rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Wpływ upadłości przedsiębiorstw na zadowolenie z pracy  i płacy u nowego pracodawcy – studium przypadku

CEL: Celem artykułu jest określenie wpływu upadłości jednego z polskich przedsiębiorstw na zadowolenie z pracy i płacy, a także percepcję sytuacji własnej, firmy i regionu przez byłych pracowników tej firmy, którzy zostali zatrudnieni przez nowego pracodawcę.
METODA: Przeprowadzone badanie ankietowe objęło dwie grupy pracowników zatrudnionych w jednym przedsiębiorstwie: grupę z doświadczeniem upadłości pracodawcy oraz grupę pracowników bez doświadczenia upadłości pracodawcy. Pozyskane dane były przedmiotem analizy współzależności z wykorzystaniem testu niezależności Pearsona oraz współczynnika V Craméra, a także analizy porównawczej rozkładów zmiennych w obu badanych grupach za pomocą testu Shapiro-Wilka.
WYNIKI I WNIOSKI: Przeprowadzona analiza potwierdziła istnienie związku między doświadczeniem upadłości a zadowoleniem z pracy i płacy. Osoby, które doświadczyły upadłości poprzedniego pracodawcy, wykazują istotnie większe zadowolenie z wynagrodzenia oraz zadowolenie z pracy niż pozostałe osoby. W pierwszej grupie znajdują się też osoby mniej skłonne do zmiany miejsca pracy, które czuły się bardziej doceniane w miejscu pracy, a także lepiej oceniały perspektywy rozwoju w nowej firmie. Ponadto, zaobserwowano istotne zróżnicowanie rozkładów odpowiedzi: w grupie pracowników z doświadczeniem upadłości hipoteza o rozkładzie normalnym została odrzucona dla większości zmiennych, podczas gdy w drugiej grupie pracowników tylko dla jednej.
ORYGINALNOŚĆ I WKŁAD: Jest to pierwsze opracowanie w literaturze, które analizuje wpływ doświadczenia upadłości jednego przedsiębiorstwa na pracowników, którzy później grupowo zostali zatrudnieni w innym przedsiębiorstwie.

Czasopismo: Studies in Risk and Sustainable Development
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse
Pojęcie nowej ewangelizacji w ujęciu Josepha Ratzingera/Benedykta XVI

Nowa Ewangelizacja powinna znaleźć zasadnicze miejsce w posłudze Kościoła naszego czasu. Dlatego Kościół musi raz jeszcze podjąć wysiłek zrozumienia tego, czym jest Nowa Ewangelizacja. Jak zauważa papież-emeryt Benedykt XVI – pojęcie to funkcjonuje na sposób hasła, terminu technicznego. W konsekwencji stało się wręcz pojęciem bez znaczenia, o niedookreślonej treści, a przynajmniej powierzchownym i pozbawionym większego znaczenia i sensu. Stąd jako szczególne zadanie postrzega Benedykt XVI konieczność dookreślenia jego treści i formułuje w tym zakresie swoje propozycje, zdecydowanie przeciwstawiając się uproszczeniem i zafałszowaniom terminu nowej ewangelizacji. Oznacza to jednak tak naprawdę przypomnienie, czym miała być nowa ewangelizacja – która została już zdefiniowana w czasie kontynentalnych Zgromadzeń Synodalnych, będących przygotowaniem Kościoła do jubileuszowego roku 2000. Oznacza ona odrodzenie życia wiary Kościołów lokalnych; inicjację procesów dostrzegania i rozumienia przemian, podjęcie nowych zobowiązań z myślą o radosnym i udzielającym się innym głoszeniu Ewangelii Jezusa Chrystusa

Czasopismo: Studia Pelplińskie
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Działalność Antoniego Baraniaka SDB na forum Konferencji Episkopatu Polski i jej komisji (1951–1977)

Antoni Baraniak SDB odegrał znaczącą rolę w pracach Konferencji Episkopatu Polski oraz jej komisji specjalistycznych. Formalnie od 1951 r. był członkiem Konferencji Episkopatu Polski, w praktyce jednak w posiedzeniach planarnych uczestniczył od 1957 r., gdy został mianowany arcybiskupem metropolitą poznańskim. Równocześnie wszedł w skład Komisji Głównej/Rady Głównej Episkopatu Polski. Jego aktywność obejmowała kilka obszarów działań: nauczanie pasterskie; kształtowanie stosunków z władzami PRL; wkład w posoborową reformę statusu prawnego KEP; kontakty ze Stolicą, konferencjami episkopatów oraz udział w gremiach watykańskich. Ważnym odcinkiem zaangażowania na forum Konferencji Episkopatu Polski był udział w pracach komisji specjalistycznych. Od 1959 r. aż do śmierci w 1977 r. Antoni Baraniak SDB przewodniczył Komisji Soborowej/Komisji do Spraw Realizacji Uchwał Soboru Watykańskiego II. Moderowana przez niego działalność tego gremium obejmowała: 1) animowanie ogólnopolskich programów duszpasterskich zawierających elementy przygotowania pastoralnego do Soboru Watykańskiego II (m.in. „Czuwań Soborowych”); 2) koordynację i porządkowanie przygotowań do poszczególnych sesji soborowych, w szczególności redakcji schematów soborowych; 3) ogólne nadzorowanie prac studyjnych nad dokumentami soborowymi, w tym wydania ich edycji polskiej oraz komentarzy; 4) starania o tworzenie literatury popularyzującej i przybliżającej dorobek Soboru, a także powstawanie różnorodnych pomocy duszpasterskich; 5) wyznaczanie głównych kierunków odnowy posoborowej, ich dostosowanie do możliwości i potrzeb duszpasterskich Kościoła katolickiego w Polsce oraz koordynowanie współdziałania w tym wymiarze poszczególnych komisji episkopatu; 6) formułowanie postulatów związanych z wdrażaniem reform posoborowych w Kościele Powszechnym, w tym odnoszących się do problematyki poruszanej na Synodach Biskupów. Ponadto – w latach 1959-1965 – zasiadał w Komisji Wydawnictw Katolickich, co miało bezpośredni związek z przygotowaniami do Millenium Chrztu Polski oraz pracami Soboru Watykańskiego II. 

Czasopismo: Studia Pelplińskie
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: historia, nauki o kulturze i religii
Umowa dzierżawy ceł królewskich podstolego bracławskiego Macieja Józefa  Dziembowskiego z 1750 roku

W Archiwum Państwowym w Poznaniu, znajduje się zbiór dokumentów dotyczący spuścizny po Antonim Kossowskim, podkomorzym nadwornym koronnym i administratorze ceł królewskim. W aktach tych zachował się dokument z 24 listopada 1750 roku dotyczący oddania w dzierżawę ceł królewskich z prowincji mazowieckiej, podlaskiej oraz z komory lubelskiej i sandomierskiej, udzielonej podstolemu bracławskiemu Maciejowi Józefowi Dziembowskiemu. Z kontraktu dowiadujemy się o wysokościach rocznych opłat, sposobie ich płatności i o zaleceniach co do prowadzenia poboru cła.

Czasopismo: Studia Pelplińskie
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: historia
Integracja osób zagrożonych wykluczeniem społecznym a kapitał intelektualny spółdzielni socjalnych

CEL: Celem tego artykułu jest zaprezentowanie modelu ukazującego, w jaki sposób integracja społeczna członków spółdzielni socjalnych - osób zagrożonych wykluczeniem społecznym  przyczynia się do budowania kapitału intelektualnego tej organizacji. METODA: Szczególnym celem spółdzielni socjalnych jest podejmowanie działań na rzecz reintegracji społecznej i zawodowej osób zagrożonych wykluczeniem społecznym. W tym artykule w procesie integracji wyróżniono dwie grupy komponentów: normalne czynności obywatelskie członków społeczeństw oraz cechy obywatelstwa włączającego. Komponenty te zostały odniesione do kategorii kapitału intelektualnego. Opracowano indukcyjny model sieci powiązań pomiędzy integracją osób wykluczonych a kapitałem intelektualnym spółdzielni socjalnych. Na jego podstawie zbudowano hipotetyczno-dedukcyjny model wpływu integracji osób wykluczonych na kapitał intelektualny spółdzielni socjalnej. WYNIKI I WNIOSKI: Proponowany model wiążący integracje osób wykluczonych z kapitałem intelektualnym spółdzielni socjalnych ma przenieść uwagę z ilościowych danych opisujących działania integracyjne (np. liczba godzin szkoleniowych, liczba spotkań integracyjnych itp.) na dane jakościowe opisujące skutki tych działań w odniesieniu do spółdzielni socjalnej jako organizacji, o której sile decyduje między innymi kapitał intelektualny. ORYGINALNOŚĆ I WKŁAD: Zaproponowany model jest nowatorski pod względem podejścia do kapitału intelektualnego jako efektu działań integracyjnych, co według najlepszej wiedzy autorki nie było dotychczas podnoszone w literaturze, jak i pod względem podejścia do samego procesu integracji osób zagrożonych wykluczeniem, który przynosi korzyści nie tylko im samym, ale również organizacji, do której przynależą. Praca ma charakter koncepcyjny.

Czasopismo: Studies in Risk and Sustainable Development
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne
Patriotyczne karty pocztowe z kolekcji ks. Stanisława Roehlego

W artykule przeanalizowałam dwadzieścia dwie karty pocztowe o tematyce patriotycznej z kolekcji ks. Stanisława Roehlego. Źródła pochodzą z I poł. XX wieku i dotyczą w większości czasów zaborów. Zaprezentowano na nich wielość motywów i symboli ukazanych na kartach pocztowych: wizerunki Polonii, odwołania do historii – rycerzy, powstańców, bohaterów narodowych, ważnych bitew, motywów heraldycznych, symbolu Orła Białego, ludowości czy twórców kultury polskiej. Na ich przykładzie ukazano, jak ważną funkcję pełniły w społeczeństwie polskim: odwoływały się do sfery emocjonalnej, uczyły postaw moralnych, budziły ducha narodu, utrwalały świadomość narodową, konsolidowały różne warstwy społeczne, uczyły historii, budziły nadzieję i otuchę, pokazywały piękno ojczyny oraz stwarzały możliwości prezentacji tych treści warstwom mniej wykształconym. W czasach po odzyskaniu niepodległości, stawały się wyrazem wdzięczności za ojczyznę oraz troski o jej przyszłe losy.

Czasopismo: Studia Pelplińskie
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: historia
Wokół kanonizacji Świętego Rocha

Problem kanonizacji świętego Rocha sięga swoimi początkami wieków średnich. Szczególnie odnotować należy problem braku bulli kanonizacyjnej informującej Kościół Powszechny o dokonanej przez papieża kanonizacji. Ta, w przeciągu wieków, w swojej formie przybierała różnego rodzaju rozwiązania; różniła się zasadniczo kanonizacja wieków średnich od kanonizacji nowożytnej. Wielu papieży wypowiadało się na ten temat szukając optymalnego rozwiązania. Z jednej strony sprostania zapotrzebowaniom wiernych, z drugiej ujednolicenia procedur doprowadzających do wymaganego celu. Taki zamiar osiągnięto za sprawą wielu papieży wypowiadających się w różnego rodzaju dokumentach Stolicy Apostolskiej, które zostały w niniejszym artykule chociaż częściowo uwzględnione. Przedstawienie procedur doprowadzających do aktu kanonizacji, począwszy od wieku X po wiek XVI, zajmowało wysiłki kilkunastu papieży. To o nich wspominamy szczególnie w kontekście nieistniejącej dziś bulli kanonizacyjnej świętego Rocha. Poszukiwania okoliczności jej powstania i ogłoszenia przedstawiamy w kontekście materiałów źródłowych; już nie tylko bulli papieskich, ale istniejących najstarszych hagiografii świętego, począwszy od Vita sancti Rochi Francesca Dieda, księgi Anonima niemieckiego, Acta Breviora, aż po La vie et légénde de Monseigneur saint Roch Jehana Phelipota. Pojawiające się w nich punkty wspólne życiorysu świętego Rocha, ale i różnice, pozwalają na przeprowadzenie analizy odpowiadającej na pytanie, czy kanonizacja świętego Rocha dokonała się podczas Soboru w Konstancji (1414–1418), czy też w innych okolicznościach. Ponadto przedstawione zostały w niniejszym opracowaniu argumenty pośrednie, które w odróżnieniu od historycznych jednoznacznie, od czasów śmierci świętego, przyczyniały się do powstania jego kultu. Są to argumenty liturgiczne, o powszechnej dla Kościoła rozpiętości, jak i argumenty artystyczne, dokumentujące święte życie patrona od zarazy dżumy. W wielu miejscach, dzięki obrazom i rzeźbom, silna wiara w szybkim czasie stała się elementem propagującym kult świętego nie tylko w Europie. Artykuł kończy hipoteza ukierunkowana na trop odnalezienia – zdaniem autora – zaginionej bulli, która rozwiązałaby powstałe i narastające wokół świętego Rocha wątpliwości.

Czasopismo: Studia Pelplińskie
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii
Cisza w edukacji wczesnoszkolnej

Problematyka niniejszego artykułu oscyluje wokół ciszy w edukacji rozumianej w dwojaki sposób: jako stagnacja i niechęć do podejmowanie działań w ramach narzuconych uwarunkowań oraz jako milczenie, inaczej – niezajmowanie się pewnymi problemami, unikania spraw trudnych. Pierwsza część jest po-święcona ciszy edukacyjnej w ujęciu systemowym, druga, oparta na raportach ze studenckich praktyk pedagogicznych, dotyczy sylwetki nauczyciela wczesnej edukacji, stylu jego pracy, problemów związanych z wykonywaniem nauczycielskiego zawodu, a przede wszystkim obszarów pomijanych/zaniedba-nych w nauczaniu początkowym i próby wyjaśnienia tego zjawiska.

Czasopismo: Colloquium
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Ślady dołkowe na obszarze Polski - katalog

Prezentowany tekst jest zestawieniem miejscowości z obszaru całej Polski, w których znajdują się świątynie posiadające na swych elewacjach ślady dołkowe. Celem niniejszego tekstu jest wskazanie rozległości występowania tak charakterystycznego zjawiska, które pozostaje niejednoznacznie rozpoznane w swej genezie. Przedstawiony katalog pozwala też prześledzić zmiany zachodzące w ilości śladów zinwentaryzowanych przez kolejnych badaczy, co wskazuje jednoznacznie na zanikanie przedmiotowych otworów.  

Czasopismo: Studia Pelplińskie
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: historia
Homilia liturgiczna według ks. Kazimierza Bieszka pioniera Ruchu Liturgicznego w Polsce

Ks. Kazimierz Bieszk (1890-1946) to jeden z najbardziej znanych propagatorów odnowy liturgicznej w Polsce, szczególnie na Pomorzu. Z pasją i wiarą pochylał się nad formą i treścią zawartą w liturgii Kościoła, by w duchu Ruchu Liturgicznego dzielić się tym spojrzeniem głosząc homilie, pisząc artykuły na łamach czasopism: „Misterium Christi”, „Pielgrzyma”; oraz prowadząc wykłady w WSD w Pelplinie. Jego przekaz oparty był na: miłości do liturgii, rozumieniu pastoralnego jej charakteru oraz dogmatycznych podstaw głoszenia Słowa. Ks. Bieszk był świadomy jak ważną rolę w duszpasterstwie jako wychowaniu do świadomego, czynnego i owocnego udziału w Liturgii, pełnią kazania, homilie oraz rekolekcje o tematyce liturgicznej. Uważał, że Liturgia powinna być dla kaznodziei punktem wyjścia, jeśli ten chce prowadzić wiernych właśnie do Liturgii. Efekt pracy liturgicznego wychowania, kompetencje ks. Bieszka, używane najnowsze metody oraz idee szkoły twórczej, wpłynęły m.in. na wykształcenie wielu żarliwych katechetów oraz prefektów szkół średnich diecezji chełmińskiej. W konsekwencji skutkiem odnowy życia liturgicznego była także odnowa kaznodziejstwa. 

Czasopismo: Studia Pelplińskie
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: historia
100-lecie stygmatyzacji św. Ojca Pio z Pietrelciny – nowe spojrzenie

Św. Ojciec Pio jest jedynym kapłanem katolickim, któremu Bóg udzielił przywileju stygmatyzacji widzialnej. Przez pół wieku (1918-1968) wierni z całego świata przybywali do San Giovanni Rotondo, aby mogli osobiście zobaczyć Rany Zbawiciela, gdy odprawiał on Ofiarę Mszy Świętej. W 2006 r. w udostępnionych badaczom archiwach watykańskich odkryto akta z tajnej wizytacji, którą w imieniu Świętego Oficjum w 1921 roku przeprowadził w klasztorze kapucyńskim bp R.C. Rossi. On też jako pierwszy poznał nieznaną do 2006 r. przyczynę stygmatyzacji Świętego.

Czasopismo: Studia Pelplińskie
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: historia
Liturgiczno-pastoralny aspekt rozwoju polskiej myśli teologicznej o Wniebowzięciu NMP

W artykule została podjęta kwestia wpływu liturgii na rozwój teologicznej prawdy o Wniebowzięciu Najświętszej Maryi Panny. Śledząc jej treść zauważa się interesującą zależność między liturgią a Stolicą Apostolską. Z Jednej strony liturgia, stanowiąc wyznanie prawd niebiańskich, przy poddaniu Najwyższemu Urzędowi Nauczycielskiemu Kościoła, jest źródłem, które może dostarczać argumentów oraz świadectw dla rozeznania pewnego szczegółowego punktu nauki chrześcijańskiej. Natomiast z drugiej strony Stolica Apostolska nie tylko wyraża zgodę na wprowadzenie święta „Wniebowzięcia” Najświętszej Maryi Panny, lecz również ustalała autorytatywnie co jest jego treścią. To z kolei przyczynia się do wyjaśnienia przedmiotu obchodzonej uroczystości. Materiał źródłowy badanego zagadnienia stanowi wybrana polska literatura teologiczna w okresie od uroczystego ogłoszenia Wniebowzięcia 1.11.1950 r. do 1965 r. Studiując ją dostrzega się, iż mariolodzy budują swe wypowiedzi na kanwie Pisma Świętego i Tradycji Kościoła. Zgłębiając osiągnięcia polskiej mariologii dostrzega się kreatywną, samodzielną interpretację badanych źródeł. Dzięki temu wspomniani mariolodzy nie zatrzymują się tylko na studiowaniu treści źródeł, lecz sami prezentują nowe rozwiązania, które z kolei stanowią wkład w rozwój myśli mariologicznej. 

Czasopismo: Studia Pelplińskie
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii
Znaczenie pielgrzymek dla chrześcijan  epoki późnego antyku w relacji św. Paulina z Noli (354/355-431)

W artykule zajęliśmy się kwestią znaczenia pielgrzymek dla chrześcijanina z epoki późnego antyku widzianych oczyma chrześcijańskiego erudyty Paulina z Noli (zm. 431r.). Poruszone zostały zagadnienia ważności pielgrzymki w życiu chrześcijańskim, zachęty do nich, sposoby podejmowania pielgrzymów w miejscach świętych oraz najpopularniejsze kierunki peregrinatio i przywożone z nich relikwie lub pamiątki. Kolekcja źródeł Paulina z Noli nie jest bogata, jednak spróbowaliśmy zaprezentować wycinek obrazu z życia chrześcijańskiego społeczeństwa w IV i Vw. Wielu kwestii Paulin niestety nie porusza, jak np. niebezpieczeństwa podróży lub czyni to pobieżnie jak w kwestii relikwii. Sam temat wymaga dalszych badań, zwłaszcza w analizie innych późnoantycznych chrześcijańskich autorów.

Czasopismo: Studia Pelplińskie
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: historia
Od fenomenologii do tomizmu? O intelektualnej drodze Edyty Stein do Świętego Tomasza

Artykuł pokazuje powiązania i podobieństwa między myślą Edyty Stein i świętego Tomasza z Akwinu. Główny problem sformułowany został w sposób następujący: czy możemy mówić o intelektualnej drodze Edyty Stein do świętego Tomasza z Akwinu? Analizy pokazały, że Edyta Stein była osobą poszukującą prawdy w całym swoim życiu  a na tej drodze ku prawdzie istotne miejsce zajmuje święty Tomasz. Droga ta posiada trzy główne fazy: fenomenologiczną, chrześcijańską i mistyczną. Do spotkania ze świętym Tomaszem dochodzi w czasie „fazy chrześcijańskiej”. Żydowską myślicielka tłumaczyła dzieła Akwinaty, porównywał jego system z rozważaniami Husserla i sama twórczo komentowała analizy Doktora Anielskiego. Spotkanie z fenomenologią i tomizmem doprowadziło Edytę Stein do decyzji wstąpienia do klasztoru karmelitańskiego i analiz doświadczenia mistycznego.

Czasopismo: Studia Pelplińskie
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii
Dlaczego wśród świętych ustroni bł. Doroty z Mątów brak cysterskiej Oliwy i Pelplina?

Przedmiotem artykułu jest próba interpretacji faktu pielgrzymiej nieobecności bł. Doroty z Mątów (1347-1394) w stosunkowo bliskich topograficznie dwóch ośrodkach duchowości cysterskiej w Oliwie i Pelplinie. Bł. Dorota z Mątów w celu odnowienia ducha codziennie nawiedzała „święte ustronia” w Gdańsku, a okresowo również „święte ustronia” w miejscowościach, do których pielgrzymowała. W historii teologii duchowości udokumentowano sekwencję, odbytych przez nią pielgrzymek do odległych sanktuariów średniowiecznej Europy, w tym m.in. do: Koszalina, Piaseczna, Akwizgranu, Finsterwalde (Einsiedeln), Rzymu i Kwidzyna. Analiza powołanych źródeł wykazała, że bł. Dorota z Mątów nigdy nie podjęła pielgrzymki do dwóch ośrodków duchowości cysterskiej w Oliwie i w Pelplinie pomimo stosunkowo niewielkiej odległości od miejsca jej zamieszkania w tzw. okresie gdańskim (1363-1391) jej życia. Fakt ten zaskakuje i rodzi pytanie o przyczyny takiej decyzji. Artykuł ten stanowi próbę odpowiedzi na pytanie, które zostało postawione w tytule opracowania, na podstawie zanalizowanych źródeł cysterskich i dorotańskich. Niemniej, zagadnienie pozostaje nadal otwarte.

Czasopismo: Studia Pelplińskie
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii
Towarzystwo Uniwersytetów Ludowych RP (1945-1948) - przyczynek do powojennej historii uniwersytetów ludowych

W artykule poddano analizie wybrane wątki z historii Towarzystwa Uniwersytetów Ludowych Rzeczpospolitej Polskiej, które działało w latach 1945-1948. Była to niezależna organizacja społeczna koordynująca działalność internatowych uniwersytetów ludowych w pierwszych latach po II wojnie światowej czyli w okresie, w którym - na bazie doświadczeń przedwojennych i prac przygotowawczych przeprowadzonych w okresie okupacji - osiągnęły one apogeum swojego rozwoju na ziemiach polskich. Niestety w wyniku odgórnych decyzji politycznych Towarzystwo zostało najpierw połączone z inną organizacją w Towarzystwo Uniwersytetu Robotniczego i Ludowego, by w roku 1950 ulec całkowitej likwidacji.

Czasopismo: Colloquium
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Dorosły uczeń w świecie cyfrowej transformacji i nowym ekosystemie uczenia się

W artykule ukazane zostaną przeobrażenia przestrzeni uczenia się dorosłych, jakie jawią się w powią-zaniu ze zmianami zachodzącymi w sferze pracy i gwałtownym postępem technologicznym. Nowetech-nologie zrewolucjonizowały sposób, w jaki ludzie się uczą i pracują dostosowując swe kompetencje do nowych wyzwań. Wraz z zachodzącymi zmianami społecznymi, ekonomicznymi, procesami indywidua-lizacji, następuje przesunięcie na jednostkę odpowiedzialności za przebieg kariery zawodowej, jak i do-stosowanie  kompetencji  do  potrzeb  rynku  pracy  i  oczekiwań  pracodawców.Założenia  dotyczące planowania dróg edukacyjnych i podejmowania określonych form aktywności odnoszą się do kontekstu-alnie określonych możliwości, dynamiki postępu w dziedzinach robotyki, gromadzenia danych (big  data), wirtualnych platform cyfrowych, zwielokrotnienia możliwości realizacji jednostkowych potrzeb edukacyj-nych, jakie stwarza gospodarka cyfrowa. W kontekście analizy tych procesów autorka artykułu odnosi się do fenomenu, jakim jest kształtowanie się nowego ekosystemu uczenia się, stwarzającego uczącym się możliwości dostępu do spersonalizowanego nauczania, nowych technologii i narzędzi, takich jak na przykład symulacja, narzędzia do wizualizacji, rozlegle, cyfrowe bibliotekiczy interaktywne muzea. Drugi nurt analiz zaprezentowanych w artykule to ukazanie, związanejze wspomnianymi zmianami, ewolucji pracy, czego konsekwencją jest to, że coraz więcej osób dorosłych będziemusiało zmierzyć się z karierą zawodową wymagającej stałego nabywania i demonstrowania nowych umiejętności, określanych jako umiejętności XXI wieku. Ich omówienie stanowi fragment artykułu,służący ukazaniu między innymi tego, że uczący się dorosły nie jest już ograniczony do nauki w określonym czasie iwokreślonym miejscu, a drogi edukacyjne nie mają charakteru linearnych ścieżek wiodących poprzez system edukacyjny na rynek pracy, zaś stworzenie nowego ekosystemu uczenia się wymaga współpracy wielu podmiotów.

Czasopismo: Colloquium
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Edukacja dwujęzyczna i jej zastosowanie w polityce oświatowej - wybrane konteksty teoretyczne

Artykuł stanowi analizę wybranych koncepcji teoretycznych i rozwiązań praktycznych funkcjonowania edukacji dwujęzycznej. Pojęcie dwujęzyczności analizowane jest z perspektywy odmienności zastosowań edukacji bilingwalnej. Głównym punktem odniesienia są rozważania odnoszące się do polityki oświatowej państw względem mniejszości etnicznych i kulturowych - z perspektywy asymilacji i rewitalizacji ich języków.

Czasopismo: Colloquium
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Eko-pneumatologia. Zarys problematyki

Wydaje się być uprawnione tworzenie całościowej wizji problematyki pneumatologicznej w ramach ekoteologii. Działanie Boga to bowiem zawsze działanie Trójcy Świętej. W świecie zaś szczególnie uwyraźnia się przez działanie Ducha Świętego. W kontekście ekologii szczególnie istotne wydaje się podkreślenie Jego szczególnej roli w budowaniu jedności i wzajemnej solidarności stworzeń. Jawi się On również jako Ożywiciel – dawca nowego życia w Jezusie Chrystusie jak również inspirator ludzkiej aktywności i działania. Jego szczególną rolą jest również objawianie mocy i zamysłów Boga w świecie, ukazując ostateczny cel stworzenia.

Czasopismo: Studia Pelplińskie
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii