rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Bezpieczeństwo energetyczne (Unii Europejskiej). Studium teoretyczne

Wraz z rozwojem europejskiej integracji gospodarczej, zagwarantowanie bezpieczeństwa energetycznego Wspólnot Europejskich stawało się coraz bardziej istotnym zagadnieniem. Bezpieczeństwo energetyczne stało się podstawowym elementem polityki klimatyczno-energetycznej Unii Europejskiej i jej państw członkowskich. Analiza ewolucji polityki klimatyczno-energetycznej Unii Europejskiej oraz obowiązującego pakietu klimatycznego prowadzi do wniosku, że konieczność zagwarantowania bezpieczeństwa energetycznego jest jednym z ważniejszych celów w bliższej i dalszej przyszłości. W artykule podjęto próbę przedstawienia istoty bezpieczeństwa energetycznego na podstawie toczącej się w literaturze debaty. Przedstawiono wybrane deﬁ nicje bezpieczeństwa energetycznego wraz z jego determinantami.

Czasopismo: Krakowskie Studia Międzynarodowe
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki o polityce i administracji
USA wobec Bliskiego Wschodu: od Baracka Obamy do Donalda Trumpa

Bliski Wschód zajmuje kluczowe miejsce w polityce zagranicznej USA. Jest to region realizacji amerykańskich interesów, rywalizacji z innymi aktorami areny międzynarodowej, podejmowania działań na rzecz uczynienia z państw arabskich client states, umacniania zależności z państwami regionu a także wykorzystywania przez USA siły militarnej jako środka realizacji polityki zagranicznej (wojny w Zatoce Perskiej, zaangażowanie USA w Libii i Syrii, wojna z ISIS). Istotą bliskowschodniej polityki USA stała się pewnego rodzaju sinusoidalna zmienność w sięganiu po instrumenty charakterystyczne dla polityki soft i hard wilsonianism. O ile bowiem politykę prezydenta Baracka Obamy wobec Bliskiego Wschodu cechowało odejście od The New Crusade i War on Terrorism charakterystycznych dla George’a W. Busha, o tyle Donald Trump prezentuje strategię (brak strategii?) bezkompromisowości zgodnie z przyjętym w kampanii wyborczej hasłem Make America Great Again i podejmuje działania na rzecz stworzenia American World Order również na Bliskim Wschodzie.

Czasopismo: Krakowskie Studia Międzynarodowe
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki o polityce i administracji
„Wspólna” polityka energetyczna w kontekście tendencji dezintegracyjnych Unii Europejskiej

Artykuł przedstawia problem „wspólnej” polityki energetycznej Unii Europejskiej w kontekście
tendencji dezintegracyjnych i renacjonalizacji, ze szczególnym uwzględnieniem tzw. Brexit’u
i jego implikacji dla uwspólontowienia polityki energetycznej UE, działań, które podważają zasady
i reguły „wspólnej” polityki energetycznej UE na przykładzie decyzji Komisji Europejskiej
z 28 października 2016 r., w sprawie zwiększenia wykorzystywanej przez Gazprom przepustowości
gazociągu OPAL (lądowej odnogi Nord Stream) oraz problemu intensyfi kowania współpracy
w energetycznej Niemiec z Rosją, na przykładzie projektu Nord Stream 2. W artykule przedstawiono
również zasadnicze etapy procesu uwspólnotowienia polityki energetycznej UE.

Czasopismo: Krakowskie Studia Międzynarodowe
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki o polityce i administracji
Stosunki międzynarodowe – pojęcie, zakres oraz forma z perspektywy wybranych teorii i podejść badawczych

Artykuł omawia istotę współczesnych stosunków międzynarodowych w oparciu o wybrane ujęcia definicyjne, ich poszerzający się zakres podmiotowy (państwa; inne podmioty, w tym transnarodowe) i przedmiotowy. Zwłaszcza aktywność podmiotów transnarodowych prowadzi do rozszerzenia się stosunków międzynarodowych, które obejmują coraz to nowe dziedziny. Ponadto opracowanie przedstawia główne formy przejawiania się w stosunków międzynarodowych – rywalizacji, współpracy i walki – w kontekście wybranych teorii i podejść badawczych.

Czasopismo: Krakowskie Studia Międzynarodowe
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki o polityce i administracji
Miara prawnokarnej ingerencji w konstytucyjne wolności i prawa jednostki w zakresie działalności gospodarczej na przykładzie odpowiedzialności karnej za niezgłoszenie wniosku oupadłość spółki handlowej (art. 586 k.s.h.)

Jak pisał Gustav Radbruch – prawo karne jest nie tylko źródłem, ale również i barierą karalności. W teorii prawa już stosunkowo dawno pojawił się pogląd, że nie należy posługiwać się represją karną, gdy można w sposób tańszy zapobiec szkodom społecznym. Jednocześnie podkreślić należy, że ustawodawca poprzez właściwe ukształtowanie regulacji wpływa na przyszłe zachowania jednostek, które niejednokrotnie podejmując decyzję odnośnie do naruszenia określonej normy prawnej, dokonują swoistego ważenia korzyści i start wynikających z takiego postępowania. W takim stanie rzeczy warto z pewnością zwrócić uwagę na zagadnienia najzupełniej fundamentalne i zastanowić się nad rozumieniem kary, powodów i racji operowania sankcjami karnymi, a także możliwościami osiągnięcia tych samych efektów przy zastosowaniu odpowiedzialności o charakterze administracyjnym. Ustawodawca ma pewien zakres swobody odnośnie do wyboru rodzaju i regulacji odpowiedzialności prawnej. To przecież przez ustawodawcę podejmowana jest decyzja oobjęciu określonego zachowania danym rodzajem odpowiedzialności prawnej, a także dobierany jest rodzaj i rozmiar sankcji, czego intersującym przykładem może być art. 586 k.s.h.

Czasopismo: Krakowskie Studia Międzynarodowe
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki o polityce i administracji
Analizy wywiadu - dyscyplina naukowa in statu nascendi

Artykuł koncentruje się na kwestii procesu przekształcania się profesjonalnej analizy wywiadu
w dyscyplinę naukową. Teza o istnieniu takowego procesu nie jest podzielana przez wszystkich
badaczy. Jednak zwolennicy tego stanowiska odwołują się do przykładów formowania dyscypliny
prawniczej, medycznej oraz informacji naukowej. Wskazują także na wprowadzenie do praktyki
wywiadu reguł „learning organization” jasnego system certyfi kacji jak i wykształcenie się instytucji
akademickich i wewnętrznego system kształcenia zapewniających podnoszenie jakości pracy.
Ważnym potwierdzeniem akademickości tych działań jest korzystanie z najnowszych metod
badawczych właściwych dla tradycyjnych dyscyplin jak i fakt pojawiania w publicznym obiegu
tekstów zauważanych i docenianych przez świat nauki jak i to, że działalność analityczna jest podstawą
nadawaniu tytułów zawodowych i naukowych. Konkluzje tekstu wskazują na to, że mamy
do czynienia procesem, który potwierdza w znacznym stopniu trafność założenia o tworzeniu się
dyscypliny naukowej: analizy wywiadu. To jednak proces w stadium początkowym. To nie jest
tylko debata o zjawisku w nauce ale o konsekwencjach tych procesów. Najważniejszym jest podniesienie
jakości pracy analityków, co może zwiększać możliwość podejmowania przez polityków
racjonalnych decyzji.

Czasopismo: Krakowskie Studia Międzynarodowe
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki o polityce i administracji
Uwarunkowanie i perspektywy współpracy Unii Europejskiej i Turcji w XXI wieku

Artykuł poświęcony zmieniającym się uwarunkowaniom wewnętrznym Turcji oraz jej polityce zagranicznej
od czasu przejęcia władzy przez konserwatywny obóz Partii Sprawiedliwości i Rozwoju
(AKP) z Recepem Tayyipem Erdoğanem na czele. Okres pierwszej dekady rządów AKP doprowadził
do zaskakującego skoku cywilizacyjnego, co zbliżyło państwo do Unii Europejskiej i uczyniło
z Turcji liczący się podmiot stosunków międzynarodowych. Równolegle Erdoğan wykazywał coraz
silniejsze aspiracje autorytarne, które stopniowo urzeczywistniał na mocy planu przebudowy
starego kemalistowskiego porządku wewnętrznego. Wojna syryjska, kryzys migracyjny, reorientacja
polityki zagranicznej Turcji, napięcia wewnętrzne po nieudanych puczu wojskowym oraz planowane
reformy konstytucyjne w Turcji to nowe determinanty stosunków Turcja−Europa. Głównym
celem analizy jest próba zrozumienia wyzwań, przed jakimi stoją obie strony oraz określenie
potencjalnych perspektyw i scenariuszy przyszłych relacji w tych nowych realiach politycznych.

Czasopismo: Krakowskie Studia Międzynarodowe
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki o polityce i administracji
Rosyjsko-chińska aktywność morska i koncepcje obecności na akwenie bałtyckim. Pomiędzy rywalizacją a współpracą

Rosyjsko-chińską kooperację na akwenach morskich postrzegać należy w kontekście prób ograniczania amerykańskich możliwości kontroli globalnych szlaków transportowych. Jej celem jest przeciwdziałanie amerykańskim możliwościom kontroli tras przewozów nośników energii z Rosji w kierunku zachodnim oraz prowadzących do Chin poprzez akweny wokółazjatyckie. Wspólnota interesów pozwala na podjęcie szeregu inicjatyw polityczno-ekonomicznych oraz stosowania demonstracji siły w regionach ulokowania interesów narodowych obydwu państw. Ich emanacją są wspólne ćwiczenia morskie. W stosunkach chińsko-rosyjskich istnieją także znaczne rozbieżności interesów. Jednym z obszarów, na którym występuje ich rozbieżność interesów jest region bałtycki, co powoduje, że celem rosyjskiej polityki bałtyckiej jest utrzymanie ograniczonej aktywności Chin, jako gracza bałtyckiego. Celem artykułu jest określenie swoistych „pól współdziałania” Rosji i Chin oraz obszarów konfliktogennych, które określą zakres możliwej kooperacji obydwu państw.

Czasopismo: Krakowskie Studia Międzynarodowe
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki o polityce i administracji
Przyszłość stosunków Unii Europejskiej z Iranem – szanse i zagrożenia wynikające z porozumienia nuklearnego

Celem artykułu jest analiza współpracy Unii Europejskiej z Iranem w kontekście porozumienia nuklearnego, w tym szans i zagrożeń na poziomie politycznym, ekonomicznym i bezpieczeństwa wynikających z jego osiągnięcia. W artykule podjęto także temat oceny efektywności i udziału dyplomacji unijnej w procesie negocjacji oraz pozycji negocjacyjnej Unii na tle najważniejszych międzynarodowych aktorów, a także implikacji zawieszenia porozumienia nuklearnego przez administrację amerykańską dla przyszłości stosunków z Iranem oraz roli Europy w utrzymaniu dialogu z tym państwem. Artykuł podzielony jest na 4 części. Pierwsza, dotyczy znaczenia Iranu w polityce bliskowschodniej i dla Unii Europejskiej. Druga, genezy programu nuklearnego oraz roli Unii Europejskiej w osiągnięciu kompromisu z 2015 r. Trzecia, nowego otwarcia współpracy z Iranem po roku 2015. Ostatnia, oceny strategii i działań Unii wobec Iranu w kontekście zawieszenia porozumienia nuklearnego przez administrację amerykańską.

Czasopismo: Krakowskie Studia Międzynarodowe
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki o polityce i administracji
Synergia. Rozwój stosunków Chin i Rosji w XXI w.

Chiny i Rosję łączy wspólne pragnienie ustanowienia świata multipolarnego. Na początku XXI w. ma miejsce polityczne i gospodarcze zbliżenie pomiędzy obu krajami w wielu dziedzinach: handlu, sektorze energetycznym oraz w sferze militarnej. Z powodu różnych potencjałów stosunki chińsko-rosyjskie są asymetryczne. Asymetria tych relacji kształtuje synergię Chin i Rosji w systemie międzynarodowym. Obecnie wyłania się strategia Chin i Rosji polegająca na przymusowym wspólnym działaniu przeciwko Stanom Zjednoczonym (chain-gaining).

Czasopismo: Krakowskie Studia Międzynarodowe
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki o polityce i administracji
Zmiany klimatu a bezpieczeństwo w regionie Afryki Północnej i Bliskiego Wschodu – wybrane zagadnienia

Artykuł przedstawia wpływ prognozowanych zmian klimatu na stabilność polityczną w regionie Afryki Północnej i Bliskiego Wschodu (MENA) na poziomie państwa oraz regionu. W artykule przyjęto tezę, że odpowiednia reakcja na skutki zmian klimatu jest jednym z najważniejszych zadań obecnych rządów w regionie, a jej brak będzie miał negatywne konsekwencje dla stabilności politycznej. Problemy generowane przez zmiany klimatu nie są główną przyczyną konﬂ iktów w regionie MENA, ale w połączeniu ze słabymi instytucjami i brakiem zdolności adaptacyjnych mogą stać się jednym z czynników niestabilności. Zwłaszcza, że jak wskazują badania, państwa regionu są w dużym stopniu podatne na negatywne skutki zmian klimatu, ze względu na niedobór wody, uzależnienie od importu żywności, niski poziom społeczno-ekologicznej odporności, napięcia społeczne i konflikty polityczne oraz trwający kryzys migracyjny.

Czasopismo: Krakowskie Studia Międzynarodowe
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki o polityce i administracji
Współczesna powieść saudyjska

Pierwsza powieść saudyjska, pt. At-Taw’aman, została opublikowana w 1930 r. w Damaszku przez
Abd al-Kuddusa al-Ansariego. Kolejne próby powieściowe zostały podjęte w 1935 r. przez Muhammada
Nur Abd al-Allaha al-Dżawahiriego (Al-Intikam at-tabi’i), Ahmada as-Siba’iego (Fikra)
oraz Muhammada Alego al-Maghribiego (Al-Ba’s) (obie z 1948 r.). Wyraźnie widać, że pierwsze
powieści saudyjskie miały charakter dydaktyczno-reformatorski. Prezentowały dążenia i ambicje
pisarzy w celu osiągnięcia lepszej przyszłości. Na literaturę saudyjską w dużym stopniu wpłynęła
literatura egipska oraz europejska. Lata 80. XX w. to okres, kiedy powieść saudyjska wykształciła
specyfi czne dla siebie cechy, które zaczęły odróżniać ją od literatury innych krajów arabskich.
Wybitnym autorem tego okresu, który przeszedł do historii literatury saudyjskiej, był Hamid ad-
-Damanhuri, który opublikował powieści: Saman at-tadhiya oraz Marrat al-ajjam. Krytycy saudyjscy
porównują twórczość ad-Damanhuriego do powieści psychologicznych, np. Ulissesa Jamesa
Joyce’a. W tym czasie ukazała się także powieść Ibrahima an-Nasira pt. Sukub fi rida’ al-lajl. Ad-
-Damanhuri i An-Nasir w swoich powieściach starają się przedstawić konkretne środowisko i zainteresować
czytelnika postaciami ukazanymi na tle przemian materialnych i duchowych w Arabii
Saudyjskiej. Pisarze saudyjscy zaczęli podejmować również tematy związane z przemianami społeczno-
politycznymi. Tutaj na czoło wysuwa się twórczość Abd ar-Rahmana Munifa. W 2010 r.
nagrodę International Prize for Arabic Fiction uzyskał Abduh Chal za powieść Tarmi bi szarar,
a w 2011 r. dostała ją Radża’ Alim za powieść Tauk al-hamam.

Czasopismo: Krakowskie Studia Międzynarodowe
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki o polityce i administracji
W kierunku nowoczesnej organizacji – reforma instytucjonalna administracji celnej w Polsce

1 marca 2017 r. funkcjonująca od 1990 r. Służba Celna stała się częścią nowego modelu zintegrowanej administracji publicznej, tj. Krajowej Administracji Skarbowej. Celem artykułu jest analiza ram organizacyjnych administracji celnej w Polsce, zidentyfikowanie przesłanek przeprowadzenia reformy instytucjonalnej oraz wskazanie kierunków przyszłych działań nowego modelu administracji celno-skarbowej. Hipoteza badawcza została sformułowana następująco: administracja celna w Polsce nie może być statyczna wobec wyzwań XXI w. – jakość działania, będąca nadrzędną wartością każdej organizacji, cechą każdego systemu i procesu wymaga uporządkowania całego obszaru zarządzania organami celno-podatkowymi i stworzenia nowoczesnej organizacji. Postawiono pytanie badawcze, jak zmieniała się administracja celna w Polsce. Jakie przesłanki, przede wszystkim w wymiarze organizacyjnym, przyczyniły się do dokonanych zmian i czy zmiany te odniosły pozytywny efekt w postaci stworzenia nowego skutecznego i efektywnego modelu organizacji? W badaniach wykorzystano analizę opisową, poprzedzoną przeglądem źródeł literaturowych i aktów prawodawstwa wtórnego. Struktura artykułu obejmuje trzy części oraz podsumowanie. W pierwszej przedstawiono rozwój administracji celnej po II wojnie światowej, druga część odnosi się do przesłanek i wdrożenia reformy instytucjonalnej, trzecia – prezentuje kierunki działania i rozwoju Krajowej Administracji Skarbowej. W podsumowaniu zaprezentowano wnioski płynące z rozważań zawartych w artykule.

Czasopismo: Krakowskie Studia Międzynarodowe
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki o polityce i administracji
„Ucieczka od wolności” – kryzys zaufania do demokracji liberalnej. Zjawisko przejściowe czy długotrwała tendencja?

Celem niniejszego artykułu jest próba odpowiedzi na pytanie, dlaczego w krajach Europy należących do zachodniego kręgu cywilizacyjnego w ostatnich latach wybuchł kryzys zaufania do demokracji liberalnej oraz w jaki sposób można go pokonać. Zdaniem autora, głównym powodem tego kryzysu jest bardzo instrumentalny stosunek dużej części obywateli tych państw do tej formy rządów. Darzą ją oni akceptacją i zaufaniem tylko do momentu, do którego zapewnia im dobrobyt
i poczucie bezpieczeństwa, co obecnie – w ich przekonaniu – nie ma miejsca. Dlatego też, chcąc zmienić ten negatywny stan rzeczy, należy sprawić, by ponownie – w ramach demokracji liberalnej – ich potrzeby i aspiracje zaspokajane były na akceptowalnym przez nich poziomie. W tym celu konieczne jest spełnienie szeregu warunków, do których należy m.in.: przywrócenie zaufania obywateli do organów władzy oraz procedur wyborczych, podjęcie energicznych działań przeciwko
rosnącym nierównościom społecznym, wzmożenie przez państwa działań na rzecz skutecznego zwalczania międzynarodowego terroryzmu – aczkolwiek z poszanowaniem liberalnych i demokratycznych wartości oraz wolności i praw człowieka – oraz rzeczywistej integracji przybyszy z innych kręgów cywilizacyjnych, przede wszystkim ze świata islamu. Jednocześnie politycy oraz przedstawiciele świata mediów powinni powrócić do dyskursu opartego na wartościach, na których zbudowane zostały ustroje państw europejskich należących do zachodniego kręgu cywilizacyjnego.

Czasopismo: Krakowskie Studia Międzynarodowe
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki o polityce i administracji
Realizacja koncepcji super-petrostate w rosyjskiej polityce po 2016 roku

W artykule dokonano analizy procesu osiągania statusu mocarstwa energetycznego przez Rosję po 2016 r. Przyjęcie takiej cezury czasowej wynika ze zmiany formy realizacji rosyjskiej polityki energetycznej. Teza wyjściowa to stwierdzenie, że budowa pozycji mocarstwa światowego jest przez Rosję realizowana w oparciu o koncepcję super-petrostate, która została uzupełniona o przedsięwzięcia niwelujące zagrożenie wystąpienia choroby holenderskiej oraz negatywne skutki rywalizacji z USA na rynku gazu LNG. Strategia ta jest realizowana przez sankcjonowanie statusu eksportera nośników energetycznych, który posiada znaczny poziom udziału w ich globalnym obrocie. Eksport ten ma jednocześnie umożliwić uruchomienie procesów modernizacyjnych sektora paliwowo-energetycznego, pozwalających na prowadzenie eksportu przetworzonych nośników energii i technologii wytwórczych oraz na realizację polityki zrównoważonego rozwoju. Istotną rolę w tych procesach odgrywają koncerny energetyczne, które ściśle realizują politykę państwa, np. prowadzą ekspansję na wskazane rynki zbytu. Istotnymi zagrożeniami dla tej polityki są: zaistnienie zjawiska choroby holenderskiej, wynikającej z uznania sektora paliwowo-energetycznego za najważniejszy sektor gospodarki, na którym oparto całą koncepcję rozwoju gospodarczego i uzależnienie od poziomu zapotrzebowania na nośniki energii oraz ich ceny na globalnych rynkach. Ograniczeniem dla osiągnięcia tych celów jest także zdolności gospodarki do absorpcji zastosowanych rozwiązań modernizacyjno-innowacyjnych oraz realność wdrażanych programów rozwojowych przez wiodące koncerny paliwowo-energetyczne.

Czasopismo: Krakowskie Studia Międzynarodowe
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki o polityce i administracji
BRICS jako forum współpracy i rywalizacji Chin oraz Rosji

Dyskusję komentatorów politycznych na temat BRICS (Brazylia, Rosja, Indie, Chiny i RPA) zdominowały dwie narracje. Pierwsza twierdzi, że trwające od kilku lat zacieśnianie współpracy krajów grupy BRICS jest budowaniem alternatywnego bloku gospodarczego wobec tracącego globalną władzę świata Zachodu. Według drugiej, istnieje zbyt dużo różnic między Chinami, Rosją, Indiami, Brazylią i RPA, by starania zdominowania międzynarodowej polityki XXI wieku mogły się urzeczywistnić; postrzega BRICS jako kampanię ekstrawaganckiej retoryki bez widocznych osiągnięć. Jednak w jednej kwestii zwolennicy obu teorii się zgadzają: kluczem do przetrwania struktury BRICS jest efektywna interakcja między dwoma głównymi graczami – Rosją i Chinami. Moskwa i Pekin konsekwentnie promują BRICS, jako projekt gospodarczy, w którym oba państwa wyznaczają nowy paradygmat geopolityki. Przedstawiają BRICS jako otwarte pole rozwoju strategicznego, które daje wielkie możliwości do rozwoju potencjału nowej matrycy stosunków międzynarodowych rozwijanych przez Rosję i Chiny. Jednak wysiłki wizerunkowe nie są w stanie ukryć istotnych różnic w rzeczywistych postawach obu państw. Mimo wielu spornych kwestii, współpraca militarna, handlowa i dyplomatyczna Rosji oraz Chin zacieśnia się. Eksperci ostrzegają jednak, że Pekin jest dla Moskwy zbyt potężnym sojusznikiem, dlatego też kosztem Rosji będzie realizował własne interesy. Jaka jest szansa powstania rosyjsko-chińskiej ententy? Czy BRICS jest dla obu graczy forum współpracy czy raczej rywalizacji?

Czasopismo: Krakowskie Studia Międzynarodowe
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki o polityce i administracji
Ochrona praw człowieka w Unii Europejskiej

Jedną z podstawowych zasad na których opiera się Unia Europejska jest poszanowanie praw człowieka i godności osoby ludzkiej. Jest to temat niezwykle obszerny, niemniej jednak wciąż niebywale istotny zarówno z punktu widzenia elit rządzących, jak i całego społeczeństwa. Niniejszy artykuł przedstawia system ochrony praw człowieka, który zapewnia organizacja międzynarodowa jaką jest UE. Omówione zostały przede wszystkim gwarancje traktatowe, które mają zapewnić ochronę praw podstawowych, a także Karta Praw Podstawowych UE i funkcjonowanie Agencji Praw Podstawowych UE z siedzibą w Wiedniu. Na ich podstawie została dokonana analiza stopnia zaangażowania UE w ochronę i promowanie tych praw nie tylko na terytorium państw członkowskich. Przede wszystkim zweryfikowany został stan faktyczny, przez co należy rozumieć stan realnych działań podjętych przez UE dla realizacji swoich założeń.

Czasopismo: Krakowskie Studia Międzynarodowe
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki o polityce i administracji
Pomoc rozwojowa w polityce zagranicznej Konfederacji Szwajcarskiej. Przykład Kaukazu Południowego

Konfederacja Szwajcarska, jako państwo neutralne o niewielkich rozmiarach, zmuszona jest do stosowania w swej polityce zagranicznej instrumentów zaliczanych do tzw. soft power. Jednym z nich jest pomoc rozwojowa, udzielana państwom słabiej rozwiniętym, także znajdującym się w stanie tranzycji ustrojowej. Przykładem tego rodzaju działań jest pomoc Szwajcarii dla państw Kaukazu Południowego, wynikająca m.in. z historycznych kontaktów, a w czasach współczesnych rozpoczęta w ramach pomocy humanitarnej po trzęsieniu ziemi w 1988 r. Armenia, Azerbejdżan i Gruzja wspierane są w ramach planów strategicznych zarówno przez państwo szwajcarskie, jak i prywatnych donatorów. Oprócz tego Szwajcaria z powodzeniem pełni rolę mediatora w sporze gruzińsko-rosyjskim i turecko-armeńskim.

Czasopismo: Krakowskie Studia Międzynarodowe
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki o polityce i administracji