rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Analiza dynamiki zmian mocy cieplnej biogazowni i jej zapotrzebowania w okresie jednego roku w wybranym gospodarstwie rolnym Wielkopolski

Porównano moc cieplną biogazowni (0,25 MWe) i obliczone zapotrzebowanie mocy cieplnej na cele grzewcze gospodarstwa
rolnego o powierzchni ok. 500 ha, w kolejnych miesiącach roku, w warunkach klimatycznych regionu Wielkopolski.
Badano analitycznie wpływ zmian temperatur zewnętrznych: normatywnej, średnich miesięcznych wieloletnich i najniższych
średnich miesięcznych wieloletnich na zapotrzebowanie mocy cieplnej na cele grzewcze infrastruktury gospodarstwa. Wykazano,
że obliczone zapotrzebowanie na moc cieplną zmienia się znacznie w kolejnych miesiącach roku i jest silnie uzależnione
od temperatur zewnętrznych. Zwiększona produkcja ciepła w miesiącach letnich przez biogazownię i zmniejszające
się znacznie zapotrzebowanie gospodarstwa od stycznia, niskie latem i wzrastające do grudnia powodują bardzo dużą nadwyżkę
mocy cieplnej zwłaszcza w okresie od maja do października. Wyniki obliczeń zapotrzebowania na moc cieplną znacznie
zależą od przyjętych do analiz temperatur zewnętrznych. Wyniki tych obliczeń uzyskane dla stałych temperatur normatywnych
są mało przydatne do planowania wykorzystania dynamicznie produkowanego ciepła z biogazowni i jego zapotrzebowania
w gospodarstwie.

Czasopismo: Journal of Research and Applications in Agricultural Engineering
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Ocena parametrów eksploatacyjnych urządzeń do pielęgnacji międzyrzędzi w sadach ekologicznych

Celem prowadzonych badań było określenie wydajności oraz zapotrzebowania na moc sadowniczych kosiarek i urządzeń
odchwaszczających wykorzystywanych do pielęgnacji powierzchni ekologicznego sadu jabłoniowego. Wyznaczono wydajności
godzinowe maszyn oraz nakłady ponoszone na pielęgnację międzyrzędzi. Ilość zabiegów wykonanych w sezonie wegetacyjnym
zależała od warunków atmosferycznych, rocznie przeprowadzano 5-8 zabiegów odchwaszczania i 7-9 zabiegów
koszenia. Prędkości robocze oraz wydajności godzinowe maszyn zależały od intensywności zachwaszczenia oraz wysokości
murawy, np. prędkość jazdy ciągnika z kosiarkami sadowniczymi wynosiła od 4,4 do 7,8 kmh-1. Wydajność robocza sadowniczych
urządzeń odchwaszczających zależała od stopnia zachwaszczenia pasów ugoru i wynosiła od 0,4 do 1,2 hah-1. Wydajność
robocza kosiarek 1,0-1,8 hah-1. Zapotrzebowanie na moc dla kosiarki bijakowej wynosiło ok. 8,5 kW na 1 m szerokości
koszonej murawy i przewyższało moc potrzebną do pracy kosiarki nożycowej. Maksymalne zapotrzebowanie na moc
dla glebogryzarki sadowniczej o szerokości roboczej 0,7 m wynosiło ponad 9 kW i było wyższe od zapotrzebowania na moc
maszyny z uchylnym zespołem roboczym.

Czasopismo: Journal of Research and Applications in Agricultural Engineering
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Ograniczanie zgorzeli siewek bobiku i soi po zastosowaniu wybranych środków polecanych w rolnictwie ekologicznym

W badaniach podjęto próbę wskazania przydatnych środków do zaprawiania nasion bobiku i soi. W celu porównania skuteczności
ograniczania występowania sprawców zgorzeli siewek założono doświadczenia laboratoryjne i szklarniowe na
trzech odmianach bobiku (Amulet, Albus i Granit) i trzech odmianach soi (Augusta, Bohema i Merlin). Do zaprawiania nasion
zastosowano dwa środki pochodzenia roślinnego: Biosept 33 SL, który zawiera wyciąg z grejpfruta oraz miazgę z
czosnku; Polyversum WP zawierający organizm antagonistyczny Polyversum oligandrum oraz syntetyczną zaprawę Vitavax
200 FS, która zawiera s.cz. karboksynę i tiuram. W doświadczeniu szklarniowym (wazonowym) określano wschody roślin,
procent porażonych roślin oraz stopień porażenia przez sprawców zgorzeli siewek. Porównywano również masę części nadziemnej
i korzeni. W doświadczeniu laboratoryjnym analizowano energię kiełkowania nasion oraz zasiedlenie przez grzyby.
Uzyskane wyniki wskazują na możliwość zastosowania badanych zapraw w rolnictwie ekologicznym w celu ograniczania
zgorzeli siewek.

Czasopismo: Journal of Research and Applications in Agricultural Engineering
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Porównanie wyposażenia technicznego gospodarstw ekologicznych i zrównoważonych w świetle badań ankietowych

Badania prowadzono w latach 2009-2012, metodą wywiadu bezpośredniego w wybranych 22 gospodarstwach rolnych województwa
wielkopolskiego i zachodniopomorskiego, zlokalizowanych na terenie powiatów pilskiego, czarnkowskotrzcianeckiego
oraz wałeckiego prowadzących produkcję w systemie zrównoważonym oraz ekologicznym. Gospodarstwa te
zostały wybrane z grupy gospodarstw rolnych realizujących inwestycje ze wsparciem kredytów inwestycyjnych z dopłatą
Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa do oprocentowania, na realizację inwestycji w gospodarstwach rolnych,
zakładających perspektywiczne powiększanie areału użytków rolnych. W grupach gospodarstw zakwalifikowanych do wymienionych
systemów wykazano zróżnicowaną ich intensyfikację produkcji, a wraz z nią również wyposażenie w ciągniki
i maszyny rolnicze, w tym specjalistyczne do prac na trwałych użytkach zielonych (TUZ). Areał użytków rolnych badanych
gospodarstw był znacznie zróżnicowany, od 14,3 do 169,9 ha w systemie zrównoważonym oraz od 25,3 do 138,4 ha w systemie
ekologicznym. Większość gospodarstw zrównoważonych nie posiadała specjalistycznego sprzętu przeznaczonego do
prac na TUZ, posiadała natomiast dostateczne wyposażenie w sprzęt związany z uprawą zbóż i rzepaków. Gorsze wyposażenie
miały gospodarstwa ekologiczne, jednak znacznie lepiej wyposażone były w sprzęt specjalistyczny do prac na TUZ.
Większość gospodarstw zrównoważonych posiadała dwa, a nawet cztery ciągniki rolnicze, przekraczając tym samym swoje
potrzeby pod względem nasycenia mocą.

Czasopismo: Journal of Research and Applications in Agricultural Engineering
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Badanie procesu spulchniania gleby wibracyjnym zespołem podkopującym

W publikacji przedstawiono analizę wyników badań eksperymentalnych wibracyjnego zespołu podkopującego. Analizie poddano wpływ amplitudy, częstotliwości drgań podkopujących łap oraz prędkości roboczej na zapotrzebowanie mocy. 
Przeprowadzono optymalizację parametrów deformacji gruntu.

Czasopismo: Journal of Research and Applications in Agricultural Engineering
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Wartość siewna i wigor nasion łubinu wąskolistnego (Lupinus angustifolius L.) uprawianego w systemie konwencjonalnym i w okresie przestawiania na system ekologiczny

Celem przeprowadzonych badań laboratoryjnych była ocena podstawowych parametrów wartości siewnej oraz wigoru nasion
łubinu wąskolistnego w zależności od systemu uprawy, gęstości siewu i odmiany. Analizę jakości siewnej wykonano
w latach 2007-2009, w Katedrze Agronomii, Uniwersytetu Przyrodniczego w Poznaniu na ziarnie pochodzącym z doświadczeń
polowych Rolniczej Stacji Doświadczalnej Winna Góra należącej do Instytutu Ochrony Roślin – Państwowego Instytutu
Badawczego. Ocena obejmowała: energię kiełkowania, zdolność kiełkowania oraz wigor nasion oznaczany za pomocą
testu wzrostu siewki, testu szybkości wzrostu siewki, testu Hiltnera, testu wigorowego stresu kompleksowego. Ponadto wyliczono
indeks wigoru oraz oznaczono długość korzonków. System uprawy istotnie modyfikował wartość siewną nasion łubinu
wąskolistnego. Wyższe parametry energii kiełkowania, zdolności kiełkowania, wigoru wyrażone testem wzrostu siewki,
testem Hiltnera, testem stresu kompleksowego oraz indeksem wigoru charakteryzowały się nasiona pochodzące z uprawy
konwencjonalnej. Zagęszczenie siewu łubinu wąskolistnego modyfikowało jedynie zdolność kiełkowania nasion. Odmiana
Boruta w porównaniu do odmiany Zeus wykazywała wyższe parametry wartości siewnej i wigoru.

Czasopismo: Journal of Research and Applications in Agricultural Engineering
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Porównanie uprawy podbiału pospolitego w systemie ekologicznym i konwencjonalnym

Prowadzono porównawcze badania dotyczące możliwości uprawy podbiału pospolitego w dwóch systemach: konwencjonalnym
i ekologicznym. Oceniano w nich wielkość plonu oraz jego jakość (procentową zawartość saponin). Stwierdzono, że
w ekologicznym systemie uprawy badanego gatunku nie można uzyskać efektów porównywalnych do uzyskiwanych w systemie
konwencjonalnym.

Czasopismo: Journal of Research and Applications in Agricultural Engineering
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Wpływ uproszczeń w uprawie roli na liczebność oraz rozmieszczenie nasion chwastów w glebie

Doświadczenie założono na glebie płowej w kukurydzy uprawianej w 3- letniej monokulturze w latach 2007-2009. Teren
badania został podzielony na trzy części różniące się systemami uprawy (tradycyjny, uproszczony i zerowy). Do oznaczenia
składu gatunkowego glebowego banku nasion użyto metody pośredniej zwanej też metodą kiełkowania. W przeprowadzonym
doświadczeniu stwierdzono wyraźne różnice w liczebności i rozmieszczeniu nasion poszczególnych gatunków chwastów
w zależności od sposobu uprawy roli. Największą liczbę nasion chwastów stwierdzono w próbkach gleby pobranych z warstwy
0-5 cm (uprawa zerowa i uproszczona). Natomiast w uprawie tradycyjnej nasiona chwastów były rozmieszczone praktycznie
równomierne w całej warstwie 0-20 cm.

Czasopismo: Journal of Research and Applications in Agricultural Engineering
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Wpływ dodatków organicznych oraz preparatu EM-A na właściwości fizyczne, chemiczne oraz na stan struktury poziomu orno-próchnicznego gleby uprawnej. Część II. Właściwości chemiczne

Obornik stanowi cenne źródło składników pokarmowych, jednak ich dostępność dla roślin jest mała. Zakłada się, że zastosowanie
efektywnych mikroorganizmów zwiększa aktywność mikrobiologiczną gleby, co może korzystnie oddziaływać na
procesy mineralizacji materii organicznej. Konsekwentnie następować może stymulacja szybszego uwalniania składników
pokarmowych w formach dostępnych dla roślin. Celem weryfikacji takiego założenia przeprowadzono doświadczenie inkubacyjne
z glebą płową wzbogaconą obornikiem (w ilości odpowiadającej 40 t s.m./ha), słomą (w ilości odpowiadającej
4 t/ha) oraz preparatem EM-A w ilości równoważnej 100 dm3·ha-1. Interakcyjny wpływ czynników doświadczenia na zmienność
ilości składników pokarmowych został udowodniony statystycznie. Stwierdzono, że zastosowanie materii organicznej w
postaci obornika i słomy wpływało na zawartość badanych makro i mikroelementów, przy czym obornik powodował ich
wzrost, a słoma spadek. Jednocześnie nie potwierdzono intensyfikacji procesu mineralizacji dodanej do gleby materii organicznej,
wyrażonej zwiększonym uwalnianiem składników pokarmowych w formach dostępnych dla roślin.

Czasopismo: Journal of Research and Applications in Agricultural Engineering
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Porównanie zawartości mikroelementów w ziarnie pszenicy ozimej z gospodarstw ekologicznych i konwencjonalnych

Ocena zawartości mikroelementów w ziarnie pszenicy ozimej z sąsiadujących ze sobą 50 gospodarstw ekologicznych i 50 konwencjonalnych wykazała względnie małe zróżnicowanie zawartości Fe, Mn, Zn i Cu w ziarnie z obydwu systemów gospodarowania. Zawartości mikroelementów malały następująco: Fe > Zn > Mn > Cu i mieściły się w zakresach: od 32,90 do 66,50 mg Fe, od 21,68 do 37,75 mg Zn, od 25,03 do 48,10 mg Mn i od 2,42 do 5,40 mg Cu ź kg-1 oraz od 38,05 do 94,50 mg Fe, od 32,28 do 57,00 mg Zn, od 22,45 do 44,53 mg Mn i od 2,64 do 5,01 mg Cu ź kg-1, odpowiednio w ziarnie z gospodarstw ekologicznych i konwencjonalnych. Średnie zawartości wszystkich mikroelementów były nieznacznie wyższe w ziarnie pszenicy z gospodarstw konwencjonalnych. Zawartość mikroelementów w ziarnie z obydwu grup gospodarstw nie wykazywała istotnych zależności z ich zawartością w glebie oraz z właściwościami gleby. Małe zróżnicowanie zawartości mikroelementów w ziarnie nie pozwala jednoznacznie wskazać lepszej jakości ziarna uzyskanego jednym z ocenianych systemów gospodarowania.

Czasopismo: Journal of Research and Applications in Agricultural Engineering
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Różnice w jakości plonu bulw ziemniaków uprawianych w systemie ekologicznym w zależności od niektórych czynników agrotechnicznych

Badania przeprowadzono w 2006 roku w 2 miejscowościach tj w Stacji Doświadczalnej IUNG - Osiny (woj. lubelskie) i na polu doświadczalnym IHAR w Jadwisinie (woj. mazowieckie). Ziemniaki uprawiane były w różnych warunkach klimatyczno-glebowych i różnych płodozmianach. Badano 8 odmian ziemniaka należących do różnych grup wczesności. Oceniano jakość zewnętrzną bulw jak i skład chemiczny. Stwierdzono duże zróżnicowane jakości bulw w zależności zarówno jakości gleby, stosowanego płodozmianu jak i wczesności odmiany. Większą zawartość takich składników, jak sucha masa, skrobia, stwierdzono w ziemniakach uprawianych w systemie ekologicznym w Osinach. Odwrotną sytuację zanotowano w przypadku zawartości azotanów. Istotnie mniejszą ich ilość stwierdzono w bulwach ziemniaków uprawianych w systemie ekologicznym w Jadwisinie. Stwierdzono niepokojące zjawisko gromadzenia dużej ilości tych związków w bulwach odmian bardzo wczesnych i wczesnych uprawianych w systemie ekologicznym na glebie mocniejszej w niekorzystnych warunkach klimatycznych.

Czasopismo: Journal of Research and Applications in Agricultural Engineering
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Wpływ sposobu przygotowania sadzeniaków na rozwój roślin i plon bulw ziemniaków uprawianych w systemie ekologicznym na różnej kategorii glebach

Badania przeprowadzono w latach 2002-2004 na 6 odmianach ziemniaka uprawianego w systemie ekologicznym, w dwóch miejscowościach, na dwóch różnych kategoriach gleb. Stosowano 2 sposoby przygotowania sadzeniaków, tj. podkiełkowanie przez okres 4 tygodni oraz bez podkiełkowywania. Stwierdzono wpływ zabiegu podkiełkowywania na przyspieszenie wschodów roślin, rozwój roślin w okresie wegetacji, przyspieszenie tempa gromadzenia plonu. Rośliny pochodzące z sadzeniaków podkiełkowanych plonowały na większym poziomie, ale były to różnice nieistotne statystycznie. Największy wpływ na plon końcowy miała gleba. Na glebie cięższej plony ziemniaków były o ponad połowę wyższe niż na glebie bardzo lekkiej. Stwierdzono, że na glebach bardzo lekkich uprawa ziemniaków w systemie ekologicznym bez nawadniania jest nierentowna.

Czasopismo: Journal of Research and Applications in Agricultural Engineering
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Wykorzystanie użyźniacza glebowego w aspekcie ekologicznej uprawy ziemniaka

Badania polowe przeprowadzono w latach 2004-2006 w Instytucie Hodowli i Aklimatyzacji Roślin, Oddział Jadwisin w warunkach gleby lekkiej, kwaśnej. Celem badań było określenie wpływu Użyźniacza Glebowego na poziom przyswajalnych form makroelementów w glebie i zawartość próchnicy oraz na wielkość plonu ziemniaka a także skład chemiczny bulw. Użyźniacz Glebowy zastosowany na słomę spowodował przyrost o 17% próchnicy w glebie. Po zastosowaniu słomy w połączeniu z Użyźniaczem Glebowym uzyskano wyższy o 7,1% plon bulw ziemniaków w porównaniu do zastosowania samej słomy. Ponadto plon bulw uzyskany po zastosowaniu słomy z Użyźniaczem Glebowym w warunkach bez nawożenia fosforowo-potasowego był podobny jak po zastosowaniu słomy w połączeniu z nawożeniem mineralnym fosforem - 43,6 kg.ha-1 P i potasem - 83,0 kg.ha-1 K. Nie stwierdzono istotnych różnic odnośnie składu chemicznego bulw ziemniaka pomiędzy obiektem ze słomą w połączeniu z Użyźniaczem Glebowym w porównaniu do samej słomy.

Czasopismo: Journal of Research and Applications in Agricultural Engineering
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Wpływ preparatu bakteryjno-mineralno-witaminowego w procesie kiszenia runi łąkowej na hamowanie rozwoju pleśni toksynotwórczych

W warunkach produkcyjnych w gospodarstwach ekologicznych, badano wpływ bakteryjnej kultury starterowej uzupełnionej mieszanką mineralno-witaminową na stymulowanie procesu fermentacji mlekowej i hamowanie rozwoju pleśni w tym toksynotwórczych w czasie kiszenia runi łąkowej. W skład kultury starterowej preparatu bakteryjnego, wchodzą, wyselekcjonowane szczepy z gatunków: Lactobacillus plantarum, Lactobacillus buchneri i Lactobacillus brevis, w skład mieszanki mineralno-witaminowej wchodzą związki wapnia, fosforu, manganu, magnezu i cynku oraz beta-karoten (dopuszczone do stosowania w produkcji ekologicznej). Kiszonki doświadczalne z runi łąkowej wykonane z dodatkiem preparatu bakteryjno-mineralno-witaminowego, charakteryzowały się wyższą jakością, wartością pokarmową, wydłużoną stabilnością tlenową (do 11 dni) oraz o dwa rzędy wielkości niższą liczbą j.t.k pleśni w 1 g kiszonki w stosunku do kiszonek wykonanych bez dodatku tego preparatu. Kiszonki kontrolne porażone były ogniskami pleśni, które po wyizolowaniu i oczyszczeniu oznaczono, na podstawie ich cech morfologicznych, jako toksynotwórczy gatunek Aspergillus flavus. Na podstawie wyników, przeprowadzonych w warunkach laboratoryjnych, doświadczeń modelowych stwierdzono, że wyizolowane pleśnie Aspergillus flavus wytwarzają aflatoksynę B1 i sumę aflatoksyn.

Czasopismo: Journal of Research and Applications in Agricultural Engineering
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Wartość przyrodnicza i paszowa użytkowanych ekstensywnie łąk w dolinie Golionki (Bory Tucholskie)

Optymalne ze względów produkcyjnych uwilgotnienie gleb łąkowych nie jest dzisiaj częstym zjawiskiem, a nadmiernie przesuszone przez lata pokłady torfu straciły bezpowrotnie swoje właściwości. Konsekwencją degradacji gleby są zmiany jakościowe i ilościowe w składzie gatunkowym runi. Niekorzystne zmiany struktury fitocenoz użytków zielonych obserwuje się również w Borach Tucholskich, gdzie jeszcze w połowie XX wieku notowano dobrze zachowane zbiorowiska łąk wilgotnych, zmiennowilgotnych i fitocenozy z dużym udziałem turzyc. W pracy przedstawiono strukturę fitosocjologiczną, wartość użytkową i przyrodniczą użytków zielonych w dolinie Golionki, a także warunki siedliskowe, określone za pomocą liczb wskaźnikowych Ellenberga. Łącznie wyróżniono 12 syntaksonów o różnej randze. Określone dla nich cechy, jak średnia liczba gatunków w zdjęciu i współczynnik różnorodności gatunkowej, nie w pełni odzwierciedlają wartość przyrodniczą fitocenoz. Za bardziej obiektywny wyznacznik należy uznać udział gatunków rzadkich i chronionych, które zazwyczaj utrzymują się w siedlisku mało przekształconym. W kompleksie łąkowym nad Golionką występują one na glebie wilgotnej lub skrajnie suchej, kwaśnej lub zasadowej i mało żyznej w zbiorowiskach wysokich turzyc, zbiorowisku z Carex nigra oraz w zbiorowisku z Origanum vulgare. Utrzymaniu dużej wartości przyrodniczej fitocenoz nie sprzyjają odwadnianie i inne zabiegi prowadzące do ujednolicania siedliska.

Czasopismo: Woda-Środowisko-Obszary Wiejskie
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Temperatura i wilgotność powietrza w warstwie przygruntowej w okresie wegetacyjnym w różnie uwilgotnionych siedliskach łąkowych

Badania prowadzono w rejonie Bydgoszczy w trzech zróżnicowanych siedliskach łąkowych: wilgotnym na madzie średniej w dolinie Wisły (Grabowo), wilgotnym okresowo suchym na glebie torfowo-murszowej (Frydrychowo) oraz suchym na glebie murszowej (Prądki) - oba w dolinie Noteci. Wyniki badań porównywano z uzyskanymi w Bydgoszczy w siedlisku suchym na glebie brunatnej. Pionowy rozkład i przebieg dzienny badanych elementów meteorologicznych były różne w badanych siedliskach. Średnie dobowe wartości ciśnienia pary wodnej i niedosytu wilgotności powietrza obliczane z trzech terminów pomiarów różniły się od obliczanych na podstawie czterech terminów, zwłaszcza w siedliskach łąkowych. Średnia dobowa wartość niedosytu wilgotności powietrza zależała od metody obliczania; dotyczy to szczególnie częstości i terminów wykonywania poszczególnych pomiarów meteorologicznych w ciągu doby. Zróżnicowanie dobowego przebiegu temperatury i wilgotności powietrza oraz ich pionowego rozkładu powoduje, że relacje między parowaniem z odkrytego lustra wody i średnią dobową wilgotnością powietrza są różne w badanych siedliskach. Zróżnicowane wartości dobowe, ich przebieg oraz rozkład pionowy określany różnymi metodami powodują, że współczynnik higrometryczny (stosunek parowania z odkrytego lustra wody do niedosytu wilgotności powietrza) osiąga różne wartości. Współczynnik ten w zależności liniowej osiąga najmniejsze wartości w siedlisku suchym na glebie brunatnej, zaś największe w siedlisku wilgotnym okresowo suchym na glebie torfowo-murszowej.

Czasopismo: Woda-Środowisko-Obszary Wiejskie
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Klimatyczny bilans wodny terenów rolniczych i leśnych

W pracy oszacowano zmienność klimatycznego bilansu wodnego terenów rolniczych w ujęciu sezonowym na podstawie danych meteorologicznych, danych o strukturze upraw w dawnym woj. poznańskim i przebiegu rozwoju szaty roślinnej. Bilans ten wyznaczono dla okolic Poznania, wybierając lata o opadach zdecydowanie wyższych lub niższych od średniej z wielolecia 1973-2002. Do obliczeń posłużono się matematycznym modelem bilansu cieplnego (MBC) powierzchni czynnej, opracowanym w Katedrze Agrometeorologii Akademii Rolniczej w Poznaniu. Na podstawie analizy rocznych przebiegów kumulowanego klimatycznego bilansu wodnego stwierdzono, że na ogół w maju następuje zrównanie ilości wody pochodzącej z opadów z ilością wyparowaną od początku roku. Dalszy przebieg wartości kumulowanego klimatycznego bilansu wodnego zależy od ilości opadów ? jeżeli opady przewyższają średnią z wielolecia, to pokrywają potrzeby ewapotranspiracyjne roślin, jeżeli jest ich mniej, zaczyna pogłębiać się deficyt wody. W latach mokrych dopiero jesienne opady po ustaniu wegetacji tworzą wyraźną nadwyżkę wody w środowisku, podczas gdy w latach suchych rok kończy się deficytem.

Czasopismo: Woda-Środowisko-Obszary Wiejskie
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Produkcyjna i ekonomiczno-finansowa efektywność kroplowego nawadniania borówki wysokiej

W pracy zaprezentowano ocenę produkcyjnej i ekonomiczno-finansowej efektywności kroplowego nawadniania borówki wysokiej. Badania prowadzono w latach 2008–2015 na powierzchni 4,0– 4,5 ha, w produkcyjnym gospodarstwie rolnym. Roczne dawki nawodnieniowe wynosiły od 145 do 333 mm i były podawane w 24–32 cyklach nawodnieniowych trwających od 3 do 6 godzin. Badania wykazały, że średnia zwyżka plonów na skutek nawodnień wynosiła 6,76 t∙ha <sup>-1</sup> (132%), produktywność nawodnień mierzona zwyżką plonów na m<sup>3 </sup> wody to 3,2 kg, a ceny handlowe owoców z plantacji nawadnianej były wyższe średnio o 1,56 zł•kg<sup>-1</sup> (11%) niż z plantacji nienawadnianej. Ocena ekonomiczno-finansowa przeprowadzona metodą zdyskontowanych przepływów pieniężnych (DCF) wykazała, że finansowa wewnętrzna stopa zwrotu z nawodnień (FRR) wyniosła 544%, finansowa aktualna wartość netto (FNPV) w warunkach stopy dyskontowej r = 6% równa się 2039,0 tys. zł (501,9 tys. zł∙ha<sup>-1</sup>), a nakłady inwestycyjne na system nawadniający stanowiły tylko 20% zwyżki dochodu w pierwszym roku nawodnień. Wskaźniki te są wyjątkowo wysokie i wskazują na celowość nawadniania borówki.

Czasopismo: Woda-Środowisko-Obszary Wiejskie
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka