rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Przegląd wybranych podejść w zakresie prognozowania rozwoju obszarów miast

Praktyczne znaczenie Systemów Informacji Przestrzennej SIP w planowaniu i zarządzaniu dla obszarów miast jest coraz bardziej widoczne. W zarządzaniu niewielkich miast zwykle wystarczą proste analizy przestrzenne w ramach SIP, by wspierać decyzje planistów, bowiem zmieniające się otoczenie jest uwarunkowane raczej małą liczbą czynników. Natomiast dla dużych miast i obszarów z większą dynamiką miejską, proste analizy nie wystarczą, by uwzględnić splot parametrów o różnym nasileniu i znaczeniu. Stąd często potrzeba tworzenia bardziej wyrafinowanych rozwiązań. Część z nich jest modelowaniem opartym bezpośrednio o funkcjonalność i możliwości SIP pozwalającym na analizę i przewidywanie skutków różnych wariantów, scenariuszy projektowanych rozwiązań. Inne rozwiązania odnoszą się do kompleksowych, dedykowanych (niezależnych lub zintegrowanych z SIP) modeli stosowanych także w prognozowaniu rozwoju obszarów miast. Celem artykułu jest przedstawienie popularnych technik z zakresu modelowania miast oraz podkreślenie znaczenia SIP jako środowiska do tworzenia prostych modeli ułatwiających podejmowanie decyzji w kształtowaniu wizji rozwoju miasta i jako środowiska do integracji zaawansowanych modeli prognostycznych. Artykuł dotyka następujących kwestii związanych z planowaniem i zarządzaniem przestrzenią miejską; od obowiązujących standardów dotyczących materiałów planistycznych w Polsce, przez możliwości, które udostępniają rozwiązania sieciowe przydatne na poziomie gminnym i krajowym, po istniejące techniki w modelowaniu miast na świecie. Tłem dla omawianych kwestii są Systemy Informacji Przestrzennej (ich rola w tym zakresie), które w naturalny sposób wpisują się w tę tematykę. Możliwość analizowania wieloźródłowych danych na różnych poziomach szczegółowości, w różnych wariantach i zakresach predestynują SIP na środowisko zarządzania przestrzenią miejską. Zaś uwzględnienie również czynników ekonomiczno społecznych w zintegrowanych z SIPem określonych technikach prognostycznego modelowania miast, pozwala zrozumieć zależności sterujące złożonymi zjawiskami miejskimi. Zarządzanie miastem w zintegrowany i przemyślany sposób z pewnością obniży koszty związane z rozbudową tkanki miejskiej i pozwoli uniknąć bezładu zabudowy miejskiej.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Wykorzystanie decyzyjnych automatów komórkowych w klasyfikacji wysokorozdzielczych obrazów satelitarnych

Klasyfikacja jest jednym z najczęściej stosowanych sposobów określania pokrycia terenów w teledetekcji. Metody stosowane w podejściu klasycznym są w dużym stopniu nieskuteczne i wymagają działań wspomagających, takich jak wstępna segmentacja, uwzględnianie dodatkowych parametrów lub zależności, stosowanie metod rozpoznawania wzorów, sztucznej inteligencji, sieci neuronowych itp. Rozwijane są też metody obiektowe, bazujące na różnorodnych relacjach między zbiorami hierarchicznie uporządkowanych segmentów o zbliżonych cechach radiometrycznych. W pracy zaproponowano podejście, w którym grupowane są wyniki klasyfikacji nienadzorowanej w oparciu o analizę gęstości. Metoda gęstościowa w wersji opracowanej na użytek niniejszej pracy uwzględnia zarówno cechy spektralne jak i relacje przestrzenne między grupami pikseli, przypisując do nowotworzonych klas zarówno piksele klasy dominującej, jak i nielicznie występujące na danym obszarze piksele pozostałych klas. Jako narzędzie informatyczne służące rozwiązaniu powyższej idei wykorzystano automat komórkowy wyposażony w mechanizmy decyzyjne. Proces grupowania klas ma charakter iteracyjny, sterowany za pomocą specyficznej „funkcji przejścia” o dopuszczalnych stanach zgodnych z zadanymi klasami pokrycia terenu. Decyzyjny charakter automatu wynika z typowej dla metod podejmowania decyzji postaci funkcji kryterialnej, a także charakterystycznego zestawu jej parametrów – czynników decyzyjnych i ograniczeń. Przedstawione podejście zweryfikowano na przykładzie praktycznym polegającym na wskazaniu terenów pokrytych zielenią wysoką na 4-kanałowym obrazie QuickBird, wyostrzonym metodą PanSharpeningu. W tym celu wybrano trzy fragmenty sceny obejmujące tereny zieleni miejskiej o różnym przeznaczeniu. Uzyskano wysoką dokładność selekcji szukanej klasy pokrycia terenu. Metoda będzie rozwijana w kierunku powiązania z wektorową informacją bazodanową.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Pomiar procesów szybkozmiennych z zastosowaniem filmowych kamer CCD z nasadką stereoskopową

Przedstawione w artykule rozważania dotyczą zasad pomiaru procesów i obiektów szybkozmiennych metodami stereofotogrametrii filmowej przy zastosowaniu kamery filmowej CCD z nasadką stereoskopową. Głównym celem przeprowadzonych badań była optymalizacja konfiguracji aparatury pomiarowej oraz opracowanie technologicznych zasad procesu pomiarowego. Badania przeprowadzono na przykładzie pomiaru położenia plamki laserowej, której obraz generowany w sposób przypadkowy przemieszczał się po powierzchni sferycznej. Rejestracji dokonano kamerą filmową SONY F355E CCD z nasadką stereoskopową. Następnie, po transformacji kolejnych „zamrożonych’ obrazów filmowych do postaci cyfrowej otrzymano obrazy - parę stereoskopową, nadające się do dalszej obróbki na autografie cyfrowym VSD-AGH. Opisany sposób rejestracji procesów szybkozmiennych może znaleźć bardzo szerokie zastosowanie w technice pomiarowej.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Maska obszarów rolniczych dostosowana do monitoringu wzrostu roślin uprawnych w polsce przy użyciu szeregów czasowych NOAA-AVHRR

Niska rozdzielczość przestrzenna materiału zdjęciowego NOAA-AVHRR powoduje, że często w obszarze jednego piksela znajduje się więcej niż jedna klasa pokrycia terenu. W przypadku, gdy odczyt wskaźnika roślinnego (np. NDVI) wykonywany jest z pikseli należących tylko do jednej klasy pokrycia terenu, otrzymywana wartość jest bardziej reprezentatywna. Natomiast, gdy w obszarze piksela znajduje się więcej niż jedna klasa pokrycia terenu, wartość wskaźnika dla określonej klasy jest zaburzana obecnością innych klas. Podobne błędy wynikają z niedokładności geometryzacji zdjęć. W niniejszym opracowaniu prezentowana jest metodologia utworzenia na podstawie bazy CORINE Land Cover 2006 warstwy tematycznej wskazującej piksele obrazów NOAA-AVHRR, które najlepiej służą do odczytów wartości wskaźników roślinnych z obszarów rolniczych. Proponowana metodologia pozwala na uzyskanie równomiernego rozkładu pikseli, dla których wykonywane są odczyty wartości wskaźników roślinnych dla obszaru Polski. Do oceny proponowanej maski pikseli rolniczych wyliczono wartości średnie wskaźników roślinnych VCI oraz TCI dla województw na podstawie bazy danych NOAA-AVHRR (1997-2008). Ciągi czasowe wskaźników, wykazały wyższą korelację z plonem zbóż dla proponowanej maski w porównaniu do maski o stałym progu 50%.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Rejestracja doliny rzeki Widawy z wykorzystaniem lotniczego skanowania laserowego

W ramach projektu badawczego wykonano skaning laserowy doliny rzeki Widawy, w okolicy Wrocławia. Wykorzystano w tym celu prototypowy skaner ScaLARS (CW scanner), skonstruowany w Instytucie Nawigacji Uniwersytetu Stuttgarcie, a do rejestracji sygnału GPS i INS wykorzystano system Applanix POS/AV 510. Skaning wykonano dla 20 kilometrowego ujściowego odcinka rzeki Widawy w pasie o szerokości 2 km. Zarejestrowano około 150 milionów punktów ze średnią rozdzielczością około 3 pkt/m2 i dokładnością wysokościową na poziomie 0.2 m. Skaning laserowy doliny Widawy wykonany został dla pozyskania danych dla potrzeb modelowania hydrodynamicznego. W pracy podano podstawowe informacje dotyczące systemu ScaLARS, oraz doświadczenia związane z realizacją projektu. Omówiono produkty pochodne skaningu oraz ich przydatność w procesie modelowania hydrodynamicznego.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Porównanie efektywności nabywania wiedzy przestrzennej o środowisku wysokogórskim w wyniku korzystania z map tradycyjnych i mobilnych

Mapy, obok bezpośredniego doświadczenia życiowego, są podstawowym źródłem informacji przestrzennej, a umiejętność rozumowego ujmowania relacji przestrzennych wyraża się w ludzkim myśleniu w postaci reprezentacji przestrzennych (Żyszkowska, 1996). Badania empiryczne, porównujące pozyskiwanie wiedzy przestrzennej, zdobytej na drodze użytkowania map papierowych i mobilnych pokazują, że korzystanie w czasie nawigacji z map mobilnych jest mniej efektywne w zakresie „uczenia” się przestrzeni (Aslan et al., 2006; Münzer et al., 2006; Ishikawa et al., 2008; Dillemuth, 2009; Willis et al., 2009; Field et al., 2011). Praca jest podsumowaniem przeprowadzonych przez autorkę wstępnych badań empirycznych z zakresu różnic pozyskiwania wiedzy przestrzennej o środowisku wysokogórskim w wyniku korzystania z map tradycyjnych i mobilnych. Badanie przeprowadzone zostało na 139 studentach pierwszego roku geografii i studiów biologicznogeograficznych (bez poruszania się w terenie). W pierwszej części eksperymentu studenci zapoznawali się z fragmentem nieznanej im mapy obszaru wysokogórskiego. Połowa losowo wybranych studentów pracowała z mapą mobilną, a reszta – z mapą papierową stanowiącą wydruk tejże mapy mobilnej w największej szczegółowości (skala 1:25 000). Druga część polegała na rozwiązaniu testu wyboru, w którym z pamięci odpowiadano na pytania dotyczące charakterystyki terenu. Analiza wyników przeprowadzona została w pięciu kategoriach odpowiadających kilku różnym rodzajom informacji o środowisku wysokogórskim: analiza odległości, wielkości, kierunków, poziomic oraz relacji topologicznych. We wszystkich kategoriach studenci pracujący z mapą mobilną wykazali uboższą wiedzę na temat przestrzeni. Najwyraźniejsze różnice wystąpiły w przypadku pytań dotyczących analizy poziomic, kierunków i wielkości. Na końcu wyszczególniono prawdopodobne przyczyny takich wyników.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
O możliwościach określenia wielowariantowego pola podstawowego dla wartości opadu atmosferycznego

W pracy zaproponowano kilka sposobów podejścia do zagadnienia uzyskania informacji ciągłej, na podstawie modelu zjawiska, który został skonstruowany na podstawie danych skalarnych. Dla każdego z zaproponowanych sposobów przedstawiono możliwości oceny wiarygodności obliczonych wartości, zwłaszcza w miejscach bez dostatecznej reprezentacji punktów wyznaczających. Przykładem, na którym testowano różne sposoby podejścia do uzyskania informacji ciągłej był opad atmosferyczny, gdyż obecnie do budowy modeli elementów klimatu z konieczności muszą służyć wszystkie dostępne dane o różnym stopniu wiarygodności. Pierwszym zaproponowanym sposobem wyznaczenia pola podstawowego dla danych skalarnych jest wyznaczenie zasięgu pól o jednakowych wartościach na podstawie poligonów Thiessena. Następnie przeanalizowano możliwość wyznaczenia zasięgu pola wielowariantowego wielkości opadu stosując analizę skupień. Analizę podobieństwa obiektów wykonano w oparciu o wielowymiarową standaryzowaną odległość Euklidesową na postawie 12 wartości opadu w różnych okresach pomiarowych. Wielkość pola można także próbować określić na podstawie korelacji pomiędzy skalarnym polem opadów atmosferycznych a zmiennością rzeźby terenu. W tym celu aproksymowano skalarne pole opadów funkcją sklejaną minimalnej krzywizny. Obliczenia przeprowadzono również interpolując wielkość opadu w funkcji przestrzennego położenia stacji, uwzględniając wysokość stacji n.p.m.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Wizualizacja danych w Elektronicznym Atlasie Środowiska Polski

Elektroniczny atlas środowiska Polski” składa się z wielu modułów funkcjo-nalnych. Do najistotniejszych z punktu widzenia wizualizacji danych należą Atlas Środowiska Polski (Atlas Map) i Kreator Map. Pierwszy z nich jest uporządkowanym zbiorem map opraco-wanych przez zespół autorski, drugi zaś stanowi narzędzie użytkownika Elektronicznego Atlasu Środowiska Polski, służące do samodzielnego opracowania map. Atlas „gotowych” map pozwala użytkownikowi nie tylko je przeglądać, ale również dokony-wać zmian w sposobie oglądania poszczególnych map. Może on kwalifikować do wyświetlania wybrane warstwy informacyjne, dokonywać doboru intensywności wyświetlania tych warstw oraz określać kolejność ich pojawiania się na ekranie. Użytkownik może analizować wzajemne relacje warstw tematycznych poprzez równoczesne wyświetlanie kilku map. Na wizualizację danych w szerszym zakresie pozwala moduł Kreatora Map, operujący na przygotowanych danych liczbowych odniesionych do kilku uporządkowanych grup obiektów przestrzennych. Moduł ten pozwala wizualizować dane za pomocą dwóch podstawowych metod prezentacji kartograficznej, a mianowicie metody kartogramu i kartodiagramu. Każda z tych metod znajduje w Kreatorze Map kilka różnych wariantów wizualizacji danych. Ponadto obie te metody mogą być stosowane na jednej mapie.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Skuteczność dodatkowych parametrów wyrównania w aerotriangulacji

Przedstawiono wyniki badań skuteczności dodatkowych parametrów w aerotriangulacji na przykładzie bloków opracowanych w kraju, w kilku ostatnich latach. Zamieszczono wyniki badania 20 bloków podzielonych na cztery grupy, różniące się skalą zdjęć, liczbą zdjęć w bloku oraz występowaniem pomiaru środków rzutu. Pierwsza grupa zwierała 8 bloków, które opracowano dla map rzek ze zdjęć o skali 1:26 000. Bloki miały nieregularny kształt granic z wieloma załamaniami. Liczba zdjęć w blokach wynosiła od 50 do 133. Druga grupa zawierała 4 bloki opracowane dla numerycznego modelu terenu i ortofotomap ze zdjęć w skali 1:26 000. Bloki miały kształt prostokątny. Liczba zdjęć wynosiła od 384 do 1 077. Trzecia grupa zawierała 5 bloków, które opracowano dla numerycznego modelu terenu i ortofotomap ze zdjęć w skali 1:13 000. Bloki miały kształt prostokątny. Liczba zdjęć w bloku wynosiła od 888 do 2 263. Czwarta grupa zawierała 4 bloki opracowane dla map drogowych ze zdjęć w dużych skalach. Liczba zdjęć w bloku wynosiła od 93 do 241. Kształt bloków był nieregularny. Bloki w grupach trzeciej i czwartej miały pomiar środków rzutu metodą GPS. Liczba punktów kontrolnych w bloku wynosiła od 20 do 54. Punktami kontrolnymi i fotopunktami były szczegóły terenowe. Bloki wyrównano dwukrotnie: bez dodatkowych parametrów i z nimi. Bloki wyrównano programem BINGO, który ma funkcję zawierającą 24 parametry. Skuteczność dodatkowych parametrów pokazano jako wzrost dokładności uzyskanej dla punktów kontrolnych, w odniesieniu do dokładności otrzymanej w wyrównaniu bez dodatkowych parametrów. Dla 15 bloków dokładność wzrosła od 1 % do 70 %. Dla 5 bloków zmniejszyła się od 6 % do 16 %. Obniżenie dokładności powstało na skutek nieregularnego kształtu bloków lub nietypowej sieci fotopunktów.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Wykorzystanie danych lotniczego skaningu laserowego i zdjęć lotniczych do klasyfikacji pokrycia terenu

Informacja bezpośrednia i pośrednia dotycząca powierzchni terenu i jego pokrycia zawarta w danych skaningu laserowego może być wykorzystana do klasyfikacji form pokrycia terenu. W artykule podjęto próbę oceny przydatności tego typu danych jako źródła informacji uzupełniających wektor cech, zbudowany na podstawie obrazów lotniczych, w procesie klasyfikacji pokrycia terenu. Wykorzystano dane skanowania laserowego pozyskane za pomocą systemu ScaLARS. Przeprowadzono szereg eksperymentów numerycznych polegających na klasyfikacji fragmentu obszaru doliny rzeki Widawy za pomocą różnych algorytmów klasyfikacji oraz przy różnych kombinacjach wektora cech branych pod uwagę. W testach wykorzystano jednokierunkowe sztuczne sieci neuronowe, metodę największej wiarygodności, oraz metodę k-najbliższych sąsiadów. Porównano jakość klasyfikacji opartej o następujące cechy: wartości kanałów RGB, parametry charakteryzujące teksturę, informacje o wysokości form pokrycia terenu estymowane na podstawie numerycznego modelu terenu oraz numerycznego modelu pokrycia terenu, model charakteryzujący rozrzut wartości wysokości danych skaningu zarejestrowanych na jednostce powierzchni oraz intensywność promienia laserowego. Ilościowa ocenę dokładności oparto o macierz niezgodności, obliczana na podstawie porównania otrzymanego wyniku klasyfikacji dla wektora testowego do wzorca wykonanego manualnie metoda digitalizacji. Najlepsze wyniki klasyfikacji otrzymano za pomocą klasyfikatora neuronowego. Stwierdzono ponadto, że zastąpienie modelu numerycznego pokrycia terenu wariancja wysokości surowych danych lotniczego skaningu laserowego daje poprawne rezultaty klasyfikacji przy znacznej redukcji obliczeń.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Aspekty integracji danych fotogrametrycznych dla generowania 3D modeli wybranych obiektów przestrzeni miejskiej

Technologie fotogrametryczne są najczęściej stosowane w dokumentacji i analizie zarówno obiektów przestrzeni miejskiej jak i dziedzictwa kulturowego. Coraz częściej wykorzystywana jest do tych celów nowoczesna technika skanowania laserowego. Mimo zalet posiada swoje ograniczenia, jednak w połączeniu z klasycznym podejściem fotogrametrycznym bazującym na obrazach obie metody wzajemnie się uzupełniają. Niniejszy artykuł prezentuje doświadczenia związane z integracją danych z różnych źródeł fotogrametrycznych przy budowie modelu trójwymiarowego pomnika żołnierzy Armii Czerwonej w Wiedniu. Pierwszy etap pracy polegał na pozyskaniu danych z pułapu naziemnego i lotniczego, które zorientowano i odpowiednio przetworzono. Następnie wykonano właściwą integrację danych w programie ArcGIS. Jednym z głównych celów przeprowadzonych badań było sprawdzenie możliwości wykorzystania różnych źródeł fotogrametrycznych pozyskanych zarówno z platformy lotniczej i naziemnej pod kątem generowania 3D modeli wybranych obiektów zlokalizowanych w przestrzeni miejskiej.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Prototypowy system stereowizyjny typu Machine Vision –działanie i dokładność

W pracy przedstawiono istotę działania i wstępna ocenę dokładności prototypowego cyfrowego systemu stereowizyjnego, który stanowi podstawę konstrukcji urządzenia wspomagającego osobę niewidoma w percepcji otoczenia (projekt badawczy realizowany w Instytucie Elektroniki Politechniki Łódzkiej). W prototypowej wersji systemu zastosowano 2 kolorowe kamery cyfrowe Flea® firmy Point Grey (rozdzielczość 1024×768, interfejs IEEE 1394), wyposażone w obiektywy Ernitec f = 3.5 mm. Kalibracja kamer została przeprowadzona za pomocą programu wspomaganego biblioteką OpenCV (Intel® Open Source Computer Vision Library). Proces automatycznego wyznaczenia gęstej mapy dysparycji (mapy paralaks podłu_nych) został wsparty algorytmem dopasowującym obszary (winx×winy - okno korelacji). Zastosowana miara podobieństwa jest suma wartości bezwzględnych różnic SAD (Sum of Absolute Differences), obliczana technika „przesuwanych okien” (sliding window). Poszukiwanie wiarygodnych minimów miary SAD jest wykonywane w czterech krokach przez znalezienie minimum globalnego SADmin oraz trzech najmniejszych wartości SAD1 < SAD2 < SAD3. Za pomocą mapy dysparycji i parametrów orientacji zewnętrznej modelu (macierze przekształcenia MR , ML) wyznaczane są współrzędne 3D sceny. Algorytm segmentacji sceny 3D realizuje w trybie iteracyjnym detekcje płaszczyzn oraz obiektów „przeszkód”. Procedura akwizycji obrazów cyfrowych, generowanie mapy dysparycji i segmentacji zostały zaimplementowane na platformie procesora sygnałowego DSP (Digital Signal Processor). Ocenę dokładności systemu wykonano na podstawie stereopar zdjęć cyfrowych (baza zdjęć B = 80.75 mm) dwóch przestrzennych pól testowych. Współrzędne 3D punktów zostały wyznaczone na podstawie wygenerowanej gęstej mapy dysparycji (okno korelacji wyniosło 25×25pikseli). Algorytm dysparycji wykrył średnio ca 72 % sygnalizowanych punktów kontrolnych. Średnia odchyłka kwadratowa dla współrzędnych 3D w układzie współrzędnych systemu stereowizyjnego wyniosła _XYZ = ±39.6 mm (test 1) oraz _XYZ = ±124.1 mm (test 2). Średnia odchyłka kwadratowa dla współrzędnych X, Y, Z po transformacji 3D do układu obiektu wyniosła _XYZ = ±72 mm (test 1) oraz _XYZ = ±74 mm (test 2).

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Niezawodność współrzędnych tłowych w aerotriangulacji

Niezawodność pomiaru jest drugim po precyzji pomiaru składnikiem jego jakościni zbyt niski jej poziom powoduje gorszą wykrywalność i lokalizację błędów grubych oraz nadmiernie duży wpływ błędu poszczególnych pomiarów na wynik. Problem niezawodności jest ściśle związany nie tylko z wykrywaniem błędów grubych w pomiarach, ale również z innymi celami projektowania takimi jak dokładność wyznaczanych niewiadomych i homogeniczność tej dokładności. W aerotriangulacji współrzędne tłowe są najdokładniejszą i najliczniejszą grupą pomiarów – do 95% wszystkich pomiarów, tak, więc ich precyzja i niezawodność w zasadniczy sposób wpływają na dokładność wyników aerotriangulacji i niezawodność innych grup pomiaru w niej występujących. Celem opisywanych badań było określenie precyzji pomiaru współrzędnych tłowych, ich niezawodności oraz dokładności wyników aerotriangulacji uzyskiwanych w krajowej produkcji fotogrametrycznej. Do badań wybrano 25 aerotriangulacji opracowanych w kraju w latach 2002 do 2007, z fotopunktami
naturalnymi i pomierzonymi środkami rzutów. Ze względu na to, że aerotriangulacje te wykonano kilkoma różnymi systemami pomiaru i wyrównania, przeprowadzono ponowne opracowanie wyników pomiarów za pomocą programu Bingo, w celu kontroli poprawności wyrównania i ujednolicenia ocen statystycznych. Analizowano niezawodność pomiaru współrzędnej tłowej punktu wiążącego w zależności od liczby pomiarów na zdjęciach, jak również przeciętną w bloku niezawodność współrzędnych tłowych. Wnioski z badań, w zakresie precyzji i niezawodności pomiaru oraz dokładności wyznaczenia punktów wiążących, zostały uwzględnione w projekcie nowego standardu aerotriangulacji

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Rozwój metod prezentacji wyników monitorowania ruchu wydm (na przykładzie Mierzei Łebskiej)

Monitorowanym obiektem są ruchome wydmy leżące na Mierzei Łebskiej w Słowińskim Parku Narodowym. Z uwagi na systematyczne ruchy i zmianę kształtu czoła największej z wydm – Wydmy Łąckiej od lat 80-tych do dzisiaj prowadzone są prace pomiarowe w celu wyznaczenia kształtu i tempa zmian tego obiektu. W pracy przedstawione są zmieniające się wraz z rozwojem techniki metody prezentacji wyników pomiarów wykorzystywanych przy prognozowaniu zmian przebiegu czoła wydmy i linii lasów przywydmowych oraz związanych z nimi zmianami przebiegu szlaków turystycznych i tras dojazdu oraz ścieżek technicznych na terenie rezerwatu ścisłego „Wydmy ruchome”. Odpowiednio podjęte decyzje dotyczące przebiegu szlaków turystycznych mają bezpośredni wpływ na udostępnianie turystom unikalnych walorów przyrodniczych tych obszarów oraz zapewnienie bezpieczeństwa i komfortu zwiedzania.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna