rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Inwentaryzacja sasanki otwartej Pulsatilla patens (L.) Mill. w obrębie leśnym Krutyń Nadleśnictwa Strzałowo

Celem pracy było zaproponowanie sposobu inwentaryzacji rzadkich gatunków flory na przykładzie gatunku sasanka otwarta Pulsatilla patens na terenach leśnych oraz określenie skuteczności poszukiwań w trakcie jednorazowej lustracji potencjalnych siedlisk tego gatunku. W tym celu określono na podstawie dostępnej literatury parametry drzewostanów odpowiadających występowaniu gatunku w lasach obrębu Krutyń w Nadleśnictwie Strzałowo oraz wykonano jednorazową lustrację wytypowanych powierzchni w terminie optymalnego rozwoju i kwitnienia osobników inwentaryzowanego gatunku. Zaproponowany sposób może stanowić podstawę dla prowadzenia poszukiwań siedlisk przyrodniczych tego gatunku w innych nadleśnictwach oraz innych rzadkich gatunków roślin chronionych w trakcie powszechnej inwentaryzacji siedlisk przyrodniczych przeprowadzanej obecnie w Lasach Państwowych.

Czasopismo: Studia i Materiały Centrum Edukacji Przyrodniczo-Leśnej
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: nauki leśne
Wady i zalety dobrego obyczaju kontroli spolecznej

Tematem artykułu jest prezentacja idei społecznej kontroli administracji i różnych służb publicznych. Odpowiedź na pytanie: czy rzeczywiście kontrola społeczna to dobry obyczaj, czy też raczej utrudnienie w codziennej pracy urzędów i instytucji? Dlaczego i po co powinniśmy uznać wagę kontroli społecznej? Co zrobić, by wykorzystać kontrolę jako czynnik wspomagający jakość działań?

Czasopismo: Studia i Materiały Centrum Edukacji Przyrodniczo-Leśnej
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: nauki leśne
Wykorzystanie nowych metod w badaniach botanicznych dla ochrony flory i roslinnosci w lasach

Wyniki badań florystycznych i fitosocjologicznych (w tym fitogeograficznych) są podstawą typowania obiektów przyrodniczo najcenniejszych, tworzenia planów ich ochrony oraz poprawnego realizowania ochrony przyrody w lasach. Inwentaryzacja terenowa dostarcza danych o bogactwie i zróżnicowaniu flory, występowaniu i rozmieszczeniu stanowisk gatunków prawnie chronionych, zagrożonych i rzadkich wraz z charakterystyką uwarunkowań siedliskowych. Rozpoznanie zróżnicowania roślinności, genezy, stopnia naturalności i dynamiki zbiorowisk leśnych, opiera się na danych fitosocjologicznych. Stałe uzupełnianie i aktualizacja danych mają istotne znaczenie w tworzeniu i rozwoju racjonalnego systemu obszarów chronionych. Wyniki badań monitoringowych prowadzonych w obiektach objętych ochroną umożliwiają śledzenie tempa i kierunków przemian flory i roślinności, co pozwala przewidzieć i ocenić realne i potencjalne zagrożenia dla trwałości przedmiotu ochrony, a tym samym umożliwia podjęcie stosownych działań ochronnych. Stałe doskonalenie metod badawczych z wykorzystaniem cyfrowych metod archiwizowania, analizowania i przetwarzania danych podnosi efektywność badań i zwiększa ich wymiar pragmatyczny.

Czasopismo: Studia i Materiały Centrum Edukacji Przyrodniczo-Leśnej
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: nauki leśne
Ochrona świetlistej dąbrowy Potentillo albae-Quercetum i grądu subkontynentalnego Tilio-Carpinetum typicum na obszarze rezerwatu przyrody Konewka

Występujący na terenie województwa łódzkiego rezerwat przyrody Konewka został utworzony w 1978 roku na powierzchni 99,91 ha w celu zachowania fragmentu lasu o charakterze naturalnym, należącego do zespołu świetlistej dąbrowy (Zarządzenie 1978). Celem niniejszej pracy jest diagnoza siedliskowa obszaru wspomnianego rezerwatu, weryfikacja przyjętych celów jego ochrony oraz rozpoznanie zagrożeń i zaplanowanie działań ochronnych. Drzewostany świetlistej dąbrowy Potentillo albae-Quercetum charakteryzują się dużą zgodnością składu gatunkowego z naturalnym siedliskiem. Pozostałe drzewostany rezerwatu, rosnące na siedlisku grądu subkontynentalnego Tilio-Carpinetum typicum, są zniekształcone poprzez obecność sosny zwyczajnej w warstwie starodrzewu. Obserwuje się w nich jednak dynamiczny proces odbudowywania się w kierunku pełnej zgodności ze składem zbiorowiska naturalnego. Wydaje się, że fakt ten oraz duży udział grądów w powierzchni leśnej badanego obiektu pozwala na uwzględnienie zbiorowiska Tilio-Carpinetum typicum w celu ochrony rezerwatu oraz podjęcie działań ochronnych protegujących gatunki charakterystyczne dla tego zbiorowiska.

Czasopismo: Studia i Materiały Centrum Edukacji Przyrodniczo-Leśnej
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: nauki leśne
Puszcza Kozienicka obszarem ochrony siedlisk Natura 2000

Na terenie Puszczy Kozienickiej stwierdzono 18 typów siedlisk przyrodniczych chronionych w ramach europejskiej sieci Natura 2000. W piętnastu rezerwatach przyrody (o powierzchni 1267 ha) siedliska te zajmują znaczne przestrzenie, a w niektórych z nich dominują powierzchniowo. W artykule zaprezentowano krótką charakterystykę i główne zagrożenia wszystkich zbadanych siedlisk, które zebrano w 6 grup ekologicznych. Są to: 1) wydmy śródlądowe z murawami napiaskowymi (kod 2330), 2) starorzecza, zbiorniki eutroficzne, nizinne rzeki ze zbiorowiskami włosieniczników oraz zalewane muliste brzegi rzek (3150, 3260, 3270), 3) niżowe murawy bliźniczkowe, łąki trzęślicowe, ziołorośla nadrzeczne i świeże łąki ekstensywnie użytkowane (6230, 6410, 6430, 6510), 4) torfowiska wysokie, przejściowe, trzęsawiska, przygiełkowiska (7110, 7120, 7140, 7150), 5) bory sosnowe: bagienne i chrobotkowe oraz wyżynny bór mieszany jodłowy (91DO, 91TO, 91P0), 6) grąd subkontynentalny, łęgi i dąbrowa ciepłolubna (9170, 91EO, 91IO). Z punktu widzenia biogeograficznej reprezentatywności siedlisk przyrodniczych Puszcza Kozienicka jest ważnym na mapie Polski obiektem. Dotyczy to przede wszystkim grądów (Tilio-Carpinetum), wyżynnego jodłowego boru mieszanego (Abietetum polonicum) oraz torfowisk (Sphagnetum magellanici, Rhynchosporetum albae i in.). Badania dostarczyły argumentów przemawiających za włączeniem w granice Obszaru Ochrony Siedlisk Puszcza Kozienicka kilku kompleksów dobrze zachowanych siedlisk łąkowych i in. nieleśnych o łącznej powierzchni 2200 ha. Korekta granic SOO zwiększyłaby wydatnie możliwości ochrony pełnej różnorodności siedlisk przyrodniczych Puszczy Kozienickiej.

Czasopismo: Studia i Materiały Centrum Edukacji Przyrodniczo-Leśnej
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: nauki leśne
Wskaźniki siedlisk boru świeżego i mieszanego świeżego w borach sosnowych Polski południowo-zachodniej

Gatunki wskazujące na typ siedliska borowego określono na podstawie badań roślinności borowej na terenie Obrębu Kliczków Nadleśnictwa Bolesławiec znajdującego się w zarządzie RDLP we Wrocławiu. Siedliska boru świeżego i boru mieszanego świeżego stanowią w Obrębie Kliczków znaczną powierzchnię: 55% (6254,35 ha) zajmują siedliska boru świeżego, a 33% (3768,32 ha) – siedliska boru mieszanego świeżego. W wybranych wydzieleniach leśnych o drzewostanach w różnym wieku założono powierzchnie kołowe jednakowej wielkości (200 m2), na których zinwentaryzowano gatunki naziemne mszaków, porostów i roślin naczyniowych. Na podstawie zebranego materiału wytypowano 10 gatunków preferujących siedliska boru świeżego i 9 przywiązanych do siedlisk boru mieszanego świeżego. Wśród tych gatunków dla obu badanych typów siedlisk dokonano rozróżnienia na gatunki wskaźnikowe i gatunki wyróżniające. Wskaźnikami siedlisk boru świeżego są: Cladonia chlorophaea, C. gracilis, C. macilenta, Dicranum spurium oraz Ptilidium ciliare, a gatunkami wyróżniającymi te siedliska: Cetraria islandica, Cladonia arbuscula, C. crispata, C. deformis oraz C. rangiferina. Wskaźnikami siedlisk boru mieszanego świeżego są natomiast: Brachythecium rutabulum, Carex pilulifera, Lophocolea bidentata, L. heterophylla, Plagiothecium curvifolium i Sciuro-hypnum oedipodium, a gatunkami wyróżniającymi te siedliska: Pseudoscleropodium purum, Pteridium aquilinum oraz Tetraphis pellucida.

Czasopismo: Studia i Materiały Centrum Edukacji Przyrodniczo-Leśnej
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: nauki leśne
Chrząszcze gnilikowate (Coleoptera, Histeridae) jako stały element fauny subkortykalnej lasów sosnowych i dębowych Wielkopolski

Prezentowane wyniki uzyskano w czasie realizacji projektu badawczego
dotyczącego różnorodności gatunkowej owadów i grzybów związanych
z martwym drewnem w lasach dębowych i sosnowych (realizowanego w latach
2012-2015). Obserwacje prowadzono w Lasach Państwowych w drzewostanach
gospodarczych i gospodarczych wyłączonych z zabiegów sanitarnych
oraz w Drawieńskim Parku Narodowym. W każdym z wymienionych obiektów
Histeridae stanowiły stały element zgrupowań chrząszczy subkortykalnych
i saproksylicznych. Dla drzewostanów w obiektach badawczych przedstawiono
listę gatunków z rodziny Histeridae oraz wskaźniki frekwencji i stałości
występowania.

Czasopismo: Studia i Materiały Centrum Edukacji Przyrodniczo-Leśnej
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: nauki leśne
Dlaczego warto chronic kumaka nizinnego Bombina bombina i jego siedliska?

W Polsce występują dwa gatunki kumaków – kumak nizinny Bombina bombina i kumak górski Bombina variegata. Kumak nizinny występuje na nizinach w całym kraju, na południu Polski osiągając wysokość 250 m n.p.m. Jest to gatunek silnie związany z wodą, głównie z płytkim, niewielkimi zbiornikami wodnymi z bogatą roślinnością. Kumak górski występuje powyżej 250 m n.p.m., prawie wyłącznie w Karpatach i na pogórzu. Występowanie kumaka nizinnego, jest bardzo cenne z przyrodniczego punktu widzenia, gdyż świadczy o wieloletnim i długotrwałym nawodnieniu takich miejsc. Zagrożeniem dla tego gatunku jest przede wszystkim niszczenie siedlisk, poprzez obniżanie poziomu wód gruntowych, odwadnianie torfowisk, prostowanie rzek, zasypywanie płytkich stawów. Kumaki wykazują małą ruchliwość, w związku z czym zanik części stanowisk może w krótkim czasie doprowadzić do izolacji poszczególnych populacji lokalnych i ujawnienia się niekorzystnych dla metapopulacji procesów, takich jak spadek zmienności genetycznej oraz losowe zanikanie poszczególnych stanowisk.

Czasopismo: Studia i Materiały Centrum Edukacji Przyrodniczo-Leśnej
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: nauki leśne
Modelowanie rozkładów żerowisk jodłowca kolcozębnego Pityokteines spinidens Reitt. na wiatrowałach jodły Abies alba Mill.

Celem pracy jest wyróżnienie jednorodnych grup rozkładów żerowisk
jodłowca kolcozębnego Pityokteines spinidens Reitt. oraz ocena przydatności
pojedynczego rozkładu gamma i mieszanego modelu, złożonego
z dwóch lub trzech rozkładów składowych gamma, do modelowania rzeczywistych
rozkładów jodłowca kolcozębnego na wiatrowałach jodły Abies alba
Mill. Badania przeprowadzono w zbliżonych do naturalnych lasach z udziałem
jodły, rosnących w Świętokrzyskim Parku Narodowym, w centralnej Polsce.
Łącznie wykorzystano 56 wiatrowałów jodłowych. Analiza skupień pozwoliła
na identyfi kację sześciu jednorodnych grup rozkładów żerowisk jodłowca
kolcozębnego. Badany gatunek zasiedlał różne części wiatrowałów; analizowane
rozkłady różniły się znacznie pod względem symetryczności, spłaszczenia,
liczby lokalnych maksimów i losowej, lokalnej regularności. Badania
potwierdziły przydatność i wszechstronność modelu gamma, pojedynczego
oraz mieszanego, złożonego z dwóch lub trzech komponentów; zastosowane
modele gamma mogą być wykorzystane do modelowania rozkładów żerowisk
jodłowca kolcozębnego na wiatrowałach jodły.

Czasopismo: Studia i Materiały Centrum Edukacji Przyrodniczo-Leśnej
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: nauki leśne
Wplyw tworzenia sztucznych zbiornikow wodnych na przylegajace drzewostany na przykladzie zwirowni w Owinskach [Nadlesnictwo Doswiadczalne Zielonka]

Efekt oddziaływania sztucznych zbiorników wodnych na przylegające drzewostany trudno ująć w jednolite ramy. Zależy on od podłoża geologicznego, pierwotnego poziomu wód gruntowych, warunków mikroklimatycznych, składu gatunkowego przyległych drzewostanów i szeregu innych czynników. Analizując roczne przyrosty drzew na grubość, na przykładzie 100 sosen w wieku od 70 do 90 lat, wykazano możliwość istnienia korelacji pomiędzy powstaniem zbiornika wodnego, a zwiększeniem się szerokości słojów rocznych od momentu wypełnienia się żwirowiska wodą. Wnioski nie są jednak jednoznaczne z uwagi na podobne zmiany notowane przez innych autorów w odniesieniu do innych gatunków drzew w odmiennych regionach Polski.

Czasopismo: Studia i Materiały Centrum Edukacji Przyrodniczo-Leśnej
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: nauki leśne
Zróżnicowanie siedlisk leśnych w rezerwacie przyrody Żądłowice

Występujący na terenie województwa łódzkiego rezerwat przyrody Żądłowice został utworzony w 1968 roku na powierzchni 138,79 ha (obecnie 241,19 ha) w celu zachowania ze względów naukowych i dydaktycznych niespotykanego w lasach polskich układu siedlisk występujących w związku z zaistniałym układem warunków hydrologicznych oraz związanych z nimi typów lasu (Zarządzenie 1968). Celem niniejszej pracy jest diagnoza siedliskowa obszaru wspomnianego rezerwatu, weryfikacja przyjętych celów jego ochrony oraz rozpoznanie zagrożeń i zaplanowanie działań ochronnych. Rezerwat przyrody Żądłowice charakteryzuje się ogromnym zróżnicowaniem siedliskowym. Największy udział ma ols porzeczkowy Ribo-nigri Alnetum oraz siedliska borowe: Querco-roboris Pinetum, Leucobryo-Pinetum i Molinio-Pinetum. Analiza drzewostanów występujących na tych siedliskach wskazuje na ich duże walory przyrodnicze. Zdecydowana większość z nich wyróżnia się wysokim stopniem stabilności, wynikającym ze zgodności ich budowy ze składem gatunkowym charakterystycznym dla naturalnych zespołów leśnych. Ze względu na cel ochrony rezerwatu największym zagrożeniem dla występujących tu ekosystemów leśnych jest obniżenie się poziomu wód gruntowych, które może spowodować zubożenie różnorodności siedliskowej badanego obiektu. Fakt ten powinien być uwzględniony w projektowanych działaniach ochronnych ukierunkowanych na wspomaganie naturalnych procesów kształtowania się zespołów roślinnych rezerwatu.

Czasopismo: Studia i Materiały Centrum Edukacji Przyrodniczo-Leśnej
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: nauki leśne
'Zywe ekspozycje' na przykladzie wybranych rezerwatow krolestwa Danii

W dobie współczesnej ochrony przyrody coraz większą uwagę przykłada się nie tylko do zachowania obszaru chronionego, ale jego właściwego zagospodarowania dla turystyki. Restrykcyjnie chronić, czy udostępniać i pokazywać? Czy jest możliwe
połączenie tych na pozór sprzecznych zadań? Świadomość ekologiczna krajów skandynawskich pozwala na wprowadzenie wielu ciekawych pomysłów. Problem omawiany na przykładzie największego rezerwatu ptaków północnej Europy:„Vejlerne”. Wykorzystując lunety i lornetki nie zawsze mamy okazję wypatrzyć nasz wymarzony obiekt, tym bardziej, że większość rezerwatów jest niedostępna. A co gdy nasze plany krzyżuje pogoda? Połączenie techniki z tradycyjnymi metodami obserwacyjnymi stwarza nowe możliwości i przyciąga odbiorców. Nowoczesna technologia zastosowana w duńskich „chatach obserwacyjnych” pozwala, przy pomocy kamer rozmieszczonych w terenie, wybrać i przybliżyć interesujący odbiorcę obiekt. Eksperymentując z kamerą na „żywych eksponatach”, w ich naturalnym środowisku, podpatrujemy zachowanie zwierząt, różnorodność ubarwienia i budowy ciała. Wyposażenie izb w komputery to podstawowy element współczesnego przekazu informacji, szczególnie dla młodszych odbiorców. To zetknięcie dwóch światów – z jednej strony młody przyrodnik w każdej chwili może chwycić lornetkę i spojrzeć przez okno, z drugiej strony ma do wyboru technikę, przybliżającą przyrodę z innej perspektywy.

Czasopismo: Studia i Materiały Centrum Edukacji Przyrodniczo-Leśnej
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: nauki leśne
Znaczenie ochrony rezerwatowej dla zachowania bioty porostow [Ascomycota Lichenisati] w Puszczy Kozienickiej

Porównywano bogactwo gatunkowe, zasiedlane podłoża, frekwencję, porostów epifitycznych i epiksylicznych w zbiorowiskach leśnych w rezerwatach i lasach gospodarczych. Wyodrębniono i scharakteryzowano trzy grupy gatunków: rosnące w rezerwatach i lasach gospodarczych (99 gat., 58%), tylko w rezerwatach (59 gat., 35%), i wyłącznie w lasach gospodarczych (12 gat., 7%). W tabeli 2 zestawiono wybrane, szczególnie cenne, gatunki rosnące w rezerwatach i lasach gospodarczych. Zbiorowiska leśne w rezerwatach, w porównaniu z lasami gospodarczymi, wyróżniają się zdecydowanie większym bogactwem bioty porostów, poszczególne gatunki osiągają w nich wyższe klasy frekwencji i większą możliwość wykorzystywania zakresu amplitudy ekologicznej w odniesieniu do gatunków drzew. Ubożenie bioty porostów w lasach gospodarczych jest następstwem zmniejszania się różnorodności gatunkowej i wiekowej drzew w zbiorowisku leśnym. Wskazano na znaczenie sędziwych drzew, głównie dębów w zachowaniu bogactwa gatunkowego porostów epifitycznych. Z badań wynika, że system ochrony rezerwatowej w Puszczy Kozienickiej w znacznym stopniu zabezpiecza biotę porostów epifitycznych i epiksylicznych jaka zachowała się do obecnych czasów.

Czasopismo: Studia i Materiały Centrum Edukacji Przyrodniczo-Leśnej
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: nauki leśne
Mozliwosci ksztaltowania krajobrazu lesnego w kontekscie potrzeb i oczekiwan spoleczenstwa

W artykule przedstawiono zagadnienia dotyczące możliwości estetycznego kształtowania krajobrazów leśnych. Krajobraz leśny jest przestrzennym układem elementów przyrodniczych oraz antropogenicznych, o jego fizjonomii decyduje przede wszystkim roślinność oraz urządzenia, budowle związane z tzw. inżynieryjnym zagospodarowaniem lasu. Atrakcyjność krajobrazu ma istotne znaczenie zarówno w procesie udostępnienia i zagospodarowania rekreacyjnego lasu, jak również przy planowaniu oraz projektowaniu szlaków komunikacyjnych. Przyczynia się ona, jak dowodzą liczne badania, do zwiększenia komfortu wypoczynku oraz podniesienia bezpieczeństwa na drogach. Badania nad atrakcyjnością krajobrazów leśnych pozwalają ustalić i poszerzyć wiedzę dotyczącą zasad estetycznego kształtowania lasu, które jedynie ogólnikowo przedstawione są w Zasadach hodowli lasu oraz Wytycznych w sprawie doskonalenia gospodarki leśnej na podstawach ekologicznych. Niezbędne są w związku z powyższym dalsze, bardziej szczegółowe badania nad percepcją przestrzeni lasu. Ich celem powinno być doskonalenie metod badawczych oraz określenie inżynieryjnych zasad kształtowania krajobrazu leśnego.

Czasopismo: Studia i Materiały Centrum Edukacji Przyrodniczo-Leśnej
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: nauki leśne
Stanowisko różanecznika żółtego Rhododendron luteum G. Don. w rezerwacie przyrody Małecz

Występujący na terenie województwa łódzkiego rezerwat przyrody Małecz został utworzony w 1987 roku na powierzchni 9,15 ha w celu zachowania stanowisk różanecznika żółtego oraz fitocenoz boru mieszanego i wilgotnego (Zarządzenie 1987). Celem niniejszej pracy jest diagnoza siedliskowa obszaru wspomnianego rezerwatu, weryfikacja przyjętych celów jego ochrony oraz rozpoznanie zagrożeń i zaplanowanie działań ochronnych. W rezerwacie dominuje zbiorowisko Querco roboris-Pinetum (kontynentalny bór mieszany) z dwupiętrowym drzewostanem, złożonym głównie z dębu i sosny. Środowisko to zapewnia doskonałe warunki rozwoju dla rosnącego pod okapem drzewostanu różanecznika żółtego, o czym świadczy systematyczny wzrost jego liczebności, a także dobra jakość tego krzewu. Na terenie badanego obiektu nie stwierdzono większych zagrożeń dla zachowania celu ochrony rezerwatu. Jedynie pojawiające się podszyty i podrosty, w miejscu występowania różanecznika, mogą ograniczać jego rozwój. W związku z tym projektowane działania ochronne przede wszystkim powinny być ukierunkowane na systematyczne usuwanie nadmiernie rozwiniętej roślinności w dolnych warstwach drzewostanu.

Czasopismo: Studia i Materiały Centrum Edukacji Przyrodniczo-Leśnej
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: nauki leśne
Wybrane aspekty ochrony lasu przed zwierzyną

Obserwowany w Polsce wzrost liczebności zwierzyny grubej, której
głównym miejscem bytowania są ekosystemy leśne, dostarczające pokarmu
i schronienia powoduje określone konsekw encje przyrodnicze i gospodarcze.
W niektórych rejonach kraju liczebność zwierząt kopytnych jest tak duża, że
może to zagrażać trwałości lasów. Zdaniem wielu leśników zwierzyna stanowi
główną barierę dla osiągania celów hodowlanych. Stosowane powszechnie
sposoby zapobiegania uszkodzeniom, polegające głównie na mechanicznej
(przede wszystkim grodzenia) i chemicznej ochronie upraw i młodników
przed jeleniowatymi oraz obniżaniu lokalnego zagęszczenia zwierzyny poprzez
odstrzał, nie rozwiązały problemu. Uszkodzenia drzewostanów w ostatnich
pięciu latach systematycznie się zwiększają. Najbardziej zagrożone są młodniki
i uprawy. Wydatki Państwowego Gospodarstwa Leśnego LP na ochronę
lasu przed zwierzyną sięgnęły 150 mln złotych w 2012 roku. Obecnie ogranicza
się cięcia rębnią zupełną na rzecz rębni złożonych. Coraz częściej powraca
się do idei lasu naturalnego. Presja zwierzyny na środowisko leśne wymusza
szukania dróg rozwiązania problemu. Istnieje potrzeba zaakceptowania przez
gospodarkę leśną obecności zwierzyny w lesie jako naturalnego komponentu
układu ekologicznego i ustalenie celów hodowlanych oraz takie zagospodarowanie
lasu, które pozwoliłoby uniknąć koncentracji uszkodzeń a ich poziom
uczyniło jednym z czynników naturalnej presji selekcyjnej, możliwy do przyjęcia
od strony ekonomicznej.

Czasopismo: Studia i Materiały Centrum Edukacji Przyrodniczo-Leśnej
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: nauki leśne
Konkurs liscia

Ideą Konkursu liścia jest edukacja przyrodniczo-leśna osiągana poprzez: nawiązanie i zacieśnienie współpracy ze szkołami, skłonienie szerokiej rzeszy dzieci i młodzieży szkolnej do samodzielnego poznawania bogactwa przyrodniczego najbliższej okolicy, wykształcenie postaw przebywania w otoczeniu przyrody, umiejętność obserwowania przyrody, rozpoznawania gatunków drzew i krzewów oraz zapoznanie się z topografią przyrodniczą najbliższej okolicy. Nadleśnictwa, parki ogłaszają na swojej stronie internetowej konkurs liścia. W celu rozpropagowania konkursu można też wysłać do szkół wiadomości e-mail lub list. Przy ogłoszeniu powinien być udostępniony załącznik pracy konkursowej. Dzieci samodzielnie wyszukują największy liść danego gatunku i nalepiają na formularz zgłoszeniowy. Gatunek liścia drzewa lub krzewu określa nauczyciel (inny dla każdej klasy), uwzględniając wiek dzieci i występowanie w okolicy danego gatunku. Rozstrzygnięcia dokonują same dzieci w obecności nauczyciela poprzez pomiar linijką długości i szerokości liścia i wpisaniu wymiarów. Najlepsze 3 prace z każdej klasy są wysyłane przez szkołę do organizatora konkursu. Organizator sprawdza jedynie wymiary i zgodność naklejonego okazu z podanym gatunkiem. Następnie wyniki konkursu organizator obwieszcza na swojej stronie internetowej, podając nazwy szkół biorących udział w konkursie, szkoły, które zebrały najwięcej gatunków i największych liści oraz nazwiska uczniów, którzy zebrali największe okazy. Za udział w konkursie należy przewidzieć nagrody rzeczowe w postaci pomocy naukowych dla szkół (obowiązkowo informacja na stronie internetowej o nagrodach). Dla zwycięzców nagrodą jest zorganizowanie wyjazdu do ośrodka edukacji ekologicznej lub innego przyrodniczo atrakcyjnego miejsca.

Czasopismo: Studia i Materiały Centrum Edukacji Przyrodniczo-Leśnej
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: nauki leśne
Wplyw mechanizmow ekonomicznych Wspolnej Polityki Rolnej UE na zachowanie wlasciwego stanu ochrony orlika krzykliwego Aquila pomarina w Polsce

Bielik Haliaeetus albicilla w Polsce od kilkudziesięciu lat wykazuje silny wzrost liczebności. Obecnie występuje prawie w całym kraju, a najwyższe zagęszczenia i liczebności osiąga na północnym zachodzie i zachodzie oraz północy kraju. Krajowa populacja w 1994 r. wynosiła 223 pary, a w 2008 r. 767 par. W ciągu 14 lat nastąpił 3,3-krotny wzrost liczebności, czyli średnio o 40 par rocznie. W skali regionalnej najsilniejszy przyrost liczby nowych par lęgowych w latach 2000-2008 miał miejsce na terenie województw: łódzkiego, śląskiego i kujawsko-pomorskiego. Sukces lęgowy bielika w Polsce w latach 1994-2008 wynosił 68%, produkcja młodych 1,44 na parę z sukcesem, i 0,97 na parę lęgową. Dominowały lęgi z jednym młodym (58%), mniej liczne były lęgi z 2 młodymi.

Czasopismo: Studia i Materiały Centrum Edukacji Przyrodniczo-Leśnej
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: nauki leśne