rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Jak „żydowskie zacofanie” stało się natchnieniem filozofii. Chasydzkie tropy u Martina Bubera, Franza Rosenzweiga i Emmanuela Lévinasa

Autorka przedstawia skomplikowane relacje pomiędzy ruchem chasydzkim a filozofią dialogu. Wskazuje na wielostronne i wielowiekowe związki intelektualne wiążące praktycznie całą europejską i bliskowschodnią diasporę żydowską, niezależnie od podziałów kulturowych. Kwestionuje tym samym mit Galicji jako izolowanej prowincji; stawia hipotezę, że peryferyjność była czynnikiem sprzyjającym nie izolacji, ale metysażowi kulturowemu. Wskazuje również na związki nauczania chasydzkiego i tworzenia się literatury jidysz oraz na rolę obu tych elementów w kształtowaniu się współczesnej tożsamości żydowskiej, równoważącej tendencje radykalnej asymilacji.

Czasopismo: Galicja. Studia i materiały
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: filozofia, historia, literaturoznawstwo
„Zwyczaj narodowy czy fakt polityczny”? Wokół jubileuszu pięćdziesięciolecia powstania listopadowego we Lwowie

Przedmiotem artykułu są zagadnienia kształtowania się wizerunku powstania listopadowego
w społecznej wyobraźni oraz w narracji historycznej w Galicji w dobie autonomii. Problematyka
jubileuszu pięćdziesięciolecia powstania listopadowego we Lwowie z 1880 r. wpisuje się w szersze
studia z zakresu obecności powstań narodowych w pamięci kulturowej społeczeństwa polskiego
w XIX–XX w. Omawiany jubileusz wpłynął w sposób zdecydowany na rozwój literatury pamiętnikarskiej
oraz na podjęcie studiów historycznych nad dziejami powstania listopadowego.
W drugiej połowie XIX stulecia obchody 50. rocznicy powstania 1830 r. należały do najistotniejszych
jubileuszy związanych z powstaniem listopadowym z uwagi na skalę uroczystości i ich
polityczne znaczenie. Wiodąca pozycja Lwowa w jubileuszu pięćdziesięciolecia powstania listopadowego
podyktowana była wieloma czynnikami natury politycznej, sprzeciwem wobec krakowskich
konserwatystów oraz wzmożoną aktywnością środowiska demokratów galicyjskich, dla
których rocznica stała się jednym z czynników legitymizujących środowisko pod względem ideowym.
Zorganizowaniem uroczystości rocznicowych zajmował się „Komitet obywatelski obchodów
50. rocznicy powstania listopadowego we Lwowie” pod przewodnictwem Alfreda Młockiego
(1804–1882), uczestnika powstania listopadowego, emigranta, członka Rady Miasta Lwowa
i społecznika. Obchody rocznicowe z 1880 r. wpłynęły na konsolidację środowiska weteranów
powstania listopadowego, czego efektem było utworzenie w Krakowie w 1882 r. Towarzystwa
Opieki Weteranów Żołnierzy Polskich z Roku 1831. Towarzystwo posiadało rozbudowaną strukturę
organizacyjną obejmującą delegacje na terenie całej Galicji, w tym również we Lwowie.
Z okazji rocznicy ufundowano również we Lwowie trwałe „miejsca pamięci listopadowej”
w postaci kwatery „Żelaznej Kompanii” na cmentarzu Łyczakowskim. W latach 1881–1916 znajdowały
się tam miejsca spoczynku 47 żołnierzy powstania listopadowego.

Czasopismo: Galicja. Studia i materiały
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: filozofia, historia, literaturoznawstwo
Sokratejski model filozofii Stanisława Vincenza zakorzeniony w doświadczeniu Galicji końca XIX i pierwszej połowy XX wieku

Stanisław Vincenz stał się filozofem dzięki spotkaniu z osobą i dziełem Rudolfa Holzapfla.
Było ono decydującym impulsem do napisania tetralogii Na wysokiej połoninie, głównego
dzieła Vincenza. To nie był system filozoficzny, ale narracyjna rekonstrukcja zaginionego świata.
Jak się wydaje, swój filozoficzny dług wobec swego mistrza Rudolfa Holzapfla Stanisław
Vincenz spłacił swym najpóźniej, bo dopiero w roku 1985 wydanym dziełem Powojenne perypetie
Sokratesa. W dziele Stanisława Vincenza Galicja zyskała wyjątkowego piewcę, który
zafascynowany nawiedzającymi go głosami z przeszłości stworzył alternatywę dla totalitarnych
systemów politycznych.

Czasopismo: Galicja. Studia i materiały
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: filozofia, historia, literaturoznawstwo
Źródła do dziejów parafii rzymskokatolickich w przedautonomicznej Galicji (1772–1867) w zbiorach Centralnego Państwowego Archiwum Historycznego Ukrainy we Lwowie na przykładzie zespołów Namiestnictwa Galicyjskiego i c.k. Galicyjskiej Prokuratorii Skarbu (wybrane aspekty społeczno-gospodarcze)

W artykule omówiono źródła przydatne w badaniach nad historią parafii rzymskokatolickich
w Galicji w latach 1772–1867 przechowywane w Centralnym Państwowym Archiwum
Historycznym Ukrainy we Lwowie. Skoncentrowano się na dwóch zespołach – Namiestnictwa
i Galicyjskiej Prokuratorii Skarbowej. Pochodzące z tych zespołów materiały źródłowe umożliwiają
odtworzenie dziejów społeczno-gospodarczych instytucji kościelnych w zaborze austriackim.
Przynoszą bowiem informację o ich uposażeniu w nieruchomości, prawach do dziesięciny
i przyznanych powinnościach, opisy zabudowań (świątynie, budynki mieszkalne i gospodarcze).
Materiały lwowskie częściowo pokrywają się, a częściowo dopełniają z archiwami kościelnymi
w Polsce (Archiwum Diecezjalne w Tarnowie). Uzupełnieniem artykułu jest aneks, w którym
zamieszczono skany przykładowych dokumentów.

Czasopismo: Galicja. Studia i materiały
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: filozofia, historia, literaturoznawstwo
Polskie Towarzystwo Pedagogiczne we Lwowie (materiały z lwowskiego Archiwum Historycznego)

Polskie Towarzystwo Pedagogiczne we Lwowie założono w 1868 r. Organizacja była reprezentantem
środowiska nauczycielskiego w Galicji, do 1906 r. działała pod nazwą Towarzystwo
Pedagogiczne. Zajmowała się rozwojem szkolnictwa galicyjskiego (szczególnie ludowego),
sprawami bytowymi nauczycieli, także ich samokształceniem i doskonaleniem zawodowym.
Centrala Towarzystwa mieściła się we Lwowie, na terenie całej Galicji stworzono sieć
oddziałów terenowych, w 1896 r. było ich 69, potem liczba ta zmniejszyła się. W publikacji
zamieszczone zostały trzy obszerne dokumenty przechowywane w Centralnym Państwowym
Archiwum Historycznym Ukrainy we Lwowie. Materiały pochodzą z zespołu Polskie Towarzystwo
Pedagogiczne (fond 445). Są to dwa protokoły z posiedzeń Zarządu Głównego organizacji
(z grudnia 1905 i czerwca 1907 r.) oraz protokół z X Walnego Zjazdu Delegatów Towarzystwa,
który zorganizowano we Lwowie w kwietniu 1912 r.

Czasopismo: Galicja. Studia i materiały
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: filozofia, historia, literaturoznawstwo
„Garibaldi”, „Cavour” i polski Piemont

Autor zastanawia się nad fenomenem Galicji w przededniu i podczas I wojny światowej.
Analizuje, ile w niej było polskich i ukraińskich Piemontów. Śledzi pod tym kątem tzw. rozwiązanie
austro-polskie – program krakowskich konserwatystów budowy przyszłej Polski w związku
państwowym z Austro-Węgrami. Opisuje ewolucję tej idei od jej rozkwitu na początku
wojny po klęskę, gdy wojna dobiegała końca. Szczególną uwagę zwraca na „piemonckie scenariusze”
– role Garibaldiego i Cavoura przypisywane Piłsudskiemu i Bobrzyńskiemu. Rozważa
też, co z tych scenariuszy i idei austro-polskiej zostało. I jakie były dalsze losy bohaterów tego
historycznego dramatu.

Czasopismo: Galicja. Studia i materiały
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: filozofia, historia, literaturoznawstwo
Słowiańszczyzna południowa na przełomie wieków XIX i XX z perspektywy Klubu Słowiańskiego

Słowiańszczyzna południowa na przełomie wieków XIX i XX
z perspektywy Klubu Słowiańskiego

Czasopismo: Galicja. Studia i materiały
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: filozofia, historia, literaturoznawstwo
Bazy danych w opracowywaniu galicyjskich ksiąg metrykalnych

W artykule poruszone zostały kwestie związane z dostępnością, rozproszeniem i stanem zachowania
galicyjskich ksiąg metrykalnych, które – wydawać by się mogło – stanowią obecnie
główny problem, z jakim zetknąć się może badacz chcący zająć się tym źródłem. Nie bez znaczenia
jest również masowy charakter metrykaliów, co z jednej strony stanowi o ich walorze, z drugiej
zaś utrudnia pełne wykorzystanie potencjału informacyjnego. To właśnie tej kwestii poświęcona
została dalsza część artykułu, gdzie autorzy przedstawiają własną propozycję zmierzenia się z tym
problemem, prezentując przygotowany przez siebie zbiór gotowych baz danych „Galicyjskie
księgi metrykalne”, który poprzez zaprojektowane formularze, gotowe kwerendy i szereg ułatwiających
pracę funkcji ma za zadanie usprawnić i przyśpieszyć badania nad naturalnym ruchem
ludności prowadzone z wykorzystaniem tego cieszącego się dużym zainteresowaniem źródła.

Czasopismo: Galicja. Studia i materiały
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: filozofia, historia, literaturoznawstwo
Od akademii do akademii. Zabiegi o kształcenie górników w Krakowie (do początków XX wieku)

W artykule przedstawiono wieloletnie zabiegi, by utworzyć w Krakowie wyższe studia
górnicze. Pierwsze próby sięgają jeszcze przełomu XVIII i XIX w., kiedy to Hugo Kołłątaj
w projekcie reformy Akademii Krakowskiej proponował umieszczenie nauki górnictwa w programie
nauczania. W pierwszej połowie XIX w. powstał projekt instytutu górnictwa przy Szkole
Głównej Krakowskiej (1816), a później katedry górnictwa w Instytucie Technicznym (1848).
W 1867 r. projektowano nawet utworzenie przy Instytucie Technicznym osobnego wydziału górnictwa.
Wszystkie późniejsze pomysły upadły po reorganizacji Instytutu Technicznego i utworzeniu
na jego bazie średniej Państwowej Szkoły Przemysłowej. Pewną namiastką studiów górniczych
był organizowany od 1885 r. w politechnice lwowskiej „kurs przygotowawczy dla kandydatów
zawodu górniczego”, którego jednak nie udało się przekształcić w pełnoprawny wydział
górniczy. Na początku XX w. zabiegi o założenie w Krakowie wyższej szkoły górniczej, przy
wielkim poparciu Rady Miasta Krakowa oraz zaangażowaniu środowiska polskich inżynierów
górniczych z inż. Janem Zarańskim na czele, znów przybrały na sile. Ukoronowaniem wieloletnich
zabiegów było najwyższe postanowienie cesarza Franciszka Józefa z 31 maja 1913 r. o utworzeniu
Akademii Górniczej w Krakowie. Nowo powołana uczelnia miała rozpocząć działalność w październiku
1914 r., niestety wybuch wojny przesunął ten moment na rok 1919.

Czasopismo: Galicja. Studia i materiały
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: filozofia, historia, literaturoznawstwo
Seminarium historii powszechnej Ksawerego Liskego. Lista studentów i prac seminaryjnych

W artykule przedstawiono nieznane dotąd informacje na temat seminarium historii powszechnej
prowadzonego w latach 1871/1872–1891 przez Ksawerego Liskego, profesora Uniwersytetu Lwowskiego.
Na podstawie sprawozdań z działalności naukowo-dydaktycznej seminarium, sporządzanych
corocznie na polecenie Ministerstwa Wyznań i Oświecenia Publicznego i przesyłanych do Wiednia,
opracowano wykaz studentów oraz tytuły wykładów i prac pisemnych przygotowanych pod kierunkiem
profesora. Podstawą źródłową niniejszego opracowania są dokumenty zdeponowane w zasobach
Archiwum Obwodowego we Lwowie. Na ich podstawie udało się ustalić listę 126 seminarzystów
aktywnie uczestniczących w zajęciach (dotąd znanych było 26 osób), tematy 43 wykładów oraz
tytuły 286 prac zaliczeniowych opracowanych pod kierunkiem K. Liskego.

Czasopismo: Galicja. Studia i materiały
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: filozofia, historia, literaturoznawstwo
Wkład polskich filozofów z Galicji w neoscholastykę przełomu XIX i XX stulecia

Artykuł dotyczy rozwoju nauki polskiej przełomu XIX i XX w. w Polsce pod zaborami:
rosyjskim, pruskim i austriackim. Utrata niepodległości nie tylko utrudniała życie codzienne
ówczesnych obywateli polskich, ale też hamowała postęp cywilizacyjny naszego kraju. W tych
niesprzyjających warunkach geopolitycznych dokonał się jednak w Polsce rozwój rodzimej
nauki, w tym także polskiej filozofii. Rozwój ten przedstawiono na przykładzie odnowy neoscholastyki
polskiej, którą wówczas reprezentowali tacy myśliciele jak: P. Semenenko, S. Pawlicki,
F. Gabryl, M. Morawski, F. Krupiński i inni. W świetle ich poglądów filozoficznych
zarysowano ówczesne kwestie naukowe poświęcone problematyce etycznej, historycznofilozoficznej
oraz społecznej.

Czasopismo: Galicja. Studia i materiały
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: filozofia, historia, literaturoznawstwo
Początki szkoły lwowsko-warszawskiej

Artykuł przedstawia galicyjski etap szkoły lwowsko-warszawskiej, przypadający na lata
1895–1918. Eksponuje postać jej twórcy, Kazimierza Twardowskiego, jego działalność naukową,
dydaktyczną i organizacyjną. Omawia również przypadający na okres galicyjski dorobek
innych przedstawicieli szkoły (J. Łukasiewicza, S. Leśniewskiego, W. Witwickiego, T. Kotarbińskiego,
Z. Zawirskiego, S. Baleya, M. Borowskiego, W. Tatarkiewicza, K. Ajdukiewicza,
T. Czeżowskiego). Szkołę charakteryzowały: racjonalizm, scjentyzm, realizm, antypsychologizm,
intencjonalność świadomości, klasyczna koncepcja prawdy, obiektywizm i absolutyzm
w teorii poznania i aksjologii oraz szczególne zainteresowanie dyscyplinami poznawczymi
(logiką, semiotyką, metodologią, psychologią).

Czasopismo: Galicja. Studia i materiały
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: filozofia, historia, literaturoznawstwo
Lwowskie początki pozytywizmu polskiego

W niniejszym studium przedstawiam lwowskie początki pozytywizmu polskiego, czyli
w ogóle początki pozytywizmu polskiego. Teksty z „Dziennika Literackiego”, zwłaszcza Ludwika
Powidaja i Kazimierza Chłędowskiego, były czytane jeszcze na ławie szkolnej przez
późniejszych pozytywistów warszawskich. Dostarczyły im one pierwszych informacji o problematyce
pozytywistycznej. Na formowanie się poglądów pozytywistów warszawskich miał
też wpływ niepozytywista przecież Józef Supiński, ale to jest już inna historia.

Czasopismo: Galicja. Studia i materiały
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: filozofia, historia, literaturoznawstwo
W oblężonej twierdzy Przemyśl (1914/1915) — w świetle wspomnień i dzienników

Od jesiennych miesięcy 1914 r. aż do kapitulacji w marcu 1915 r. Przemyśl był celem
i miejscem wielkich operacji, w wyniku których ogromne straty poniosły obie walczące armie.
Na początku 1915 r. stało się jasne, że w najbliższym czasie nie uda się przyjść z pomocą zablokowanej
twierdzy. W oblężonym mieście, obok żołnierzy, mieszkała i doświadczała trudu
życia codziennego ludność cywilna. Autorzy cytowanych dzienników zwracają uwagę na zupełny
brak szacunku do cudzej własności, poczucie bezkarności wśród żołnierzy niższych stopni,
szafowanie oskarżeniami o zdradę. Opisują także reakcje ludzi w czasie zrzucania bomb
przez samoloty. Żołnierze w miarę możliwości otrzymywali racje żywnościowe, cywile musieli
w każdym dniu zdobywać żywność i dzielić skromne racje. Mieszkańcy twierdzy musieli ponosić
coraz większe koszty na rzecz swoich obrońców. Byli dręczeni rewizjami mieszkań i pozbawiani
skromnych zapasów. Ostatnie dni życia w oblężonym mieście to kres wytrzymałości
żołnierzy i ludności cywilnej.

Czasopismo: Galicja. Studia i materiały
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: filozofia, historia, literaturoznawstwo
Klemensa Hankiewicza idea filozofii narodowej i słowiańskiej

W artykule zostaną podjęte trzy aspekty książki Klemensa Hankiewicza Zarys filozofii
słowiańskiej: 1) relacja między narodem a filozofią; 2) relacja między słowiańskością a filozofią;
3) specyfika filozofii w narodach słowiańskich. Naród jest traktowany przez Hankiewicza
jako źródło filozofii, które determinuje główny nurt i treść myśli filozoficznej. Jednakże filozofia
stanowi najbardziej znaczący obszar kultury narodowej i umożliwia osiągnięcie wyższego
poziomu rozwoju narodu. Książka Hankiewicza jest jedną z pierwszych historii filozofii słowiańskiej
i została opublikowana w Rzeszowie w roku 1873. Nie tylko ma dzięki temu historyczne
znaczenie, lecz także stanowi świadectwo żywotności filozofii słowiańskiej w czasie,
kiedy większość narodów słowiańskich utraciła swą niepodległość.

Czasopismo: Galicja. Studia i materiały
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: filozofia, historia, literaturoznawstwo
Dziedzictwo etyczne Kazimierza Twardowskiego i jego współczesne znaczenie (z okazji 80. rocznicy śmierci)

Artykuł przedstawia poglądy K. Twardowskiego na naturę i pochodzenie moralności.
Stwierdza, iż jako zwolennik etyki ewolucyjnej Twardowski argumentował, że nie istnieją żadne
wrodzone normy moralne. Normy etyczne są produktem rozwoju ewolucyjnego, o czym świadczy
ich względny i zmienny charakter. Dlatego, aby przekształcić etykę w pełną i kompletną naukę,
należy ustalić uniwersalne normy moralne, które będą odgrywały rolę „praw etyki”.

Czasopismo: Galicja. Studia i materiały
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: filozofia, historia, literaturoznawstwo
Upiór polskości. Galicja w życiu i myśli Stanisława Brzozowskiego

Artykuł przedstawia idee Stanisława Brzozowskiego (1878–1911) dotyczące problemu Galicji
w jego filozofii dziejów i myśli społecznej ze szczególnym uwzględnieniem problemu
polskiej tożsamości narodowej. Pod pewnymi względami uwagi Brzozowskiego dotyczące
historycznej i współczesnej Galicji stanowią negatyw jego „idei polskiej”, tzn. wizji misji narodu
polskiego w dziejach powszechnych. Artykuł ukazuje galicyjski epizod w życiu myśliciela
(1905–1911), jego głębokie związki z galicyjską kulturą i życiem politycznym, a także – co
ważne – krąg jego galicyjskich znajomych i przyjaciół. Autor artykułu twierdzi, że był to najważniejszy
okres w krótkim życiu pisarza zarówno pod względem ideowym, jak i losów prywatnych.
W drugiej części ukazane są niektóre idee i koncepcje Brzozowskiego: (1) koncepcja
Galicji jako kraju pozorów; (2) krytyka galicyjskiej filozofii, instytucji akademickich i życia
kulturalnego; (3) ironiczna wizja Galicji jako krainy śmierci i centrum pogrzebowego dla Polski
i Europy.

Czasopismo: Galicja. Studia i materiały
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: filozofia, historia, literaturoznawstwo
Źródła myśli filozoficzno-ewolucyjnej Tadeusza Garbowskiego w czasach monarchii austro-węgierskiej

W artykule rekonstruujemy pierwszy i mało znany okres tworzenia własnej filozofii pozytywistycznej
przez Tadeusza Garbowskiego, przypadający na lata 1891–1910, kiedy studiował
i pracował w Wiedniu. Inspirowany empiriokrytycyzmem, głównie w wersji Adolpha Stöhra,
stworzył własny system filozoficzny składający się z empiriokrytyczno-ewolucyjnej teorii
poznania, ontologiczno-metafizycznego psychomonizmu, nazwanego ostatecznie homogenizmem,
ale i podstaw nowej nauki, jaką stała się zoopsychologia. Poglądy te przedstawił
w następujących pracach: Biologie im Lichte phänomenalistischer Metaphysik (Wien
1894), Einige Bemerkung über biologische und philosophische Probleme. Nach einem Vortrage
bearbeitet (Wien und Leipzig 1906), Die Organismen und das anorganisches Weltbild. Erkenntniskritische
Materialien zur wissenschaftlichen Philosophie (Leipzig 1910) i La Philosophie
de lʼHomogénisme (Kraków 1915). Sądzimy, że to właśnie Garbowski jest prekursorem
ewolucyjnej teorii poznania, ontologiczno-metafizycznego psychomonizmu, antropologii i socjologii
ewolucyjnej w naukowym środowisku wiedeńskim, o czym się bardzo rzadko wspomina.

Czasopismo: Galicja. Studia i materiały
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: filozofia, historia, literaturoznawstwo
Zmierzch galicyjskiego austrofilizmu i idei austro-polskiej. Michał Bobrzyński jako minister dla Galicji i kwestia wyodrębnienia Galicji (1916–1917)

Upadek powstania styczniowego oraz zmiany polityczne w monarchii habsburskiej w latach
60. XIX w. doprowadziły do przewartościowań w polskiej polityce. Stanęły one u podstaw
narodzin orientacji austro-polskiej, przewidującej budowanie przyszłości narodu polskiego
z Habsburgami. Galicja natomiast miała stać się polskim Piemontem. Równolegle
Polacy podjęli próbę uzyskania w ramach monarchii habsburskiej specjalnego statusu dla
Galicji – jej wyodrębnienia. Mimo podjętych wysiłków planów tych nie udało się zrealizować.
Odżyły one dopiero w okresie I wojny światowej, w zupełnie innej konstelacji. Zapowiedziane
przez Franciszka Józefa wyodrębnienie Galicji było reakcją na akt 5 listopada
1916 r. Powołanie przez de facto Niemcy Królestwa Polskiego przekreślało ideę rozwiązania
austro-polskiego, z którym Polacy w Austrii wiązali nadzieje na przyszłość. Wyodrębnienie,
czyli nadanie szerokiej autonomii, miało złagodzić ich rozczarowanie i zapobiec ewentualnej
irredencie. Polacy początkowo przyjęli projekt z zadowoleniem. Kierownictwo nad przeprowadzeniem
wyodrębnienia ujął w swe ręce wybitny, cieszący się powszechnym szacunkiem
polityk Michał Bobrzyński. W tym celu przyjął tekę ministra dla Galicji. Obiektywne trudności
oraz postępująca dezintegracja monarchii sprawiły, że projekt okazał się nierealny. Co
więcej, problemy z jego realizacją dodatkowo zniechęciły Polaków do państwa Habsburgów.
Swą przyszłość zaczęli dostrzegać w emancypacji względem Austrii i dążeniu do połączenia
z budującą się pod protektoratem niemieckim państwowością polską. Dymisja Bobrzyńskiego
w czerwcu 1917 r. miała w tych okolicznościach wymiar symboliczny. Ustępował polityk nie
tylko działający na rzecz wyodrębnienia Galicji, ale także będący głównym filarem i autorytetem
tzw. idei austro-polskiej.

Czasopismo: Galicja. Studia i materiały
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: filozofia, historia, literaturoznawstwo
Przewodniki po Lwowie opublikowane w latach 1919—1939 (bibliografia)

Lwów ma niezwykle bogatą bibliografię, której kompleksowe ujęcie może stać się przedmiotem
odrębnego projektu badawczego. Naszym obecnym zamiarem jest próba bibliografii
jednego z segmentów tego wielowymiarowego zagadnienia obejmująca przewodniki miejskie
jako gatunek literatury krajoznawczej. Ramy chronologiczne dotyczą tylko jednego z historycznych
okresów, w których ukazywały się przewodniki po Lwowie – 1919–1939. Bibliografia
publikacji przewodnikowych została podzielona na pięć rozdziałów tematycznych, w których
materiał źródłowy jest prezentowany w porządku chronologicznym. Obejmuje zatem: Przewodniki
po Lwowie; „Przewodnik po Lwowie” w przewodnikach ogólnych; „Przewodniki po Lwowie”
w kalendarzach ilustrowanych, katalogach adresów, katalogach wystaw, przewodnikach
po „Targach Wschodnich”, informatorach, prasie; Przewodniki po zabytkach historii i kultury;
Katalogi adresów, informatory turystyczne, wykazy ulic i placów oraz publikacje reklamowe.
Mimo wysiłków poczynionych w celu stworzenia bibliografii przewodników po Lwowie
wciąż brakuje kompletnego opisu bibliograficznego niektórych publikacji. W opisach wydawnictw
zachowane zostały cechy języka i pisownia oryginału. Dla kompletności opisu oprócz
nazwy wydawnictwa wskazano również drukarnię lub nazwisko jej właściciela, nazwę instytucji
graficznej, jeżeli były wymienione w informacji wyjściowej.

Czasopismo: Galicja. Studia i materiały
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: filozofia, historia, literaturoznawstwo
Opis powiatu ropczyckiego z 1873 roku

Tekst stanowi edycję źródłową dokumentu znajdującego się w zespole nr 1025 C.K Starostwo
Powiatowe w Ropczycach, w zasobie Archiwum Państwowego w Rzeszowie. Został on
sporządzony przez Karola Grötschela, referenta ekonomicznego w starostwie. Jego treść skupia
się głównie na warunkach funkcjonowania rolnictwa stanowiącego podstawę utrzymania zdecydowanej
większości mieszkańców powiatu.

Czasopismo: Galicja. Studia i materiały
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: filozofia, historia, literaturoznawstwo
Stanisław Koźmian, Autobiografia

Tekst jest pierwszym wydaniem Autobiografii czołowego krakowskiego stańczyka, Stanisława
Koźmiana (1836–1922). Powstał on około 1900 roku w Wiedniu, a jego geneza wiąże się
z czterdziestą rocznicą działalności publicystycznej Koźmiana. W Autobiografii Koźmian
przedstawia przede wszystkim swoje zasługi polityczne w Galicji, starając się przekonać czytelnika,
że zerwanie z tradycją irredentystyczną i opowiedzenie się Polaków w Galicji za lojalizmem
i pracą organiczną (zwłaszcza na polu kultury) to przede wszystkim jego zasługa.

Czasopismo: Galicja. Studia i materiały
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: filozofia, historia, literaturoznawstwo