rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Regeneracja stanowisk w plodozmianach zbozowych poprzez stosowanie siewow mieszanych

W doświadczeniu na glebie średniej śledzono reakcję mieszanki jęczmienia jarego z owsem oraz obydwu tych roślin w siewach jednogatunkowych na częstotliwość powrotu na to samo stanowisko. Jako kryteria oceny przyjęto wysokość i wierność ich plonowania oraz stopień porażenia przez choroby podstawy źdźbła. Wykazano, iż mieszanka plonowała istotnie wyżej niż poszczególne komponenty w siewie czystym oraz była bardziej od nich tolerancyjna na częstą uprawę w tym samym polu. Jej powrót po rocznej przerwie nie doprowadził do istotnego obniżenia wydajności, a uprawa bezpośrednio po sobie zredukowała plon w zdecydowanie mniejszym stopniu niż samodzielne zasiewy jęczmienia jarego i owsa. Ponadto, mieszanka odznaczała się wyższą stabilnością plonów w latach. Odnotowano ogólnie duże nasilenie zgorzeli podstawy źdźbła zbóż, niewielkie występowanie zaś łamliwości. Sposób siewu i częstotliwość uprawy zbóż w płodozmianie wyraźnie różnicowały nasilenie zgorzeli podstawy źdźbła, pozostały natomiast bez wpływu na występowanie łamliwości źdźbła. Jakkolwiek porażenie jęczmienia i owsa grzybami zgorzelowymi było w mieszance mniejsze w stosunku do jednogatunkowych łanów, jednakże wzrost częstotliwości siewu tejże mieszanki bardziej sprzyjał rozwojowi choroby, niż na zbożach w siewie czystym.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Rosliny ozdobne w tradycji i kulturze roznych narodow

Rośliny ozdobne od początku dziejów towarzyszyły ludzkości. Istniały we wszystkich znanych nam cywilizacjach. Były obecne w kulturze Mezopotamii, Egiptu, Grecji i antycznego Rzymu. Ludzie już w zamierzchłych czasach zajmowali się nie tylko uprawą roślin użytecznych, lecz także uprawą roślin ozdobnych, ceniąc ich walory dekoracyjne i korzystne oddziaływanie na środowisko człowieka.
Już w starożytnym Rzymie praca na roli oraz pielęgnowanie roślin rolniczych i ogrodniczych zostały uznane za podstawowe, najbardziej godne oraz najszlachetniejsze dziedziny ludzkiej działalności. Rola roślin, zwłaszcza roślin ozdobnych, w rozwoju tradycji i kultury, w całokształcie dorobku duchowego i materialnego ludzkości, jest ogromna. Zarówno w przeszłości, jak i w czasach współczesnych roślinom przypisywane jest bogate znaczenie symboliczne. Rośliny kwiatowe stanowią źródło inspiracji twórczej dla artystów, znajdują znamienite miejsce w sztuce i literaturze, są źródłem pożywienia i leków. Tradycyjny związek człowieka z roślinami znalazł swój wyraz także w obyczajach, obrzędach i rytuałach różnych narodów. Celem opracowania, które powstało w wyniku analizy materiałów źródłowych, jest ukazanie roli roślin ozdobnych w rozwoju kultury i tradycji różnych narodów, tym samym przyczynienie się do rejestracji i zachowania polskich zwyczajów oraz tradycji odbywających się z udziałem roślin ozdobnych.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Mechaniczne oddzialywanie cielat w naturalnym procesie ssania

Analizowano intensywność mechanicznego oddziaływania cieląt na wymię krów w procesie ssania. Wprowadzono pojęcie częstości podbić, która przyjmuje wartości w zakresie 1,75 - 2,00.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Eksktrakcja manganu z gleb roztworami o roznej sile jonowej

W pracy oceniono, który z wybranych roztworów chemicznych mógłby znaleźć zastosowanie w laboratoriach agrochemicznych do oceny zawartości dostępnych dla roślin form manganu. Badano następujące roztwory ekstrakcyjne: 0,005 ol DTPA; (1, 0,1 mol) HC1; (0,05, 0,01 mol) NH4NO3, NH4C1 CaCl2; Sr(NO3)2. Sole obojętne w trakcie ekstrakcji uwalniały z gleb kwaśnych od 6,4 do 9,5% Mn całkowitego. Spadek siły jonowej roztworów ekstrakcyjnych oraz wyższy odczyn gleb zmniejszały ilości ekstrahowanego manganu, co stanowiło od 0,2 do 0,7% go zawartości całkowitej. Obecnie powszechnie stosowany w badaniach chemiczno-rolniczych kwas solny o stężeniu 1 mol·dm3 rozpuszczał około 57,4% Mn iłkowitego, a dziesięciokrotnie słabszy roztwór tego kwasu około 26%. Ilości Mn oznaczone w łagodnych roztworach soli obojętnych oraz chelacie DTPA były lemnie skorelowane z odczynem gleb, natomiast w kwasie solnym o różnych stężeniach dodatnio. Nie stwierdzono istotnej zależności pomiędzy zawartością części spławialnych, całkowitą zawartością Mn a jego ilością oznaczoną w wyniku kstrakcji badanymi roztworami.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Aktywnosc alkalicznej fosfatazy na tle chemicznych i biologicznych wskaznikow eutrofizacji wybranych jezior Pomorza Zachodniego

W wodach czterech jezior Pomorza Zachodniego badano kinetyczne parametry określające aktywność alkalicznej fosfatazy (APA). We wszystkich badanych jeziorach APA była wyższa w warstwie naddennej w porównaniu z warstwa powierzchniową, szybkość maksymalna reakcji hydrolizy związków organicznych fosforu katalizowanej przez fosfatazy była ponad dwa razy wyższa w warstwie naddennej. Największą szybkość maksymalną (vmax) i najniższe wartości stałej Michaelisa-Mentcn (KM) odnotowano w wodach jezior Dołgie Myśliborskie i Zaborsko, w których występowały największe letnie braki fosforu, które fitoplankton mógł kompensować przez wzrost produkcji enzymów.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Zawartość Mn, Fe, Zn i Cu w soku brzozowym (Betula verrucosa Ehrh.)

Przeprowadzone badania wykazały, że średnie zawartości poszczególnych mikroelementów w soku brzozowym są następujące (mg·dm⁻³): manganu - 10,9, żelaza - 1,01, cynku - 3,06 i miedzi 0,047.
Obraz przebiegu zmian przedstawiono na wykresach z których wynika, że w okresie sączenia drzew (09.03-07.04) przebieg zmian zawartości mikroelementów, kształtował się odmiennie. W przypadku manganu zmiany przebiegały zgodnie z krzywą regresji wielomianowej trzeciego stopnia, cynku i miedzi zgodnie z krzywymi regresji wielomianowej drugiego stopnia, natomiast zmiany zawartości żelaza nie dały się opisać żadną dowolną krzywą.
Otrzymane wyniki badań zawartości mikroelementów są zbliżone do tych jakie uzyskali autorzy cytowanych prac.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Badania nad możliwością poprawy jakości pieczywa pszennego dodatkiem oleju i nasion wiesiołka i ogórecznika

W pracy badano wpływ wzbogacenia pieczywa pszennego jasnego 4% dodatkami nasion wiesiołka i ogórecznika oraz olejami z nich wytłoczonymi na wybrane wskaźniki procesu technologicznego.
W mące użytej do wypieku oznaczono zawartość lipidów niepolarnych, glikolipidów i fosfolipidów, skład kwasów tłuszczowych, a ponadto jej wyróżniki technologiczne takie jak: wilgotność, liczbę opadania i test sedymentacyjny. W nasionach wiesiołka i ogórecznika oznaczono wilgotność, zawartość białka oraz jego skład aminokwasowy, tłuszcz, popiół całkowity, cukry ogółem i włókno pokarmowe. W oleju wiesiołkowym i ogórecznikowym oznaczono skład kwasów tłuszczowych. Próby mąki kontrolnej oraz z dodatkami nasion i olejów poddano ocenie amylograficznej, pomiarowi właściwości reologicznych ciasta, wykonano próbne wypieki laboratoryjne, a w gotowym pieczywie oceniono wybrane właściwości reologiczne miękiszu po 24 godz. jego przechowywania.
Stwierdzono, że zastosowanie nasion wiesiołka i ogórecznika oraz olejów z nich wytłoczonych jako dodatków do mąki pszennej chlebowej dało obiecujące efekty, gdyż nie oddziałują one negatywnie na właściwości reologiczne ciasta (nasiona wiesiołka nawet je poprawiają); nie obniżają objętości pieczywa, a zastosowanie obu olejów poprawia delikatność miękiszu pieczywa oraz spowolnia jego czerstwienie.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wpływ terminów stosowania obornika i nawozów mineralnych na produkcyjność łąki oraz niektóre właściwości chemiczne wód gruntowych

Badania przeprowadzono w latach 1996 - 2002 na łące torfowo-murszowej we wsi Modrzewie w woj. zachodniopomorskim. Porównywano w nich terminy stosowania obornika bydlęcego i NPK na plonowanie runi łąkowej oraz ich wpływ na środowisko. Największe średnie plony siana z lat 1996 - 2002 uzyskano przy stosowaniu obornika w dawce 30 t·ha⁻¹ jesienią i wiosną, a mniejsze gdy stosowano obornik w terminie zimowym i letnim. Zawartość składników chemicznych w wodzie gruntowej - odciekającej z profili glebowych z dwóch głębokości 25 i 45 cm nie przekraczała granicznych wartości norm dla wody do picia i na potrzeby gospodarcze z wyjątkiem wariantu na którym stosowano obornik zimą.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Ocena składu chemicznego i wartosci nawozowej osadu ściekowego oraz kompostów wyprodukowanych z komunalnego osadu ściekowego

Osady ściekowe są bogatym źródłem organicznych i mineralnych składników niezbędnych dla roślin. Mogą być one zagospodarowywane przyrodniczo, pod warunkiem poddania ich procesom stabilizacji, z spośród których najpopularniejszym jest kompostowanie. Dzięki kompostowaniu osady ściekowe mogą stać się wartościowym nawozem organicznym. Dokonano oceny przydatności do rolniczego wykorzystania kompostów sporządzonych z komunalnego osadu ściekowego z 30% dodatkiem słomy, trocin, słomy i trocin w stosunku do suchej masy osadu oraz kompostów o różnym czasie rozkładu - 0,5 i 1,5 roku. Uzyskane wyniki badań wskazują, że w kompostach wyprodukowanych na bazie osadu ściekowego z dodatkiem słomy, trocin, słomy i trocin zwiększyła się zawartość suchej masy, a obniżyła się koncentracja węgla organicznego, azotu ogólnego, makroelementów popielnych i metali ciężkich.
Uzyskane wyniki badań wskazują, że komposty z osadów ściekowych ze względu na dużą zawartość makroskładników i niską zawartość metali ciężkich, mogą być użytkowane rolniczo.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wplyw dawek i sposobow nawozenia azotem na plon ziemniaka i zawartosc azotanow w bulwach

W latach 1995-2005 przeprowadzono kilka serii doświadczeń polowych w których oceniano wpływ dawek, form i sposobów nawożenia azotowego na plon ziemniaka i zawartość azotanów w bulwach. Stwierdzono zróżnicowaną reakcję odmian na wzrost nawożenia azotem w plonie i zawartości azotanów. Nawozy kompleksowe nowej generacji wpłynęły na wzrost plonu i zawartości skrobi i nie miały wpływu na azotany w bulwach. Dolistne nawożenie ziemniaków Ekosolem K, Plonvitem K, Sonatą Z i Alkalinem PK 10 : 20 zwiększyło plon od 6,0 do 15,8% i w różnym stopniu zmniejszyło zawartość azotanów. Wysokie efekty w plonie bulw i skrobi uzyskano po dolistnym nawożeniu wodnym roztworem mocznika i z dodatkiem siarczanu magnezu. Najkorzystniejsze efekty ilościowe i jakościowe uzyskano przy 20% udziale nawożenia dolistnego roztworem mocznika w nawożeniu ziemniaka.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wplyw wlasciwosci fizyko-chemicznych gleb na wymywanie azotu mineralnego w badaniach modelowych

Badania laboratoryjne prowadzono dla 21 prób glebowych różniących się podstawowymi właściwościami fizyko-chemicznymi. Azot mineralny z gleb wymywano wodą destylowaną oraz 1 M roztworem KC1. Na podstawie uzyskanych wyników doświadczalnych obliczono współczynniki korelacji pomiędzy podstawowymi właściwościami fizyko-chemicznymi, a wymywaniem azotu amonowego i azotanowego.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wplyw stezen i terminow stosowania paklobutrazolu na plon cebul tulipana

Doświadczenie prowadzono w latach 1993/94 - 1995/96. Badano wpływ 4 stężeń paklobutrazolu (0, 25, 50 i 100 mg/l) i dwóch terminów stosowania oprysku paklobutrazolem: I-na zielony pąk, II-bezpośrednio po ogłowieniu na plonowanie cebul tulipana odmiany ‘Lustige Witwe’. Wyniki trzyletnich badań wskazują na celowość stosowania paklobutrazolu na rośliny tulipana w okresie ich wegetacji. Optymalnym terminem oprysku okazał się I termin - na zielony pąk zapewniający wysokie plonowanie. Nie stwierdzono istotnego wpływu stężeń na wysokość plonowania cebul. Oprysk tulipanów na zielony pąk powodował zwyżkę plonu liczbowego cebul handlowych średnio o 26,6% w porównaniu z kontrolą. Paklobutrazol zwiększał odporność roślin na niekorzystne działanie wiosennych przymrozków.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Zmienność składu chemicznego bulw ziemniaka w warunkach ekologicznego i integrowanego systemu produkcji

Materiał do badań pochodził z doświadczenia polowego przeprowadzonego w latach 1998-2000 w stacji doświadczalnej Instytutu Uprawy Nawożenia i Gleboznawstwa w Osinach na glebie kompleksu żytniego dobrego. Czynnikami eksperymentu były: systemy produkcji roślinnej (integrowany i ekologiczny); 4 odmiany ziemniaka ('Ania', 'Arkadia', 'Irga', 'Mila'). W każdym z systemów stosowano różne zmianowania oraz technologie produkcji. W systemie integrowanym (ziemniak-» jęczmień jary-» koniczyna czerwona-» pszenica ozima + poplon z gorczycy białej i wyki jarej) wnoszono nawożenie fosforowo-potasowe równoważąсе pobranie w ilości: 128 kg N·ha⁻¹, 26 kg P·ha⁻¹, 50 kg K·ha⁻¹. Kompost w dawce 35 t·ha⁻¹ stosowano tylko raz w rotacji zmianowania - pod ziemniak. Chemiczne zabiegi ochrony roślin stosowano wykorzystując progi szkodliwości agrofa- gów. W systemie ekologicznym (ziemniak => jęczmień jary =» koniczyna z trawą użytkowana 2 lata =» pszenica ozima + poplon z gorczycy białej i wyki jarej) nie stosowano nawozów mineralnych i pestycydów, z wyjątkiem preparatu Novodor przeciwko stonce ziemniaczanej. Pod ziemniak wnoszono tylko kompost 2-letni (słoma + koniczyna czerwona + siano) w ilości 35 t·ha⁻¹. Podczas zbioru pobrano próby do analiz chemicznych po 50 bulw różnej wielkości proporcjonalnie do ich udziału w plonie w 3 powtórzeniach. W świeżej masie bulw oznaczono: suchą masę, skrobię, cukry ogółem i redukujące, białko ogółem, białko właściwe, azotany, azotyny, witaminę C, włókno i popiół. Systemy uprawy roślin modyfikowały w istotny sposób skład chemiczny bulw ziemniaka. W systemie integrowanym bulwy ziemniaka cechowały się wyższą zawartością: suchej masy, skrobi, białka ogółem i właściwego, witaminy C, popiołu, ale również większym stężeniem azotynów w bulwach. Koncentracja azotanów, cukrów ogółem i cukrów redukujących oraz włókna surowego nie zależała natomiast od systemu uprawy. W warunkach glebowo-klimatycznych środkowo-wschodniej części Polski odmianą najbardziej przydatną do ekologicznego systemu uprawy z uwagi na wysoką plenność, odporność na Phytophthora infestans oraz bogaty skład chemiczny okazała się średnio późna 'Ania', zaś do integrowanego systemu uprawy - odmiana 'Arkadia'.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Planowanie rozwoju wiejskich sieci niskiego napiecia

W pracy określono potrzeby w zakresie rozwoju sieci nN na terenach wiejskich Polski Południowej do roku 2000, zapewniające ekonomicznie uzasadnioną poprawą jakości zasilania odbiorców.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Erozja wąwozowa na obszarach lessowych południowo-zachodniej Polski

Średnia gęstość sieci wąwozowej na obszarach lessowych południowo-zachodniej Polski waha się od 0,104 km·km⁻² na Wysoczyźnie Głubczyckiej do 0,184 km·km⁻² na Wzgórzach Trzebnickich. Lokalnie gęstość sieci wąwozowej dochodzi do 5 km·km⁻². Odporność lessów na erozję w dużym stopniu związana jest z właściwościami litologicznymi lessów. Dotyczy to przede wszystkim lessów głubczyckich, które są wzbogacone we frakcje koloidalne. W składzie mineralnym tej frakcji dominują minerały z grupy illitu i smektytu oraz interstratyfikowane minerały smektyt-illit. Właściwości lessów głubczyckich są rezultatem specyfiki środowiska sedymentacyjnego oraz przebiegu procesów glebotwórczych. Poważnym zagrożeniem gleb na badanych obszarach jest zmyw powierzchniowy oraz skoncentrowany spływ linijny. Żłobiny erozyjne oraz efemeryczne wąwozy rozwijające się wskutek krótkotrwałych deszczów nawalnych spadających na suchą powierzchnię gleby wiosną i wczesnym latem odgrywają bardzo poważną rolę w niszczeniu pokrywy glebowej obszarów lessowych południowo-zachodniej Polski.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Nowe technologie wytwarzania nawozów mikroelementowych

W pracy omówiono podział oraz charakterystykę nawozów mikroelementowych. Przedstawiono najważniejsze czynniki wpływające na technologie ich wytwarzania. Wytypowano najbardziej przydatne rozwiązania dla przemysłu krajowego.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Ocena ekologicznego stanu rzek przy pomocy ekomorfologicznej waloryzacji

Celem badań była ocena stanu ekologicznego cieków wodnych Wielkopolski. Badania realizowano na szesnastu ciekach o łącznej długości 621,13 km. Uwzględniono znaczne zróżnicowanie wielkości zlewni, mezoregionów fizyczno- geograficznych, typów dolin rzecznych oraz zakresu przeprowadzonych prac regulacyjnych. Wyniki wskazują na znaczną degradację (kategoria V) stosunkowo niewielkiej części cieków wodnych. Jeszcze mniejszy udział w długości badanych cieków zajmują odcinki najwartościowsze (kategoria I). Zdecydowaną większość długości rzek zaliczono do III i IV kategorii naturalności. Dla każdego cieku ustalono rozkład kategorii naturalności z określeniem procentowego udziału w długości badanego obiektu.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Kwitnienie narcyzow pedzonych z cebul chlodzonych na mokro i na sucho w temperaturze plus 5 stopni C

Siedem odmian narcyzów pędzono w czterech terminach: bardzo wczesnym, wczesnym, późnym i bardzo późnym, po uprzednim chłodzeniu cebul przez 10 tygodni w temperaturze +5°C. Jedną partię cebul chłodzono w skrzynkach „na mokro", tj. razem z podłożem, do którego zostały posadzone przed umieszczeniem w chłodni, drugą „na sucho" - bez podłoża, do którego posadzono cebule dopiero po zakończeniu chłodzenia.
Rośliny uzyskane z cebul chłodzonych „na mokro" zakwitały wcześniej we wszystkich terminach pędzenia. Chłodzenie cebul „na mokro" wpłynęło również korzystnie na plon kwiatów. Jakość uzyskanych kwiatów i liści była wyższa u roślin pędzonych z cebul chłodzonych razem z podłożem, do którego zostały posadzone przed rozpoczęciem chłodzenia.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Ocena ekonomiczna trzech technologii produkcji nasion bobiku

Doświadczenie przeprowadzono w latach 1993 - 1995 w RZD Sadłowice. Porównywano trzy technologie produkcji nasion bobiku różniące się poziomem nawożenia NPK odpowiednio - 260, 200 i 140 kg/ha, ilością wysiewu nasion 50, 40 i 35 szt./m² oraz zużyciem środków ochrony roślin (zaprawy, herbicydy, fungicydy i insektycydy). Ze względu na niższe koszty produkcji technologie: umiarkowanie oszczędna i niskonakładowa były bardziej efektywne od dotychczas zalecanej.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Pierwiastki sladowe w roslinach z terenu zakola ujscia Radwi do Parsety w Karlinie

W pracy podjęto badania nad określeniem stopnia zanieczyszczenia miedzią, cynkiem, żelazem, manganem i strontem niektórych gatunków roślin łąkowych z rodziny traw, motylkowatych, turzycowatych i chwastów. Wybrano do badań: wiechlinę łąkową (Poa pratensis), koniczynę białą (Trifolium repens), turzycę owłosioną (Carex hirta) i mniszka pospolitego (Taraxacum officinale) rosnące w zakolu ujścia rzeki Radwi do Parsęty, a także w okolicach najbardziej ruchliwych dróg komunikacyjnych, firm i zakładów przemysłowych w Karlinie. Badania prowadzono w latach 2000 - 2001 w sezonie wegetacyjnym. Wytypowano 8 obiektów badawczych, gdzie spodziewano się dużego zróżnicowania zawartości metali w roślinach. Poziom pierwiastków w materiale oznaczano metodą ASA, po mineralizacji roślin w mieszaninie stężonych kwasów HNO₃ i HC1O₄. Wyniki analiz chemicznych wykazały, że rośliny w różny sposób reagowały na sąsiedztwo uciążliwych dla środowiska czynników. Akumulacja miedzi i cynku najsilniej uwidoczniła się w turzycy owłosionej zebranej z rejonów sąsiadujących z zakładami przemysłowymi i szlakami komunikacyjnymi. Żelazo i mangan w najmniejszych ilościach zawierały rośliny zebrane z parków miejskich, zaś na pozostałych stanowiskach można już było zauważyć bardzo wysoką zawartość obydwu pierwiastków w środowisku.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Nastepczy wplyw wegli brunatnych i osadow posciekowych na plonowanie i zawartosc makroelementow w Lolium multiflorum Lam. w drugim roku doswiadczenia

W doświadczeniu jednorocznym wazonowym badano wpływ węgli brunatnych, osadów pościekowych oraz ich mieszanin i obornika na plonowanie życicy wielokwiatowej Kroto oraz zawartość i pobieranie makroelementów w II roku po ich zastosowaniu. Węgiel brunatny, osady i obornik stosowano w dawce 600 g/wazon, a mieszaniny w ilości 300g+300 g/wazon wypełniony glebą lekką (8 kg). Stosowane osady oraz mieszaniny osadów z węglami brunatnymi istotnie zwiększały plon suchej masy rośliny testowej. Zawartość azotu ogółem (29,5 mg/kg) i fosforu (5,7 mg/kg), natomiast potasu, wapnia i sodu kształtowała się na średnim poziomie. Spośród makroelementów roślina testowa najwięcej pobrała w g/wazon azotu (0,671), potasu (0,337), wapnia (0,231), sodu (0,227) i fosforu (0.133).

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wplyw nawozow dolistnych na cechy jakosciowe ziarna niektorych odmian pszenicy ozimej i jarej

W przedstawionych badaniach oceniano wpływ różnych wariantów dolistnego dokarmiania na kształtowanie się jakościowych cech wybranych odmian pszenicy ozimej i jarej. W wieloczynnikowych ścisłych doświadczeniach polowych stosowano specjalnie przygotowane nawozy dolistne, zawierające odpowiednie komponenty m.in. substancje organiczne, które wg obecnego stanu wiedzy powinny poprawiać jakościowe cechy ziarna.
Wyniki przeprowadzonych badań pozwalają jednoznacznie stwierdzić, że poprzez stosowanie specjalnych nawozów dolistnych można zwiększyć nie tylko plon ziarna, ale również korzystnie wpłynąć na jego jakość. I tak w przypadku badań z pszenicą ozimą odmiany Almari uzyskano poprawę składu aminokwasowego białka, w niektórych odmianach pszenic jarych stwierdzono względny wzrost zawartości glutenu w ziarnie wynoszący od 7,0 do 17,6%.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo