rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Nieznane relacje dotyczące Warszawskiej Brygady Pancerno-Motorowej w 1939 roku

Przedmiotem edycji źródłowej jest pięć nieznanych dotąd relacji i protokołów poświęconych mobilizacji, organizacji oraz działaniom bojowym Warszawskiej Brygady Pancerno-Motorowej i jej oddziałów: motorowego batalionu saperów, dywizjonu rozpoznawczego oraz przydzielonej brygadzie 33 kompanii sanitarnej. Autorami przekazów są oficerowie jednostki: Konstanty Kułagowski oraz Jan Kolenda, a także oficerowie z nią związani, tacy jak Jan Karol Hauslinger i Mieczysław Szymanowski. Autor ostatniego przekazu pozostaje nieznany.

Czasopismo: Przegląd Historyczno-Wojskowy
Dziedziny: nauki społeczne, nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji, historia
Akcja asystencyjna jednostek Wojska Polskiego w zachodniej części województwa lwowskiego (czerwiec–lipiec 1933 r.)

Na prezentowane źródło składa się korespondencja władz administracji ogólnej z władzami wojskowymi dotycząca organizacji Grupy Asystencyjnej powołanej do życia pod koniec czerwca 1933 r. w związku z eskalacją niepokojów, do jakich doszło na tle sytuacji społeczno-politycznej w zachodnich powiatach województwa lwowskiego. Grupa ta miała charakter kombinowany i składała się z oddziałów piechoty, kawalerii, artylerii, wojsk samochodowych. Zaznaczyć należy, że do uśmierzenia niepokojów użyte zostało przez władze również lotnictwo. Dokumenty zawierają opis podjętych przez wojsko działań, jak również informacje pochodzące od lotników odbywających służbę nad obszarem ogarniętym zajściami. Omawiany przypadek był trzecim, gdy w latach 1932–1933 w służbie asystencyjnej dla likwidacji poważnych zaburzeń porządku publicznego użyto kilkusetosobowego zgrupowania złożonego z różnych rodzajów broni.

Czasopismo: Przegląd Historyczno-Wojskowy
Dziedziny: nauki społeczne, nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji, historia
Projekt komputu armii litewskiej z 1703 r. wraz z podziałem na poszczególne chorągwie i regimenty

W niniejszym artykule zostaje wprowadzone do obiegu naukowego nowe źródło do badań nad historią armii litewskiej w okresie wielkiej wojny północnej (1700–1721), którym jest projekt komputu z 1703 r. Znajduje się on w Bibliotece Kórnickiej Polskiej Akademii Nauk w rękopisie o sygnaturze 985. W inwentarzu rękopisów biblioteki widnieje natomiast jako komput z 1706 r. Trudno jednak ustalić faktyczną datę jego powstania. Możliwe jest jedynie oszacowanie pewnych cezur. Sporządzony został na pewno przed 27 listopada 1703 r. (wprowadzenie w życie postanowień rady senatu w Jaworowie o pozbawieniu urzędów Sapiehów). Natomiast prawdopodobnie powstał przed lub w trakcie sejmu lubelskiego (11 czerwca – 19 lipca 1703 r.).

Czasopismo: Przegląd Historyczno-Wojskowy
Dziedziny: nauki społeczne, nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji, historia
Marcowy przełom w życiu prof. Emanuela Halicza

Pułkownik Emanuel Halicz (1921–2015) był historykiem XIX w. Od 1952 r. był pracownikiem Wojskowej Akademii Politycznej im. Feliksa Dzierżyńskiego w Warszawie. Od 1960 r. profesor nadzwyczajny. W wyniku wydarzeń marcowych 1968 r. jego kariera uległa załamaniu. W Archiwum Wojskowym w Nowym Dworze Mazowieckim zachowały się materiały przedstawiające kulisy końca kariery historyka w Wojskowej Akademii Politycznej. Naukowiec został najpierw usunięty z szeregów PZPR, a następnie ze stanowiska wykładowcy. W 1971 r. wyemigrował
wraz z rodziną do Danii. Decyzją Wojciecha Jaruzelskiego został zdegradowany do stopnia szeregowca. W latach 1972–1982 był profesorem uniwersytetu w Odense, 1982–1990 uniwersytetu w Kopenhadze. Był współpracownikiem emigracyjnych „Zeszytów Historycznych”.

Czasopismo: Przegląd Historyczno-Wojskowy
Dziedziny: nauki społeczne, nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji, historia
Rola i działania korespondentów wojennych Armii Czerwonej podczas ofensywy 2 Frontu Białoruskiego zimą 1945 roku

Walkom Armii Czerwonej z Wehrmachtem towarzyszyły działania informacyjno-propagandowe. W początkach 1945 r. zmieniły swój główny cel ideologiczny z dotychczasowego wzbudzania w żołnierzach nienawiści do wroga i wzywania do zemsty na nim na powrót internacjonalizmu, objawiającego się upowszechnianiem hasła wyzwolenia narodów Europy, również Niemców, od faszyzmu. Jedną z głównych grup dokonujących zmiany postaw społecznych byli korespondenci wojenni, przedstawiający obraz konfliktu w sowieckich massmediach. W artykule autor prezentuje funkcjonowanie systemu korespondenckiego w Armii Czerwonej w latach wojny oraz działalność dziennikarzy w ramach 2 Frontu Białoruskiego. Front ten nacierał wówczas znad Narwi w kierunku Zalewu Wiślanego, czyli przez Prusy Wschodnie, wówczas traktowane przez czerwonoarmistów jako matecznik niemieckiego militaryzmu, a dopiero później jako część przynależna powojennej Polsce.

Czasopismo: Przegląd Historyczno-Wojskowy
Dziedziny: nauki społeczne, nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji, historia
Geneza i rozwój szkolenia lotniczego Amerykańskich Sił Ekspedycyjnych w Europie w czasie I wojny światowej. Zarys problematyki

Mimo że Stany Zjednoczone pełniły pionierską rolę w rozwoju techniki lotniczej, przystępując do I wojny światowej, dysponowały bardzo skromnym potencjałem w dziedzinie lotnictwa wojskowego. Wśród licznych wyzwań, jakie stanęły przed amerykańskimi wojskowymi, było przygotowanie sprawnego systemu szkolenia zarówno lotników, jak i kadry technicznej. Aby było to możliwe, niezbędna okazała się pomoc sojuszników: Francji, Wielkiej Brytanii i Włoch. Korzystając z ich doświadczeń, a często również baz, sprzętu i instruktorów, Amerykanie stopniowo wypracowali własny system szkolenia lotniczego. W tekście przedstawione zostały główne koncepcje rozwoju amerykańskiego szkolenia lotniczego w trakcie I wojny światowej, napotkane problemy i sposoby ich rozwiązywania. Opisane zostały również najważniejsze ośrodki szkoleniowe na terenie Europy, zakres i metody ich działania, ale również problemy życia codziennego instruktorów i kursantów.

Czasopismo: Przegląd Historyczno-Wojskowy
Dziedziny: nauki społeczne, nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji, historia
2. Pułk Rozpoznania Radioelektronicznego w latach 1974–1991 we wspomnieniach zastępcy dowódcy pułku ds. operacyjnych. Cz. 1. Organizacja i charakterystyka działalności Pułku

2. Pułk Rozpoznania Radioelektronicznego (2. prrel) był wyspecjalizowaną jednostką rozpoznania sygnałowo-technicznego (SIGINT1 w nazewnictwie Sojuszu Północnoatlantyckiego, WRE – Układu Warszawskiego), funkcjonował w strukturach Zarządu II Wywiadowczego Sztabu Generalnego Wojska Polskiego w latach 1974–1991. Aby poznać specyfikę działalności pułku, należy odwołać się do początków SIGNIT-u (I wojna światowa) oraz dynamicznego jego rozwoju po II wojnie...

Czasopismo: Przegląd Historyczno-Wojskowy
Dziedziny: nauki społeczne, nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji, historia
W hołdzie żołnierzom Grupy Operacyjnej „Wyszków”

Tadeusz Łuniewski dokonał recenzji publikacji: Paweł Stachecki, Konrad Wróbel, Działania Grupy Operacyjnej „Wyszków” w kampanii wrześniowej 1939 r. Hołd gen. bryg. Wincentemu Kowalskiemu, oficerom i jego żołnierzom Września, Wyszków 2015.

Czasopismo: Przegląd Historyczno-Wojskowy
Dziedziny: nauki społeczne, nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji, historia
O Piłsudskim, Dmowskim i zamachu majowym. Dyplomacja sowiecka wobec Polski w okresie kryzysu politycznego 1925–1926

Piotr Stawecki i Henryk Bułhak dokonali recenzji publikacji: Mariusz Wołos, O Piłsudskim, Dmowskim i zamachu majowym. Dyplomacja sowiecka wobec Polski w okresie kryzysu politycznego 1925–1926, Kraków 2013.

Czasopismo: Przegląd Historyczno-Wojskowy
Dziedziny: nauki społeczne, nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji, historia
Polski wywiad wojskowy w 1939 roku. Struktura organizacyjna, składy osobowe, personel, budżet, mob.

Andrzej Pepłoński dokonał recenzji publikacji: Łukasz Ulatowski, Polski wywiad wojskowy w 1939 roku. Struktura organizacyjna, składy osobowe, personel, budżet, mob., Warszawa 2013, ss. 288.

Czasopismo: Przegląd Historyczno-Wojskowy
Dziedziny: nauki społeczne, nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji, historia
Andrzejowi Pepłońskiemu w odpowiedzi, czyli o „zleceniu na Ulatowskiego”

Łukasz Ulatowski ustosunkował się do recenzji Andrzeja Pepłońskiego.

Czasopismo: Przegląd Historyczno-Wojskowy
Dziedziny: nauki społeczne, nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji, historia
O właścicielach tajemnicy katyńskiej

Stanisław M. Jankowski dokonał recenzji publikacji: Tadeusz Wolsza, „To co widziałem przekracza swą grozą najśmielsze fantazje”. Wojenne i powojenne losy Polaków wizytujących Katyń w 1943 roku, Warszawa 2015.

Czasopismo: Przegląd Historyczno-Wojskowy
Dziedziny: nauki społeczne, nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji, historia
Jerzemu Prochwiczowi w odpowiedzi na jego mało przekonujące argumenty

Po przeczytaniu tekstu odpowiedzi Jerzego Prochwicza (PHW nr 4 z 2015 r.) na moją recenzję jego książki (PHW nr 2 z 2014 r.), czuję się zobligowany aby ponownie zabrać głos w tej sprawie i wyjaśnić pewne istotne dla tematu Wojsk Ochrony Pogranicza problemy, których on sam, jak wynika z omawianej pracy, nie dostrzega lub nie chce dostrzec. Na samym początku mój adwersarz zaznaczył już, mijając się przy tym z prawdą, że większość moich zarzutów „budzi poważne wątpliwości”. Raczył przy tym, niestety, ustosunkować się tylko do części moich uwag lub ocen, a przy tym posługuje się manipulacjami, chcąc wypaczyć zasadność podnoszonych przeze mnie spostrzeżeń.

Czasopismo: Przegląd Historyczno-Wojskowy
Dziedziny: nauki społeczne, nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji, historia
Polska a Związek Sowiecki i Niemcy w czerwcu 1940 r. „Memoriały rosyjskie” płk. Aleksandra Kędziora oraz płk. Ignacego Matuszewskiego i ppłk. Jana Kowalewskiego dla Naczelnego Wodza

Fundamentalnymi kwestiami polskiej racji stanu po klęsce wrześniowej były oswobodzenie kraju spod okupacji niemieckiej i sowieckiej oraz wskrzeszenie państwowości Rzeczypospolitej w granicach sprzed 1939 r. Powstały we Francji rząd gen. Władysława Sikorskiego imponderabilia te oparł na ścisłym współdziałaniu politycznym i militarnym z sojusznikami ‒ Wielką Brytanią i Francją ‒ mimo że państwa te nie wypełniły zobowiązań zawartych u progu II wojny światowej. Ci zapatrywali się na te kwestie odmiennie od polskiego punktu widzenia, głównym przeciwnikiem były Niemcy, a nie Niemcy i Związek Sowiecki. Fiaskiem zakończyła się zainicjowana jesienią 1939 r. próba przygotowania wspólnego z Londynem i Paryżem dokumentu określającego cele wojny. Kością niezgody był, jak się przypuszcza, brak akceptacji zachodnich sojuszników na przywrócenie terytorialnego status quo. Powrót do granicy polsko-sowieckiej – wyznaczonej traktatem zawartym w 1921 r. w Rydze i stanowiącej jeden z ważnych elementów ładu wersalskiego – nie był akceptowany. Alianci zachodni skłonni byli widzieć sojusznika w Związku Sowieckim, licząc na rozpad współdziałania z Niemcami. Zwłaszcza po spektakularnym zwycięstwie Niemiec nad Francją w 1940 r., Brytyjczycy gotowi byli pójść na daleko idące kompromisy z Sowietami, godzące w podstawowe interesy państwowe Rzeczypospolitej...

Czasopismo: Przegląd Historyczno-Wojskowy
Dziedziny: nauki społeczne, nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji, historia
Ostatni fort zachodu ku wschodnim rubieżom – Wilno jako obóz i obszar warowny w latach 1922–1939

Artykuł opisuje organizację, przemiany i funkcjonowanie unikatowego organu wojskowej administracji terenowej, jakim było Dowództwo Obszaru Warownego „Wilno”, ze szczególnym uwzględnieniem jego infrastruktury – zespołów koszarowych, magazynów, szlaków komunikacyjnych i fortyfikacji. Wokół Wilna, będącego największym polskim garnizonem, rozpoczęto bowiem w 1923 r. prace fortyfikacyjne, mające na celu uczynić miasto zdolnym do obrony okrężnej przez kilka tygodni. Z przyczyn finansowych i organizacyjnych prace te nie zostały jednak nigdy ukończone, a ich rezultat był bardzo skromny – wzniesiono zaledwie 4 schrony bojowe i niecałe 100 magazynów amunicji. Obiektom tym nie dane było sprawdzić się w walce – specjalnie sformowane w Wilnie oddziały forteczne użyto w 1939 r. na innych odcinkach frontu. Znaczna część budowli wojskowych w Wilnie przetrwała jednak do dziś i jest unikatowym świadectwem pionierskiego okresu inżynierii wojskowej II Rzeczypospolitej.

Czasopismo: Przegląd Historyczno-Wojskowy
Dziedziny: nauki społeczne, nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji, historia
II Rzeczpospolita w planach koalicyjnych działań lotniczych przeciw Niemcom (1921– 1939)

Odrodzona w roku 1918 Rzeczpospolita, od lutego 1921 r. powiązana z Francją militarno-politycznym sojuszem, szybko uznana została przez Paryż za partnera użytecznego w potencjalnej wojnie lotniczej przeciw Niemcom. Przeprowadzone w 1924 r. rozmowy doprowadziły do wstępnych ustaleń w kwestii takiej współpracy, obejmujących między innymi projekt dyslokowania w Polsce w razie wojny francuskich eskadr rozpoznawczych oraz bombowych. Po roku 1926, wobec pogłębiających się nieporozumień między Warszawą a Paryżem, dalsze uzgodnienia zostały jednak faktycznie zawieszone. Do prób konkretyzacji koncepcji powrócono w roku 1936, w maju 1939 r. finalizując odpowiednie ustalenia. Wiosną 1939 r. strona polska podjęła podobne rozmowy z przedstawicielami lotnictwa brytyjskiego – nie kończąc ich jednak przed wybuchem wojny. We wrześniu 1939 r. kunktatorska postawa Francuzów i szybkie postępy podjętej przez siły Rzeszy ofensywy uniemożliwiły realizację polsko-francuskich planów lotniczej kooperacji.

Czasopismo: Przegląd Historyczno-Wojskowy
Dziedziny: nauki społeczne, nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji, historia
Wokół genezy i formy cywilnej obrony Bydgoszczy we wrześniu 1939 r. Przyczynek do wydarzeń bydgoskich 3–4 września 1939 r. i polskich działań nieregularnych w kampanii polskiej

W dniu 3 września 1939 r. w Bydgoszczy, w trakcie odwrotu przez miasto części oddziałów Armii „Pomorze”, doszło do niemieckiej akcji dywersyjnej. Jednym z istotnych, a niezbadanych dotąd składników tych wydarzeń jest rola polskiej cywilnej samoobrony w Bydgoszczy, której struktury formować zaczęto w końcu sierpnia 1939 r., a więc jeszcze przed wybuchem wojny polsko-niemieckiej. Bydgoszcz była obok Katowic jedynym większym polskim miastem, w którym na taką skalę powołano do życia struktury cywilnej samoobrony, które w pierwszych dniach września 1939 r. zarówno współpracowały z wojskiem, jak i działały samodzielnie, wykonując funkcje straży obywatelskiej. W dniach 3 i 4 września 1939 r. grupy te, częściowo organizowane i uzbrojone przez wojsko, wzięły czynny udział w wydarzeniach bydgoskich, po czym część z nich opuściła miasto wraz z armią. Artykuł niniejszy jest wkładem do dalszych badań nad wydarzeniami bydgoskimi 3–4 września 1939 r., jak i nad słabo zbadaną problematyką polskich działań nieregularnych we wrześniu 1939 r., organizowanych z inicjatywy czynników wojskowych w oparciu o niezmobilizowanych rezerwistów Wojska Polskiego, członków stowarzyszeń kombatanckich i młodzieży przedpoborowej.

Czasopismo: Przegląd Historyczno-Wojskowy
Dziedziny: nauki społeczne, nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji, historia
Początki I Polskiego Skrzydła Myśliwskiego. Powstanie i działalność jednostki w kwietniu 1941 r.

Opis powstania i działalności I Polskiego Skrzydła Myśliwskiego w kwietniu 1941 roku, który poprzedza opis genezy powstania i organizacji związku taktycznego Royal Air Force zwanego Skrzydłem (Wing). Materiał skupia się przede wszystkim na działaniach I PSM w powietrzu, opisując wszystkie wykonane w tym okresie zadania operacyjne oraz bojowe nad własnym terytorium oraz nad okupowaną Francją, wraz z próbą ustalenia przeciwników ze strony Luftwaffe. Uzupełnieniem są wojenne losy pilotów z dywizjonów 303 i 306, do czasu ich przydziału do I PSM.

Czasopismo: Przegląd Historyczno-Wojskowy
Dziedziny: nauki społeczne, nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji, historia
Porucznika pil. Zdzisława Radomskiego dzieje niezwykłe…

Mimo tego, że Zdzisław Radomski nie widnieje na liście polskich asów ani nie dowodził sławnymi jednostkami lotniczymi, jest postacią znaną i lubianą przez pasjonatów polskiego lotnictwa wojskowego. Wydaje się, że tajemnica jaka otaczała całego jego życie może fascynować. Przedwojenny rezerwista porzucił studia, by szkolić adeptów lotnictwa. Pilot myśliwski, który latając bojowo niecały miesiąc pojawił się na „Liście Bajana”1 i otrzymał Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari. Przedsiębiorczy człowiek, którego Klub Orła Białego stał się polskim kawałkiem wojennego Londynu. Patriota, próbujący odbudowywać kraj po wojnie. Aresztowany, osądzony i skazany w komunistycznej Polsce. Walczący z komunizmem do końca, po okpieniu UB i amerykańskiego wywiadu. Słów kilka o Zdzisławie Radomskim, chociaż nie wszystkie.

Czasopismo: Przegląd Historyczno-Wojskowy
Dziedziny: nauki społeczne, nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji, historia
Ignacy Matuszewski, O Ludowym Wojsku Polskim (wybrał i do druku podał Sławomir Cenckiewicz)

Publikowane teksty Ignacego Matuszewskiego poświęcone komunistycznej armii Zygmunta Berlinga i Michała Roli-Żymierskiego nie były nigdy publikowane w Kraju. Pierwotnie Matuszewski drukował je w sześciu odcinkach w nowojorskim „Nowym Świecie”, zaś jeden z nich – Niewolnicy – przedrukowano dodatkowo w pośmiertnej edycji Wyboru pism (Nowy Jork-Londyn 1952). Niniejsza publikacja sześciu tekstów publicystycznych Matuszewskiego obejmuje wspomnianych Niewolników oraz blok pięciu tekstów opublikowanych w ramach serii zatytułowanej Świadectwo. Wybór jest niewielkim fragmentem przygotowywanej obecnie w Wojskowym Biurze Historycznym edycji jego tekstów obejmujących okres lat 1912–1946. Obszerna publikacja tekstów zebranych Matuszewskiego ukaże się wiosną 2017 r. Pod każdym publikowanym tekstem podano informację na temat pierwodruku.

Czasopismo: Przegląd Historyczno-Wojskowy
Dziedziny: nauki społeczne, nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji, historia
Związek Strzelecki wobec nadchodzącej wojny – trzy dokumenty

O tym że Związek Strzelecki odgrywał szczególną rolę w systemie bezpieczeństwa II Rzeczypospolitej nie trzeba przekonywać. Ta utworzona na nowo w 1919 r. młodzieżowa organizacja paramilitarna prowadziła konsekwentnie przysposobienie wojskowe przez cały okres swojego funkcjonowania, wyróżniając się pod tym względem spośród innych organizacji społecznych. Nieprzerwanie utrzymywała relacje z wojskiem, a jej struktura była sprzężona z Państwowym Urzędem Wychowania Fizycznego i Przysposobienia Wojskowego. Poprzez stale rozszerzający się zakres swojej działalności propagandowej, szkoleniowej i wychowawczej ZS realizował politykę bezpieczeństwa państwa, pełniąc de facto funkcję gwardii narodowej. Struktury „Strzelca” rozwijały się niemal we wszystkich częściach kraju, a liczbę jego członków szacuje się na ok. 500 tys. w 1939 r...

Czasopismo: Przegląd Historyczno-Wojskowy
Dziedziny: nauki społeczne, nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji, historia
Duszpasterstwo wojskowe wyznania prawosławnego Okręgu Korpusu I w latach 1922–1939. Wybrane zagadnienia

Siły zbrojne II Rzeczypospolitej stanowiły prawdziwą mozaikę narodowościową i religijną. Drugą (po katolikach) co do liczebności grupą wyznaniową w wojsku byli prawosławni. Najwięcej wojskowych wyznania prawosławnego skupiały m.in. oddziały Okręgu Korpusu nr I (Warszawa). Opiekę duchowną nad tymi ludźmi sprawował zespół kapelanów wojskowych wyznania prawosławnego z ks. protoprezbiterem na czele. Duchowieństwo wojskowe musiało zmierzyć się z wieloma problemami, z których jednym z najważniejszych był brak świątyń garnizonowych. Dotyczyło to zwłaszcza Warszawy. W latach dwudziestych problem ten próbowano rozwiązać poprzez przekazanie na potrzeby duszpasterstwa wojskowego wyznania prawosławnego byłych cerkwi rosyjskich. Rozmowy pomiędzy władzami państwowymi i samorządowymi, przedstawicielami wojska z udziałem duchowieństwa poszczególnych konfesji religijnych nie przyniosły jednak oczekiwanych rezultatów. Brak świątyń garnizonowych przysparzał wiele trudności w pracy duszpasterskiej.

Czasopismo: Przegląd Historyczno-Wojskowy
Dziedziny: nauki społeczne, nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji, historia
Powstanie listopadowe w świetle wspomnień Erazma Rozwadowskiego

Erazm Rozwadowski, oficer 5 Pułku Strzelców Konnych, a przed nocą listopadową podchorąży Pułku Strzelców Konnych Gwardii Królewsko-Polskiej, jak wielu jemu współczesnych pozostawił po sobie wspomnienia dotyczące służby w Wojsku Polskim. Najwięcej miejsca poświęcił oczywiście ostatnim dziesięciu miesiącom, w czasie których doszło do wybuchu powstania i toczyła się wojna polsko-rosyjska. Co istotne, Rozwadowski przedstawił jedynie to, czego sam był świadkiem, w sposób, w jaki dane wydarzenie zapamiętał. Można odnieść wrażenie, że wręcz unikał czytania relacji innych uczestników powstania, które publikowane były już od 1832 r., co niestety odbiło się jednak na chronologii prezentowanych wydarzeń. W pamiętniku możemy więc przeczytać o nocy listopadowej widzianej oczami ucznia Szkoły Podchorążych Jazdy, o pobycie w obozie wielkiego księcia Konstantego pod Wierzbnem, kłopotach związanych z brakiem funduszy na wyekwipowanie się po otrzymaniu nominacji oficerskiej, o działaniach korpusu gen. Dwernickiego czy wyprawie gen. Milberga pod Płock i starciu pod Raciążem.

Czasopismo: Przegląd Historyczno-Wojskowy
Dziedziny: nauki społeczne, nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji, historia
Kształtowanie odporności na zagrożenia w społecznościach lokalnych

Odporność w społecznościach lokalnych powinna być budowana na podstawie pozytywnych cech politycznych, ekonomicznych oraz społecznych. Pojęcie te koncentruje się na systemach społecznych, środkach wykorzystywanych przy realizacji czynności zapobiegawczych oraz koncepcji prowadzenia działań po wystąpieniu zagrożenia, które mają na celu zminimalizowanie strat. W niniejszym artykule odporność należy rozumieć jako zdolność społeczeństwa narażonego na zagrożenia do adaptacji w nowej sytuacji poprzez przeciwstawianie się lub wprowadzanie zmian w celu utrzymania akceptowanego poziomu egzystencji. Kształtowanie odporności na zagrożenia ma przede wszystkim na celu wzbudzić w społecznościach lokalnych zaangażowanie do działań ograniczających ryzyko wystąpienia zagrożenia.

Czasopismo: Przegląd Policyjny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki prawne
Wykorzystanie kompetencji menadżerskich w służbach mundurowych — implikacje z doświadczeń służby celnej

Poniższy artykuł przedstawia wdrożenie w Służbie Celnej jednej z najlepszych praktyk biznesowych — podejścia opartego na modelu kompetencji. Autorka przedstawia kluczowe zmiany w Służbie Celnej oraz ich implikację dla zarządzania zasobami ludzkimi. Prezentuje wyniki audytu kompetencji menadżerskich w Służbie Celnej a następnie ocenia jego efektywność w zakresie rozwoju i motywowania dyrektorów i naczelników Służb Celnych. Celem artykułu jest pokazanie uwarunkowań wykorzystania modelu kompetencji w zarządzaniu zasobami ludzkimi w służbach mundurowych i wstępna diagnoza barier w pełnym wykorzystaniu kompetencji menadżerskich do zarządzania organizacją.

Czasopismo: Przegląd Policyjny
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki prawne