rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Zwalczanie nadużyć finansowych w funduszach UE : Ewolucja systemu ochrony budżetu Unii – część I

W nowej perspektywie finansowej na lata 2021–2027 Polska pozostanie największym beneficjentem środków z budżetu Unii Europejskiej w ramach polityki spójności. Otrzyma ponad 75 miliardów euro (w cenach bieżących), czyli co piąte euro trafi do naszego kraju1 . Oprócz tego uzyskamy wsparcie, m.in. w ramach Instrumentu na rzecz Odbudowy i Zwiększania Odporności (23,9 mld euro dotacji i ponad 34,2 mld euro pożyczek), które będą mogły zostać wydane do końca 2026 roku2 . Mają one pomóc w naprawie bezpośrednich szkód gospodarczych i społecznych spowodowanych pandemią koronawirusa. Taka skala przyznanej alokacji stanowi wielką szansę rozwoju gospodarki i może przynosić wymierne korzyści społeczne. Istotne jest jednak, aby po pierwsze, środki te zostały odpowiednio ujęte w  programach, co  pozwoli realizować konkretne cele rozwojowe, a po drugie, były wydatkowane efektywnie, zgodnie z prawem, a przede wszystkim wolne od jakichkolwiek nadużyć. Ułatwiają to obowiązujące już i planowane rozwiązania prawne oraz przewidziane w ich ramach mechanizmy kontrolne, zapewniające ochronę interesów finansowych Unii Europejskiej, do czego są zobligowane państwa członkowskie.

Czasopismo: Kontrola Państwowa
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki o polityce i administracji
Otwarta dyskusja o pracy NOK : Zdalna konferencja INTOSAI

Izba Obrachunkowa Federacji Rosyjskiej, która od półtora roku przewodniczy Międzynarodowej Organizacji Najwyższych Organów Kontroli (INTOSAI), zorganizowała zdalną konferencję z udziałem przedstawicieli ponad 100 najwyższych organów kontroli (NOK), poświęconą sposobom realizacji uchwały ostatniego kongresu, będącego naczelnym organem INTOSAI. Nową praktyką było, że obok delegacji NOK w obradach mógł uczestniczyć każdy.

Czasopismo: Kontrola Państwowa
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji, nauki prawne
Komputerowo wspomagane metody badania tekstów w polskiej perspektywie

W niniejszym artykule autor przedstawia stosowanie metod analizy przetwarzania języka naturalnego (NLP) w obszarze polskich badań. W analizie uwzględniono trzy pola badawcze: socjologiczne, politologiczne oraz literaturoznawcze. Omówione zostały prace takich badaczy, jak Marek Troszyński, Paweł Matuszewski oraz Maciej Eder. Efektem przeprowadzonej analizy było nakreślenie najważniejszych aspektów metodologicznych związanych z używaniem metody NLP: kontekstów, możliwości oraz zagrożeń. Finalnie wskazano dalsze perspektywy badawcze, w których stosowanie omawianych metod może przynieść potencjalnie pozytywne rezultaty.

Czasopismo: Nauka Polska. Jej Potrzeby, Organizacja i Rozwój
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: językoznawstwo, nauki o komunikacji społecznej i mediach
Historia kół gospodyń wiejskich - między emancypacją a kolonizacją wsi

Ustawa z dnia 9 listopada 2018 roku o kołach gospodyń wiejskich wprowadziła trzecią formę prawną tych organizacji, co spowodowało powrót do dyskusji na temat roli kół oraz ideologicznych założeń ich powstawania i działalności. Artykuł prezentuje, jak ruch kół gospodyń wiejskich rozwijał się w Polsce oraz jakie pełnił funkcje przez ponad stulecie. Bazując na analizie literatury obejmującej okres od powstania pierwszych kół do współczesności, autor podejmuje próbę udowodnienia, że ruch ten, wbrew popularnym poglądom i opiniom, był niejednorodny i cechowała go duża różnorodność. Wskazuje także próby wykorzystania kół do celów politycznych, swoistej „kolonizacji wsi”, co – zdaniem autora – nigdy nie zakończyło się pełnym sukcesem. Świadczą o tym zawsze silnie obecne w ruchach kół gospodyń wiejskich niezależne, autonomiczne inicjatywy, których przykłady można znaleźć w artykule.

Czasopismo: Kwartalnik Trzeci Sektor
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: historia, nauki o kulturze i religii, nauki socjologiczne
Wykorzystanie mediów społecznościowych w działalności rzeczniczej organizacji pozarządowych

Celem artykułu jest odpowiedź na pytanie o to, jak organizacje pozarządowe w Polsce wykorzystują media społecznościowe do realizacji interesów reprezentowanych grup społecznych. W toku wywodu przybliżono funkcje mediów społecznościowych w rzecznictwie oraz przyczyny i sposoby wykorzystania portali społecznościowych przez zagraniczne i polskie organizacje pozarządowe. Analiza literatury przedmiotu i rozmowy z polskimi organizacjami pozarządowymi prowadzą do wniosku, że organizacje korzystają z mediów społecznościowych głównie w celu informowania o swojej bieżącej działalności, zaniedbując ich społecznościowy, konwersacyjny wymiar. Wywiady pogłębione z organizacjami non profit rzucają również światło na trudności, z którymi zmagają się podmioty pozarządowe w związku z obecnością na portalach społecznościowych, oraz obrazują rolę, którą media społecznościowe odgrywają w repertuarze środków rzeczniczych w ostatnich latach.

Czasopismo: Kwartalnik Trzeci Sektor
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne, nauki społeczne
Dyscypliny: informatyka techniczna i telekomunikacja, nauki o komunikacji społecznej i mediach, nauki socjologiczne
Wypalenie zawodowe i aktywistyczne w trzecim sektorze w Polsce, Chorwacji i Słowenii

Artykuł prezentuje założenia i wyniki eksploracyjnego badania jakościowego dotyczącego wypalenia zawodowego i aktywistycznego w trzecim sektorze, przeprowadzonego przez międzynarodowy zespół, którego liderem była polska Fundacja Culture Shock. Tłem dla wskazanych treści jest historia badań nad wypaleniem zawodowym na świecie i w Polsce. Tekst odnosi się do sposobów definiowania wypalenia, doświadczeń wypaleniowych pracownic i pracowników sektora pozarządowego oraz uwarunkowań społeczno-politycznego i organizacyjnego rozwoju omawianego syndromu. Zawiera zebrane podczas badania rekomendacje eksperckie i formułuje postulaty dotyczące prowadzenia kolejnych badań w przyszłości.

Czasopismo: Kwartalnik Trzeci Sektor
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne
„Swój” czy „obcy”? Wybrane konteksty grocików krzemiennych w zespołach grobowych

Schyłek neolitu i początki wczesnej epoki brązu są okresem, podczas którego zachodziły procesy będące skutkami głębokich przemian kulturowych. Te fundamentalne zmiany polegały na powstaniu nowych struktur społecznych i gospodarczych, związanych z uprawianiem pasterstwa i wynikającej z niego wzmożonej mobilności grup ludzkich. Musiały wiązać się z tym rozmaite konflikty międzygrupowe, wynikające chociażby z konkurowania o najlepsze pastwiska. Nie należy zarazem wykluczać, że w ówczesnej obyczajowości zachowania agresywne włączono do kanonów egzystencji, przez co odcisnęły głębokie piętno na ogólnie akceptowanych normach etycznych. Pewną przesłanką źródłową w tym względzie jest podstawowy, wybitnie militarny, zestaw instrumentarium znajdowanego w grobach, złożony z topora, siekiery, noża lub sztyletu oraz rynsztunku łuczniczego. Był to okres, kiedy istotny czynnik stanowiła potrzeba silnego akcentowania samoświadomości i autoidentyfikacji grupowej oraz dążenie do zaznaczania odrębności wobec otaczających środowisk kulturowych. W źródłach archeologicznych wspomniane tendencje w zachowaniach kulturowych manifestują się zwłaszcza w wytworach o funkcjach militarnych, a szczególnie w krzemiennych grocikach strzał do łuku (ryc. 1). Znaczna część późnoneolitycznych i wczesnobrązowych znalezisk grocików krzemiennych pochodzi z zespołów grobowych. Odkrywane w nich ostrza najczęściej są interpretowane, zapewne w większości przypadków słusznie, jako element wyposażenia towarzyszącego zmarłemu. Szczegółowa obserwacja kontekstów występowania grocików w grobach ujawniła wielokrotnie, że ich interpretacja nie zawsze jest jednoznaczna. Niekiedy zastany kontekst dobitnie wskazuje na charakter znaleziska jako swoistego corpusdelicti, stanowiącego przyczynę śmierci pochowanych osób (ryc. 2-6). Celem artykułu jest przedstawienie wybranych źródeł z obszaru Polski, które egzemplifikują problem badawczy zasygnalizowany w tytule tego opracowania.

Czasopismo: Wiadomości Archeologiczne
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: archeologia
O Gotach w gazecie – czyli znane i nieznane informacje o grobach kultury wielbarskiej z miejscowości Sławianowo w pow. złotowskim

Na podstawie analizy treści notatki zamieszczonej 9 sierpnia 1937 roku w „Oder-Zeitung“, wprowadzono do obiegu naukowe trzy nieznane dotąd odkrycia archeologiczne: grób kultury wielbarskiej z fazy B2a z miejscowości Sławianowo; skarb brązowych przedmiotów z młodszej epoki brązu z miejscowości Stare Gronowo i cmentarzysko kultury łużyckiej z miejscowości Stobno. Znaleziska z pierwszej z wymienionych miejscowości posłużyły do weryfikacji wcześniejszych dokonanych tam odkryć, często mylnie cytowanych w literaturze. Ustalono, że nie można wykluczyć, iż na terenie tej miejscowości istniały dwie nekropolie kultury wielbarskiej. Postawiono też znak zapytania przy interpretacji kulturowej pochówków inhumacyjnych odsłoniętych w roku 1907, podważając ich wielbarską interpretację. Udowodniono, że groty znalezione w Sławianowie przed rokiem 1907 nie są, jak przyjęto, elementami uzbrojenia kultury wielbarskiej i należy je datować na młodszy okres przedrzymski. W związku z tym zweryfikowano informacje na temat osadnictwa w tym okresie nad środkową Notecią (na odcinku po-między Drawą i Łobżonką), wskazując na znacznie więcej stanowisk, niż sądzi się w najnowszej literaturze (Ryc. 2). W nowym zestawieniu znalazło się 16 odkryć, które można powiązać z kulturą jastorfską, oraz cztery dalsze z dużym prawdopodobieństwem ją reprezentujące. Zestawiono również 13 stano-wisk, które mogą reprezentować aktywność osadniczą z czasów złożenia do ziemi grotów ze Sławianowa. Określenie kulturowe tych znalezisk pozostawiono, póki co, otwartym.
Wykazano ponownie, że środkowy odcinek doliny Noteci jest ciągle nierozpoznaną strefą kulturową o niezwykle atrakcyjnym potencjale poznawczym, szczególnie dla czasów pomiędzy zanikiem kultury pomorskiej a momentem zasiedlenia jej przez ludność kultury wielbarskiej.
Zniszczenia wojenne boleśnie dotknęły zasoby muzealne i archiwa przechowujące informacje o działalności archeologów. Analizowana notatka prasowa jest potwierdzeniem dla tezy o niedocenionej wartości publikacji prasowych dla rekonstrukcji utraconej w ten sposób wiedzy nie tylko o zabytkach, ale również dla śledzenia dziejów badań archeologicznych i rozwoju dyscypliny.

Czasopismo: Wiadomości Archeologiczne
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: archeologia
Zapinki bałtyjskie z Janowca nad Wisłą

Zaprezentowane materiały zostały znalezione na stanowisku nr 3 (AZP 76-74/47) w miejscowości Janowiec (dawniej Janowiec nad Wisłą), gm. loco, pow. puławski. Stanowisko jest położone na piaszczystej terasie zamykającej od zachodu dolinę Wisły. W pobliżu stanowiska przepływa niewielki ciek wodny nazywany lokalnie „Nieciecz” oraz rzeka Plewka znajdującą swe ujście do Wisły powyżej Janowca. Obecne koryto Wisły jest oddalone o ok. 2 km od stanowiska (ryc. 1).
Stanowisko zostało odkryte w roku 1981 podczas badań powierzchniowych, prowadzonych w ramach Archeologicznego Zdjęcia Polski. Od roku 2016 prowadzone są tu regularne badania powierzchniowe i wykopaliskowe, którymi kieruje Grzegorz Kuś. Pracami wykopaliskowymi objęto dotychczas obszar o powierzchni zaledwie 1,8 ara, a szczegółową prospekcją powierzchniową objęto obszar ok. 3 ha. Pozyskano przy tym materiały, które można datować na okres wpływów rzymskich, wczesne średniowiecze oraz liczne znaleziska nowożytne. Podczas prospekcji powierzchniowej pozyskano również dwa omawiane przedmioty, które można datować na okres wędrówek ludów.
Pierwszym znaleziskiem jest wykonany ze stopu miedzi fragment fibuli z pełną pochewką, o kuszowatej konstrukcji (ryc. 2: a, b). Fibulę można zaliczyć do wydzielonego przez A. Bitner-Wróblewską typu Dollkeim/Kovrovo. Zapinki tego typu wiązane są głównie z kręgiem zachodniobałtyjskim, gdzie występują najliczniej. Znane są również z Pomorza, Bornholmu, Olandii, Gotlandii oraz obszarów fińskich. Jeden egzemplarz został również znaleziony w miejscowości Tomasze pow. ostrołęcki oraz w bliżej nieokreślonej miejscowości w dorzeczu Dniepru. W kręgu zachodniobałtyjskim zapinki typu Dollkeim/Kovrovo datowane są na młodsze odcinki fazy D i początki fazy E okresu wędrówek ludów. 
Drugim znaleziskiem z Janowca jest wykonany ze stopu miedzi fragment sprężyny zapinki szczeblowej o konstrukcji „pseudokuszowatej” (ryc.2: c, d). Zapinki tego typu znane są niemal wyłącznie z obszarów bałtyjskich, gdzie są datowane na rozwinięte odcinki fazy E okresu wędrówek ludów. 
Znalezisk z Janowca, można chyba traktować jako ślady krótkotrwałego pobytu, czy raczej postoju, w trakcie wyprawy niewielkich grup Estiów szlakiem wzdłuż Wisły. Nie można jednak wykluczyć, że wzdłuż takiego szklaku funkcjonowała sieć bardzo rozproszonego osadnictwa, a miejscowa ludność była zaangażowana w organizację dalekosiężnej wymiany. W wyjaśnieniu tej kwestii mogą jednak pomóc tylko kolejne odkrycia.

Czasopismo: Wiadomości Archeologiczne
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: archeologia
Nowe znalezisko wczesnośredniowiecznego grotu włóczni z Lubienia, pow. piotrkowski

W listopadzie 2020 roku do zbiorów Muzeum w Piotrkowie Tryb. został przekazany przez mieszkańca wsi Lubień, gm. Rozprza wczesnośredniowieczny grot włóczni. Zabytek został odkryty na leśnym dukcie (Ryc. 1) w odległości 900 m na północny-wschód od centrum cmentarzyska w Lubieniu. Stan zachowania grotu jest zły. Zabytek znajdował się tuż przy powierzchni gruntu. Jego lokalizacja w tym miejscu jest być może związana z pracami ziemnymi z 1970 r., podczas których doszło do odkrycia i częściowego zniszczenia centralnej części nekropolii w Lubieniu (Ryc. 2). Zniszczono wówczas około 35% powierzchni cmentarza, związanej – jak wynika z analizy przestrzenno-chronologicznej – z fazą inicjalną całego założenia grzebalnego (z 1 ćwierci XI w.). 
Żelazny grot włóczni ma lancetowaty liść, w przekroju poprzecznym płasko-soczewkowaty (Ryc. 4). Żeberko jest lekko wyodrębnione i widoczne tylko z jednej strony liścia, co może być spowodowane korozją, podobnie jak w przypadku przykrawędnych ubytków liścia. Tuleja grotu o przekroju sześciokątnym, choć nie jest to cecha wyraźnie zarysowana równomiernie zwęża się ku górze i została połączona „na zakładkę”. Jej dolna krawędź uległa częściowemu zniszczeniu. Nie stwierdzono otworów na nity. Omawiany grot włóczni reprezentuje typ IV w klasyfikacji A. Nadolskiego (1954). Obejmuje on okazy średnich rozmiarów (nieprzekraczających 30 cm długości, często krótszych – poniżej 20 cm), krępe, o stosunkowo długiej tulei. Dolne krawędzie sercowatego liścia są zatępione na krótkim odcinku. Groty tego rodzaju prawdopodobnie służyły w walce przeciwko przeciwnikowi nieposiadającemu osłony ciała. Wykazywały się niewielką siłą penetracji, rekompensowaną znaczną powierzchnią rażącą. W identyfikacji grotów typu IV typu można posłużyć się proporcją maksymalnej szerokości liścia do jego długości, która nie powinna być większa niż 1:2.
Groty włóczni typu IV są rzadko (30 egz.) notowane na terenie ziem polskich. Okazy o takiej formie znane są głównie z cmentarzysk, przede wszystkim z XI w., ewentualnie jeszcze na początku XII w. Grupują się one w przede wszystkim na terenie Mazowsza, zwłaszcza jego północnej części (Ryc. 5). Niewielkie skupisko wyznaczają cztery okazy znane z Wielkopolski, zaś na pozostałym obszarze występują tylko pojedyncze znaleziska (Kujawy, Polska centralna, Małopolska). Groty typu IV sporadycznie notowane są także poza Polską. Można wskazać na XI- wieczne (rzadziej z XI-XII w.) przykłady z dawnej Rusi i wschodniej części basenu Morza Bałtyckiego. Nieco liczniej występowały one na terenie północnych Niemiec, zwłaszcza w Meklemburgii-Pomorze Przednie i Szlezwik-Holsztyn.
Przyjmując, że pierwotnie odkryty grot włóczni stanowił element wyposażenia jednego ze zniszczonych grobów odkrytych w 1970 roku możemy mówić o kolejnym kroku do odzyskania utraconych wówczas materiałów. Daje to nadzieję na dalsze odkrycia, czemu służyć ma planowana prospekcja rejonu cmentarzyska.

Czasopismo: Wiadomości Archeologiczne
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: archeologia
Medialny wizerunek sportsmenki w trakcie i po zakończeniu kariery na przykładzie Justyny Kowalczyk-Tekieli

Celem niniejszego artykułu jest ukazanie medialnego obrazu sportsmenki na podstawie przekazów medialnych, publikowanych na internetowych portalach informacyjnych, a dotyczących Justyny Kowalczyk. Problemem badawczym podjętym w przeprowadzonym badaniu był medialny wizerunek sportsmenki, z uwzględnieniem podziału na dwa okresy: w trakcie kariery i po zakończeniu kariery. Materiałami wykorzystanymi w trakcie analizy były jednostki wypowiedzi medialnej dotyczące Justyny Kowalczyk, a zamieszone na trzech portalach internetowych: Sport.pl, Interia.pl oraz Onet.pl. Analiza była podzielona na dwie części – okres kariery i okres po zakończeniu kariery. W procesie konstruowania badania postawiono trzy hipotezy badawcze. Dotyczyły one głównie różnic w kontekstach (obszarach życia), w jakich przedstawiana była bohaterka przekazów w trakcie i po zakończeniu kariery. Wyniki przeprowadzonej analizy pozwoliły porównać medialny wizerunek sportowca na różnych etapach jego kariery.

Czasopismo: Com.press
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o komunikacji społecznej i mediach
Zastosowanie elementów metodologii geografii internetu w badaniach medioznawczych na przykładzie analizy mediatyzacji zjawiska „Polski Ład” z wykorzystaniem narzędzia Google Trends

Celem niniejszego artykuł jest ukazanie zastosowania elementów metodologii geografii internetu w badaniach medioznawczych na przykładzie analizy mediatyzacji zjawiska społeczno-politycznego, jakim było wprowadzenie tzw. Polskiego Ładu. W przedmiotowym badaniu przetestowano funkcjonalność narzędzia Google Trends w tego typu badaniach na wynikach dla haseł: „Polski Ład”, „Nowy Polski Ład”, „Nowy Ład” w okresie od 31 stycznia 2021 r. do 31 stycznia 2022 r., na podstawie których próbowano ukazać mediatyzację zachowań polskich internautów w związku z badanym wydarzeniem. Analiza zagadnienia jest przykładem zastosowania multidyscyplinarnej metodologii w badaniu mediatyzacji w „nowej rzeczywistości”, jednak studium pokazuje, że Google Trends jako narzędzie przedmiotowej metodologii nie jest kompletnym instrumentem do tego typu badań i wymaga stosowania narzędzi pomocniczych, które nie są w stanie w pełni oddać pogłębionego obrazu zjawiska w multidyscyplinarnej perspektywie.

Czasopismo: Com.press
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Podatek od mediów. Zagrożenie dla pluralizmu mediów w Polsce – analiza i perspektywy na przyszłość na przykładzie scenariusza węgierskiego

Na początku lutego 2021 roku do wykazu programowych prac legislacyjnych Rady Ministrów został wpisany projekt ustawy o dodatkowych przychodach Narodowego Funduszu Zdrowia, Narodowego Funduszu Ochrony Zabytków oraz utworzeniu Funduszu Wsparcia Kultury i Dziedzictwa Narodowego w Obszarze Mediów. Założeniem projektu jest pozyskiwanie dodatkowych środków finansowych, które miałyby zapobiegać długofalowym zdrowotnym, gospodarczym i społecznym skutkom pandemii COVID-19. Ich źródłem miałyby być składki od reklamy w internecie oraz mediów tradycyjnych (wyłącznie komercyjnych). Projekt ten, potocznie nazywany „podatkiem od mediów”, szybko został odebrany jako potężny cios wymierzony w wolne, niezależne media, których głównym źródłem dochodu są właśnie środki reklamowe. W związku z tym rozwiązania zakładane w projekcie mogłyby doprowadzić do znacznego obniżenia poziomu dochodów wybranych mediów. Sytuacja ta praktycznie od razu została porównana do sytuacji medialnej panującej na Węgrzech, gdzie regularnie dochodzi do prawnego i finansowego ograniczania działalności mediów, które nie głoszą prorządowych treści. Podobnie jak w projekcie polskiej ustawy, powołano tam Środkowoeuropejską Fundację Prasy i Mediów (KESMA), która miała wspierać różnorodność mediów na Węgrzech. W rzeczywistości jednak fundacja skupia wyłącznie prorządowe media. W artykule przedstawiono podobieństwa pomiędzy projektem ustawy zaproponowanym przez polityków Prawa i Sprawiedliwości a działalnością KESMA – fundacji powołanej po objęciu władzy przez Viktora Orbána. Zobrazowano również zagrożenie, jakie może stanowić tzw. podatek od mediów w obliczu panującej pandemii COVID-19 dla pluralizmu mediów w Polsce.

Czasopismo: Com.press
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o komunikacji społecznej i mediach
Koronawirus na ekranie: portret pandemii w filmach Songbird. Rozdzieleni i Skazani na siebie

Pandemia COVID-19, trwająca od 2020 roku, miała ogromny wpływ na zmiany w branży filmowej na całym świecie. Wraz z zamknięciem kin wiele produkcji filmowych zostało wstrzymanych, a wyczekiwane premiery zostały przesunięte na późniejsze terminy. Podobnie jak wiele ważnych wydarzeń społecznych, pandemia COVID-19 stała się źródłem inspiracji dla reżyserów filmowych. Celem niniejszego artykułu jest analiza sposobów przedstawienia pandemii w dwóch filmach z motywem koronawirusa: Songbird. Rozdzieleni (Songbird, Adam Mason, 2020) i Skazani na siebie (Locked Down, Doug Liman, 2021). Omówiono różnice i podobieństwa, a także związek między fikcyjnym przedstawieniem pandemii i sytuacją rzeczywistą. Wyniki analizy wskazują na znaczne różnice między filmami pod względem przedstawienia w nich stadium pandemii, wprowadzonych ograniczeń, ryzyka zakażenia i przebiegu choroby. Wspólną cechą tych filmów było natomiast wykorzystanie formuły opowieści miłosnej. W pracy wykorzystano również analizę poszczególnych scen filmowych.

Czasopismo: Com.press
Dziedziny: nauki społeczne, sztuka
Dyscypliny: nauki o komunikacji społecznej i mediach, sztuki filmowe i teatralne
Kondycja polskich mediów sportowych w dobie pandemii COVID-19 – próba diagnozy rynku

Pandemia COVID-19, która wybuchła w Polsce w marcu 2020 roku, znacząco zmieniła nasze codzienne życie. Odcisnęła też swoje piętno na świecie mediów sportowych. Celem artykułu jest pokazanie wpływu epidemii koronawirusa na obecny kształt polskiego rynku mediów sportowych, przedstawienie zmian zachodzących na tym rynku w 2020 i 2021 roku i próba diagnozy tego, jak może on wyglądać za kilka lat. Podstawą badań jest analiza statystyk dotyczących: udziałów sportowych stacji telewizyjnych w rynku, wyników sprzedaży prasy sportowej czy popularności sportowych serwisów internetowych podczas pandemii. Przegląd tych danych udowodnił np., że brak sportowych zmagań miał wpływ na znaczący regres mediów sportowych w Polsce wiosną 2020 roku. Przedstawiono także nowych graczy, którzy niedawno pojawili się na polskim rynku mediów sportowych oraz przykłady występowania konwergencji w tychże mediach.

Czasopismo: Com.press
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o komunikacji społecznej i mediach