rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Likwidowanie wydawnictw i prasy katolickiej w Polsce w drugiej połowie lat czterdziestych XX wieku

Cel: Celem artykułu jest ukazanie ograniczania i stopniowej likwidacji wydawnictw oraz prasy katolickiej w Polsce po drugiej wojnie światowej. Metody: W publikacji zastosowano metody właściwe dla historii wychowania i historii prasy. Wyniki: Realizacja zadania likwidacji wydawnictw oraz prasy katolickiej w Polsce wynikała z komunistycznych założeń ideologicznych niesuwerennego państwa polskiego, znajdującego się pod silnym wpływem Związku Sowieckiego, zmierzających do zlaicyzowania polskiego społeczeństwa, a zwłaszcza jego młodego pokolenia. W przeciągu kilku powojennych lat doprowadzono do zamknięcia zdecydowanej większości katolickich wydawnictw, drastycznego zmniejszenia liczby książek i tytułów czasopism. Nakłady istniejącej jeszcze prasy i wydawanych książek były niewielkie i stały w wyraźnym kontraście z szybko rosnącymi publikacjami o charakterze propagandowym i marksistowskim, popieranymi przez władzę. Wnioski: Artykuł oparty został o nieznane źródła archiwalne. Podstawowy wniosek z tego artykuł można sprowadzić do konstatacji, że podjęty temat jest bardzo ważny społecznie, obszerny i wymaga dalszych, dogłębnych badań.

Czasopismo: Wychowanie w Rodzinie
Dziedziny: nauki społeczne, nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne, pedagogika, historia
Współpraca rodziców i nauczycieli. Źródła inspiracji współczesnej synergii w myśli pedagogicznej polskiego Oświecenia

Cel: Proces szeroko pojmowanej edukacji rozpoczyna się w rodzinie, a gdy dziecko osiągnie wiek obowiązku szkolnego – realizowany jest równolegle w dwóch środowiskach. Ani szkoła, ani rodzina nie mogą spełniać swych funkcji bez ścisłego współdziałania. Świadomi tej zależności byli przedstawiciele Oświecenia w Polsce. Przesłaniem artykułu jest ukazanie źródeł inspiracji współczesnej synergii w relacji rodzice – nauczyciele w myśli pedagogicznej tej właśnie epoki. Metody: Monografia pedagogiczna. Wyniki: Problem relacji rodziców i nauczycieli, głównie w aspekcie współdziała nia tych środowisk, od dawna widoczny w polskiej myśli pedagogice, zawsze traktowany był bardzo poważnie. W epoce oświecenia, w której kwestia wychowania miała szczególne znaczenie ze względu na swoją rolę w procesie wyprowadzenia jednostki ze świata mitu i zabobonu ku wyzwalającemu blaskowi rozumu. Na podstawie przeanalizowanych źródeł ukazano, że tylko efektywna współpraca rodziców i nauczycieli pole gająca na ciągłym, wzajemnym uzupełnianiu się, aby gwarantować dziecku możliwie najwięcej doświadczeń niezbędnych do jego harmonijnego rozwoju. Wskazania o charakterze etycznym, dotyczące wzajemnych stosunków nauczycieli i rodziców uczniów, charakterystyczne idee dla myśli pedagogicznej polskiego oświecenia, a mogące inspirować współcześnie działania na rzecz kreowania optymalnych warunków współpracy rodziców i nauczycieli. Wnioski: Ważne jest, aby relacje rodziców i nauczycieli w klimacie partnerstwa, ukierunkowanego na współpracę wypełniły powstającą przestrzeń rodzinno-szkolną. W dużej mierze na barkach nauczycieli spoczywa odpowiedzialność za jakość współpracy z rodzicami. Taki rodzaj relacji wyklucza postrzeganie ich jako kogoś gorszego w hierarchii, a wymaga w pewnym stopniu partnerskiego traktowania. To od otwartej, szczerej i spójnej postawy nauczycieli zależy powodzenie i jakość kontaktów z rodzicami. Okazywanie życzliwości i zrozumienia wobec problemów i sytuacji życiowej dziecka i jego rodziny stanowi o sukcesie wzajemnych interakcji

Czasopismo: Wychowanie w Rodzinie
Dziedziny: nauki społeczne, nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne, pedagogika, historia
W trosce o tożsamość teorii wychowania. Ciągłość i zmiana w wieloparadygmatycznej przestrzeni badań pedagogicznych

Prezentowany tekst dotyczy tożsamości współczesnej teorii wychowania jako podstawowej dyscypliny nauk pedagogicznych. W rozważaniach odniesiono się do rozwoju teoretycznego i orientacji badawczych stosowanych we współczesnej teorii wychowania. W tym kontekście szczególną uwagę zwrócono na znaczenie takich kategorii analitycznych jak teoria, model, koncepcja oraz relację teoria-praktyka wychowania.

Czasopismo: Studia z Teorii Wychowania
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Dydaktyka ogólna: dobre tradycje, stare pułapki, nowe perspektywy

Artykuł jest dokonaną w perspektywie temporalnej próbą diagnozy kondycji teoretycznej polskiej dydaktyki ogólnej. Punktem wyjścia jest identyfikacja trzech zasadniczych mocnych stron dydaktyki międzywojennej: interdyscyplinarności analiz, holizmu teoretycznego, polegającego na mocnych związkach dydaktyki z pedagogiką ogólną oraz otwartości na najnowsze wówczas prądy i teorie naukowe. Zasoby te są wskazane jako potencjalna inspiracja rozwojowa dla dyscypliny, zaniedbana w latach powojennych na rzecz podporządkowania teoriom politycznie propagowanym, zwłaszcza pedagogice Iwana Kairowa, co doprowadziło do swoistego zastoju polskiej dydaktyki ogólnej, jaki daje się współcześnie obserwować w postaci monizmu teoretycznego, zawężaniu przedmiotu badań i ignorowaniu teorii dynamicznie rozwijanych na świecie. W zakończeniu artykułu wskazane zostały istniejące możliwości i wyspowe przejawy przeciwdziałania zastojowi i odwrócenia tendencji zachowawczych w dydaktyce.

Czasopismo: Studia z Teorii Wychowania
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Ubezpieczenie zdrowotne dziecka

Artykuł poświęcony jest ubezpieczeniu zdrowotnemu dziecka jako członka rodziny. Przedstawiono w nim stan prawny obowiązujący w Polsce. Przeanalizowano przykłady osób ze statusem nieubezpieczonego. Omówiono zagrożenia wynikające z braku uprawnień do korzystania ze świadczeń zdrowotnych finansowanych ze środków publicznych.

Czasopismo: Wychowanie w Rodzinie
Dziedziny: nauki społeczne, nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne, pedagogika, historia
Pacjent z zaburzeniami głosu w rodzinie

W powszechnym mniemaniu logopeda jest specjalistą od zaburzeń mowy, w tym artykulacji. Jednak do gabinetów często trafiają pacjenci z zaburzeniami głosu przed, w trakcie bądź już po leczeniu foniatrycznym. Główną motywacją jest poprawa jakości komunikacji w pracy bądź z najbliższym otoczeniem, a w efekcie również podniesienie jakości i komfortu życia. Wśród przyczyn zaburzeń głosu wymienia się obciążenia fizyczne, bez względu na wiek oraz psychospołeczne, które w szczególności dotykają osób dorosłych zawodowo posługujących się głosem. Nierzadko zaburzenia głosu diagnozuje się u dzieci już w wieku przedszkolnym i wczesnoszkolnym, młodzieży, studentów, jak również osób dojrzałych czy w wieku senioralnym. Zatem pacjentem z zaburzeniami głosu może być każdy członek rodziny. Celem całościowego leczenia zaburzeń głosu jest przywrócenie takiego stanu na rządu głosu, który pozwoli realizować potrzeby socjalne, emocjonalne oraz zawodowe pacjenta. Cel ten zgodny jest ze standardami światowymi, które wyznacza definicja zdrowia, uwzględniająca także zmiany psychiczne i społeczne w życiu pacjenta, pod niesienie jakości życia człowieka. Dlatego też w eliminowaniu zaburzeń głosu istotna jest świadomość dotycząca higieny głosu (m.in. dobra atmosfera w domu i w pracy, umiejętność radzenia sobie ze stresem, właściwe warunki panujące w otoczeniu, jak optymalna wilgotność, temperatura i czystość powietrza) oraz rehabilitacja logopedyczno-foniatryczna, obejmująca zarówno ćwiczenia technik emisji głosu (relaksacja, ćwiczenia oddechowe, fonacyjne, artykulacyjne), jak też koordynacji oddechowo-fonacyjno-artykulacyjnej. Skuteczność terapii w dużej mierze zależy od codziennego funkcjonowania pacjenta, w tym świadomości, odpowiedniego i oczekiwanego przez pacjenta wsparcia oraz zaangażowania całej rodziny – które znacząco wpływają na pozytywną motywację do udziału w terapii czy wprowadzenia koniecznych zmian w życiu.

Czasopismo: Wychowanie w Rodzinie
Dziedziny: nauki społeczne, nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne, pedagogika, historia
Polska pedagogika przedszkolna w XXI wieku. Poszukiwania badawcze i implikacje do praktyki

Abstrakt Głównym celem systematycznego przeglądu jest zbadanie obszarów i kierunków rozwoju polskiej pedagogiki przedszkolnej w XXI wieku. Przegląd literatury z ostatnich dwudziestu lat z obszaru wczesnej edukacji pozwolił na wyodrębnianie trzech obszarów dociekań naukowych wokół których skupiają się rozważania teoretyczno-praktyczne: profesjonalista - nauczyciel, kompetentne dziecko i status dzieciństwa oraz nowe perspektywy i obszary badawcze. Oprócz studiów teoretyczno - empirycznych zaprezentowano najważniejsze osiągnięcia międzyuczelnianych zespołów naukowych pedagogiki przedszkolnej.

Czasopismo: Studia z Teorii Wychowania
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Depresja dzieci i młodzieży – zjawisko i perspektywy pomocy

Depresja według Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) jest coraz częściej występującą chorobą współczesnego człowieka. Według niektórych prognoz – przy obecnym wzroście zachorowań na depresję – już w 2020 roku może się ona stać drugą przyczyną zgonów wśród osób dorosłych. Narastająca skala problemu nie obejmuje tylko osób do rosłych, ale coraz częściej dotyka dzieci i młodzież. Brak precyzyjnych i jednoznacznych badań powoduje, iż w danych mówiących o depresji wśród dzieci i młodzieży istnieją spore rozbieżności. Szacuje się, iż wśród dzieci zachorowalność wynosi około 2%, natomiast wśród nastolatków od 8% do 20%. Procentowo nie wygląda to niepokojąco, ale, gdy się spojrzy na zagadnienie w liczbach – według danych GUS za 2014 rok – dzieci (w wieku od 0 do 12) to około 100 500, natomiast wśród młodzieży (13–18 lat) to około 1 345 000. Wobec takich liczb należy stwierdzić, iż nie jest to zjawisko marginalne. Celem niniejszego artykułu jest nakreślenie specyfiki zaburzeń depresyjnych wśród dzieci i młodzieży, poprzez podanie ogólnych cech depresji, ze szczególnym uwzględnieniem tych, które są charakterystyczne dla dzieci i nastolatków, co pozwoli stworzyć sylwetkę młodego człowieka dotkniętego takimi zaburzeniami. Ponadto autor będzie się starał ukazać podstawowe błędy – szczególnie otoczenia rodzinnego – w rozpoznawaniu oraz podejściu do osób cierpiących na depresję, a także nakreśli wizję konkretnych form wsparcia, które jest niezbędne w zmaganiach z depresją.

Czasopismo: Wychowanie w Rodzinie
Dziedziny: nauki społeczne, nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne, pedagogika, historia
Kierunki przemian teoretycznych i badawczych w polskiej pedagogice wczesnoszkolnej – od mono- do polidyskursywności

W artykule przedstawiono specyfikę pedagogiki wczesnoszkolnej jako jednej z subdyscyplin pedagogiki z uwzględnieniem jej kilkudziesięcioletniego dziedzictwa. Szczególnie zwrócono uwagę na główne kierunki zmian w myśleniu o dziecku jako podmiocie empirycznym oraz dzieciństwie konstruowanym w instytucji edukacyjnej – szkole. Scharakteryzowano najważniejsze pola problemowe pedagogiki wczesnoszkolnej, w tym dotyczące rekonstrukcji kultury wczesnej edukacji, współczesnych dyskursów edukacji dziecka/ucznia oraz przygotowania do profesjonalnego funkcjonowania zawodowego nauczyciela wczesnej edukacji w tradycyjnych i alternatywnych modelach edukacji. Określono znaczące trendy teoretyczne i empiryczne w badaniach prowadzonych nad dzieckiem i nauczycielem klas I-III, ilustrując je wykazem wybranych monografii opublikowanych w latach 2000-2020. W artykule podkreślono typową dla współczesnej pedagogiki (wczesnoszkolnej) wielość dyskursów i różnorodność podejść do edukacji dziecka, co uznaje się za pozytywny przejaw rozwoju omawianej subdyscypliny.

Czasopismo: Studia z Teorii Wychowania
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Nastoletnie rodzicielstwo dziewcząt i chłopców z niepełnosprawnością

Problematyka małżeństwa i rodzicielstwa osób z niepełnosprawnością, a co istotne, zwłaszcza z niepełnosprawnością intelektualną coraz częściej jest podejmowana przez polskich badaczy. W literaturze przedmiotu niejednokrotnie podkreśla się stereotypowe postrzeganie przez ogół społeczeństwa osób z niepełnosprawnością, głównie intelektualną, negujące ich dorosłość, a tym samym możliwość bycia mężem/żoną, matką/ojcem. Zauważa się, że trudności w wypełnianiu funkcji rodzicielskich wspomnianej grupy mogą wynikać nie tyle ze stanu zdrowotnego, ale z ciężkiej sytuacji ekonomicznej, mniejszych umiejętności w opiece nad potomstwem, z samotności lub izolacji społecznej. W przypadku nastoletniego rodzicielstwa dochodzą kolejne czynniki utrudniające realizację zadań macierzyńskich i ojcowskich. Dlatego też wszechstronnym wsparciem w przygotowaniu do odpowiedzialnego, ale i satysfakcjonującego rodzicielstwa powinni być objęci nastoletni rodzice z niepełnosprawnością. Ważnym zagadnieniem wydaje się funkcjonowanie psychospołeczne nastoletnich rodziców z niepełnosprawnością. Niestety, zdarzają się sytuacje odrzucenia fizycznego i emocjonalnego nastoletnich rodziców nie tylko przez rówieśników, ale i przez najbliższych. Dziewczęta z niepełnosprawnością, będące w ciąży, bywają szczególnie narażone na stygmatyzację. Kwestie nastoletniego rodzicielstwa są tematem obecnym w piśmiennictwie naukowym, niewiele jednak istnieje opracowań z tego zakresu w kontekście macierzyństwa lub ojcostwa dziewcząt i chłopców z niepełnosprawnością. W artykule przedstawiono zatem główne obszary badań nad nastoletnim rodzicielstwem wspomnianej populacji na przykładzie literatury zagranicznej. Odniesiono się także do badań rodzimych, które, jak już zauważono, z reguły bezpośrednio nie odnoszą się do zasygnalizowanej problematyki.

Czasopismo: Wychowanie w Rodzinie
Dziedziny: nauki społeczne, nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne, pedagogika, historia
Pedagogika kultury i jej rozwój u progu trzeciej dekady XXI wieku

Artykuł – jak wynika z tytułu i treści – ma charakter przeglądowy teorii, badań i praktyki w obszarze pedagogiki kultury w Polsce, głównie u progu trzeciej dekady XXI wieku. Dla uzasadnienia jej statusu naukowego i ciągłości rozwoju od jej zakorzenienia zdecydowano się na dwuczęściową strukturę, skoncentrowaną na następujących zagadnieniach: 1.Rys historyczny i zmienne losy do końca XX wieku - Tradycja, współczesny rodowód, przedmiot i założenia filozoficzne - Pedagogika kultury w Polsce dwudziestolecia międzywojennego - Pedagogika kultury jako pedagogika humanistyczna po II wojnie światowej w Polsce 2. Powrót do pedagogiki kultury w Polsce po 1995r i dalsze drogi rozwoju - Pedagogika kultury i jej humanistyczno-antropologiczny charakter - Znaczące publikacje zwarte i ośrodki akademickie wyróżniające się w propagowaniu pedagogiki kultury różnie pojmowanej - Rozważania końcowe. Racjonalne łączenie teorii i praktyki warunkiem efektywnej edukacji i dalszego rozwoju humanistyczno-antropologicznej pedagogiki kultury otwartej na zwielokrotniony „świat rzeczywisty” i „świat symboliczny. Ten podtytuł, uzasadniony w rozważaniach podsumowujących , należy traktować jako główną tezę artykułu

Czasopismo: Studia z Teorii Wychowania
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Kobieta, mężczyzna,... osoba niepełnosprawna? Płeć (w) niepełnosprawności a wychowanie w rodzinie

Rzeczywistość społeczna nastawiona i skoncentrowana na ludzkim ciele wyznacza nowy wymiar niepełnej sprawności fizycznej. Termin „osoba niepełnosprawna” okazuje się pozbawiony płci. Kobiety niepełnosprawne uważają, że są traktowane jako „trzecia płeć”. Ich dyskryminacja stanowi wynik braku wrażliwości na płeć osób nie pełnosprawnych. Płeć staje się kwestią zapomnianą, wręcz nieistotną. W sytuacji zupełnie nieświadomego globalnego ujmowania niepełnosprawności z pominięciem płci tych jednostek rodzi się poważny problem, dotyczący w szczególności percepcji kobiet niepełnosprawnych. Problematyka podejmowana w artykule odnosi się do obszaru zarówno pedagogiki społecznej, jak i pedagogiki specjalnej. Poruszane rozważania stanowią próbę egzemplifikacji pomijania płci w odniesieniu do osób niepełnosprawnych traktowanych w sposób globalny, z pomijaniem różnicy wynikającej z płci. Głównym celem prowadzonych badań było poznanie sytuacji związanych z funkcjonowaniem społecznym kobiet niepełnosprawnych ruchowo oraz percepcją własnej niepełnosprawności. Badania przeprowadzono w 2014 roku na terenie województwa lubuskiego, objęto nimi 92 kobiety niepełnosprawne. W badaniach ograniczono grupę kobiet z niepełnosprawnością do kobiet z dysfunkcją narządu ruchu. Badania prowadzone były indywidualnie i polegały na wypełnieniu kwestionariusza. Charakter badań implikował metodę i narzędzie badawcze. Zasadne było odwołanie się do metody wywiadu pogłębionego i kwestionariusza wywiadu. Uzyskany materiał poddałam następnie analizie jakościowej i ilościowej. Spośród wielu pytań, jakie zadałam niepełnosprawnym kobietom do niniejszej analizy wybrałam kilka istotnych dla kontekstu podjętych w artykule rozważań. Dla wyjaśniania postaw przyjmowanych wobec osób niepełnosprawnych, a w szczególności sytuacji niepełnosprawnych kobiet, z powodzeniem zastosowanie może znaleźć koncepcja naznaczania społecznego. Koncepcja ta, przyjmując społeczny model niepełnosprawności, definiuje ją tym samym jako ograniczenie w pełnieniu ról społecznych. W konsekwencji niepełnosprawność w reakcjach otoczenia traktowana jest jako dewiacja, a osobom nią dotkniętym nadawane są tzw. etykietki, przypisujące je tym samym do określonej kategorii. Konieczne wydaje się zwrócenie uwagi na fakt, iż aktualne postawy przejawiane wobec kobiet niepełnosprawnych oraz percepcja własnej niepełnosprawności stanowią wynik wieloletniego traktowania ich jako marginesu społecznego, przy jednoczesnym odmawianiu im prawa do normalnego życia społecznego. Główne ograniczenia w funkcjonowaniu tych osób stanowią nie tyle przyczyny związane z brakiem sprawności fizycznej, ile reakcje otoczenia społecznego na niepełnosprawność i jej odbiór.

Czasopismo: Wychowanie w Rodzinie
Dziedziny: nauki społeczne, nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne, pedagogika, historia
Koncepcje i obszary badań pedagogiki zdrowia

Pedagogika zdrowia jest dziś traktowana w literaturze pedagogicznej jako subdyscyplina pedagogiki, w ramach której są tworzone teoretyczne podstawy edukacji zdrowotnej. Ma teoretyczne oparcie w klasycznej pedagogice społecznej. Przedmiot jej badań ma charakter interdyscyplinarny i obejmuje zagadnienia dotyczące społecznej rzeczywistości zdrowotnej, które są analizowane z perspektywy pedagogicznej na podbudowie założeń współczesnej filozofii zdrowia oraz w powiązaniu z osiągnięciami nauk medycznych i społecznych w obszarach związanych z profilaktyką i promocją zdrowia. W artykule zaprezentowano kształtowanie się teoretycznych podstaw praktyki pedagogicznej ukierunkowanej na cele zdrowotne oraz zarysowujące się współcześnie koncepcje i sposoby uprawiania pedagogiki zdrowia.

Czasopismo: Studia z Teorii Wychowania
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Internetowa grupa dyskusyjna jako źródło wsparcia dla rodziców dzieci niewidomych

Celem artykułu jest ukazanie sytuacji stresowych, doświadczanych przez rodziców wychowujących dziecko niewidome a także rodzajów poszukiwanego wsparcia na internetowym forum dyskusyjnym. W części teoretycznej nawiązano do koncepcji stresu rodzicielskiego oraz przedstawiono główne problemy rodzin wychowujących dziecko niewidome, w kontekście czterech grup czynników psychologicznych, wywołujących stres według klasyfikacji J. Terelaka. Zwrócono także uwagę na interakcyjną zależność między poziomem stresu i doświadczanym wsparciem społecznym. Scharakteryzowano wsparcie społeczne w ujęciu funkcjonalnym oraz wymieniono jego rodzaje wyróżniane ze względu na treści wymiany w interakcji: wsparcie emocjonalne, informacyjne, instrumentalne, wartościujące, rzeczowe i duchowe. Oprócz tego wyłoniono główne cechy wsparcia udzielonego przez Internet, zwracając uwagę na jego specyfikę: hiperdostępność, hiperanonimowość, hiperotwartość i hiperinformacyjność. W części badawczej poddano analizie wątki oraz posty zamieszczane przez użytkowników forum przeznaczonego dla rodziców dzieci niewidomych pod kątem rodzajów poszukiwanego wsparcia oraz problemów rodzicielskich. Analiz jakościowych dokonano dzięki wykorzystaniu metody cyberetnografii oraz techniki tzw. asynchronicznej obserwacji online. Z analizy ponad 2 000 postów wynika, że rodzice dzieci niewidomych znajdują tam cenne źródło wsparcia, głównie informacyjnego, emocjonalnego i instrumentalnego. Dokonane analizy wpisów na forum internetowym rodziców dzieci niewidomych do bitnie obrazują opisywane w literaturze modele, fazy, prognozy emocjonalnego radzenia sobie z problemem wychowania dziecka niewidomego, ale także wnoszą pierwiastek niepowtarzalności, poprzez pryzmat indywidualnych narracji.

Czasopismo: Wychowanie w Rodzinie
Dziedziny: nauki społeczne, nauki humanistyczne
Dyscypliny: pedagogika, nauki socjologiczne, historia
„Mapa” nauk o pedagogice i edukacji – propozycja

Artykuł stanowi próbę zbudowania względnie konsekwentnej „mapy” nauk o pedagogice i edukacji, w oparciu o sugestie Autorów wcześniej podejmujących podobne zadanie i o własne przemyślenia autora. Prócz samej „mapy” w tekście artykułu pomieszczono także wyjaśnienia dotyczące szczegółowych kwestii kształtu „mapy”.

Czasopismo: Studia z Teorii Wychowania
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Stałość i zmienność wybranych kontekstów macierzyństwa w narracjach matek wychowujących dziecko z niepełosprawnością

Macierzyństwo z reguły podlega pozytywnemu wartościowaniu społecznemu. Choć występują tu wyjątki – jednym z nich jest pełnienie roli matki dziecka z niepełnosprawnością. Celem przeprowadzonych badań było udzielenie odpowiedzi na pytanie: Jakie stałe i zmienne elementy występują w macierzyństwie kobiet wychowujących dziecko z niepełnosprawnością na przestrzeni życia badanych matek? Wykorzystano technikę wywiadu otwartego, pogłębionego. W badaniu wzięły udział cztery matki, wychowujące dziecko z niepełnosprawnością. Analiza zebranego materiału badawczego pozwala uchwycić pozytywne zmiany dokonujące się w pełnieniu roli matki dziecka z niepełnosprawnością. Współcześnie czas diagnozowania niepełnosprawności intelektualnej znacząco się skrócił. Młodsze kobiety mogą liczyć na wsparcie partnerów, starsze – nie otrzymywały takiej pomocy. Zwiększyła się dostępność wsparcia ze strony organizacji pozarządowych, w przeszłości brakowało fundacji czy stowarzyszeń. Są jednak aspekty macierzyństwa, które, pomimo upływających lat, są stałe. Należą do nich strach i smutek matki na wiadomość o niepełnosprawności dziecka, trudności napotykane w pełnieniu roli matki, które wynikają ze specyfiki niepełnosprawności oraz poczucie niedostatecznej pomocy ze strony państwa.

Czasopismo: Wychowanie w Rodzinie
Dziedziny: nauki społeczne, nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne, pedagogika, historia
Satysfakcja z małżeństwa u małżonków pochodzących z rodzin rozbitych i niepełnych

Artykuł prezentuje badania dotyczące satysfakcji z małżeństwa u małżonków pochodzących z rodzin rozbitych i niepełnych. Satysfakcja z małżeństwa zależy od wielu czynników i jednym z nich mogą być uwarunkowania rodzinne, a szczególnie „do świadczenia wyniesione z rodziny pochodzenia”. W tym kontekście proces transmisji międzypokoleniowej wzmacnia rodzinę albo ją osłabia, a korzystanie z zasobów rodziny pochodzenia może być czasem zagrożeniem dla młodszych pokoleń. Powyższe za łożenie stało się centrum prowadzonych rozważań i stanowi punkt wyjścia badań własnych. Satysfakcję z małżeństwa zdiagnozowano za pomocą Kwestionariusza Dobranego Małżeństwa (KDM-2) w opracowaniu Mieczysława Plopy i Jana Rostowskiego. Kwestionariusz opisuje jakość związku małżeńskiego w percepcji każdego z małżonków. Można nim uzyskać ogólny pomiar więzi oraz pomiary następujących czynników: intymność, samorealizacja, podobieństwo, rozczarowanie.

Czasopismo: Wychowanie w Rodzinie
Dziedziny: nauki społeczne, nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne, pedagogika, historia