rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Produkcyjne i środowiskowe efekty melioracji trwałych użytków zielonych w dolinie rzeki Por

Celem badań była ocena produkcyjno-środowiskowych efektów melioracji trwałych użytków zielonych sąsiadujących z bardzo dobrymi, lessowymi gruntami ornymi w dolinie rzeki Por. Dolina rzeki Por (lewostronnego dopływu Wieprza sąsiadującego ze zbiornikiem wodnym "Nielisz") rozciąga się w zachodniej części Kotliny Zamojskiej. Obiekt położony jest w zachodniej części powiatu zamojskiego, a przedmiotem badań było siedem wsi należących do Gminy Sułów w tym powiecie. Obiekt użytkowany był przez okres około 45 lat od wykonania melioracji. W pracy zastosowano monograficzną metodę badań. Na tle warunków fizjograficznych, klimatycznych, charakterystyki rolniczej gleb oraz warunków wilgotnościowych obiektu, przedstawiono zmiany będące, m.in. wynikiem regulacji stosunków powietrzno-wodnych gleb w dolinie rzeki. Przedstawiono zagadnienia użytkowania ziemi, produkcji na trwałych użytkach zielonych, produkcji roślinnej i zwierzęcej, poziom intensywności organizacji oraz produkcji globalnej w jednostkach zbożowych na 1 ha UR i na 1 mieszkańca. Podjęto próbę sformułowania odpowiedzi na pytanie - co dalej z takimi obiektami melioracyjnymi? Czy dążyć do odnawiania systemu melioracyjnego i nadal intensywnego ich użytkowania rolniczego, czy wrócić do bardzo ekstensywnej formy użytkowania, jak przed melioracjami.

Czasopismo: Woda-Środowisko-Obszary Wiejskie
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Sezonowe zmiany liczebności promieniowców i grzybów (nitkowatych drożdżoidalnych) w wodzie, glebie i roślinności śródleśnych mokradeł w okolicy Olsztyna

Badano sezonowe zmiany liczebności promieniowców i grzybów nitkowatych i drożdżoidalnych w wodzie, glebie oraz na zanurzonych w wodzie i wynurzonych z niej (napowietrznych) częściach turzycy błotnej (Carex acutiformis Ehrb.), a także jej korzeniach (obumarłych i żywych). Badania przeprowadzono na jednym z większych obszarów bagiennych okolic Olsztyna (Pojezierze Mazurskie) w latach 1993 i 1994.  We wszystkich badanych biotopach najmniej było promieniowców, więcej (10-krotnie) grzybów nitkowatych, najwięcej (100-krotnie) grzybów drożdżoidalnych niewytwarzających barwników karotenoidowych. Grzyby drożdżoidalne z rodzaju Rhodotorula, Sporobolomyces występowały rzadko i zwykle tylko w 1993 r. Na wynurzonych z wody częściach turzycy błotnej (Carex acutiformis Ehrb.) nie stwierdzono ich obecności. Różnice liczebności badanych grup systematycznych drobnoustrojów w odpowiednich biotopach z poszczególnych stanowisk były najczęściej niewielkie. Maksymalne wartości ich liczebności występowały częściej wiosną i/lub latem, rzadziej jesienią, a wyjątkowo zimą (w grudniu 1993 r. i w marcu 1994 r.).

Czasopismo: Woda-Środowisko-Obszary Wiejskie
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Flora łąk Zakładu Doświadczalnego Instytutu Zootechniki w Odrzechowej objętych programem rolnośrodowiskowym

Przedmiotem badań były łąki Zakładu Doświadczalnego Instytutu Zootechniki w Odrzechowej, objęte programem rolnośrodowiskowym, położone na górze Patria w gminie Zarszyn w województwie podkarpackim. Wykonano 46 zdjęć fitosocjologicznych na przełomie czerwca i lipca 2008 r. Na ich podstawie scharakteryzowano florę naczyniową pod względem systematyki botanicznej, obecności gatunków chronionych, frekwencji, podziału gospodarczego, czasu trwania cyklu rozwojowego, formy życiowej, przynależności do klasy fitosocjologicznej, pochodzenia, przydatności kulinarnej, miododajności i właściwości zdrowotnych.
Badane łąki charakteryzowały się dużym bogactwem gatunkowym (118 taksonów z 28 rodzin botanicznych). Najliczniej były reprezentowane rodziny: Poaceae, Fabaceae i Asteraceae. Cztery taksony podlegają ochronie gatunkowej (podkolan biały (Platanthera bifolia (L.) Rich.), centuria pospolita (Centaurium erythraea Rafn), pierwiosnek lekarski (Primula veris L.) i wilżyna bezbronna (Ononis arvensis L.)). Uwzględniając podział gospodarczy, zioła i chwasty łącznie obejmowały prawie 62% stwierdzonych gatunków. Pod względem klasyfikacji fitosocjologicznej 50% stanowiły gatunki z klasy Molinio-Arrhenatheretea. Dominowały byliny, hemikryptofity oraz gatunki rodzime. Blisko 58% flory ogółem to rośliny jadalne lub o potencjalnym znaczeniu kulinarnym. Rośliny miododajne stanowiły prawie 31% flory ogółem, a gatunki o znaczeniu zdrowotnym dla zwierząt i ludzi - prawie 29%.
Łąki badanego kompleksu cechowały się znacznymi walorami estetycznymi z uwagi na bogactwo gatunków o różnorodnych barwach i kształtach kwiatów, kwiatostanów i liści.

Czasopismo: Woda-Środowisko-Obszary Wiejskie
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Plonowanie łąki górskiej w Sudetach na podstawie wyników badań w świetle zmieniających się trendów użytków zielonych

Badania przeprowadzono na podstawie dwóch doświadczeń ścisłych w Sudetach (wysokość 650-700 m n.p.m.) - na płaskowyżu (6°) i na stoku (ok. 20°) w dwóch cyklach badawczych. W I cyklu (1987-1990) zastosowano dawki nawozów dostosowane do gospodarki intensywnej: K - 0, 60, 120 kg·ha-¹, N - 100 i 200 kg·ha-¹, P - 120 kg·ha-¹, a w II cyklu (1999--003) ilość stosowanych nawozów zmniejszono o połowę. Wapnowanie wykonano tylko w I cyklu badań - 4 t CaO·ha-¹ (w dawce jednorazowej - 1987 r. i podzielonej na dwie równe części co 2 lata - 1987 i 1989 r.).  Średnie plony suchej masy uzyskane w I cyklu badań na płaskowyżu wynosiły 5,33, a na stoku 4,61 t·ha-¹, w II cyklu odpowiednio 5,20 i 3,87 t·ha-¹. Wyniki te wskazują, że zmniejszenie ilości stosowanych nawozów na płaskowyżu nie wpłynęło na wielkość plonu (różnica 0,13 t·ha-¹), podczas gdy na silnie nachylonym stoku zmniejszenie dawek nawozów o połowę spowodowało zmniejszenie plonów suchej masy o 0,74 t·ha-¹. W obydwu cyklach badawczych plony były większe na terenie płaskim średnio o 1,02 t·ha-¹.  Największy wpływ na wielkość plonów miało nawożenie azotem. Wraz ze zwiększeniem jego dawki w obu cyklach badań plony zwiększyły się na płaskowyżu i stoku średnio o 10% w I cyklu i o 18% w II. Stwierdzono również wpływ nawożenia potasem na zwiększenie plonów. Najlepsze efekty w obu cyklach badań uzyskano po zastosowaniu największej dawki tego składnika na płaskowyżu, a na stoku - dawki o połowę mniejszej. Jednorazowe wapnowanie miało wpływ na plony tylko na stoku w obu cyklach, a w przypadku dawki podzielonej - na płaskowyżu w drugim.

Czasopismo: Woda-Środowisko-Obszary Wiejskie
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Charakterystyka myksobakterii w wybranych glebach leśnych

Myksobakterie są jedną z grup drobnoustrojów, które powszechnie występują w glebie, na rozkładającym się materiale roślinnym, korze oraz odchodach dzikich zwierząt roślinożernych. Mają one szczególnie interesujące cechy, m.in. zdolność do ruchu ślizgowego, wykazują pewną formę życia społecznego opartego na systemie interakcji międzykomórkowych, objawiającego się poprzez wspólne odżywianie, zbiorowe poruszanie się, a także fascynujący cykl życiowy prowadzący do formowania (w warunkach deficytu składników odżywczych) specyficznych struktur przetrwalnych, określanych mianem ciał owocujących. Myksobakterie odznaczają się ponadto dużym potencjałem do syntezy bioaktywnych substancji o działaniu antybiotycznym, a nawet przeciwnowotworowym. Większość szczepów charakteryzuje się także zdolnością do rozkładu lignin, celulozy, hemicelulozy, skrobi, ksylanu, a nawet całych komórek mikroorganizmów (myksobakterie drapieżne).  Celem badań było określenie liczebności i składu gatunkowego myksobakterii w wybranych glebach leśnych. Badania przeprowadzono na wybranych glebach występujących na terenie Puszczy Białej (gleba opadowo-glejowa i glejobielicowa). Liczebność myksobakterii w badanych glebach określano metodą płytkową. Wyizolowane szczepy poddano charakterystyce makro- i mikromorfologicznej z wykorzystaniem mikroskopii stereoskopowej, świetlnej i skaningowej mikroskopii elektronowej.  Wyniki analiz ilościowych wykazały, że powierzchniowe warstwy gleby, tj. poziom poziom ściółki leśnej (Ofh) i poziom próchniczny (A) są najliczniej zasiedlane przez myksobakterie. Wraz ze wzrostem głębokości profilu glebowego liczebność myksobakterii zmniejsza się, osiągając wartości bliskie zeru w poziomie glejowym (IIGg). Największą liczebność myksobakterii stwierdzono w sierpniu, na co znaczący wpływ wywierają optymalne warunki atmosferyczne. Wyniki analiz jakościowych wykazały, iż we wszystkich poziomach genetycznych obu badanych profili glebowych dominowały myksobakterie celulolityczne z gatunku Sorangium cellulosum i Polyangium compositum. Ściółka obu gleb była powszechnie zasiedlana przez gatunek Myxococcus fulvus.  Reasumując, myksobakterie są tlenowymi drobnoustrojami, zasiedlającymi powierzchniowe warstwy gleby. Istotny wpływ na ich liczebność wywierają zawartość substancji organicznej, wilgotność i pH gleby oraz czynniki atmosferyczne.

Czasopismo: Woda-Środowisko-Obszary Wiejskie
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Opory tarcia na styku geosyntetycznych ekranów przeciwfiltracyjnych w wałach przeciwpowodziowych

W ostatnich latach znacznie wzrosło zainteresowanie zastosowaniem geosyntetyków do uszczelniania wałów przeciwpowodziowych. W ramach odbudowy lub modernizacji obwałowań wykonuje się z nich pochyłe ekrany przeciwfiltracyjne. Zaprojektowanie, a następnie budowa ekranu przeciwfiltracyjnego wymaga wykonania obliczeń stateczności, do czego niezbędna jest znajomość oporów tarcia na styku poszczególnych warstw uszczelnienia.  Celem badań opisanych w niniejszym artykule było określenie, jaki wpływ ma rodzaj gruntu (grunty grubo-, średnio- i drobnoziarniste, w tym spoiste) i jego zmieniająca się wilgotność (od stanu powietrznie suchego przez wilgotny do mokrego) na wartość kąta tarcia na jego styku z geosyntetykami najczęściej wykorzystywanymi do budowy ekranów przeciwfiltracyjnych, jak też określenie wartości kąta tarcia na styku różnych geosyntetyków, mogących tworzyć ekrany wielowarstwowe.  Wykazano m. in., że bardzo duży wpływ na wartości kąta tarcia na styku gruntu i ekranu ma wilgotność gruntu spoistego, dlatego też geomembrany nie powinny być układane na podłożu z gruntu spoistego o dużej zawartości frakcji pylastej i ilastej ani też przykrywane taką warstwą ochronną, szczególnie gdy grunty te mogą ulec nawodnieniu. Kąty tarcia na styku geosyntetyków ze sobą są mniejsze niż tychże geosyntetyków z gruntami, dlatego w obliczeniach stateczności wałów z ekranami wielowarstwowymi, składającymi się z różnych geosyntetyków, należy założyć poślizg nie tylko na styku ekran-grunt, ale też na styku warstw o najmniejszych oporach tarcia.

Czasopismo: Woda-Środowisko-Obszary Wiejskie
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Analiza bilansu azotu, fosforu i potasu w łąkarskich gospodarstwach ekologicznych

Ekologiczny sposób gospodarowania ogranicza ilość składników wprowadzanych do gospodarstwa z zewnątrz i może zakłócać/utrudniać racjonalną gospodarkę tymi składnikami. Oceny gospodarowania składnikami N, P, K w wybranych, zróżnicowanych obszarowo, gospodarstwach ekologicznych z dużym udziałem trwałych użytków zielonych dokonano na podstawie badań ankietowych prowadzonych w latach 2005-2006. Opracowano bilanse tych składników wykorzystując metodę "u wrót gospodarstwa". Salda tych bilansów były wyraźnie zróżnicowane w zależności od obszaru gospodarstwa, a także obsady zwierząt, struktury zasiewów i udziału trwałych użytków zielonych w użytkach rolnych i udziału bobowatych w runi. Najwyższe salda bilansu azotu (nadwyżki), stwierdzono w grupie gospodarstw najmniejszych 1,0-10,0 ha, charakteryzujących się największą obsadą zwierząt gospodarskich, i największych, z grupy >50 ha o znacznie mniejszej obsadzie zwierząt i z dominacją zbóż w strukturze zasiewów. Najbardziej wyrównane salda bilansu azotu wystąpiły w grupie gospodarstw 10,1-20,0 ha, charakteryzujących się średnią obsadą zwierząt (0,8 DJP·ha-¹), mniejszym udziałem użytków zielonych w UR oraz dużą różnorodnością upraw polowych. Salda bilansu fosforu i potasu w większości gospodarstw były ujemne, wskazujące przede wszystkim na potrzebę zwiększenia obsady zwierząt i produkcji obornika.

Czasopismo: Woda-Środowisko-Obszary Wiejskie
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Wpływ mieszanek motylkowato-trawiastych i nawożenia mineralnego na dynamikę przemian przyswajalnych form azotu w glebie w warunkach jej pustynnienia

Istotnym problemem współczesnego azerbejdżańskiego rolnictwa w warunkach gospodarki rynkowej jest przygotowanie bazy paszowej odpowiedniej do rozwoju chowu zwierząt, z wykorzystaniem całorocznego wypasu pastwiskowego, który zapewnia odpowiednią ilość pasz objętościowych. Postępujące globalne ocieplenie uznawane jest za jedną z przyczyn postępujących procesów erozji i pustynnienia rozległych terenów wypasowych. Wyniki doświadczeń zaprezentowanych w pracy sugerują sposób polepszania walorów wypasowych zimowych pastwisk, a także tworzenia warunków, zapobiegających erozji i poprawiających żyzność gleb. Dzięki zastosowaniu zabiegów uprawowych, polegających na wysiewie motylkowato-trawiastych mieszanek i nawożeniu mineralnym N<sub>30</sub>P<sub>30</sub>K<sub>30</sub>, polepszono warunki wilgotnościowe gleb i ich zasobność w składniki pokarmowe, a szczególnie w azot. Doświadczenia umożliwiły również rozpoznanie dynamiki powstawania w glebie amonowych i azotanowych form azotu w okresie wiosenno-letnio-jesiennym.

Czasopismo: Woda-Środowisko-Obszary Wiejskie
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Ocena suszy meteorologicznej w okresie wegetacyjnym na Polesiu Lubelskim za pomocą wybranych wskaźników

W pracy przedstawiono ocenę intensywności i częstotliwości występowania suszy meteorologicznej w okresie wegetacyjnym (IV-IX) w latach 1965-1998 na Polesiu Lubelskim metodą ciągów dni bezopadowych oraz za pomocą: wskaźnika względnego opadu RPI, rozkładu prawdopodobieństwa nieprzekroczenia opadów p, wskaźnika standaryzowanego opadu SPI i wskaźnika standaryzowanego klimatycznego bilansu wodnego KBWs. Podstawę oceny stanowiły wyniki obserwacji i pomiarów prowadzonych w stacji meteorologicznej w Sosnowicy, położonej w centralnej części Polesia Lubelskiego. Wykorzystując metodę ciągów dni bezopadowych Koźmińskiego, wyróżniono okresy susz trwające 11-15, 16-20 oraz >20 dni.  Częstotliwość występowania suszy meteorologicznej, określona metodą ciągów dni bezopadowych, wynosi 23%, za pomocą wskaźnika RPI - 33%, rozkładu prawdopodobieństwa p - 32%, wskaźnika SPI - 28% oraz wskaźnika KBWs - 32%. Zróżnicowanie to dowodzi przyjmowania zbyt małej wartości opadu (1,5-2,0 mm) jako przerywającej oraz skracającej ciąg dni bezopadowych. Wskazuje ono również na odmienny wpływ kompleksowego układu czynników meteorologicznych (wyrażonego wartością wskaźnika KBWs) i zmienności opadów (wyrażonej wartością wskaźnika SPI) na klasyfikację intensywności i częstotliwości występowania suszy.

Czasopismo: Woda-Środowisko-Obszary Wiejskie
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Analiza środowiska wodnego gminy na podstawie mapy hydrograficznej w skali 1:50 000 na przykładzie gminy Piekoszów w województwie Świętokrzyskim

Celem pracy jest określenie możliwości zastosowania mapy hydrograficznej w skali 1:50 000 do wielokierunkowego rozpoznania cech środowiska wodnego, jego zagrożeń oraz wykorzystania gospodarczego. Za przykładowy obszar badań wybrano gminę wiejską Piekoszów, objętą zasięgiem trzech arkuszy tej mapy. Dokonano analizy jej treści w warstwach tematycznych, uwzględniając także komentarz zamieszczony na rewersie mapy. Wykazano, że mapa hydrograficzna – szczególnie w wersji numerycznej, jest przydatną publikacją naukową, a jednocześnie praktycznym narzędziem umożliwiającym ocenę stanu komponentów środowiska wodnego na obszarze gminy, w tym zarządzania zasobami wodnymi, w ujęciu jakościowym i ilościowym. Może ona być zatem wykorzystywana w trakcie opracowywania różnorodnych dokumentów wymaganych prawem, w tym ocen środowiskowych, strategii rozwoju, planów przestrzennego zagospodarowania, a także podejmowaniu decyzji związanych z gospodarką wodną i zagrożeniami środowiska na terenach wiejskich oraz w prognozowaniu kierunków przeobrażeń stosunków wodnych, występowania zjawisk ekstremalnych itp.

Czasopismo: Woda-Środowisko-Obszary Wiejskie
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Przydatność wybranych gatunków lip (Tilia sp.) do fitoremediacji powietrza z zanieczyszczeń pyłowych

Rozwijające się urbanizacja, transport i przemysł są źródłem zanieczyszczeń mikropyłowych, które wpływają na pogorszenie jakości powietrza i stanowią zagrożenie dla zdrowia mieszkańców. Drzewa są coraz bardziej doceniane jako naturalne filtry powietrza oczyszczające je z zanieczyszczeń mikropyłowych. Lipy to drzewa bardzo często spotykane w miastach, zarówno w parkach, jak i przy ulicach naszej strefy klimatycznej. W niniejszej pracy porównano wybrane gatunki i odmiany lip, różniące się wyglądem i wymaganiami pod względem ich zdolności do akumulacji zanieczyszczeń mikropyłowych. W doświadczeniach sprawdzano ilość pyłów o średnicy aerodynamicznej cząstek 10−100 μm, 2,5−10 μm oraz 0,2−2,5 μm, jakie zgromadziły się na powierzchni liści i w woskach. Najlepszym fitoremediantem okazała się Tilia cordata Mill. (lipa drobnolistna). Liście lipy holenderskiej „Pallida” również bardzo dobrze gromadziły zanieczyszczenia.

Czasopismo: Woda-Środowisko-Obszary Wiejskie
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Ocena zasobności gleb torfowo-murszowych zlewni Tyśmienicy w składniki pokarmowe

Podstawowym czynnikiem wpływającym na wartość i przydatność gleby jest jej zasobność w składniki odżywcze. Zasobność ocenia się na podstawie zawartości przyswajalnych form fosforu, potasu i magnezu w glebie z uwzględnieniem odczynu gleby. Analizy chemiczne gleb torfowo-murszowych wykonano w 2012 r. Do badań wytypowano 6 odkrywek glebowych, z których pobrano po 4 próbki na zmeliorowanych torfowiskach w zlewni rzeki Tyśmienica, region Zaklęsłość Sosnowicka. Analizowane gleby torfowo-murszowe charakteryzuje kwaśny i bardzo kwaśny odczyn (pH < 5,5). W większości profili glebowych stwierdzono 2-krotnie większą zawartość fosforu, potasu i żelaza w warstwie 5–10 cm niż w warstwach głębszych. Najmniej ich zawierała najczęściej warstwa 35–40 cm. Analizowane próbki gleb charakteryzuje mała i średnia zawartość azotu ogólnego – w zakresie 1,03–3,15%. Popielność poziomów torfowych wynosi 15–17%, poziomów murszowych ponad 25%, poziomów z namułami ponad 40%.

Czasopismo: Woda-Środowisko-Obszary Wiejskie
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Budowle wodne z naturalnych materiałów

W artykule zaprezentowano wybrane rozwiązania konstrukcyjne budowli wodnych, takich jak: umocnienia, budowle regulacyjne, piętrzące i przepławki, wykonanych z naturalnych materiałów. Budowle te są niezbędne do regulacji warunków wilgotnościowych w dolinie oraz utrzymania koryt rzek zgodnie z zadaniami postawionymi danemu obiektowi. Są to konstrukcje, które można również wykorzystać w ramach ochrony czynnej na obiektach cennych przyrodniczo.

Czasopismo: Woda-Środowisko-Obszary Wiejskie
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Analiza nakładów i kosztów ponoszonych na zakiszanie runi łąkowej z zastosowaniem różnych technologii

W pracy przeanalizowano i oceniono różne technologie sporządzania kiszonek z runi łąkowej: ZZ - zbiór nierozdrobnionych roślin prasą zwijającą, z transportem bel przyczepą uniwersalną i załadunkiem ich na przyczepę ładowaczem czołowym zamontowanym na ciągniku z owijaniem bel folią w miejscu składowania, ZZw - zbiór nierozdrobnionych roślin prasą zwijającą oraz użycie wózka samozaładowczego do transportu, ZPs - zbiór roślin rozdrobnionych przyczepą zbierającą i składowanie sieczki w silosie, ZPp - zbiór roślin rozdrobnionych przyczepą zbierającą i składowanie sieczki w pryzmie. Przeprowadzone badania i obliczenia umożliwiły określenie wartości wskaźników kryterialnych, za które przyjęto: jednostkowe zużycie paliwa, jednostkowe nakłady robocizny i koszty jednostkowe. Stwierdzono, że najmniejszym jednostkowym zużyciem paliwa charakteryzuje się technologia ZPs, a największym - ZZ. Z kolei największa pracochłonność cechowała technologię ZPp, a najmniejsza - ZPs. Natomiast najniższe koszty jednostkowe ponoszono na sporządzanie kiszonek z zastosowaniem technologii ZPp (178,4 zł·t-ܻs.m.), a największe ZZ (218,9 zł·t-ܻs.m.). Zadecydowały o tym głównie wydajność technologii lub koszty materiałów pomocniczych (folii do owijania bel). We wszystkich technologiach koszty maszyn i urządzeń mają dominujący wpływ na koszty jednostkowe, stanowiąc od 42,0% kosztów całkowitych w technologii ZZw do 61,6% w technologii ZPp.

Czasopismo: Woda-Środowisko-Obszary Wiejskie
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Ocena przydatności granulometru laserowego do analizy zawiesin zanieczyszczających wody opadowe odprowadzane z terenów zurbanizowanych

Zagospodarowanie wód opadowych w miejscu ich powstawania wymaga znajomości ilości i wielkości cząstek zanieczyszczeń, występujących w spływach opadowych i roztopowych, odprowadzanych z różnych powierzchni. Obserwacje oraz badania fizykochemiczne opadów, z pominięciem analiz składu granulometrycznego opadu mokrego, są prowadzone w sieci 25 punktów pomiarowych w stacjach synoptycznych IMGW na terenie całego kraju. Dzięki intensywnemu rozwojowi technik instrumentalnych powstają nowe możliwości identyfikacji ilości i wielkości cząstek zawiesin. Przykładem jest granulometr laserowy, który pozwala identyfikować zróżnicowane formy zawiesin w wodzie.  W pracy przedstawiono badania wykonane z wykorzystaniem granulometru laserowego Mastersizer 2000. Ocenę przydatności tej analizy instrumentalnej przeprowadzono na podstawie wyników badań spływów wód opadowych i roztopowych, uzyskanych z trzech stanowisk pomiarowych na terenie Dolnego Śląska i jednego stanowiska w województwie lubuskim.

Czasopismo: Woda-Środowisko-Obszary Wiejskie
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Analiza zmienności temperatury powietrza w Poznaniu w latach 1973-2003

W pracy dokonano analizy warunków termicznych w Poznaniu w latach 1973-2003, wykorzystując dane meteorologiczne pochodzące ze stacji meteorologicznej IMGW Poznań-Ławica. Stwierdzono, że ocieplenie obserwowane na prawie całej kuli ziemskiej może znajdować swoje odzwierciedlenie w przebiegu średniej rocznej temperatury powietrza w Poznaniu. W analizowanym okresie zaobserwowano jej średni wzrost o 0,35°C w ciągu 10 lat, czyli łącznie o 1,05°C. Jest to wartość istotna statystycznie. Analizując temperaturę średnią miesięczną w tym samym czasie, zaobserwowano tendencję wzrostową w odniesieniu do 9 miesięcy.

Czasopismo: Woda-Środowisko-Obszary Wiejskie
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka