rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Terapia biomedyczna a funkcjonowanie społeczne dziecka z zaburzeniem ze spektrum autyzmu

W artykule przedstawiono wyniki badań, których celem było rozpoznanie różnicy w funkcjonowaniu społecznym ucznia z zaburzeniami ze spektrum autyzmu przed wprowadzeniem terapii biomedycznej oraz w trakcie jej stosowania. Znajdują się w nim informacje dotyczące zmian w zakresie zachowań społecznych badanego, zebrane za pomocą metody studium indywidualnego przypadku, oraz krótki opis założeń terapii biomedycznej i elementów składających się na jej przebieg. Po analizie zgromadzonych informacji można stwierdzić, że po upływie 12 miesięcy od rozpoczęcia stosowania terapii biomedycznej autyzmu nastąpiły pozytywne zmiany w funkcjonowaniu społecznym badanego. Największe postępy poczynił on w zakresie pełnienia roli kolegi, natomiast najmniejsze odnotowano w zakresie zachowań społecznych w relacji z rodziną.

Czasopismo: Szkoła Specjalna
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika, nauki socjologiczne
Przegląd i analiza metod terapeutycznych dedykowanych przetrwałym odruchom pierwotnym

W ostatnich latach obserwuje się wzrost zainteresowania tematem przetrwałych odruchów pierwotnych u dzieci. Rośnie świadomość w zakresie występowania i konsekwencji tych reakcji odruchowych wśród specjalistów i rodziców, jak również liczba proponowanych form terapii. Niejednokrotnie jednak formy te nie są zgodne z obecnym stanem badań dotyczącym obrazu klinicznego odruchów przetrwałych czy skutków podejmowanych procedur terapeutycznych. Popularność wybranej metody nie zawsze idzie w parze z naukową zasadnością wdrażanych strategii. Celem niniejszego artykułu jest dokonanie przeglądu i analizy metod terapeutycznych, jakie są dedykowane przetrwałym odruchom pierwotnym.

Czasopismo: Szkoła Specjalna
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: psychologia, nauki socjologiczne
Kompetencje w polskim języku migowym i umiejętność rozumienia czytanego tekstu u uczniów G/głuchych

Dotychczasowe badania wskazują na istnienie związku między umiejętnością czytania i kompetencjami w języku migowym u osób G/głuchych. Dane te dotyczą jednak tylko języków migowych, które intensywnie poddawano analizie naukowej (np. amerykańskiego języka migowego, ang. American Sign Language). Aktualnie w Polsce brakuje doniesień naukowych dotyczących kompetencji w języku migowym i w czytaniu uczniów G/głuchych. Z tego powodu w prezentowanych badaniach analizie poddano relację między Polskim Językiem Migowym (PJM) oraz rozumieniem czytanego tekstu w pisanej polszczyźnie. W badaniu wzięło udział 52 uczniów G/głuchych o prelingwalnym ubytku słuchu w stopniu znacznym lub głębokim z klas I–VI w specjalnych szkołach podstawowych dla dzieci i młodzieży niesłyszącej. Kompetencje w PJM-ie mierzono za pomocą Testu Rozumienia Gramatyki Polskiego Języka Migowego, a rozumienie czytanego tekstu za pomocą testu Czytanie Marii Grzywak-Kaczyńskiej. Hierarchiczna analiza regresji wielozmiennowej wykazała, że kompetencje w PJM-ie są zmienną wyjaśniającą poziom rozumienia czytanego tekstu (w modelu pierwszą zmienną wyjaśniającą był wiek). Wykazano zatem, że kompetencje w PJM-ie mają znaczenie dla nauki czytania w języku polskim u uczniów G/głuchych. Uzyskane wyniki są ważne dla praktyki surdopedagogicznej: zwracają uwagę na potrzebę podnoszenia kompetencji w języku migowym oraz wykorzystywania języka migowego w procesie uczenia się czytania i kształtowania tej umiejętności.

Czasopismo: Szkoła Specjalna
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne, pedagogika
Wykorzystanie technologii wspomagających uczniów z niepełnosprawnościami w edukacji włączającej

Równy dostęp do systemu oświaty gwarantuje z mocy ustawy § 5 pkt 5 rozporządzenia MEN z dnia 9 sierpnia 2017 r. w sprawie warunków organizowania, kształcenia wychowania i opieki dla dzieci i młodzieży niepełnosprawnych, niedostosowanych społecznie i zagrożonych niedostosowaniem społecznym, prawo do nauki uczniom z niepełnosprawnością w szkołach ogólnodostępnych oraz dostosowanie treści, metod i organizacji nauczania do ich możliwości psychofizycznych na zasadzie tzw. edukacji włączającej. Wielu badaczy zajmujących się analizą warunków skutecznego włączania uczniów z niepełnosprawnością w środowisko szkoły ogólnodostępnej stwierdza, że technologie wspomagające mogą pomóc im w usunięciu wielu barier, z jakimi borykają się w środowisku włączającym, dając im szanse na osiąganie zdecydowanie lepszych wyników w nauce i funkcjonowaniu społecznym. W opracowaniu wyjaśniono, czym są technologie wspomagające, a także zaproponowano przegląd dostępnych na rynku rozwiązań w zakresie technologicznego wsparcia ucznia z dysfunkcją wzroku, słuchu, zaburzeniami w komunikowaniu się oraz z niepełnosprawnością ruchową. Przedmiotem analizy jest także wykorzystanie technologii wspomagających w pracy z uczniem z niepełnosprawnością w zróżnicowanym środowisku szkolnym z punktu widzenia wyzwań, jakie stoją przed nauczycielem i całym środowiskiem wspierającym ucznia z niepełnosprawnością.

Czasopismo: Szkoła Specjalna
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne, pedagogika
Wsparcie społeczne udzielane dziecku z zaburzeniami ze spektrum autyzmu i jego rodzinie – na przykładzie analizy indywidualnego przypadku

Dane epidemiologiczne wyraźnie wskazują, że liczba dzieci z zaburzeniami ze spektrum autyzmu systematycznie się zwiększa. Rodziny, na których spoczywa obowiązek opieki i wychowania dzieci z niepełnosprawnościami borykają się z wieloma problemami życia codziennego. Trud wychowania dziecka z autyzmem, radzenie sobie z emocjami dziecka i własnymi, problemy dnia codziennego niejednokrotnie wywołują kryzys w rodzinie. Nie ulega zatem wątpliwości, że zarówno dzieci ze spektrum autyzmu, jak i ich rodzice/rodziny wymagają pomocy i wsparcia, zarówno instytucjonalnego, jak pozainstytucjonalnego. Celem artykułu jest ukazanie, na przykładzie indywidualnego przypadku rodziny z dzieckiem z zaburzeniami ze spektrum autyzmu, rodzajów wsparcia, jakie do tej pory rodzina ta uzyskała wraz z próbą jego oceny. Uzyskane informacje wskazują, że oferowane przez państwo pomoc i wsparcie dzieci ze spektrum autyzmu i ich rodzin jest niewystarczające, w związku z czym wiele rodzin musi radzić sobie we własnym zakresie. Jednak efektywne radzenie sobie rodziny w dużym stopniu zależy od posiadanych przez nią zasobów – indywidualnych, systemowych, materialnych oraz zewnętrznych systemów wsparcia rodziny – które pozwalają jak najlepiej realizować funkcje opiekuńcze i wychowawcze względem dziecka.

Czasopismo: Szkoła Specjalna
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne
Funkcjonowanie ucznia ze spektrum autyzmu w klasie integracyjnej w ujęciu zaburzeń sensorycznych – studium przypadku

Funkcjonowanie ucznia ze spektrum autyzmu determinowane jest nie tylko przez zaburzenia i deficyty natury społecznej, ale także sensorycznej, które nie są uwzględniane w pracy dydaktyczno-wychowawczej przez nauczycieli bazujących głównie na koncepcjach behawioralnych. Koncepcje te umożliwiają kontrolę nad niepożądanymi zachowaniami dziecka bez odniesienia się do ich etiologii. Poprzez ignorowanie zaburzeń sensorycznych szkoła staje się dla uczniów miejscem, które nie stwarza im środowiska do optymalnego rozwoju. Celem poznawczym artykułu jest opis funkcjonowania ucznia ze spektrum autyzmu w klasie integracyjnej w ujęciu zaburzeń sensorycznych. Celem praktyczno-wdrożeniowym jest zaproponowanie skutecznych rozwiązań, które nauczyciele mogliby zastosować w swojej pracy dydaktyczno-wychowawczej z uczniem ze spektrum autyzmu w szkole ogólnodostępnej, uwzględniając jego potrzeby natury sensorycznej. Metodą badań było studium przypadku ucznia ze spektrum autyzmu (zespołem Aspergera), realizowane za pomocą zmodyfikowanego Kwestionariusza Rozwoju Sensomotorycznego Zbigniewa Przyrowskiego (2014). Poprzez kontakt face to face można było uniknąć nadinterpretacji danych otrzymanych z kwestionariusza oraz upewnić się, że badany prawidłowo zrozumiał pytania. Studium przypadku zostało uzupełnione technikami obserwacji i analizy dokumentów szkolnych. Realizując metodę studium przypadku chłopca zauważono, że jego funkcjonowanie w szkole jest silnie determinowane przez zaburzenia przetwarzania sensorycznego, będące wynikiem dysfunkcji poszczególnych układów sensorycznych. Chłopiec przejawiał zaburzenia zarówno w zakresie modulacji, jak i dyskryminacji w poszczególnych kanałach sensorycznych. Obecne były także zaburzenia motoryczne o podłożu sensorycznym. Wszystkie te dysfunkcje upośledzały procesy poznawcze chłopca, rozwój społeczny i emocjonalny, co stanowiło fundament występowania niepożądanych zachowań behawioralnych. W ostatniej części artykułu zostały zaproponowane działania dydaktyczno-wychowawcze uwzględniające zaburzenia przetwarzania sensorycznego ucznia ze spektrum autyzmu, które z powodzeniem można zastosować na każdym etapie kształcenia ucznia z ASD oraz w każdym typie placówki oświatowej.

Czasopismo: Szkoła Specjalna
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne, pedagogika
Trudne macierzyństwo w percepcji matek w latach 90. XX w. i współcześnie

W artykule przedstawiono materiał empiryczny, który pozwala na zarysowanie sytuacji współczesnych kobiet doświadczających trudnego macierzyństwa w porównaniu z kobietami sprzed dwudziestu lat opisanymi przez Małgorzatę Kościelską (1998). W badaniach jakościowych wzięło udział 18 kobiet, które doświadczyły trudnego macierzyństwa związanego z niepomyślną diagnozą prenatalną, wynikającą z niepełnosprawności, choroby genetycznej lub wady wrodzonej. Wykorzystano autobiograficzny wywiad narracyjny Fritza Schützego. Analiza treści wypowiedzi respondentek ujawnia ich troskę nie tylko o stan zdrowia i rozwój fizyczny dziecka, lecz również o jego dobrostan psychiczny. Diagnoza wad wrodzonych i genetycznych anomalii nie hamuje rozwoju więzi emocjonalnej matki z dzieckiem. Kobiety bardziej świadomie niż latach 90. ubiegłego wieku poddają się badaniom prenatalnym. Chociaż czują lęk przed takimi badaniami, to bardziej martwią się o stan zdrowia dziecka niż o porzucenie przez męża. Ich motywacja do poddania się badaniom prenatalnym wynika z chęci szybkiego zaradzenia nieprawidłowościom rozwojowym. Możliwość przeprowadzenia zabiegu terminacji ciąży powoduje wiele skrajnych emocji i wątpliwości natury moralnej. Połowa przebadanych kobiet pozytywnie ocenia pomoc w ramach grup wsparcia i porad na forach internetowych, natomiast rzadko otrzymuje instytucjonalne wsparcie psychologiczne (5 osób na 18 badanych). Większość kobiet podkreśla ostracyzm społeczny. Mimo upływu 20 lat od publikacji książki Trudne macierzyństwo Małgorzaty Kościelskiej (1998), rozwoju nowych technologii, medycyny, transformacji społeczno-ustrojowej sytuacja matek oczekujących narodzin dziecka oraz doświadczających niepomyślnej diagnozy nie zmieniła się diametralnie i wymaga podjęcia wielu zmian systemowych.

Czasopismo: Szkoła Specjalna
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki społeczne
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki socjologiczne
Osoba z niepełnosprawnością intelektualną jako spadkobierca. Część II

Przedmiotowy tekst stanowi kolejną część cyklu poświęconego dziedziczeniu przez osoby z niepełnosprawnością intelektualną po śmierci ich najbliższych. Tym razem omówiony zostanie niezbędny zarówno przy dziedziczeniu ustawowym, jak i testamentowym etap uzyskiwania prawnie wiążącego poświadczenia, że jest się spadkobiercą po danym spadkodawcy. Wskazane zostały dwie alternatywne ścieżki: sądowa celem uzyskania postanowienia o nabyciu spadku oraz notarialna celem sporządzenia aktu poświadczenia dziedziczenia. W obu przypadkach podkreślono trudności praktyczne, które mogą napotkać spadkobiercy z niepełnosprawnością intelektualną na drodze do otrzymania tych dokumentów, a które mogą prowadzić do ich dyskryminacji, a nawet do zainicjowania postępowania o ubezwłasnowolnienie.

Czasopismo: Szkoła Specjalna
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne
Edukacja rachunkowości w czasach pandemii – wirtualny wymiar dydaktyki i wnioski na przyszłość

Pandemia COVID-19 znacząco przyspieszyła transformację kształcenia z modelu tradycyjnego do wirtualnego. Celem artykułu jest prezentacja najistotniejszych wyzwań dydaktycznych, przed którymi stanęli wykładowcy rachunkowości w okresie pandemii. Na ich podstawie przeanalizowany został problem metodyki nauczania oraz zakresu merytorycznego w kształceniu rachunkowości w przyszłości. Realizacja celu wymagała zastosowania takich metod badawczych, jak analiza materiałów źródłowych oraz metody indukcji i dedukcji. Pierwsze doświadczenia pandemiczne w kształceniu rachunkowości to intensywna praca nad przemyśleniem i przeprojektowaniem wykorzystywanego w wielu przypadkach wyłącznie tradycyjnego kształcenia przy tablicy na wykorzystanie e-learningu. Przebudowanie i aktualizacja materiałów dydaktycznych w połączeniu z technicznymi problemami była bardzo czasochłonna. W edukacji rachunkowości zaczęto wykorzystywać nowe metody, takie jak: flipped learning, microlearning, crowdlearning. Poza omówieniem nowoczesnych metod kształcenia w artykule zwrócono uwagę na konieczność uzupełnienia lub poszerzenia zakresu merytorycznego o zagadnienia związane z prowadzeniem usług księgowych online oraz cyberbezpieczeństwa w biurach rachunkowości. Dodatkowym wyzwaniem jest zapewnienie odpowiedniego poziomu kształcenia w dobie rosnących wyzwań związanych z raportowaniem zrównoważonego rozwoju przez podmioty gospodarcze.

Czasopismo: Kultura i Edukacja
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne, pedagogika
Nauczanie metrologii wielkości geometrycznych w czasie pandemii – analiza możliwości i efektów kształcenia

W artykule przedstawiono problematykę związaną z nauką przedmiotów technicznych w ramach kształcenia zdalnego. Autor wyszedł od nakreślenia zakresu rozporządzeń obowiązujących na uczelniach technicznych, a wprowadzonych przez rektora na czas pandemii. Celem ich było unormowanie metod kształcenia, jak i zasad organizacji zaliczeń i egzaminów w formie zdalnej. Przedstawiono także przykładowe efekty kształcenia konieczne do osiągnięcia przez studentów w efekcie odbycia kursu metrologii. Dokonano ich podziału na trzy grupy: wiedza, umiejętności i kompetencje, podkreślając jednoznacznie efekty, które w przypadku jedynie zdalnej formy edukacji mogą być trudne do osiągnięcia (w 100%) przez uczestników wyżej wymienionego kursu. Następnie przedstawiono zastosowane formy kształcenia metrologii wielkości geometrycznych, podkreślając ich przydatność, jak i zwracając uwagę na zagrożenia w kontekście przekazywanych treści w formie zdalnej. W ostatniej części artykułu zamieszczono zestawienie wyników zaliczeń uzyskanych przez studentów dwóch różnych kierunków w okresie ostatnich pięciu lat. Analizowany okres czasu obejmował cztery lata przed epidemią SARS-CoV-2 i ostatni rok - w którym edukacja, jak i zaliczenia prowadzone były w formie zdalnej. Artykuł kończy podsumowanie, w którym przedstawiono wnioski z pierwszego pełnego roku pracy z wykorzystaniem dostępnych narzędzi w systemie zdalnej edukacji obejmującej przedmioty techniczne.

Czasopismo: Kultura i Edukacja
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne, pedagogika
Nauczanie języków skandynawskich w dobie pandemii – (konieczne) zmiany w programie nauczania, ich pozytywne i negatywne aspekty

Wybuch pandemii koronawirusa COVID-19 w marcu 2020 po raz pierwszy w XXI wieku doprowadził do nagłego zatrzymania funkcjonowania współczesnego świata - początkowe niedowierzanie, powszechny strach i niepewność musiały ustąpić pod presją konieczności szybkiego podejmowania decyzji i konkretnych działań. Środowisko akademickie stanęło przed wyzwaniem reorganizacji wypracowanych przez lata metod i technik nauczania. Niniejszy artykuł ma na celu przedstawienie zmian, jakie trzeba było wprowadzić w programie nauczania języków skandynawskich w Instytucie Lingwistyki Stosowanej na Wydziale Lingwistyki Stosowanej Uniwersytetu Warszawskiego po wybuchu pandemii. Pozytywne i negatywne aspekty wprowadzonych modyfikacji przedstawione są w odniesieniu do specyfiki dydaktyki nauczania „małych języków”, m.in. podejścia do pracy ze studentami o wysokiej motywacji wewnętrznej. Autorzy prezentują także wyniki badania ankietowego, którego celem były: sprawdzenie poziomu motywacji i zaangażowania studentów w trakcie pracy zdalnej; ocena oferowanych zajęć z języka szwedzkiego i wprowadzonych zmian w procesie dydaktycznym w czasie pandemii, a na koniec przedstawiają wnioski, jakie ich zdaniem wynikają z przeprowadzonego badania dla nauczania języków skandynawskich w przyszłości po zakończeniu pandemii.

Czasopismo: Kultura i Edukacja
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne, pedagogika
Rozwój kompetencji społecznych studentów w dobie nauczania online

Artykuł jest komunikatem z badań, których celem była próba odpowiedzi na pytanie, jak studenci oceniają rozwój swoich kompetencji społecznych w związku z nauką online, która stała się koniecznością z powodu pandemii COVID19. W badaniu wzięło udział 350 studentów z trzech uczelni wyższych miasta Opola. Posłużono się metodą sondażu diagnostycznego. W celu zgromadzenia materiału badawczego wykorzystano kwestionariusz ankiety własnego autorstwa, w wersji online. Badani odpowiadali na pytania w oparciu o pięciostopniową skalę. Analiza wyników wskazuje na to, że respondenci najwyżej ocenili umiejętność zarządzania sobą w czasie (M=3,71) oraz umiejętność wyrażania własnego zdania (M=3,66), natomiast najniżej umiejętność podtrzymywania relacji (M=2,84) oraz systematyczność w uczeniu się (M=2,87). Okazało się także, że kobiety istotnie wyżej oceniły rozwój swoich kompetencji społecznych niż mężczyźni (M=3,44; M=2,94). Również istotnie wyższe oceny pojawiły się u studentów studiów zaocznych niż dziennych (M=3,63; M=3,27). Ponadto studenci pierwszych lat istotnie wyżej ocenili innowacyjne podejście do rozwiązywania problemów i systematyczność w uczeniu się niż studenci starsi stażem.

Czasopismo: Kultura i Edukacja
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne, pedagogika
Od maturzysty do studenta – zdalna edukacja w perspektywie studentów I roku studiów

Niniejszy artykuł przedstawia analizę teoretyczną oraz raport z wycinka badań prowadzonych wśród studentów pierwszego roku. W badaniach posłużyłam się wywiadem swobodnym, który pozwolił na poznanie, z perspektywy uczestników badania, interpretacji i przeżyć związanych ze zdalnym przygotowaniem do egzaminu maturalnego i studiowania. Analiza materiału miała charakter jakościowy. Główna problematyka artykułu koncentruje się wokół wielowymiarowości i złożoności problemów, których doświadczyli studenci przygotowujący się do matury w formie zdalnej, oraz tego, jak postrzegają pierwszy rok studiów w takiej formule. W perspektywie studentów pierwszego roku wiele wyzwań stoi przed nauczycielami i wykładowcami, wobec których oczekuje się reorganizacji zajęć, dostosowania metod nauczania do zajęć w formie zdalnej. Również studenci bogatsi o nowe doświadczenia nie są tymi samymi ludźmi, na nowo muszą nauczyć się funkcjonować w grupie i zbudować relacje. Badania ukazały także, że perspektywa zdalnej edukacji jest różna i nie można jednoznacznie określić jej negatywnego wpływu na społeczność szkolną i akademicką. Konieczna jest nowa perspektywa i wizja edukacji. Niewątpliwie jednak stawia ona wiele wyzwań wobec wszystkich uczestników edukacji, zarówno nauczycieli, jak i uczniów czy studentów.

Czasopismo: Kultura i Edukacja
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne, pedagogika
Dydaktyka zdalna w czasach pandemii COVID-19 – opinie studentów, wnioski, implikacje praktyczne. Raport z badań

Artykuł prezentuje wyniki badań własnych przeprowadzonych na próbie 507 studentów polskich uczelni, którzy z uwagi na światową sytuację pandemiczną realizowali swoje zajęcia w macierzystej uczelni w ramach kształcenia wykorzystującego metody i techniki zdalnej edukacji. Badania przeprowadzone zostały na przełomie marca i kwietnia 2021 roku, celem poznania refleksji studentów, którzy, jak można przypuszczać, oswoili się już z kształceniem realizowanym w trybie zdalnym. W związku z powyższym z badań można wyprowadzić interesujące wnioski, obrazujące zmiany w zakresie realizacji akademickiej dydaktyki zdalnej od momentu, w którym pandemia wybuchła, a władze uczelni i kadra dydaktyczna, jak również sami studenci, nie byli przygotowani do zmian sposobu uczenia się i nauczania, do stanu aktualnego, dokładnie rok po wydarzeniach inicjujących konieczność implementacji nieplanowanych zmian w procesie kształcenia. Cele badań ukierunkowane były na poznanie sposobów realizowania wykładów, zajęć praktycznych, ćwiczeniowych i laboratoryjnych w uczelniach w okresie pandemii, a nadto narzędzi komunikacji i technologii, z których nauczyciele akademiccy korzystali w procesie uczenia i konsultacji ze studentami. Badania zorientowane były na poznanie poziomu zaangażowania i motywacji studentów w proces kształcenia w czasie pandemii, jak również diagnozę czynników utrudniających studentom uczenie się w formie zdalnej. Celem badań było także poznanie kompetencji studentów, które zostały rozwinięte podczas zdalnej edukacji, a dodatkowo preferowanych przez studentów form uczenia się, umożliwiających osiąganie założonych celów dydaktycznych. Zrealizowane badania posłużyły nadto opracowaniu planu ukierunkowanego na implementację koniecznych zmian w procesie realizowania akademickiej dydaktyki zdalnej, dzięki diagnozie istotnych czynników, które w opinii badanych zostały zakwalifikowane jako wymagające udoskonalenia zarówno z perspektywy działań możliwych do wdrożenia przez uczelnię, jak i jednostkowo - przez wykładowców.

Czasopismo: Kultura i Edukacja
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne, pedagogika
Kształcenie zdalne studentów pedagogiki w czasie pandemii COVID-19 – rozważania empiryczne

W artykule zaprezentowano wyniki badań przeprowadzonych w 2020 roku wśród studentów pedagogiki Instytutu Badań nad Edukacją i Komunikacją Politechniki Śląskiej w Gliwicach (Polska) odnośnie do oceny jakości zdalnego kształcenia wprowadzonego w odpowiedzi na sytuację wywołaną przez ogólnoświatową pandemię COVID-19 i porównano je z wynikami uzyskanymi przez innych rodzimych i obcych badaczy, co pozwoliło na sprecyzowanie kilku wniosków dla dalszych prac nad aplikacją tej formy kształcenia w edukacji akademickiej. Główną metodą zastosowaną w badaniach był sondaż diagnostyczny z przyporządkowaną mu techniką. Ankieta, uwzględniająca bieżącą sytuację uczelni wynikającą z nauczania zdalnego w czasie pandemii, a także inne informacje ujawniane przez media, składała się z dwóch części. Pierwsza część zawierała cztery pytania (w tym odnoszące się do uwarunkowań demograficznych). Składnikiem drugiej części były pytania ukierunkowane na problematykę badań założoną w niniejszym opracowaniu, których głównym celem było poznanie opinii i poglądów studentów pedagogiki na temat obowiązkowej edukacji zdalnej wdrożonej w czasie pandemii COVID-19. Wyniki badań wniosły wiele nowych informacji, ważnych dla przeprowadzonych podczas lockdownu w wielu krajach poszerzonych analiz i pomiarów edukacji zdalnej, które pozwolą w czasie ewentualnych kolejnych zagrożeń epidemicznych na wykluczenie zdiagnozowanych i zidentyfikowanych problemów, utrudniających realizację kształcenia zdalnego studentów.

Czasopismo: Kultura i Edukacja
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne, pedagogika