rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Psychologiczne konsekwencje nieskutecznego leczenia bólu u chorych na nowotwór narządu rodnego

W pracy przedstawiono wybrane poglądy na temat bólu jako doświadczenia i jako zjawiska oraz przeanalizowano czynniki, które wpływają na ograniczoną skuteczność jego leczenia u kobiet chorych na nowotwory narządu rodnego. Ból jest nieodłącznym, naturalnym i potrzebnym elementem życia – przede wszystkim pozwala zareagować na zagrożenie, a także towarzyszy wysiłkowi, którego pokonanie przynosi wiele psychospołecznych korzyści. Subiektywne doświadczenie bólu zależy od kilku czynników: siły bodźca, indywidualnej podatności i odporności na ból czy predyspozycji psychicznych jednostki. Poza stosowaniem właściwej farmakoterapii na skuteczność leczenia bólu u pacjentek z nowotworem złośliwym narządu rodnego wpływ mają zaburzenia w obszarze zdrowia psychicznego (zaburzenia poznawcze, lękowe i depresyjne), utrwalone, subiektywne przekonania na temat choroby i jej leczenia (opisany przez Waltera Kennedy’ego efekt nocebo), wielochorobowość, pamięć bólu, kontakt z lekarzem, poszanowanie praw osoby cierpiącej przez personel medyczny, wiek chorej oraz jakość otrzymywanego przez nią wsparcia. W artykule poddano krytyce zastępowanie sprawdzonych metod leczenia przeciwbólowego, opartego na dowodach naukowych i klinicznych, metodami niekonwencjonalnymi, takimi jak joga, reiki lub bioenergoterapia, których założenia i skuteczność nie zostały dotąd zweryfikowane ani udokumentowane.

Czasopismo: Current Gynecologic Oncology
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne, nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: inżynieria biomedyczna, nauki farmaceutyczne, nauki medyczne, nauki o zdrowiu
Nieginekologiczne nowotwory u kobiet w ciąży

Pojęcie choroby nowotworowej w okresie ciąży obejmuje rozpoznanie nowotworu złośliwego u pacjentki od momentu zajścia w ciążę do 12 miesięcy po porodzie. Postępowanie diagnostyczno-lecznicze musi uwzględniać dbałość o prawidłowy rozwój i maksymalną ochronę płodu, jak również skuteczną terapię i zachowanie zdolności rozrodczych matki. Z tych względów leczenie przeciwnowotworowe kobiet w okresie ciąży powinno być prowadzone przez doświadczone i wielodyscyplinarne zespoły specjalistów. W ostatnim czasie obserwuje się znaczny wzrost częstotliwości wykrywania nowotworów u kobiet ciężarnych. Z uwagi na niecharakterystyczne objawy choroby nowotworowej diagnoza zostaje postawiona dość późno, choć biopsje diagnostyczne nie są przeciwwskazane w ciąży. Najkorzystniejszym sposobem leczenia jest zabieg chirurgiczny wykonany w II lub III trymestrze ciąży, z kolei chemio- czy radioterapia wiążą się z dużą liczbą przeciwwskazań i powikłań. W artykule zaprezentowano najczęstsze nowotwory nieginekologiczne występujące w okresie ciąży, takie jak czerniak, rak nerki, rak płuca czy białaczka. W ostatniej części artykułu zamieszczono opisy przypadków pacjentek ciężarnych z rozpoznaną chorobą nowotworową hospitalizowanych w Klinice Położnictwa i Patologii Ciąży oraz Klinice Hematoonkologii Uniwersytetu Medycznego w Lublinie.

Czasopismo: Current Gynecologic Oncology
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne, nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: inżynieria biomedyczna, nauki farmaceutyczne, nauki medyczne, nauki o zdrowiu
Czynniki wpływające na podnoszenie poziomu kwalifikacji zawodowych pielęgniarek w ramach kształcenia podyplomowego

Wstęp. Intensywny rozwój kształcenia podyplomowego pielęgniarek nastąpił po wstąpieniu Polski do Unii Europejskiej. Powstała wówczas potrzeba dostosowania poziomu wykonywania praktyki zawodowej w dziedzinie pielęgniarstwa do standardów europejskich. Obecnie system kształcenia pielęgniarek w Polsce odbywa się na zasadzie systemu bolońskiego z możliwością wykorzystania szerokiej oferty w ramach dokształcania i doskonalenia zawodowego. Kształcenie podyplomowe daje dużą możliwość systematycznego podnoszenia kwalifikacji i kompetencji zawodowych pielęgniarek. Cel. Celem badań była analiza czynników wpływających na podnoszenie poziomu kwalifikacji zawodowych pielęgniarek w toku kształcenia podyplomowego. Materiał i metody. Badania wykonano wśród 71 osób będących studentami na kierunku pielęgniarstwo w Kujawskiej Szkole Wyższej we Włocławku. Badania przeprowadzono w styczniu 2017 roku. Badanymi osobami w zdecydowanej większości były kobiety, a dominujący wiek osób badanych to 36-50 lat. Dla wykonania badań zastosowano metodę sondażu diagnostycznego z użyciem kwestionariusza ankiety własnej konstrukcji. Wyniki. Wyniki badań zostały poddane opracowaniu i analizie statystycznej oraz przedstawione graficznie w tabelach i na wykresach wraz z ich opisem. Wnioski. 1. Czynnikami wpływającymi na podnoszenie poziomu kwalifikacji zawodowych pielęgniarek w toku kształcenia podyplomowego są: chęć uzyskania wyższego wynagrodzenia, korzystniejsze warunki zatrudnienia, podjęcie pracy zawodowej za granicą. 2. Czynniki wpływające na podnoszenie poziomu kwalifikacji zawodowych pielęgniarek w ramach kształcenia podyplomowego nie zależą od stażu pracy osób badanych, od wykształcenia zawodowego oraz zajmowanego stanowiska w pracy osób badanych.

Czasopismo: Innowacje w Pielęgniarstwie i Naukach o Zdrowiu
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki o zdrowiu
Szczepienia seniorów – profilaktyka chorób zakaźnych na przykładzie szczepienia przeciw grypie

Wstęp. Grypa to choroba zakaźna układu oddechowego pojawiająca się najczęściej, niezależnie od wieku. Osobom starszym oprócz szczepienia przeciw grypie zaleca się szczepienia przeciw zapaleniu płuc, wirusowemu zapaleniu wątroby (WZW) typu B, krztuścowi, błonicy oraz tężcowi. Celem niniejszej pracy jest przedstawienie istoty szczepienia przeciwko grypie oraz udziału seniorów w „Programie profilaktyki chorób zakaźnych w zakresie szczepień ochronnych przeciw grypie dla osób powyżej 65 roku życia”, na przykładzie miast Włocławek, Lublin oraz Wrocław. Przegląd. Choroby zakaźne występujące u osób w podeszłym wieku często charakteryzują się ciężkim przebiegiem i zwiększonym ryzykiem powikłań. Pomimo szeroko ukierunkowanej prewencji infekcji wśród osób starszych, najbardziej efektywnym oraz najskuteczniejszym sposobem zapobiegania grypie, a także jej powikłaniom, są szczepienia ochronne. Stopień wyszczepienia pacjentów powyżej 65 roku życia jest niski. Stosowanie szczepień ochronnych ma korzystny wpływ nie tylko na zdrowie pacjentów, ale także na obniżenie kosztów leczenia związanych z wystąpieniem ewentualnych powikłań pogrypowych oraz długotrwałej hospitalizacji. Systematyczne powtarzanie szczepień przeciwko grypie pozwala nie tylko chronić przed infekcją oraz powikłaniami, ale także pobudza układ obronny organizmu do skutecznego działania. Wnioski. Pomimo zaleceń specjalistów, popularność szczepień wśród osób po 65 roku życia jest bardzo niska. Do najczęstszych przyczyn związanych z rezygnacją ze szczepień u seniorów należą: lęk przed powikłaniami związanymi ze szczepieniem oraz brak wiary w jego skuteczność. Z tego powodu niezwykle ważne jest efektywne promowanie szczepień przeciw grypie wśród osób w podeszłym wieku.

Czasopismo: Innowacje w Pielęgniarstwie i Naukach o Zdrowiu
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki o zdrowiu, nauki biologiczne
Opieka pielęgniarska po znieczuleniu podpajęczynówkowym w opinii badanych w zależności od wybranych zmiennych socjodemograficznych

Wstęp. Znieczulenie podpajęczynówkowe stanowi jedną z najbardziej przewidywalnych i efektywnych form znieczulenia. Znieczulenie podpajęczynówkowe jest w pełni odwracalne. Jest najczęściej stosowaną metodą spośród blokad centralnych, ze względu na prostotę jego wykonania oraz szybki początek działania. Aktualna definicja pielęgnowania według Światowej Organizacji Zdrowia przedstawia pielęgnowanie jako opiekowanie się chorym, a także zapobieganie chorobom i wzmacnianie zdrowia. Co stanowi idealne odzwierciedlenie opieki pielęgniarskiej nad pacjentem po znieczuleniu podpajęczynówkowym, ponieważ pielęgniarka w tym czasie ma sprawować profesjonalną opiekę i zapobiegać wszelkim powikłaniom, a co za tym idzie umacniać zdrowie. Cel. Celem badań jest poznanie zadowolenia pacjentów i działań wdrożonych w ramach opieki pielęgniarskiej wobec pacjentów po zabiegu wykonanym w znieczuleniu podpajęczynówkowym w opinii badanych w zależności od wybranych zmiennych socjodemograficznych. Materiał i metody. Badania przeprowadzono wśród 60 pacjentów w trzech oddziałach klinicznych zabiegowych 10 Wojskowego Szpitala Klinicznego z Polikliniką SP ZOZ w Bydgoszczy, wobec których w przebiegu leczenia operacyjnego zastosowano znieczulenie podpajęczynówkowe. Metodą badań był sondaż diagnostyczny, natomist techniką - ankietowanie. Narzędziem badawczym, był autorski kwestionariusz ankiety. Wyniki. Wszyscy badani byli zadowoleni z opieki pielęgniarskiej. Najczęściej wdrażanymi działaniami w ramach opieki pielęgniarskiej wobec pacjentów po znieczuleniu podpajęczynówkowym były asekuracja podczas pierwszego wstawania z łóżka, regularne pomiary parametrów życiowych, kontrola natężenia bólu oraz kontrola zaburzeń czucia. Pacjenci zdecydowanie częściej potwierdzają udzielanie przez pielęgniarki konkretnych świadczeń diagnostycznych, terapeutycznych niż informacyjnych. Wnioski. 1. Najczęściej wdrażanymi działaniami w ramach opieki pielęgniarskiej wobec pacjentów po znieczuleniu podpajęczynówkowym były asekuracja podczas pierwszego wstawania z łóżka, regularne pomiary parametrów życiowych, kontrola natężenia bólu oraz kontrola zaburzeń czucia. 2. Zmienne socjodemograficzna takie jak płeć, miejsce zamieszkania i wykształcenie nie miały wpływu na istotne różnice w ocenie stopnia zadowolenia badanych z aspektów opieki pielęgniarskiej wdrażanych po znieczuleniu podpajęczynówkowym. 3. Pomimo braku konieczności leżenia na płasko po znieczuleniu podpajęczynówkowym, osoby sprawujące opiekę przekazują taką informację pacjentowi.

Czasopismo: Innowacje w Pielęgniarstwie i Naukach o Zdrowiu
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki o zdrowiu
Jakość opieki pielęgniarskiej w ocenie pacjentów po zabiegach operacyjnych wykonanych w znieczuleniu podpajęczynówkowym

Wstęp. Znieczulenie podpajęczynówkowe stanowi bardzo efektywny i powszechnie stosowany rodzaj znieczulenia, pooperacyjnie wykorzystywany jest jego efekt analgetyczny. Ocena jakości opieki świadczonej w placówce medycznej będzie sprowadzała się do subiektywnego postrzegania satysfakcji przez pacjenta według jego własnych kryteriów. Placówki medyczne w sposób szczególny powinny dbać o podnoszenie poziomu jakości świadczonych usług, ponieważ brak zaangażowania w tę sferę przekłada się w sposób bezpośredni na bezpieczeństwo, zdrowie i życie pacjentów. Cel. Celem badań jest poznanie oceny jakości opieki pielęgniarskiej dokonanej przez pacjentów po zabiegach wykonanych w znieczuleniu podpajęczynówkowym. Materiał i metody. Badania przeprowadzono wśród 60 pacjentów w trzech oddziałach klinicznych zabiegowych 10 Wojskowego Szpitala Klinicznego z Polikliniką SP ZOZ w Bydgoszczy, wobec których w przebiegu leczenia operacyjnego zastosowano znieczulenie podpajęczynówkowe. Metodą badań był sondaż diagnostyczny oraz metoda szacowania, natomiast techniką - ankietowanie i technika skali szacunku. W powyższych badaniach użyto kwestionariusza ankiety własnej oraz kwestionariusza standaryzowanego – Skali Newcastle. Wyniki. Najwyżej ocenianym aspektem opieki pielęgniarskiej wśród badanych po zabiegach wykonywanych w znieczuleniu podpajęczynówkowym była subiektywna ocena opieki pielęgniarskiej (75,24%), następnie doświadczenie z opieki pielęgniarskiej (74,98%), później całościowa ocena pobytu (73,10%), a na ostatnim miejscu znalazła się satysfakcja z opieki pielęgniarskiej (64,80%). Wnioski. Konfrontacja badań własnych z badaniami innych autorów umożliwiła wyciągnięcie następujących wniosków: 1. Najwyżej ocenianym aspektem opieki pielęgniarskiej przez badanych po znieczuleniu podpajęczynówkowym były doświadczenia z opieki pielęgniarskiej. Kolejnym subiektywna oraz całościowa ocena opieki pielęgniarskiej. Najniżej ocenianym aspektem była satysfakcja z opieki pielęgniarskiej. 2. Zmienne socjodemograficzne nie miały istotnego wpływu na różnice w ocenie stopnia zadowolenia badanych z aspektów opieki pielęgniarskiej wdrażanych po znieczuleniu podpajęczynówkowym.

Czasopismo: Innowacje w Pielęgniarstwie i Naukach o Zdrowiu
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki o zdrowiu
Uszkodzenia narządów układu moczowego w czasie operacji z powodu nowotworów złośliwych

Cel pracy: Niniejsza praca powstała w celu analizy przyczyn i rodzajów uszkodzeń narządów układu moczowego stwierdzonych w związku z przebytymi operacjami z powodu nowotworów złośliwych, wyodrębnionymi z grupy operacji ginekologicznych. Materiał i metody: Od 1998 do 2017 roku w Oddziale Ginekologiczno-Położniczym Radomskiego Szpitala Specjalistycznego odnotowano 40 przypadków uszkodzenia narządów układu moczowego powstałego podczas operacji ginekologicznych, w tym 16 przypadków w czasie operacji z powodu nowotworów złośliwych lub po nich (łączna liczba tych operacji zagrożonych uszkodzeniem układu moczowego – 851). Analizie retrospektywnej poddano dokumentację medyczną pacjentek, których te przypadki dotyczyły. Wyniki: Operacje, po których odnotowano uszkodzenia narządów układu moczowego, to: histerektomia z limfadenektomią – 4 przypadki (po operacjach onkologicznych), histerektomia – 15 przypadków (9 po operacjach onkologicznych), amputacja trzonu macicy – 8 przypadków (1 po operacji onkologicznej), wycięcie guza jajnika/jajników – 4 przypadki (2 po operacjach onkologicznych), operacja uroginekologiczna – 9 przypadków. Po operacjach ginekologicznych stwierdzono uszkodzenia moczowodu i pęcherza moczowego – 1 przypadek (po operacji onkologicznej), moczowodu (jednostronne) – 12 przypadków (8 po operacjach onkologicznych), pęcherza moczowego – 18 przypadków (7 po operacjach onkologicznych). Po operacjach uroginekologicznych odnotowano 8 przypadków uszkodzenia ściany pęcherza moczowego i 1 przypadek nacięcia cewki moczowej. Usunięcie nerki lewej w 1 przypadku było konieczne z powodu wycięcia fragmentu moczowodu w czasie histerektomii z przydatkami lewymi, wykonanej z powodu raka jajnika lewego. W pozostałych przypadkach ostateczne wyniki leczenia uszkodzeń narządów układu moczowego były pomyślne. Uszkodzenia po dużych operacjach ginekologicznych stanowiły większość – 27 (67,5%) przypadków uszkodzeń narządów układu moczowego. Wśród tych operacji większość – 14 (51,9%) – stanowiły operacje wykonane u kobiet z powodu nowotworów złośliwych narządów płciowych. Wnioski: Uszkodzenia narządów układu moczowego występują najczęściej w czasie wykonywania dużych operacji ginekologicznych. Podczas operacji onkologicznych uszkodzenie moczowodu, w tym ze współwystępującym uszkodzeniem pęcherza moczowego, było najczęstszym powikłaniem, występującym w 1,06% u operowanych w tej grupie kobiet. Pacjentki z ryzykiem wystąpienia powikłań urologicznych, szczególnie w przypadkach usunięcia macicy z przydatkami z powodu nowotworów złośliwych narządów płciowych, powinny być odpowiednio wcześniej przekazywane do oddziałów referencyjnych z możliwością zapewnienia wielospecjalistycznej opieki lekarskiej.

Czasopismo: Current Gynecologic Oncology
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne, nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: inżynieria biomedyczna, nauki farmaceutyczne, nauki medyczne, nauki o zdrowiu
Mapowanie diagnoz ICNP® na przykładzie procesu pielęgnowania dziecka w przebiegu mononukleozy zakaźnej

Wstęp. Mononukleoza zakaźna jest chorobą wywoływaną przez wirus Ebsteina-Barr (EBV) należącego do grupy wirusów Herpes. Wywołuje zakażenia w każdej grupie wiekowej, najczęściej u małych dzieci, nastolatków i młodych dorosłych. Objawy charakterystyczne to zapalenie gardła, gorączka i limfadenopatia. Udowodniono także związek pomiędzy zakażeniem EBV a nowotworami złośliwymi. Mononukleozę diagnozuje się na podstawie morfologii krwi obwodowej z rozmazem i aktywności aminotransferaz. Cel. Celem pracy było zaprezentowanie planu opieki pielęgniarskiej nad dzieckiem z mononukleozą zakaźną z zastosowaniem klasycznej terminologii oraz pojęć z ICNP®. Materiały i metody. W pracy wykorzystano metodę analizy literatury poświęconej zagadnieniom opieki nad dziećmi z mononukleozą zakaźną oraz metodę studium przypadku. Terminy opisujące praktykę pielęgniarską zaczerpnięto ze słownika ICNP®. Podsumowanie. Zaprezentowany w pracy plan opieki stanowi propozycję korzystania z klasyfikacji ICNP® dla potrzeb dokumentowania praktyki pielęgniarskiej.

Czasopismo: Innowacje w Pielęgniarstwie i Naukach o Zdrowiu
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki o zdrowiu
Radiodiagnostyka i radioterapia kobiet w ciąży – fakty bez mitów

Ze współistnieniem ciąży i choroby nowotworowej onkolodzy spotykają się coraz częściej. Jest to konsekwencja odkładania decyzji o macierzyństwie przez współczesne kobiety oraz wysokiej zachorowalności na nowotwory złośliwe w grupie młodzieży i młodych dorosłych (20–44 lata). U ciężarnych rozpoznaje się najczęściej raka piersi i nowotwory hematologiczne. Zarówno diagnostyka, jak i późniejsze leczenie wymagają użycia promieniowania. Poddanie kobiety ciężarnej wpływowi napromienienia postrzegane jest jako narażenie płodu na nieodwracalne uszkodzenie, a nawet śmierć. Brakuje badań oceniających rzeczywisty wpływ różnych dawek i rodzajów promieniowania na płód, a lęk i stereotypy mówiące o szkodliwości promieniowania sprawiają, że pacjentkom proponuje się terminację ciąży, a potem leczenie nowotworu. Coraz liczniejsze dane literaturowe dowodzą jednak, że nie jest to postępowanie zgodne z aktualną wiedzą medyczną z zakresu radiodiagnostyki i radioterapii. W pracy przedstawiono dane dotyczące wpływu promieniowania na organizmy żywe oraz zastosowania promieniowania do celów diagnostycznych i terapeutycznych u kobiet w ciąży. Przegląd literatury przedmiotu jednoznacznie wskazuje, że badania i leczenie wykorzystujące promieniowanie jonizujące są procedurami bezpiecznymi także w przypadku ciężarnych pacjentek.

Czasopismo: Current Gynecologic Oncology
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne, nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: inżynieria biomedyczna, nauki farmaceutyczne, nauki medyczne, nauki o zdrowiu
Porównanie skuteczności chemioterapii dootrzewnowej i systemowej w leczeniu raka jajnika

Od ponad 20 lat chemioterapia dootrzewnowa (intraperitoneal therapy, IP) stosowana jest w przypadku raka jajnika. Główna strategia tej metody polega na uzyskaniu wyższego lokalnego stężenia cytostatyku w jamie otrzewnej i wydłużonej ekspozycji tkanek na działanie leku. Na podstawie wyników 3 badań klinicznych III fazy, przeprowadzonych od 1996 do 2006 roku, wskazujących na wydłużenie czasu całkowitego przeżycia w chemioterapii dootrzewnowej, Narodowy Instytut Raka w Stanach Zjednoczonych uznał za zasadne stosowanie tej terapii. Kryterium wyboru badanych stanowiło występowanie raka jajnika z optymalną cytoredukcją (≤1 cm resztki raka). Retrospektywne analizy w 2015 roku potwierdziły wydłużenie mediany przeżycia o ponad 10 miesięcy w stosunku do terapii systemowej dożylnej. Obiecujące wyniki uzyskano, stosując hipertermiczną dootrzewnową chemioterapię (heated intraperitoneal chemotherapy, HIPEC) u pacjentek z nawrotowym rakiem jajnika. Od kilku lat wprowadza się również inne terapie dootrzewnowe – podciśnieniową aeorozolem (pressurized intraperitoneal aerosol chemotherapy, PIPAC) oraz hipertermiczną terapię dootrzewnową z dostarczaniem do jamy otrzewnej leków nanometrowych w postaci aerozolu (hyperthermic intracavitary nanoaerosol therapy, HINAT). Są to jednak próby wysoce eksperymentalne, wymagające dalszych badań klinicznych.

Czasopismo: Current Gynecologic Oncology
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne, nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: inżynieria biomedyczna, nauki farmaceutyczne, nauki medyczne, nauki o zdrowiu
Występowanie zespołów bólowych kręgosłupa lędźwiowo-krzyżowego wśród personelu pielęgniarskiego

Wstęp. Zespoły bólowe kręgosłupa zaliczane są do jednej z najczęstszych dolegliwości występujących w społeczeństwie. Problemy dotyczące przewlekłych dolegliwości ze strony narządu ruchu zwiększyły się do tego stopnia, że zasługują na miano choroby cywilizacyjnej. Cel. Celem pracy jest analiza stopnia nasilenia bólu kręgosłupa w pracy pielęgniarek/pielęgniarzy. Wyniki. Wszystkie badane osoby stwierdziły zgodnie, że doświadczają dolegliwości bólowych kręgosłupa. Średnia ocena odczuwanego bólu według skali VAS wyniosła 4,97 punktu. Jako najczęściej występujący charakter bólu wskazano ból promieniujący – 46 osób, (33,3% wszystkich zaznaczonych stwierdzeń). W dalszej kolejności zaznaczano ból rwący – 32 osoby (23,2%) oraz ból przeszywający – 23 osoby (16,7%). Wiek badanych oraz wykształcenie pozostawało w istotnej statystycznie korelacji (p<0,05) z wynikami odczuwanego bólu w skali VAS. Wnioski. Dane epidemiologiczne wskazują, że dolegliwości związane z zespołami bólowymi kręgosłupa stanowią współcześnie jeden z głównych problemów medycyny. Do najbardziej narażonych grup zawodowych na występowanie dolegliwości bólowych kręgosłupa zaliczamy pielęgniarki/pielęgniarzy. Częsty powód bólu, który jest odczuwany przez pielęgniarki, stanowi osłabiony oraz nieprawidłowo przygotowany mięśniowo-więzadłowy aparat, dlatego tak istotna jest profilaktyka zespołów bólowych zwłaszcza w tej grupie zawodowej.

Czasopismo: Innowacje w Pielęgniarstwie i Naukach o Zdrowiu
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki o zdrowiu
Wpływ występowania dolegliwości bólowych kręgosłupa na jakość życia pielęgniarek - doniesienia wstępne

Wstęp. Ból jest złożonym odczuciem, które wskazuje nam na cierpienie. Jest symptomem różnych jednostek chorobowych, ale i również stanowi aspekt fizjologiczny. Dolegliwości bólowe pojawiają się w różnych narządach i tkankach ciała. Dotyczą one również i kręgosłupa. W ciągu ostatnich lat częstotliwość ich występowania drastycznie wzrosła. Cel. Celem pracy jest ukazanie problemu występowania dolegliwości bólowych kręgosłupa wśród personelu pielęgniarskiego ze szczególnym uwzględnieniem sytuacji go nasilających oraz sposobów radzenia sobie z nim. Materiał i metody. Badaniami objęto grupę 50 pielęgniarek zatrudnionych na oddziałach zachowawczych oraz zabiegowych (odpowiednio 34 oraz 16 osób). W pracy wykorzystano kwestionariusz ankiety własnej. Wyniki. Wszyscy ankietowani zgodnie stwierdzają, iż wykonywana praca pielęgniarki wpływa na występowanie dolegliwości bólowych kręgosłupa. Natomiast dokładnie połowa ankietowanych była zdania, że ból kręgosłupa może być powodem czasowej niezdolności do pracy – 25 osób (50,0%). Jako najczęstszą czynnością nasilającą ból okazało się podnoszenie (40,9%) oraz schylanie (30,9%). Największy odsetek ankietowanych radzi sobie z bólem przyjmując leki przeciwbólowe (31,4%). Wyższą średnią natężenia odczuwanych dolegliwości bólowych odnotowano u respondentów w grupie z bólem w odcinku lędźwiowym kręgosłupa. Otrzymane różnice nie okazały się jednak istotne statystycznie. Wnioski. W związku z drastycznym wzrostem występowania dolegliwości bólowych kręgosłupa wśród społeczeństwa należy duży nacisk położyć na podnoszenie świadomości oraz wiedzy na temat tego schorzenia. W grupie zwiększonego ryzyka znajdują się w główniej mierze pielęgniarki/pielęgniarze, dlatego uświadamianie tej grupy zawodowej jest tak istotne.

Czasopismo: Innowacje w Pielęgniarstwie i Naukach o Zdrowiu
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki o zdrowiu