rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Specjalne strefy ekonomiczne i ich rozwój w kierunku urzeczywistniania procesów zrównoważenia – ujęcie retrospektywne

W Polsce na przestrzeni lat procesy wzrostu i rozwoju kształtowane były w oparciu o koncepcję
(model) polaryzacyjno-dyfuzyjny. W efekcie środki, a także rozwiązania prawne lokowano w tak
zwanych biegunach wzrostu (zawężanych do wiodących miast). Również rozwiązania prawne dotyczące
funkcjonowania specjalnych stref ekonomicznych podporządkowane były koncepcyjnie modelowi
polaryzacyjno-dyfuzyjnemu. Skutkowało to intensyfikacją lokowania inwestycji w ośrodkach
rozwiniętych. W obliczu takich uwarunkowań koncepcje oparte na procesach zrównoważenia stały się
wyzwaniem i szansą na zminimalizowanie negatywnych skutków nierówności urzeczywistnianych
w sferze realnej.
Kluczowym celem niniejszego artykułu jest wskazanie na potencjał specjalnych stref ekonomicznych
i ich znaczenie w urzeczywistnianiu procesów zrównoważenia w sferze realnej.
W niniejszym artykule przyjęto, że możliwości wykorzystania specjalnych stref ekonomicznych
dla urzeczywistniania procesów zrównoważenia są uwarunkowane kryterialnie. Obecny system
wsparcia nowych inwestycji jest szansą dla urzeczywistniania procesów zrównoważenia w sferze
realnej w ujęciu terytorialnym.
Sformułowanemu celowi i hipotezie podporządkowane zostały rozważania, a mianowicie
w poszczególnych punktach artykułu omówiono: podstawowe kategorie związane z tematem artykułu;
specjalne strefy ekonomiczne i wysokość pomocy publicznej w okresie od 1995 r. do 2017 r.;
oceniono rozwiązania implementowane w ramach koncepcji Polska Strefa Inwestycji z punktu widzenia
zapewnienia ładu i procesów zrównoważenia.
Przeprowadzona w artykule analiza pozwala stwierdzić, że obecne rozwiązania prawne, a wraz
z nim obowiązujące wymagania jakościowe zwiększają znaczenie specjalnych stref ekonomicznych
w kształtowaniu procesów wzrostu i rozwoju w oparciu o zbiór kryteriów opartych na atrybutach zrównoważenia. Zarówno instrument, jakim są specjalne strefy ekonomiczne i koncepcja ich funkcjonowania
przyczynia się do kształtowania procesów zrównoważenia w sferze realnej.

Czasopismo: Nierówności Społeczne a Wzrost Gospodarczy
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki socjologiczne
Społeczno-ekonomiczne uwarunkowania skuteczności komunikacji marketingowej w handlu detalicznym

Współczesne firmy handlowe i produkcyjne działając na wysoce konkurencyjnym rynku aktywnie oddziałują na potencjalnych klientów. Oferty, które są przedmiotem transakcji rynkowych stanowią zestaw składający się z rdzenia oraz produktu poszerzonego, co odpowiada technologicznej części produktu i dodatkowej wykreowanej wartości. Przedsiębiorcy komunikując się z rynkiem mają do dyspozycji wiele narzędzi, ale wybór właściwego nie jest łatwy, a z uwagi na rachunek ekonomiczny wybór jest niezbędny. Przedsiębiorcy chcą koncentrować się na działaniach, które będą skuteczne i efektywne. Tymczasem może zdarzyć się, że część działań jest skuteczna, ale np. nieefektywna. Po-szukiwanie odpowiedzi na pytanie, co rozstrzyga o skuteczności i efektywności dotyka wielu zagadnień, w tym opinii konsumentów. Jeżeli rozpatrujemy np. działania dotyczące problemów z zakresu polityki asortymentowej, cenowej czy działań promocyjnych to okazuje się, że klient rozstrzyga o ich akceptacji, co ma przełożenie na zakup, jego wielkość, powtarzalność, częstotliwość.
W artykule zwrócono uwagę na kwestię rozpoznania cech charakteryzujących nabywcę jako czynników, których analiza pozwala ocenić, czy działania podejmowane przez przedsiębiorców będą skuteczne i efektywne. W tym celu wykorzystano wyniki badań przeprowadzonych wśród konsumen-tów oraz przedsiębiorstw handlu detalicznego. Miały one na celu przedstawienie znaczenia działań marketingowych (komunikacji marketingowej) dla klienta oraz preferowanych przez klientów narzędzi promocji. Przedsiębiorcy biorący udział w badaniu określili, które cechy nabywców w ich opinii są istotne z punktu widzenia dokonania segmentacji rynku i dokonania wyboru w zakresie oferty, a także narzędzi promocyjnych – tak aby podejmowane działania były skuteczne i efektywne.

Czasopismo: Nierówności Społeczne a Wzrost Gospodarczy
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki socjologiczne
JST a organizacje pozarządowe – modele współpracy

Relacje pomiędzy JST a organizacjami pozarządowymi wynikają z regulacji prawnych,
a współpraca uznawana jest za podstawową i naczelną zasadę łączącą sektory samorządowy i pozarządowy.
W pierwszej, teoretycznej części artykułu, przedstawiony został przewidziany przepisami
prawa katalog form współdziałania, na którego podstawie zbudowano teoretyczny model
współpracy JST z organizacjami pozarządowymi. Model ten uwidacznia, że to samorządy posiadają
szczególne prerogatywy w określaniu płaszczyzn, form i zakresu współpracy. Wyniki badań empirycznych
wykazały, że fakultatywny i otwarty charakter katalogu form współdziałania prowadzi do powstania asymetrycznej relacji, w której organizacje pozarządowe pełnią pozycję służebną.
Sytuację tę petryfikuje finansowe uzależnienie NGO od dotacji płynących z JST. Wniosek ten potwierdzają
wyniki monitoringu form współpracy.
W drugiej części artykułu zaprezentowane zostały wyniki badań własnych. Empiria skoncentrowana
została na zagadnieniu funkcjonowania pozafinansowych instrumentów współdziałania.
Zebrany materiał posłużył do prezentacji trzech zagadnień badawczych. Po pierwsze podjęto próbę
uchwycenia modeli wsparcia stosowanych przez JST. Ze względu na swoisty charakter stosowanych
form współpracy, założenie to okazało się niemożliwe do zrealizowania. Drugie zagadnienie
zakładało, że typ gminy jest cechą różnicującą formę i liczność stosowanych przez JST instrumentów,
co zostało potwierdzone w przeprowadzonych analizach. Po trzecie przyjęto, że stosowane
formy wsparcia różnicują kondycję organizacji pozarządowych na terenie badanych gmin. W celu
weryfikacji założenia dane empiryczne zostały uzupełnione statystykami z GUS. Przeprowadzone
analizy umożliwiły prezentację katalogu tych form wsparcia, które towarzyszą dobrej kondycji trzeciego
sektora i dynamice jego rozwoju.

Czasopismo: Nierówności Społeczne a Wzrost Gospodarczy
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki socjologiczne
Formy kapitału dla sektora kreatywnego gospodarki

Celem artykułu jest zbadanie wzajemnych relacji między formami kapitału związanymi z roz-wojem sektora kreatywnego gospodarki. W pierwszej części opracowania autorka koncentruje się na wzajemnych zależnościach między kapitałem kulturowym a kapitałem ludzkim i społecznym. Przedstawiając koncepcje socjologów lub ekonomistów w zakresie tych poszczególnych kategorii, autorka podkreśla znaczenie wymiaru kulturowego rozwoju kapitału ludzkiego, który przejawia się we wpływie określonych środowisk kulturowych na kształtowanie się atrybutów kapitału ludzkiego w szerokim ujęciu. Kapitał społeczny natomiast jest w artykule analizowany w dwóch odmiennych podejściach. Interpretowany jako kapitał relacyjny, budowany na bazie wzajemnego zaufania, norm i systemów wartości, pozostaje w bezpośredniej współzależności z kapitałem ludzkim. Następnie, wychodząc od charakterystyki kreatywności m.in. w ujęciu ekonomicznym, autorka analizuje kategorię kapitału kreatywnego. Ta forma kapitału, razem z kapitałem ludzkim stanowią potencjał przedstawicieli klasy kreatywnej, których skupiska tworzą się w miastach będących prężnymi ośrodkami akademickimi, legitymujących się bogactwem atrakcji lifestylowych oraz otwartością na nowe idee, na różnorodność. Utworzenie przez daną społeczność, na bazie silnej więzi, zbyt zwartej, a przez to hermetycznej grupy, interpretowane jest przez niektórych badaczy jako istotna bariera przepływu niektórych składników kapitału ludzkiego oraz efektów jego wykorzystania, a zatem także innowacyjności. Artykuł ma charakter systematyzujący i może stanowić punkt wyjścia do pogłębionych analiz badanej problematyki na gruncie empirycznym.

Czasopismo: Nierówności Społeczne a Wzrost Gospodarczy
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki socjologiczne
Systemy automatycznej identyfikacji – zastosowania i bezpieczeństwo danych

Identyfikacja zwierząt, ludzi i przedmiotów stosowana była od bardzo dawna. Obecnie duże znaczenie zyskuje identyfikacja automatyczna umożliwiająca jednoznaczne rozpoznawanie obiektów przez urządzenia (automaty), przy minimalnej ingerencji człowieka. Identyfikacja obiektów wiąże się z kodowaniem danych, znakowaniem obiektów, zapisywaniem i przechowywaniem danych w bazach danych, odczytem danych przez odpowiednie urządzenia oraz wykorzystywaniem odpowiednich systemów informatycznych. Korzyści wynikające ze stosowania identyfikacji automatycznej to m.in: zwiększenie wydajności prac, obniżenie kosztów pracy, przyspieszenie obsługi klientów, możliwość identyfikacji obiektów będących w ruchu lub trudno dostępnych.
Stosowana coraz częściej automatyczna identyfikacja obiektów wzbudza uzasadnione zainte-resowanie. Ogromne spektrum zastosowań, duża niezawodność, prostota i wygoda stosowania oraz miniaturowe rozmiary urządzeń, sprawiają, że identyfikacja automatyczna jest wykorzystywana coraz częściej. Cechy identyfikacji takie jak szybkość, jakość i niezawodność mają zasadnicze znaczenie dla jej masowego wykorzystywania. Jednak brak znajomości tych technologii, obawa o utratę prywatności i podejrzenia o możliwość inwigilacji dzięki wykorzystaniu automatycznej identyfikacji bez wiedzy i zgody obywateli w wielu przypadkach stanowi barierę w jeszcze powszechniejszym ich wykorzystywaniu. 
W pracy przedstawiono popularne obecnie technologie identyfikacji obiektów takie jak: kody kreskowe a w szczególności QR kody, technologię RFID (Radio Frequency IDentification) oraz techniki biometryczne. Wskazano liczne różnorodne obszary ich zastosowań oraz korzyści z ich wykorzystywania. Omówiono także możliwe zagrożenia dla bezpieczeństwa gromadzonych 
i przetwarzanych danych w tych technologiach oraz obawy obywateli przed ich stosowaniem.

Czasopismo: Nierówności Społeczne a Wzrost Gospodarczy
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki socjologiczne
Podnoszenie kompetencji przedsiębiorczych przed wejściem na rynek pracy

Aktualne trendy pojmowania roli uczelni w kreowaniu rzeczywistości gospodarczej, poza
wątkiem badawczym, odnoszą się do procesu edukacyjnego. Coraz dynamiczniej rozwijający się
i zmieniający rynek pracy oznacza, że przyszli pracownicy potrzebują wcześniejszego przygotowania
do tego procesu i rozumienia jego dynamiki. Z tego względu coraz większego znaczenia nabiera
kwestia obserwacji otoczenia i próba adaptacji procesu edukacyjnego do realiów potrzeb rynku pracy.
Jednak poza nadążaniem z ofertą edukacyjną za ciągle zmieniającymi się wymogami rynku pracy znaczenia nabiera inny rodzaj dopasowania edukacyjnego. Skuteczniejszym rozwiązaniem jest
wyposażenie studenta w umiejętności samoorganizacji i samodzielności w podejmowaniu edukacji,
co ma na celu dostosowywanie się do aktualnych potrzeb rynku pracy przez studenta. Aby wyposażyć
studenta w tego typu umiejętność, potrzeba zmiany podejścia do roli uniwersytetu i zwrócenia
większej uwagi na zajęcia kształcące kompetencje przedsiębiorcze. Tego typu zajęcia mają charakter
zarówno projektowy, jak i gier symulacyjnych oraz analiz studiów przypadku. Są to formy zajęć
sprzyjające wykształceniu postaw przedsiębiorczych, angażujących studenta w realizację zajęć.
W efekcie absolwenci łatwiej dostosowują się do potrzeb zmieniających się wymagań rynku pracy,
kształcąc i doskonaląc umiejętności poprzez samodzielne podejmowanie szkoleń czy też dodatkowej
edukacji. Poza samodzielnością w dostosowywaniu się do wymogów otoczenia i adaptacją własnych
kompetencji do potrzeb stanowisk pracy oferowanych przez przedsiębiorstwa osoby takie są
w stanie również samodzielnie wykorzystywać nabyte umiejętności i wiedzę, realizując się poprzez
samozatrudnienie. Niejednokrotnie też samozatrudnienie jest obecnie łączone z zatrudnieniem, co
stanowi niejako formę zaangażowania do pracy osób, które legitymują się już pewnym poziomem
przedsiębiorczości, czego wyrazem była właśnie decyzja samozatrudnienia.

Czasopismo: Nierówności Społeczne a Wzrost Gospodarczy
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki socjologiczne
Przestrzenne zróżnicowanie zakresu korzystania z usług i zasobów internetowych przez mieszkańców województwa podkarpackiego

Celem artykułu jest porównanie zakresu korzystania z usług i zasobów internetowych przez mieszkańców powiatów województwa podkarpackiego. Za pomocą statystyki I Morana sprawdzono, czy występuje autokorelacja przestrzenna wartości trzynastu wskaźników cząstkowych. Typologię powiatów określono na podstawie syntetycznego miernika wyznaczonego metodą TOPSIS. Ponadto w celu dokładniejszego przedstawienia podobieństw i różnic występujących między powiatami zastosowano analizę skupień „cluster ensemble”.

Czasopismo: Nierówności Społeczne a Wzrost Gospodarczy
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki socjologiczne
Wartości w gospodarowaniu potencjałem rozwojowym w procesie transformacji

Celem artykułu jest zintegrowane ujęcie transformacji, procesu globalizacji i budowy nowej cywilizacji.
Przyjęto hipotezę, że stosunek do szeroko rozumianych wartości (będących konstytucją świa-ta) decydował i decyduje o integracji i dezintegracji procesów rozwojowych i o wykorzystaniu potencjału rozwojowego, także w procesie transformacji.
Artykuł składa się z dwóch bloków tematycznych:
 wartości – ich rozumienie i funkcje w kształtowaniu rozwoju;
 wpływ deregulacji wartości na potencjał rozwojowy w procesie transformacji.
Wpływ ten został omówiony na przykładzie wybranych składowych potencjału rozwojowego i zastosowanych do tych składowych – w procesie transformacji – paradygmatach.
Refleksja o charakterze ogólnym: Za ochronę wartości (konstytucji świata) odpowiada wiele instytucji. Jeśli one zawodzą, odpowiedzialność spada na inteligencję jako warstwę społeczną. Czy inteligencja potrafi podjąć to wyzwanie? Czy otrzyma wsparcie społeczne?

Czasopismo: Nierówności Społeczne a Wzrost Gospodarczy
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki socjologiczne
Geneza i rozwój działalności badawczo-rozwojowej w sektorze e-usług – wyniki badań

Z badań pilotażowych wynika, że większość przedsiębiorstw z branży ICT w województwie dolnośląskim nie posiada wyodrębnionych działów/spółek badawczo-rozwojowych (76%). Autorzy postanowili znaleźć przyczyny takiego stanu wybierając na badanie pilotażowe i pogłębione przedsiębiorstwa SISMS Sp. z o.o i ZPAS S.A. Problematyka działalności badawczo-rozwojowej (B+R) przedsiębiorstw bazujących na rozwiązaniach informatycznych stanowi w opinii autorów ważny element działalności innowacyjnej, która powinna mieć wpływ na atrakcyjność i konkurencyjność każdego przedsiębiorstwa. Z tego względu głównym celem artykułu jest próba identyfikacji przyczyn powstania, zakresu działania i skutków wyodrębnionej działalności badawczo-rozwojowej przedsiębiorstwa działającego w branży ICT. Wyniki z przeprowadzonego badania dostarczają interesujących wniosków, po pierwsze główną przyczyną wyodrębnienia działu B+R był wymóg konkursu o dofinansowanie z UE, w innym przypadku ta działalność nie byłaby wydzielana w strukturze organizacyjnej, po drugie działalność działu B+R podnosi atrakcyjność przedsiębiorstwa
z perspektywy rekrutacyjnej jako atrakcyjnego pracodawcy i perspektywy klientów, gdyż działalność B+R dostarczy im nowych wartości w postaci nowych/ulepszonych produktów/usług firmy. Z kolei w opinii zarządów SISMS Sp. z o.o. i ZPAS S.A. celem działalności B+R powinno być kreowanie nowych lub znacząco udoskonalonych produktów, procesów, które przedsiębiorstwom dostarczą nowych przychodów i podniosą ich konkurencyjność.

Czasopismo: Nierówności Społeczne a Wzrost Gospodarczy
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki socjologiczne
Analiza przestrzennego zróżnicowania poziomu rozwoju społeczno-gospodarczego województw Polski w latach 2005–2017

Zasadniczym celem artykułu jest analiza i ocena stopnia zróżnicowania rozwoju społeczno-
-gospodarczego województw Polski w latach 2005–2017. Podstawą prowadzonych badań były dane
pochodzące z baz danych GUS (Bank Danych Lokalnych).
W analizie uwzględniono trzy aspekty rozwoju regionów: potencjał gospodarczy, społeczny
oraz infrastrukturalny. Wyróżniono osiem dziedzin charakteryzujących wymienione aspekty rozwoju.
Są to: dochody ludności, rynek pracy, zdrowie i ochrona zdrowia, edukacja, kultura, transport
i infrastruktura drogowa, podmioty gospodarcze i inwestycje oraz rozwój turystyki.
W oparciu o wyselekcjonowane zmienne diagnostyczne opisujące każdą dziedzinę wyznaczono
wartości syntetycznego miernika rozwoju dla poszczególnych województw oraz dla wybranych
lat badanego przedziału czasowego. Syntetyczny miernik obliczano zgodnie z metodą liniowego
porządkowania obiektów Hellwiga (metoda wzorca rozwoju). Zastosowana metoda pozwoliła
na ustalenie rankingów województw w analizowanych latach oraz pogrupowanie województw według
osiągniętego poziomu rozwoju.
Ogólnie biorąc, sytuacja społeczno-gospodarcza kraju w 2017 r. poprawiła się w porównaniu
do lat wcześniejszych. Przeprowadzone badania potwierdziły występowanie znacznych dysproporcji
w rozwoju województw i utrzymujące się nadal duże przestrzenne zróżnicowanie poziomu rozwoju
pomiędzy wschodnią i zachodnią częścią kraju. Mimo wzrostu maksymalnej oraz przeciętnej wartości
syntetycznego miernika rozwoju w analizowanych latach, dystans między regionami o najwyższym
i najniższym poziomie rozwoju nie zmniejszył się w 2017 r. w porównaniu do lat 2005 i 2010.

Czasopismo: Nierówności Społeczne a Wzrost Gospodarczy
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki socjologiczne
Czynniki ryzyka w systemie finansowym gmin

Gminy są podstawową jednostką samorządu terytorialnego. Stanowią więc administrację pu-bliczną zlokalizowaną najbliżej obywatela. Zaspokajają zatem istotne potrzeby mieszkańców, gdyż finansują takie ważne dziedziny jak: oświatę i wychowanie, pomoc społeczną, gospodarkę komunalną, transport i łączność, kulturę i ochronę dziedzictwa narodowego, kulturę fizyczną, gospodarkę mieszkaniową. Ze względu na to, że ryzyko oznacza niepewność co do osiągnięcia założonych celów czy też możliwość urzeczywistnienia się czegoś niepożądanego, gminy podlega-ją ryzyku podobnie jak inne podmioty gospodarujące. Wynika to z nadrzędnego celu, jaki realizują gminy, tj. zaspokajanie potrzeb społeczności lokalnej. To zaspokajanie potrzeb może nie być realizowane efektywnie właśnie w wyniku oddziaływania różnych czynników na finanse gmin.
Artykuł ma charakter poznawczy i porządkujący. Dotyczy identyfikacji i klasyfikacji czynni-ków ryzyka występujących w systemie finansowym gmin. Identyfikację tych czynników umożli-wiają przyjęte dwie klasyfikacje. Pierwsza z nich za kryterium przyjmuje kategorię, której to ryzyko dotyczy. Zgodnie z tym można wyróżnić ryzyko w zakresie realizowanych: dochodów, wydatków, przychodów i rozchodów. Druga z kolei klasyfikacja dzieli te czynniki na zależne i nieza-leżne od gminy, czyli tkwiące wewnątrz i na zewnątrz jednostki.
Najczęściej powtarzającym się zewnętrznym czynnikiem ryzyka we wszystkich kategoriach finansowych jest zmiana regulacji prawnych oraz sytuacja gospodarcza, a wewnętrznym niewła-ściwa praca urzędników. Innymi ważnymi czynnikami zewnętrznymi, potencjalnie zagrażającymi wykonanie dochodów czy powodujące wzrost wydatków, są zjawiska demograficzne.

Czasopismo: Nierówności Społeczne a Wzrost Gospodarczy
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki socjologiczne
Organizacje inteligentne w zintegrowanym rozwoju gospodarki

Wyzwania cywilizacyjne oraz rosnąca złożoność powiązań procesów gospodarczych, przed jakimi stają organizacje gospodarcze, wymagają od nich poszukiwania metod dostosowawczych oraz doskonalących. Mechanizmy rynkowe cechuje duża dynamika zmian otoczenia gospodarczego, co wymaga wprowadzania udoskonaleń systemowych w ramach ich systemów zarządzania. Miarą ich dostosowania jest możliwość budowania przewagi konkurencyjnej nowoczesnych organizacji z wykorzystaniem takich m.in. czynników, jak wiedza czy kapitał intelektualny personelu, które pozwalają im na realizowanie swoich strategii rozwojowych. Kluczową rolę odgrywają tu zaawansowane rozwiązania w zakresie infrastruktury teleinformatycznej, bazującej na ICT (Information and Communication Technology) w zakresie wspomagania procesów biznesowych tych organizacji poprzez stosowanie zaawansowanych rozwiązań organizacyjno-informatycznych. Celem artykułu jest ukazanie rosnącej roli organizacji inteligentnych w zintegrowanym roz-woju gospodarki opartej na wiedzy. Po ogólnej charakterystyce organizacji inteligentnej odniesio-no się do funkcjonalnej infrastruktury teleinformatycznej, która stanowi istotę rozwoju organizacji inteligentnej. W końcowej części ukazano perspektywy rozwojowe w budowaniu społeczeństwa opartego na wiedzy.

Czasopismo: Nierówności Społeczne a Wzrost Gospodarczy
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki socjologiczne
Ocena poziomu dojrzałości procesowej organizacji

Wśród wielu kryteriów klasyfikacji organizacji takich jak liczba zatrudnionych osób, wielkość przychodu itp. celowa jest możliwość podziału organizacji ze względu na poziom dojrzałości procesowej. W ramach niniejszego artykułu przyjęto, że dojrzałość procesowa to stopień, w jakim wszystkie zasoby organizacji są optymalnie alokowane w stabilnych i opomiarowanych procesach, które umożliwiają realizację celów strategicznych organizacji. Ponadto najwyższy stopień dojrzałości procesowej wymaga zaangażowania wszystkich interesariuszy każdego procesu w organizacji w jego ciągłe doskonalenie. Poziom zarządzania procesami jest jednym z podstawowych kryteriów oceny jakości zarządzania przedsiębiorstwem dlatego do tradycyjnych wskaźników oceny jakości zarządzania organizacją należy dodać nowy wskaźnik obrazujący poziom dojrzałości procesowej. Ponadto efektywne zarządzanie procesami ma bezpośredni wpływ na pozycję konkurencyjną całej orga¬nizacji.
W artykule zaprezentowane zostały wybrane cechy, na podstawie których można odróżnić dojrzałość od niedojrzałości procesowej organizacji. Opisana została procedura oceny dojrzałości procesowej, według której do oceny poziomu dojrzałości procesowej niezbędne jest zaadaptowanie jednego z istniejących bądź opracowanie własnego modelu dojrzałości procesowej. Sama ocena dojrzałości procesowej może być przeprowadzona według następującego schematu:
1. wybór modelu dojrzałości procesowej (lub opracowanie nowego),
2. parametryzacja modelu z uwzględnieniem specyfiki branży,
3. zebranie danych empirycznych,
4. analiza danych,
5. przygotowanie raportu końcowego.
Ponadto w artykule zaprezentowano wybrane wyniki badań oceny dojrzałości procesowej polskich organizacji.

Czasopismo: Nierówności Społeczne a Wzrost Gospodarczy
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki socjologiczne
Miejsce województwa podkarpackiego w krajowym ruchu turystycznym

Celem pracy było przedstawienie ruchu turystycznego na terenie województwa podkarpackiego
oraz wykorzystania bazy noclegowej przez turystów. Region Podkarpacia jest niezwykle atrakcyjny
dla turystów poprzez czyste środowisko i bogate walory przyrodnicze, z którymi można konkurować
na scenie krajowej i międzynarodowej. Badania wykazały, że wykorzystanie miejsc noclegowych jest
na niskim poziomie, niższym niż średnia krajowa. Nie są wykorzystane możliwości turystyczne województwa
poprzez między innymi brak promocji województwa oraz słabo rozwiniętą infrastrukturę
komunikacyjną, brak nowoczesnych obiektów rekreacyjno-turtystycznych.

Czasopismo: Nierówności Społeczne a Wzrost Gospodarczy
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki socjologiczne