rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
O ks. Antonim Korczoku (1891–1941) w 80. rocznicę jego męczeńskiej śmierci (nowe ustalenia)

Z okazji mijającej w ubiegłym roku 80. rocznicy męczeńskiej śmierci ks. Antoniego Korczoka (5 lutego 1941 r.), jaką poniósł za wiarę w obozie koncentracyjnym w Dachau, zarówno w Gliwicach, jak i na terenie diecezji gliwickiej, przeżywano „Rok ks. Antoniego Korczoka”. W czasie organizowanych spotkań, w tym konferencji międzynarodowej (2 października 2021 r.), raz jeszcze przypomniano historię jego świątobliwego życia i okoliczności męczeńskiej śmierci. Przy okazji lokalni historycy ponownie przyjrzeli się osobie przedwojennego proboszcza z Gliwic-Sośnicy, próbując rozwiązać zawiłościzwiązane z historią jego życia. W taki sposób, dzięki przeprowadzonej kwerendzie archiwalnej i na podstawie wywiadów, udało się uzyskać nowe informacje dotyczące męczennika II wojny światowej, szczególnie w kwestii jego rzekomego zaangażowania politycznego, a także działalności na rzecz polskojęzycznego duszpasterstwa na przedwojennym niemieckim Górnym Śląsku.

Czasopismo: Studia Teologiczno-Historyczne Śląska Opolskiego
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii
Skuteczność interwencji psychoterapii poznawczo-behawioralnej w leczeniu schizofrenii

W artykule zaprezentowano wyniki badań nad skutecznością interwencji psychoterapeutycznych poddających się weryfikacji empirycznej w tzw. nurcie Evidence-Based Psychotherapy (EBP) w leczeniu schizofrenii. Przedstawiono aktualny stan wiedzy na podstawie przeglądowych wyników randomizowanych badań klinicznych (randomized controlled trials – RCT) oraz metaanaliz dotyczących psychoterapii poznawczo-behawioralnej w terapii schizofrenii. W artykule pokazano, że psychoterapia poznawczo-behawioralna (CBT) to skuteczna interwencja psychologiczna w leczeniu psychoz. Jakkolwiek współczesne analizy efektów terapeutycznych pokazują, że ta forma psychoterapii może również wywoływać negatywne skutki oddziaływań terapeutycznych w postaci przedwczesnego zaprzestania terapii, czy też pogarszania się stanu pacjentów.

Czasopismo: Współczesne Pielęgniarstwo i Ochrona Zdrowia
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Społeczne i środowiskowe czynniki oraz ich wpływ na jakość życia pacjentów poddanych radioterapii

Wstęp. Jakość życia jest nierozerwalnie związana ze zdrowiem. Na odpowiednim poziomie umożliwia realizowanie swoich zdolności, radzenie sobie ze stresem, wydajną i produktywną pracę oraz współuczestnictwo w życiu społecznym. Ocena jakości życia powinna być stałym elementem nadzoru lekarskiego, gdyż pozwala w pewien sposób analizować skutki leczenia oraz stopień powrotu do funkcjonowania zgodnego ze stanem przed wystąpieniem choroby. 
Cel pracy. Ocena wpływu trybu radioterapii (ambulatoryjnego i całodobowego) na jakość życia chorych. Ocena związku wieku, stanu cywilnego, wykształcenia z jakością życia. Zbadanie, czy istnieje związek zaburzeń nastroju z obniżeniem jakości życia pacjentów poddanych radioterapii. Materiał i metody. Do oceny jakości życia zastosowano ogólny kwestionariusz dla pacjentów chorych na nowotwory złośliwe (EORTC QLQ-30). Dodatkowo stworzono ankietę zawierającą pytania dotyczące wybranych czynników demograficznych. Do oceny zaburzeń nastroju użyto Skali Depresji Becka. 
Wyniki. Badaniem objęto 198 pacjentów leczonych onkologicznie – 46 mężczyzn (23,23%) i 152 kobiety (76,77%). W Zakładzie leczonych było 126 badanych (63,64% uczestników badania), a w Oddziale 72 osoby (36,36%). Średnia wieku włączonych do badania pacjentów wynosiła 57,05 lat (± SD = 11,05 lat). 
Wnioski. Zaburzenia nastroju mogą sprzyjać znacznie pogorszonej ocenie jakości życia – aby nie wypaczyć wyników oceny jakości życia pacjentów chorych onkologicznie, należy uwzględnić w analizie efekt zaburzeń afektywnych. Kwestionariusz QLQ-C30 spełnia wiarygodność na społeczeństwie polskim, o czym świadczy wysoki współczynnik Cronbacha rzetelności w podgrupach. Nie stwierdzono istotnych korelacji między płcią, wiekiem, wykształceniem a testem QLQ-C30.

Czasopismo: Współczesne Pielęgniarstwo i Ochrona Zdrowia
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Odmowa lub opóźnienie szczepień obowiązkowych u noworodków

Wstęp. Szczepienia są jedną z metod profilaktyki przeciw wielu chorobom zakaźnym. Podczas analizy różnic w realizacji podstawowych szczepień u noworodków w poszczególnych krajach Unii Europejskiej wyłania się istotny problem braku ujednolicenia tego rodzaju programów profilaktycznych. W Polsce na rodziców nałożony jest obowiązek szczepień noworodków. W pierwszej dobie życia dziecka obowiązkowe są dwa szczepienia: przeciw gruźlicy i wirusowemu zapaleniu wątroby typu B. Obecnie w Polsce zwiększa się liczba rodziców, którzy odmawiają zaszczepienia swoich dzieci. 
Cel pracy. Porównanie skali zjawiska odmów szczepień noworodkowych w szpitalu klinicznym i powiatowym oraz charakterystyka matek odmawiających zaszczepienia oraz noworodków. 
Materiał i metody. Badanie obserwacyjne, retrospektywne opierające się na analizie dokumentacji medycznej z roku 2017. Badaniem objęto dwa szpitale: kliniczny i powiatowy w województwie mazowieckim. Analizie poddano 7118 rekordów dotyczących żywych urodzeń ze szpitala klinicznego i 621 ze szpitala powiatowego. 
Wyniki i wnioski. Zdecydowana większość dzieci zostaje zaszczepiona w pierwszej dobie po porodzie, w badanych grupach odsetek dzieci nieszczepionych był niższy niż 8%. Istotnie częściej odmawiali szczepień rodzice, których dzieci przychodziły na świat w szpitalu klinicznym. W szpitalu powiatowym liczba odmów była znikoma. Najczęściej szczepienia noworodków odmawiały kobiety w przedziale wiekowym 32–35 lat, wieloródki. W wielu przypadkach kobiety miały obciążony wywiad położniczy, co mogło mieć wpływ na ich decyzję dotyczącą zaszczepienia dziecka. Większość noworodków (75%), które nie zostały zaszczepione z powodu braku zgody rodziców, przyszły na świat drogą naturalną, a dzieci rodziły się w stanie dobrym. Opóźnienie szczepień wynikające z decyzji lekarzy dotyczyło przede wszystkim dzieci z masą urodzeniową poniżej 2000 g, gdyż to wyklucza szczepienie przeciw gruźlicy.

Czasopismo: Współczesne Pielęgniarstwo i Ochrona Zdrowia
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Wpływ lęku na zużycie środków przeciwbólowych u pacjentów w pierwszej dobie po zabiegach kardiochirurgicznych

Wstęp. Wraz ze wzrostem zachorowalności na choroby układu krążenia, w szczególności chorobę wieńcową (CAD), wzrasta liczba zabiegów kardiochirurgicznych. W okresie pooperacyjnym pacjenci zażywają największą liczbę środków przeciwbólowych, jak również narażeni są na wysoki poziom lęku związany z silnym bólem. 
Cel pracy. Ocena determinantów zużycia środków przeciwbólowych u pacjentów w pierwszej dobie po zabiegach kardiochirurgicznych. 
Materiał i metody. Badaniem objęto 100 pacjentów zakwalifikowanych do zabiegów kardiochirurgicznych pomostowania aortalno-wieńcowego (CABG), pomostowania tętnic wieńcowych bez użycia krążenia pozaustrojowego (OPCAB) lub wymiany zastawki aortalnej (AVR). Ocenę poziomu lęku dokonano z użyciem Inwentarza Stanu i Cechy Lęku (STAI). Zużycie środków przeciwbólowych analizowano na podstawie dokumentacji (karta anestezjologiczna i karta opieki pooperacyjnej) w pierwszym dniu po operacji dla każdego pacjenta indywidualnie. 
Wyniki. Poziom lęku w badanej grupie pacjentów kardiochirurgicznych oscyluje na średnim i wysokim poziomie w przedziale 80–90 punktów (STAI). Poziom lęku–stanu kształtował się na przeciętnym poziomie w przedziale 23–66 punktów (STAI-X1), natomiast poziom lęku–cechy oceniony został jako wysoki w przedziale 23–66 punktów (STAI-X2). Wykazano istotne statystycznie korelacje między lękiem– –cechą a zużyciem fentanylu (r = -1,000; p = 0,005) oraz między lękiem sumarycznym a zużyciem morfiny (r = -0,999; p = 0,028), Ketonalu (r = -0,997; p = 0,046) oraz propofolu (r = -0,998; p = 0,039). W przypadku zabiegu OPCAB zużywane są średnio większe dawki Perfalganu niż podczas CABG (p = 0,045) oraz większe dawki morfiny niż podczas AVR (p = 0,02). W przypadku zabiegu CABG zużywane są średnio większe dawki morfiny oraz Perfalganu niż podczas AVR (p = 0,012 oraz p = 0,025, odpowiednio). Zaobserwowano brak istotnych statystycznie różnic między zużyciem środków przeciwbólowych a płcią (p > 0,05) oraz wiekiem pacjentów (p > 0,05). 
Wnioski. U pacjentów poddanych zabiegom CABG zaobserwowano wysoki poziom odczuwanego lęku ogólnego. Zaobserwowano, że wyższy poziom lęku wpływa na mniejsze zapotrzebowanie na leki przeciwbólowe. Ustalono, że płeć oraz wiek badanych pacjentów nie wpływał na liczbę zażywanych leków przeciwbólowych w okresie około- i pooperacyjnym.

Czasopismo: Współczesne Pielęgniarstwo i Ochrona Zdrowia
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Wpływ stylu zachowania na jakość życia chorych z cukrzycą, poziom samoopieki oraz parametry kliniczne

Wstęp. Przewlekła hiperglikemia w cukrzycy wiąże się z występowaniem odległych powikłań, zaburzeniami funkcji i niewydolnością niektórych narządów, szczególnie oczu, nerek, serca oraz powikłaniami ze strony układu nerwowego i naczyń krwionośnych. Cukrzyca występuje z różnym natężeniem we wszystkich rasach, populacjach i w każdym wieku. 
Cel pracy. Uzyskanie odpowiedzi na następujące pytania: 1. Jaki wpływ ma styl zachowania na jakość życia chorych z cukrzycą? 2. Jaki wpływ mają typy zachowań na poziom samoopieki pacjentów z cukrzycą? 3. W jaki sposób styl zachowania wpływa na parametry kliniczne? 
Materiał i metody. Badanie zostało przeprowadzone wśród 100 pacjentów z cukrzycą w przedziale wiekowym 18–85 lat, leczonych w Klinice Endokrynologii, Diabetologii i Leczenia Izotopami we Wrocławiu. W badanej grupie 40 osób było leczone insuliną, 27 – doustnymi środkami hipoglikemizującymi, 23 – terapią skojarzoną, a 10 osób – tylko dietą. Narzędziami wykorzystanymi do badań były dwa kwestionariusze autorskie oraz analiza dokumentacji medycznej. 
Wyniki. Po analizie przeprowadzonych badań stwierdzono, że styl 1, dezadaptacyjny, skoncentrowany na unikaniu reprezentuje 20 osób; styl 2, dezadaptacyjny, skoncentrowany na przeżywanie emocji i bierność reprezentują 33 osoby; styl 3, zorientowany na rozwiązanie problemu prezentuje 35 osób; styl 4, zorientowany na poszukiwanie najlepszego rozwiązania problemu reprezentuje 12 osób. W zależności od stylu pacjenci wykazują różne postawy wobec walki z chorobą. 
Wnioski. Przeprowadzone badanie uwidoczniło zróżnicowanie w postrzeganiu choroby w zależności od stylu zachowania. Jednocześnie analizując wyniki badań, pokazano, że styl zachowania wpływa na jakość życia chorych z cukrzycą, na poziom samoopieki oraz na parametry kliniczne.

Czasopismo: Współczesne Pielęgniarstwo i Ochrona Zdrowia
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Czynniki wpływające na wystąpienie nagłego zatrzymania krążenia na podstawie danych z Pogotowia Ratunkowego we Wrocławiu

Wstęp. Nagłe zatrzymanie krążenia (SCA) jest poważnym problemem medycznym na całym świecie, szczególnie dla Pogotowia Ratunkowego. Kluczowe znaczenie w rokowaniu ma odpowiednia i szybka pomoc medyczna. Przy podejmowaniu decyzji o nadaniu wyjazdowi karetki odpowiedniego kodu pilności może być pomocna znajomość czynników ryzyka SCA i wykorzystanie odpowiedniego algorytmu decyzyjnego. Cel pracy. Identyfikacja czynników wpływających na wystąpienie SCA (I46 wg ICD-10) na podstawie doświadczenia pracowników Pogotowia Ratunkowego we Wrocławiu z 2013 r. 
Materiał i metody. Analizą objęto dane dotyczące wyjazdów Pogotowia Ratunkowego we Wrocławiu, zrealizowanych w okresie od 1 stycznia do 31 marca 2013 r. W pierwszym etapie oceniano częstość występowania SCA wśród wszystkich wezwań ogółem. Na tej podstawie wyodrębniono podgrupę pacjentów, u których doszło do SCA, oraz chorych, u których nie występowało to powikłanie. Grupy te porównano pod względem nasilenia potencjalnych czynników ryzyka SCA, wśród których wyodrębniono trzy grupy: czynniki demograficzne, charakterystyki wezwania oraz czynniki kliniczne. 
Wyniki. Ogółem w analizowanym okresie odnotowano 26 219 wyjazdów, w tym 245 (0,9%) wyjazdów do pacjentów z rozpoznaniem I46. Mediana wieku pacjentów z SCA wyniosła 63,5 roku i nie różniła się istotnie w porównaniu z grupą pozostałych chorych (p = 0,448). Wśród osób z SCA znalazło się 64% chorych z grup ryzyka, a odsetek ten nie różnił się istotnie od osób, u których nie stwierdzono SCA (p = 0,741). Odsetek kobiet w grupie chorych z SCA (58%) był istotnie wyższy niż wśród pozostałych pacjentów (p = 0,049). Nie wykazano, by porównywane grupy różniły się znamiennie pod względem rozkładu przyczyn wezwania pogotowia (p < 0,05). W grupie pacjentów z SCA odnotowano częstsze występowanie schorzeń z grupy zaburzeń wydzielania wewnętrznego, stanu odżywienia i przemiany metabolicznej (p = 0,001) oraz z grupy zewnętrznych przyczyn zachorowania i zgonu (p = 0,007); na pograniczu istotności znalazły się schorzenia z grupy chorób układu nerwowego (p = 0,051). 
Wnioski. 1. Zasadniczym elementem, który należy brać pod uwagę przy ocenie ryzyka SCA związanego z danym zgłoszeniem, jest występowanie u pacjenta zewnętrznej przyczyny zachorowania lub zgonu albo schorzenia współistniejącego. 2. Na zwiększone ryzyko SCA może też wskazywać współwystępowanie chorób układu nerwowego (w szczególności padaczki), chorób układu oddechowego oraz zaburzeń psychicznych i behawioralnych. 3. Obecny system oceny pilności zgłoszeń wykorzystywany przez Pogotowie Ratunkowe nie uwzględnia wyżej wymienionych klinicznych czynników ryzyka SCA, co wymaga usprawnienia.

Czasopismo: Współczesne Pielęgniarstwo i Ochrona Zdrowia
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Dylemat etyczny: szczepić dziecko czy nie? Kto poniesie odpowiedzialność, gdy "coś pójdzie nie tak"?

Celem artykułu jest potraktowanie tematyki szczepień jako debaty społecznej. Oddajemy w nim głos przedstawicielom trzech środowisk: medycznego, antyszczepionkowców oraz rodziców, którzy poszukują mocnych argumentów „za” lub „przeciw”, aby ostatecznie podjąć (według nich) właściwą decyzję. Lęk rodziców przed skutkami szczepień wywołał wśród opinii społecznej wiele kontrowersji. Jedno jest pewne: ludzie mają prawo się bać. Natomiast obowiązkiem lekarzy i pielęgniarek jest zadbanie o to, aby wszelkie obawy, strach i niepewność zostały rozwiane.

Czasopismo: Współczesne Pielęgniarstwo i Ochrona Zdrowia
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Profilaktyka zakażeń noworodków paciorkowcami grupy B. Aktualne postępowanie okołoporodowe

Celem pracy jest przedstawienie aktualnego stanu wiedzy na temat nosicielstwa i zakażeń GBS w zakresie diagnostyki i profilaktyki zakażeń paciorkowcem grupy B (GBS). Szacuje się, że około 20% kobiet ciężarnych w Polsce jest skolonizowanych GBS. W Wielkiej Brytanii badania wykazały kolonizację u około 29% ciężarnych, w USA – około 25–27%, a w krajach azjatyckich – tylko około 7%. Ryzyko transmisji wynosi około 21–30%, a szansa na wczesne zakażenie u noworodka, którego matka nie została objęta śródporodową profilaktyką antybiotykową, jest wysoka. Aktualnie stosuje się dwa sposoby postępowania profilaktycznego: przesiewowe badania w kierunku nosicielstwa z następowym objęciem dożylną antybiotykową profilaktyką śródporodową wszystkich kobiet z dodatnim wynikiem posiewu oraz zastosowanie dożylnej profilaktyki antybiotykowej u wszystkich kobiet z grupy ryzyka bez wcześniejszego badania przesiewowego. W porodzie domowym stosuje się doustną śródporodową profilaktykę antybiotykową u kobiet z dodatnim wynikiem posiewu w kierunku GBS. Postępowanie niefarmakologiczne nie znajduje uzasadnienia naukowego na ten moment. Ze względu na nieobojętne działanie antybiotyków rozważa się wprowadzenie szczepień przeciw GBS.

Czasopismo: Współczesne Pielęgniarstwo i Ochrona Zdrowia
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Zespół napięcia przedmiesiączkowego i przedmiesiączkowe zaburzenia dystroficzne

Zespół napięcia przedmiesiączkowego (premenstrual syndrome – PMS) jest stanem manifestującym się problematycznymi objawami fizycznymi, psychicznymi oraz behawioralnymi występującymi cyklicznie w fazie lutealnej cyklu menstruacyjnego oraz ustępującymi całkowicie lub znacznie wraz z końcem krwawienia miesiączkowego. Poznanych zostało ponad 200 symptomów PMS. Około 20–80% kobiet w wieku reprodukcyjnym doświadcza zespołu napięcia przedmiesiączkowego. Cięższą postacią PMS jest przedmiesiączkowe zaburzenie dystroficzne (premenstrual dysphoric disorder – PMDD), które manifestuje się bardziej nasilonymi objawami psychicznymi i dotyka 2–6% kobiet. Etiologia PMS/PMDD jest wieloczynnikowa i nie została do końca poznana. Biologiczne, genetyczne, psychologiczne, środowiskowe oraz socjalne czynniki odgrywają znaczącą rolę w występowaniu zespołu. Do określenia diagnozy zaleca się analizę objawów występujących podczas dwóch cykli menstruacyjnych. The Daily Record of Severity of Problems (DRSP) jest skalą używaną w celu diagnostyki zespołu napięcia przedmiesiączkowego. Pomimo braku leku na PMS/PMDD, istnieje wiele metod farmakologicznego i niefarmakologicznego radzenia sobie z jego objawami. Leczenie ciężkiej postaci PMS oraz PMDD przebiega krok po kroku rozpoczynając od strategii niefarmakologicznych, leków antydepresyjnych, hormonoterapii oraz kończąc w skrajnych przypadkach na leczeniu operacyjnym.

Czasopismo: Współczesne Pielęgniarstwo i Ochrona Zdrowia
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Znieczulenie zewnątrzoponowe w porodzie drogami natury a urazy okołoporodowe narządu rodnego - charakterystyka porównawcza

Wstęp. W  okresie ostatnich 9 lat wzrosła dostępność znieczulenia zewnątrzoponowego stosowanego podczas porodu drogami natury. Mimo iż jest to jedna z najskuteczniejszych metod łagodzenia bólu porodowego, wiąże się z możliwością wystąpienia powikłań. 
Cel pracy. Porównanie charakterystyki kobiet korzystających i nie korzystających ze znieczulenia zewnątrzoponowego w  celu łagodzenia bólu porodowego oraz analiza wpływu zastosowania znieczulenia zewnątrzoponowego na częstość i  charakter występowania okołoporodowych urazów narządu rodnego. 
Materiał i metody. Badanie retrospektywne obejmowało analizę dokumentacji medycznej kobiet rodzących w  Szpitalu Specjalistycznym św. Zofii w Warszawie w latach 2015–2018. Kryterium włączenia do badania było urodzenie drogami natury żywego dziecka, w ciąży donoszonej (≥ 37+0 t.c.). Analizie poddano 802 losowo wybrane historie położnicze, grupy badana i kontrolna były równo liczne. Analizowano dane socjodemograficzne i dane pochodzące z wywiadu położniczego oraz urazy okołoporodowe. Dane analizowano za pomocą testów analizy regresji w programie statystycznym Statistica przy założeniu istotności statystycznej p < 0,05. 
Wyniki. Większość kobiet, która korzystała ze znieczulenia zewnątrzoponowego, mieszkała w mieście, wykonywała zawód niemedyczny oraz rodziła pierwsze dziecko. Analiza danych wykazała, iż średnia długość ciąży w grupie badanej wyniosła 39+5 t.c, a w grupie kontrolnej – 39+2 t.c. Zarówno w grupie badanej, jak i kontrolnej odnotowano utratę krwi w przedziale 250–1500 ml. Więcej kobiet korzystających ze znieczulenia zewnątrzoponowego utraciło powyżej 700 ml krwi. Nacięcia krocza w trakcie porodu dokonano istotnie częściej w grupie badanej. Większą liczbę pęknięć śluzówki pochwy odnotowano w grupie badanej. W grupie badanej zauważono częstsze zastosowanie indukcji prostaglandynami. 
Wnioski. 1. Ze znieczulenia zewnątrzoponowego jako metody łagodzenia bólu porodowego częściej korzystały kobiety młodsze, rodzące pierwszy raz, oraz te, u których została zastosowana indukcja porodu prostaglandynami. 2. Zastosowanie znieczulenia zewnątrzoponowego wiązało się z większym ryzykiem nacięcia krocza oraz wystąpieniem pęknięcia śluzówki pochwy.

Czasopismo: Współczesne Pielęgniarstwo i Ochrona Zdrowia
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Przyczyny opóźnienia lub zaniechania wczesnego kontaktu skóra do skóry noworodków i ich matek

Wstęp. Pierwszy kontakt „skóra do skóry” (STS – skin-to-skin) polega na ułożeniu nagiego noworodka bezpośrednio po narodzinach, jeszcze przed przecięciem pępowiny, na nagiej piersi matki. Mimo iż kontakt „skóra do skóry” przynosi wiele korzyści zarówno dla matki, jak i dziecka, co udowodniono w wielu badaniach medycznych, nadal bywa niedoceniany, pomijany lub błędnie realizowany. 
Cel pracy. Analiza przyczyn zaniechania i opóźnienia pierwszego kontaktu między matką i dzieckiem bezpośrednio po porodzie wśród kobiet rodzących w Szpitalu św. Zofii w Warszawie w roku 2017. 
Materiał i metody. Materiał badawczy stanowiło 7036 porodów, jakie odbyły się od początku stycznia do końca grudnia 2017 r. w Szpitalu św. Zofii w Warszawie. Wykonano retrospektywną analizę danych matek oraz dzieci, u których nie było pierwszego kontaktu bezpośrednio po porodzie. Brano pod uwagę wiek ciążowy, drogę porodu, powikłania śródporodowe, stan dziecka. 
Wyniki. Średnia wieku rodzących wynosiła 33 lata. Najliczniejszą grupę stanowiły kobiety między 31. a 35. rokiem życia. Ciąże wielopłodowe stanowiły 3,7%. Większość porodów, bo aż 87,3%, odbyło się o czasie. 89% stanowiły porody operacyjne. Najczęstszą przyczynę opóźnienia pierwszego kontaktu stanowił poród operacyjny – 41%. 
Wnioski. Większość dzieci po porodzie doświadcza kontaktu „skóra do skóry”. Wśród dzieci, które nie odbyły kontaktu „skóra do skóry”, większość stanowiły dzieci donoszone, w dobrym stanie, rozdzielone z powodu operacyjnej drogi porodu.

Czasopismo: Współczesne Pielęgniarstwo i Ochrona Zdrowia
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Wpływ praktyki jogi na stan psychiczny kobiet w okresie okołoporodowym, przebieg porodu i odczucia kobiet związane z porodem

Wstęp. Wiele kobiet w trakcie ciąży odczuwa dolegliwości fizyczne oraz zmiany w sferze psychicznej, które mogą mieć negatywny wpływ zarówno na matkę, jak i dziecko. Niefarmakologiczne interwencje mogą pozytywnie oddziaływać na stan psychiczny kobiet w okresie okołoporodowym, nie wywołując jednocześnie efektów ubocznych. Joga może stanowić właściwą metodę wspierającą samopoczucie kobiet w ciąży oraz wpływać na sprawny przebieg porodu, dzięki używanym w tej praktyce technikom relaksacyjnym. 
Cel pracy. Określenie wpływu praktyki jogi w okresie ciąży na ryzyko wystąpienia depresji w okresie okołoporodowym, na decyzje dotyczące wyboru cięcia cesarskiego na życzenie, na przebieg samego porodu oraz na subiektywne oceny porodu kobiet rodzących w jednym z warszawskich szpitali. 
Materiał i metody. Badaniem za pomocą sondażu diagnostycznego objęto 38 kobiet w ciąży niskiego ryzyka w wieku 18–40 lat, które podzielono na dwie grupy. Grupa pierwsza uczęszczała na zajęcia Szkoły Rodzenia, ale nie brała udziału w zajęciach jogi. Grupa duga uczęszczała na zajęcia jogi prenatalnej. W pracy zastosowano kwestionariusz skali wsparcia społecznego matek (MSSS) i Edynburskiej Skali Depresji Poporodowej (EDPS). Analizowano też dokumentację medyczną dotyczącą porodu. 
Wyniki. Kobiety biorące udział w zajęciach jogi rzadziej zwracały się z prośbą o znieczulenie zewnątrzoponowe (21%), częściej oceniały czas trwania porodu jako krótszy, częściej wykorzystywały techniki oddechowe w czasie porodu oraz wykazywały korzystny wpływ technik oddechowych na przebieg porodu. Uczestniczki badania praktykujące jogę w ciąży, pytane 4 tygodnie po porodzie, zdecydowanie rzadziej deklarowały chęć cięcia cesarskiego na życzenie niż w dniu rozpoczęcia badania. Wśród kobiet w obu grupach wykazano niski poziom ryzyka depresji w okresie przedporodowym. 
Wnioski. Uczęszczanie na zajęcia jogi może mieć pozytywny wpływ na zdrowie psychiczne. Kobiety korzystające z zajęć jogi w okresie przedporodowym częściej decydują się na poród siłami natury, rzadziej korzystają ze znieczulenia zewnątrzoponowego.

Czasopismo: Współczesne Pielęgniarstwo i Ochrona Zdrowia
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne