rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Dystrofia śródbłonkowa Fuchsa – aktualne poglądy na patofizjologię i leczenie choroby

Dystrofia śródbłonkowa rogówki Fuchsa (FECD) jest obustronną, postępującą chorobą dotyczącą komórek śródbłonka rogówki. Powoduje stopniową utratę komórek śródbłonka, doprowadzając do obrzęku istoty właściwej i nabłonka rogówki, a w konsekwencji do pogorszenia jakości widzenia, ostrości wzroku i dolegliwości bólowych oczu. Dystrofia została po raz pierwszy opisana i udokumentowana ponad 100 lat temu, w 1910 r., przez wiedeńskiego okulistę Ernsta Fuchsa na przykładzie 13 pacjentów z obustronnym centralnym zmętnieniem rogówki. Od tego czasu nastąpił daleko idący postęp w zakresie znajomości patogenezy, czynników etiologicznych wywołujących chorobę oraz rozwój metod diagnostycznych i terapeutycznych. Wciąż jednak pozostaje wiele pytań, na które dotychczas nie udzielono jednoznacznej odpowiedzi, zwłaszcza w zakresie uwarunkowań genetycznych i molekularnych patomechanizmów FECD. Celem artykułu poglądowego jest przedstawienie i omówienie klinicznych, genetycznych, patofizjologicznych, diagnostycznych i terapeutycznych aspektów dystrofii Fuchsa. Artykuł koncentruje się również na innowacyjnych metodach diagnostyki obrazowej, w tym na optycznej koherentnej tomografii wysokiej rozdzielczości. Przedstawiono także metody leczenia chirurgicznego oraz nowe, małoinwazyjne techniki, takie jak DWEK – technika descemetoreksji bez wykonywania następczego przeszczepienia czy leczenie z wykorzystaniem inhibitora kinazy Rho (ROCK).

Czasopismo: OphthaTherapy
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Zastosowanie leków anty-VEGF w leczeniu retinopatii wcześniaków

Retinopatia wcześniaków jest poważnym schorzeniem siatkówki, mogącym doprowadzić do jej odwarstwienia i w konsekwencji do utraty widzenia. W patogenezie tej choroby kluczową rolę odgrywają wytwarzane w nadmiarze naczyniowo- śródbłonkowe czynniki wzrostu (VEGF, vascular endothelial growth factors). Złotym standardem leczenia jest wciąż stosowana od lat 90. XX w. laserowa fotokoagulacja obwodowej nieunaczynionej siatkówki. Wprowadzone w ostatnich latach leki anty-VEGF podawane w postaci iniekcji do ciała szklistego neutralizują wytworzone w nadmiarze czynniki VEGF. Podstawowymi zaletami tych leków są: bardzo szybkie działanie, bardzo krótka i nieskomplikowana procedura podania oraz spodziewane pełne pole widzenia. Leki są jednak wchłaniane do krwiobiegu, co może zaburzać fizjologiczne dojrzewanie narządów wewnętrznych u dziecka urodzonego przedwcześnie. Innym ważnym problemem jest pojawienie się późnych wznów retinopatii, nawet kilka miesięcy po iniekcji. Leki te powinny być stosowane rozważnie, przede wszystkim u pacjentów z retinopatią w I strefie.

Czasopismo: OphthaTherapy
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Ocena kliniczna wpływu bewacyzumabu w kroplach na morfologię i funkcję pęcherzyka filtracyjnego z objawami niewydolności

Cel pracy: Ocena przydatności bewacyzumabu w kroplach u pacjentów poddanych trabekulektomii w celu zahamowania gojenia rany pooperacyjnej. Materiał i metody: 53 osoby po zabiegu przeciwjaskrowym z wytworzeniem pęcherzyka filtracyjnego, u których doszło do wczesnej, pooperacyjnej niewydolności pęcherzyka kwalifikującej się do zastosowania bewacyzumabu w kroplach. Pełnej analizie statystycznej poddano 30 pacjentów, którzy poza badaniem ciśnienia wewnątrzgałkowego, badaniem w lampie szczelinowej i oceną pęcherzyka w skali MBGS, dodatkowo wykonane mieli zdjęcia fotograficzne pęcherzyka, na podstawie których dokonano pełnej analizy morfologicznej pęcherzyka. Wyniki: Całkowity sukces po 6 miesiącach, bez stosowania leków przeciwjaskrowych (ciśnienie wewnątrzgałkowe końcowe <18 mmHg i obniżenie ciśnienia wewnątrzgałkowego wyjściowego o 30%) osiągnięto u 18 pacjentów (60%). Częściowy sukces (obniżenie ciśnienia wewnątrzgałkowego wyjściowego o 30%) osiągnięto u 19 pacjentów (63,3%). Wnioski: Bewacyzumab to skuteczna i bezpieczna terapia pomocnicza dla miejscowych glikokortykosteroidów w leczeniu wczesnej pooperacyjnej niewydolności pęcherzyka poprzez zmniejszenie unaczynienia na jego powierzchni. Ocena średniej powierzchni naczyń pęcherzyka na zdjęciu fotograficznym, dokonana przy użyciu programu ImageJ, koreluje z oceną pęcherzyka w skali MBGS.

Czasopismo: OphthaTherapy
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Multifokalne soczewki kontaktowe – aspekty praktyczne

Multifokalne soczewki kontaktowe kojarzą się zwykle z możliwością wyrównania prezbiopii w wieku 50+. Tymczasem jest wiele innych możliwości zastosowania takiej korekcji, także u osób znacznie młodszych, a nawet u dzieci. W poniższym artykule opisano kilka przykładów aplikacji soczewek wieloogniskowych u pacjentów w wieku 13–68 lat.

Czasopismo: OphthaTherapy
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Jaskra a zaćma – wpływ zabiegu fakoemulsyfikacji zaćmy oraz zabiegów łączonych na obniżenie ciśnienia wewnątrzgałkowego

Jaskra, według danych WHO, jest drugą co do częstości przyczyną ślepoty na świecie, zaraz po zaćmie. Te dwie choroby bardzo często występują razem oraz wzajemnie na siebie wpływają. Postępowanie, od odpowiedniej kwalifikacji przez przeprowadzenie samego zabiegu oraz opieki pooperacyjnej, jest różne w zależności od stopnia zaawansowania, wcześniejszego przebiegu oraz lecze-nia każdej z tych chorób. Obecnie w społeczeństwie zdecydowanie rośnie liczba pacjentów z jaskrą potrzebujących również usunięcia zaćmy. Najczęstszą me-todą jej usunięcia jest teraz zabieg fakoemulsyfikacji zaćmy ze wszczepieniem implantu sztucznej soczewki. Badania sugerują spadek ciśnienia wewnątrz-gałkowego po takim zabiegu, co daje korzystny efekt, szczególnie u pacjentów leczonych z powodu jaskry. Nie jest on jednak długotrwały, dlatego też często stosowane są procedury łączące fakoemulsyfikację z zabiegiem przeciwjaskro-wym, wywołujące dłużej trwające obniżenie ciśnienia wewnątrzgałkowego. Re-zultat zależy oczywiście od wielu czynników, m.in. typu jaskry oraz wybranego zabiegu przeciwjaskrowego. W literaturze widnieje wiele doniesień z badań porównujących różne postępowania terapeutyczne w przypadku współistnie-nia tych dwóch głównych chorób okulistycznych.

Czasopismo: OphthaTherapy
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Znaczenie kropli antybiotykowych w profilaktyce okołooperacyjnej zapalenia wnętrza gałki po operacjach zaćmy

Zapalenie wnętrza gałki ocznej po operacji zaćmy pozostaje rzadką, ale istotną przyczyną utraty wzroku. Wzorce postępowania znacznie się różnią w wielu krajach europejskich. Obejmują miejscowe stosowanie antybiotyków przed zabiegiem, używanie roztworu jodku powidonu, aplikację antybiotyków do komory przedniej oka pod koniec zabiegu, iniekcje podspojówkowe, stosowanie miejscowych kropli po zabiegu oraz pojawiające się również nowe idee, np. chirurgię zaćmy bez użycia kropli. Celem tego artykułu jest prezentacja aktualnej strategii postępowania oraz roli miejscowej antybiotykoterapii stosowanej w profilaktyce zapalenia wnętrza gałki.

Czasopismo: OphthaTherapy
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Jaskra złośliwa: nowe poglądy na etiopatogenezę i postępowanie

Jaskra złośliwa jest rzadkim, ale poważnym powikłaniem operacji wewnątrzgałkowych. Najczęściej pojawia się po penetrujących zabiegach przeciwjaskrowych, ale może także wystąpić po każdej procedurze wewnątrzgałkowej. Jej obecność niosła ze sobą złą prognozę i bardzo wysokie ryzyko bolesnej ślepoty. Istotę choroby stanowi nieprawidłowy przepływ cieczy wodnistej w kierunku ciała szklistego, który doprowadza do przemieszczenia przepony soczewkowo-tęczówkowej lub tęczówkowo-szklistkowej ku przodowi i do zamknięcia kąta przesączania. Celem leczenia jest przywrócenie prawidłowego przepływu cieczy wodnistej i poprawa stosunków anatomicznych w gałce ocznej. W leczeniu stosowane są metody farmakologiczne (leki hamujące wytwarzanie cieczy wodnistej, cykloplegiki, leki osmotycznie czynne), techniki laserowe i chirurgiczne. Dzięki wprowadzeniu nowych technik operacyjnych, jak zonulokapsulohialoidowitrektomia, rokowanie w przypadku wystąpienia tego powikłania znacząco się poprawiło.

Czasopismo: OphthaTherapy
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Zastosowanie generatora plazmowego w zabiegach okuloplastycznych – doświadczenia własne

W niniejszej pracy przedstawiamy przypadki kliniczne pacjentów ze zmianami skórnymi okolicy oczu operowanych w naszej klinice za pomocą nowatorskiego generatora plazmy (Jett Plasma Lift Medical®, Compex spol. s r.o., Czechy). Jest to urządzenie zasilane prądem stałym, wytwarzające dzięki różnicy napięć przepływ energii elektrycznej w postaci zjonizowango powietrza (plazma) między końcówką sondy a tkanką i powodujące jej odparowanie. Pacjenci byli poddani zabiegowi w znieczuleniu miejscowym, a następnie przeprowadzono planowe kontrole z dokumentacją fotograficzną. Zabieg okuloplastyczny wykonany za pomocą generatora plazmy dobrze się sprawdził w usuwaniu drobnych zmian zlokalizowanych na skórze powiek, takich jak brodawczaki, włókniaki czy kępki żółte.

Czasopismo: OphthaTherapy
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Terapia widzenia w oczopląsie

Specjalista ochrony wzroku, spotykając w swoim gabinecie pacjenta z oczopląsem, może mu pomóc rozwiązać problemy wzrokowe, wykorzystując zarówno rozwiązania optyczne, nieoptyczne, farmakologię i zabiegi chirurgiczne (okulista), jak i ćwiczenia wzrokowe. Terapia widzenia u pacjentów z oczopląsem może być prowadzona przez specjalistów ochrony wzroku w ogólności dwukierunkowo – przez poprawę parametrów widzenia obuocznego oraz uświadomienie pacjentowi, kiedy jego oczopląs się wzmaga, a kiedy wycisza, co skutkuje większą kontrolą okulomotoryczną.

Czasopismo: OphthaTherapy
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Tomografia optyczna przedniego odcinka oka – nowe perspektywy

Obecnie na rynku jest wiele różnego rodzaju koherentnych tomografów optycznych służących do diagnostyki przedniego odcinka oka. Różnią się one szczegółami technicznymi, jak zastosowana długość fali światła laserowego czy technologia użyta do akwizycji i przetwarzania obrazu z badanej tkanki: domena czasowa, domena spektralna oraz najnowsza – technologia strojonego źródła. Wszystkie one stają się dziś niezbędne w nowoczesnej diagnostyce, badaniach przed- i śródoperacyjnych oraz monitorowaniu efektów terapii w takich dziedzinach okulistyki, jak: degeneracje i dystrofie rogówki, przeszczepianie rogówki, diagnostyka jaskry, chirurgia zaćmy i chirurgia refrakcyjna. W niniejszym artykule dokonano subiektywnego przeglądu najnowszych i przyszłościowo najbardziej obiecujących dostępnych urządzeń z grupy nowej generacji tomografów optycznych służących do diagnostyki przedniego odcinka oka

Czasopismo: OphthaTherapy
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Choroby odzwierzęce w okulistyce. Część I – Toksoplazmozowe zapalenie siatkówki i naczyniówki

Inwazja Toxoplasma gondii jest prawdopodobnie najczęściej występującą parazytemią na świecie. Szacuje się, że może być nią zarażona nawet połowa populacji. Ten pasożyt jest oportunistą i rzadko powoduje objawy chorobowe, które są mało specyficzne, łagodne i szybko ustępujące, więc powszechnie się ignoruje istnienie tej choroby. Toksoplazmoza stanowi jednak najczęstszą przyczynę zapalenia tylnego odcinka oka w Polsce. Problem ten w naszym kraju szacunkowo może dotyczyć ok. 300 000 osób. Pomimo że specjaliści okuliści często widzą stare, nieczynne blizny toksoplazmozowe, to czynne ognisko toksoplazmozowe powoduje pewne trudności dotyczące rozpoznania i leczenia. Niniejszy artykuł opracowano w oparciu o najnowsze oraz stare, ale istotne, pozycje literatury i ma on pomóc specjalistom okulistom zrozumieć, diagnozować i leczyć tę chorobę.

Czasopismo: OphthaTherapy
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Zespół suchego oka a soczewki kontaktowe

Celem artykułu jest przegląd doniesień naukowych dotyczących możliwego wpływu soczewek kontaktowych na występowanie zespołu suchego oka, różnicowania zespołu suchego oka wywołanego soczewkami kontaktowymi i dyskomfortu w soczewkach kontaktowych oraz możliwości wykorzystania soczewek w terapii zespołu suchego oka.

Czasopismo: OphthaTherapy
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Wpływ miękkich multifokalnych soczewek kontaktowych z wysokimi addycjami na koordynację wzrokowo-ruchową

Celem zaprezentowanych badań było sprawdzenie, czy miękkie multifokalne soczewki kontaktowe z wysokimi addycjami o konstrukcji przeznaczonej do kontroli krótkowzroczności mogą wpływać na ruchy oczu i koordynację oko–ręka. W badaniu wzięło udział 24 młodych dorosłych, którym zaaplikowano miękkie multifokalne soczewki kontaktowe (Relax, SwissLens) z addycją +2D (Add2) i +4D (Add4) oraz kontrolne soczewki jednoogniskowe (Add0, Orbis, SwissLens). Zadaniem uczestników było sięganie w kierunku kółka wyświetlanego na ekranie dotykowym. Mierzono czasy reakcji, dokładność dotknięcia celu oraz latencje ruchów oczu. Wyniki wykazały, że miękkie multifokalne soczewki kontaktowe nie wpłynęły na latencje ruchów oczu (135, 136 i 139 ms odpowiednio dla Add0, Add2 i Add4, p = 0,171), czasy reakcji (732, 730, 727 ms dla Add0, Add2 i Add4, p = 0,932) ani na procent błędów (17%, 13%, 18% dla Add0, Add2 i Add4, p = 0,386)

Czasopismo: OphthaTherapy
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Chirurgia plastyczna tęczówki. Część 1. Chirurgia bez użycia implantów tęczówkowych

Praca opisuje możliwości korekcji chirurgicznej ubytków tęczówki oraz uszkodzeń zwieracza źrenicy bez potrzeby wykorzystywania implantów tęczówkowych. Używając tylko nici chirurgicznych, można zaopatrzyć praktycznie każdy ubytek tęczówki lub źrenicy. Jedynym warunkiem jest dostateczna „ilość” nieuszkodzonej tkanki tęczówki. Zmiany pourazowe, pozapalne, pooperacyjne oraz wrodzone anomalie tęczówki mogą być zaopatrzone w ten sposób, dając poprawę widzenia oraz estetyki oka

Czasopismo: OphthaTherapy
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Odwarstwienie nabłonka barwnikowego – diagnostyka multimodalna w codziennej praktyce klinicznej – część pierwsza

Odwarstwienie nabłonka barwnikowego jest częstą patologią występującą w różnych chorobach siatkówki. Rozpoznanie to ustala się bardzo często, ale nie zawsze w prawidłowym znaczeniu i bez wyraźnego rozróżnienia między jego typami. Odmienna patogeneza i typ zmian wiążą się z charakterystycznymi cechami w badaniu angiografii fluoresceinowej, autofluorescencji, spektralnej koherentnej tomografii optycznej i badaniu angiograficznym opartym na koherentnej tomografii optycznej. W niniejszym artykule zwrócimy uwagę na istotne elementy stosowanej w codziennej praktyce klinicznej diagnostyki multimodalnej tej patologii, pozwalające prawidłowo określić jej typ, naturalny przebieg oraz postępowanie terapeutyczne.

Czasopismo: OphthaTherapy
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Zapalenie wnętrza gałki ocznej – obraz kliniczny i aktualne schematy postępowania

Zapalenie wnętrza gałki ocznej, zwane również endoftalmitem, jest rzadkim, ale bardzo groźnym w skutkach stanem okulistycznym. Proces zapalny obejmuje zarówno płyny, jak i tkanki wewnątrzgałkowe. Zwykle obserwuje się spadek ostrości wzroku, ból oraz wyraźny stan zapalny przedniego odcinka oka. Najczęściej występuje po zabiegach okulistycznych, choć może on mieć również inne podłoże. Ze względu na możliwe ciężkie powikłania konieczne jest podjęcie szybkiej diagnostyki i wdrożenie najbardziej optymalnego leczenia. Artykuł ten ma na celu usystematyzowanie typów zapaleń wnętrza gałki ocznej i wskazanie najtrafniejszej metody leczenia dla każdego z nich.

Czasopismo: OphthaTherapy
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Wpływ mitomycyny C na wyniki kliniczne przezkanalikowego, laserowego zespolenia nosowo-łzowego

Celem publikacji jest wpływ podawanej śródoperacyjnie mitomycyny C na wyniki kliniczne endoskopowego przezkanalikowego zespolenia nosowo-łzowego z zastosowaniem lasera diodowego u chorych z niedrożnością dróg łzowych. Zabiegi wykonano u 60 pacjentów z niedrożnością dróg łzowych. U części z nich operację przeprowadzono bez wykorzystania mitomycyny C, a u pozostałych końcowym elementem zabiegu było przyłożenie gąbki spongostanowej nasączonej roztworem mitomycyny C w miejscu uzyskanej stomii w obrębie przewodu nosowego. Drożność dróg łzowych uzyskano u 84% pacjentów w grupie operowanych z mitomycyną C oraz u 71% chorych, u których zabieg ten wykonano bez tego leku. Zastosowanie mitomycyny C zwiększyło skuteczność zabiegu o 13%. Wyniki uzyskane w pracy wskazują, że śródoperacyjne zastosowanie mitomycyny C w trakcie zabiegu przezkanalikowego zespolenia nosowo-łzowego z wykorzystaniem lasera diodowego zwiększa jego skuteczność.

Czasopismo: OphthaTherapy
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Zastosowanie trójwymiarowej wizualizacji podczas chirurgii przedniego odcinka oka

Technika heads-up surgery staje się coraz bardziej powszechna i akceptowana. Pozwala ona wyeliminować ograniczenia narzucane przez stosowanie standardowego mikroskopu operacyjnego oraz minimalizuje zmęczenie, gdyż umożliwia operowanie w znacznie bardziej naturalnej i fizjologicznej pozycji ciała. Jednocześnie zaś nie wpływa negatywnie na jakość obrazu ani na technikę operacyjną. Znajduje coraz szersze zastosowanie nie tylko w chirurgii siatkówki i ciała szklistego, ale również przedniego odcinka oka. Wstępne obserwacje wyników chirurgicznego leczenia: zaćmy, stanów pourazowych, zeza oraz keratopatii pęcherzowej, z zastosowaniem techniki trójwymiarowej wizualizacji potwierdzają, że profil bezpieczeństwa zabiegu jest porównywalny z metodami konwencjonalnymi. Obrazowanie 3D wyróżnia się zaś walorami edukacyjnymi oraz możliwością wykonania zabiegu w trybie light-out surgery.

Czasopismo: OphthaTherapy
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Niedowidzenie – terapie standardowe kontra nowoczesne

Według danych Światowej Organizacji Zdrowia niedowidzenie oraz związane z nim nieskorygowane wady refrakcji stanowią najczęstszą przyczynę zaburzeń układu wzrokowego. Niedowidzenie definiuje się jako redukcję najlepiej skorygowanej ostrości wzroku jednego lub rzadziej obojga oczu. Jest to schorzenie neurorozwojowe, pojawia się w dzieciństwie i powoduje przerwanie prawidłowego szlaku korowych dróg wzrokowych. Do niedawna panował pogląd, że z powodu braku wystarczającej plastyczności ośrodkowego układu nerwowego osób dorosłych niedowidzenie jest nieuleczalne po zakończeniu krytycznego okresu, ok. 7. r.ż. Jednak ostatnie wyniki badań podważyły ten pogląd, ujawniając wcześniej niedoceniany potencjał powrotu do zdrowia nawet w wieku dorosłym. Tradycyjne metody leczenia niedowidzenia obejmują korekcję wad refrakcji oraz stymulację oka niedowidzącego przez zasłonięcie oka dominującego, najczęściej przez obturację lub farmakologiczną penalizację atropiną. Wstępne wyniki badań nad nowoczesnymi metodami terapii, takimi jak gry wideo, uczenie percepcyjne czy terapia obuoczna, dają szanse nie tylko na poprawę ostrości wzroku w oku niedowidzącym, ale także na złagodzenie innych deficytów wzrokowych towarzyszących niedowidzeniu, takich jak zmniejszona wrażliwość na kontrast czy widzenia przestrzennego

Czasopismo: OphthaTherapy
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Ewolucja czy rewolucja w terapii nabytej niewydolności rąbka rogówki: Holoclar® – nowy lek zawierający komórki macierzyste nabłonka rogówki

Leczenie niewydolności rąbka rogówki wkroczyło w nowy etap. W terapii zastosowano komórki pochodzące z hodowli. Tkanka uzyskana w laboratorium zawiera komórki macierzyste nabłonka rogówki pozyskane ze strefy rąbkowej. Dzięki temu zastąpienie hodowanym nabłonkiem patologicznych tkanek zapewnia jego stałą odnowę, tak jak dzieje się to w warunkach fizjologicznych. Do inicjacji hodowli wystarczy zaledwie 2 mm2 rąbka rogówki; pobrane komórki wytwarzają prawidłowy wielowarstwowy nabłonek, który zawiera też pulę komórek macierzystych. Odległe obserwacje potwierdzają, że z zastosowaniem tej metody można trwale odtwarzać powierzchnię nabłonkową rogówki.

Czasopismo: OphthaTherapy
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Zastosowanie laseroterapii mikropulsowej w obrzęku plamki związanym z zakrzepem gałęzi żyły środkowej siatkówki

Szacuje się, że liczba chorych w Polsce, którzy co roku doświadczają następstw zakrzepu gałęzi żyły środkowej siatkówki, sięga 160 tys. Część przypadków ma przebieg bezobjawowy, inne wpływają na spadek ostrości wzroku wywołany niedokrwieniem i następczym obrzękiem plamki. W potwierdzonych przypadkach zaleca się doszklistkową podaż preparatu anty-VEGF. Podprogowa laseroterapia mikropulsowa stanowi bezpieczną alternatywę we wczesnych postaciach obrzęku plamki w zakrzepie gałęzi żyły środkowej siatkówki. Najlepsze efekty terapeutyczne osiągano u pacjentów, u których czas trwania choroby nie przekraczał 6 miesięcy. U 5 spośród 7 leczonych chorych stwierdzono poprawę jakości widzenia już po 4–8 tygodniach od zabiegu. Redukcję grubości siatkówki odnotowano u 6 chorych. Bezpieczeństwo i dostępność laseroterapii mikropulsowej stanowią zachętę do jej stosowania u chorych z powikłaniami po zakrzepie gałęzi żyły środkowej siatkówki.

Czasopismo: OphthaTherapy
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Rehabilitacja osób słabowidzących na świecie

Rehabilitacja osób słabowidzących staje się bardzo ważną gałęzią okulistyki, gdyż upośledzenie wzroku i ślepota są narastającym problemem nie tylko w krajach rozwijających się, lecz także wysoko rozwiniętych. Jest to bezpośrednia konsekwencja rosnącej średniej długości życia i starzenia się populacji. Upośledzenie widzenia ma olbrzymie konsekwencje społeczne i ekonomiczne, a działania rehabilitacyjne mogą mieć realny wpływ na ich zmniejszenie. Założeniem pracy jest przedstawienie celu i korzyści płynących z rehabilitacji osób słabowidzących, a także omówienie barier w dostępie do opieki oraz jej modeli w poszczególnych krajach.

Czasopismo: OphthaTherapy
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Efektywność optometrycznej terapii wzroku w akomodacyjnej ezotropii z wysokim AC/A

Akomodacyjna ezotropia z nadmierną konwergencją jest stanem, w którym korekcja nadwzroczności redukuje kąt zeza do dali, natomiast w bliży oczy pozostają ustawione w zezie zbieżnym. Wśród metod korekcji zeza tego typu można wyróżnić zastosowanie okularów dwuogniskowych oraz zabieg chirurgiczny na mięśniach okoruchowych. Jednak skuteczność obu tych podejść w uzyskaniu widzenia stereoskopowego pozostaje wątpliwa. Niniejsza praca opisuje przypadek 10-letniej pacjentki z akomodacyjną ezotropią z wysokim ułamkiem AC/A, u której zastosowana optometryczna terapia wzroku wspomagana korekcją dwuogniskową znacząco poprawiła funkcję widzenia oraz zredukowała symptomy wzrokowe. Przypadek ten pokazuje, że w postępowaniu ze stanami zezowymi bardzo istotne jest wyprowadzenie zaburzeń akomodacyjnych i okoruchowych oraz tłumienia międzyocznego, co pozwala na uzyskanie lepszej kontroli okulomotorycznej i widzenia stereoskopowego.

Czasopismo: OphthaTherapy
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne