rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Koncepcja ochrony przeciwpożarowej oraz certyfikacji systemów przeciwpożarowych elektrowni wiatrowych

Celem artykułu jest przedstawienie przeglądu wytycznych dotyczących systemów przeciwpożarowych stosowanych w turbinach wiatrowych. Ze względu na zwiększającą się liczbę instalacji turbin wiatrowych, ochrona przeciwpożarowa związana z tą gałęzią energetyki zajmuje coraz większą uwagę nie tylko z punktu widzenia strat materialnych powodowanych przez ogień, lecz także z powodu przerw w dostawie energii elektrycznej. Turbiny wiatrowe, ze względu na swoją budowę oraz umiejscowienie, różnią się od typowych zastosowań urządzeń gaśniczych takich jak centra danych, muzea, magazyny itp. Ze względu na małe doświadczenie producentów w zastosowaniu urządzeń gaśniczych w turbinach, szczególnie ważne wydaje się być opracowanie wytycznych pozwalających na prawidłowe zaprojektowanie, wykonanie oraz serwisowanie takich systemów.

Czasopismo: Bezpieczeństwo i Technika Pożarnicza
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Miejsca krytyczne elementów próbnych przeszklonych ścian osłonowych pod względem izolacyjności ogniowej

Cel: Celem pracy jest przedstawienie wiedzy na temat badań oraz klasyfikacji odporności ogniowej przeszklonych ścian osłonowych, a ponadto wyznaczenie punktów krytycznych elementów próbnych ścian osłonowych pod względem izolacyjności ogniowej. 
Wprowadzenie: Ściana osłonowa składa się zazwyczaj z pionowych i poziomych elementów konstrukcyjnych, połączonych razem, zakotwionych do konstrukcji nośnej budynku i wypełnionych tak, by tworzyć lekkie, ciągłe pokrycie zamykające przestrzeń, które spełnia, samodzielnie lub w połączeniu z konstrukcją budynku, wszystkie normalne funkcje ściany zewnętrznej budynku, ale nie pełni funkcji nośnej. W niniejszym artykule przedstawione zostały główne aspekty dotyczące odporności ogniowej przeszklonych ścian osłonowych. Omówiono metodykę badań oraz sposób klasyfikacji odporności ogniowej elementów tego typu. Ponadto podjęto próbę zdefiniowania słabych punktów elementów próbnych przeszklonych ścian osłonowych na podstawie badań przeprowadzonych w ostatnich latach w Zakładzie Badań Ogniowych Instytutu Techniki Budowlanej (ZBOITB). Przeanalizowano przyrosty temperatur na nienagrzewanej powierzchni 17 elementów próbnych przeszklonych ścian osłonowych badanych w warunkach oddziaływania ognia od wewnątrz zgodnie z normami PN-EN 1364-3:2007 oraz PN-EN 1364-3:2014. Wszystkie z analizowanych elementów próbnych osiągnęły klasę odporności ogniowej min. EI 15.
Metodologia: W pracy przedstawiono wyniki analizy przyrostów temperatury na nienagrzewanej powierzchni elementów próbnych przeszklonych ścian osłonowych dokonanej podczas badań odporności ogniowej. Badania przeprowadzono zgodnie z normami PN-EN 1364-3:2006 oraz PN-EN 1364-3:2014 w ZBOITB w Warszawie oraz w Pionkach.
Wnioski: Największy przyrost temperatury najczęściej rejestrowano w miejscu połączenia słupów oraz rygli. Miejsce to można uznać za najbardziej krytyczne. Duży przyrost temperatury w tych miejscach spowodowany jest najprawdopodobniej dużymi ugięciami elementów próbnych przeszklonych ścian osłonowych w trakcie badania. Deformacja ta powoduje wypinanie się rygli ze słupów fasady, w wyniku czego tworzą się miejsca, przez które przedostają się gorące gazy. Ponadto w miejscach tych dosyć często występują specjalne łączniki, które ograniczają zaizolowaną przestrzeń profilu. Dodatkowo zaobserwowanym ciekawym zjawiskiem jest pojawienie się stosunkowo wysokich temperatur na przeszkleniu w odległości 20 mm od słupa lub rygla. Wymagania dotyczące pomiaru temperatury w tych miejscach zostały określone dopiero w nowelizacji normy badawczej z 2014 roku i należy przyznać, że było to właściwe posunięcie, ponieważ miejsca te, pod względem izolacyjności ogniowej, mogą być również słabymi punktami elementów próbnych przeszklonych ścian osłonowych.

Czasopismo: Bezpieczeństwo i Technika Pożarnicza
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Wybrane zasady tworzenia scenariuszy pożarowych

Cel: Celem artykułu jest omówienie wybranych zagadnień związanych z zasadami opracowywania scenariuszy pożarowych.
Wprowadzenie: Sposób funkcjonowania urządzeń przeciwpożarowych i urządzeń użytkowych lub technologicznych w budynku w czasie pożaru precyzowany jest w scenariuszach pożarowych. Scenariusze określają algorytmy ich działania, współdziałanie i oddziaływanie na siebie. Uwzględniają również rozwiązania organizacyjne w sytuacji pożaru. Tym samym stanowią one istotny dokument, scalający wymagania w zakresie bezpieczeństwa pożarowego budynków i określający wytyczne wzajemnego powiązania poszczególnych branż instalacyjnych. W artykule omówiono wymaganie formalno-prawne dotyczące scenariusza pożarowego, przedstawiono przykładowe sposoby konstruowania scenariuszy pożarowych, określono zasady współpracy wybranych urządzeń i instalacji w sytuacji pożaru.
Metodologia: W artykule wykorzystano głównie metodę obserwacji, pomocniczo oparto się na metodach analizy i krytyki piśmiennictwa. Oparto się na doświadczeniu autorów z zakresu obserwacji procesów projektowania, instalowania i eksploatacji urządzeń ppoż. i instalacji technicznych w budynkach. Analizie poddano dokumenty prawne oraz inne dokumenty opisujące scenariusze pożarowe i zasady współdziałania urządzeń w razie pożaru.
Wnioski: Doświadczenia autorów oraz uzyskane wyniki analizy przepisów prawa, dokumentów normatywnych oraz literatury przedmiotu pozwoliły na sformułowanie następujących wniosków:
- Scenariusz pożarowy jest dokumentem, który powinien być tworzony na etapie projektu budowlanego przez rzeczoznawcę ds. zabezpieczeń ppoż., uszczegóławiany na etapie projektu wykonawczego i powykonawczego przez projektanta SSP przy współpracy z rzeczoznawcą oraz aktualizowany przy zmianach budowlanych i instalacyjnych w budynku.
- Sposób podziału na strefy sterowań powinien uwzględniać zapewnienie bezpieczeństwa pożarowego oraz ograniczoną ingerencję w funkcjonowanie budynku w obszarach niezagrożonych. Należy uwzględnić podział budynku na strefy pożarowe, strefy dymowe, kondygnacje, pomieszczenia wydzielone pożarowo oraz przewidywać skutki rozwoju pożaru w danej przestrzeni i oddziaływanie na przestrzenie sąsiednie.
- Sygnałom wejściowym przychodzącym do centrali sygnalizacji pożarowej należy przypisać odpowiednie sterowania, uwzględniające źródło sygnału (czujka, ROP, moduł sterujący) oraz rodzaj alarmu pożarowego (alarm I stopnia, alarm II stopnia). Podczas definiowania sygnałów wejściowych z poszczególnych stref sterowań należy uwzględnić możliwe zachowania ludzi w sytuacji pożaru oraz sposoby pracy instalacji, w szczególności rozwagi wymaga określenie sterowań z ROP-a.
- Scenariusz na etapie projektu budowlanego wyznacza cele, które poszczególne branże mają zrealizować na etapie projektu wykonawczego oraz kompiluje w formie matrycy sterowań zaprojektowane przez branżystów instalacje.

Czasopismo: Bezpieczeństwo i Technika Pożarnicza
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Analiza możliwości wykorzystania motopomp pływających w działaniach jednostek państwowej straży pożarnej

W artykule opisano główne możliwości zastosowania motopomp pływających w działaniach ratowniczo-gaśniczych jak też innych działań prowadzonych przez jednostki Państwowej Straży Pożarnej. Omówiono trzy rodzaje układów taktycznych pracy motopomp: wypompowywanie, zasilanie w przypadku dowożenia oraz zasilanie z bezpośrednim prowadzeniem działań gaśniczych. W artykule przedstawiono również ogólne charakterystyki i opisy motopomp pływających oraz ich podstawowe parametry. Zwrócono również uwagę na parametry eksploatacyjne decydujące o charakterze ich pracy.

Czasopismo: Bezpieczeństwo i Technika Pożarnicza
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Rozwój cywilnych zdolności zarządzania kryzysowego w Unii Europejskiej

W artykule opisano rozwój Europejskiej Polityki Bezpieczeństwa i Obrony, ze szczególnym uwzględnieniem roli i znaczenia zdolności cywilnych, które wraz z zasobami militarnymi tworzą system zarządzania kryzysowego UE.

Czasopismo: Bezpieczeństwo i Technika Pożarnicza
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Sprawdzenie przydatności programu FDS przy ocenie rozwoju pożaru mieszkania doszczelnionego

W artykule przedstawiono wyniki oraz ocenę zgodności symulacji komputerowej pożaru modelowanego przy użyciu programu FDS w porównaniu z wynikami badań pożaru mieszkania doszczelnionego otrzymanych w warunkach eksperymentalnych. Badania przeprowadzono w budynku mieszkalnym w Bytomiu – ich celem była ocena wpływu szczelności pomieszczenia na rozwój pożaru. Przeprowadzone badania umożliwiły przyjęcie wiarygodnych i poprawnych założeń do scenariusza pożarowego oraz stanowiły bazę do wprowadzenia danych wejściowych do modelu. Po przeprowadzeniu analizy wykonanej symulacji pożaru oraz wyników pomiarów uzyskanych w skali rzeczywistej odnotowano różnicę w zakresie uzyskanych wartości ciśnienia i temperatury w punkcie T1 i T3, natomiast wartość temperatury w punkcie T2 oraz stężenie tlenu są zbliżone ze stanem faktycznym.

Czasopismo: Bezpieczeństwo i Technika Pożarnicza
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Strategia planowania szkoleń e-learningowych

Materiał zawiera omówienie zagadnień wprowadzających formy kształcenia przez internet jakim jest e-learning. Prezentuje podobieństwa i różnice szkoleń tradycyjnych i szkoleń internetowych. Zasady projektowania e-szkoleń, zalety i wady kształcenia w systemie e-learningowym oraz zagadnienia dotyczące metody blended-learning.

Czasopismo: Bezpieczeństwo i Technika Pożarnicza
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Funkcjonowanie Krajowego Systemu Wykrywania Skażeń i Alarmowania w obecnych uwarunkowaniach systemowych w Polsce

Cel: Rozwój cywilizacyjny niesie ze sobą szereg nowych zagrożeń, które dotychczas nie były znane ludzkości. Jednym z poważniejszych i charakterystycznych dla naszych czasów, tj. wieku XX i XXI, jest zagrożenie skażeniami. Niniejszy artykuł jest próbą przedstawienia Krajowego Systemu Wykrywania Skażeń i Alarmowania o Skażeniach i jego działania na tle charakterystyki zagrożeń skażeniami w obecnych uwarunkowaniach systemowych w Polsce. Wprowadzenie: W najnowszej historii doświadczyliśmy wielu katastrof, których efektem były skażenia. Tragicznie w nasze dzieje wpisują się awarie przemysłowe (Bhopal, Czarnobyl) skutkujące tysiącami ofiar śmiertelnych. Organizacje, których sposobem działania jest sianie terroru, za cel przyjmują sobie zastraszenie całych społeczeństw przy użyciu wszelkich dostępnych środków w tym tych, które uznawane są za broń masowego rażenia. W artykule scharakteryzowano krajowe rozwiązania przyjęte do przeciwdziałania tym zagrożeniom, w szczególności Krajowy System Wykrywania Skażeń i Alarmowania (KSWSiA). Zaprezentowano skład KSWSiA oraz jego zadania, przyjmując za główny punkt odniesienia obowiązujące uregulowania prawne. Niezwykle istotne dla funkcjonowania Krajowego Systemu jest funkcjonalne połączenie w jeden organizm wielu działających dotychczas w sposób nieskoordynowany w ramach zarządzenia kryzysowego struktur oraz służb ratowniczych zarówno cywilnych, jak i wojskowych, których działania koordynuje Centrum Dyspozycyjne. Takie rozwiązanie ma zoptymalizować ich działania i zapewnić efekt synergii. W artykule omówiono też sposób doskonalenia Krajowego Systemu poprzez prowadzenie ćwiczeń i treningów, a także wskazano niezbędne perspektywy rozwoju. Wnioski: KSWSiA jest systemem żywym, zmieniającym się w zależności od wyzwań, potrzeb i zadań, które są przed nim stawiane. Przedstawione w artykule rozwiązania z zakresu jego funkcjonowania powinny być poddawane nieustannej obserwacji, a ewentualna potrzeba zmian powinna je generować. Z pewnością rozwiązania te również warto propagować, zwracać na nie uwagę w procesie szkolenia kadr na potrzeby służb ratowniczych i centrów zarządzania kryzysowego oraz próbować wdrażać w instytucjach zajmujących się podobną problematyką, a niefunkcjonujących w ramach krajowego systemu np. w samorządach. Warto podjąć wysiłek zbudowania systemu pomiarowego przeznaczonego do detekcji skażeń oraz wdrożenia na różnych szczeblach w instytucjach i służbach zajmujących się problematyką reagowania kryzysowego systemu informatycznego PROMIEŃ.

Czasopismo: Bezpieczeństwo i Technika Pożarnicza
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Badania doświadczalne reakcji na ogień kabli elektrycznych

Cel: Przedstawienie wyników badań reakcji na ogień kabli elektrycznych według normy PN-EN 60332-1-2:2010, a także dodatkowych
badań ponadnormatywnych. Badania miały na celu zbadanie wpływu takich parametrów jak: średnica zewnętrzna, liczbą żył, materiał,
z którego wykonano żyły, a także zastosowanie drucianego ekranu na rozprzestrzenianie ognia przez kable elektryczne.
Projekt i metody: Badania wykonano na stanowisku badawczym zgodnym z normą PN-EN 60332-1-2:2010. Jest to podstawowa
norma do określenia klasy reakcji na ogień Eca oraz dodatkowa w przypadku określania klas B1ca, B2ca, Cca, Dca zgodnie z klasyfikacją
przedstawioną w normie klasyfikacyjnej PN-EN 13501-6. Badań dokonano na grupie kabli elektrycznych o średnicach od 7 mm
do 17,5 mm, różniących się liczbą żył, a także materiałem, z którego wykonano żyły oraz powłokę zewnętrzną. Część przewodów
wyposażona była również w ekran z ocynkowanych drucików. Metodykę badań rozszerzono o pomiary temperatury żył, za pomocą
dwóch termopar umieszczonych wewnątrz przewodu, na końcach próbki. Oprócz testów normatywnych przeprowadzono również
badania dla dwu- i trzykrotnie zwiększonych czasów przyłożenia płomienia.
Wyniki: Kable ekranowane rozprzestrzeniały ogień w znacznie większym stopniu niż ich nieekranowane odpowiedniki. W przypadku
kabli ekranowanych maksymalny zasięg zwęglenia rośnie proporcjonalnie do grubości przewodu. Nie zaobserwowano znacznych
różnic w rozprzestrzenianiu ognia pomiędzy kablami różniącymi się wyłącznie materiałem, z którego wykonano żyły. Największy
wzrost temperatur zanotowano w przewodach o najmniejszej średnicy. Temperatury żył mierzone na końcu oddalonym o około 100 mm
od miejsca przyłożenia palnika osiągnęły maksymalnie około 40°C przy normatywnym czasie przyłożenia płomienia oraz około
150°C przy trzykrotnie zwiększonej ekspozycji. Dla żadnego z badanych kabli nie zanotowano natomiast wzrostu temperatury żył
w punkcie pomiarowym oddalonym o 500 mm od miejsca przyłożenia płomienia.
Wnioski: Podstawowym czynnikiem wpływającym na rozprzestrzenianie ognia przez kabel elektryczny jest materiał, z którego
wykonano izolację. W przypadku kabli ekranowanych rosnący zasięg zwęglenia wraz ze wzrostem średnicy spowodowany był większą
ilością palnego tworzywa poddanego oddziaływaniu płomienia. Materiał, z którego wykonano żyły, nie ma większego wpływu na
rozprzestrzenianie ognia. Dla kabli o przebadanych średnicach zewnętrznych normatywny czas przyłożenia płomienia – to jest 60
sekund, wydaje się być najbardziej optymalny. Przy wydłużonych czasach ekspozycji nie zanotowano zwiększenia zasięgu zniszczeń
na próbce, natomiast odnotowano spadek precyzji metody.

Czasopismo: Bezpieczeństwo i Technika Pożarnicza
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Realizacja projektów w konsorcjum

W artykule opisano problemy instytucjonalne i relacje wewnątrz konsorcjum podczas realizacji projektów. Przedstawiono wybrane sytuacje konfliktowe jakie mogą pojawić się w zespołach projektowych oraz opisano czynnik ryzyka jaki może wystąpić podczas pracy z projektem.

Czasopismo: Bezpieczeństwo i Technika Pożarnicza
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Analiza wpływu gęstości rozmieszczenia wyjść ewakuacyjnych na bezpieczeństwo ludzi podczas pożaru w tunelach drogowych z systemem wentylacji wzdłużnej

Cel: Celem artykułu jest przedstawienie rezultatów studium wybranych aktów prawnych na świecie w zakresie odległości pomiędzy wyjściami ewakuacyjnymi w tunelach drogowych oraz wyników weryfikacji wybranych obostrzeń na drodze badań modelowania numerycznego dla przyjętego scenariusza pożarowego.
Wprowadzenie: W artykule poruszono tematykę gęstości rozmieszczenia wyjść ewakuacyjnych, która znacząco wpływa na czas prowadzonych podczas pożaru w tunelu drogowym działań samoratowniczych, a co za tym idzie na bezpieczeństwo podczas ewakuacji. Rozmieszczenie wyjść ewakuacyjnych reguluje w Polsce Rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 30 maja 2000 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogowe obiekty inżynierskie i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 63, poz. 735 z późn. zm.). Według przedmiotowego rozporządzenia odległość ta nie powinna przekraczać 500 m, co w świetle wybranych aktów legislacyjnych na świecie jest jednym z najmniej rygorystycznych wymagań. Odległość pomiędzy wyjściami ewakuacyjnymi zależy od wielu czynników, z których najważniejsze to: rodzaj pojazdów korzystających z tunelu, natężenie ruchu, wentylacja, moc pożaru, system wykrywania pożaru oraz parametry geometryczne tunelu. Rozbieżności w aktach prawnych stanowią podstawę do rozwijania podjętej tematyki badawczej. Metodologia: W artykule przeprowadzono analizę wybranych aktów prawnych na świecie oraz badania modelowania numerycznego w celu sprawdzenia bezpieczeństwa podczas ewakuacji dla przyjętych wariantów wyjść ewakuacyjnych. Wyznaczono czas osiągnięcia krytycznego stanu środowiska w tunelu oraz sprawdzono, czy po jego upływie w tunelu znajdują się ludzie. W tym celu wykorzystano dwa narzędzia: program Fire Dynamic Symulator do oszacowania czasu osiągnięcia krytycznego stanu środowiska oraz program Pathfinder do wyznaczenia czasu ewakuacji.
Wnioski: Wyniki przeprowadzonej analizy numerycznej dowodzą, że nie jest możliwe zapewnienie bezpieczeństwa podczas działań samoratowniczych w tunelu drogowym o długości ≥ 1500 m, gdy nie ma w nim wyjść ewakuacyjnych lub gdy są rozmieszczone co 500 m. Dla rozważanego scenariusza pożarowego oraz przy założeniu, że czas detekcji i alarmu jest równy 120 s, odległość między wyjściami, przy której możliwe jest przeprowadzenie bezpiecznej ewakuacji z tunelu w przypadku pożaru wynosi 250 m. Ponadto określenie odległości między wyjściami ewakuacyjnymi w danym tunelu drogowym każdorazowo powinno być poprzedzone analizą ryzyka na etapie projektowym.

Czasopismo: Bezpieczeństwo i Technika Pożarnicza
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Wybrane zagadnienia dotyczące konstrukcji i badań dźwiękowych systemów ostrzegawczych

W pierwszej części artykułu przedstawiono niektóre zagadnienia związane z rozwiązaniami DSO. Przedstawiono cechy systemu, rodzaje architektury oraz przykład funkcji dodatkowej. W drugiej części opracowania przybliżono zakres badań kwalifikacyjnych oraz omówiono nowe procedury badawcze służące ocenie właściwości elektroakustycznych systemu.

Czasopismo: Bezpieczeństwo i Technika Pożarnicza
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Analiza tworzenia się zagrożeń pożarowo-wybuchowych na instalacjach przerobu ropy naftowej, w wyniku samozapalenia się pirosiarczków. /cz. 2/ Zabezpieczenie instalacji przerobu ropy naftowej przed zagrożeniami wynikającymi z obecności pirosiarczków

Analiza tworzenia się zagrożeń pożarowo-wybuchowych na instalacjach przerobu ropy naftowej, w wyniku samozapalenia się pirosiarczków. /cz.2. ochrona instalacji/. W drugiej części artykułu omówiono sposoby usuwania siarczkowych warstw piroforycznych z instalacji przerobu ropy naftowej, zwracając szczególną uwagę na chemiczne metody czyszczenia. Podano różne przykłady mieszanin czyszczących i mechanizm ich działania, sposoby użycia oraz wady i zalety poszczególnych środków.

Czasopismo: Bezpieczeństwo i Technika Pożarnicza
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Znaczenie systemu dopuszczeń pojazdów pożarniczych w kontekście zapewnienia bezpieczeństwa strażaków

Cel: Celem artykułu jest przedstawienie znaczenia kolejnych etapów procesu dopuszczania do użytkowania pojazdów pożarniczych
w kontekście zapewnienia bezpieczeństwa strażaków.
Wprowadzenie: Użytkownicy końcowi, decydując się na wybór danego sprzętu pożarniczego, oczekują spełnienia przede wszystkim
trzech warunków: bezpieczeństwa, ergonomii i funkcjonalności. Co więcej wysoka skuteczność oraz niezawodność działania wyposażenia
i sprzętu wykorzystywanego do działań ratowniczo-gaśniczych przez jednostki ochrony przeciwpożarowej jest warunkiem
koniecznym do spełnienia z uwagi na powodzenie prowadzonych działań oraz zapewnienie bezpieczeństwa zarówno osób ratowanych,
jak i samych ratowników. Aby wyjść naprzeciw wymaganiom i potrzebom jednostek ochrony przeciwpożarowej w Polsce wprowadzono
system dopuszczeń. W niniejszym artykule, na przykładzie pojazdów pożarniczych, przedstawiono kolejne etapy procesu dopuszczenia
wyrobów do użytkowania oraz ich znaczenie dla bezpieczeństwa strażaków. Omówiono aktualne przepisy prawa w zakresie dopuszczania
pojazdów do użytkowania oraz przedstawiono główne założenia oraz przebieg procesu dopuszczenia. Zwrócono również uwagę
na znaczenie nadzoru nad udzielonymi dopuszczeniami, realizowanego na drodze kontroli dopuszczeń. Poruszono również kwestie
posługiwania się świadectwem dopuszczenia, odpowiedzialności za wyrób oraz wprowadzania zmian mogących mieć odzwierciedlenie
w zapisach świadectwa dopuszczenia.
Metodologia: W artykule przeanalizowano literaturę przedmiotu. Treść opracowano w oparciu o aktualnie obowiązujące przepisy
prawa w zakresie zarówno wprowadzania samochodów pożarniczych do użytkowania, jak i ich klasyfikacji, podziału oraz oznaczenia.
Literaturę stanowią dodatkowo procedury opracowane przez Jednostkę Certyfikującą CNBOP-PIB.
Wnioski: System dopuszczeń oparty na ściśle określonych wymaganiach i sposobie postępowania stanowi skuteczne narzędzie selekcji
pojazdów pożarniczych trafiających na polski rynek. Znaczenie tego systemu dla bezpieczeństwa jednostek ochrony przeciwpożarowej jest
znaczące. Dostarcza on bowiem odbiorcom szereg istotnych informacji na temat przedmiotowych wyrobów, co ułatwia podjęcie decyzji
w zakresie zakupu pojazdu wprowadzonego do użytkowania na zasadach zgodnych z aktualnie obowiązującymi przepisami prawa oraz
spełniającego nie tylko oczekiwania samych użytkowników końcowych, ale i przede wszystkim wymagania z uwagi na ich bezpieczeństwo.

Czasopismo: Bezpieczeństwo i Technika Pożarnicza
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Metodyka e-learningu w kontekście szkoleń internetowych z zakresu OC, OL i ZK

Kształcenie osób dorosłych na całym świecie przyjmuje nowe formy. Czy potrafimy wykorzystać nowoczesne technologie informatyczne w szkoleniach dla pracowników administracji publicznej? Poniższy artykuł przybliża strategie e-learningu. Przedstawia wybrane wyniki badań nad szkoleniami internetowymi, przeprowadzonymi w celu sprawdzenia funkcjonującej rzeczywistości w obszarze kształcenia zdalnego z zakresu bezpieczeństwa cywilnego. Autorka omawia metodykę i sprawdzone modele e-kształcenia.

Czasopismo: Bezpieczeństwo i Technika Pożarnicza
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport