rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Zachowania żywieniowe studentek Uniwersytetu Kazimierza Wielkiego w Bydgoszczy z kierunku wychowanie fizyczne zamieszkałych w wynajętych mieszkaniach

Przedmiotem pracy była analiza zachowań żywieniowych studentek z kierunku wychowanie fizyczne Uniwersytetu Kazimierza Wielkiego w Bydgoszczy samodzielnie zamieszkałych w wynajętych mieszkaniach. Ocenę żywienia przeprowadzono w oparciu o program komputerowy „ Wikt 1,3" , polecany przez Instytutu Żywności i Żywienia w Warszawie. Dokonano również oceny stanu odżywienia poszczególnych respondentek z wykorzystaniem wskaźnika AMC. Stwierdzono, że wyżywienie badanych studentek było zbyt ubogie pod względem białkowo energetycznym i minerałowo węglowodanowym, natomiast w nadmiernych ilościach zawierało tłuszcze. Badania antropometryczne wykazały, że badane kobiety pod względem somatycznymi charakteryzowały się średnio prawidłową masą ciała oraz przeciętnie dobrym stanem odżywienia.

Czasopismo: Roczniki Państwowego Zakładu Higieny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o zdrowiu
Występowanie 3-monochloropropano-l,2-diolu (3-MCPD) w produktach spożywczych

3-Monochloropropano-1,2-diol (3-MCPD) jest zanieczyszczeniem chemicznym zaliczanym do chloropropanoli. 3-MCPD
w żywności może powstawać w wyniku procesu jej wytwarzania lub przechowywania. Po raz pierwszy obecność 3-MCPD
stwierdzono w hydrolizatach białek roślinnych (HVP) produkowanych z użyciem kwasu solnego i w podwyższonej temperaturze.
W badaniach na szczurach udowodniono działanie kancerogenne tego związku, jednakże nie potwierdzono działania
genotoksycznego in vivo. Celem badań było oznaczenie zawartości 3-MCPD w produktach spożywczych pochodzących z
obrotu i porównanie z dopuszczalnym limitem ustanowionym przepisami UE . Zbadano 99 próbek produktów spożywczych
w tym: sosy sojowe, hydrolizat białka sojowego, cukier, zupy w proszku, kostki rosołowe, wyroby piekarskie, chipsy i tłuszcze
jadalne. W 15% badanych próbek stwierdzono zawartość 3-MCPD poniżej 10 μg/kg; w 63% poziom 3-MCPD wynosił
powyżej 10 μg/kg, w 22% badanych próbek produktów spożywczych nie stwierdzono występowania 3-MCPD. Oznaczenia
wykonywano przy zastosowaniu chromatografu gazowego z detektorem mas (GC/MS).

Czasopismo: Roczniki Państwowego Zakładu Higieny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o zdrowiu
Toksykologia współczesna nanomateriałów magnetycznych

Aktualny postęp w zakresie nanobiotechnologii doprowadził do rozwoju nowego obszaru nanomedycyny, związanego
z aplikacją nano(bio)materiałów zarówno w celach diagnostycznych jak i terapeutycznych (teranostyki). Główne oczekiwania
i wyzwania w powyższym zakresie dotyczą nanoproduktów magnetycznych, otrzymywanych metodami bioinżynierii, o potencjalnym
zastosowaniu w transporcie leków, przede wszystkim leków przeciwnowotworowych, stosowanych w terapiach
wykorzystujących określone molekularne punkty uchwytu. Wyjątkowe właściwości fizykochemiczne nanocząstek magnetycznych
rokują nadzieję na rozwój współczesnej nanomedycyny nowotworów, stanowiąc między innymi technologiczny
przełom w zakresie celowanego transportu leków i genów, terapii nowotworów z wykorzystaniem magnetycznej hipertermii,
inżynierii tkankowej, znakowania komórek nowotworowych czy molekularnego obrazowania rezonansem magnetycznym.
Wraz z szerokim zainteresowaniem magnetycznymi nanoproduktami bioinżynierii, w sferze szczególnej uwagi pozostaje ich
potencjał toksyczny. Pokaźna ilość dotychczasowych dowodów naukowych sugeruje, że pewne właściwości nanocząstek
magnetycznych (np. podwyższona aktywność powierzchniowa, zdolność do penetracji przez błony komórkowe, oporność
na procesy biodegradacji) może zwiększać ich potencjał cytotoksyczny w porównaniu z odpowiadającymi im materiałami
nieposiadającymi rozmiarów w nanoskali. Innymi słowy, ocena bezpieczeństwa przeprowadzona w odniesieniu do standardowych
materiałów magnetycznych, może mieć ograniczone zastosowanie w ocenie ryzyka narażenia zdrowotnego i środowiskowego
w przypadku nowych nanoproduktów magnetycznych otrzymanych metodami bioinżynierii. W niniejszym
artykule dyskutujemy główne kierunki badawcze prowadzone w doświadczalnych modelach in vitro oraz in vivo w celu
oceny toksyczności magnetycznych nanozwiązków, zwracając szczególną uwagę na problematykę analizy toksykologicznej
nanomagnetyków. W pracy zaprezentowano ponadto nowe kierunki badawcze prowadzone na polu nanotoksykologii,
podkreślając znaczenie rozwoju alternatywnych metod testowania magnetycznych nano(bio)produktów.

Czasopismo: Roczniki Państwowego Zakładu Higieny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o zdrowiu
Zwyczaje zywieniowe otylych osob z rozpoznanym nadcisnieniem tetniczym

Celem pracy było zbadanie zwyczajów żywieniowych otyłych pacjentów ze zdiagnozowanym nadciśnieniem tętniczym
leczonych w Klinice Chorób Zawodowych i Nadciśnienia Tętniczego Szpitala Klinicznego Akademii Medycznej we Wrocławiu.
Badaniem objęto 52 osoby ze zdiagnozowanym nadciśnieniem tętniczym - pacjentów Kliniki Chorób Zawodowych
i Nadciśnienia Tętniczego Szpitala Klinicznego Akademii Medycznej we Wrocławiu. Do oceny zwyczajów żywieniowych
wykorzystano autorski, standaryzowany kwestionariusz opracowany w Zakładzie Żywienia Człowieka Uniwersytetu
Przyrodniczego we Wrocławiu. Wśród badanych pacjentów z nadciśnieniem tętniczym zaledwie 12,9% mężczyzn i 33,3%
kobiet deklarowało spożywanie 4 posiłków w ciągu dnia, 5 posiłków - ok. 5% kobiet i 3% mężczyzn, a więcej niż 5 posiłków
- 3,2% mężczyzn. Wykazano, że przeważająca część badanych spożywała pieczywo białe (pszenne). Dotyczyło to ponad
33% kobiet i 58% mężczyzn. U blisko 29% pacjentek warzywa występowały w 3 porcjach, u ok. 14% – w 4 porcjach, a
prawie 10% spożywało 5 porcji warzyw w ciągu dnia. 38% kobiet dostarczało 2 porcji warzyw dziennie, a ok. 10% – tylko
jedną. Odpowiednią podaż owoców w diecie realizowało blisko 81% kobiet i 78% mężczyzn. Nieregularne spożycia mleka
i produtów mlecznych deklarowało prawie 67% kobiet i 48% mężczyzn. Zaleca się, modyfikację składu racji pokarmowych
badanych polegające na zwiększeniu w diecie udziału produktów zbożowych z pełnego przemiału, nasion strączkowych,
warzyw i owoców oraz zmniejszeniu udziału tłuszczów zwierzęcych.

Czasopismo: Roczniki Państwowego Zakładu Higieny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o zdrowiu
Badania uwarunkowań spożywania napojów energetyzujących przez studentów

Wprowadzenie. Napoje energetyzujące zaliczane są do jednych z najbardziej popularnych produktów funkcjonalnych.
Zawarte w nich substancje bioaktywne mogą wywoływać korzystny wpływ na organizm, choć nadmierne spożycie napojów
energetyzujących lub stosowanie ich niezgodnie z ich przeznaczeniem może stanowić zagrożenie dla zdrowia.
Cel badań. Przedmiotem pracy było zbadanie i ocena uwarunkowań i okoliczności spożywania napojów energetyzujących
oraz wiedzy i opinii wybranej grupy studentów na powyższy temat.
Materiał i metoda. Badania przeprowadzono w Warszawie w marcu 2011 roku wśród 92 studentów Szkoły Głównej Gospodarstwa
Wiejskiego (SGGW) oraz Akademii Wychowania Fizycznego (AWF). W pracy wykorzystano metodę sondażu
diagnostycznego.
Wyniki. Napoje energetyzujące spożywało 67% badanych. Badani spożywali napoje energetyzujące głównie w celu zmniejszenia
senności (45,2%). Najczęściej pili je podczas nauki w sesji egzaminacyjnej (21,0%), a po ich wypiciu odczuwali
pobudzenie (72,9%), kołatanie serca (32,2%) oraz bezsenność (25,8%). Osoby spożywające napoje energetyzujące uważały
je za skuteczne (88,7%), smaczne (41,9%) i niebezpieczne dla zdrowia (43,6%). Zdecydowana większość badanych (80,7%)
mieszała napoje energetyzujące z alkoholem. Co czwarty badany nie czytał składu spożywanych napojów.
Wnioski. Napoje energetyzujące okazały się popularnym produktem spożywczym wśród studentów. Po wypiciu napojów
energetyzujących studenci najczęściej odczuwali pobudzenie, ale również niekorzystne objawy. Należy zwracać uwagę na
skład napojów energetyzujących, co świadczy o świadomości konsumentów.

Czasopismo: Roczniki Państwowego Zakładu Higieny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o zdrowiu
Wapń, magnez, żelazo i cynk w wodzie pitnej a stan odżywienia tymi pierwiastkami osób starszych z rejonu warszawskiego

Celem pracy była ocena wpływu zawartości wapnia, magnezu, żelaza i cynku w wodzie pitnej na wybrane parametry
stanu odżywienia tymi pierwiastkami 164 osób w wieku 75-80 lat zamieszkałych w rejonie warszawskim. Ocenę stanu odżywienia
badanymi składnikami mineralnymi przeprowadzono na podstawie pomiaru stężeń pierwiastków w surowicy krwi,
ślinie oraz ich zawartości we włosach, natomiast do określenia stężenia pierwiastków w wodzie pobrano próbki wody pitnej,
której badani używali do picia i przygotowywania posiłków. Stężenia pierwiastków w analizowanym materiale oznaczono
metodą atomowej spektrofotometrii absorpcyjnej. Wykazano, iż średni udział wody pitnej w spożyciu wapnia, magnezu,
żelaza i cynku wynosił odpowiednio 15%, 4%, 5% i 9%. Zależności między zawartością badanych pierwiastków w wodzie
pitnej a ich poziomami w surowicy, we włosach i w ślinie charakteryzowały się niskimi współczynnikami korelacji. Może to
świadczyć o sprawnych mechanizmach homeostazy organizmu i/lub wpływie na stan odżywienia osób starszych różnorodnych
czynników, takich jak czynniki demograficzne, czynniki związane ze stylem życia, stanem zdrowia i inne.

Czasopismo: Roczniki Państwowego Zakładu Higieny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o zdrowiu
Dioksyny a bezpieczeństwo żywności

Spośród wielu potencjalnych chemicznych zanieczyszczeń żywności, dioksyny, w tym: polichlorowane dibenzo-p-dioksyny
i dibenzofurany oraz dioksynopodobne polichlorowane bifenyle są powszechnie uważane za jedne z najbardziej niebezpiecznych
dla naszego zdrowia ze względu na ich właściwości toksykologiczne, trwałość i zdolność do biokoncentracji
w łańcuchu żywnościowym. Wyniki badań epidemiologicznych sugerują, że środowiskowe narażenie na te związki może
wpływać na wiele procesów fizjologicznych u człowieka, przede wszystkim na drodze zaburzania równowagi układu hormonalnego.
Wśród niekorzystnych skutków zdrowotnych związanych z przewlekłym narażeniem na dioksyny wymienia się
m.in.: wzrost ryzyka wystąpienia chorób nowotworowych, zaburzeń układu odpornościowego i rozrodczego czy zaburzeń
neurobehawioralnych. Głównym źródłem narażenia człowieka na tę grupę zanieczyszczeń jest żywność – około 95% dziennej
dawki dioksyn trafia do naszych organizmów z żywnością, przede wszystkim pochodzenia zwierzęcego. Z najnowszych badań
wynika, że w wielu populacjach europejskich narażenie na dioksyny przekracza ustalone przez międzynarodowe instytucje
dawki bezpieczne, tj. tolerowane dzienne czy tygodniowe pobranie. Szczególnie niepokojące jest, że odsetek ludzi, u których
pobranie dioksyn przekracza ww. wartości odniesienia jest większy u dzieci niż u osób dorosłych. Od czasu tzw. „belgijskiej
afery dioksynowej” w 1999 r., oszacowanie wielkości narażenia na te zanieczyszczenia i związana z tym ocena ryzyka dla
zdrowia konsumentów stały się w Unii Europejskiej jednym z priorytetowych zagadnień w obszarze bezpieczeństwa żywności.
w ramach realizacji wspólnotowej strategii wprowadzono do ustawodawstwa najwyższe dopuszczalne stężenia i poziomy
reagowania dla dioksyn i dl-PCB w celu ich monitorowania w żywności w Państwach Członkowskich. Ustalono również
wymagania dotyczące stosowanych metod i laboratoriów wykonujących analizy dla celów urzędowej kontroli żywności.
Państwa członkowskie są zobligowane do stałego monitorowania poziomów dioksyn i dl-PCB w różnych grupach środków
spożywczych i przesyłania rocznych raportów z tych badań do Komisji Europejskiej (od 2008 r. do Europejskiego Urzędu
ds. Bezpieczeństwa Żywności). Wyniki monitoringu, obejmujące lata 1999-2008, opracowane ostatnio przez EFSA, stały
się podstawą dla nowelizacji Rozporządzenia Komisji 1881/2006 w zakresie najwyższych dopuszczalnych stężeń dioksyn i
dl-PCB. Przy opracowywaniu nowych limitów, w miejsce aktualnie obowiązujących współczynników toksyczności z 1998 r.
(WHO1998-TEF) zostały wykorzystane nowe współczynniki opracowane w 2005 r. (WHO2005-TEF). Można oczekiwać, że
nowe limity dla dioksyn i dl-PCB w żywności wejdą do ustawodawstwa nie później niż na początku 2012 r.

Czasopismo: Roczniki Państwowego Zakładu Higieny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o zdrowiu
Ocena potencjału biologicznego i klinicznego diety paleolitycznej

Rosnąca liczba dowodów sugeruje, że pożywienie konsumowane regularnie przez większą część ewolucji naczelnych i człowieka, szczególnie w Paleolicie (2,6 – 0,01 x 10 6 lat temu), może być optymalne dla prewencji i leczenia niektórych chorób przewlekłych. Jednakże, we współczesnych zachodnich populacjach co najmniej 70% dziennego spożycia stanowi pożywienie rzadko lub nigdy nie konsumowane przez paleolitycznych łowców-zbieraczy, włączając zboża, produkty nabiałowe oraz rafinowane cukry i wysokoprzetworzone tłuszcze. Dodatkowo, w oparciu o ostatnio opublikowane oszacowania spożycia makroskładników i kwasów tłuszczowych we Wschodnioafrykańskiej diecie paleolitycznej, diety paleolityczne w porównaniu do diet zachodnich zawierały więcej białka i długołańcuchowych wielonienasyconych kwasów tłuszczowych oraz mniej kwasu linolowego. Badania obserwacyjne łowców-zbieraczy i innych populacji niezachodnich wspierają pogląd, że paleolityczny typ diety może zmniejszać ryzyko chorób sercowo-naczyniowych, zespołu metabolicznego, cukrzycy typu 2, nowotworów, trądziku pospolitego i krótkowzroczności. Wstępne badania interwencyjne z użyciem współczesnej diety opartej na paleolitycznych grupach pożywienia również wykazały obiecujące rezultaty z korzystnymi zmianami czynników ryzyka chorób sercowo-naczyniowych i cukrzycy. Rosnąca liczba dowodów wspiera pogląd, że spożycie wysokoglikemicznej żywności i insulinotropowych produktów nabiałowych jest związane z patogenezą i progresją trądziku pospolitego w krajach zachodnich. W tym kontekście, wartość terapeutyczną może mieć naśladowanie cech charakterystycznych diet łowców-zbieraczy i innych niezachodnich populacji. Dodatkowo, większa liczba badań jest potrzebna do określenia wpływu gliadyny, różnych lektyn i saponin na przepuszczalność jelitową i patogenezę chorób autoimmunologicznych.

Czasopismo: Roczniki Państwowego Zakładu Higieny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o zdrowiu
Oszacowanie spożycia likopenu u kobiet z różnych grup wiekowych

W pracy oszacowano spożycie likopenu metodą 4-dniowego bieżącego notowania wśród 100 kobiet z województwa
mazowieckiego, z trzech różnych grup wiekowych, tj. poniżej 30 lat, 31-50 lat oraz powyżej 50 lat (średnia wieku 49 ± 16
lat), jak też źródła jego spożycia. Badanie przeprowadzono w czerwcu – lipcu 2006 roku. Najmniejsze spożycie likopenu
odnotowano w najmłodszej grupie wiekowej kobiet, poniżej 30 roku życia, tj. 4,17 mg/dzień/osobę, największe w grupie
najstarszej, powyżej 50 lat, 4,88 mg/dzień. Głównym źródłem karotenoidu były przetwory pomidorowe, które dostarczały
50,6% likopenu oraz świeże pomidory, które wnosiły do przeciętnej diety 43,5% omawianego związku. Niewielki udział
(5,2%) przypadł w dostarczaniu likopenu owocom tropikalnym oraz pozostałym sokom owocowym i warzywnym (0,7%).
Spożycie produktów, źródeł likopenu, zmieniało się wraz z wiekiem badanych i było statystycznie różne w przypadku spożycia
pomidorów, arbuzów i czerwonych grejpfrutów oraz przetworów pomidorowych takich jak: ketchup, sosy pomidorowe
płynne, zupy z kartonu, sok pomidorowy.

Czasopismo: Roczniki Państwowego Zakładu Higieny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o zdrowiu
Ocena zawartosci azotanow [V] i azotanow [III] w przedszkolnych racjach pokarmowych

W pracy dokonano oceny zawartości azotanów(V) i azotanów(III) w racjach przedszkolnych dzieci w wieku 4-6 lat. Racje pokarmowe pochodziły z przedszkola w Warszawie i oceniane były w trzech porach roku, tj.: jesienią, zimą i wiosną w latach 2005/2006, po 10 z każdego sezonu. Zawartości wymienionych wyżej związków wyliczono na podstawie danych literaturowych. Średnia zawartość azotanów(V) wynosiła od 93 mg NaNO3 wiosną do 131 mg NaNO3 zimą, a przekroczenia wyliczonej wartości dopuszczalnej wahały się od 22 do 72%. Głównym źródłem azotanów(V) w ocenianych racjach pokarmowych były warzywa i ich przetwory dostarczające około 87% całkowitej ich ilości. W przypadku azotanów(III) ich średnia zawartość w racjach dzieci przedszkolnych wynosiła od 0,52 do 0,72 mg NaNO2 i nie przekraczała dopuszczalnego pobrania. Azotany(III) dostarczane były głównie przez warzywa i ich przetwory (39%) oraz przetwory mięsne (23%).

Czasopismo: Roczniki Państwowego Zakładu Higieny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o zdrowiu
Niektore elementy sposobu odzywiania sie dzieci szkolnych miasta Poznania po urynkowieniu

Wykazano, że całodzienne racje pokarmowe nie pokrywają zalecanych norm na niemal wszystkie składniki odżywcze oraz norm wyżywienia dostatecznego. Struktura spożycia wskazuje na bardzo duże zróżnicowanie sposobu odżywiania się rozpatrywanej grupy dzieci szkolnych.

Czasopismo: Roczniki Państwowego Zakładu Higieny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o zdrowiu
Wiedza żywieniowa rodziców dzieci przedszkolnych z Nowego Sącza i okolic. 5. Technologia przygotowania potraw

Celem pracy była ocena wiedzy rodziców dzieci w wieku przedszkolnym z Nowego Sącza i okolic na temat technologii
przygotowania potraw. Badaniami ankietowymi dotyczącymi technologii przygotowania potraw objęto rodziców 121 dzieci
sześcioletnich uczęszczających do przedszkoli w Nowym Sączu i okolicach. Statystyczną analizę wyników przeprowadzono
przy pomocy programu komputerowego SPSS 12.0 PL for Windows. Przyjęto podział badanej populacji w zależności od
płci dzieci. Stwierdzono statystycznie istotne zróżnicowanie odpowiedzi rodziców na dwa pytania, a mianowicie czy podczas
płukania rozdrobnionych produktów spożywczych następuje strata witamin z grupy B i czy następuje strata witaminy C. Na
oba pytania prawidłowych odpowiedzi udzielił większy odsetek rodziców chłopców niż dziewczynek. Również na pozostałe
pytania, statystycznie nieistotne, więcej pozytywnych odpowiedzi udzielili rodzice chłopców. Konieczne jest zwrócenie
uwagi rodziców dzieci na znaczenie zasad dotyczących technologii przygotowania potraw oraz prowadzenie edukacji, aby
zwiększyć wiedzę rodziców na ten temat.

Czasopismo: Roczniki Państwowego Zakładu Higieny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o zdrowiu
Ocena zanieczyszczenia wybranych gatunków miodu związkami z grupy trwałych zanieczyszczeń organicznych

Wprowadzenie. Miód jest synonimem zdrowej żywności. Jego jakość jest m.in. związana ze stanem środowiska. Pomimo
zaprzestania produkcji i stosowania, w środowisku wykrywa się nadal pozostałości trwałych węglowodorów chlorowanych.
Część z nich jest klasyfikowana jako związki rakotwórcze dla człowieka. Ciągłe narażenie pszczół na działanie różnego
rodzaju środków chemicznych nie pozostaje bez wpływu na wytwarzany przez nie produkt. Z tego względu znajomość
stopnia zanieczyszczenia miodu może mieć istotne znaczenie dla zdrowia człowieka.
Cel badań. Celem pracy była ocena stopnia zanieczyszczenia miodu związkami należącymi do trwałych zanieczyszczeń
organicznych.
Materiał i metody. Badaniom poddano sześć rodzajów miodu oraz zebrane po okresie kwitnienia kwiatostany rzepaku
i glebę z pól położonych w okolicy miejscowości Przybysław i Pęczerzyno w województwie zachodniopomorskim.
Zakres badań obejmował oznaczanie zawartości pestycydów chloroorganicznych: α-HCH, β-HCH, γ-HCH, heptachlor,
aldryna, dieldryna, endryna, izomer B epoksydu heptachloru, p,p’-DDT, o,p’-DDT, p,p’-DDE, p,p’-DDD, o,p’-DDD;
non-orto (PCB 77, PCB 81, PCB 126, PCB 169), mono-orto (PCB 105, PCB 114, PCB 156, PCB 157) oraz kongenerów
wskaźnikowych PCB (PCB 28, PCB 52, PCB 101, PCB 118, PCB 138, PCB 153, PCB 180). Oznaczenia wykonano metodą
chromatografii gazowej sprzężonej ze spektrometrią mas (GC-MS).
Wyniki. Spośród analizowanych pestycydów chloroorganicznych w miodach największe stężenie notowano dla heptachloru
(3,89 ng/g m.m.), natomiast zawartość kongenerów wskaźnikowych kształtowała się w zakresie od ilości śladowych poniżej
LOQ do 0,02 ng/g m.m. Zawartości kongenerów non- i mono-orto PCB w miodach były stosunkowo niskie, osiągając
maksymalnie 0,02 ng/g m.m.
Wnioski. Zawartości analizowanych związków chloroorganicznych w badanym materiale zależały od miejsca pobrania
próbek, przy czym najwyższe stężenia notowano w kwiatostanach rzepaku. Stwierdzono znacznie większe zanieczyszczenie
gleby i kwiatostanów rzepaku pochodzących z okolicy Pęczerzyna, jednak nie miało to wyraźnego wpływu na zawartość
związków w miodzie. Najmniej zanieczyszczeń chloroorganicznych zawierał miód gryczany. Zawartości oznaczanych
związków w badanych miodach były na niskim poziomie i nie stanowiły zagrożenia dla zdrowia konsumentów.

Czasopismo: Roczniki Państwowego Zakładu Higieny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o zdrowiu
Badania podatności materiałów kontaktujących się z wodą przeznaczoną do spożycia na powstawanie obrostów mikrobiologicznych

Celem pracy było sprawdzenie opracowanej metody badań podatności materiałów kontaktujących się z wodą na powstawanie
obrostów mikrobiologicznych pod kątem możliwości uzyskania powtarzalnych wyników. Badania prowadzono
na materiałach dopuszczonych do kontaktu z wodą, umieszczonych w dwóch niezależnie pracujących urządzeniach przepływowych.
W ciągu 8 tygodni, co tydzień ze ściśle określonej powierzchni testowanych materiałów pobierano wymazy, z
których wykonywano oznaczenia poziomu ATP. Wyniki uzyskane z powierzchni testowanych materiałów były powtarzalne i
wyraźnie zbliżone do wyników uzyskanych z powierzchni kontroli negatywnej (stal nierdzewna, materiał o niskiej podatności
na obrost mikrobiologiczny). Poziom ATP na powierzchni kontroli pozytywnej (parafina, materiał o dużej podatności na
obrost mikrobiologiczny) był pięćdziesiąt razy wyższy niż na materiałach dopuszczonych do kontaktu z wodą. Przedstawione
badania są częścią procesu walidacyjnego metody, która w niedługim czasie będzie służyć do wdrożenia systemu
pełnej oceny materiałów kontaktujących się z wodą przeznaczoną do spożycia zgodnie z postanowieniami Dyrektyw Rady
89/106/EWG i 98/83/WE.

Czasopismo: Roczniki Państwowego Zakładu Higieny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o zdrowiu
Badania monitoringowe w zakresie oznaczania poziomu toksyn T-2 i HT-2 w przetworach zbozowych

W celu realizacji krajowego planu monitoringu żywności opracowano, zwalidowano i akredytowano metodę oznaczania toksyn T-2 i HT-2 w produktach zbożowych. Do analizy toksyn zastosowano metodę pojedynczej ekstrakcji i oznaczania techniką HPLC/MS-MS ESI+. Prametry skuteczności metody (odzysk, precyzja i niepewność wyniku) są zgodne z kryteriami podanymi w Rozporządzeniu Komisji (WE) nr 401/2006. Granica wykrywalności metody dla toksyny T-2 wynosi 3 µg/kg, a dla toksyny HT-2 4 µg/kg. Próbki do badań były pobierane przez stacje sanitarno - epidemiologiczne z terenu całego kraju. Oznaczenia wykonano w 107 próbkach przetworów zbożowych, otrzymanych głównie z owsa. Toksyny T-2 i HT-2 stwierdzono w 43 % próbek, średni poziom zanieczyszczenia w próbkach produktów pochodzących z owsa wynosił 22,5 µg/kg (najwyższy- 109 µg/kg w płatkach owsianych), w pozostałych (płatki pszenne i jęczmienne, kasze, mąka) 7,0 µg/kg. Uzyskane dane wskazują, że wartości tolerowanego dziennego pobrania (TDI) dla toksyn T-2 i HT-2 nie są przekroczone.

Czasopismo: Roczniki Państwowego Zakładu Higieny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o zdrowiu