rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Wiązanie ketoprofenu do białek osocza w stanach zapalnych

CEL Albumina surowicy krwi jest ujemnym białkiem ostrej fazy. Jej stężenie maleje w odczynie zapalnym. Celem pracy było zbadanie wiązania ketoprofenu do białek osocza – albuminy surowicy krwi w stanach zapalnych. MATERIAŁ I METODY Do badań użyto albuminę surowicy krwi ludzkiej (HSA, MP Biomedicals TMInc, AuroraOH) oraz ketoprofen (KP, MP Biomedicals TMInc, Eschwege, Germany). Emisyjne widma fl uorescencji zarejestrowano na spektrofl uorymetrze Hitachi F-2500, stosując kwarcowe kuwety o pojemności 4 cm3 i wymiarach 1 cm x 1 cm x 4 cm. Analiza układu ketoprofen – albumina surowicy krwi ludzkiej (KP–HSA) została przeprowadzona za pomocą techniki wygaszania fl uorescencji albuminy surowicy krwi ludzkiej, przy wzbudzeniu promieniowaniem o długości fali ex = 280 nm. Pomiarom poddano trzy układy KP–HSA1, KP–HSA2, KP–HSA3 o stałym stężeniu HSA (8 x 10-6M, 4 x 10-6M, 1 x 10-6M), bez i w obecności KP o stężeniu rosnącym (1 x 10-5M÷1.8 x 10-4M). Wiązanie ketoprofenu do albuminy surowicy krwi ludzkiej określono na podstawie stałych asocjacji Ka [M-1] i wygaszania KQ [M-1]. WYNIKI Ketoprofen (KP) wykazuje wysokie zdolności wygaszające i wiążące. Zarejestrowano tworzenie kompleksów z albuminą surowicy krwi (HSA), dla stosunków molowych [KP]:[HSA]1 0:1÷22.5:1, [KP]:[HSA]2 0:1÷45:1 oraz [KP]:[HSA]3 0:1÷180:1. Na podstawie przebiegu krzywych Scatcharda zaobserwowano występowanie dwóch równocennych klas miejsc wiążących w każdym z układów KP–HSA. Wraz z obniżeniem stężenia albuminy, co ma swoje odzwierciedlenie w stanach zapalnych, zarejestrowano wzrost stałych asocjacji Ka [M-1] i wygaszania KQ [M-1] w I klasie miejsca wiązania. Zjawisko to świadczy o zmniejszeniu odległości między cząsteczką ketoprofenu a wzbudzonym fluoroforem w makromolekule oraz wzroście stabilności utworzonego kompleksu KP–HSA w stanach zapalnych. Wartości wyznaczonych parametrów wiązania w II klasie nie uległy zmianie, prawdopodobnie ze względu na obecność oddziaływań hydrofobowych typu −, które stabilizują kompleks. WNIOSKI Stężenie białka transportowego, które maleje w stanach zapalnych, wpływa na zmiany dostępności względem cząsteczki KP. Wzrost trwałości kompleksu KP–HSA w pierwotnym miejscu wiązania w subdomenie IIIA może przyczynić się do opóźnionego działania leku.

Czasopismo: Annales Academiae Medicae Silesiensis
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki farmaceutyczne, nauki medyczne
Znaczenie epigenetyki w patogenezie czerniaka

Przez pojęcie epigenetyka należy rozumieć mechanizmy wpływające na regulację i modyfi kację ekspresji materiału genetycznego, jednocześnie niezmieniające sekwencji nukleotydów. Mechanizmy te obejmują zarówno metylację DNA, jak i modyfikacje histonów. W artykule dokonano przeglądu aktualnych poglądów dotyczących zaburzeń procesów hiperihipometylacji DNA oraz acetylacji histonów w patogenezie czerniaka, związanych z genami kontrolującymi cykl komórkowy, różnicowanie, naprawę DNA, apoptozę, sygnalizację komórkową, angiogenezę, metabolizm ksenobiotyków i powstawanie przerzutów. Ponadto przedstawiono nowe strategie leczenia czerniaka związane z epigenetyką.

Czasopismo: Annales Academiae Medicae Silesiensis
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki farmaceutyczne, nauki medyczne
Charakterystyka i częstość występowania koekspresji w ostrych białaczkach u dzieci

WSTĘP Ostra białaczka limfoblastyczna (acute lymphoblastic leukemia – ALL) jest najczęstszą postacią białaczki u dzieci i stanowi około 80% wszystkich białaczek wieku rozwojowego, z czego 70–80% pochodzi z linii limfocyta B, a jedynie 15–20% z linii limfocyta T. Ostra białaczka nielimfoblastyczna (acute myeloid lymphoblastic – AML) stanowi około 20% wszystkich białaczek wykrywanych u dzieci. Cytometryczna analiza immunofenotypu komórek białaczkowych pozwala określić przynależność do danej linii komórkowej oraz stopień dojrzałości, a także wykryć fenotypy nietypowe. Celem pracy było określenie częstości i rodzaju występowania koekspresji w ostrych białaczkach u dzieci. MATERIAŁ I METODY Przeanalizowano grupę 275 dzieci z ALL diagnozowanych w Klinice Pediatrii i Hematologii w Zabrzu w latach 1995–2007. Materiałem był szpik kostny lub krew obwodowa zawierająca nie mniej niż 80% komórek blastycznych. W badaniach zastosowano metodę znakowania pełnej krwi lub szpiku z lizą erytrocytów. Użyto przeciwciał sprzężonych z fl uorochromami FITC, PerCP lub PE skierowanych przeciwko antygenom: CD1a/ /CD2/CD3/CD4/CD5/CD7/CD8/CD10/CD13/CD14/CD15/CD19/ /CD20/CD22/CD33/CD34/CD117/HLA-DR/MPO/TdT. WYNIKI Największą grupę stanowią pacjenci z białaczką prekursorową z linii limfocyta B – 70,55%, zaś liczby przypadków z T-ALL (14,91%) i AML (14,55%) są do siebie zbliżone. Wśród B-ALL największy odsetek koekspresji dotyczył antygenów mieloidalnych: CD13+ (7,2% przypadków), CD33+ (w 7,7%), CD13+CD33+ (8,7%) oraz CD15+ (4,6%). Koekspresja antygenów z linii limfocyta T stanowi niewielki odsetek: CD7+ wykryto w 1,5% przypadków B-ALL, CD2+ w 1,5%, CD4+ w 0,5%, CD1a w 0,5% i CD5+ w 0,5%. W przypadku T-ALL koekspresje z innych linii komórkowych zanotowano w 26,8% przypadków, z czego większość dotyczyła antygenów mieloidalnych: CD13, CD33, CD14, zaś obecność CD19 wykryto jedynie w 3 przypadkach. Antygen CD13+ zanotowano w 7,3% przypadków T-ALL, CD13+CD33+ w 9,8%, CD14+ w 2,4%. W AML stwierdzono obecność koekspresji: CD19 w 3 (7,5%) przypadkach, CD2 w 5 (12,5%) oraz CD4 w 2 (5,0%) przypadkach. WNIOSKI Obecność nietypowych immunofenotypów, w tym występowanie antygenów z innych linii komórkowych na komórkach blastycznych, stanowi swoisty dla pacjenta marker diagnostyczny pozwalający monitorować osiąganie remisji w trakcie leczenia, identyfikować białaczkowe nacieczenie PMR.

Czasopismo: Annales Academiae Medicae Silesiensis
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki farmaceutyczne, nauki medyczne
Wpływ flufenazyny i risperidonu na przebudowę kości u szczurów owariektomizowanych

WSTĘP Neuroleptyki typowe (flufenazyna) oraz w mniejszym stopniu atypowe (risperidon) na skutek zwiększonego wydzielania prolaktyny mogą powodować rozwój osteoporozy. W dostępnym piśmiennictwie brakuje wyników badań eksperymentalnych dotyczących działania neuroleptyków na układ kostny w warunkach niedoboru estrogenów. Celem pracy było zbadanie wpływu flufenazyny i risperidonu na przebudowę kości u szczurów owariektomizowanych. MATERIAŁ I METODY Badania przeprowadzono na samicach szczurów szczepu Wistar podzielonych na grupy: NOVX – szczury kontrolne nieowariektomizowane; OVX – szczury kontrolne owariektomizowane; OVX+R – szczury owariektomizowane otrzymujące risperidon w dawce 1 mg/kg; OVX+F1 – szczury owariektomizowane otrzymujące flufenazynę w dawce 1 mg/kg; OVX+F5 – szczury owariektomizowane otrzymujące flufenazynę w dawce 5 mg/kg. Leki podawano sondą dożołądkowo (po) raz dziennie przez 28 dni. Przebudowę kości po stosowaniu neuroleptyków oceniano na podstawie masy kości, masy substancji mineralnych oraz parametrów makrometrycznych i histomorfometrycznych. WYNIKI Flufenazyna podawana w dawce 5 mg/kg, w porównaniu z wynikami uzyskanymi w grupie szczurów kontrolnych owariektomizowanych (OVX), spowodowała znaczący statystycznie spadek masy kości udowej, kości piszczelowej i kręgu L-4, a także przyrostu na grubość i szerokości osteoidu od strony okostnej w trzonie kości piszczelowej oraz szerokości beleczek kostnych w nasadzie kości udowej. W obu badanych dawkach flufenazyna wykazała znaczący statystycznie spadek pola powierzchni przekroju poprzecznego trzonu kości piszczelowej, a także masy substancji mineralnych w kości udowej, piszczelowej oraz kręgu L-4. Risperidon u szczurów z niedoborem estrogenów nie wykazał istotnych statystycznie zmian w ocenianych parametrach kości w odniesieniu do grupy kontrolnej owariektomizowanej. WNIOSKI Flufenazyna nasiliła zmiany w układzie kostnym wywołane niedoborem estrogenów w kości o strukturze gąbczastej oraz zbitej w sposób zależny od dawki. Risperidon nie intensyfikował zmian w układzie kostnym szczurów wywołanych niedoborem estrogenów.

Czasopismo: Annales Academiae Medicae Silesiensis
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki farmaceutyczne, nauki medyczne
Wkład Kresowiaków w powstanie i rozwój Śląskiej Akademii Medycznej

Dynamicznemu rozwojowi przemysłu ciężkiego, w tym przede wszystkim górniczo-hutniczego, zawsze towarzyszą ujemne skutki zarówno dla środowiska, jak i dla populacji zamieszkałej na danym terenie (urazy oraz choroby spowodowane zatruwaniem środowiska). Stało się to zauważalne także na Górnym Śląsku (GŚ) dotkniętym po 1945 r. ogromnymi brakami kadrowymi i organizacyjnymi służby zdrowia, spowodowanymi m.in. okupacją hitlerowską. We wrześniu 1939 r. wielu lekarzy polskich opuściło GŚ w obawie przed grożącymi im prześladowaniami ze strony hitlerowskich Niemiec. Zagrożeni poczuli się przede wszystkim lekarze zaangażowani wcześniej w działalność społeczno-niepodległościową. Ci, którzy pozostali, byli prześladowani i więzieni. Według niemieckiego spisu z 1940 r., na GŚ przebywało 132 lekarzy z pracujących tu do 1939 r. W samych Katowicach ze 163 lekarzy pozostało tylko 28. Niemcy powstałe braki uzupełniali lekarzami sprowadzonymi z Rzeszy, ci w 1945 r. wycofali się razem z armią niemiecką. Po zakończeniu II wojny światowej bardzo niekorzystna sytuacja służby zdrowia na GŚ, zwłaszcza kadrowa, zaczęła się stopniowo poprawiać dzięki powrotowi lekarzy, którzy wcześniej musieli uciekać z GŚ, a przede wszystkim dzięki napływowi lekarzy z terenów wschodnich, pozostałych poza granicami Polski, w wyniku decyzji konferencji w Teheranie, Jałcie i Poczdamie (17.07–02.08.1945 r.). Brak jest dokładnych danych, ilu lekarzy Kresowiaków przybyło na GŚ. W Śląskiej Akademii Medycznej (ŚAM) znajdują się głównie źródła archiwalne (akta osobowe, akta przewodów doktorskich i habilitacyjnych) zatrudnionych w niej Kresowiaków. Zasadniczym zadaniem tego opracowania jest omówienie sylwetek lekarzy Kresowiaków, którzy wnieśli istotny wkład w powstanie i rozwój ŚAM. Nowo powstała uczelnia rozwiązała dla GŚ bardzo ważny problem ochrony środowiska naturalnego i zdrowia jego mieszkańców. Wybitne zasługi lekarzy Kresowiaków dla rozwoju myśli medycznej oraz wychowania następnych pokoleń są ważną częścią integralną wszystkich osiągnięć ŚAM.

Czasopismo: Annales Academiae Medicae Silesiensis
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki farmaceutyczne, nauki medyczne
Różnice w śmiertelności spowodowanej udarem mózgu w populacji miejskiej i podmiejskiej – dane literaturowe i obserwacje własne

W niniejszej pracy omówiono różnice w śmiertelności okołoudarowej między terenami miejskimi i podmiejskimi na podstawie danych z piśmiennictwa oraz z własnej analizy dotyczącej śmiertelności w wyniku udaru mózgu na Oddziale Udarowym Szpitala Wojewódzkiego im. NMP w Częstochowie w 2009 r. We własnym materiale klinicznym analizie poddano dokumentację 39 zgonów z populacji 294 chorych hospitalizowanych z powodu chorób naczyń mózgu w 2009 r. (mieszkańców Częstochowy i pobliskich miejscowości podmiejskich). Wykazane różnice w badaniach własnych zdają się potwierdzać tezę o odmiennych sposobach reagowania na objawy udaru. Przewaga zgłoszeń do szpitala z pominięciem pogotowia ratunkowego i prawdopodobnie dłuższy czas od wystąpienia objawów do zgłoszenia się do szpitala wskazuje na nadal niedostateczną wiedzę wśród społeczeństwa o nowych, zależnych od czasu zgłoszenia się, możliwościach leczenia udaru niedokrwiennego mózgu.

Czasopismo: Annales Academiae Medicae Silesiensis
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki farmaceutyczne, nauki medyczne
Pentraxyna 3 – nowy wskaźnik w ocenie procesu miażdżycowego

Miażdżyca jest powszechnym problemem zdrowotnym, stanowiącym główną przyczynę chorób układu sercowo-naczyniowego. Wyniki wielu eksperymentów i badań klinicznych potwierdzają, że w procesie jej rozwoju ważną rolę odgrywa stan zapalny. Jednym z markerów zapalenia, białkiem ostrej fazy produkowanym w odpowiedzi na mediatory stanu zapalnego, m.in. przez komórki budujące blaszkę miażdżycową, jest pentraxyna 3. Na podstawie wyników przeprowadzonych badań przypuszcza się, że białko to może okazać się ważnym wczesnym wskaźnikiem rozwoju i zaawansowania zmian miażdżycowych, a tym samym stać się nowym markerem przydatnym do wykrywania chorób na podłożu miażdżycy we wczesnych etapach ich rozwoju, umożliwiając wdrożenie leczenia zapobiegającego ich progresji.

Czasopismo: Annales Academiae Medicae Silesiensis
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki farmaceutyczne, nauki medyczne
Ojcowie Kościoła o tożsamości teologii

Celem artykułu jest przedstawienie modelowych cech, jakimi charakteryzowała się refleksja teologiczna doby patrystycznej. Są to: nierozłączne ukierunkowanie na Boga i na człowieka; uznanie Pisma Świętego za najważniejszy punkt odniesienia każdej refleksji teologicznej; umiejętność wykorzystania w tworzeniu podstaw teologii chrześcijańskiej elementów zaczerpniętych z obu kultur, w których otoczeniu pojawiła się nowa religia, zarówno semickiej, jak i helleńskiej; dążenie do uporządkowania i zdefiniowania podstawowych prawd wiary dotyczących Trójcy Świętej i osoby Jezusa Chrystusa; zachowanie postawy pokory w procesie poznania Boga; wewnętrzna jedność i spójność myśli teologicznej; duchowa głębia myślenia i egzystencjalne utożsamianie się z wyznawanymi prawdami wiary. Powyższe cechy teologii, na które zwrócili uwagę Ojcowie Kościoła, decydują o jej tożsamości i mogą ożywić także dzisiejszy sposób jej uprawiania.

Czasopismo: Perspektywy Kultury
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii
Genetycznie uwarunkowane zaburzenia hemostazy w patogenezie udaru niedokrwiennego mózgu

W warunkach fizjologicznych układ hemostazy pełni dwie podstawowe funkcje: zatrzymuje krwawienie przez tworzenie skrzepliny oraz utrzymuje płynność krwi poprzez rozpuszczenie skrzepu. Procesy krzepnięcia i fibrynolizy pozostają w stanie homeostazy i kontrolowane są przez odpowiednie aktywatory i inhibitory. W licznych badaniach udowodniono istnienie związków między genetycznie uwarunkowanymi zaburzeniami krzepnięcia/fibrynolizy a zwiększonym ryzykiem udaru niedokrwiennego mózgu. Do zaburzeń tych należą niedobory inhibitorów krzepnięcia (AT, białek C i S, kofaktora heparyny II), a także uwarunkowane genetycznie wysokie stężenia białek układu krzepnięcia/ fibrynolizy (fibrynogen, kompleksów trombina-antytrombina i inhibitora aktywatora plazminogenu) oraz mutacje/polimorfizmy genów kodujących elementy układu krzepnięcia (czynnika V, protrombiny, glikoprotein płytkowych). Klinicznie zaburzenia te należą do czynników ryzyka udaru niedokrwiennego mózgu i nasilają proces wykrzepiania, sprzyjając incydentom zatorowo-zakrzepowym. Obecnie szeroki dostęp do badań genetycznych, immunologicznych i biochemicznych umożliwia postawienie właściwej diagnozy przyczyn wystąpienia udaru mózgu. Stąd też przydatne w diagnostyce wydają się oznaczanie stężeń naturalnych antykoagulantów i fibrynogenu w osoczu oraz analiza genetyczna polimorfizmów i mutacji występujących w genach kodujących czynniki krzepnięcia/fibrynolizy. Wyniki analiz genetycznych mogą pozwolić określić fenotyp kliniczny choroby, co może być wykorzystane przy szacowaniu ryzyka wystąpienia udaru.

Czasopismo: Annales Academiae Medicae Silesiensis
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki farmaceutyczne, nauki medyczne
Współczesna krioterapia ogólnoustrojowa w odnowie biologicznej

Jedną z metod medycyny fizykalnej, coraz częściej znajdującą zastosowanie w odnowie biologicznej, jest krioterapia (kriostymulacja) ogólnoustrojowa. Polega ona krótkotrwałym, bodźcowym stosowaniu temperatur kriogenicznych (poniżej -100°C), w krótkim czasie 1–3 minut na całą powierzchnię ciała pacjenta. Działanie temperatur kriogenicznych stosowanych ogólnoustrojowo wywołuje w organizmie człowieka wiele korzystnych reakcji fizjologicznych, takich jak: efekt przeciwbólowy, nerwowo- mięśniowy, przeciwobrzękowy, przeciwzapalny oraz krążeniowy, hormonalny i immunologiczny. Zabiegi kriostymulacji ogólnoustrojowej wykazują także korzystny wpływ na psychikę człowieka poprzez działanie relaksujące i obniżenie poziomu lęku.

Czasopismo: Annales Academiae Medicae Silesiensis
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki farmaceutyczne, nauki medyczne
Święta Apolonia – patronka dentystów w malarstwie europejskim

Wiedza o życiu św. Apolonii jest niewielka. Wiadomo, że mieszkała w Aleksandrii pod koniec III wieku. Była katolicką zakonnicą. Podczas pogromu chrześcijan w Aleksandrii torturowano ją, połamano jej szczękę i powybijano wszystkie zęby, a następnie spalono na stosie. Jej męczeńska śmierć na długo stała się tematem wielu grafi k, obrazów olejnych i rzeźb. W pracy autorzy omawiają tylko niektóre obrazy ukazujące świętą.

Czasopismo: Annales Academiae Medicae Silesiensis
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki farmaceutyczne, nauki medyczne
Odbiór smaku słonego, słodkiego i umami oraz preferencje pokarmowe dzieci z cukrzycą typu 1 – doniesienie wstępne

WSTĘP Sposób odżywiania jest głównym czynnikiem wpływającym na zdrowie osób z cukrzycą. W niniejszej pracy podjęto próbę odpowiedzi na pytanie: czy dzieci i młodzież z cukrzycą typu 1, chorujące przez co najmniej 5 lat, różnią się odbiorem smaku słonego, słodkiego i umami oraz preferencjami pokarmowymi od swoich zdrowych rówieśników. MATERIAŁ I METODY W grupie C (19 dzieci w wieku 10–18 lat, średnio 15 lat, z cukrzycą typu 1, z co najmniej 5-letnią historią choroby, średnio 7,2 ± 2,2 roku) oraz w grupie K1 (42 dzieci zdrowych o odpowiednio dobranej płci, wieku i BMI) wykonano badania odbioru smaku chlorku sodu, sacharozy i glutaminianu sodu metodą gustometrii swoistej oraz zbadano preferencje pokarmowe. Liczbę osób zdrowych objętych badaniem preferencji pokarmowych zwiększono do 105 dzieci (grupa K2). WYNIKI W grupie C, w porównaniu z grupą K1, odsetek prawidłowych rozpoznań smaku chlorku sodu był niższy (p < 0,05), natomiast błędnych rozpoznań wyższy (p < 0,01). Intensywność odbioru smaku sacharozy była niższa w grupie C niż w grupie K1 (p < 0,01). W grupie C bardziej niż w grupie K2 były lubiane: potrawy mączne (p < 0,01), makarony (p < 0,05), wołowina, wieprzowina i cielęcina (p < 0,01) oraz słone przekąski (p < 0,01). WNIOSKI U dzieci i młodzieży chorujących na cukrzycę typu 1 występują zaburzenia percepcji smaków słonego i słodkiego. Również preferencje pokarmowe tych dzieci są nieco inne niż dzieci zdrowych. Zasadne wydaje się rozszerzenie badań w celu potwierdzenia zaobserwowanych zależności. Zrozumienie relacji między percepcją smaku a preferencjami pokarmowymi młodych osób chorych na cukrzycę może przyczynić się do uatrakcyjnienia ich diety, stanowiącej istotny element terapeutyczny.

Czasopismo: Annales Academiae Medicae Silesiensis
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki farmaceutyczne, nauki medyczne
Molekularne metody stosowane w diagnostyce zespołu long-QT

LQTS (long-QT syndrome) oznacza wrodzony zespół wydłużonego odcinka QT i jest chorobą kanałów jonowych uwarunkowaną genetycznie. U jej podstaw leżą mutacje genów kodujących białka i podjednostki kanałów jonowych błony podstawnej kardiomiocytów, istotne dla prawidłowego ich funkcjonowania. Jej głównymi cechami są: wydłużenie odstępu QT (> 450 ms) widoczne w obrazie EKG, pojawianie się omdleń, zatrzymania akcji serca oraz nagła śmierć sercowa SCD (sudden cardiac death), spowodowana występowaniem wielokształtnego częstoskurczu komorowego typu torsade de pointes (TdP) lub też migotaniem komór. Obecnie zidentyfi kowano 12 odmian zespołu long-QT, które spowodowane są aż 600 mutacjami genów zlokalizowanych w chromosomach: 3, 4, 6, 7, 11, 17, 21. Zależnie od mutacji konkretnego genu, w zespole LQT wyodrębniono podtypy od LQTS1 do LQTS12. Poznanie zaburzeń genetycznych w poszczególnych typach LQTS umożliwiło wprowadzenie terapii zależnej od genotypu. Ze względu na częste niewystępowanie objawów klinicznych aż u 40% nosicieli zmutowanych genów bardzo ważna jest szybka i skuteczna diagnostyka. U pacjentów takich nie zawsze sprawdzają się kliniczne kryteria diagnostyczne i dlatego należy ich diagnozować metodami molekularnymi. W przedstawionej pracy opisano niektóre (SSCP, sekwencjonowanie, ilościowy PCR) najczęściej stosowane, molekularne metody diagnostyki zespołu long-QT.

Czasopismo: Annales Academiae Medicae Silesiensis
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki farmaceutyczne, nauki medyczne
Późny wcześniak

W ostatnich latach wyodrębniono nową grupę bardziej dojrzałych wcześniaków, które rodzą się między 34 0/7 tygodnia ciąży a 36 6/7 tygodnia ciąży, nazwaną „późnymi wcześniakami”. Większość z nich rodzi się przez cięcie cesarskie. Późne wcześniaki są noworodkami specjalnej troski, u których możemy się spodziewać wielu powikłań w okresie wczesnonoworodkowym, takich jak: zespół zaburzeń oddychania, hipotermia, hipoglikemia, hiperbilirubinemia oraz zaburzeń w okresie późniejszym. Dzieci te wymagają skrupulatnej oceny, monitorowania i kontroli.

Czasopismo: Annales Academiae Medicae Silesiensis
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki farmaceutyczne, nauki medyczne
Nowoczesne rozwiązania techniczne w usprawnianiu funkcji kończyn górnych

Schorzenia, urazy oraz inne zmiany patologiczne mogą ograniczać realizację funkcji kończyn górnych. Naukowcy i klinicyści ciągle poszukują nowych, efektywniejszych rozwiązań do wykorzystania ich w terapii. Artykuł stanowi przegląd podstawowych rozwiązań robotów rehabilitacyjnych i egzoszkieletów wykorzystywanych w rehabilitacji funkcji kończyn górnych. Autorzy podejmują dyskusję na temat zastosowania wymienionych rozwiązań w warunkach klinicznych do przywracania funkcji kończyn górnych.

Czasopismo: Annales Academiae Medicae Silesiensis
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki farmaceutyczne, nauki medyczne
Współczesne spojrzenie na właściwości lecznicze płucnicy islandzkiej Cetraria islandica (L.) Ach.

Płucnica islandzka (tarczownica islandzka, porost islandzki) Cetraria islandica (L.) Ach. jest porostem z rodziny tarczownicowatych Parmeliaceae, spotykanym na terenie całego kraju, głównie w suchych borach sosnowych, murawach i na wrzosowiskach. W lecznictwie stosowana jest plecha płucnicy Lichen islandicus. Surowiec ten znany był już ludziom w XVIII w. Stosowano go jako środek spożywczy, głównie galaretkę po odgoryczeniu przez moczenie w wodzie, jako domieszkę do mąki przy wypieku chleba oraz jako lekarstwo na gruźlicę. Do dzisiejszych czasów w Skandynawii używa się go jako dodatek do karmy dla zwierząt domowych. Dzięki zawartości biologicznie czynnych związków chemicznych, głównie kwasów porostowych, takich jak kwasy cetrarowy, protocetrarowy, fumaroprotocetrarowy, protolichesterynowy, a w niewielkich ilościach także usninowy, oraz polisacharydów i związków śluzowych, wykazuje działanie przeciwbakteryjne, przeciwzapalne, osłaniające, wzmacniające, przeciwwymiotne. Ostatnio prowadzone badania na zwierzętach wykazały również, po podaniu pozajelitowym, właściwości przeciwnowotworowe. Wyciągi z płucnicy stosuje się w stanach zapalnych górnych dróg oddechowych, w nieżycie gardła, jako środek przeciwkaszlowy, w stanach zapalnych przełyku i żołądka, w niedokwaśności, chorobie wrzodowej, a także – zewnętrznie – w postaci płukanek do polepszenia kondycji zniszczonych włosów oraz okładów w celu regulacji nadmiernego wydzielania łoju.

Czasopismo: Annales Academiae Medicae Silesiensis
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki farmaceutyczne, nauki medyczne
Aktualne poglądy na temat etiologii i leczenia zespołu odpychania

Zespół odpychania jest klasycznie definiowany jako zaburzenie postrzegania orientacji ciała w płaszczyźnie czołowej. Pacjenta z zespołem odpychania charakteryzuje wychylenie w stronę porażoną i opór na zewnętrze próby przywrócenia do pionu. Mimo że w większości przypadków zdarza się u pacjentów po udarze, zostały opisane również inne jego przyczyny. Na podstawie piśmiennictwa oraz badań własnych autorka przedstawiła główne przyczyny, objawy i metody leczenia zespołu odpychania.

Czasopismo: Annales Academiae Medicae Silesiensis
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki farmaceutyczne, nauki medyczne