarodkowej roslin uzytkowych - metody i problemy

Podstawowym zadaniem banków genów ex situ jest zachowanie pierwotnej różnorodności genetycznej przechowywanych zasobów genowych. Służy do tego tzw. plazma zarodkowa, którą mogą stanowić zarówno diaspory generatywne, jak i wegetatywne. U roślin głównym źródłem plazmy zarodkowej są nasiona, przy czym poszczególne gatunki roślin tworzą nasiona o zróżnicowanym okresie żywotności, a także o różnej wrażliwości na wysuszenie i temperaturę. Dla przechowalnictwa wyróżnia się trzy ich kategorie: typowe, nietypowe i pośrednie. Nasiona typowe mogą być odwadniane do niskiej zawartości wody poniżej 5%, co umożliwia ich długie przechowywanie. Pozostałe dwa typy są wrażliwe na odwodnienie i dla zachowania w bankach takich nasion wprowadza się techniki przechowywania ich izolowanych zarodków zygotycznych lub osi zarodkowych. Nasiona typowe mogą zachować wysoką żywotność przez dłuższy okres przy przechowywaniu ich w stanie wysuszonym w temperaturach ujemnych rzędu -20°C lub w warunkach kriogenicznych, na przykład w ciekłym azocie (-196°C) lub w jego parach (-150°C do -180°C). Innym rodzajem plazmy zarodkowej pochodzenia generatywnego jest pyłek, który zachowuje się w trakcie przechowywania podobnie do nasion.
Dla wielu grup roślin, np. wieloletnich oraz rozmnażających się wegetatywnie, różnorodność genetyczna musi być chroniona w formie kultur in vitro uzyskiwanych z zarodków (somatycznych i zygotycznych) oraz merystemów i pąków. Kultury przechowuje się przez dłuższy okres czasu w warunkach wolnego wzrostu lub też za pomocą różnych technik kriokonserwacji. Przyszłościowe znaczenie dla banków genów może mieć przechowywanie DNA w formie wyizolowanej z tkanek lub też jako tzw. biblioteki DNA lub cDNA.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Charakterystyka zmiennosci zasobow genowych roslin uzytkowych

Zmienność genetyczną roślin uprawnych wyróżnia znaczenie praktyczne dla człowieka. Znaczenie i wartość kolekcji zasobów genowych roślin są uzależnione od zakresu i precyzji ich charakterystyki. W pracy przedstawiono najczęściej stosowane rodzaje i sposoby charakterystyki oraz sugerowane możliwości ich wykorzystania przez użytkowników. Przedstawiono przydatność danych paszportowych, opisu ekspedycyjnych miejsc zbioru, klasyfikacji botanicznej, charakterystyki oraz wstępnej i dodatkowej oceny obiektów. Zwrócono uwagę na znaczenie podstaw genetycznych przy tworzeniu systemów opisu zmienności oraz wyborze, definiowaniu i klasyfikacji cech (tzw. deskryptorów).

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Modelowanie procesu suszenia warzyw w suszarce tunelowej

Sformułowany został uproszczony matematyczny model procesu suszenia warzyw w suszarce tunelowej. Model wyprowadzono na podstawie ogólnych równań bilansu masy, energii i pędu. Uwzględniono trzy fazy procesu: nagrzewanie wstępne, I oraz II okres suszenia. Pominięto wpływ skurczu suszarniczego oraz niejednorodności surowca na przebieg wysychania warzyw. Nie uwzględniono również recyrkulacji czynnika suszącego. Zaprezentowany model procesu został logicznie zweryfikowany z wynikiem pozytywnym. Wyniki eksperymentów symulacyjnych porównane zostały z wynikami badań przemysłowej suszarki tunelowej do warzyw w PGR Sokołów w odniesieniu do suszenia cebuli. Wyniki weryfikacji empirycznej nie pozwalają na jednoznaczną ocenę prezentowanego modelu. Modelowano współ- oraz przeciw-prądowy charakter pracy suszarni.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wykorzystanie ekotypów w polskiej hodowli traw w XX wieku

W pracy przedstawiono wyniki analizy udziału ekotypów jako materiału wyjściowego w hodowli polskich odmian traw.W Polsce do roku 2000 wyhodowano 276 odmian traw, z których większość została wpisana do rejestru. W pierwszym ćwierćwieczu XX wieku reprodukowano głównie nasiona handlowe i selekcyjnych odmian miejscowych. Potem nastąpił rozwój hodowli twórczej szczególnie intensywny przed pierwszą wojną światową (46% odmian) i w ostatnim ćwierćwieczu (34%). Hodowano odmiany 28 gatunków, spośród których dominowały: życica trwała, kupkówka pospolita, wiechlina łąkowa, kostrzewa łąkowa (prawie 40% wszystkich odmian).
Stwierdzono, że ekotypy były głównym źródłem genetycznym polskich odmian traw. Pochodziło z nich średnio 54% odmian, a w pierwszym półwieczu od 60-90%, zależnie od gatunku. W drugim półwieczu udział ich zmniejszył się drastycznie, na korzyść odmian uprawnych, do poziomu 10-20%, za wyjątkiem apomiktycznej wiechliny łąkowej (75%). Odmiany pochodzące z ekotypów były bardzo trwałe i odporne na choroby oraz przydatne do uprawy w różnych siedliskach.
Większość odmian (około 70%) wytworzono głównie ekotypów pochodzenia krajowego, z zagranicy używano tylko odmiany uprawne do krzyżowań. Krzyżowanie było drugą metodą hodowli (około 30% odmian) stosowaną przeważnie w drugiej połowie wieku, natomiast w pierwszej dominowała metoda selekcji (70% odmian).

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Ocena srodków ochrony roślin w zakresie bezpieczeństwa dla środowiska

Celem pracy jest zasygnalizowanie problemu związanego z oceną wpływu na środowisko środków ochrony roślin oraz prawnych uwarunkowań w tym zakresie. Oceną przeprowadza się w celu uzyskania zezwolenia na dopuszczenie do obrotu i stosowania środków ochrony roślin. Na toksyczne działanie środków ochrony roślin mogą być narażone organizmy żyjące w glebie, wodzie i w powietrzu. Określa się ich toksyczność na podstawie rutynowych badań ekotoksykolo- giczych oraz oszacowuje się stopień ich narażenia na działanie środka, uwzględniając przy tym procesy rozkładu i zachowania się środków ochrony roślin w środowisku. Następnie dokonuje się oceny krótkoterminowego i długoterminowego ryzyka dla poszczególnych organizmów. Ocena ma na celu nie dopuszczenie do obrotu środków ochrony roślin, które stosowane zgodnie z zaleceniami mogą spowodować nie akceptowalne zmiany w środowisku.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Plonowanie i wartosc pokarmowa uproszczonych mieszanek koniczyny bialej z trawami na gruntach ornych

W badaniach przeprowadzonych w latach 1992 - 1995 na glebie kompleksu żytniego bardzo dobrego porównywano plonowanie, skład botaniczny i wartość pokarmową trzech mieszanek koniczyny białej z trawami w zależności od sposobu użytkowania (kośny, pastwiskowy). We wszystkich mieszankach udział koniczyny wynosił 50% normy wysiewu nasion, a udział traw odpowiednio: 1) tymotka łąkowa 50%, 2) życica trwała 50%, 3) tymotka z życicą po 25%. Norma wysiewu wynosiła 10 min nasion kiełkujących na 1 ha. Mieszanki użytkowano przez 3 lata, przeprowadzając po 4 zbiory rocznie. W kolejnych latach w jednym terminie ruń koszono i wypasano bydłem mlecznym. Stwierdzono, że plon mieszanek wypasanych był istotnie niższy niż koszonych. Wypasanie silniej eliminowało tymotkę łąkową z runi, a koszenie przyczyniało się do ustępowania życicy trwałej. W mieszance trójskładnikowej zaobserwowano dużą konkurencyjność życicy trwałej względem tymotki łąkowej. Użytkowanie pastwiskowe wpłynęło na wzrost zawartości potasu i wapnia w plonie suchej masy. Wszystkie mieszanki cechowały się dobrą strawnością (ponad 70%) i dużą koncetracją energii metabolicznej (ok. 10 MJ/kg suchej masy).

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wystepowanie maczniaka rzekomego [Peronospora viciae [Berk.] casp.f.sp.pisi] na ozimej formie grochu siewnego

W latach 1994 - 1996 w Rolniczej Stacji Badawczej Mochełek należącej do Akademii Techniczno-Rolniczej i w Stacji Hodowli Roślin w Więcławicach badano występowanie mączniaka rzekomego (Peronospora viciae f. sp. pisi) na 4 rodach formy ozimej grochu. Obserwacje przeprowadzano jesienią i wiosną. Określano stopień porażenia w 6 stopniowej (0 - 5) skali. Patogen występował co roku, zarówno jesienią jak i wiosną, w stosunkowo dużym nasileniu. Większe porażenie roślin stwierdzano w Więcławicach, aniżeli w Mochełku. Badane rody charakteryzowały się zbliżonym porażeniem, jedynie jesienią 1996 roku słabsze objawy zanotowano na rodzie R2 w Więcławicach.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wplyw formy i terminu stosowania nawozow potasowych na plony i jakosc szyszek chmielu

Tematem badań była ocena wpływu nawożenia chmielu solą potasową i siarczanem potasu stosowanych w terminie jesiennym i wiosennym na plony i wybrane elementy jakościowe szyszek. Poszczególne nawozy wysiewane były w tych samych obiektach przez 3 kolejne lata (w ilości 133 kg K·ha⁻¹) i oceniane na tle obiektu kontrolnego (bez potasu).
Przeciętnie w 3-leciu uzyskano istotnie wyższe plony szyszek o 11,7% w obiektach z siarczanem potasu niż solą potasową. W kolejnych latach różnice pomiędzy obiektami z KCl i K₂SO₄ stają się jednak coraz mniejsze, co sugeruje celowość przemiennego stosowania tych nawozów, bądź podział wnoszonej dawki na jesienną (w postaci KCl) i wiosenną (K₂SO₄). Dla obydwu nawozów lepszym pod względem plonowania okazał się jesienny termin ich stosowania, choć uzyskane różnice były niewielkie i statystycznie nieistotne.
Wyniki analizy mechanicznej szyszek potwierdziły pozytywny wpływ stosowania obydwu nawozów, a zwłaszcza siarczanu potasu w stosunku do obiektu kontrolnego. Terminy wysiewu nawozów nie miały wyraźnego wpływu na poszczególne elementy analizy mechanicznej szyszek.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wplyw wzrastajacego zasolenia NaCl na liczebnosc drobnoustrojow metabolizujacych wybrane zwiazki organiczne w glebie

W niniejszej pracy przedstawiono wyniki badań dotyczące zasolenia gleby na drobnoustroje rozkładające wybrane związki organiczne w glebie. Zastosowano zanieczyszczenie gleby NaCl w następujących stężeniach: 10, 100 i 1000 mmol·kg⁻¹. Kontrolę stanowiła gleba bez dodatku soli. Wzrost zasolenia NaCl istotnie wpływał na liczebność drobnoustrojów glebowych biorących czynny udział w przemianach węgla w środowisku. Wpływ ten był zależny od ilości wprowadzanej soli, od czasu jej oddziaływania oraz od rodzaju gleby. Najbardziej wrażliwą grupą fizjologiczną były mikroorganizmy celulolityczne oraz amylolityczne. Drobnoustroje rozkładające tłuszcze wykazywały dużą wrażliwość tylko w pierwszym okresie (15 dni) działania soli, po tym czasie następował ich intensywny przyrost w glebie. Działanie soli nasilało się w glebie gliniastej w przypadku drobnoustrojów amylo- i lipolitycznych. Mniejsze różnice pomiędzy badanymi glebami stwierdzono w ilości drobnoustrojów celulolitycznych.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Badania nad wplywem adiuwanta - Dynawet, stosowanego z fungicydem Siarkol Extra 80 WP na aktywnosc niektorych enzymow glebowych

W warunkach laboratoryjnych badano wpływ adiuwanta - Dynawet, stosowanego z fungicydem Siarkol Extra 80 WP, na aktywność kluczowych enzymów metabolizmu glebowego. Wyniki badań wskazują, że aktywność fosfataz glebowych w początkowym okresie doświadczenia oraz aktywność dehydrogenazy w trakcie całego doświadczenia, po zastosowaniu wszystkich trzech stężeń fungicydu z adiuwantem, była niższa niż aktywność tych enzymów w glebie z dodatkiem samego fungicydu. Odwrotne zależności, czyli wyższą aktywność enzymów glebowych po zastosowaniu mieszaniny Siarkol Extra 80 WP + Dynawet, stwierdzono w trakcie całego doświadczenia na przykładzie ureazy i β-glukozydazy.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo