rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Interpretacja danych ENVISAT/ASAR o przemiennej polaryzacji na obszarach zurbanizowanych w kontekście charakterystyki stabilnych rozpraszaczy (Persistent Scatterers)

W artykule przedstawiono próbę wykorzystania danych ENVISAT/ASAR zarejestrowanych w różnych trybach polaryzacji przemiennej i przy różnej geometrii padania wiązki radarowej do scharakteryzowania rozpraszaczy stabilnych (Persistent Scatterers - PS) w kontekście określenia ich mechanizmu odbicia. Rozpraszacze stabilne wykorzystuje się w satelitarnej interferometrii radarowej (InSAR) w tzw. metodzie interferometrii rozpraszaczy stabilnych (Persistent Scatterers SAR Interferometry - PSInSAR). Zagadnienie to jest szczególnie istotne dla określenia charakteru mierzonej metodą PSInSAR deformacji w danym punkcie. Największe skupiska PS (pow. 100 PS/km²) spotyka się na obszarach zabudowanych, gdzie pozwala na to geometria obiektów składająca się z płaszczyzn, materiał, brak rozpraszania objętościowego powodowanego przez roślinność, a także stabilność w czasie. Dla przeprowadzenia omawianych badań wytypowano miasto Malbork z uwagi na niewielkie rozmiary (łatwa identyfikacja obiektów) i dobre pokrycie danymi ASAR w trybach polaryzacji przemiennej uzyskane w projekcie ESA AO-783. Zbiór rozpraszaczy stabilnych dla obszaru Malborka uzyskano metodą PSInSAR na podstawie serii 55 rejestracji ERS-1/2 SAR pozyskanych w ramach projektu ESA C1P.3915. Łącznie wyznaczono 5 683 punkty a następnie przeprowadzono analizę amplitudy i fazy dla wybranych obiektów na obrazach ASAR. Badano zależności fazy auto-interferogramów obrazów AP (alternate polarization) oraz zależności amplitudy od zmiany kąta padania wiązki. Otrzymane wyniki porównano z modelami odbicia fali radarowej od 3 elementarnych typów reflektorów: jednościennych, dwuściennych i trójściennych. Wstępne wnioski potwierdzają przydatność obrazów o polaryzacji przemiennej i różnym kącie padania wiązki do rozpoznawania charakterystyki PS.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Odtworzenie przestrzennego kształtu powierzchni niewielkiego obiektu archeologicznego na podstawie niemetrycznych zdjęć cyfrowych

Archeologia korzysta często z zaawansowanych narzędzi pomiarowych do rekonstrukcji rozmieszczenia, kształtu i charakteru obiektów pozyskanych z wykopalisk. Fotogrametria bliskiego zasięgu prowadzi bardzo efektywnie do uzyskania szybkich i rzetelnych rezultatów w tej dziedzinie. Niniejszy referat prezentuje doświadczenia związane z odtworzeniem kształtu trójwymiarowego modelu starożytnej amfory, wykorzystując zdjęcia wykonane amatorskim aparatem cyfrowym. Zastosowane były różne podejścia przy wykorzystaniu zestawu stereogramów. W procesie korelacji obrazów użyta była naturalna tekstura obiektu i nie rzutowano na obiekt żadnych wzorów. Do wykonania trójwymiarowego modelu amfory posłużyły dwa fotogrametryczne pakiety; Orient/Orpheus i Z/I Imaging, do orientacji modelu i pomiarów. W eksperymentach występowały trzy różne konfiguracje osnowy pomiarowej. Pierwszy, oparty na obracającej się okrągłej tarczy, gdzie sygnalizowane punkty były umieszczone dookoła amfory, symetrycznie w pobliżu brzegów tarczy. Obiekt stał na płaszczyźnie tarczy. To podejście stworzyło znaczne problemy związane ze stabilnością wyrównania i zastosowaniem aplikacji przeznaczonych dla fotogrametrii lotniczej do pracy z zadaniem fotogrametrii bliskiego zasięgu. Drugie podejście zakładało umieszczenie amfory wewnątrz przestrzennej ramy referencyjnej z sygnalizacją punktów w postaci kół. Taka konfiguracja była bardzo obiecująca, ale występował wciąż problem z niezgodnym z lotniczym kierunkiem osi układu współrzędnych i znacznym kątem pomiędzy płaszczyznami sygnalizacji punktów i płaszczyzną tłową w kamerze. Trzeci eksperyment, w którym trójwymiarowa rama także obejmowała obiekt, ale oś Z biegła równolegle do osi celowej kamery, dostarczył najlepsze wyniki. Trójwymiarowy model przestrzenny ostatecznie wygenerowany został przy tym ustawieniu. Jedyną trudną kwestią konieczną do rozwiązania było połączenie kilku modeli przestrzennych powierzchni, pozyskanych z każdego stereogramu, w jeden, mający jednolity układ współrzędnych. Jednym z głównych celów, wykonywanych badań, jest wprowadzenie automatyzacji procesu technologicznego pozyskania kształtu niewielkich obiektów, ponieważ konieczne jest zmierzenie znacznej liczby obiektów archeologicznych i bez postępu w tym zakresie nie byłoby to możliwe.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Wyznaczenie punktów stałych obiektów przestrzennych na drodze automatycznej

W pracy zaprezentowano algorytm służący do wyznaczania punktów stałych obiektów przestrzennych na przykładzie fragmentu linii brzegowej obszaru Wielkiej Brytanii. Punkty stałe (osnowa kartograficzna) zostały wyznaczone, jako atrybut obiektu liniowego, do jego upraszczania w procesie cyfrowej generalizacji kartograficznej. Punkty stałe nadają hierarchię obiektom przestrzennym, a co za tym idzie mogą powodować zwiększenie zaufania do wyników upraszczania. Wyznaczenie punktów stałych może poprzedzać proces upraszczania przeprowadzany metodami jednoznacznymi/obiektywnymi (zależnymi tylko od skali opracowywanej mapy, ang. scale-driven generalization), a także algorytmami redukcji punktów (ang. point reduction). Wyznaczenie punktów stałych odbywa się w ramach przegotowania danych do ich implementacji w modelu topograficznym/ numerycznym modelu krajobrazu (ang. Digital Landscape Model) w wielorozdzielczej/wieloreprezentacyjnej bazie danych (przestrzennych) (ang. Multi Resolution/Multi Representation Data Base). Wyniki z procesu wyznaczania punktów stałych wskazują, że atrybut ten można wyznaczać w sposób automatyczny dla linii łamanych otwartych lub zamkniętych.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Ocena możliwości automatycznej rekonstrukcji 3D modeli budynków z danych fotogrametrycznych

W referacie zostanie dokonana analiza trzech głównych rozwiązań problemu rekonstrukcji 3D modeli budynków z udziałem wieloźródłowych danych fotogrametrycznych. Pierwsze podejście (tzw. model driven) bazuje na założonych kształtach dachów budynków, które są dostępne w bibliotece BDA. W normalnych warunkach, biblioteka predefiniowanych dachów nie jest zbyt kompleksowa, przez co uniemożliwia rekonstrukcję kształtu budynków z nietypowymi konstrukcjami dachów. Podejścia bazujące na definiowanych kształtach dachów są zbyt generalizowane, aby móc opisać i zrekonstruować złożone i skomplikowane konstrukcje budynków, jednakże topologia i semantyka zdefiniowanych modeli dachów stanowi ważne wsparcie oraz punkt wyjściowy dla hipotezy modelowania budynków. W drugim podejściu (data driven), rozwiązania bazują na pomierzonych danych, nie zakładają żadnego modelu kształtu dachu, lecz wykorzystują nadliczbowość tworzoną z gęstej chmury punktów, pozyskanej ze skaningu laserowego lub automatycznego pomiaru techniką korelacji obrazów cyfrowych. Trzecie hybrydowe rozwiązanie (data mining) jest kombinacją dwóch wcześniejszych podejść. Poprzez zastosowanie kombinacji obu metod, rozwiązanych może być wiele problemów w rekonstrukcji 3D modeli budynków. Wykorzystanie semantycznych i topologicznych informacji predefiniowanych zestawów modeli dachów, może służyć jako pierwsze przybliżenie w procesie 3D rekonstrukcji, które w dalszym etapie przetwarzania może być uzupełnione dodatkowo pomierzonymi danymi.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Nazwy własne w przestrzeni społeczno-komunikacyjnej. Uwagi językoznawcy

Artykuł poświęcony jest problematyce funkcjonowania nazw własnych w kontekście społeczno-komunikacyjnym. Podkreśla konieczność rozdzielenia procesów tworzenia i funkcjonowania onimów, ze względu na to, że w użyciu nazwa własna obrasta w nowe konotacje, staje się przyczyną generowania nowych motywacji, które są tworzone z reguły podświadomie. Te motywacje ujawniają się w postaci tzw. reinterpretacji nazewniczych zewnętrznych i wewnętrznych. Pierwsze dotyczą przekształceń dokonywanych w świadomości użytkownika, a zatem bez naruszenia formy nazewniczej. Mechanizm drugiego typu przekształceń pozwala na dokonywanie zmian w obrębie leksykalnym onimu.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Przykład wykorzystania zobrazowań Landsat TM do oceny stanu zagrożenia pożarowego lasów

Pożar lasu jest jedną z wielu klęsk żywiołowych, która może spowodować olbrzymie straty i zniszczenia na powierzchni ziemi. W przypadku zagrożenia pożarowego istotne jest szybkie działanie. W takich sytuacjach skuteczne są metody teledetekcyjne. Wykorzystanie technik satelitarnych stanowi użyteczny instrument wspomagający ocenę zagrożenia pożarowego lasów. W ramach pracy przeanalizowano stan zagrożenia pożarowego wybranego obszaru na podstawie zdjęć satelitarnych. Obszar badań objętych analizą obejmował teren niedaleko Kuźni Raciborskiej, znajdujący się w obrębie trzech nadleśnictw: Kędzierzyn, Rudy Raciborskie i Rudziniec. W pracy przedstawione zostały metody, przy pomocy których wykonano mapę zagrożenia pożarowego. W celu wykonania mapy zagrożenia pożarowego wykorzystane zostały metody umożliwiające określenie temperatury powierzchni Ziemi oraz operacje NDVI na zobrazowaniach satelitarnych zarejestrowanych przed pożarem. Wszystkie te analizy wykonano w celu wydzielenia i oceny określonych czynników mających wpływ na zagrożenie pożarowe. Badanie przestrzennego rozkładu poziomu temperatury powierzchni, poprzez określenie radiacyjnej temperatury roślinności, okazało się pomocne przy wyznaczaniu obszarów o różnym stopniu zagrożenia pożarowego. Jednak określenie tylko temperatury roślin nie wystarcza do oceny stresu roślin spowodowanym suszą. Z kolei badanie przestrzennego rozkładu poziomu wilgotności ściółki, poprzez określenie stopnia pokrycia roślinności za pomocą wskaźnika NDVI, przyniosło oczekiwany efekt wyróżnienia obszarów o zróżnicowanej podatności na pożar. Opisane metody oceny zagrożenia pożarowego pomagają w szybki sposób pozyskać informację o stanie obszaru lasu oraz przeprowadzić analizę jego zmian na zobrazowaniach. W wyniku obliczonych wskaźników NDVI oraz obliczenia temperatury radiacyjnej, uzyskano mapę zagrożenia pożarowego, która może okazać się przydatna w wielu opracowaniach mających szczególnie duże znaczenie dla ochrony przeciwpożarowej, jak również dla aktualizowania i stałego sprawdzania zagrożenia pożarowego w kompleksach leśnych. Określenie stopnia takiego zagrożenia z wykorzystaniem danych satelitarnych jest jednym z przedsięwzięć podejmowanych w celu zapobiegania powstawaniu pożarów.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Dokładność hydrodynamicznych modeli Bałtyku a bezpieczeństwo w polskim rejonie odpowiedzialności SAR

Zgodnie z międzynarodowymi dokumentami planistycznymi dotyczącymi ratownictwa morskiego w Polskim rejonie odpowiedzialności SAR należy wyznaczać obszar poszukiwania w oparciu o środowiskowe dane geinformatyczne. Referat przedstawia modele hydrodynamiczne jako główne źródło tych danych w rejonie Bałtyku Południowego. Koncentruje się wokół problemów związanych z wyznaczeniem dokładności danych z hydrodynamicznych modeli Bałtyku. Przedstawiono wyniki badań nad tym zagadnieniem wykonanych w ramach projektu nr 0 T00A 01328 finansowanego przez Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego. Zaprezentowano analizę błędów modeli hydrodynamicznych jako funkcję zależną od czasu symulacji. Przedstawiono praktyczne wykorzystanie rezultatów badań podczas planowania akcji ratowniczych w polskim rejonie SAR.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Rozwój cyfrowej technologii inwentaryzacji obiektów zabytkowych na przykładzie doświadczeń Zakładu Fotogrametrii i Informatyki Teledetekcyjnej AGH

Od początku istnienia Zakładu Fotogrametrii AGH, w ramach prac naukowobadawczych rozwijano była technologię fotogrametrycznej inwentaryzacji zabytków. Początkowo w badaniach i opracowaniach stosowano jedynie metody analogowe, w tym technikę analogowej ortofotografii. W latach dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku rozpoczęto stosowanie technik cyfrowych do inwentaryzacji obiektów zabytkowych. W tym okresie skonstruowano autograf cyfrowy VSD-AGH umożliwiający opracowanie zdjęć metrycznych i niemetrycznych. Poprzez wiele funkcji dedykowanych opracowaniom z zakresu fotogrametrii naziemnej stał się podstawowym instrumentem wykorzystywanym do inwentaryzacji zabytków. Do chwili obecnej stosowany jest on do opracowań wektorowych oraz do pozyskiwania danych dla opracowań rastrowych. Zwiększona moc obliczeniowa komputerów oraz rozwój urządzeń do pozyskiwania obrazów cyfrowych (kamery cyfrowe, skanery itp.) umożliwiły rozwój technik tworzenia cyfrowej dokumentacji rastrowej. Oprócz wysokorozdzielczych fotoplanów uzyskiwanych najprostszą metodą przekształcenia rzutowego rozwinięto technologię tworzenia fotoplanów rozwinięć sklepień kolebkowych oraz technologię ortofotoplanów. Zastosowanie komputerowych technik przetwarzania umożliwiło rozpowszechnienie nowej formy dokumentacji – pokrytych naturalnymi teksturami modeli 3D obiektów zabytkowych. Pierwsze takie opracowania wykonano Zakładzie Fotogrametrii pod koniec lat dziewięćdziesiątych. W ostatnich latach coraz częściej do opracowań architektonicznych stosowany jest skaning laserowy. Rozwijane w Zakładzie Fotogrametrii cyfrowe metody fotogrametrycznej inwentaryzacji zabytków są praktycznie weryfikowane podczas inwentaryzacji wielu obiektów zabytkowych w kraju i za granicą. Wyniki prac badawczych i zdobyte doświadczenia są przekazywane studentom w ramach dwóch przedmiotów fakultatywnych związanych z fotogrametryczną inwentaryzacją zabytków. Opracowano też wiele dyplomowych prac magisterskich, w których rozwiązywane były różnorakie zagadnienia związane z cyfrową inwentaryzacją. W artykule zamieszczono wykaz obiektów zinwentaryzowanych.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Nowe techniki wymiany i gromadzenia informacji a dane fotogrametryczne

Wraz z rozwojem Internetu pojawiły się nowe standardy wymiany i gromadzenia informacji. Ostatnie lata zaowocowały zwłaszcza rozwojem nowych języków do opisu i kodowania informacji wymienianej przez sieć. Języki takie jak XML i jego pochodne, jak np. GML, SVG, oraz GeoVrml czy X3D, nie mogą być i nie są ignorowane w przypadku pracy z danymi pozyskanymi fotogrametrycznie. W artykule dokonano przeglądu języków stosowanych w komunikacji internetowej pod kątem ich przydatności dla takie typu danych. Przytoczono przykłady istniejących i potencjalnych zastosowań.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Transformata Hough’a jako narzędzie wspomagające wykrywanie dachów budynków

Pozyskanie informacji na temat kształtu dachu budynków wciąż jest aktualnym zagadnieniem. Jednym z wielu źródeł, z którego można pozyskać dane dotyczące budynków jest lotniczy skaning laserowy. Jednak z chmury punktów określenie w sposób automatyczny połaci dachowych budynków jest zadaniem złożonym. Można to zadanie wykonać wspomagając się dodatkowymi informacjami pochodzącymi z innych źródeł, bądź w oparciu wyłącznie o dane lidarowe. W niniejszym artykule został przedstawiony sposób wykrycia i określenia połaci dachu budynku tylko na podstawie chmury punktów. Zdefiniowanie kształtu dachu odbywa się w trzech etapach. Pierwszy etap to znalezienie miejsc występowania budynku, drugi to dokładne określenie krawędzi, natomiast trzeci to wskazanie płaszczyzn dachu. Analiza pseudo-rastra otrzymanego z punktów laserowych, ma prowadzić do określenia miejsca występowania budynku. Zastosowano segmentację przez progowanie jasności (wysokości), która jest jedną z podstawowych metod segmentacyjnych obrazu. Wykorzystane narzędzia do detekcji obszaru zainteresowania (budynku), opierają się na morfologii matematycznej. Na otrzymanych obrazach binarnych wskazywany jest przebieg krawędzi dachu budynku na podstawie linii otrzymanych dzięki wykorzystaniu transformacji Hough’a. Transformacja Hough’a jest metodą detekcji współliniowych punktów, dlatego doskonale pasuje do określenia linii opisujących dach. Do prawidłowego określenia kształtu dachu nie wystarczą tylko krawędzie, ale również konieczne jest wskazanie połaci dachowych. Zatem w badaniach transformata Hough’a, również posłużyła jako narzędzie do wykrycia płaszczyzn dachu. Z tą różnicą, że zastosowane narzędzie w tym przypadku ma charakter przestrzenny, czyli w formie 3D.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
GPS w zastosowaniach geodezyjnych u progu trzeciego tysiąclecia

Szerokie wprowadzenie technologii GPS do praktyki geodezyjnej jest wielkim osiągnięciem naukowym lat dziewięćdziesiątych XX wieku. Niejednokrotnie była ona określana jako technologia XXI w. W referacie na wstępie przedstawia się aktualny status systemu GPS w aspekcie zastosowań geodezyjnych. Omawia się przewidywaną ewolucję rozwoju segmentu satelitarnego systemu GPS, w tym propozycję włączenia do systemu dodatkowej częstotliwości. Dyskutuje się koncepcje poszerzenia systemu GPS o inne systemy satelitarne. Omawia się integrująca funkcję systemu GPS. Przewiduje się, że technologia GPS będzie nadal jedną z najdynamiczniej rozwijających się technologii geodezyjnych, które w istotny sposób będą zmieniały „filozofię” geodezji.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Wyznaczenie przemieszczeń gruntu podczas badań laboratoryjnych z wykorzystaniem pseudoanaglifów

W modelowych badaniach odkształceń gruntu w warunkach laboratoryjnych uwzględnia się często wykorzystanie metod fotogrametrii. Przemieszczenia gruntu obserwowane są w płaszczyźnie szklanej szyby urządzenia laboratoryjnego. Dlatego najodpowiedniejszą metodą wyznaczania tych przemieszczeń jest jednoobrazowa fotogrametria analityczna. Wiązało się to do niedawna z koniecznością stosowania kosztownych stereokomparatorów, a współcześnie korzystania z cyfrowych systemów do pomiaru współrzędnych tłowych. Niniejsza praca przedstawia wykorzystanie prostych sposobów pozyskiwania danych fotogrametrycznych i ich obróbki. Powstała ona pod wpływem sugestii geotechników, aby dostosować koszt tych opracowań do skromnych środków przeznaczanych na takie badania.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Teoretyczne podstawy metody spasowania obszarów obrazów cyfrowych

Zagadnienie spasowania obszarów na obrazach cyfrowych związane jest ściśle z wyznaczaniem punktów homologicznych. Poprawność ich identyfikacji wpływa zasadniczo na dokładność wyznaczania elementów orientacji zdjęć, na dokładność NMT i ortofotomapy. Metody spasowania obszarów są tematem wielu publikacji. Mimo to trudno znaleźć formalne teoretyczne podstawy, na których można budować lub weryfikować algorytmy. Autor podejmuje próbę sformalizowania pewnych zagadnień spasowania obszarów, podaje warunki istnienia punktów i obszarów homologicznych oraz przedstawia pewne formuły i warunki dla spasowania obszarów. Teoretyczne rozważania były podstawą do zbudowania algorytmu wyznaczania punktów wiążących. Jego zastosowanie przedstawiono na przykładzie stereogramu lotniczego.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Aerotriangulacja archiwalnego, nieregularnego bloku zdjęć zalesionych terenów górskich

Przedmiotem publikacji jest technologia zastosowana do wykonania aerotriangulacji bardzo dużego i nietypowego bloku zdjęć lotniczych. 298 zdjęć spektrostrefowych w skali 1:10000, dotyczących obszaru Bieszczadzkiego Parku Narodowego, wykonano w 1994 roku w trzech różnych terminach. Blok zdjęć zawiera 14 szeregów o liczebności od 5 do 34 zdjęć. Z 14 szeregów 12 wykonanych jest równolegle (azymut osi szeregów ok. 150 g) natomiast w dwóch skrajnych szeregach różne kierunki lotu związane były z kierunkiem granic: Słowackiej i Ukraińskiej. Pokrycie podłużne zdjęć, ze względu na górski charakter terenu wyniosło średnio ok. 70% natomiast poprzeczne charakteryzowało się bardzo dużą zmiennością od 20% do ponad 50%. Aerotriangulację wykonano na obrazach cyfrowych powstałych z zeskanowania z rozdzielczością 1000 dpi oryginalnych zdjęć lotniczych. Na podstawie analizy geometrii bloku wybrano 46 rejonów w których zaprojektowano fotopunkty, a następnie pomierzono je w terenie metodą GPS. Punkty wiążące oraz fotopunkty pomierzone zostały na wszystkich zdjęciach z wykorzystaniem fotogrametrycznej stacji cyfrowej VSD-AGH. Ze względu na duże trudności z identyfikacją punktów wiążących na koronach drzew (ok. 80% wszystkich punktów wiążących) wybór punktów w pasach pokrycia poprzecznego szeregów wykonywano na stereogramach o bazie poprzecznej. Obliczenie aerotriangulacji wykonano metodą niezależnych wiązek z wykorzystaniem programu AEROSYS amerykańskiej firmy AeroSys Consulting. Uzyskano następującą charakterystykę dokładnościową wyrównania aerotriangulacji: RMSE na zdjęciach: Vx = ±7,0 μm, Vy = ±6,2 μm, Vxy = ±9,4 μm. Średnie odchylenie standardowe punktów wyznaczanych: SX = 0,188 m, SY = 0,189 m, SZ = 0,590 m. Uzyskane wyniki można uznać za bardzo dobre biorąc pod uwagę warunki wyboru i pomiaru większości punktów wiążących na koronach drzew.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna
Tendencje i problemy rozwoju SIP oraz www-SIP

W pracy przedstawiono analizę rozwoju Systemów Informacji Przestrzennej w powiązaniu z rozwojem środków technicznych, oprogramowania standardowego i specjalistycznego, technologii geoinformacyjnej oraz zmianami środowiska użytkowników. Przedstawiono kilka najistotniejszych problemów naukowych i technicznych, których rozwinięcie umożliwości:- skorzystanie z SIP masowemu użytkownikowi dzięki przeniesieniu SIP do Internetu;- zredukowanie kosztów tworzenia baz informacyjnych;- korzystanie w jednym systemie z wielu baz semantycznych i wielu baz graficznych;- tworzenie wirtualnych baz danych (w celu znalezienia odpowiedzi na pytanie użytkownika) dzięki wykorzystaniu odpowiednich standardów metadanych.

Czasopismo: Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria mechaniczna