rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Keloidy – łagodne nowotwory tkanki łącznej powstające w wyniku zaburzeń gojenia

Keloidy są łagodnymi nowotworami skóry bez cech złośliwości. Klinicznie keloidy definiowane są jako blizny charakteryzujące się rozrostem na zdrowe, otaczające tkanki i rzadko ustępują samoistnie. Te nieprawidłowe blizny są efektem zaburzeń mechanizmów fizjologicznie regulujących równowagę podczas naprawy i regeneracji tkanek. Keloidy zwykle są następstwem procesu gojenia ran pełnej grubości skóry. Zmiany te mogą pojawić się nawet po długim czasie od zadziałania czynnika uszkadzającego i zwykle wykraczają poza obszar pierwotnego uszkodzenia skóry. Najczęstszymi lokalizacjami występowania keloidów są okolice ciała o wzmożonym napięciu skóry. Genetycznie uwarunkowane predyspozycje oraz uszkodzenie skóry są czynnikami o kluczowym znaczeniu w rozwoju keloidów. Czynniki wzrostu i cytokiny są zaangażowane w procesy gojenia ran po urazach skóry. Dokładny mechanizm tworzenia keloidów podczas zaburzonego gojenia ran nie jest znany. Jednakże wydaje się, że zaburzenia wydzielania cytokin przez komórki, przerwanie ciągłości naskórka, nadmierna synteza macierzy pozakomórkowej i jej nieprawidłowe remodelowanie, mogą powodować powstawanie tego typu zmian. W formowaniu keloidów szczególną rolę odgrywają transformujący czynnik wzrostu typu β (TGF β), interleukina 6 (IL-6) oraz czynnik wzrostu tkanki łącznej (CTGF). Nieprawidłowa macierz pozakomórkowa blizn keloidowych obfituje w kolageny, fibronektynę i proteoglikany. Niedobór składników macierzy zdolnych do jej degradacji może być przyczyną braku regresji keloidów. Wymiana składników macierzy pozakomórkowej odbywa się z udziałem metaloproteinaz macierzy pozakomórkowej (MMPs) zdolnych do degradacji jej składowych oraz ich specyficznych tkankowych inhibitorów (TIMPs). Dostępnymi metodami leczenia keloidów są leczenie chirurgiczne, farmakologiczne oraz metody fizykalne. Wśród metod fizykalnych stosowane są ostatnio krioterapia, laseroterapia, presoterapia oraz radioterapia. Każda z metod leczenia może być stosowana w monoterapii, jednak lepsze efekty osiąga się przy zastosowaniu terapii skojarzonej.

Czasopismo: Państwo i Społeczeństwo
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji, pedagogika, psychologia
Super inteligentne społeczeństwo skoncentrowane na ludziach, czyli o idei Społeczeństwa 5.0 słów kilka

Świat stoi obecnie w obliczu wielu zmian – nie tylko technologicznych, lecz także gospodarczych i geopolitycznych oraz tych w sposobie myślenia i światopoglądzie. Musimy mieć na uwadze, że każda zmiana stwarza nowe możliwości oraz wyzwania. Bez wątpienia kluczem do kształtowania przyszłości powinna być kreatywność i wyobraźnia. Równie ważnym jest, aby umiejętnie i w pełni wykorzystać szanse jakie niesie za sobą rozwój technologii, tak aby pozyskiwać nową wiedzę i tworzyć nowe wartości, kreując połączenia między ludźmi a przedmiotami oraz między światami – rzeczywistym i wirtualnym. Daje to nieznane dotąd możliwości poszukiwania i znajdowania skutecznych oraz efektywnych sposobów rozwiązywania problemów w społeczeństwie, tworzenia lepszych warunków życia, a także utrzymania właściwego wzrostu gospodarczego. Jednak aby powyższe było możliwe, niezbędne jest przezwyciężenie różnego rodzaju barier i przeszkód, czemu powinno służyć włączenie wielu, różnorodnych interesariuszy (na różnych poziomach), tak by powstała współdzielona wizja przyszłości. Idea Społeczeństwa 5.0 nie stanowi jej utopijnego wyobrażenia, ale jest konceptem, który pokazuje jedną z wersji do której świat – a przynajmniej jego bogatsza część – zmierza. W artykule zostały zaprezentowane podstawowe założenia tytułowej idei – z racji obszerności celowo pominięto zagadnienia i kwes e typowo techniczne.

Czasopismo: Państwo i Społeczeństwo
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji, pedagogika, psychologia
Zarządzanie wydatkami gospodarstw domowych w Polsce – wybrane aspekty analizy statystycznej

W pracy zaprezentowano wyniki statystycznej analizy kształtowania się wydatków gospodarstw domowych w latach 2000–2014. Okres badania obejmuje lata trwającej transformacji gospodarczej i społecznej, charakteryzuje się zmianami szeroko pojętych warunków życia. Zmieniają się wzorce konsumpcji, powstają nowe potrzeby, kształtują się zachowania konsumpcyjne, których odzwierciedleniem są wydatki gospodarstw domowych. W niniejszej pracy uwagę skoncentrowano na strukturze wydatków ponoszonych na zakup podstawowych agregatów dóbr i usług konsumpcyjnych. Analizę przeprowadzono w ujęciu czasowym i przestrzennym. Poruszane problemy dotyczą: zróżnicowania terytorialnego poziomu i struktury wydatków; określenia społeczno-ekonomicznych determinant kształtowania się wydatków; zmian zachodzących w poziomie i strukturze wydatków w latach 2000–2014; oceny poziomu nasycenia dla podstawowych agregatów dóbr i usług.
W analizie wykorzystano zagregowane dane liczbowe pochodzące z badań budżetów gospodarstw domowych przeprowadzanych przez GUS w latach 2000–2014. Punkt odniesienia w ocenie dynamiki badanych cech stanowi rok 2000, w którego cenach wyrażono realne dochody i wydatki gospodarstw domowych. Narzędzia badawcze wykorzystane w prowadzonych analizach można podzielić na dwie grupy: metody klasyfikacji (cech, obiektów i okresów) oraz modele ekonometryczne. Pierwsza grupa metod pozwoliła m.in. na wyodrębnienie faz rozwojowych (podokresów), charakteryzujących się wewnętrznym podobieństwem struktury wydatków. Próba zastosowania wielu postaci modeli regresyjnych umożliwiła przeprowadzenie analizy porównawczej kształtowania się poziomu i struktury wydatków w podzbiorach gospodarstw domowych, wskazania na podobieństwa oraz różnice w rozdysponowaniu ich dochodu, określenia istotnych zmian w strukturze wydatków w badanym okresie.

Czasopismo: Państwo i Społeczeństwo
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji, pedagogika, psychologia
Kwasy tłuszczowe z rodziny omega-3 w neuropsychiatrii

Wielonienasycone kwasy tłuszczowe z rodziny omega-3 stanowią niezbędny składnik fosfolipidów błon komórkowych tkanki mózgowej i włókien nerwowych, przez co mają wpływ na rozwój i funkcjonowanie mózgu, na proces widzenia, zdolności poznawcze oraz intelektualne. Ze względu na istotność pełnionych funkcji wielonienasycone kwasy tłuszczowe stały się przedmiotem badań i obserwacji w dziedzinie neuropsychiatrii, z uwzględnieniem zaburzeń rozwojowych, chorób o podłożu emocjonalnym i psychicznym oraz pogorszenia się zdolności poznawczych w procesie starzenia się organizmu. Liczne badania wykazały zaburzenia metabolizmu wielonienasyconych kwasów tłuszczowych, wynikające najczęściej z ich niedoboru w takich stanach chorobowych, jak depresja, schizofrenia czy autyzm. Ponadto patogeneza demencji starczej, choroby Alzheimera oraz osłabienie funkcji poznawczych w procesie starzenia się została powiązana z niedoborami w diecie wielonienasyconych kwasów tłuszczowych. Uważa się, że suplementacja kwasami tłuszczowymi z rodziny omega-3 jest zasadnicza zarówno w prewencji, jak i leczeniu chorób układu nerwowego.

Czasopismo: Państwo i Społeczeństwo
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji, pedagogika, psychologia
Społeczne postrzeganie osób z niepełnosprawnością intelektualną

Osoby pełnosprawne informacje dotyczące funkcjonowania osób z niepełnosprawnością czerpią od rodziców, kolegów, rzadziej nauczycieli. Na pozostałą wiedzę składa się ich własne przekonanie oparte m.in. na obserwacjach, co buduje obraz człowieka z niepełnosprawnością jako nieporadnego, zależnego od innych. Z tego powodu niezbędna jest wczesna integracja dzieci pełnosprawnych, z niepełnosprawnością, przewlekle chorych i tych wszystkich, których wzajemne kontakty wynikają z naturalnych warunków społecznych. Artykuł pokazuje, że doświadczenie w kontaktach z wszelkiego rodzaju „innością”, rzetelna wiedza na temat niepełnosprawności i chorób oraz otwartość wobec ludzi, pozwalają łatwiej zrozumieć potrzeby osób z niepełnosprawnością, a także pozbyć się na ich temat stereotypów, społecznego dystansu czy niezrozumienia. Wciąż konieczna jest praca nad podnoszeniem świadomości społecznej na temat przyczyn powstawania niepełnosprawności intelektualnej i funkcjonowania osób z niepełnosprawnościami, co przyczyni się do zmiany postrzegania tych osób, a przez to poprawi jakość ich życia.

Czasopismo: Państwo i Społeczeństwo
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji, pedagogika, psychologia
Dziecko i jego miejsce we współczesnym mieście

Artykuł, wbrew sugestiom zawartym w tytule, nie da prostych recept na tworzenie pożądanych relacji pomiędzy dzieckiem a miejskich środowiskiem. Nie jest to bowiem zadanie łatwe między innymi ze względu na fakt, iż nie ma „dziecka średniego”, nie ma też „dziecka teraźniejszego”, a zawsze dziecko między przeszłością a przyszłością. Pojęcia z kolei takie jak „miejsce” czy „miasto” zatracają dzisiaj swe dotychczasowe, utrwalone kulturowo konotacje, stając się – pod wpływem przemian cywilizacyjnych – niejednoznaczne i niezwykle pojemne. Jedna rzecz pozostaje wszak niezmienna – udokumentowany wpływ otoczenia fizycznego i społecznego na młode pokolenie, na jego rozwój i charakter zdobywanych doświadczeń. Artykuł skupi się zatem na wyzwaniach, jakie stoją przed architektami i decydentami wpływającymi na kształt struktur miejskich, na działaniach, jakie powinni oni podjąć, aby pomóc dzieciom zaistnieć w społeczeństwie, zaprezentować swe talenty i pasje, zyskać należną im aprobatę i szacunek, a także na tym, co da się zrobić, aby „socjalizację przez komputerową myszkę” skutecznie zastąpiła wspólna zabawa na ulicy. I wreszcie – jakie korzyści dla nas wszystkich płynąć mogą z edukacji środowiskowej dzieci i młodzieży

Czasopismo: Państwo i Społeczeństwo
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji, pedagogika, psychologia
Ekspresja genu kodującego gross cystic disease fluid protein 15 (GCDFP-15) w pierwotnych i przerzutowych ogniskach raka piersi

Wprowadzenie: Heterogenność jest charakterystyczną cechą biologii raków piersi. Dotychczasowe badania w tym zakresie w większości obejmują uznane czynniki prognostyczne i predykcyjne, jednakże najistotniejsza dla procesu przerzutowania może okazać się ewaluacja ekspresji mniej znanych białek. Materiały i metody: Immunohistochemiczna ocena ekspresji białka GCDFP-15 i potencjalnej heterogenności guzów pierwotnych i przerzutów w pachowych węzłach chłonnych w raku piersi. Wyniki: Stwierdzono zróżnicowanie ekspresji GCDFP-15 w obrębie ognisk pierwotnych i przerzutowych raka piersi, a ponadto dodatnie korelacje pomiędzy ekspresją badanego białka, a obecnością Ki-67 oraz siłą ekspresji receptorów progesteronowych w przerzutach raka sutka. Wnioski: Heterogenność przerzutowych ognisk raka piersi obejmuje ekspresję GCDFP-15. Ujawnione korelacje pomiędzy ekspresją tego białka a uznanymi czynnikami o znaczeniu rokowniczym przemawiają za ewaluacją zajętych w przebiegu choroby nowotworowej węzłów chłonnych jako cennym uzupełnieniem oceny guza pierwotnego. Rola białka GCDFP-15 w procesie przerzutowania w raku sutka wymaga dalszych badań ze szczególnym uwzględnieniem mechanizmów odpowiedzi immunologicznej.

Czasopismo: Państwo i Społeczeństwo
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji, pedagogika, psychologia
Gamifikacja w kreowaniu wizerunku w mediach.

Odpowiedni wizerunek, styl i prezentacja to jedne z kluczowych czynników sukcesu w życiu zawodowym. Zarówno praktycy, jak i naukowcy poszukują efektywnych narzędzi kreowania wizerunku. Badania wykazują, że obecnie jednym z najbardziej skutecznych instrumentów tworzenia wizerunku marek, firm i osób są media, między innymi ze względu na wpływ, jaki wywierają przekazy medialne na postrzeganie przedstawionego świata przez odbiorców komunikatów medialnych. Widoczne jest także wzmocnienie wpływu mediów dzięki zastosowaniu w przekazach medialnych elementów gamifikacji. Wykorzystanie mechanizmów gamifikacji w procesie tworzenia wizerunku osobistego można zaobserwować analizując zarówno przekazy medialne tzw. mediów tradycyjnych (np. programy telewizyjne), jak i nowych mediów wykorzystujących potencjał mediów społecznościowych. Odpowiednio opracowana mechanika gry i jej dynamika wpływają na zwiększenie zaangażowania uczestników programów (graczy), a także odbiorców programów – widzów obserwujących przebieg gry. Przykładem programów telewizyjnych, w których gamifikacja wzmacnia kreowanie własnego wizerunku są programy typu reality show. Mechanizmy gier wykorzystuje się w reality show w celu większego zaangażowania emocjonalnego zarówno bohaterów programów, jak i widzów. W artykule podjęto tematykę wykorzystania elementów grywalizacji do tworzenia wizerunku osobistego w mediach. W pierwszej części artykułu dokonano przeglądu definicji pojęcia wizerunku oraz gamifikacji. W części drugiej przeprowadzono analizę roli mechanizmów gamifikacji w procesie zmiany wizerunku osobistego na przykładzie dwóch programów telewizyjnych typu reality show.

Czasopismo: Państwo i Społeczeństwo
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji, pedagogika, psychologia
Thom Mayne, Morphosis – dialog z naturą. Cornell Tech – Bloomberg Center w Nowym Jorku

Budynek Bloomberg Center w Nowym Jorku został zaprojektowany przez zespół Thoma Mayne’a, Morphosis. Jest to obiekt unikatowy, ściśle zespolony z planem zagospodarowania wyspy opracowanym przez pracownię Skidmore, Owings & Merrill, wielokrotnie nagradzany ze względu na swoje oryginalne rozwiązania technologiczne i inżynierskie, które przekładają się również na wyjątkową jakość architektury. Budynek stał się punktem wyjścia do przedstawienia dialogu z naturą w wykonaniu Morphosis. Jest to „nowa architektura” wyrażana językiem wysokiej inżynierii, ściśle podporządkowana idei ochrony zasobów środowiska i wskazująca silne połączenie człowieka z ziemskim otoczeniem koniecznym do jego egzystencji.

Czasopismo: Państwo i Społeczeństwo
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji, pedagogika, psychologia
Aspekty prawne i rachunkowe klasyfikacji oraz wyceny nieruchomości w jednostkach sektora finansów publicznych

Artykuł poświęcony jest złożonej problematyce gospodarowania nieruchomościami w sektorze publicznym. Kluczowe znaczenie dla racjonalnego gospodarowania nieruchomościami przez jednostki samorządu terytorialnego i jednostki państwowego sektora finansów publicznych ma wycena i klasyfikacja nieruchomości, co stanowi przedmiot analizy w artykule. W tej analizie wykazano różnice w klasyfikacji i wycenie nieruchomości w prawie i w rachunkowości, co w szczególności dotyczy sektora finansów publicznych, ponieważ jest on objęty obowiązkiem stosowania, obok unormowań ogólnych Kodeksu Cywilnego, także szczegółowych regulacji przedstawionych w ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Jednakże wycena dla potrzeb gospodarki nieruchomościami jest odrębną od wyceny rachunkowej, a jej wyniki nie mogą być automatycznie przekładane na ewidencję księgową. Każdorazowe przełożenie na wycenę rachunkową wyceny nieruchomości, przeprowadzone przez rzeczoznawcę dla celów gospodarki nieruchomościami,
byłoby możliwe w przypadku nieruchomości zaklasyfikowanych do inwestycji (w znaczeniu tego słowa przyjętym w ustawie o rachunkowości), jednak w jednostkach budżetowych, samorządowych zakładach budżetowych oraz państwowych i samorządowych osobach prawnych (innych niż spółki kapitałowe) nieruchomości inwestycyjne nie występują, w każdym razie system normatywny rachunkowości budżetowej nie upoważnia do wprowadzenia takiej kategorii do rachunkowości
tych jednostek.

Czasopismo: Państwo i Społeczeństwo
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji, pedagogika, psychologia
Regulacje prawne określające ramy opieki zdrowotnej osób przybywających do Polski jako uchodźcy ze szczególnym uwzględnieniem chorób zakaźnych, ich wykrywania, leczenia i zapobiegania

Możliwość szybkiego przemieszczania się dużych grup ludzi na znaczne odległości oprócz korzyści, niesie ze sobą także wiele zagrożeń, również tych wynikających z pojawiania i rozprzestrzeniania się chorób, które do tej pory nie były diagnozowane i leczone w kraju docelowym imigrantów. W interesie każdej grupy społecznej powinno być więc wypracowanie mechanizmów, w tym aktów prawnych i rozwiązań organizacyjno-technicznych, umożliwiających pełną ochronę i właściwe reagowanie na możliwość zawleczenia i rozprzestrzeniania się różnych chorób, zwłaszcza zakaźnych. Celem niniejszej pracy jest omówienie praw i obowiązków państwa dotyczących opieki medycznej, ze szczególnym uwzględnieniem występowania ryzyka chorób zakaźnych, wobec osób pragnących osiedlić się w Polsce, a zwłaszcza wobec uchodźców. Znajomość przedstawionych regulacji pozwala zwiększyć poczucie bezpieczeństwa zdrowotnego i epidemiologicznego obywateli, przekonując tym samym, że jeśli wszelkie procedury zostają zachowane, to zapewniona jest właściwa opieka medyczna zarówno dla osób przyjeżdżających do Polski, jak i jej stałych mieszkańców.

Czasopismo: Państwo i Społeczeństwo
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji, pedagogika, psychologia
Od gier i zabaw po grywalizację w budowaniu motywacji do uczenia się u dzieci w wieku wczesnoszkolnym i studentów pedagogiki.

Grywalizacja w edukacji to nadanie jakiejś aktywności charakteru gry po to, by podnieść motywację do jej wykonana. Nauczyciele wciąż szukają efektywnych dróg podnoszenia motywacji uczestników zajęć, stąd grywalizacja staje się atrakcyjnym pomysłem wspierającym w tym zakresie. Może mieć ona zastosowanie w pracy z osobami w różnych grupach wiekowych. Celem artykułu jest prezentacja pomysłów na grywalizację w pracy z uczniami klas I–III szkół podstawowych, a także przedstawienie możliwości zastosowania grywalizacji podczas zajęć ze studentami pedagogiki o specjalności edukacja wczesnoszkolna i wychowanie przedszkolne. Zajęcia ze studentami przeprowadzone zostały w ramach modułu Gry i zabawy w pracy z dziećmi na Wydziale Pedagogiki i Psychologii Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach. Inspiracją do projektowania zgrywalizowanych działań był kurs Zostań mistrzem gry! Grywalizacja w edukacji (Kurs internetowy z Operonem).

Czasopismo: Państwo i Społeczeństwo
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji, pedagogika, psychologia
Czy rodzaj stosowanej diety: wegańska i wegetariańska lub tradycyjna, niewykluczająca mięsa, wpływa na zawartość metali ciężkich, dioksyn i polichlorowanych bifenyli w mleku kobiecym? Badanie wstępne

Wstęp: Zanieczyszczenie środowiska metalami ciężkimi, dioksynami i polichlorowanymi bifenylami (PCB) jest poważnym problemem ekologicznym oraz zdrowotnym, ponieważ m.in. wraz z pokarmem trafiają one do naszego organizmu. Metale i dioksyny mogą ulegać bioakumulacji i biomagnifikacji, zatem teoretycznie mniejszy poziom toksyn w organizmie powinien charakteryzować osoby stosujące dietę wegańską, czyli wykluczającą produkty pochodzenia zwierzęcego. Materiał i metody: W badaniu analizowano zawartość metali ciężkich: arsenu (As), baru (Ba), chromu (Cr), cynku (Zn), kadmu (Cd), kobaltu (Co), miedzi (Cu), niklu (Ni), ołowiu (Pb) i rtęci (Hg) oraz dioksyn i polichlorowanych bifenyli w mleku 34 kobiet w zależności od stosowanej przez nie diety (tradycyjnej lub wykluczającej mięso). Stężenie metali w mleku oznaczono metodą spektrometrii masowej, natomiast stężenie dioksyn i PCB - metodą chromatografii gazowej. Wyniki: Stwierdzono, że w części próbek zawartość arsenu, baru, chromu, niklu, ołowiu i rtęci przekroczyła dopuszczalne stężenia. Wyższe stężenie miedzi i chromu charakteryzowało próbki pochodzące od kobiet stosujących dietę tradycyjną, natomiast w mleku kobiet na diecie roślinnej występowało wyższe stężenie rtęci. Wiosną w pobieranych próbkach mleka występował wyższy niż jesienią poziom metali ciężkich. Stężenie dioksyn i polichlorowanych bifenyli nie przekroczyło dopuszczalnych wartości. Wnioski: Na podstawie analizowanych danych nie stwierdzono jednoznacznie pozytywnego lub negatywnego wpływu diety wegańskiej i wegetariańskiej - w porównaniu do diety tradycyjnej - na stężenie metali ciężkich, dioksyn i PCB w mleku kobiecym.

Czasopismo: Państwo i Społeczeństwo
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji, pedagogika, psychologia
Porównanie aktywności esterazy aspirynowej i cholinesterazy w grupach osób zdrowych i chorych

Esteraza aspirynowa (EC 3.1.1.55) jest enzymem katalizującym hydrolizę kwasu acetylosalicylowego (aspiryny) do kwasu salicylowego i kwasu octowego. Esteraza aspirynowa jest obecna między innymi w wątrobie, krwinkach czerwonych i osoczu. Uważa się powszechnie, że jest ona różna od karboksylesterazy (EC 3.1.1.1), arylesterazy (EC 3.1.1.7) i cholinesterazy (EC 3.1.1.8). Pomiędzy cholinesterazą a esterazą aspirynową podobieństwa są tak znaczne, że według niektórych autorów, te dwa enzymy są identyczne. Sporu dotąd nie rozstrzygnięto. W pracy mierzono równolegle aktywność esterazy aspirynowej i cholinesterazy w 106 próbkach surowicy pochodzącej od zdrowych dawców krwi oraz w 120 próbkach surowicy pacjentów, aktywności wyrażano w μkat/L. Stwierdzono bardzo wysoką, pozytywną korelację pomiędzy tymi dwiema aktywnościami – aktywność esterazy aspirynowej była około 10-krotnie niższa niż aktywność cholinesterazy. Wyniki badań wskazują, że występują dwie różne aktywności, choć niekoniecznie  dwa różne białka. Warto wziąć pod uwagę możliwość, że cząsteczka enzymu posiada dwa niezależne centra aktywne. Molekularne podstawy podobieństw i różnic tych dwóch enzymów będą wyjaśniane.

Czasopismo: Państwo i Społeczeństwo
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji, pedagogika, psychologia
Propaganda w kinie hiszpańskim w latach dyktatury generała Francisco Franco

Celem artykułu jest analiza roli hiszpańskiego kina w okresie dyktatury generała Francisco Franco (1936–1975). Kino w tamtym czasie, z uwagi na zyskującą na całym świecie popularność, prostotę w odbiorze, a także możliwość wywierania wpływu na niższe klasy społeczne, stało się głównym nośnikiem perswazji politycznej. Przedmiotem przeprowadzonej analizy jest: zbadanie hiszpańskich filmów pod kątem realizowanych działań propagandowych; określenie dominującej tematyki dzieł; wyróżnienie sztandarowych obrazów i odpowiedź na pytanie o charakterystyczne cechy hiszpańskiej propagandy filmowej, a także powody jej osłabienia, które ostatecznie doprowadziły do jej upadku. Kinematografia początkowego okresu dyktatury, a więc lat 40. i 50. kreuje obraz rzeczywistości zgodny z oficjalną ideologią, prężnie przeciwstawiając się treściom opozycyjnym. W latach 60. i 70. obostrzenia stają się coraz luźniejsze, a treści propagandowe nużą odbiorców. Ostatecznie śmierć generała Franco zamyka okres szerzenia propagandy frankistowskiej w kinie hiszpańskim.

Czasopismo: Państwo i Społeczeństwo
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji, pedagogika, psychologia