rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Wpływ dodatku nasion lnu w dawkach pokarmowych cieląt na wskaźniki produkcyjne i skład mięsa

Celem badań było określenie wpływu stosowania nasion lnu oleistego w dawkach dla cieląt
rasy limousine (LM), a szczególnie jego wpływu na wskaźniki odchowu oraz skład podstawowy
mięsa cielęcego i profil kwasów tłuszczowych tłuszczu śródmięśniowego. Doświadczenie
przeprowadzono w okresie pastwiskowym na 24 zwierzętach podzielonych na grupy: K –
kontrolna i D – doświadczalna (w tym: Kk – grupa kontrolna krów, Kc – grupa kontrolna
cieląt, Dk – grupa doświadczalna krów, Dc – grupa doświadczalna cieląt). W czasie trwania
doświadczenia określono: skład chemiczny i wartość pokarmową skarmianych pasz, średnie
przyrosty masy ciała (g/dzień) oraz zużycie mieszanki treściwej na 1 kg przyrostu cieląt. Po
okresie doświadczalnym poddano ubojowi po 4 cielęta z grupy (buhajki). W pozyskanych
mięśniach (rostbef, łopatka, udziec) oznaczono skład podstawowy mięsa oraz profil kwasów
tłuszczowych w tłuszczu śródmięśniowym. Uzyskane wyniki poddano analizie statystycznej.
Stwierdzono, że 6% dodatek nasion lnu miał istotny wpływ na przyrosty cieląt, wpłynął
nieznacznie na skład podstawowy mięsa cielęcego, ale znacząco modyfikował profil kwasów
tłuszczowych tłuszczu śródmięśniowego. Najkorzystniejszym profilem kwasów tłuszczowych
charakteryzował się tłuszcz śródmięśniowy rostbefu, w którym przy nieznacznym obniżeniu
udziału kwasów tłuszczowych jednonienasyconych (MUFA), stwierdzono istotny wzrost
udziału kwasów wielonienasyconych (PUFA).

Czasopismo: Roczniki Naukowe Polskiego Towarzystwa Zootechnicznego
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: zootechnika i rybactwo
Wpływ interakcji sezonu produkcji z rasą i systemem żywienia krów na wydajność i właściwości fizykochemiczne mleka

Celem badań było określenie wpływu interakcji między sezonem produkcji a rasą i systemem żywienia krów na wydajność i właściwości fizykochemiczne mleka. W 2278 próbkach mleka, pobranego od krów rasy polskiej holsztyńsko-fryzyjskiej odmiany czarno- i czerwono-białej, jersey oraz simentalskiej, oznaczono: wartość pH, zawartość kazeiny, podstawowy skład chemiczny, tj. zawartość białka ogólnego, tłuszczu, laktozy i suchej masy oraz liczbę komórek somatycznych. Oceniając równoczesny wpływ rasy i sezonu produkcji na skład chemiczny mleka wykazano istotne interakcje dla wszystkich analizowanych składników, z wyjątkiem tłuszczu. Dla większości analizowanych parametrów, z wyjątkiem zawartości laktozy oraz stosunku białkowo-tłuszczowego, stwierdzono jednoczesny wpływ systemu żywienia i sezonu produkcji. Krowy rasy simentalskiej żywione systemem TMR produkowały w obydwu sezonach mleko o wyższej zawartości podstawowych składników.

Czasopismo: Roczniki Naukowe Polskiego Towarzystwa Zootechnicznego
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: zootechnika i rybactwo
Wpływ wybranych czynników na ubytki masy tusz wieprzowych w czasie wychładzania

Celem pracy było określenie wpływu rasy, mięsności i otłuszczenia tuczników na wielkość
ubytków masy tusz w czasie wychładzania poubojowego, przeprowadzonego metodą jednostopniową.
Doświadczenie przeprowadzono w Stacji Kontroli Użytkowości Rzeźnej Trzody
Chlewnej w Chorzelowie. Materiał badawczy stanowiło 120 tusz uzyskanych z uboju tuczników
rasy polskiej białej zwisłouchej, wielkiej białej polskiej, pietrain i duroc. Ocenę ubytków
masy tusz w procesie wychładzania analizowano na tle wybranych wskaźników wartości
rzeźnej. Z przeprowadzonych badań wynika, że na wielkość ubytków masy tusz w czasie
wychładzania poubojowego istotnie wpływał czynnik rasowy. Najmniejszymi stratami masy
charakteryzowały się tusze uzyskane od tuczników rasy wbp, natomiast największymi – tusze
pozyskane od tuczników rasy pietrain. Wykazano również, że ubytki masy w czasie wychładzania
zależały od umięśnienia i otłuszczenia tusz. Niższe straty masy obserwowano w
tuszach, które charakteryzowały się mniejszą mięsnością i większą grubością słoniny.

Czasopismo: Roczniki Naukowe Polskiego Towarzystwa Zootechnicznego
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: zootechnika i rybactwo
Wpływ drożdży Saccharomyces cerevisiae na wzrost i fermentację in vitro Selenomonas ruminantium i Megasphaera elsdenii

Poprawa wykorzystania mleczanów przez Selenomonas ruminantium i Megasphaera elsdenii może być pomocna w zmniejszaniu problemów związanych z kwasicą żwacza. Celem badań było określenie wpływu żywych kultur drożdży (SC) i produktów ich fermentacji (SCFP) na wzrost i przebieg fermentacji w warunkach in vitro bakterii laktolitycznych S. ruminantium (ATCC 19205) i M. elsdenii (ATCC 25940). Hodowle były prowadzone przez 6, 12, 24 i 48 godzin w warunkach beztlenowych na podłożu referencyjnym wzrostowym z żywymi kulturami drożdży (SC) lub produktami fermentacji drożdży (SCFP) oraz na podłożu bez dodatku (CON). Nie wykazano wpływu obu rodzajów drożdży (SC i SCFP) na wzrost S. ruminantium po 6, 12 i 24 godzinach inkubacji, jednak żywe kultury drożdży (SC) zwiększyły wzrost tej bakterii po 48 godzinach inkubacji (P≤0,05). Produkty fermentacji drożdży zmniejszyły pH i zwiększyły syntezę mleczanów przez S. ruminantium. Żywe kultury drożdży zwiększyły liczbę bakterii M. elsdenii po 12 i 24 godzinach, a produkty fermentacji po 48 godzinach inkubacji (P≤0,05). Żywe kultury Saccharomyces cerevisiae zredukowały koncentrację lotnych kwasów tłuszczowych po 24 i 48 godzinach inkubacji, a kapronian był dominującym produktem fermentacji M. elsdenii. Dodatek żywych kultur Saccharomyces cerevisiae może poprawiać mikrobiologiczny rozkład włókna w żwaczu poprzez utrzymywanie optymalnego pH.

Czasopismo: Roczniki Naukowe Polskiego Towarzystwa Zootechnicznego
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: zootechnika i rybactwo
Analiza tekstury mięsa królików w zależności od sposobu obróbki termicznej

Celem pracy było zbadanie wpływu rodzaju obróbki termicznej na siłę cięcia i profilową analizę tekstury (TPA) mięsa króliczego. Materiał doświadczalny stanowiły próbki mięsa pozyskane od 22 królików rasy termondzkiej białej. Pobrano dwie próbki z prawego combra (m. longissimus lumborum). Pierwszą próbkę pakowano próżniowo indywidualnie w foliowe opakowanie do przechowywania i mrożenia żywności, i mrożono w temperaturze −18oC przez 72 h, a następnie po rozmrożeniu gotowano w łaźni wodnej w temperaturze 80oC przez 40 minut. Drugą próbkę pakowano indywidualnie w foliowe opakowanie do przechowywania i mrożenia żywności, mrożono w temperaturze −18oC przez 72 h, a następnie rozmrażano i pieczono w temperaturze 180oC, do uzyskania wewnętrznej temperatury 78oC. Badano takie wskaźniki tekstury, jak: siła cięcia, twardość, sprężystość, spójność i żujność. Odnotowano istotne różnice dla parametrów twardości, spójności i żujności mięsa w zależności od rodzaju obróbki termicznej. Twardość mięsa gotowanego była o 32% większa niż mięsa pieczonego, spójność mięsa gotowanego była większa o 10%, natomiast żujność o 39% w stosunku do pieczonego.

Czasopismo: Roczniki Naukowe Polskiego Towarzystwa Zootechnicznego
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: zootechnika i rybactwo
Jakość mleka towarowego pozyskiwanego w gospodarstwach stosujących różne systemy doju

Celem pracy była ocena jakości mleka towarowego pozyskiwanego w gospodarstwach stosujących różne systemy doju, tzn. ręczny lub mechaniczny (konwiowy, przewodowy, hala udojowa). W analizie wykorzystano dane z dokumentacji zakładowej 5 spółdzielni mleczarskich działających na terenie województwa lubelskiego, uzyskane z oceny 121 872 prób mleka. Uwzględniono dane z poszczególnych miesięcy (od stycznia do grudnia) w latach 2008-2009, dotyczące zawartości tłuszczu (%), białka (%), ogólnej liczby drobnoustrojów (tys./ml) i liczby komórek somatycznych (tys./ml). Wykazano, że stosowany system doju, który w dużym stopniu dostosowany jest do wielkości stada krów, a co za tym idzie, powiązany z technologią produkcji mleka w gospodarstwie, istotnie wpływa na jakość produkowanego mleka towarowego. Stwierdzono istotnie wyższą (p≤0,01) zawartość tłuszczu w mleku pozyskiwanym we wszystkich formach doju mechanicznego, a białka tylko w mleku z hali udojowej. Najlepsze pod względem mikrobiologicznym było mleko pozyskiwane w halach udojowych i za pomocą dojarek bańkowych (OLD przeciętnie ok. 45 tys./ml), a nieco gorsze przy doju ręcznym (47 tys./ml) i za pomocą dojarek przewodowych (49 tys./ml). Mleko pozyskiwane w doju ręcznym zawierało ponad dwukrotnie mniej komórek somatycznych (108,6 tys./ml) w porównaniu do surowca z pozostałych analizowanych systemów doju (194,2-251,9 tys./ml).

Czasopismo: Roczniki Naukowe Polskiego Towarzystwa Zootechnicznego
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: zootechnika i rybactwo
Wpływ rasy na liczebność miotu i współczynnik mleczności królic

Celem badań było określenie wpływu rasy na liczebność miotu oraz współczynnik mleczności królic. Materiał badawczy stanowiły samice rasy: kalifornijskiej czarnej (n=16), nowozelandzkiej białej (n=19), popielniańskiej białej (n=24), termondzkiej białej (n=36) oraz belgijskiego olbrzyma szarego (n=14), wraz z potomstwem. Badania obejmowały 3 kolejne mioty samic. W celu obliczenia współczynnika mleczności samic ważono mioty do 24 godzin od wykotu oraz w 21. dniu życia. Z przeprowadzonej analizy wynika, że największą liczebnością charakteryzowały się mioty samic rasy belgijski olbrzym szary (9,09 szt.), natomiast najmniejszą – rasy nowozelandzkiej białej (6,47 szt.). Dla samic rasy termondzkiej białej, kalifornijskiej czarnej i popielniańskiej białej średnia liczebność miotu wynosiła, odpowiednio: 7,78, 7,50 i 7,46 sztuk. Największym współczynnikiem mleczności charakteryzowały się samice rasy termondzkiej białej (3,76), natomiast najmniejszym – samice rasy belgijski olbrzym szary (3,18).

Czasopismo: Roczniki Naukowe Polskiego Towarzystwa Zootechnicznego
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: zootechnika i rybactwo
Wpływ liczebności miotu pochodzenia loch rasy polskiej białej zwisłouchej i wielkiej białej polskiej na liczbę prosiąt urodzonych i odchowanych

Celem pracy było określenie wpływu liczebności miotu, z którego pochodziły lochy na liczbę
prosiąt żywo urodzonych i odchowanych do 21. dnia. Materiał do badań stanowiły dane
o użytkowości rozpłodowej samic pbz i wbp (1791 i 1047 rekordów), użytkowanych w latach
2004-2009 w stadach zarodowych mazowieckiego rejonu hodowlanego. Na podstawie liczebności
miotu pochodzenia, lochy przydzielono do grup: grupa I ≤9, grupa II – 10, grupa III – 11,
grupa IV – 12, grupa V – 13, grupa VI ≥14. Zmiany ogółem w liczbie prosiąt żywo urodzonych
w grupie VI w porównaniu do grupy I wynosiły +1,52 prosięcia w rasie pbz (P≤0,01) i
+0,40 prosięcia w rasie wbp. Uzyskane dane wskazują, że w celu poprawy płodności loch krajowych
ras matecznych należy do remontu stada wybierać loszki pochodzące od loch wysokopłodnych.
Wybór na przyszłe matki loszek od samic urodzonych w mało licznych miotach
(≤10) jest nieuzasadniony. Na przyszłe matki należy pozostawiać młode samice urodzone w
miotach liczących co najmniej 13 (rasa pbz) i 12 (rasa wbp) prosiąt.

Czasopismo: Roczniki Naukowe Polskiego Towarzystwa Zootechnicznego
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: zootechnika i rybactwo
Wpływ poziomu żywienia loch prośnych na ich kondycję i wskaźniki krwi

Celem badań było określenie wpływu poziomu żywienia loch w ciąży niskiej (41.-70. dzień) na ich kondycję i wskaźniki biochemiczne oraz hormonalne krwi w okresie ciąży i przy odsadzeniu prosiąt. Obserwacjami objęto 16 loch F1 (pbz x wbp), przydzielonych losowo do grupy kontrolnej (K) lub doświadczalnej (D), żywionych indywidualnie mieszankami pełnoporcjowymi o zalecanej wartości pokarmowej dla loch prośnych i karmiących. Lochy z grupy D od 41. do 70. dnia ciąży otrzymywały o 30% większą dawkę paszy (0,7 kg/szt./dzień) niż lochy z grupy K żywione standardowo. Od wszystkich loch pobrano trzykrotnie krew (v. cava cranialis): przy kryciu, w 70. dniu ciąży i przy odsadzeniu prosiąt (35. dzień), i oznaczono wskaźniki biochemiczne: ALB, TP, ALP, GLU, CHOL, TG, CREA, UREA, hormony – GH i INS oraz Fe. Okresowe, trwające 30 dni żywienie loch prośnych podwyższoną o 30% dawką paszy miało pozytywny wpływ na przyrost masy ciała i zasoby tłuszczu oraz białka w organizmie loch. Samice żywione obficiej w okresie ciąży były w lepszej kondycji hodowlanej po odchowaniu potomstwa niż lochy żywione umiarkowanie. Podwyższona dawka paszy spowodowała wystąpienie wzrostu kompensacyjnego, co świadczy o zasadności stosowania obfitszego żywienia samic w tym okresie fizjologicznym. Zastosowany czynnik badawczy wpłynął na zmiany poziomu hormonu wzrostu i fosfatazy alkalicznej w 70. dniu ciąży, w porównaniu z okresem krycia. Stwierdzono obniżenie stężenia GH (o 20%) oraz ALP u loch z grupy D, w porównaniu do K, przy zachowaniu stabilności różnic między grupami dla pozostałych badanych wskaźników biochemicznych i insuliny. Między grupami nie stwierdzono różnic potwierdzonych statystycznie dla badanych wskaźników biochemicznych, hormonów i Fe, co wskazuje, że zastosowana zmiana poziomu żywienia umożliwiała zachowanie homeostazy organizmu.

Czasopismo: Roczniki Naukowe Polskiego Towarzystwa Zootechnicznego
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: zootechnika i rybactwo
Wykorzystanie rodzimej rasy królików popielniańskich białych i ich mieszańców do produkcji mięsa

Króliki popielniańskie białe są rodzimą rasą wyprowadzoną z nieistniejącej już rasy polskiej
albinotycznej. Prace badawcze nad wytworzeniem tej rasy zostały zapoczątkowane w 1950 r.
W roku 1989 króliki popielniańskie białe zostały objęte programem ochrony zasobów genetycznych
zwierząt gospodarskich, finansowanym przez Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju
Wsi. Celem badań było określenie możliwości wykorzystania królików rasy rodzimej do produkcji
tuszek o wysokiej przydatności kulinarnej. Materiał doświadczalny stanowiło po 80
samic i 16 samców królików białych popielniańskich (BP) i białych nowozelandzkich (BN).
Samice stada podstawowego utrzymywano w pomieszczeniu zamkniętym, w kojcach ze ściółką.
Po uzyskaniu przez króliki wieku 90 dni przeprowadzono ubój doświadczalny. Badano
wskaźniki użytkowości rozpłodowej, wzrostowej i rzeźnej. Przeprowadzone badania wykazały
wysoką plenność królików popielniańskich białych. Wskaźniki użytkowości wzrostowej
były wyższe u mieszańców w porównaniu do królików białych nowozelandzkich. Analizowano
też jakość tuszek królików białych popielniańskich i białych nowozelandzkich oraz ich
mieszańców. Wielkość najcenniejszych wyrębów (comber, część tylna) była porównywalna
z rasą typowo mięsną, jaką są króliki białe nowozelandzkie. Również wysokość wskaźnika
sensorycznej jakości całkowitej potwierdziła walory kulinarne mięsa mieszańców królików
popielniańskich białych.

Czasopismo: Roczniki Naukowe Polskiego Towarzystwa Zootechnicznego
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: zootechnika i rybactwo
Koncentracja ołowiu w tkance mięśniowej dzików (Sus scrofa) w wybranych województwach w Polsce

Celem pracy była ocena stopnia bioakumulacji ołowiu w tkance mięśniowej dzików pozyskanych w Polsce, w sześciu wybranych województwach. Obecność zanieczyszczeń chemicznych jest jednym z kryteriów oceny bezpieczeństwa produktów przeznaczonych do konsumpcji. Materiał doświadczalny stanowiły próby pobrane w sezonie 2013/2014 od dzików będących w szczycie kondycyjnym. Zwierzęta odstrzelono w sześciu województwach: dolnośląskim, lubuskim, kujawsko-pomorskim, warmińsko-mazurskim, wielkopolskim oraz zachodniopomorskim. Przeprowadzona analiza pozwoliła stwierdzić, że dopuszczalne stężenie ołowiu zostało przekroczone tylko w pięciu przypadkach, co stanowi około 4,5% liczby prób. Przekroczenia miały miejsce w województwie wielkopolskim (1 próba), zachodniopomorskim (2 próby) oraz kujawsko-pomorskim (2 próby).

Czasopismo: Roczniki Naukowe Polskiego Towarzystwa Zootechnicznego
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: zootechnika i rybactwo
Odziedziczalność wybranych cech jakości mięsa kaczek

Celem pracy było oszacowanie współczynników odziedziczalności czternastu cech jakości mięsa kaczek. Badaniami objęto 387 osobników, mieszańców drugiego pokolenia kaczek typu pekin pochodzenia polskiego i francuskiego. W mięśniach piersiowych (BM) i nóg (LM) zbadano następujące cechy: przewodność elektryczna po 15 minutach (BMEC15 i LMEC15), stężenie jonów wodorowych (pH) po 24 godzinach (BMpH24 i LMpH24), wyciek termiczny (TDBM i TDLM), jasność L* barwy (LBM i LLM). Ponadto analizowano cechy surowych mięśni piersiowych i nóg, ocenianych sensorycznie: barwa (CRBM i CRLM), zapach (ORBM i ORLM) oraz wygląd ogólny (GARBM i GARLM). Estymatory komponentów wariancji uzyskano na podstawie metody największej wiarygodności z ograniczeniem (REML), używając pakietu komputerowego ASReml. Generalnie uzyskano zróżnicowane oszacowania współczynników odziedziczalności: 0,01 (BMEC15), 0,16 (LMEC15), 0,01 (BMpH24), 0,06 (LMpH24), 0,07 (TDBM), 0,06 (TDLM), 0,08 (LBM), 0,07 (LLM), 0,08 (CRBM), 0,73 (CRLM), 0,11 (ORBM), 0,92 (ORLM), 0,24 (GARBM), 0,40 (GARLM).

Czasopismo: Roczniki Naukowe Polskiego Towarzystwa Zootechnicznego
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: zootechnika i rybactwo
Analiza cech użytkowości mlecznej krów w zależności od organizacji i poziomu ich żywienia w stadzie o wysokiej wydajności

Celem badań było określenie czynników wpływających na zrównoważenie bilansu energii i białka u krów o wysokiej wydajności. Analizowano wydajność dobową mleka, numer i miesiąc laktacji. Badania przeprowadzono w stadzie o wydajności 11 tys. kg mleka/rok, na 517 krowach w czasie laktacji. Krowy w laktacji podzielone były na cztery grupy technologiczno-żywieniowe. Żywione były dawką TMR rozliczoną na dobową produkcję mleka: w grupie 1 – na 45 kg, w grupie 2 – na 35 kg, w grupie 3 – na 26 kg i w grupie 4 – na 20 kg. Rzeczywista przeciętna wydajność wynosiła w grupach, odpowiednio: 49,1 kg, 38,1 kg, 26,3 kg i 17,5 kg na dobę. W skład każdej grupy wchodziły krowy od pierwszej do szóstej laktacji oraz od 1. do 10. miesiąca laktacji. Nie stwierdzono istotnych różnic w wydajności dobowej mleka pomiędzy kolejnymi laktacjami oraz pomiędzy miesiącami laktacji. Wraz ze wzrostem wydajności mleka w grupie obniżała się zawartość tłuszczu i białka. Szacowany na podstawie zawartości białka w mleku bilans energetyczny wskazuje na ujemną jego wartość niemal w okresie całej laktacji w grupie 1, przez pierwsze cztery miesiące w grupie 2, przez pierwsze dwa miesiące w grupie 3 i w drugim miesiącu w grupie 4. W grupie 1 przeprowadzono podział na trzy podgrupy ze względu na wydajność: do 45 kg, 45-50 kg oraz 50 kg i więcej. Zrównoważony bilans energetyczny stwierdzono tylko w podgrupie do 45 kg. Na bilans energetyczny krów decydujący wpływ miała dobowa wydajność, w mniejszym stopniu miesiąc laktacji. Szacowany bilans białkowy, na podstawie zawartości mocznika w mleku, był zrównoważony w grupach 1 i 2. Natomiast w grupach 3 i 4 obserwowano przekroczenie udziału białka w dawkach, wynoszące od 10 do 20%.

Czasopismo: Roczniki Naukowe Polskiego Towarzystwa Zootechnicznego
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: zootechnika i rybactwo
Wpływ dodatku L-karnityny na wyniki produkcyjne loch

Celem badań było określenie wpływu L-karnityny podanej lochom w ciąży wysokiej i w laktacji na ich płodność i odchów potomstwa. Badaniami objęto 20 loch PIC, przydzielonych do grupy kontrolnej (K) i doświadczalnej (D). Lochy z grupy D od 90. dnia ciąży do końca laktacji (28. dzień) otrzymywały w mieszance dodatek L-karnityny (50 mg/kg paszy). Przy odsadzeniu prosiąt od loch z grupy D, w porównaniu z grupą K, stwierdzono większą liczebność miotów (o 0,9 prosięcia) i większą (o 0,3 kg) ich masę ciała. Podawanie lochom prośnym suplementowanej mieszanki nie spowodowało zmian w składzie chemicznym mleka. Liczba komórek somatycznych w mleku loch z grupy D, w porównaniu z grupą K, była jednak mniejsza, co wskazuje na korzystny wpływ zastosowanego dodatku na gruczoł sutkowy loch. Zastosowanie w mieszance dla loch dodatku L-karnityny obniżyło koszt żywienia o 0,52 zł (14,1%) na przyrost 1 kg masy miotu do odsadzenia. Wyniki produkcyjne i ekonomiczne wskazują na zasadność stosowania dodatku L-karnityny do paszy dla loch.

Czasopismo: Roczniki Naukowe Polskiego Towarzystwa Zootechnicznego
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: zootechnika i rybactwo
Wpływ masy tuszy ciepłej na mięsność oraz wybrane cechy jakości mięsa tuczników z pogłowia masowego

Celem badań było określenie oddziaływania grup zróżnicowanych masą tuszy ciepłej (mtc) na stopień umięśnienia tuszy oraz cechy jakości mięsa wieprzowego. Badania przeprowadzono w sezonie wiosenno-letnim na 100 tucznikach pogłowia masowego. Podczas uboju zwierząt stosowano oszałamianie elektryczne i wykrwawianie w pozycji leżącej, zgodnie z technologią obowiązującą w zakładach mięsnych. Na podstawie rozkładu mtc wyodrębniono 3 grupy zróżnicowane pod względem tej cechy: grupa I <80 kg; grupa II – 80-90 kg, grupa III >90 kg. Dokonując analizy oddziaływania grupy zróżnicowanej mtc na mięsność oraz cechy jakości mięsa stwierdzono, że ze wzrostem mtc (średnio w zakresie 74-93 kg) następuje istotne (P≤0,01) obniżenie mięsności (o ok. 5 p.p.), przy jednoczesnym zachowaniu wartości cech jakości mięsa typowych dla mięsa normalnego. Wyjątek stanowiły dwie cechy: pH2 post mortem oraz jasność barwy mięsa. Wraz ze wzrostem mtc następował spadek wartości pH2 (ok. 0,13-0,15 jednostki) oraz pociemnienie barwy (o ok. 3 jednostki) w stosunku do grupy I (mtc <80 kg). Wraz ze wzrostem mtc odnotowano zmniejszenie częstości występowania tusz z mięsem normalnym (ok. 6 p.p.) oraz znaczące zwiększenie udziału tusz z mięsem kwaśnym (ok. 8 p.p.). Ponadto, wraz ze wzrostem mtc stwierdzono zmniejszenie (o ok. 22 p.p.) częstości występowania tusz z mięsem cieknącym (wyciek naturalny >4,0%) na korzyść tuczników najcięższych (mtc >90 kg).

Czasopismo: Roczniki Naukowe Polskiego Towarzystwa Zootechnicznego
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: zootechnika i rybactwo
Ekstensywność i intensywność występowania pasożytów jelitowych u świń w gospodarstwie stosującym program profilaktyczny

Celem badań było porównanie składu parazytofauny jelitowej świń, należących do różnych
grup technologicznych (lochy, warchlaki, tuczniki), przed i po zastosowaniu środka odrobaczającego.
Badania przeprowadzono dwukrotnie, w lutym i czerwcu 2011 roku, w gospodarstwie
utrzymującym świnie systemem ściołowym. Do badań pobrano dwukrotnie próbki
kału od 15 loch, 7 warchlaków oraz 18 tuczników. Łącznie przebadano metodą flotacji i Mc
Mastera 80 próbek kału. Zdiagnozowano 3 gatunki pasożytów należących do typu Nematoda
(Strongyloides ransomi, Ascaris suum, Oesophagostomum dentatum) oraz 1 gatunek pierwotniaka
należącego do typu Apicomplexa (Eimeria sp.) Największą ekstensywność ogólną
odnotowano u loch w okresie poprzedzającym odrobaczanie (86,7%). Stwierdzono różnice
w zakresie intensywności i ekstensywności inwazji pasożytów jelitowych w okresie przed
i po zastosowaniu programu profilaktycznego. Intensywność zarobaczenia Ascaris suum
u loch przed i po odrobaczeniu różniła się istotnie (P≤0,05). Największą intensywność inwazji
stwierdzono po odrobaczaniu w grupie tuczników (26 800 oocyst kokcydiów w 1 g kału).
U niektórych zarażonych świń zaobserwowano inwazje wielogatunkowe. Uzyskane wyniki
wskazują na potrzebę prowadzenia przesiewowych badań w stadach świń, w celu kontroli i
wdrażania programów profilaktycznych i/lub leczniczych.

Czasopismo: Roczniki Naukowe Polskiego Towarzystwa Zootechnicznego
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: zootechnika i rybactwo