rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Pomiędzy adolescencją a dorosłością – koncepcja emerging adulthood Jeffreya J. Arnetta

W artykule podjęte zostały rozważania dotyczące zjawiska przesuwania w czasie ról i zadań podejmowanych przez młodych ludzi w kontekście przemian o charakterze cywilizacyjno-kulturowym. Zaprezentowany został nowy, powstały na skutek wspomnianych zmian, etap w rozwoju człowieka określany przez autora koncepcji Jeffreya J. Arnetta – emerging adulthood. W tekście przeanalizowane zostały najważniejsze elementy wschodzącej dorosłości w odniesieniu zarówno do społeczeństwa amerykańskiego, jak również w stosunku do społeczności młodych Polaków.

Czasopismo: Edukacja Dorosłych
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Pomiędzy tradycjami a przyszłością edukacji dorosłych

W artykule sformułowano pytania o przyszłość praktyki edukacji dorosłych w Polsce: Czy obserwowane współcześnie trendy widoczne w polskiej edukacji dorosłych mają charakter epizodyczny w dziejach edukacji, czy też są egzemplifikacjami zmiany społecznego podejścia do jej funkcji i zadań? Czy może w przyszłości nastąpić powrót do postrzegania kwestii edukacji dorosłych w sposób holistycznie ujmujący rozwój człowieka i zaspokajanie jego różnorodnych potrzeb? Jakiego typu oferta edukacyjna będzie w stanie w pełni zaspokoić w przyszłości różnorodne potrzeby edukacyjne dorosłych i czy da się w tym zakresie wykorzystać wzorce edukacyjne z przeszłości? Odpowiadając pozytywnie na dwa pierwsze z nich autor szerzej próbuje sformułować odpowiedź na pytanie trzecie – ilustrując całość rozważań przywoływaniem oferty edukacyjnej sformułowanej w przeszłości w oparciu o koncepcję uniwersytetu ludowego. Całość kończy konkluzja o możliwości poszukiwania inspiracji dla współczesnej i przyszłej praktyki edukacyjnej także poprzez analizę i twórcze wykorzystanie sprawdzonych w dziejach edukacji dorosłych rozwiązań.

Czasopismo: Edukacja Dorosłych
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
BYĆ CZŁOWIEKIEM SUKCESU – JAK PRASA PROMUJE SPEKTAKULARNĄ KARIERĘ?

W tekście autorka konstruuje jakościowy wzorzec kariery „spektakularny sukces” i konfrontuje go z karierą realizowaną w korporacji. Lokuje go w kulturze neoliberalnej i udowadnia, że miesięcznik zawiera ukryty przekaz ukierunkowany na wywieranie wpływu na decyzje dotyczące biografii zawodowej czytelnika.

Czasopismo: Edukacja Dorosłych
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Autokreacja jako sposób budowania własnej dorosłości przez studentów

Przemiany społeczno-kulturowe ukazują wydłużanie się okresu młodości i odraczania zadań dorosłości, co prowadzi do wyłonienia nowego okresu rozwoju, zwanego wschodzącą dorosłością. Proces stawania się dorosłym nabiera w późnej nowoczesności charakteru subiektywnego. Celem artykułu jest charakterystyka rozwoju studentów na podstawie badań opisujących podejmowane przez nich działania autokreacyjne. Odnoszą się one do zadań rozwojowych okresu dojrzewania i dorosłości. Ich opis bliski jest także charakterystyce wschodzącej dorosłości według J.J. Arnetta. Za najważniejsze kryteria budowania przez badanych studentów własnej dorosłości można uznać: postawę refleksyjną, zdolność krytycznego myślenia oraz samooceny.

Czasopismo: Edukacja Dorosłych
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
O "polityczności" andragogiki

Polityczne uwikłania nauk społecznych sprawiają, że również badania nad edukacją dorosłych są nasycone ideologicznie. Autor udowadnia tę tezę, analizując treść dwóch idei przewodnich, które zdominowały nasze myślenie o sektorze edukacji dorosłych w ostatnich kilkudziesięciu latach. Są to: idea kształcenia ustawicznego i koncepcja całożyciowego uczenia się. Są one kognitywnymi instrumentami sprawowania władzy politycznej i osiąganiu w społeczeństwach rozwiniętych demokracji stanu rządomyślności (governmentality).

Czasopismo: Edukacja Dorosłych
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
POSTRZEGANIE I DOŚWIADCZANIE DOROSŁOŚCI PRZEZ PRZEDSTAWICIELKI RÓŻNYCH POKOLEŃ

Artykuł dotyczy wyznaczników dorosłości oraz sposobów jej doświadczania. Badania zrealizowano za pomocą wywiadu swobodnego pogłębionego. Przebadano trzy kobiety pochodzące z tej samej rodziny, reprezentujące trzy pokolenia. Sformułowano dwa problemy badawcze: Jakie są wyznaczniki dorosłości według badanych kobiet? oraz W jaki sposób badane kobiety doświadczały dorosłości? Kobiety, mimo że pochodziły z jednej rodziny, opisywały dorosłość i doświadczały jej raczej odmiennie. Wskazane trzy przypadki ilustrują proces dojrzewania emancypacji – w każdym z wywiadów widać jego inne oblicze.

Czasopismo: Edukacja Dorosłych
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
CIĄGŁOŚĆ I ZMIANA W POLSKIEJ ANDRAGOGICE – WYBRANE ASPEKTY Z PERSPEKTYWY CZASU

W tekście podjęto próbę spojrzenia na dokonania polskiej andragogiki jako nauki z perspektywy prawie stulecia, akcentując ciągłość i zmianę w jej rozwoju. Autorka uwypukliła wybrane refleksje nad ciągłością i zmianą podejmowane przez polskich andragogów, a także uwzględniła kontekst ciągłości i zmiany, analizując przedmiot badań andragogiki, zmianę paradygmatów badawczych oraz kwestię jej teoretyczności.

Czasopismo: Edukacja Dorosłych
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
CHÓRZYŚCI AMATORZY O SWOIM UCZESTNICTWIE W ZESPOLE (komunikat z badań)

Celem artykułu jest przedstawienie niektórych wyników badań własnych, dotyczących opinii osób dorosłych – uczestników krakowskich chórów na temat zdobywanej przez nich wiedzy i umiejętności dzięki aktywności w amatorskich zespołach śpiewaczych. Prezentowane w artykule wyniki badań mają charakter ilościowy i stanowią wycinek szerszych badań autorki nad procesem oddziaływania sztuki (a dokładniej muzyki) i zespołu artystycznego na człowieka.

Czasopismo: Edukacja Dorosłych
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
O kompetencjach w kontekście Polskiej Ramy Kwalifikacji dla uczenia się przez całe życie

Celem niniejszego tekstu jest pedagogiczna interpretacja pojęcia kompetencji, które stało się popularne w kręgu pedagogów za sprawą Krajowych Ram Kwalifikacji dla uczenia się przez całe życie, gdzie kompetencje społeczne – obok wiedzy i umiejętności – są jedną z trzech kategorii efektów uczenia się. W artykule definiujemy pojęcie kompetencji oraz pokazujemy ich złożoną i wieloaspektową strukturę. Staramy się także odpowiedzieć na pytanie, jakie są cechy charakterystyczne kompetencji społecznych. W wyniku analiz stwierdzamy, że bazą dla rozwijania kompetencji społecznych są kompetencje emocjonalne. Wynika to z funkcji, jakie pełnią emocje w naszym życiu oraz społecznego charakteru kompetencji emocjonalnych. W ostatniej części tekstu staramy się odpowiedzieć na pytanie, w jaki sposób organizować warunki dla rozwijania kompetencji (emocjonalnych i społecznych) w praktyce edukacyjnej.

Czasopismo: Edukacja Dorosłych
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Zespół hiperkinetyczny (ADHD) u osób dorosłych

Artykuł opisuje zespół hiperkinetyczny u osób dorosłych. Objaśnia, czym jest dane zaburzenie i jak jest diagnozowane w oparciu o klasyfikacje ICD10 i DSM-IV. Przedstawia również dominujące hipotezy o pochodzeniu ADHD. Główną część stanowi opis sytuacji osób dorosłych cierpiących na ADHD – ich zalety i wady, a także sposób funkcjonowania (z uwzględnieniem indywidualnych i społecznych skutków zaburzenia). Ostatnią poruszaną kwestią są możliwości leczenia i innego radzenia sobie z symptomami zespołu hiperkinetycznego, a także ich skuteczność.

Czasopismo: Edukacja Dorosłych
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Badania nad edukacją pozaformalną dorosłych w RFN, ze szczególnym uwzględnieniem analizy programów instytucji edukacji dorosłych

Artykuł przedstawia kierunki badań nad obszarem edukacji pozaformalnej dorosłych prowadzonych w Republice Federalnej Niemiec. Jej popularność jako obszaru badawczego nie maleje od lat 70. ubiegłego wieku mimo wyraźnego wzrostu zainteresowania badaczy fenomenem uczenia się poza instytucjami, w środowiskach ludzkiego życia i pracy. W obszarze niemieckich badań nad pozaformalną edukacją dorosłych można wyróżnić kilka odrębnych nurtów: badania nad procesami nauczania–uczenia się w instytucjach, nad kursami, badania nad funkcjonowaniem instytucji i organizacji, nad profesją edukatora dorosłych i programami oraz badania nad adresatami, uczestnikami i grupami docelowymi ofert edukacyjnych. Autorka artykułu skupia uwagę przede wszystkim na badaniach nad programami instytucji edukacyjnych, ponieważ ten obszar badań nie zajmuje w polskiej edukacji dorosłych ważnego miejsca.

Czasopismo: Edukacja Dorosłych
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
„DOSTRZEC INNEGO” – SZTUKA WSPÓŁCZESNA JAKO PRZESTRZEŃ NIEFORMALNEJ EDUKACJI DOROSŁYCH, NA PRZYKŁADZIE DZIAŁAŃ TEATRU

Artykuł porusza kwestię istotnej roli sztuki współczesnej w edukacji dorosłych w obszarze tolerancji wobec szeroko rozumianej inności. Edukacja nieformalna jest jednym z najistotniejszych źródeł zdobywania wiedzy przez dorosłych, a sztuka współczesna jest doskonałym przykładem tak rozumianej przestrzeni edukacyjnej. Autorka, skupiając się przede wszystkim na działaniach teatru współczesnego, opisuje trzy jego wymiary, w których dokonuje się edukacja nieformalna dorosłych w odniesieniu do postaw tolerancji – jest to wymiar instytucjonalny teatru, wymiar eksperymentalny oraz warsztatowe formy teatralne. We wszystkich tych wymiarach dostrzec można konkretne narzędzia, którymi wobec widza posługuje się teatr współczesny. Autorka dokonuje opisu i klasyfikacji tych narzędzi, ukazując mechanizmy ich edukacyjnego oddziaływania.

Czasopismo: Edukacja Dorosłych
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
WARSZTATY PISANIA AUTOBIOGRAFII DLA SŁUCHACZY UNIWERSYTETÓW TRZECIEGO WIEKU. ZAŁOŻENIA – CELE – UWAGI PRAKTYCZNE

W artykule prezentuję opracowany oraz zrealizowany przeze mnie program warsztatów pisania autobiografii dla słuchaczy Uniwersytetów Trzeciego Wieku. Na wstępie sygnalizuję aktualny stan potrzeb edukacyjnych różnych grup odbiorców w zakresie oferty kursów kreatywnego pisania w Polsce w porównaniu z krajami anglojęzycznymi. Omawiam założenia programu warsztatów (15 spotkań 1,5 godzinnych, praca w małej grupie, chronologiczny układ zagadnień, cykl rocz- ny, przebieg spotkania składającego się z trzech części: omówienie pracy domo- wej, wykład i dyskusja, zadanie pisemnej pracy na kolejne spotkanie). Wymieniam zastosowane metody (dyskusja, burza mózgów, wykład, praca z tekstem, praca w podgrupach, metoda analogii i przekładu intersemiotycznego). Charakteryzuję cztery grupy wykorzystanych przeze mnie materiałów pomocniczych (teksty lite- rackie, reprodukcje dzieł malarskich, karty pracy, materiały piśmienne). Określam cele założone w zakresie wiedzy, umiejętności oraz postaw społecznych. Wypo- wiedź kończę uwagami praktycznymi dotyczącymi przebiegu warsztatów oraz po- stulatem ubogacenia oferty edukacyjnej w zakresie kursów i warsztatów kreatyw- nego pisania dla osób dorosłych.

Czasopismo: Edukacja Dorosłych
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Nowe techniki twórczej dyskusji w kształceniu osób dorosłych-raport z badań eksperymentalnych

Celem opracowania jest prezentacja wyników badań eksperymentalnych nad efektyw-nością nowych, autorskich technik dyskusji w rozwijaniu cech myślenia dywergencyjnego studentów oraz rezultatami rozwiązywania różnego rodzaju problemów (modyfikacyjnych, organizacyjnych, hipo-tetycznych, projektów) przy pomocy tych odmian dyskusji. Twórcze dyskusje są przykładem realizacji w praktyce modelu kształcenia problemowego w paradygmacie konstruktywistycznym.

Czasopismo: Edukacja Dorosłych
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
DOŚWIADCZENIE STAROŚCI – ROZWAŻANIA WOKÓŁ. POJĘĆ I ZJAWISK (NIE )OCZYWISTYCH

Artykuł poświęcony został rozważaniom o starości i doświadczeniu, rozumianym jako kategorie opisu, ale i zjawiska, cechujące się w dużej mierze oczywistością, głównie z powodu swojej powszechności. Autorka wyjaśnia i opisuje te kategorie, podejmując próbę ukazania ich wzajemnych relacji i uwarunkowań, a także osadzając je w kontekście ponowoczesności.

Czasopismo: Edukacja Dorosłych
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Bezpieczeństwo człowieka w perspektywie gerontologicznej

W niniejszym artykule przedstawiono zagadnienia bezpieczeństwa człowieka w okresie starości, kiedy osoby starsze mają do czynienia z wieloma problemami, stanowiącymi bardzo często źródła zagrożeń dla ich właściwego i spokojnego funkcjonowania w życiu. Rozważania autora skupiają się wokół analizy pojęcia i istoty bezpieczeństwa, jego znaczenia w życiu współczesnego człowieka, a także ukazania pewnych wyzwań cywilizacyjnych, będących zwiastunami zagrożeń zdrowia i życia człowieka. Wskazano również obszary najczęściej występujących zagrożeń, w kontekście których należy rozpatrywać potrzebę i poczucie bezpieczeństwa najstarszej generacji ludzi. Starość, jako późny okres życia człowieka, najczęściej charakteryzowana jest poprzez pryzmat wielu negatywnych i krytycznych wydarzeń prawie we wszystkich dziedzinach życia, które w sposób istotny wpływają na poziom jego jakości, na kondycję i samopoczucie człowieka starszego. Stąd też, mając na uwadze bezpieczeństwo seniorów, omówiono problemy stanu ich zdrowia i samopoczucia emocjonalnego, zmianę (a często nawet utratę) dotychczas pełnionych ról społecznych, przejście na emeryturę, a także trudności finansowe i obniżenie statusu ekonomicznego. Bardzo poważny i nurtujący osoby starsze jest proces marginalizacji i osamotnienia (samotności) tej najstarszej grupy wiekowej. Wskazano także, na zakończenie, na potrzebę wsparcia seniorów ze strony rodziny i instytucji pomocy socjalnej.

Czasopismo: Edukacja Dorosłych
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Dyskusje wokół poradnictwa pedagogicznego

Niniejszy artykuł mieści się w szerokiej dyskusji dotyczącej zawodowego przygotowania pedagogów realizujących działania pomocowe w ramach poradni psychologiczno-pedagogicznej. Zmieniające się modele poradnictwa w ponowoczesności wyznaczają kierunki pracy profesjonalnych doradców, w tym również w obszarze poradnictwa pedagogicznego. Spór o kompetencje zawodowe pedagoga kreuje nowy wizerunek doradcy, który napotyka poważne bariery w realizacji form działalności zgodnej z opisanymi w literaturze i ogólnie przyjętymi zasadami i standardami pracy doradczej. Dyskusja wokół profesjonalnej pomocy psychologiczno--pedagogicznej akcentuje potrzebę wprowadzania znaczących zmian w systemie wspomagania dziecka, rodziny i nauczyciela. Zderzenie teorii z praktyką instytucjonalnej pomocy rodzi wiele wątpliwości natury etycznej odwołującej się do przebiegu procesu pomocowego, jego skuteczności czy postawy osoby pomagającej.
Autorka artykułu poddaje analizie zasady przebiegu relacji pomocowej w założeniu warunkujące jej efektywność w odniesieniu do wybranych aspektów pracy poradniczej
doradcy-pedagoga. Dylematy pomagania dotyczą działań diagnostycznych i terapeutycznych będących podstawą pracy poradni, co implikuje dyskusje na temat tożsamości poradnictwa pedagogicznego i jego naukowego usytuowania. Wnioski z dokonanych analiz mogą być inspiracją do działań zmierzających do zdefiniowania terminu poradnictwo pedagogiczne w wymiarze pracy poradni psychologiczno-pedagogicznej.

Czasopismo: Edukacja Dorosłych
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Żądza przejrzystości. Dwuznaczny urok Komeńskiego

Tekst jest próbą konfrontacji z dziełem Jana Amosa Komeńskiego. Co w jego dorobku może nam się przydać w zmaganiu z pułapkami nowoczesno-ści, a co okazać się może balastem? Czeski uczony zapisał się w pamięci jako śmiały myśliciel wyprzedzający swój czas nowatorskimi ideami (dynamiczna natu-ra, edukacja całożyciowa, pokój i współpraca międzynarodowa, powszechna szko-ła, kształcenie kobiet, poglądowość w dydaktyce etc.). A jednak jest przedstawicie-lem myśli przedkrytycznej, co rodzi dystans między nim a współczesną wrażliwo-ścią. Dla Komeńskiego poznanie czyni świat całkowicie czytelnym, współczesność ma już w tej kwestii świadomość komplikacji, fragmentaryczności, zapośrednicze-nia kulturowego. „Żądza przejrzystości” to ukryty napęd myśli Komeńskiego, a to symboliczna zapowiedź i sukcesów, i porażek nowoczesności. Uczony jest prekur-sorem nie tylko wartościowych składników edukacji, ale także pułapek jej meto-dycznej i utopijnej orientacji. Zbyt wiele się wydarzyło od śmierci Komeńskiego, abyśmy mogli bez krytycznych pytań, bez zastrzeżeń, a czasem negacji, powoły-wać się na jego dzieło.

Czasopismo: Edukacja Dorosłych
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Kwestionariusz oczekiwań doradczych – empiryczna weryfikacja koncepcji Bożeny Wojtasik

Artykuł prezentuje proces tworzenia narzędzia do badania oczekiwań doradczych zbudowany na podstawie koncepcji stylów poradnictwa opracowanej przez Bożenę Wojtasik (1997). Badanie pilotażowe przeprowadzono z udziałem 268
uczniów szkół średnich (techników i liceów), w tym 169 chłopców i 99 dziewcząt w wieku od 17 do 20 lat. Analiza psychometryczna narzędzia nie potwierdziła istnienia skal teoretycznych, określonych kategoriami takimi, jak ekspert, informator,
leseferysta, konsultant i spolegliwy opiekun oraz wyłoniła dwie nowe kategorie – „Doradca humanistyczny” (10 pozycji, alfa Cronbacha = 0,834) i „Doradca racjonalny” (10 pozycji, alfa Cronbacha = 0,741). Do weryfikacji trafności zewnętrznej
testu zastosowano dwa testy osobowości: Kwestionariusz NEO-FFI Costy i McCrae oraz Test Przymiotnikowy ACL Gougha i Heilbruna. Sprawdzono również, że jest on także metodą stabilną w czasie. Opracowano ostateczną wersję kwestionariusza
wraz z normalizacją.

Czasopismo: Edukacja Dorosłych
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
SPOSOBY DOŚWIADCZANIA I KONCEPTUALIZOWANIA UCZENIA SIĘ OSÓB W OKRESIE ŚREDNIEJ DOROSŁOŚCI

Konwencja niniejszego artykułu osadzona została w koncepcji uczenia się przez całe życie. Za fundament analizy sposobów doświadczania uczenia się oraz obszarów edukacyjnych przyjęto podejście fenomenograficzne, które zostało skonstruowane dla potrzeb prowadzenia badań nad procesami uczenia się. Przedmiotem eksploracji badawczych uczyniono do- świadczenia edukacyjne osób znajdujących się w okresie średniej dorosłości. Dynamika zmian współczesnego świata w wymiarach technologicznym, gospodarczym i społecznym generuje nowe potrzeby ewolucji społeczeństwa wiedzy w kierunku społeczeństwa uczącego się (Pawelska-Skrzypczak i in., 2013). Społeczeństwo uczące się to społeczeństwo, które jest samoświadome edukacji w jej całożyciowym uczeniu się, zatem posiada ono także wiedzę dotyczącą edukacyjnego potencjału instytucji kształcenia oraz środowiska społecznego, które nadaje kształt życiu. Jednocześnie wyprowadzając aktywność edukacyjną z instytucji w kierunku codzienności, edukacja całożyciowa stała się integralną częścią życia; pozwala ona na łatwiejsze funkcjonowanie w otaczającej rzeczywistości. Uczestnictwo w cało- życiowym uczeniu się nie jest już tylko dobrowolną aktywnością edukacyjną podejmowaną przez nielicznych w celu zaspakajania potrzeb, ambicji czy zainteresowań związanych z rozwojem osobistym, ale stało się koniecznością niezbędną do właściwego funkcjonowania w otaczającym świecie, w tym też na rynku pracy. W świetle powyższych wyzwań Komisja Europejska (2001) sformułowała definicję koncepcji całożyciowego uczenia się, która mówi, że są to: wszelkie działania związane z uczeniem się przez całe życie, zmierzające do poprawy poziomu wiedzy, umiejętności i kompetencji w perspektywie osobistej, obywatelskiej, społecznej i/lub związanej z zatrudnieniem. Celem niniejszych badań było poznanie, zrozumienie oraz opisanie doświadczania sposobów i konceptualizowania uczenia się osób będących w wieku średniej dorosłości.

Czasopismo: Edukacja Dorosłych
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
METODY NAUCZANIA JĘZYKA OBCEGO NA KURSACH DLA DOROSŁYCH A SAMOOCENA WŁASNYCH POSTĘPÓW I OCENA KURSU

Na kursach językowych stosuje się różne metody nauczania. Publikacja zawiera aspekty badań uczestnictwa dorosłych w kursach języka angielskiego w Olsztynie i województwie warmińsko-mazurskim. Celem jest ustalenie rozpoznawalności metod nauczania oraz zależności pomiędzy nimi a oceną postępów własnych i kursu. Badania przeprowadzono w szkołach językowych, ośrodkach kształcenia ustawicznego oraz na uniwersytecie trzeciego wieku. Ustalono rozpoznawalność metod oraz wyżej wymienione zależności.

Czasopismo: Edukacja Dorosłych
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Obiektywne środowisko edukacyjne seniorów w Polsce

W artykule przedstawiono rozważania na temat środowiska edukacyjnego osób starszych. Na wstępie omówiono pojęcie środowiska edukacyjnego oraz wyróżniono elementy składające się na obiektywne środowisko edukacyjne seniorów. Następnie opisano każdy z wyodrębnionych elementów, posługując się przykładami uwzględniającymi specyfikę warunków polskich.

Czasopismo: Edukacja Dorosłych
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
POSTAWY NAUCZYCIELI PRZEDMIOTÓW ŚCISŁYCH I HUMANISTYCZNYCH WOBEC DYSKALKULII ROZWOJOWEJ

W badaniach porównywano postawy wobec dyskalkulii rozwojowej (DR) u nauczycieli przedmiotów ścisłych (NPS) (n = 36) i humanistycznych (NPH) (n = 36) na różnych szczeblach nauczania i z różnym stażem pracy. Zastosowano: Skalę Postaw Wobec Dyskalkulii Rozwojowej i Kwestionariusz Aprobaty Społecznej (KAS). Badani NPS nie różnili się istotnie od NPH pod względem postaw wobec DR w obrębie aspektu emocjonalnego, poznawczego i behawioralnego. Nie wystąpiły różnice w postawach na poszczególnych szczeblach nauczania. NPS i NPH nie różnili się też postawami wobec DR ze względu na staż pracy. Uzyskane wyniki są podobne do wyników badań nad dysleksją. W obu badaniach osoby badane odznaczały się przeciętną wiedzą na temat ocenianych zaburzeń, a ich stosunek do osób z zaburzeniami okazał się zadowalający.

Czasopismo: Edukacja Dorosłych
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Retropowroty. Pokolenie Re-Run, syndrom Piotrusia Pana i pułapka nostalgii

Doba ponowoczesności niedająca stabilizacji i poczucia bezpieczeństwa kieruje dorosłych w stronę retropowrotów. Ucieczki w przeszłość są rekcjami wynikającymi z lęków przed dorosłością i odpowiedzialnością. Kultura masowa oraz koncerny przemysłowe wyzwalają i propagują określony styl życia pokolenia określanego mianem Re-Run, dokonującego sentymentalizacji przeszłości oraz niechętnego do myślenia o przyszłości. Oddawanie się nostalgicznym wspomnieniom podsyca przemysł odwołujący się do minionej epoki – lat 60., 70. czy 80. Artykuł poniższy stanowi refleksję nad zachowaniami kreowanymi przez rzeczywistość społecznokulturową oraz stanowi próbę dostrzeżenia skutków retropowrotów.

Czasopismo: Edukacja Dorosłych
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Wielki nauczyciel – Konrad Prószyński

Konrad Prószyński (pseudonim: Kazimierz Promyk; 1851-1908) – samouk, wybitny działacz oświatowy, zainteresowany głównie szerzeniem oświaty wśród włościan. Był autorem wielu nowoczesnych elementarzy, w tym elementa-rza ściennego oraz uznanego za najlepszy na świecie w 1892 roku (spośród 500 elementarzy, nadesłanych na wystawę zorganizowaną przez Towarzystwo Pedago-giczne w Londynie), elementarza wydanego w 1887 roku pt. Obrazowa nauka czy-tania i pisania. Propagował wiedzę naukową, w tym szczególnie wiedzę rolniczą, w wydawanych przez siebie kalendarzach „Gość” (12 edycji, od 1881 roku) oraz tygodniku „Gazeta Świąteczna”, współredagowanym przez jego czytelników – często tych samych, którzy uczyli się czytać i pisać z jego elementarzy.

Czasopismo: Edukacja Dorosłych
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika