rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Thomas Bever o prawie w dawnej Polsce

Thomas Bever był angielskim prawnikiem-cywilistą, który nauczał prawa
rzymskiego w osiemnastowiecznym Oxfordzie. Końcowa część jego wykładów stanowiła rodzaj porównawczego opisu różnych europejskich porządków
prawnych. Wśród nich, Th. Bever przedstawił również historię dawnego prawa
polskiego. Był to rodzaj krótkiego opisu najważniejszych wydarzeń w dziejach
historii prawa w Polsce, począwszy od czasów legendarnej Sarmacji, aż po współczesne wydarzenia związane z rządami Stanisława Augusta Poniatowskiego oraz
rozbiorami Polski.
Powyższa praca zawiera oryginalny tekst wykładu Th. Bevera (który stanowi
fragment jego notatek wykładowych znajdujących się obecnie w archiwum Uniwersytetu w Edynburgu), polskojęzyczne tłumaczenie wykładu oraz komentarz.

Czasopismo: Studia Prawnicze KUL
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
Współodczuwanie cudzych stanów psychicznych. Refleksje inspirowane fenomenologicznym dziedzictwem Edith Stein oraz wynikami badań nauk szczegółowych

W rezultacie inspiracji, której dostarcza filozoficzne dziedzictwo Edith Stein, autorka sformułowała problemy wyrażające się w pytaniach: Czy możliwe jest rzetelne poznanie cudzych stanów psychicznych (zwłaszcza emocji, uczuć, nastrojów)? Czy dany człowiek ma dostęp do przeżyć innego psychofizycznego indywiduum? Autorka rozważyła też sposoby prezentowania się owemu indywiduum przeżyć psychicznych innych ludzi, istotę „wczucia” (pozwalającą odróżnić je od innych aktów, takich jak spostrzeganie, równoczesne doznanie zbiorowe, ideacja, przypomnienie czy antycypacja cudzych stanów psychicznych, wyobrażenie własnych bądź cudzych przeżyć), jego genezę (podłoże genetyczno-psychologiczne) i rodzaje.
Opierając się na poglądach Stein, która ujmowała wczucie jako rodzaj doświadczania drugiego człowieka (konstytucji psychofizycznej: cielesności i duchowości), autorka uznaje wczucie za formę współobecności, która pozwala doświadczyć podobieństw i różnic między własną a cudzą psychiką i w ten sposób kształtować postawę przychylności wobec społeczności powszechnej – ludzkości. Autorka podejmuje próbę zestawienia stanu wiedzy dotyczącej zagadnienia wczucia z osiągnięciami nauk szczegółowych w zakresie empatii, przywołując sposób ujmowania empatii w psychologii i pedagogice i skupiając się na analizie koncepcji, odmian i znaczenia empatii.
Znaczenie współodczuwania trudno przecenić, gdyż stanowi ono doznanie duchowe, emocjonalne, moralne i społeczne, sprzyjając rozwojowi więzi uczuciowej, ułatwiając proces przywiązania oraz komunikację społeczną (zwłaszcza konstruktywne rozwiązywanie problemów bądź konfliktów wewnątrzosobowych i interpersonalnych) i adaptację w nowym środowisku. Umiejętność ta może również generować inne korzystne zmiany w rozwoju filogenetycznym i ontogenetycznym człowieka, na przykład profilować dyspozycje psychiczne, takie jak allocentryzm, altruizm, wyrozumiałość, takt, autentyczność, wrażliwość uczuciowa i moralna. Postawy otwartości na innych ludzi, tolerancji, afirmacji życia czy miłości jawią się jako skutek doskonalenia między innymi zdolności współodczuwania.
W końcowej części artykułu autorka akcentuje, że w namyśle naukowym nad wczuciem (jako pojęciem filozoficznym) a empatią (pojęciem przyjętym w psychologii i pedagogice) warto nie tracić z pola widzenia zadań priorytetowych, którymi są zarówno rzetelne poznanie fenomenu współodczuwania, jak i kształtowanie w społecznościach tej cennej ludzkiej umiejętności pozwalającej dostrzegać w obcym przyjaznego członka ludzkiego rodu.

Czasopismo: Ethos
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
„I wy byliście przybyszami...” (Kpł 19,34). „Obcy” w religijnym i społeczno-kulturowym kontekście Biblii Hebrajskiej

Bez względu na swoje pochodzenie, tożsamość kulturowo-religijną i status społeczny obcy był, jest i będzie dla społeczności, w której się znalazł, uosobieniem tego, co inne, nieznane i niezrozumiałe. Odmienność i oryginalność obcych zwykle budzi dwojakiego rodzaju odczucia i postawy. Obcy często wywołują poczucie zagrożenia i niepewności, które nakazuje traktowanie ich jako konkurentów lub wrogów, co w konsekwencji wyzwala różnego typu mechanizmy obronne, pogłębia dystans i budzi agresję. Zdarza się też, że obcy budzą w nas przekonanie o naszej wyższości, a zatem pragniemy jak najszybciej pozbawić ich odmienności i wcielić w stworzone przez nas struktury społeczne i kulturowo-religijne. Obie te postawy w bardzo specyficzny sposób zostały zaprezentowane w Biblii Hebrajskiej.

Czasopismo: Ethos
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
„Inność zwierzęcia”. Kłopotliwa relacja Homo sapiens z resztą królestwa Animalia

Relacja człowiek–zwierzę pozostaje naznaczona ambiwalencją, której źródłem jest antropocentryczny paradygmat kultury. Tekst opisuje wybrane elementy ambiwalentnego stosunku człowieka do zwierząt oraz obcość zwierząt w ludzkim świecie i przedstawia, na czym polega „kłopotliwy” charakter tej relacji. Ma on bardzo wiele wymiarów i łączy się z licznymi problemami szczegółowymi. W artykule skupiono się na wybranych zagadnieniach z tego obszaru. „Kłopotliwość” ujawnia się już w języku debaty nad zwierzętami, pozornie przekraczającym ontologiczną przepaść międzygatunkową, ale w rzeczywistości ją sankcjonującym. Inna trudność metateoretyczna wyłania się przy próbach sformułowania adekwatnego pytania badawczego w debacie nad etyką postępowania wobec zwierząt. Pytanie takie i odpowiedź na nie mogłyby pomóc stworzyć etykę uwzględniającą w uniwersum moralnym zarówno człowieka, jak i zwierzęta w całej ich różnorodności. Podstawowym problemem okazuje się zatem ustalenie jednolitych warunków traktowania całego królestwa animalia.
W tekście przedstawiono krytyczną analizę dotychczasowej debaty na temat losu zwierząt w świecie człowieka i przysługujących im praw. Analiza ta otwiera możliwość szerszej dyskusji nad problemem kłopotliwej relacji człowieka do zwierząt. Artykuł pokazuje też, że mimo długoletnich starań zwolenników ruchu wyzwolenia zwierząt niewiele uczyniono jeszcze w celu rzeczywistej poprawy losu zwierząt i wciąż pozostają one bytami obcymi w świecie człowieka. Trudno jest stworzyć etykę, która w uniwersum moralnym uwzględniałaby zwierzęta (z całą ich różnorodnością) niezależnie od tego, w jakim stopniu wykazują one podobieństwo do człowieka. Przeprowadzone analizy ujawniają, że pod maską troski o zwierzęta często kryje się postawa antropocentryczna, co skłania do ponawiania pytań o naturę naszej relacji ze światem animalia w epoce antropocenu. Dyskurs na temat losu zwierząt jest na wskroś antropocentryczny, toczy się bowiem na gruncie przekonania, że zwierzęta zasługują na naszą troskę o tyle, o ile wykazują one cechy „ludzkie”. Postawa tego rodzaju ujawnia wewnętrzną słabość debaty nad etyką postępowania wobec zwierząt, a jednocześnie pokazuje, jak bardzo „kłopotliwa” również w praktyce okazuje się relacja człowiek–zwierzę.

Czasopismo: Ethos
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
„Obcy” oszczędzeni w triumfach rzymskich. Dalsze losy prominentnych jeńców w Rzymie w okresie schyłku republiki i w epoce pryncypatu

Jednym ze środków wyrazu rzymskiej ideologii zwycięstwa epoki pryncypatu był triumf (łac. triumphus curulis), w trakcie którego eksponowani byli jeńcy barbarzyńscy, nierzadko o wysokim statusie politycznym. Według tradycji powinni oni ponieść śmierć podczas triumfu, co miało znaczenie rytualne i symboliczne. Przeanalizowane przykłady najznamienitszych jeńców obcego pochodzenia z końca republiki i okresu pryncypatu dowodzą, że częściej aniżeli za republiki rezygnowano w epoce pryncypatu ze skazywania ich na śmierć. Dzięki łasce (łac. clementia) okazywanej przez cesarzy jeńcy często zachowywali życie. Nie tylko nie odrzucali oferowanej im szansy na dalsze życie w państwie rzymskim, ale nierzadko sami o nią prosili. Taka postawa nie musiała oznaczać rezygnacji z godności osobistej. Rzymianie umożliwiali im normalne funkcjonowanie w państwie rzymskim, edukację, zdobycie obywatelstwa rzymskiego, dalszy rozwój zgodnie z indywidualnymi predyspozycjami, awans społeczny i polityczny.

Czasopismo: Ethos
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
„Uniwersytet jest najważniejszy”. Stefana Sawickiego idea katolickiej universitas studiorum

W artykule przedstawiono publikacje profesora Stefana Sawickiego (ur. 1927 r.) poświęcone idei uniwersytetu katolickiego. Zdaniem autora artykułu najważniejszą kwestią dla Stefana Sawickiego jest relacja między nauką a wiarą, ratio et fides, a więc pytanie o to, czym jest uniwersytet oraz czym uniwersytet katolicki różni się od innych uniwersytetów. Pozostałe kwestie, na przykład sposób nazywania uniwersytetów katolickich, problematyka badawcza, wielkość uniwersytetu czy otwartość na innych a własna tożsamość, wyrastają bezpośrednio z odpowiedzi na te pytania. Teksty Stefana Sawickiego nie dają gotowej odpowiedzi, jak w danym momencie historycznym uniwersytet katolicki powinien być zorganizowany ani jak powinien działać. Ich autor pragnie jednak, aby pobudzały one „do refleksji i dyskusji nad tym, czym powinien i może być obecnie tego typu uniwersytet, zwłaszcza we współczesnej Polsce” (S. Sawicki, O uniwersytecie katolickim, Towarzystwo Naukowe KUL, Lublin 2012, s. 8). Sawicki dodaje: „Dobrze by też było, aby nie ograniczać się przy tym do ogólnych formuł dotyczących katolickości uczelni, ale podjąć próbę wskazania, jak należy tę katolickość urzeczywistniać w uniwersyteckiej praktyce” (tamże). Można tekstów Sawickiego nie czytać, ale nie można – myśląc o uniwersytecie katolickim – podniesionych przez ich autora kwestii nie dostrzegać.

Czasopismo: Ethos
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Aksjologiczne wymiary wstydu

Artykuł przedstawia przeżycie wstydu powiązane z doświadczeniem wartości. Wstyd może być przeżywany w horyzoncie wartości akceptowanych przez osobę. Jest to wstyd z powodu winy, wstyd w obliczu wzorów osobowych oraz wstyd za innych. Wstyd pełni także rolę strażnika wartości. Stanowi ochronę intymnej sfery w człowieku (osobistych przekonań, działań, seksualności). Wstydowi przeciwstawia się postawa bezwstydu. We współczesnej kulturze medialnej pojawiły się nowe formy bezwstydu. Zatarciu ulegają granice między sferą prywatną, intymną a publiczną (ang. oversharing). Współczesna kultura bezwstydu rodzi zagrożenia dla podmiotowego i osobowego traktowania człowieka.

Czasopismo: Ethos
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Bezwstydny czy prawdziwy? Lucian Freud – malarz ludzkiego ciała

W artykule scharakteryzowana została – w najogólniejszych zarysach – sylwetka twórcza Luciana Freuda. Pod uwagę wzięto prezentację nagiego ciała w jego pracach. W ramach analizy dzieła brytyjskiego malarza poczyniono odniesienia do twórczości tzw. dawnych mistrzów, jak: Matthias Grünewald, Diego Velázquez, Rembrandt van Rijn, Peter Paul Rubens, Frans Hals, John Constable, a przede wszystkim Gustave Courbet. „Zmysłowo-biologiczny” charakter malarstwa Freuda został przeanalizowany w kontekście relacji łączących człowieka jako organizm ze światem zwierząt, a także bezpośredniej obecności zwierząt w pracach artysty. W ostatniej części artykułu podjęto próbę oceny dzieła Luciana Freuda w relacji do kategorii wstydu. Analiza została dokonana między innymi przez zwrócenie uwagi na specyfikę metody twórczej brytyjskiego malarza oraz przez odniesienie jego dzieła do myśli egzystencjalistycznej.

Czasopismo: Ethos
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Dyskretny urok wstydu

Celem artykułu jest analiza kategorii wstydu z pominięciem dyskusji nad specyficznymi obszarami ludzkiego działania, którym towarzyszy wstyd. Problematyka wstydu najczęściej odnoszona jest do sfery ludzkiej seksualności, wydaje się jednak, że zwyczajowe wiązanie wstydu z jedną tylko sferą ludzkiej aktywności znacznie fenomen wstydu zubaża. Wstyd moralny uznaję za kategorię natury egzystencjalnej, to jest taką, która pozostaje bezpośrednio związana z wewnętrznym rozeznaniem konkretnej, przeżywającej wstyd osoby. Do tak rozumianego wstydu nie można nikogo nakłonić, nawet społeczno-kulturowy kontekst warunkujący uznawanie określonych zachowań za wstydliwe okazuje się niewystarczający – wstydzimy się wtedy, kiedy sami uznajemy, że określona sytuacja w naszym życiu nie powinna mieć miejsca. Mówienie komuś: „powinieneś się wstydzić”, nie przyniesie żadnego efektu, jeśli skarcona osoba nie myśli podobnie. Jakkolwiek wstyd jest uczuciem, którego chcielibyśmy w miarę możliwości uniknąć, pełni on niezwykle ważną rolę w naszym życiu moralnym.

Czasopismo: Ethos
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Historia, pamięć, dialog. O przeszkodach dzielących Polaków i Rusinów

Celem artykułu jest przeanalizowanie możliwości porozumienia się Polaków z Rusinami. Uwzględnione zostają w nim dwie grupy problemów. Z jednej strony, przypomnienia wymaga historia obu wspólnot narodowych. Najczytelniejszymi symbolami niezgody utrzymującej się pomiędzy nimi są zbrodnia wołyńska (1943-1945) oraz akcja „Wisła” (1947-1950). Siedemdziesiąta rocznica drugiego wydarzenia jest dobrą okazją po temu, by porównać jego polskie i ukraińskie interpretacje. Porównanie to wiedzie do wniosku, iż główną przeszkodą na drodze do wzajemnego zrozumienia jej pamięć kulturowa Polaków i Ukraińców. Fakty historyczne nie tłumaczą się same. Przeciwnie, znaczenie nadaje im wspólnota interpretacji. Interpretuje ona wydarzenia na podstawie przekonań normatywnych jej członków (nazywanych przez Maurice’a Halbwachsa „społecznymi ramami pamięci”). Z drugiej strony, problem relacji polsko-ukraińskich pozostanie nierozwiązany, jeżeli polityczni partnerzy nie podporządkują się regułom dialogu. Niestety, owe reguły – przynajmniej deklaratywnie – akceptują wszyscy. To oznacza, że poszukiwane rozwiązanie musi uwzględniać coś więcej. Na czoło wybijają się ograniczenia wynikające z tożsamości dialogowych partnerów. Komponentem tejże tożsamości jest – monologowa w swojej strukturze – pamięć kulturowa. Z tego względu pytanie domykające niniejsze rozważania dotyczy tego, co jest ważniejsze dla zwaśnionych narodów. Tak długo, jak długo pozostawały one będą pod wpływem sentymentów, (auto)stereotypów czy mitów, nie ma szans na ich pojednanie się.

Czasopismo: Ethos
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Kształtowanie klauzul dyskrecjonalnych w systemie dublińskim

Artykuł dotyczy procesu kształtowania się klauzul dyskrecjonalnych - klauzuli suwerenności i klauzuli humanitarnej - w procesie ustalania państwa odpowiedzialnego za rozpoznanie wniosku azylowego. Zawiera analizę dokonywanych na przestrzeni lat zmian regulacji w tej materii. Wprowadzone jak dotychczas, a także planowane na przyszłość modyfikacje wiążą się ze stale utrzymującym się problemem znacznych wątpliwości interpretacyjnych w obszarze omawianych dyskrecjonalnych uprawnień państw. Opracowanie zawiera przegląd danych statystycznych dotyczących wykorzystywania klauzul w poszczególnych państwach członkowskich i odnosi się również do orzeczeń Trybunału Sprawiedliwości wydawanych w ramach poruszanej problematyki. Dąży do wyjaśnienia, w jaki sposób klauzule dyskrecjonalne mają wpływ na system dubliński i w tym świetle prezentuje kierunki przyszłych, proponowanych przez prawodawcę udoskonaleń prawnych. Przeprowadzone badania dowodzą, że klauzule dyskrecjonalne są stosowane tylko wyjątkowo przez państwa członkowskie, jednak nieprecyzyjność przepisów powoduje, że występowanie tych nielicznych nawet przypadków może prowadzić do obniżenia skuteczności procedury dublińskiej. Z kolei prawodawca unijny dąży do wyjaśnienia zasad i ograniczenia przypadków, w których klauzule dyskrecjonalne zastępują kryteria wynikające z rozporządzenia Dublin III. Podczas tworzenia artykułu zastosowano następujące metody: analizę opisową, historyczną, prawną i statystyczną.

Czasopismo: Studia Prawnicze KUL
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
Ku dojrzałości. Esej o wybranych sposobach terapii wstydu w doradztwie psychologicznym i filozoficznym

W obecnym artykule pod uwagę zostały wzięte jedynie niektóre formy wstydu, czyli te, które najczęściej można spotkać podczas terapii psychologicznej czy filozoficznej, zwanej też wymiennie filozofią praktyczną lub filozofią w działaniu. Dokonany został również namysł nad adekwatnymi dla tych postaci wstydu rodzajami terapii, pozwalającymi na uporanie się z tym trudnym uczuciem, które potrafi palić wnętrze człowieka niczym gorące płomienie ognia i pociągać za sobą inne objawy somatyczne.

Czasopismo: Ethos
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Kilka uwag na temat doliczania darowizn do substratu zachowku

Artykuł koncentruje się na zagadnieniu uwzględnienia darowizn przy ustalania prawa do zachowku. Poruszona problematyka dotyczy wykładni pojęcia darowizny przy obliczaniu zachowku, a w szczególności czy chodzi o darowiznę zdefiniowaną w przepisie art. 888 Kodeksu cywilnego, czy też o inne czynności zdziałane donandi causa mając na uwadze szczególny cel instytucji zachowku zmierzający do zabezpieczenia interesów spadkowych najbliższej rodziny zmarłego spadkodawcy.

Czasopismo: Studia Prawnicze KUL
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
Instytucja małżeństwa w prawie kanonicznym

Małżeństwo jest związane z naturą człowieka, dlatego też należy do porządku prawa naturalnego oraz istnieje jako instytucja prawa we wszystkich kręgach społecznych i prawnych. Małżonkowie tworzą rodzinę, uznawaną za podstawową formę życia społecznego, która jest pierwotną i samodzielną grupą społeczną, pojawiającą się w każdej fazie rozwoju cywilizacyjnego. Ta rodzina, której początek upatruje się w małżeństwie, jest uznawana za pojęcie wieloaspektowe. Katechizm Kościoła Katolickiego przypominał o tym, iż małżeństwo legło u podstaw osoby, społeczności ludzkiej i chrześcijańskiej. Jak podkreślił, człowiek nadal spotyka się z tajemnicą stworzenia, w której zawiera się niezwykłe powołanie kobiety i mężczyzny do tworzenia szczególnej wspólnoty. Powołanie do małżeństwa i miłości staje się wrodzonym powołaniem każdego człowieka, skutkującym, nie tylko fizycznym uzupełnieniem, ale również duchowym ubogaceniem obojga małżonków. 
Analiza instytucji małżeństwa z punktu widzenia kanonistycznego ma za zadanie przypomnieć wartość zakładanej przez nie rodziny i jej ogromnej roli w kształtowaniu każdego człowieka.

Czasopismo: Studia Prawnicze KUL
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne, prawo kanoniczne
Zmiany w zakresie środków karnych w świetle nowelizacji Kodeksu karnego z 13 czerwca 2019 r.

Przedmiotem artykułu są zmiany środków karnych wynikające z nowelizacji Kodeksu karnego z 13 czerwca 2019 r. Autor analizuje konsekwencje tych zmian. W ocenie projektodawców głównym celem ma być podniesienie poziomu ochrony dzieci poprzez prawo karne. Artykuł ujawnia różne błędy i wady przyjętych rozwiązań prawnych, które nie pozwalają na pozytywną ocenę wyżej wspomnianej nowelizacji. Artykuł porusza także kwestie związane ze zmianami w zakresie środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdu. Artykuł odnosi się do zmian wprowadzonych do Kodeksu karnego, które spowodowały znaczne zwiększenie odpowiedzialności karnej sprawców przestępstw komunikacyjnych. Autor dokonuje krytycznej analizy i pokazuje wadliwość niektórych przepisów oraz ich niespójność z innymi rozwiązaniami kodeksowymi. Co więcej, podejmowanie tak radykalnych środków - wbrew temu, co zauważyli autorzy noweli, nie jest uzasadnione poziomem i dynamiką przestępstw komunikacyjnych. Autor krytycznie odnosi się do proponowanych poprawek, podkreślając ich nadmierną represyjność, która nie jest uzasadniona potrzebą ochrony bezpieczeństwa w komunikacji.
 

Czasopismo: Studia Prawnicze KUL
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
Ku rozumieniu komunii osób. O interpretacjach adhortacji Amoris laetitia papieża Franciszka

Po opublikowaniu posynodalnej adhortacji apostolskiej Amoris laetitia papieża Franciszka pojawiły się różne, czasami ze sobą sprzeczne, interpretacje wskazań duszpasterskich, które zawarte są w tym dokumencie. Problem dotyczy możliwości dopuszczenia do sakramentu Eucharystii osób rozwiedzionych, który zawarły powtórny związek małżeński. Według niektórych autorów wspominany dokument zmienia dotychczasową dyscyplinę sakramentalną, podczas gdy inni autorzy twierdzą, że w mocy pozostaje dotychczasowe nauczanie Kościoła w tej sprawie. Autor analizuje przede wszystkim argumenty wysuwane na rzecz twierdzenia o zmianie dotychczasowego nauczania, przedstawiając swoje uwagi krytyczne w odniesieniu do nich, i dochodzi do wniosku, że problem wymaga dalszego wyjaśnienia.

Czasopismo: Ethos
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Zakres dopuszczalnych zmian decyzji o pozwoleniu na budowę w świetle aktualnego orzecznictwa

Decyzja o pozwoleniu na budowę stanowi podstawę do rozpoczęcia i prowadzenia budowy lub wykonywania robót budowlanych innych niż budowa obiektu budowlanego, z zastrzeżeniem, że muszą być one zgodne z zatwierdzonym projektem architektoniczno-budowlanym i warunkami zawartymi w decyzji o pozwoleniu na budowę. W przypadku zaś zamiaru dokonania zmian ,,istotnych” w stosunku do pierwotnie przyjętych w projekcie inwestor musi uzyskać decyzję o zmianie pozwolenia na budowę. 
W orzecznictwie powstają wątpliwości w odniesieniu do zakresu możliwych zmian, a w związku z tym różne poglądy w tym zakresie. Za właściwą należy jednak uznać interpretację, zgodnie z którą zmiany nie mogą skutkować możliwością realizacji nowej inwestycji w stosunku do pierwotnego zamierzenia. Decydująca jest zatem ,,tożsamość” inwestycji ujęta w pierwotnym i zmienionym projekcie.

Czasopismo: Studia Prawnicze KUL
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
Historia, współczesność i przyszłość katolickich szkół prawniczych – perspektywa amerykańska

W artykule przedstawiono genezę, ewolucję i stan obecny katolickich szkół prawniczych w USA na tle zachodzących zmian społecznych i kulturowych. Od lat 60-70. minionego stulecia większość z nominalnie katolickich szkół prawniczych w Stanach Zjednoczonych praktycznie nie różni się od swoich świeckich odpowiedników. W ocenie Autora wyraźną katolicką tożsamość tych szkół należy kształtować, kierując się postanowieniami Konstytucji apostolskiej Jana Pawła II Ex Corde Ecclesiae. W pierwszej kolejności tożsamość ta powinna przejawiać się w działalności badawczo-dydaktycznej. Program nauczania studentów oraz twórczość naukowa wykładowców powinny uwzględniać bogatą katolicką tradycję filozoficzno-teologiczną. Katolickie szkoły prawnicze, nie tylko te w Stanach Zjednoczonych, są powołane do integralności religijnej tożsamości z pełnym profesjonalizmem, wiary z rozumem, respektowania katolickiej doktryny i moralności z działaniem ściśle naukowym i krytycznym ukierunkowanym na poszukiwanie i głoszenie obiektywnej prawdy, przekazywania wiedzy studentom z ich duchowo-intelektualną formacją.

Czasopismo: Studia Prawnicze KUL
Dziedziny: nauki społeczne, nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki prawne, historia