rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Plac Narutowicza w Warszawie – dyskusja o zachowaniu walorów kulturowych miejsca

Plac Narutowicza w Warszawie, pod względem przestrzennym i urbanistycznym, stanowi jeden z najciekawszych i najważniejszych placów współczesnej stolicy. Pełni on ważną funkcję centrum komunikacyjnego warszawskiej dzielnicy Ochota. Celem niniejszej publikacji jest wskazanie rzeczywistych wartości placu, z uwzględnieniem wieloletnich nawarstwień historycznych. Autorzy publikacji dokonali kwerendy materiałów archiwalnych, dokumentujących przekształcenia przestrzeni placu. W 2013 r. przeprowadzone zostały także badania w zakresie obecnej struktury przestrzennej, oceny istniejących zadrzewień oraz walorów krajobrazowych tego miejsca. Analiza zgromadzonych danych pozwala stwierdzić, że w okresie powojennym na placu wyznaczono dwie wyraźne strefy o odmiennej funkcji – intensywną w centrum, z węzłem komunikacyjnym, oraz po stronie wschodniej – ekstensywną, ukierunkowana na funkcję osłonową i ozdobną – z wysoką roślinnością i pomnikiem patrona placu. Po latach plac w tej części przyjął formę miejskiego skweru. Zadrzewienia tam występujące, wysokością nawiązujące do otaczającej architektury, skutecznie podkreślają przebieg wewnętrznej ulicy Akademickiej. Co ważne, drzewa kulisują historyczną zabudowę placu (osłona akustyczna, przeciwwietrzna, przeciwpyłowa itp.), jednocześnie nie ograniczając definitywnie widoku na przedwojenne budynki. Takich „czystych” przestrzennie miejsc – ukształtowanych przed II wojną światową, stosunkowo dobrze zachowanych i obrazujących wielkomiejskie realizacje okresu międzywojennego – obecnie jest w Warszawie naprawdę niewiele.
W 2013 r. zorganizowano konkurs projektowy na modernizację placu Narutowicza, z zachowaniem, co podkreślali organizatorzy, walorów historycznych i ducha miejsca. Wyniki konkursu wzbudziły szereg wątpliwości co do sposobu traktowania przestrzeni w pracach nagrodzonych i wyróżnionych. Zwycięskie prace postawiły na zabudowę placu, jego otwartą przestrzeń ograniczając wyłącznie do centrum, w nawiązaniu do niezrealizowanych przedwojennych koncepcji urbanistycznych. Wyeliminowanie zadrzewień, które osiągnęły już stadium dojrzałości i przez kilkadziesiąt lat stały się integralnym elementem krajobrazu tego miejsca również wydaje się kontrowersyjne, a wręcz niebezpieczne, bo nieodwracalne – i to w czasach, gdy w wielu wielkich miastach Europy i świata trwa walka o odzyskiwanie wolnej przestrzeni, zwłaszcza w części śródmiejskiej, i wprowadzanie tam roślinności.

Czasopismo: MAZOWSZE Studia Regionalne
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne, nauki społeczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka, geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Pałac w Sannikach : historia odzyskana

Sierpień 1828 roku osiemnastoletni Fryderyk Chopin spędził w Sannikach, u swego szkolnego przyjaciela Konstantego Pruszaka. Informacja ta budzi szereg pytań i wątpliwości: gdzie mieszkał? Jak wyglądała wówczas letnia siedziba Pruszaków? Czy był to pałac, który choć w części przypomina współczesny? W styczniu 2011 roku rozpoczęły się w zabytkowym zespole pałacowym w Sannikach prace rewaloryzacyjne i adaptacyjne na Europejskie Centrum Artystyczne im. Fryderyka Chopina. Pracom, już od etapu projektowania, towarzyszą badania konserwatorskie, które dają nadzieję uzyskania precyzyjnych odpowiedzi na postawione powyżej pytania. Nowe ustalenia naukowe kompletnie zmieniły stan wiedzy znany z literatury. Poznaliśmy prawdziwą historię dóbr sannickich i pałacu – różne etapy jego przekształceń, wygląd w poszczególnych etapach, dekoracje architektoniczne i malarskie. Artykuł niniejszy stanowi krótki raport na temat tych ustaleń.

Czasopismo: MAZOWSZE Studia Regionalne
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne, nauki społeczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka, geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Dostępność do edukacji, jakość kształcenia i poziom wykształcenia mieszkańców a struktura funkcjonalna gmin województwa mazowieckiego

Edukacja, a konkretnie jej „produkt finalny”, czyli poziom wykształcenia, jest bardzo ważnym czynnikiem wpływającym na poziom rozwoju społeczno-ekonomicznego. Dokonywane, praktycznie od najwcześniejszych etapów kształcenia, wybory edukacyjne (bezpośrednio lub pośrednio – przez rodziców) wpływają na osiągnięcie sukcesu w zakresie zdobytego wykształcenia. Jak wynika z przedstawionych analiz, wybory te są warunkowane nie tylko chęcią podjęcia konkretnej ścieżki edukacji, ale również miejscem zamieszkania. Mazowsze jest regionem silnie spolaryzowanym. Obszar dynamicznie rozwijający się, oferujący najwięcej możliwości z zakresu edukacji (w kategoriach ilościowych i jakościowych), obejmuje Warszawę wraz z sąsiednimi gminami. Nigdzie w regionie (a nawet w kraju) nie ma takich możliwości zdobycia, poszerzenia i wykorzystania wiedzy i umiejętności. Duża część regionu to obszary odznaczające się słabymi warunkami dla rozwoju zasobów kapitału ludzkiego, intelektualnego. Poprzez „drenaż mózgów” są one pozbawiane istotnych zasobów, mogących stanowić o ich przyszłym rozwoju. Jest to niewątpliwie istotny problem z perspektywy funkcjonowania regionu jako całości. Potrzeba kreowania nowych funkcji dla większości obszarów, będących w stagnacji gospodarczej, nie jest możliwa bez poprawienia funkcjonowania całego systemu: edukacja  zasoby wiedzy  konwersja wiedzy w zasoby ekonomiczne. Wyzwanie to jest szczególnie istotne aktualnie, gdy mamy do czynienia z postępującymi procesami polaryzacji na linii: możliwości zdobycia wiedzy  zasoby kapitału ludzkiego  możliwości wykorzystania posiadanej wiedzy na rynku pracy. Polaryzacja dokonuje się przede wszystkim pomiędzy: Warszawą i jej strefą podmiejską (wraz z kilkoma ośrodkami miejskimi Mazowsza) a obszarami oddalonymi od głównego rdzenia rozwojowego. Na obszarze rdzeniowym występuje, z jednej strony, najlepsza dostępność przestrzenna do instytucji edukacyjnych na różnych poziomach kształcenia, najwyższa jakość kształcenia wyrażająca się lepszymi wynikami edukacyjnymi, najszersza oferta instytucji kulturalnych, szkoleniowych i edukacyjnych oraz największa koncentracja mieszkańców posiadających wysokie kwalifikacje zawodowe. Z drugiej strony, dysproporcje te w ostatnich latach ulegają jeszcze silniejszym zróżnicowaniom, przykładowo: na obszarach rdzeniowych poprawia się dostępność i oferta różnych instytucji edukacyjnych, uczniowie uzyskują coraz lepsze wyniki egzaminacyjne, a kapitał ludzki mieszkańców jest wzmacniany poprzez napływ migracyjny osób ze średnim i wyższym poziomem wykształcenia. Zaobserwowany proces polaryzacji większości analizowanych uwarunkowań i efektów edukacji powiązany jest, w ścisły sposób, z przemianami społeczno-gospodarczymi regionu, wyrażającymi się dynamicznym rozwojem Warszawy z jej strefą podmiejską i znacznie wolniejszym rozwojem pozostałych terenów regionu.

Czasopismo: MAZOWSZE Studia Regionalne
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne, nauki społeczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka, geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Nowa Strategia Lizbońska po roku 2010 : konsultacje regionalne

Wiosenny szczyt Rady Europejskiej w 2010 roku ma przyjąć nową europejską strategię rozwoju, która zastąpi kończącą się właśnie, uchwaloną w 2000 roku, Strategię Lizbońską. Artykuł przedstawia wyniki konsultacji na temat przyszłości Strategii Lizbońskiej po 2010 roku, przeprowadzonych przez europejski Komitet Regionów wśród przedstawicieli regionalnych i lokalnych władz krajów członkowskich UE. Większość respondentów uznała, że SL wniosła wartość dodaną zarówno na poziomie UE, jak i krajów członkowskich. Strategia odegrała bardzo istotną rolę, zwłaszcza w uświadomieniu potrzeby reform strukturalnych, niezbędnych dla stawienia czoła wyzwaniom, przed którymi stanęła UE w dobie globalizacji. Zarazem konsultacje ujawniły silny krytycyzm regionalnych i lokalnych władz, dotyczący sposobu wdrażania strategii. Uznano, że wielopoziomowe zarządzanie wymaga, aby regionalne i lokalne władze były w pełni włączone w tworzenie i implementację nowej strategii. Najczęściej wymieniane przez regionalnych i lokalnych respondentów propozycje obszarów priorytetowych, które powinny znaleźć się w nowej strategii rozwoju Unii Europejskiej to: bezpieczeństwo energetyczne, trwały i zrównoważony rozwój, jakość życia i spójność społeczna, polityka innowacyjna, stabilność finansowa, imigracja. Powszechnie twierdzono, iż nowa strategia powinna być monitorowana w oparciu o szerszy zestaw wskaźników, zwłaszcza w wymiarze społecznym i środowiskowym. Respondenci postulowali też poprawę komunikacji strategii, w co w większym stopniu powinny być włączone władze lokalne i regionalne. Choć konkurencyjność i spójność postrzegane są przez wszystkich respondentów jako kluczowe kategorie związane z koncepcją agendy lizbońskiej, poglądy na temat właściwego sposobu prowadzenia polityk w tych obszarach i ich hierarchii różnią się. Jakkolwiek większość respondentów, rozumiejąc silne wzajemne interakcje między konkurencyjnością i spójnością, widzi konieczność prowadzenia polityk, które zarazem wzmacniają konkurencyjność, jak i chronią, i wspomagają spójność. Jedną z przyczyn trudności w realizacji SL był fakt, iż szereg polityk, istotnych dla jej powodzenia, leży w gestii krajów członkowskich. Ta sytuacja może w przyszłości częściowo ulec zmianie wraz z wejściem w życie Traktatu Lizbońskiego, wprowadzającego nowe mechanizmy i instrumenty koordynacji unijnych polityk.

Czasopismo: MAZOWSZE Studia Regionalne
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne, nauki społeczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka, geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Jubileusz 90-lecia Akademii Wychowania Fizycznego Józefa Piłsudskiego w Warszawie

Rok 2019 jest rokiem szczególnym, z uwagi na 90. rocznicę powołania uczelni. W latach 1929–2019 mury warszawskiej Akademii Wychowania Fizycznego Józefa Piłsudskiego opuściło ponad 50 000 absolwentów, wypromowano licznych doktorów i doktorów habilitowanych, zbudowano poważny potencjał naukowo-badawczy. Obecnie studiuje na pięciu wydziałach i dziewięciu kierunkach 4557 studentów. Absolwenci mają wysokie kwalifikacje, odpowiadające potrzebom społeczeństwa XXI w.: są zatrudniani jako nauczyciele, trenerzy, instruktorzy, fizjoterapeuci, pielęgniarze, kosmetolodzy i specjaliści terapii zajęciowej – są wysoko cenionymi specjalistami zatrudnianymi w Polsce i w innych krajach w Europie. 
Z okazji Jubileuszu organizowane są konferencje naukowe, sympozja, publikacje, wystawy, imprezy sportowe i kulturalne – podkreślające chlubną tradycję i podsumowujące znaczący dorobek uczelni.

Czasopismo: MAZOWSZE Studia Regionalne
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne, nauki społeczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka, geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Adaptacja zabytkowego założenia dworsko-parkowego w Piekartach

Artykuł powstał na podstawie prac przedprojektowych przeprowadzonych we wsi Piekarty, w południowo-zachodniej części województwa mazowieckiego. Obszarem badań objęto zabytkowy park z aleją dojazdową i stawem oraz niewielką część rozległego założenia dworsko-parkowego, którą dawniej stanowiły grunty rolnicze, dolina rzeki ze stawami rybnymi, stajniami i innymi obiektami gospodarczymi. Podstawowym celem opracowania było zebranie danych niezbędnych do wykonania projektu uwzględniającego zarówno ochronę istniejących wartości jak i dostosowanie terenu do potrzeb współczesnego użytkownika. Standardową metodę analiz terenu rozszerzono o badanie związków i zależności między parkiem a jego bliższą i dalszą okolicą. Przedstawiono propozycję pozyskiwania informacji także z otoczenia, zakładając że gatunki istniejące jeszcze poza parkiem mogły występować w parku lub mogłyby żyć w parku po rewaloryzacji. Szczególną uwagę zwrócono na identyfikację istniejących elementów i ich pozostałości mających wartości przyrodnicze i kulturowe, a także na wytyczne konserwatorskie dotyczące obszaru zabytkowego. W analizach przedprojektowych badano składniki i cechy krajobrazu takie jak: powietrze atmosferyczne, wody (płynące i stojące), szata roślinna i świat zwierzęcy, gleby, rzeźba terenu, cechy estetyczno-widokowe oraz elementy wprowadzone przez człowieka. Zaproponowano kilka rozwiązań różniących się stopniem zachowania istniejących elementów i układem kompozycyjnym. Będą one służyły dyskusji w celu wyboru optymalnego sposobu zagospodarowania terenu.

Czasopismo: MAZOWSZE Studia Regionalne
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne, nauki społeczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka, geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Regionalne Inwestycje Terytorialne w subregionie płockim – realizacja

W artykule przedstawiono mechanizm finansowy pn. Regionalne Inwestycje Terytorialne (RIT) oraz
stan realizacji1 zaplanowanych projektów w subregionie płockim. RIT to nowy instrument finansowy
w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Mazowieckiego na lata 2014–2020, wprowadzony
przez Samorząd Województwa Mazowieckiego w celu realizacji polityki rozwoju zawartej
w Strategii Rozwoju Województwa Mazowieckiego do 2030 roku. Innowacyjne Mazowsze, skierowany
do Obszarów Strategicznej Interwencji. Podstawą RIT jest współpraca Jednostek Samorządu Terytorialnego
oparta na porozumieniu, a dokumentem wyznaczającym jego realizację są Plany Inwestycyjne dla
subregionów objętych OSI problemowymi. Regionalne Inwestycje Terytorialne dla samorządów lokalnych
stały się inspiracją do wspólnego planowania najważniejszych przedsięwzięć. Liderem w subregionie
płockim jest Miasto Płock. Partnerzy RIT wypracowali kierunki interwencji dla rozwiązywania zidentyfikowanych
problemów i potrzeb obszaru funkcjonalnego w perspektywie finansowej 2014–2020.
Plan Inwestycyjny dla subregionu płockiego objętego OSI Problemowym Obszar Funkcjonalny Miasta Płocka
składa się z dwóch projektów wiodących, w ramach których zostały określone projekty główne będące
kluczowym elementem wiązki projektowej. Projekty te mają charakter kompleksowy i zintegrowany,
i dotyczą rozbudowy systemu transportowego oraz społeczno-gospodarczej rewitalizacji obszarów
zdegradowanych Obszaru Funkcjonalnego Miasta Płocka. Do realizacji zostały zaplanowane również
projekty towarzyszące inwestycjom wiodącym skoncentrowane wokół problematyki szkolnictwa, rynku
pracy i wykluczenia społecznego. Zrealizowane w ramach Regionalnych Inwestycji Terytorialnych
zadania przyczyniły się do wzrostu konkurencyjności i bezpieczeństwa Obszaru Funkcjonalnego Miasta
Płocka oraz poprawy jakości życia jego mieszkańców.

Czasopismo: MAZOWSZE Studia Regionalne
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne, nauki społeczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka, geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Tendencje rozwoju mazowieckiego rolnictwa

Istnieje skłonność do niedoceniania wkładu sektora rolnego w proces rozwoju. Skłania do tego zwłaszcza jego niski udział w tworzeniu PKB. Jednak upowszechnianie się paradygmatu trwałego i zrównoważonego rozwoju, krytyka PKB jako miernika procesów rozwoju a także kryzys finansowy - skłaniają do przewartościowania poglądów na temat znaczenia rolnictwa i pożądanych kierunków ewolucji tego sektora. Paradoksalnie, rolnictwo tradycyjne do nie-dawna uważane za nienowoczesne, staje się obecnie „nowoczesne” a jego produkty coraz bardziej społecznie pożądane. W artykule przedstawiono znaczącą rolę rolnictwa w realnej gospodarce Mazowsza oraz ten-dencje, jakie miały miejsce w tym sektorze na przestrzeni ostatniej dekady. Trendy rozwojowe w rolnictwie regionu wskazują, że istnieje tendencja do przekształceń w stronę kapitało-chłonnego, pracooszczędnego, wysokotowarowego rolnictwa o charakterze industrialnym. Ten typ wydajnego rolnictwa ma i będzie miał swoje miejsce. Równocześnie jednak nowe uwarunkowania oraz postulowane w związku z tym pożądane trendy rozwojowe w nurcie koncepcji zrównoważonego rozwoju - uzasadniają wspieranie bardziej pracochłonnego i mniej kapitałochłonnego rolnictwa ekologicznego. Ekologiczny model rolnictwa bardziej odpowiada też charakterystyce endogenicznych potencjałów Mazowsza, zwłaszcza dużym zasobom pracy na wsi, niezdegradowanej ziemi i dominacji gospodarstw rodzinnych, tradycyjnie stosujących ekologiczne metody produkcji. Niezbędne są jednak działania mające na celu wzrost dochodów rolników i poprawę otoczenia rolnictwa. Ponieważ mniejsze gospodarstwa rodzinne z reguły cechuje deficyt kapitału - szansą dla nich jest udział we Wspólnej Polityce Rolnej i związana z tym możliwość skorzystania ze środków na inwestycje niezbędne dla rozwoju wspieranego przez UE nowoczesnego rolnictwa ekologicznego.

Czasopismo: MAZOWSZE Studia Regionalne
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne, nauki społeczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka, geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Regionalne Inwestycje Terytorialne w subregionie siedleckim 2014–2020

Artykuł prezentuje instrument wsparcia pod nazwą Regionalne Inwestycje Terytorialne (RIT), funkcjonujący w województwie mazowieckim w perspektywie finansowej 2014–2020 oraz jego realizację w subregionie siedleckim. RIT to mechanizm finansowy utworzony przez samorząd Województwa Mazowieckiego w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Mazowieckiego 2014–2020, służący wsparciu powiązanych ze sobą projektów w obszarach pozametropolitalnych. Formuła RIT – oparta na podejściu terytorialnym, podobnie jak w Zintegrowanych Inwestycjach Terytorialnych dla Warszawskiego Obszaru Funkcjonalnego – pozwala na wsparcie problemowych obszarów strategicznej interwencji, zidentyfikowanych w Strategii rozwoju województwa mazowieckiego do 2030 roku. Innowacyjne Mazowsze. RIT skierowany jest do pięciu subregionów województwa mazowieckiego: ciechanowskiego, ostrołęckiego, płockiego, radomskiego i siedleckiego.
Liderem działań w obszarze strategicznej interwencji na terenie subregionu siedleckiego jest Miasto Siedlce, odpowiedzialne za skoordynowanie planu inwestycyjnego, wynikającego ze zdiagnozowanych potrzeb tego obszaru. W wyniku współpracy samorządów powiatowych subregionu zostały przygotowane dwie wiązki zintegrowanych projektów, dotyczących uzupełnienia infrastruktury transportowej i jej powiązania z transeuropejską siecią transportową oraz rozwoju infrastruktury społecznej, w tym szczególnie obiektów służby zdrowia. Ich łączna wartość została oszacowana
na ponad 400 mln zł.
Trwającą od 2017 r. realizację planu inwestycyjnego dla subregionu siedleckiego należy uznać za duży sukces – zarówno władz województwa mazowieckiego, które tworząc mechanizm RIT, umożliwiły wsparcie zintegrowanych inwestycji w obszarach pozametropolitalnych regionu oraz zmobilizowały do współpracy ich samorządy lokalne – jak i samorządów, które wypracowały plan spójnych ze sobą działań o ponadlokalnym znaczeniu dla obszaru objętego wsparciem. Zaawansowanie wykonania całego planu inwestycyjnego dla subregionu siedleckiego na koniec 2018 r. szacuje się na około 50%.

Czasopismo: MAZOWSZE Studia Regionalne
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne, nauki społeczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka, geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Przykłady wykorzystania opuszczonych terenów powojskowych i pokolejowych w centralnej Polsce

Artykuł jest poświęcony problemom opuszczonych terenów powojskowych i pokolejowych, często zdegradowanych i oczekujących na wykorzystanie dla nowych współczesnych potrzeb. Przedstawia przykłady zarówno takich obszarów, których dalszy los jest jeszcze nie ustalony, jak i tych, dla których rozpoczęto procedurę wykorzystania na określone cele. Wśród przykładów dawnych poligonów wyróżnia się Maków w Skierniewicach, który zostanie w całości przeznaczony na cele uzdrowiskowe. Uzyskanie statusu uzdrowiska zwiększy szansę na rozwój funkcji turystyczno-rekreacyjnych i lepsze wykorzystanie istniejących walorów miasta i powiatu. Zupełnie inaczej potoczyły się losy dawnego poligonu Brus w Łodzi, odkupionego od wojska przez miasto Łódź w 2009 roku. Radni, którzy zadecydowali o zakupie mieli wiele pomysłów na zagospodarowanie tego obszaru. Terenem zainteresowany był Ogród Botaniczny i łódzkie ZOO. Wśród wielu pomysłów wymieniano między innymi: miejsce na plenerowe koncerty, pole golfowe, centrum przygotowań olimpijskich, skocznia narciarska, tor Formuły 1, ZOO-safari, edukacyjno-rozrywkowy park tematyczny, park miniatur. Jednak do tej pory nie rozpoczęto żadnych konkretnych działań, choć powstało wiele interesujących koncepcji przestrzennego zagospodarowania tego atrakcyjnego obszaru. Wśród obszarów pokolejowych wyróżnia się teren dworca Łódź Fabryczna, czyli tak zwane Nowe Centrum Łodzi. W połowie pierwszego dziesięciolecia XXI wieku rozpoczęto działania zmierzające do sprawnego skomunikowania Wrocławia z Warszawą przez Łódź. Efektem tych działań było przystąpienie do realizacji koncepcji Kolei Dużych Prędkości i przebudowy Łódzkiego Węzła Kolejowego. Elementem realizacji obu zamierzeń stał się projekt budowy tunelu średnicowego i podziemnego dworca Łódź Fabryczna. W 2007 r. na zaproszenie Miasta i Fundacji Sztuki Świata przybył do Łodzi Rob Krier, znany światowy architekt, by zająć się przygotowaniem koncepcji architektoniczno-urbanistycznego zagospodarowania Nowego Centrum Łodzi. Przygotowana przez Kriera koncepcja stała się później podstawą przyjętej przez Miasto uchwały o Nowym Centrum Łodzi. W 2014 roku uchwalono miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla tego obszaru, a w 2015 roku oddany zostanie do użytku nowy podziemny dworzec.

Czasopismo: MAZOWSZE Studia Regionalne
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne, nauki społeczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka, geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Dziedzictwo kulturowe warszawskiej dzielnicy Białołęka: problemy ochrony, prezentacji i popularyzacji

Artykuł jest przedstawieniem zarysu problematyki zarządzania dziedzictwem kulturowym jednej z największych warszawskich dzielnic – Białołęki. Dotyczy on zarówno obiektów zabytkowych archeologicznych, jak i historycznych. Artykuł zawiera krótką charakterystykę omawianego obszaru wraz ze szkicem pradziejów i wydarzeń historycznych oraz przedstawia przyjętą metodologię i efekty pracy nad stworzeniem bazy zasobów archeologicznych, a także katalogu nieruchomych obiektów zabytkowych z obszaru dzielnicy. Prezentuje działania podjęte na rzecz ochrony i prezentacji dziedzictwa kulturowego, w tym archeologicznego, zarówno przez władze samorządowe, służby konserwatorskie, jak i organizacje pozarządowe. Najważniejszym wnioskiem wynikającym z przeprowadzonej analizy jest wskazanie na niedostateczne zainteresowanie i błędy w dokumentacji służb konserwatorskich oraz zaobserwowanie intensywnych działań mieszkańców dzielnicy w sferze dziedzictwa kulturowego. Kolejnym ważnym zagadnieniem jest wskazanie na potrzebę stworzenia bazy obiektów historycznych, przede wszystkim na podstawie badań terenowych, która posłuży za podstawę do wskazania najważniejszych obiektów do ochrony konserwatorskiej.

Czasopismo: MAZOWSZE Studia Regionalne
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne, nauki społeczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka, geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna