rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Wpływ gęstości oraz terminu siewu na elementy struktury plonu i plon odmian pszenicy ozimej w warunkach gleby lekkiej

Celem pracy była analiza wpływu wybranych komponentów plonu na plon odmian pszenicy ozimej w zależności od terminu i gęstości siewu. Badania przeprowadzono w latach 2004-2006 w Rolniczym Zakładzie Doświadczalnym Instytutu Uprawy Nawożenia i Gleboznawstwa w Jelczu-Laskowicach na glebie kompleksu żytniego dobrego. Analizowano następujące czynniki: I – terminy siewu pszenicy ozimej: 14-16 września, 1-3 października, 15-17 października; II – dwie gęstości siewu: l1 – 300 ziaren·m-2; l2 – 450 ziaren·m-2 oraz czynnik III – odmiany pszenicy ozimej: Finezja, Rywalka, Kobiera, Satyna, Bogatka i Zawisza. Siewy wczesne i w optymalnym terminie wpłynęły na wyższe plony odmian pszenicy ozimej w porównaniu z siewami wykonanymi w terminie opóźnionym o dwa tygodnie. Zmniejszona gęstość siewu w terminie przyśpieszonym o dwa tygodnie w stosunku do terminu optymalnego stymulowała wzrost plonów niektórych odmian pszenicy ozimej. Wyższe plony odmiany Kobiera i Satyna uwarunkowane były zwiększoną liczbą kłosów na jednostce powierzchni oraz masą i liczbą ziaren z kłosa.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wpływ zróżnicowanych dawek nawozów azotowych na skład chemiczny pokrzywy zwyczajnej (Urtica dioica L.) zbieranej w trzech fazach rozwojowych. Cz. II. Zawartość składników mineralnych

W 3-letnich badaniach polowych oraz laboratoryjnych oceniano wpływ zróżnicowanych dawek nawozów azotowych na zawartość makro- (N-NO3, P, K, Mg, Ca) i mikroelementów (Fe, Cu, Zn i Mn) w części nadziemnej pokrzywy zwyczajnej zbieranej w trzech fazach rozwojowych. Uzyskane wyniki wskazują na wzrost zawartości azotanów i manganu w roślinach pokrzywy pod wpływem zwiększających się dawek nawozów azotowych (do 300 kg·ha-1 N). Z kolei zbiór roślin w kolejnych fazach rozwojowych (wegetatywnej, pąkowania i kwitnienia) powodował spadek zawartości K, Ca, Mn i Cu. Za optymalny pod względem zawartości P, Fe, Cu i Zn można uznać zbiór roślin w fazie pełni pąkowania. W warunkach przedstawionego doświadczenia pokrzywa wykazywała zbyt wysoką zawartość K i Mn, zaś niską – Ca. Wyniki analizy wskazują ponadto na znacznie wyższą zawartość  składników mineralnych w liściach niż w łodygach pokrzywy.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wpływ intensywności technologii uprawy na plonowanie oraz dorodność i zdolność do rozgotowywania się nasion wybranych odmian grochu siewnego (Pisum sativum L.)

Ścisłe dwuczynnikowe doświadczenie polowe wykonano w latach 2005- -2007 w Stacji Badawczej w Mochełku (53o13’ N; 17o51’ E), należącej do Uniwersytetu Technologiczno-Przyrodniczego w Bydgoszczy. Zastosowano cztery technologie uprawy różniące się wykorzystaniem przemysłowych środków produkcji: ekstensywną, nisko-nakładową, umiarkowanie intensywną i intensywną. Przedmiotem badań były dwie odmiany grochu siewnego jadalnego: Kolia i Wenus oraz pastewna odmiana Winerek. Dla uzyskania wysokich plonów nasion grochu siewnego wystarczająca jest technologia niskonakładowa. Największy przyrost plonu nasion grochu uzyskano po zwiększeniu intensywności technologii uprawy z ekstensywnej do niskonakładowej, głównie dzięki 200% wzrostowi liczby strąków na jednej roślinie i 133% przyrostowi masy 1000 nasion. Tylko w technologii ekstensywnej nie stwierdzono różnic międzyodmianowych w plonie nasion; w technologiach z zastosowaniem przemysłowych środków produkcji jadalne odmiany Kolia i Wenus plonowały istotnie wyżej niż pastewna Winerek. Nie stwierdzono istotnego wpływu zastosowanych technologii na strukturalne elementy plonowania grochu, dorodność nasion ani na czas konieczny do ich rozgotowania się. Zwiększeniu sumy opadów w okresie wegetacji towarzyszył wzrost udziału nasion najdorodniejszych w plonie.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Skład frakcyjny białka dojrzewającego ziarna jęczmienia ozimego uprawianego w warunkach intensywnego nawożenia azotem

Przedmiotem badań było ziarno jęczmienia ozimego zbieranego w początkowej fazie jego zawiązywania, dojrzałości mlecznej, woskowej i pełnej przy stosowaniu nawożenia azotem w dawkach 0, 60, 120 i 180 kg N·ha-1. Doświadczenie przeprowadzono w Stacji Badawczej w Wierzchucinku (53o26’ N; 17o79’ E), należącej do Uniwersytetu Technologiczno-Przyrodniczego w Bydgoszczy. Podczas wypełniania ziarna jęczmienia ozimego odmiany Paweł udział wszystkich badanych frakcji w białku ogólnym na ogół zwiększał się. W największym stopniu dotyczyło to prolamin; różnica ich zawartości między fazami A i D wynosiła średnio dla trzech lat badań 207,7%. W białku dojrzewającego ziarna jęczmienia ozimego we wszystkich badanych fazach rozwoju ziarna pod wpływem nawożenia azotem wzrastał znacząco udział białek zapasowych, to jest prolamin i glutelin (o 15,7 %), przy jednoczesnym obniżeniu zawartości albumin i globulin (o 18,2%). Największy wpływ dawek azotu na kształtowanie składu frakcyjnego białka obserwowano w fazie dojrzałości pełnej. Zmiany proporcji ilościowych między frakcjami białkowymi, zachodzące podczas ontogenezy ziarna jęczmienia ozimego pod wpływem działania intensywnego nawożenia azotem, mogą sugerować pewne obniżenie wartości odżywczej białka.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Kształtowanie się cech jakościowych ziarna i mąki pszenicy ozimej w zależności od dawki i terminu nawożenia azotem

Materiał do badań stanowiły próby ziarna odmiany pszenicy ozimej Korweta z doświadczeń polowych przeprowadzonych w latach 2000/2001-2002/2003. Badanymi czynnikami było: 5 poziomów nawożenia azotem – od 0 do 160 kg N·ha-1, stosowanego w fazach rozwoju wegetatywnego (0; 40 = 40 – 0 – 0 – 0; 80 = 40 – 40 – 0 – 0; 120 = 40 – 40 – 40 – 0; 160 = 40 – 40 – 40 – 40; pierwszą dawkę wysiewano w czasie ruszenia wegetacji, a następne po 14, 28 i 42 dniach) i 4 warianty późnego nawożenia (0; 40 = 40 – 0; 40 = 0 – 40; 80 = 40 – 40), stosowanego odpowiednio w fazie kłoszenia i końca kwitnienia. Nawożenie azotem – zarówno wczesne, jak i późne – miało niewielki wpływ na cechy fizyczne ziarna i liczbę opadania. Znacznie większe zróżnicowanie stwierdzono pod wpływem warunków pogodowych. Wczesne nawożenie azotem wpływało dodatnio na cechy jakościowe ziarna i mąki. Zawartość białka ogółem, glutenu i wskaźnika sedymentacji wzrastała po zastosowaniu dawki azotu od 80 do 160 kg·ha-1, a poprawę cech farinograficznych (rezystencji, rozmiękczenia i wartości walorymetrycznej ciasta) stwierdzono po zastosowaniu 120 i 160 kg N·ha-1. Późne nawożenie azotem w dużym stopniu poprawiało jakość ziarna pszenicy, nawet jeśli we wczesnych fazach rozwoju roślin stosowano niskie nawożenie tym składnikiem. Wpływ wczesnego nawożenia na cechy jakościowe ziarna pszenicy był podobny niezależnie od przebiegu pogody w okresie wegetacji. Dodatnia reakcja pszenicy na późne nawożenie azotem była silniejsza w latach, w których przebieg pogody był niesprzyjający do uzyskania ziarna o wysokiej jakości. Wysoki plon białka uzyskano, gdy nawożenie azotem wynosiło minimum 160 kg·ha-1, z czego połowę stosowano we wczesnej dawce.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wpływ systemu uprawy i herbicydu Topogard 50 WP na skład mykoflory zasiedlającej ryzoplanę korzeni grochu siewnego odmiany Agat

Groch siewny uprawiany w monokulturze cechował wyższy stopień porażenia
korzeni w porównaniu ze zmianowaniem, głównie za sprawą grzybów Fusarium
oxysporum i F. solani. W okresie kwitnienia porażenie roślin występowało silniej niż
w okresie wschodów. Najbardziej wrażliwe na działanie herbicydu Topogard okazały się
grzyby: F. oxysporum, Trichoderma viride, Phoma glomerata i Cephalosporium asperum
– dawka mniejsza od polowej istotnie hamowała wzrost grzybni. Najmniej wrażliwe na
herbicyd były grzyby F. avenaceum, Rhizoctonia solani oraz Zygorhynchus spp.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Elementy meteorologiczne kształtujące wilgotność gleby w okresach rozwojowych żyta i ziemniaka

Celem pracy było określenie wpływu ważniejszych elementów meteorologicznych na kształtowanie się wilgotności gleby lekkiej pod uprawami żyta i ziemniaka w poszczególnych okresach ich rozwoju. Podstawę analizy stanowiły dobowe wyniki wilgotności gleby pod uprawami żyta i ziemniaka oraz wartości elementów meteorologicznych z lat 2001-2003, pochodzące ze Stacji Agrometeorologicznej w Lipkach koło Stargardu Szczecińskiego. Stwierdzono, że warunki pogodowe w większym stopniu determinowały wilgotność gleby pod uprawą żyta niż ziemniaka. Możliwości opisu wilgotności gleby tymi samymi elementami meteorologicznymi zmieniały się także w zależności od etapu rozwoju uprawianej rośliny. Największy wpływ elementów meteorologicznych na dobową zmienność wilgotności gleby pod uprawą żyta zaznaczył się w fenofazie kwitnienie – dojrzałość  mleczna, a pod uprawą ziemniaka w fenofazie wschody – kwitnienie.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wpływ nawożenia azotem i sposobu siewu na plonowanie koniczyny perskiej i życicy westerwoldzkiej w porównaniu z mieszanką pszenżyta z grochem

W latach 2003-2005 w Rolniczym Zakładzie Doświadczalnym Pawłowice, należącym do Uniwersytetu Przyrodniczego we Wrocławiu, przeprowadzono badania mające na celu ocenę plonowania koniczyny perskiej i życicy westerwoldzkiej wysiewanych w siewie czystym i mieszanym, w zależności od nawożenia azotem. Plonowanie tych gatunków porównywano z plonowaniem jednokośnej mieszanki zbożowo- -strączkowej pszenżyta z grochem, zbieranej w fazie dojrzałości mlecznej pszenżyta. Polowa zdolność wschodów była niższa w porównaniu z planowaną ilością wysiewu, wahała się w zakresie od 41 do 77%. Średnio z trzech lat badań uzyskano od 5,62 (życica westerwoldzka w czystym siewie) do 8,25 t s.m. z ha (mieszanka pszenżyta z grochem). Nawożenie azotem korzystnie wpłynęło na plon suchej masy, a najlepszy efekt (wzrost o 63%) uzyskano dla życicy w czystym siewie. Nawożenie koniczyny w czystym siewie oraz mieszanki pszenżyta z grochem było mało efektywne, a przyrost plonu wynosił od 13 do 19%. Jednokośna mieszanka pszenżyta z grochem może być alternatywą dla jednorocznych mieszanek motylkowo- rawiastych ze względu na wyższy plon suchej masy i niższe koszty zbioru.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Reakcja samokończących i tradycyjnych odmian wyki siewnej (Vicia sativa L.ssp. sativa) na uprawę w różnych warunkach klimatyczno-glebowych

W sześciu stacjach doświadczalnych na glebach kompleksów pszennych i żytnich, w latach 2001 i 2002, przy odmiennym przebiegu pogody, oceniono plonowanie i skład chemiczny nasion odmian wyki siewnej o niezdeterminowanym (tradycyjne – ‘Jaga’, ‘Kwarta’, ‘Fama’, ‘Niwa’) i zdeterminowanym (samokończące – ‘Ina’ i ród SZD) typie wzrostu. Potencjał plonowania odmian tradycyjnych wynosił 4,36 t·ha-1, a samokończących 5,02 t·ha-1. Na glebach kompleksów pszennych plony nasion wyki siewnej były przeciętnie o 10% wyższe niż na glebach kompleksów żytnich. Na warunki klimatyczne sprzyjające rozwojowi wegetatywnemu odmiany samokończące reagowały mniejszym przyrostem długości łodyg i mniejszym spadkiem plonu nasion niż odmiany tradycyjne.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wymagania termiczne pszenżyta ozimego

Celem pracy było ilościowe określenie wymagań termicznych pszenżyta
ozimego oraz wyznaczenie prawdopodobieństwa osiągnięcia dojrzałości woskowej w założonych
terminach. W pracy wykorzystano dane dotyczące fenologii pszenżyta ozimego
w latach 1982-1996 oraz dane meteorologiczne z 57 stacji IMGW, z lat 1972-2001. Zależności
pomiędzy długością międzyfaz a średnią temperaturą powietrza w międzyfazie,
a także sumą godzin usłonecznienia bezwzględnego określono za pomocą metody regresji
liniowej. Wymagania termiczne pszenżyta ozimego w poszczególnych okresach rozwojowych
ustalono metodą sum temperatur efektywnych. Stwierdzono, że pszenżyto ozime
osiąga w Polsce dojrzałość woskową, gdy sumy temperatur, liczone powyżej 3oC od momentu
trwałego wznowienia wegetacji, wyniosą 1158oC. Prawdopodobieństwo osiągnięcia
dojrzałości woskowej przez pszenżyto ozime przed 20 lipca wynosi od poniżej 10%
w północno-wschodniej i północno-zachodniej Polsce do ponad 70% na obszarze Niziny
Śląskiej. Do 31 lipca pszenżyto osiąga dojrzałość woskową na całym obszarze Polski
przynajmniej co drugi rok, a na Niżu Polskim w każdym z 9 na 10 lat.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wielkość i jakość plonu świeżej i suchej masy kukurydzy (Zea mays L.) oraz sorga cukrowego (Sorghum bicolor (L.) Moench.) na glebie lekkiej w zależności od dawki azotu

W latach 2005-2007 w Rolniczym Zakładzie Doświadczalnym w Pawłowicach (51°09’ N; 17°06’ E), należącym do Uniwersytetu Przyrodniczego we Wrocławiu, przeprowadzono badania polowe mające na celu ocenę plonowania dwóch mieszańców heterozyjnych sorga cukrowego (wiechowe – 506 i bezwiechowe – G 1990) oraz kukurydzy z przeznaczeniem na kiszonkę. Doświadczenie zostało założone na madzie rzecznej, bardzo lekkiej, położonej na piasku luźnym i żwirze piaszczystym. Oceniano reakcję roślin paszowych na zróżnicowane nawożenie azotem (100, 130 i 160 kg N·ha-1). Plon świeżej masy kukurydzy (41,2 t·ha-1) był niższy niż testowanych form hodowlanych sorga: bezwiechowe – 57,3 t·ha-1 i wiechowe – 65,7 t·ha-1. Istotnie wyższy plon suchej masy zebrano z sorga wiechowego (15,7 t s.m.· ha-1) niż z pozostałych gatunków roślin paszowych. Sorgo wiechowe i bezwiechowe miało niższą zawartość suchej masy niż kukurydza, a różnica wynosiła od 7,3 do 13,7%.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wartość siewna ziarna jęczmienia jarego i owsa, pozyskiwanego z upraw jednogatunkowych oraz ich mieszanki

Praca zawiera wyniki badań nad wartością siewną ziarna jęczmienia jarego i owsa, uzyskanego w siewach jednogatunkowych i mieszance. Materiał wyjściowy obydwu zbóż pochodził ze ścisłego, statycznego doświadczenia polowego, realizowanego w latach 1996-1998 na glebie średniej (kompleksu żytniego bardzo dobrego). Zakres analiz i oznaczeń obejmował corocznie najważniejsze cechy decydujące o wartości ziarna jako materiału siewnego. Jęczmień korzystniejsze warunki znajdował w mieszance, osiągając wyższe aniżeli w czystym siewie: MTZ, wyrównanie, energię i zdolność kiełkowania, a także wigor oraz zdrowotność. Odmienne wyniki charakteryzowały owies, gdyż większość parametrów ziarna z upraw jednogatunkowych uzyskała wyższe wartości niż ziarna z mieszanki (energia i zdolność kiełkowania, wigor oraz czystość i wilgotność). Korzystniejsze rezultaty w siewie mieszanym odnotowano jedynie w odniesieniu do masy 1000 ziaren, stopnia ich wyrównania i zawartości pośladu.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wartosc energetyczna zroznicowanego nawozenia i plonu buraka cukrowego

W pracy określono nakłady energetyczne poniesione na stosowanie pod burak cukrowy nawozów organicznych (obornika, całej masy i resztek pożniwnych wsiewek międzyplonowych) i mineralnych (400, 600 kg NPK·ha-1). Obliczono wartość energetyczną plonu wsiewek międzyplonowych przeznaczonych na paszę, wartość energetyczną plonu korzeni i liści buraka cukrowego oraz wskaźnik efektywności energetycznej. Największe nakłady energetyczne stwierdzono w kombinacji nawożonej resztkami pożniwnymi życicy wielokwiatowej. Zastosowanie pod burak cukrowy całej biomasy lucerny chmielowej i jej resztek pożniwnych, w odniesieniu do obornika, zmniejszyło nakłady energetyczne na 1ha odpowiednio o 59,99 i 41,67%. Wzrost poziomu nawożenia mineralnego NPK zwiększał nakłady energetyczne i wartość energetyczną plonu, a zmniejszał wskaźnik efektywności energetycznej. Wartość energetyczna plonu buraka cukrowego była największa na obiekcie nawożonym całą biomasą mieszanki lucerny chmielowej z życicą wielokwiatową, jak i całą biomasą lucerny chmielowej oraz dawką 600 kg NPK·ha-1. Największy wskaźnik efektywności energetycznej uzyskano w kombinacji nawożonej całą biomasą lucerny chmielowej.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Zawartość białka ogólnego i właściwego w bulwach ziemniaka w zależności od sposobów uprawy roli i odchwaszczania

Wyniki badań oparto na doświadczeniu polowym przeprowadzonym w latach 2002-2004. Celem pracy było określenie wpływu sposobów uprawy roli i sposobów odchwaszczania z zastosowaniem herbicydów na zawartość białka ogólnego i właściwego w bulwach ziemniaka jadalnego. Herbicydy zastosowane w pielęgnacji podwyższały istotnie zawartość białka ogólnego i właściwego w porównaniu z bulwami z obiektu kontrolnego. Analiza statystyczna wykazała również istotny wpływ sposobów uprawy roli i warunków pogodowych w latach prowadzenia badań na omawiane cechy.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Ochrona kukurydzy przed szkodnikami w produkcji integrowanej

Szkodniki stanowią poważne zagrożenie dla plonów kukurydzy w Polsce. Średnie straty ilościowe oraz jakościowe plonów powstające wskutek żerowania wynoszą około 20%, lecz na lokalnych plantacjach mogą być znacznie wyższe. Ochrona kukurydzy przed szkodnikami jest jednym z ważniejszych elementów uprawy tej rośliny, decydującym często o opłacalności całej produkcji. W integrowanej produkcji kukurydzy do ograniczania liczebności i szkodliwości wybranych gatunków agrofagów stosuje się metody agrotechniczne, hodowlane, biologiczne, chemiczne oraz uprawę roślin GMO. W pierwszej kolejności zaleca się skorzystanie z metod niechemicznych, a gdy te okażą się niewystarczające, konieczne jest racjonalne zastosowanie chemicznych środków ochrony roślin w oparciu o progi szkodliwości ustalone dla najważniejszych gatunków szkodników. Przy chemicznym zwalczaniu szkodników szczególną uwagę należy zwrócić na ochronę entomofauny pożytecznej zasiedlającej plantacje kukurydzy. Wrogowie naturalni nie zawsze są w stanie samoczynnie ograniczać liczebność szkodników do poziomu, poniżej którego nie stanowią zagrożenia dla plonów, jednakże są bardzo ważnym elementem w redukcji części populacji wielu szkodliwych gatunków.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Plonowanie pszenicy ozimej uprawianej po różnych przedplonach

Celem pracy było określenie wartości przedplonowej dla pszenicy ozimej następujących roślin: pszenicy jarej, pszenżyta jarego, grochu siewnego i mieszanek pszenicy jarej z grochem siewnym oraz pszenżyta jarego z grochem siewnym o udziale komponentów 80 + 20% i 40 + 60%. Oceniano masę resztek pożniwnych, nagromadzenie azotu ogółem, fosforu i potasu. Doświadczenie polowe przeprowadzono w latach 2001- -2004 w Rolniczej Stacji Doświadczalnej w Zawadach na glebie kompleksu żytniego bardzo dobrego. Największą masę resztek pożniwnych pozostawiło pszenżyto jare, a najmniejszą groch siewny. Masa resztek pożniwnych mieszanek pszenżyta jarego z grochem siewnym była istotnie większa i zgromadziła więcej azotu ogółem, fosforu i potasu niż masa resztek pożniwnych mieszanek pszenicy jarej z grochem siewnym. Plon ziarna pszenicy ozimej, elementy struktury plonu i zawartość białka ogólnego w ziarnie były istotnie różnicowane przez warunki pogodowe i przedplon. Groch siewny oraz mieszanki pszenicy jarej lub pszenżyta jarego z grochem siewnym korzystniej oddziaływały na poziom plonowania pszenicy ozimej niż zboża będące komponentami mieszanek. Zwiększenie udziału grochu siewnego w mieszankach z pszenicą jarą i pszenżytem jarym z 20 do 60% istotnie zwiększało plon ziarna i zawartość białka ogólnego w ziarnie pszenicy ozimej. Przyjmując za kryterium oceny plon ziarna, najlepszym przedplonem dla pszenicy ozimej w warunkach glebowo-klimatycznych środkowowschodniej Polski okazał się groch siewny i mieszanka pszenżyta jarego z 60-procentowym udziałem grochu siewnego.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Regionalne zróżnicowanie uprawy kukurydzy w Polsce w latach 2000-2006

W pracy przedstawiono regionalne zróżnicowanie uprawy kukurydzy na ziarno i kiszonkę w Polsce. Materiał źródłowy do analizy stanowiły dane statystyczne GUS z lat 2000-2006, zestawione według aktualnie obowiązującego podziału administracyjnego na województwa. Za pomocą analizy skupień k-Means wyodrębniono grupy województw zróżnicowanych ze względu na intensywność produkcji surowca kiszonkowego i ziarna kukurydzy oraz wykorzystania możliwości produkcyjnych środowiska przyrodniczego. Każdą z grup scharakteryzowano na podstawie wybranych wskaźników analizowanych na tle kraju jako układu odniesienia. W latach 2000-2004 powierzchnia uprawy kukurydzy w Polsce ulegała znaczącemu zwiększeniu, natomiast od 2005 r. nastąpiło istotne ograniczenie areału zbiorów na ziarno. Na gruntach ornych udział zasiewów kukurydzy wynosił około 4,3%; największy zanotowano w województwach: opolskim (11,5%), dolnośląskim (9,65%) i wielkopolskim (6,49%), natomiast najmniejszy – w pomorskim (1,5%) i zachodniopomorskim (1,73%). W tym okresie około 55% areału kukurydzy zbierano na ziarno. W województwach południowych (dolnośląskim, śląskim, opolskim, małopolskim, podkarpackim) oraz w woj. lubuskim dominuje uprawa na ziarno – ponad 77%, natomiast w północnych (podlaskim, pomorskim, warmińsko-mazurskim) przeważa uprawa na kiszonkę – ponad 76%. Największe średnie plony ziarna i surowca kiszonkowego w omawianym okresie zanotowano w województwach: śląskim, opolskim i małopolskim. Cechami najbardziej oddziałującymi na wielkość produkcji ziarna kukurydzy były: wskaźnik jakości rolniczej przestrzeni produkcyjnej oraz pogłowie drobiu i trzody chlewnej. W odniesieniu do kukurydzy na kiszonkę istotny wpływ miało znacznie więcej czynników: plony siana z łąk, powierzchnia paszowa, powierzchnia trwałych użytków zielonych, pogłowie bydła, produkcja mleka i żywca wołowego.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Efekt nawożenia jęczmienia jarego uprawianego w monokulturze

Badania przeprowadzono w latach 2000-2002 w Stacji Badawczej Brody
Akademii Rolniczej w Poznaniu. Celem doświadczeń była ocena wpływu wieloletniego
organicznego i mineralnego nawożenia na plonowanie jęczmienia jarego w monokulturze.
Plon jęczmienia jarego w monokulturze był o 24% niższy w porównaniu z płodozmianem.
Największy plon odnotowano po łącznym nawożeniu organiczno-mineralnym. Ciągła
uprawa jęczmienia jarego po sobie spowodowała wzrost zachwaszczenia oraz porażenia
przez choroby podstawy źdźbła. Nawożenie obornikiem było głównym czynnikiem
wywołującym zmiany chemicznych właściwości gleby, takich jak: odczyn, zawartość C
organicznego, N ogólnego oraz przyswajalnych form P, K i Mg.

Czasopismo: Acta Scientiarum Polonorum. Agricultura
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo