rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Analiza wyników badań histopatologicznych materiału przed- i pooperacyjnego w nabłonkowych nowotworach złośliwych błony śluzowej trzonu macicy

Cel: Porównanie zgodności wyników badań histopatologicznych materiału przed- i pooperacyjnego u kobiet chorujących na nabłonkowe nowotwory złośliwe błony śluzowej trzonu macicy oraz ocena wartości diagnostycznej abrazji wykonywanej u  pacjentek z  patologią endometrium. Materiał i  metoda: Materiałem poddanym analizie były wyniki badań histopatologicznych pacjentek, u których w pooperacyjnym badaniu histopatologicznym stwierdzono występowanie nowotworu złośliwego błony śluzowej trzonu macicy. Wszystkie zabiegi operacyjne zostały przeprowadzone na Oddziale Klinicznym Ginekologii Onkologicznej WSS im M. Kopernika w Łodzi w latach 2010–2015. Uzyskane wyniki porównano z rozpoznaniami przedoperacyjnymi, ustalonymi na podstawie oceny materiału tkankowego pochodzącego z zabiegów łyżeczkowania jamy macicy. Zdecydowana większość zabiegów abrazji była przeprowadzana poza Oddziałem Klinicznym Ginekologii Onkologicznej w Łodzi. Analiza objęła 115 pacjentek. Wyniki: Zgodność histopatologiczna wyników uzyskana w badanej grupie w odniesieniu do rodzaju nowotworu wyniosła 86,96%. Zgodność stopnia zróżnicowania nowotworu (oceniana w przypadku raka endometrioidalnego) wyniosła jedynie 53,9%. Najczęściej występującym nowotworem w badanej grupie był rak endometrioidalny. Zgodność rozpoznań histopatologicznych dla raka endometrioidalnego G1 wyniosła 30,3%, dla raka endometrioidalnego G2  – 73,1%, natomiast dla raka endometrioidalnego G3  – 37,5%. Przedoperacyjnie stopień złośliwości nowotworu był przeszacowany w 10,75% przypadków. W 30,11% przypadków zaobserwowano jego niedoszacowanie. Najczęściej odnotowywano zmianę stopnia z G1 na G2. Wnioski: Konsultacja przedoperacyjna wyników badań z doświadczonymi w onkologii patologami przed podjęciem decyzji leczniczych, jak również leczenie i ocena pooperacyjna w ośrodkach dysponujących doświadczeniem w zakresie onkologii ginekologicznej wydają się mieć istotne znaczenie w prognozowaniu rezultatów leczenia w tej grupie chorych.

Czasopismo: Current Gynecologic Oncology
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne, nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: inżynieria biomedyczna, nauki farmaceutyczne, nauki medyczne, nauki o zdrowiu
CADASIL spowodowany stereotypową mutacją p.Arg207Cys w genie NOTCH3

Najczęstszą genetycznie uwarunkowaną chorobą małych naczyń związaną z udarami i naczyniopochodnym otępieniem jest mózgowa autosomalna dominująca arteriopatia z podkorowymi zawałami i leukoencefalopatią (cerebral autosomal dominant arteriopathy with subcortical infarcts and leukoencephalopathy, CADASIL). Za CADASIL odpowiedzialne są mutacje genu NOTCH3. Większość patogennych mutacji na poziomie białka skutkuje zastąpieniem cysteiny innym aminokwasem bądź innego aminokwasu cysteiną, dlatego mutacje te nazywa się stereotypowymi. U 55-letniego pacjenta, u którego nagle wystąpiły zaburzenia mowy, zdiagnozowano sporadyczny przypadek CADASIL-u. Podstawą podejrzenia choroby był obraz radiologiczny, a zwłaszcza obraz uzyskany w badaniu rezonansem magnetycznym. Badanie genetyczne potwierdziło diagnozę. Ujawniono jedną z rzadszych mutacji – w jednym allelu genu NOTCH3 p.Arg207Cys, odpowiadającą na poziomie DNA tranzycji cytozyny w tyminę w pozycji 619. W badaniu rezonansem magnetycznym odnotowano klasyczne zmiany radiologiczne i obecność mikrokrwawień w jądrach podkorowych, co nie jest częstą manifestacją choroby. Mimo tak zaawansowanych zmian pacjent kontynuował pracę zawodową. W chwili obecnej nie jest znane skuteczne leczenie.

Czasopismo: Aktualności Neurologiczne
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne, nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: inżynieria biomedyczna, nauki farmaceutyczne, nauki medyczne
Świadomość wyboru zdrowych produktów spożywczych wśród studentów pielęgniarstwa

Wstęp. Jednym z ważnych czynników wpływających na zdrowie człowieka jest prawidłowe odżywianie. Cel. Celem pracy była analiza świadomości wyboru produktów spożywczych pozytywnie wpływających na zdrowie wśród studentów pierwszego roku kierunku pielęgniarstwo. Materiał i metody. Do badań wykorzystano metodę sondażu diagnostycznego, a jako narzędzie badawcze kwestionariusz Inwentarza Zachowań Zdrowotnych (IZZ). Badania zostały przeprowadzone wśród studentów pierwszego roku kierunku pielęgniarstwo. Wyniki. Z analizy przeprowadzonych badań wynika, że w większości studenci są świadomi wpływu wyboru zdrowych produktów spożywczych na zachowanie zdrowia. Wnioski. Studenci w przedziale wiekowym 20-25 lat i 31 lat i więcej jedzą więcej warzyw i owoców oraz unikają żywności z konserwantami. Najmłodsza grupa osób spożywa więcej pieczywa pełnoziarnistego oraz ogranicza spożycie soli i tłuszczów zwierzęcych.

Czasopismo: Innowacje w Pielęgniarstwie i Naukach o Zdrowiu
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki o zdrowiu
Diagnostyka i leczenie raka piersi u kobiet w ciąży

Rak piersi współistniejący z ciążą stanowi 10–20% wszystkich nowotworów piersi u kobiet poniżej 30. roku życia. Jego diagnostyka i leczenie wymagają uwzględnienia ryzyka poszczególnych metod postępowania dla zarodka lub płodu. Za badania bezwzględnie przeciwwskazane w ciąży uważa się tomografię komputerową i pozytonową tomografię emisyjną. Standardem leczenia jest zabieg operacyjny: mastektomia radykalna, którą można przeprowadzić na każdym etapie ciąży, lub operacja oszczędzająca pierś, zalecana wyłącznie w  III trymestrze. Chemioterapię opartą na doksorubicynie i antracyklinach uważa się za względnie bezpieczną w II i III trymestrze. Przeciwwskazane są: leczenie hormonalne, stosowanie trastuzumabu i  bifosfonianów. Szczególne ograniczenia dotyczą stosowania radioterapii. Skutki wewnątrzmacicznej ekspozycji na promieniowanie zależą od okresu ciąży, dawki promieniowania oraz mocy dawki. Narażenie na promieniowanie w okresie preimplantacji może prowadzić do śmierci zarodka lub popromiennej karcynogenezy. W okresie organogenezy istnieje ryzyko opóźnienia wzrostu płodu oraz powstania malformacji narządowych. Ekspozycja na promieniowanie pomiędzy 8. a 25. tygodniem ciąży wiąże się z ryzykiem rozwoju upośledzenia umysłowego, mikrocefalii i karcynogenezy. Powyżej 25. tygodnia ciąży stwarza wyłącznie ryzyko karcynogenezy. Oszacowano, że zastosowanie u kobiet ciężarnych terapeutycznych dawek radioterapii na obszar klatki piersiowej wiąże się z niedopuszczalną ekspozycją płodu na promieniowanie. Jedyną metodą napromieniania dopuszczalną w ciąży, w I i II trymestrze, jest śródoperacyjna radioterapia wiązką elektronową na obszar loży po guzie piersi. Decyzja o podjęciu i kontynuacji leczenia onkologicznego u ciężarnych kobiet powinna być poprzedzona szczegółową analizą potencjalnych korzyści i ryzyka oraz uwzględniać wolę pacjentki.

Czasopismo: Current Gynecologic Oncology
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne, nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: inżynieria biomedyczna, nauki farmaceutyczne, nauki medyczne, nauki o zdrowiu
Realizacja powtórnej radioterapii u pacjentki z nawrotem w pochwie – opis przypadku

Nawrót choroby może mieć charakter wznowy miejscowej w obszarze usuniętego guza (albo w samej macicy po radioterapii) bądź w najbliższym sąsiedztwie przez ciągłość szerzenia się procesu nowotworowego lub też przerzutu. U około 30% pacjentek nawrót jest bezobjawowy i rozpoznaje się go podczas rutynowych badań kontrolnych, u około 35–40% pierwszym objawem jest krwawienie z pochwy, a u 16% – dolegliwości bólowe w obszarze miednicy. Należy pamiętać, że pierwszym objawem nawrotu miejscowego mogą być zaburzenia mikcji. Do niedawna pacjentów z nawrotem w miejscu po uprzednim leczeniu promieniami nie kwalifikowano do powtórnej radioterapii, głównie ze względu na narządy krytyczne, a dokładniej – dawki, jakie zostały tam zdeponowane podczas pierwotnego leczenia. Obecnie dynamiczny rozwój nowych technik planowania i realizacji leczenia z wykorzystaniem zewnętrznej wiązki promieniowania pozwala w wybranych przypadkach na rozważenie powtórnej radioterapii danego obszaru. Jednak planowanie i realizacja takiego leczenia są trudne i żmudne, wymagają zastosowania wysokospecjalistycznych technik radioterapii oraz indywidualnego podejścia. W artykule przedstawiono opis przypadku pacjentki z nawrotem choroby w kikucie pochwy po kompleksowym leczeniu i omówiono elementy, które należy uwzględnić w trakcie planowania i realizacji powtórnej radioterapii.

Czasopismo: Current Gynecologic Oncology
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne, nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: inżynieria biomedyczna, nauki farmaceutyczne, nauki medyczne, nauki o zdrowiu
Porównanie wiedzy studentów kierunku pielęgniarstwo ze studentami kierunków pozamedycznych na temat wirusowego zapalenia wątroby typu B

Wstęp. Wirusowe zapalenie wątroby typu B to choroba zakaźna wywołana przez wirusa HBV (Hepatitis B Virus). Wirus ten jest około 100 razy bardziej zakaźny niż HIV. Nie rozpoznana choroba przechodzi w stan przewlekły i prowadzi do poważnych powikłań. Istotne ryzyko zakażenia HBV dotyczy pracowników ochrony zdrowia, w tym pielęgniarek, w związku z ekspozycją zawodową. Cel. Celem badań była analiza wiedzy studentów kierunku pielęgniarstwo oraz innych pozamedycznych kierunków na temat WZW typu B. Materiał i metody. Badania przeprowadzono wśród 103 studentów kierunku pielęgniarstwo oraz 103 studentów kierunków pozamedycznych. Wykorzystano metodę sondażu diagnostycznego, technikę ankietowania oraz autorski kwestionariusz ankiety. Wyniki. Zdecydowana większość studentów kierunku pielęgniarstwo dysponuje prawidłową wiedzą na temat czynników ryzyka zakażenia, profilaktyki i diagnostyki WZW typu B. Wśród studentów innych kierunków widać zdecydowanie niższy poziom wiedzy w zakresie czynników ryzyka zakażenia, profilaktyki oraz diagnostyki WZW typu B. Wnioski. Studenci kierunku pielęgniarstwo powinni aktywnie uczestniczyć w działaniach i programach profilaktycznych, które mają na celu ograniczenie ryzyka zachorowań na WZW typu B. Świadomość studentów kierunków pozamedycznych powinna być znacznie podwyższona w zakresie czynników ryzyka zakażeniem, profilaktyki oraz diagnostyki WZW typu B.

Czasopismo: Innowacje w Pielęgniarstwie i Naukach o Zdrowiu
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki o zdrowiu
Jakość życia i aktywność zawodowa pacjenta po przebytym zawale mięśnia sercowego

Wstęp. Zawał mięśnia sercowego jest najczęściej występującym schorzeniem układu krążenia. Jest to martwica komórek mięśniowych określonego obszaru serca, która została wywołana zamknięciem światła naczynia wieńcowego, najczęściej w wyniku pęknięcia blaszki miażdżycowej. Pacjent po zawale serca musi dokonać wielu zmian związanych z jego dotychczasowym trybem życia. Jak najwcześniejsze rozpoznanie choroby, inwazyjne leczenie, wczesna rehabilitacja oraz opieka pielęgniarska warunkują powrót do zdrowia oraz do życia w środowisku domowym i zawodowym. Cel. Celem niniejszej pracy jest rozpoznanie i analiza wybranych problemów wpływających na jakość życia pacjenta po przebytym zawale mięśnia sercowego. Opis przypadku. Pacjent hospitalizowany z powodu silnego bólu w klatce piersiowej oraz uczucia drętwienia kończyn górnych. Wymaga obserwacji oraz pomocy przy poruszaniu się oraz wykonywaniu czynności dnia codziennego. Pacjent czuje lęk oraz strach o własne życie. Dyskusja. Tematem dyskusji są objawy, diagnostyka oraz czynniki ryzyka zawału mięśnia sercowego. Zostały poruszone tematy związane z wpływem choroby na aktywność zawodową pacjenta oraz jakość życia we wszystkich sferach. Wyniki i wnioski. Zawał serca i jego konsekwencje znacząco zaburzają funkcjonowanie pacjenta we wszystkich obszarach jego życia. Istotnym elementem obok farmakoterapii, pielęgnacji i rehabilitacji mają działania edukacyjne ukierunkowane na pacjenta i jego rodzinę w celu zmiany stylu życia.

Czasopismo: Innowacje w Pielęgniarstwie i Naukach o Zdrowiu
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki o zdrowiu
Reakcje na sytuacje stresowe w opinii pielęgniarek na oddziałach zabiegowych

Wstęp. Stres zawodowy jest zjawiskiem, które dotyka wielu osób pracujących zawodowo. Jest powszechnie uznawany jako efekt relacji między potrzebami pracownika i jego możliwościami,a wymaganiami jakie stawia środowisko. Cel. Celem przeprowadzonych badań jest analiza strategii radzenia sobie ze stresem wśród pielęgniarek pracujących na oddziałach zabiegowych. Materiał i metody. Badanie zostało przeprowadzone w grupie pielęgniarek i pielęgniarzy pracujących na oddziałach zabiegowych w Regionalnym Szpitalu Specjalistycznym im. dr W. Biegańskiego w Grudziądzu. Przed przystąpieniem do badań otrzymano zgodę Komisji Bioetycznej oraz Dyrekcji placówki. Narzędziami badawczymi w pracy był standaryzowany kwestionariusz Mini-Cope oraz kwestionariusz ankiety konstrukcji własnej. Wyniki. Analiza wyników dowiodła, że za główne czynniki stresogenne w pracy najwięcej respondentów uznało roszczeniowość pacjentów oraz w takim samym stopniu na śmierć pacjentów i poczucie odpowiedzialności za drugą osobę. Jako czynniki stanowiące przypuszczalne źródło stresu i wypalenia zawodowego respondenci wskazało: złą organizację pracy, poczucie nieadekwatności wynagrodzenia do wykonywanej pracy oraz złą atmosferę w pracy. Respondenci z oddziału zabiegowego w radzeniu sobie ze stresem stosowali najczęściej strategię: aktywne radzenie sobie oraz style: aktywne radzenie sobie i akceptacja. Wnioski. Zatrudnienie w oddziałach zabiegowych nie miało istotnego wpływu na wybór strategii i stylów radzenia sobie ze stresem przez pielęgniarki/pielęgniarzy.

Czasopismo: Innowacje w Pielęgniarstwie i Naukach o Zdrowiu
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki o zdrowiu
Nowotwór piersi – problemy i jakość życia kobiet po mastektomii

Wstęp. Rak piersi jest jednym z najczęściej odnotowywanych przypadków nowotworów wśród kobiet. Profilaktyka oraz zdrowy styl życia stwarzają szansę na unikanie radykalnej formy leczenia jaką jest mastektomia. Cel. Celem pracy jest przegląd piśmiennictwa obejmujący zakres promocji zdrowia, profilaktyki oraz sposobu radzenia sobie kobiet po chirurgicznym usunięciu piersi. Przegląd. Szereg czynników sprzyja rozwojowi raka piersi. Bardzo istotnym aspektem profilaktyki jest potęgowanie zachowań prozdrowotnych wśród kobiet, co sprzyja zmniejszeniu ryzyka wystąpienia choroby. Mastektomia jest jedną z wielu metod leczenia raka piersi. Jakość życia kobiet po mastektomii ulega znacznej zmianie. Najczęściej występującym problemem jest brak akceptacji własnej osoby, zmienionego obrazu ciała. Wnioski. Dane statystyczne wskazują na przyrost liczby zachorowań i zgonów z powodu raka piersi. Wyniki badań wśród kobiet po mastektomii wskazują na ogromne zmiany w sferze psychicznej oraz fizycznej ich funkcjonowania.

Czasopismo: Innowacje w Pielęgniarstwie i Naukach o Zdrowiu
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki o zdrowiu
Mikrobiota jelitowa iskładniki pokarmowe jako determinanty funkcji układu nerwowego. Część I. Mikrobiota przewodu pokarmowego

Schorzenia neuropsychiatryczne są jednym z najczęstszych problemów współczesnego świata. W samych tylko krajach Unii Europejskiej w 2016 roku zanotowano przynajmniej 164 mln osób cierpiących na te schorzenia. Mimo wieloletnich dociekań i ogromnych środków przeznaczanych na badania naukowe nie udało się jednoznacznie ustalić przyczyn niektórych spośród tych chorób, a w przypadku innych opcje terapeutyczne są mocno ograniczone. Mózgowie stanowi jedynie blisko 2% masy ciała człowieka, lecz wykorzystuje aż do 20% spoczynkowej przemiany materii. W przeciwieństwie do innych organów mózg nie ma możliwości akumulacji energii, więc jego funkcje uzależnione są od stałego dopływu głównego substratu energetycznego – glukozy. Jednocześnie fizjologia każdej komórki ludzkiego organizmu zależy od dostępności składników regulacyjnych, w tym witamin i pierwiastków śladowych pozyskiwanych z diety. Podstawy biologii komórki dowodzą, iż wybrane składniki żywności są niezbędne do zachowania właściwej funkcji neuronów, a przez to – transmisji sygnałów nerwowych. Wiadomo również, że składniki pokarmowe są wykorzystywane metabolicznie przez zespół mikroorganizmów jelitowych, a neuroaktywne i immunokompetentne produkty tych przemian drogą osi mózgowo-jelitowej przedostają się do mózgowia oraz wpływają na strukturę i funkcje regionów odpowiedzialnych za emocje, zdolności ruchowe i poznawcze. W pierwszej części artykułu przedstawiono wiadomości dotyczące mikrobioty jelitowej jako modulatora struktury i funkcji układu nerwowego. Szczególną uwagę zwrócono na dysbiozę jelitową w  przebiegu zaburzeń neurorozwojowych i neurodegeneracyjnych, rozpatrywaną aktualnie jako przyczyna i/lub czynnik warunkujący ich przebieg kliniczny. Zasugerowano także, że wspieranie mikrobioty jelitowej probiotykoterapią może być elementem profilaktyki chorób układu nerwowego i wspomagania ich leczenia podstawowego.

Czasopismo: Aktualności Neurologiczne
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne, nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: inżynieria biomedyczna, nauki farmaceutyczne, nauki medyczne
Reakcje na sytuacje stresowe w opinii pielęgniarek zatrudnionych w oddziałach zachowawczych

Wstęp. Pielęgniarki stanowią grupę zawodową szczególnie narażona na rozwój wypalenia zawodowego. Cel. Celem przeprowadzonych badań jest analiza strategii radzenia sobie ze stresem wśród pielęgniarek pracujących na oddziałach zachowawczych. Materiał i metody. Badanie przeprowadzono wśród pielęgniarek i pielęgniarzy pracujących na oddziałach zabiegowych w Regionalnym Szpitalu Specjalistycznym im. dr W. Biegańskiego w Grudziądzu, po uzyskaniu pozytywnej zgody Komisji Bioetycznej Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu przy Collegium Medicum im. Ludwika Rydygiera w Bydgoszczy oraz zgody Dyrekcji szpitala. Wykorzystano metodę sondażu diagnostycznego, technikę ankietowania oraz autorski kwestionariusz ankiety i standaryzowany kwestionariusz Mini-Cope. Wyniki. Zdecydowanie najczęściej respondenci twierdzili, że praca pielęgniarki/pielęgniarza jest często stresująca. Działania, które służą zmniejszenia stresu to wsparcie ze strony przełożonego i współpracowników oraz poprawa warunków pracy. Strategie radzenia sobie ze stresem jakie wskazywali najczęściej respondenci to: aktywne radzenie sobie, planowanie, zajmowanie się czymś innym, poszukiwanie wsparcia emocjonalnego oraz pozytywne przewartościowanie i rozwój. Stosowane przez pielęgniarki style radzenia sobie ze stresem to aktywne radzenie sobie oraz poszukiwanie wsparcia. Wnioski. Pielęgniarki z oddziałów zachowawczych w największym stopniu stosowały aktywne radzenie sobie, zarówno jako strategię i styl radzenia sobie ze stresem.

Czasopismo: Innowacje w Pielęgniarstwie i Naukach o Zdrowiu
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki o zdrowiu
Ocena sprawności instrumentalnej seniorów ze zdiagnozowaną cukrzycą typu 2 a poczucie własnej skuteczności

Wstęp. Cukrzyca typu 2 to zespół zaburzeń metabolicznych, która najczęściej dotyczy osób w starszym wieku. Stanowi ona istotny problemem kliniczny oraz wykazuje negatywny wpływ na długość i jakość życia seniorów. Cel. Celem prowadzonych badań była analiza wpływu sprawności seniorów z cukrzycą typu 2 w czynnościach instrumentalnych w odniesieniu do poczucia własnej skuteczności. Materiał i metody. W badaniu uczestniczyło 100 pacjentów z cukrzycą typu 2. Wykorzystany został kwestionariusz ankiety konstrukcji własnej, skala Lawtona oraz standaryzowana Skala Uogólnionej Własnej Skuteczności GSES. Wyniki. Mężczyźni chorujący na cukrzycę w wieku podeszłym posiadają zdecydowanie wyższy poziom poczucia własnej skuteczności w odniesieniu do kobiet. Lepiej radzą sobie także w instrumentalnych czynnościach dnia codziennego porównaniu do kobiet. Najwyższą sprawność w czynnościach instrumentalnych prezentowali seniorzy z wykształceniem wyższym oraz średnim a najniższą- osoby z wykształceniem podstawowym. Wnioski. Sprawność instrumentalna seniorów z cukrzycą typu 2 różnicuje ich opinie w zakresie poczucia własnej skuteczności.

Czasopismo: Innowacje w Pielęgniarstwie i Naukach o Zdrowiu
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki o zdrowiu
Pielęgnacja pacjenta z rurką tracheotomijną po leczeniu chirurgicznym nowotworu krtani – studium przypadku w oparciu o ICNP®

Wstęp. Tracheostomia jest to przetoka miedzy tchawica a skórą, która jest wykonywana w celu utrzymania drożności dróg oddechowych. Zabieg jest wykonywany w celu udrożnienia dróg oddechowych. Najczęściej nowotwór krtani umiejscawia się w nagłośni (55%), głośni (40%) oraz jamie podgłośniowej (5%). Odmianą histopatologiczną jest rak płaskonabłonkowy. Objawami występującymi w przebiegu choroby są: narastająca chrypka, zmieniona barwa głosu, ból podczas przełykania, powiększone węzły chłonne, krwioplucie. Wymienione wyżej objawy choroby wskazują na jej wczesne stadium przez co szybko można podjąć odpowiednie leczenie. Cel pracy. Celem opracowania jest prezentacja planu opieki wobec pacjenta z rurką tracheotomijną po leczeniu chirurgicznym nowotworu krtani wraz z odwołaniem się do terminów zaczerpniętych z ICNP®. Prezentacja przypadku. Pacjent przyjęty do szpitala z powodu narastającej duszności, problemów z przełykaniem, chrypki oraz powiększonych węzłów chłonnych. Wykryto u pacjenta nowotwór krtani przez co mężczyzna został zakwalifikowany do całkowitej laryngektomii. Chory czuje się nieswojo w nowo zaistniałej sytuacji, nie potrafi zaakceptować zmian dotyczących swojego ciała i przystosować się do nowego funkcjonowania. Brak wiedzy oraz umiejętności pielęgnacji rurki tracheostomijnej doprowadza pacjenta do stanu depresji. Dyskusja. Zdiagnozowanie u chorego choroby nowotworowej powoduje reakcję stresową we wszystkich jego sferach: somatycznej, poznawczej, emocjonalnej i społecznej. W sferze somatycznej stres powoduje wzrost natężenia dolegliwości. W sferze emocjonalnej reakcje stresowe nasilają się powodując apatie, przygnębienie, rozpacz oraz panikę nowo zaistniałą sytuacją. Często reakcja stresowa w płaszczyźnie społecznej wywołuje izolację, wycofanie się oraz zerwanie kontaktów z innymi ludźmi. Nasilenie się stresu zależy od stopnia zawansowania nowotworu, rokowania, lokalizacji, ogólnego stanu zdrowia oraz odpowiednich metod leczniczych. Lekarz oraz psycholog powinien udzielić wyczerpujących odpowiedzi na pytania zadane przez pacjenta bowiem zmniejsza to lęk chorych przed przyszłością. Wnioski. Zastosowanie ICNP® w projektowaniu planu opieki pielęgniarskiej wobec pacjenta z rurką tracheostomijną, umożliwi monitorowanie liczby, charakteru i jakości udzielanych świadczeń. Zastosowanie odpowiedniego planu opieki pozwoli pacjentowi na lepszą jakość życia. Rozpoznanie aktualnych problemów pielęgnacyjnych u pacjenta jest podstawą do stworzenia właściwego planu opieki nad pacjentem.

Czasopismo: Innowacje w Pielęgniarstwie i Naukach o Zdrowiu
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki o zdrowiu