rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Wykorzystanie perceptronu wielowarstwowego do wyszczególniania obiektów o znaczeniu orientacyjnym na mapach topograficznych

W artykule została poruszona problematyka wyboru obiektów o znaczeniu orientacyjnym tj. trwałych obiektów i przedmiotów sytuacyjnych, które łatwo rozpoznać w terenie i według których dokładnie i szybko można określić swoje położenie. Do ich wyszczególniania, wykorzystano sztuczne sieci neuronowe (a konkretnie perceptron wielowarstwowy). W artykule opisano zarówno sposób doboru najwłaściwszej architektury sieci neuronowej, jak i wprowadzane do niej dane wejściowe (parametry opisujące obiekt oraz jego otoczenie). Testy przeprowadzono dla obszaru 4 arkuszy Wojskowej Mapy Topograficznej w skali 1:50 000. Przeanalizowano 4 klasy obiektów (komin, krzyż przydrożny, pomnik i punkt wysokościowy). W celu wyboru odpowiedniej architektury sieci, wykonano sprawdzenie krzyżowe, polegające na podziale próby uczącej na 3 części (uczącą, testową i walidacyjną). Pozwoliło to na wybór 10 najlepszych sieci, które zostały połączone w zespół sztucznych sieci neuronowych. Ponadto przeprowadzono globalną analizę wrażliwości, co pomogło określić, które zmienne mają największy wpływ na możliwość zakwalifikowania obiektu do grupy obiektów orientacyjnych. Wdrożenie sieci wykonano na bazie zbioru danych testowych znajdujących się na obszarze sąsiedniego arkusza mapy. Wyniki wskazują, że przygotowana sieć neuronowa we właściwy sposób potrafiła wyszczególnić obiekt o znaczeniu orientacyjnym. Najwyższy współczynnik nadawany był wysokim, odosobnionym obiektom, co było zgodne ze sposobem nauczania sieci neuronowej. Zastosowanie ciągłej funkcji aktywacji pozwoliło na wyznaczenie współczynnika w ciągłym przedziale od 0 do 1. W zaprezentowanych w artykule przykładach wykorzystane zostały dane przestrzenne pochodzące z Vector Map Level 2 i mapy w skali 1 : 50 000.

Czasopismo: Roczniki Geomatyki
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze, nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: informatyka, inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Aspekty Implementacji inteligentnej infrastruktury informacji przestrzennej

Artykuł przedstawia koncepcję systemu informatycznego, łączącego klasyczne oprogramowanie GIS z technologią sieci semantycznych. Polega ona na integracji danych przestrzennych, jak również informacji i wiedzy dotyczącej przestrzenni, które określają zakres działania systemu. W tym celu wykorzystywane są tezaurusy, ontologie oraz służce do ich opisu języki RDF i OWL. Zaproponowane podejście pozwala budować inteligentne systemy do analiz i wspomagania decyzji w dziedzinie gospodarki przestrzennej, obejmującej zagadnienia planowania przestrzennego, lokalizacji inwestycji, gospodarki nieruchomościami, ochrony środowiska oraz zarządzania infrastrukturą techniczną i drogową. Opisane rozwiązania stanowi próbę praktycznej implementacji idei inteligentnej infrastruktury informacji przestrzennej.

Czasopismo: Roczniki Geomatyki
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze, nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: informatyka, inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Czynniki wpływające na gęstość chmury punktów „leżących na gruncie” lotniczego skanowania laserowego na przykładzie danych pochodzących z projektu ISOK

Obszary gęsto pokryte roślinnością charakteryzują się obniżoną gęstością chmury punktów „leżących na gruncie”. Wpływa to negatywnie na odwzorowanie szczegółów terenowych na danym obszarze. W Polsce w latach 2011 - 2015 pozyskano dane lotniczego skanowania laserowego w ramach projektu Informatyczny Systemu Osłony Kraju (ISOK) przed nadzwyczajnymi zagrożeniami. Ze względu na coraz częstsze wykorzystanie tych danych do generowania NMT, należy ocenić czynniki wpływające na gęstość chmury punktów pod obszarami gęsto pokrytymi roślinnością. Praca przedstawia przykład takiej oceny. W pierwszym etapie wykonano modele rastrowe: gęstości chmury punktów, procentowego udziału punktów gruntu, liczby szeregów, NMT, nachylenia terenu, kąta skanowania, zwarcia drzewostanów i znormalizowanego numerycznego modelu pokrycia terenu (zNMPT). W dalszej części dla punktów testowych przeprowadzono analizę związków między zmiennymi na podstawie wielkości z wygenerowanych modeli oraz obiektów wektorowych. W wyniku przeprowadzonych badań stwierdzono, że gęstość chmury punktów warunkowana jest głównie przez zwarcie drzewostanów, wysokość szaty roślinnej i kąt skanowania, przy czym pewien wpływ na kształtowanie się gęstości chmury punktów ma również nachylenie terenu oraz liczba szeregów.

Czasopismo: Roczniki Geomatyki
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze, nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: informatyka, inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Zastosowanie GIS w szacowaniu potencjalnych strat powodziowych w kontekście zagospodarowania obszarów zalewowych na przykładzie miast województwa zachodniopomorskiego

Występowanie powodzi ponosi za sobą szereg strat w sferze ekonomicznej, społecznej oraz ekologicznej. Określanie potencjalnych strat powodziowych, w tym przypadku strat materialnych, jest elementem oceny ryzyka powodziowego, obrazującym skutki ekonomiczne wystąpienia powodzi. Powódź dokonuje się w przestrzeni geograficznej, odwzorowanej w Systemie Informacji Geograficznej (GIS). Dlatego warto rozważyć, w jakim stopniu opis tej przestrzeni i techniki GIS mogą wesprzeć działania mające na celu ograniczanie negatywnych konsekwencji wystąpienia powodzi. Za hipotezę badawczą w niniejszym artykule przyjęto zatem twierdzenie, że GIS można wykorzystywać do szacowania potencjalnych strat powodziowych. Celem badań jest przedstawienie możliwości wykorzystania GIS w procedurze szacowania potencjalnych strat powodziowych w Polsce, na przykładzie dwóch miast nadodrzańskich: Gryfina i Polic. Przeprowadzona analiza polega na określeniu zmian wysokości potencjalnych strat powodziowych na podstawie zmian form zagospodarowania obszarów zalewowych dla lat 1996-2007. Do oceny strat powodziowych wykorzystano określoną w polskim ustawodawstwie metodę służącą opracowywaniu map ryzyka powodziowego. Zastosowana metoda pozwoliła przedstawić podstawowe możliwości stosowania narzędzi GIS w ocenie strat powstałych w wyniku powodzi, tj.: (1) integrację danych przestrzennych (zagospodarowanie terenu, zasięg powodzi) z atrybutowymi (wartość zagrożonego majątku), (2) wypracowanie schematów postępowania z narzędzi już istniejących bądź tworzenie nowych, (3) wykonywanie obliczeń oraz (4) wizualizację wyników przy zastosowaniu pól podstawowych. Przeprowadzone badania wykazały dwa przeciwstawne kierunki zagospodarowywania terenów zagrożonych powodzią, tj. rozwój zainwestowania w Gryfinie oraz jego spadek w Policach, skutkujące odpowiednio wzrostem i spadkiem potencjalnych strat powodziowych.

Czasopismo: Roczniki Geomatyki
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze, nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: informatyka, inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Przetwarzanie w chmurze jako trend rozwoju infrastruktur danych przestrzennych

Rosnąca liczba infrastruktur danych przestrzennych oraz sieciowych usług geoinformacyjnych, przyczyniła się do opracowania raportu Status Jor the invocation of INSPIRE Spatial data services (Cattaneo, Villa, 2011). Dokument ten jest dostępny na stronie internetowej INSPIRE (http://inspire.jrc.ec.europa.euJ). Dokonano w nim przeglądu różnych technologii dotyczących usług sieciowych, które są dostępne w rozproszonych środowiskach obliczeniowych i mogą znaleźć zastosowanie w rozproszonej infrastrukturze danych przestrzennych (SOI, ang. Spatial Data Infrastructure). Jedną z takich technologii wymienionych w raporcie jest przetwarzanie w chmurze (ang. cloud computing). Przetwarzanie w chmurze to obecnie jeden z najważniejszych trendów rozwoju branży IT. Z technicznego punktu widzenia rozwiązanie to stanowi połączenie dwóch metod: przetwarzania siatkowego (klastrowego) i przetwarzania usługowego (na żądanie). Chmura obrazuje architekturę udostępnianych usług. Obliczenia nie obciążają komputerów użytkowników, ponieważ obsługiwane są przez serwery. Również oprogramowanie zainstalowane jest na serwerach. Użytkownik widzi jedynie interfejs. Usługi mogą być dostarczane przez różne jednostki. Obrzeża chmury stanowią komputery użytkowników, na których dane nie są gromadzone, a jedynie mają zapewnić dostęp do danych. Zastosowanie modelu chmurowego pozwala przede wszystkim na uniezależnienie od fizycznej architektury i wszystkich związanych z tym ograniczeń. Celem artykułu jest przedstawienie głównych założeń koncepcji przetwarzania w chmurze oraz zalet i wad tej technologii, w kontekście jej zastosowania do budowy infrastruktur danych przestrzennych. Artykuł ma charakter przeglądowy i sprowadza się do przedstawienia podstawowych informacji o modelu chmury obliczeniowej, ze zwróceniem szczególnej uwagi na znaczenie tego trendu dla rozwoju infrastruktur danych przestrzennych (SOI), w tym europejskiej infrastruktury informacji przestrzennej (INSPIRE). Informacje w kolejnych dwóch rozdziałach "Przetwarzanie w chmurze" i "Możliwości i ograniczenia modelu chmury obliczeniowej" podano korzystając z opracowania" Cloud - Z głową w chmurach" (Ogórek, 2010).

Czasopismo: Roczniki Geomatyki
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze, nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: informatyka, inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Próba rozpoznania ekologicznych i produkcyjnych siedlisk łąkowych na podstawie sezonowej zmienności charakterystyk spektralnych i tekstury zarejestrowanych na zdjęciach satelitów Landsat

Walory ekologiczne użytków zielonych zależą w znacznej mierze od ich uwilgotnienia (Kozłowska, 2005). Do rozpoznawania uwilgotnienia siedlisk w teledetekcji użytków zielonych wykorzystuje się różnice tonalne (Witek, Ochalska, 1968). W analizach wilgotnościowych obok zakresu widzialnego wykorzystuje się bliską i średnią podczerwień (Klaus et al., 2012; Remm, 2004). Podejmowane są próby zastosowania wskaźnika NDVI do szacowania biomasy (Kozłowska i in., 2000) oraz badania uwilgotnienia i jego zmian (Kozłowska et al., 2004, Miatkowski i in., 2006; Kosiński, Hoffmann-Niedek, 2008; Martinez, Ramil, Chuvieco, 2010). Wykorzystuje się cechy strukturalne obrazu, rozpatrywane na różnych poziomach rozdzielczości przestrzennej (Osinski, 2003; Schellberg et al., 2008). W monitoringu satelitarnym użytków zielonych z rozróżnieniem różnych form wilgotnościowych wykorzystuje się wieloczasowe dane spektralne (Debinski, Jakubauskas, Kindscher, 2000; Wang, Tenhunen, 2004). Dużą wagę przywiązuje się do terminów kwietniowych i majowych (przed pierwszym pokosem) oraz wrześniowych, po trzecim pokosie (Kozłowska, Rogowski, 1991, Weiers et al., 2004; Miatkowski i in., 2006; Kosiński, Hoffmann-Nie dek, 2008). Do rozpoznawania użytków zielonych wykorzystuje się również zobrazowania dwuczasowe zarejestrowane w odstępie wieloletnim (Kosiński, Hoffmann-Niedek, 2008). Na dwóch zdjęciach wykonanych w czternastoletnim odstępie w tej samej porze roku (początek maja), wzmocnionych spektralnie (NDVI), temporalnie (ilorazowy wskaźnik zmian NDVI) i przestrzennie (wskaźnik struktury pasowej obliczany z zastosowaniem zespołu filtrów kierunkowych), wydzielono siedliska produkcyjne i nieprodukcyjne (ekologiczne). Zastosowanie wskaźnika struktury pasowej pozwoliło oddzielić grądy zubożałe suche od spontanicznych samozadarnień poornych na siedliskach żyźniejszych i korzystniej uwilgotnionych. Celem niniejszej pracy jest analiza znaczenia zmienności sezonowej cech spektralnych i strukturalnych w identyfikacji siedlisk łąkowych. Podjęto próbę odpowiedzi na pytanie: jak wielu charakterystyk trzeba użyć, aby możliwe było wydzielenie podstawowych kategorii siedliskowych. Hipoteza robocza. Zmienność sezonowa jednej charakterystyki na zobrazowaniach satelitów serii Landsat pozwala odróżnić siedliska produkcyjne od ekologicznych. Problem. Wybór metody filtracji kierunkowej do obliczenia wskaźnika struktury pasowej: filtracja czterokierunkowa (Kosiński, Kozłowska, 2003; Kozłowska i in., 2004; Acharyya, Kundu, 2001), filtracja dwunastokierunkowa (Kosiński, 2007). Z uwagi na większą rozdzielczość kątową filtracji dwunastokierunkowej postawiono pomocniczą hipotezę, w myśl której ta właśnie filtracja powinna dać lepsze efekty od filtracji czterokierunkowej.

Czasopismo: Roczniki Geomatyki
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze, nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: informatyka, inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Uwarunkowania implementacji katastralnego modelu administrowania terenem w Polsce

Prace związane z opracowaniem normy międzynarodowej ISO 19152 "Katastralny Model Administrowania Terenem", nazwa oryginału normy Land Administration Domain Model (w skrócie LADM), trwają od kongresu Międzynarodowej Federacji Geodetów FIG, który odbył się w Waszyngtonie, w 2002 roku (LADM, 2011). W lutym 2008 roku FIG przedłożył LADM w Komitecie Technicznym 211 (Informacja Geograficzna) Międzynarodowej Organizacji Normalizacyjnej (ISO, 2011). W grudniu 2009 roku na 29 plenarnej sesji ISO TC 211 odbywającej się w Quebec, ISO 19152 po głosowaniu uzyskał status projektu normy międzynarodowej (Draft International Standard). W okresie od 20 stycznia do 20 czerwca 2011 roku odbyło się głosowanie nad akceptacją projektowanej normy międzynarodowej, które zakończyło się wynikiem pozytywnym. Katastralny Model Administrowania Terenem (LADM), aby stać się obowiązującą normą międzynarodową powinien przejść jeszcze etapy aprobaty i publikacji. Równolegle norma ta jest procedowana w Europejskim Komitecie Standaryzacji (CEN), w Komitecie Technicznym 287 (Informacja Geograficzna), jako prEN ISO 19152, gdzie posiada status zatwierdzania (under approval). Przewidywana data dostępności normy to październik 2012 roku. W ramach prac Polskiego Komitetu Normalizacyjnego projekt tematu normalizacyjnego oznaczony jako prPN-prEN ISO 19152 jest procedowany w Komitecie Technicznym 297 ds. Informacji Geograficznej, według procedury polegającej na uznaniu normy europejskiej za Polską Normę (PKN, 2011). Na chwilę obecną projekt ten jest na etapie zadania 41.12, polegającego na sprawdzeniu przez sekretarza Komitetu Technicznego 297 i udostępnieniu za pomocą specjalnej aplikacji Wydziałowi Postępowań Normalizacyjnych informacji o projekcie normy. Informacje te zawierają tytuł projektu w języku polskim, zakres normy w języku polskim i angielskim (wg rozdziału 1 normy) oraz wykaz sprzecznych polskich norm. Harmonogram prac opublikowany na stronie Polskiego Komitetu Normalizacyjnego przewiduje zakończenie formalnego głosowania do 31.12.2012 r. oraz uznanie nomy międzynarodowej za normę polską do 31.12.2013 r.

Czasopismo: Roczniki Geomatyki
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze, nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: informatyka, inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Założenia rozszerzenia modelu prezentacji kartograficznej na potrzeby systemu mobilnej nawigacji śródlądowej

W artykule przedstawiono zagadnienia związane z projektowaniem prezentacji kartograficznej w mobilnym systemie nawigacji śródlądowej. Jednym z kluczowych aspektów projektowanego systemu jest model mobilnej prezentacji kartograficznej. Jako punkt wyjścia przyjęto metodologię znaną z literatury definiującą ów model, jako zestaw dynamicznie zmieniających się geokompozycji. W wyniku przeprowadzonych badań i analiz zdecydowano się zaproponować modyfikację modelu bazowego dla potrzeb wodnej nawigacji śródlądowej. Zrealizowane analizy obejmowały swoim zakresem przede wszystkim wymagania funkcjonalne stawiane systemowi, ale także wstępny projekt interfejsu graficznego, opracowany model wymiany danych w systemie, bazę danych oraz techniczne możliwości docelowych urządzeń. W artykule przedstawiono wyniki wszystkich analiz oraz zdefiniowano opracowany model mobilnej prezentacji kartograficznej. Uwypuklono przy tym przede wszystkim nowe elementy modelu, które w istotny sposób modyfikują model dostosowując do otrzymanych wyników analiz, podając argumentację przemawiającą za ich wprowadzeniem. W dalszej części artykułu ujęto także aspekty technologiczne wdrożenia modelu, które będzie realizowane w kolejnych zadaniach projektu.

Czasopismo: Roczniki Geomatyki
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze, nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: informatyka, inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Nowa koncepcja nauczania podstaw systemów informacji przestrzennej na Wydziale Geodezji i Kartografii PW

Artykuł przedstawia nowe podejście do nauczania podstaw Systemów Informacji Przestrzennej na kierunkach Geodezja i Kartografia oraz Gospodarka Przestrzenna dla studiów pierwszego stopnia prowadzonych na Wydziale Geodezji i Kartografii Politechniki Warszawskiej. Proponowana zmiana sposobu nauczania jest odpowiedzią na widoczne w ostatnich latach zbyt małe zaangażowanie studentów w zajęcia projektowe. Doświadczenie pokazuje, że często stosowany podział zakresu zajęć na kilka niewielkich, odrębnych modułów, utrudnia studentom całościowe spojrzenia na treści poruszane przez dany przedmiot. Wprowadzenie do treści przedmiotu elementów metodyki zarządzania projektami pomaga studentom zrozumieć następstwo zadań składających się na analizę, pozyskanie i przetwarzanie danych do projektu, zadania każdego uczestnika projektu i cele do osiągnięcia. Duży nacisk położono na podział części prac pomiędzy poszczególnych studentów, co pozwoliło na zdobywanie doświadczeń z zakresu współdziałania w grupie. Druga część artykułu prezentuje wyniki badania ankietowego przeprowadzonego wśród studentów obu kierunków. Odpowiedzi udzielone na 11 pytań pozwoliły na zbadanie zarówno atrakcyjności prowadzenia przedmiotu, jak i użyteczności przekazywanych treści, a także na wyciągnięcie wniosków dotyczących zaprezentowanego podejścia do nauczania SIP. Autorzy przedstawiają wnioski z zajęć, za które byli odpowiedzialni różni prowadzący.

Czasopismo: Roczniki Geomatyki
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze, nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: informatyka, inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Propozycja geoportalu dla przestrzenno-czasowych danych statystycznych

Bank Danych Lokalnych (BDL) jest, obejmującym całą Polskę, uporządkowanym zbiorem informacji o sytuacji społeczno-gospodarczej, demograficznej, społecznej oraz stanie środowiska. Informacja ta dotyczy województw, powiatów i gmin oraz jednostek statystycznych (NTS). Dane zawarte w BDL są dostępne za pośrednictwem Internetu i można z nich korzystać bezpłatnie w nieograniczonym zakresie. Przeznaczeniem tego zbioru jest prowadzenie wielowymiarowych analiz statystycznych, zwłaszcza że obejmuje nie tylko dane bieżące, ale również archiwalne, co pozwala badać zmienność opisywanych zjawisk. Jednak oprócz udostępniania danych statystycznych, portal BDL nie oferuje żadnych narzędzi do tego celu. Potencjalni użytkownicy zdani są na konieczność posiadania własnych danych georeferencyjnych i umiejętność powiązania ich z pobranymi danymi tabelarycznymi. Możliwości rozwiązania tego problemu otwiera sukcesywne wprowadzanie w życie zapisów dyrektywy INSPIRE i ustawy o infrastrukturze informacji przestrzennej. Zgodnie z postanowieniami załączników do tych aktów prawnych powinny powstać i być udostępniane dane dotyczące podziału administracyjnego i jednostek statystycznych. W artykule przedstawiono koncepcję geoportalu, który dawałby możliwość geowizualizacji danych BDL i przeprowadzania analiz o charakterze przestrzenno-czasowym. Przeanalizowano wymaganą przez taki geoportal funkcjonalność, obejmującą między innymi wykonywanie: prezentacji mapowych dla dowolnie wybranego okresu czasu, wykresów prezentujących czasową zmienność wybranego zjawiska na określonym obszarze i umożliwiających badanie relacji pomiędzy zjawiskami, wyboru obiektów spełniających kryteria odnośnie położenia lub wartości atrybutów. Zbadano ponadto sposób udostępniania danych przez BDL oraz zasugerowano usprawnienia, sprzyjające automatyzacji tego zadania. Zaprezentowano także przykładową implementację geoportalu. Zaproponowano zastosowanie wyłącznie wolnego oprogramowania, co powinno docelowo ograniczyć koszty związane z pozyskaniem odpowiednich narzędzi i ich aktualizacją.

Czasopismo: Roczniki Geomatyki
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze, nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: informatyka, inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Identyfikacja punktów dawnych sieci triangulacyjnych na obszarze powiatu ostrowieckiego

Współczesną podstawową poziomą osnowę geodezyjną w Polsce tworzą punkty, których położenie w europejskim układzie odniesienia wyznaczono technikami satelitarnymi GNSS. Wcześniej funkcjonujące osnowy poziome były tworzone, począwszy od połowy XIX wieku, za pomocą pomiarów kątowych i liniowych w sieciach triangulacyjnych. Mimo olbrzymich różnic jakie dzielą dawne osnowy od obecnych, warto zauważyć, że część punktów współczesnej osnowy poziomej stanowią punkty osnów wcześniej założonych. Punkty te charakteryzuje wieloletnia ciągłość ich geodezyjnego wykorzystania. Niniejsze opracowanie jest próbą przedstawienia sposobu identyfikacji takich punktów, zrealizowaną na przykładzie obszaru powiatu ostrowieckiego. Analiza dawnych i współczesnych osnów geodezyjnych wykazała, że położenie punktów geodezyjnych w kilku przypadkach nie uległo zmianie od początku ich istnienia. Do takich punktów należą punkty na wieżach kościelnych, jak też niektóre punkty naziemne. Identyfikację punktów zrealizowano w trzech etapach, poprzez przybliżoną identyfikację topograficzną, redukcję współrzędnych elipsoidalnych z układu dawnej elipsoidy odniesienia do układu ETRF89, transformację współrzędnych Gaussa-Krügera, oraz kontrolnie transformację współrzędnych XYZ. Dzięki temu na obszarze powiatu ostrowieckiego udało się zidentyfikować pięć punktów dawnych sieci triangulacyjnych, które nie zmieniły swojego położenia przez prawie 200 lat. Wśród zidentyfikowanych punktów jest punkt włączony do sieci POLREF, jednej z pierwszych polskich sieci geodezyjnych mierzonych techniką satelitarną. Zaprezentowana w artykule metoda identyfikacji punktów dawnych osnów geodezyjnych może być wykorzystana w innych rejonach kraju, dla których istnieją podobne dane geodezyjne.

Czasopismo: Roczniki Geomatyki
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze, nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: informatyka, inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Analiza przestrzenna toponimów odnoszących się do „złych duchów” z bazy danych Państwowego Rejestru Nazw Geograficznych

W języku polskim wstępuje wiele synonimów określających „złe duchy”, które w języku potocznym i wielu przypowieściach straszą pod różnymi postaciami. Są wśród nich między innymi: diabeł, czart, strzyga, wampir czy wilkołak. Interesujące może być poszukiwanie odpowiedzi na pytania: Gdzie występują takie nazwy w Polsce? Jakie obiekty geograficzne wskazują? Czy można zauważyć prawidłowości występowania nazw w stosunku do takich klas obiektów jak: miejscowość, obiekt ukształtowania terenu, płynący obiekt wodny, stojący obiekt wodny, inny obiekt fizjograficzny a także ich podklas. Czy istnieje regionalizacja tych nazw w Polsce ? Źródłem informacji o toponimach mogą być mapy i plany analogowe a także współczesne bazy danych i informacje, które można uzyskać na różnego typu portalach internetowych. Do poszukiwania odpowiedzi na postawione pytania wykorzystano bazę danych pozyskaną z Państwowego Rejestru Nazw Geograficznych, którą z wykorzystaniem języka SQL przeszukano pod kątem nazw zawierających wyrazy będące synonimami „złego ducha”. W wyniku badań zostały opracowane mapy: rozmieszczenia toponimów określających „złe duchy” w Polsce oraz mapy gęstości z podziałem na klasy obiektów takie jak: obiekty ukształtowania terenu, inne obiekty fizjograficzne, obiekty wodne i nazwy miejscowości. Wizualizacja przestrzenna danych i analiza statystyczna pozwoliła na uzyskanie odpowiedzi na postawione na wstępie pytania.

Czasopismo: Roczniki Geomatyki
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze, nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: informatyka, inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka