rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Wybrane problemy prowadzenia badań naukowych w zakładach karnych w kontekście analizy perspektywy temporalnej więźniów

Celem niniejszego artykułu jest dokonanie charakterystyki wybranych problemów, z którymi mają do czynienia osoby prowadzące badania w dziedzinie nauk społecznych na tereniezakładów karnych. Autorzy, na podstawie literatury przedmiotu oraz własnych doświadczeń, które zdobyli podczas prowadzenia badań w więzieniach, analizują wyzwania stojąceprzed badaczami spoza instytucji penitencjarnych. W pierwszej części artykułu przedstawiono problemy związane z organizacją badań w instytucjach o charakterze totalnym, specyfiką grupy osadzonych – uczestników badań (w tym m.in. kwestie motywacji, autoprezentacji oraz funkcjonowania poznawczego i emocjonalnego więźniów) oraz koniecznością zachowania przez badacza neutralnej, bezstronnej, obiektywnej postawy wobec osób badanych. Druga część artykułu dotyczy refleksji na temat metodologii badań nad perspektywą temporalną, które pojawiły się w związku z realizacją projektu badawczego NCN „Temporalne aspekty aktywności mężczyzn odbywających karę pozbawienia wolności – badania longitudinalne” 1. Dokonano analizy specyfiki doświadczania czasu przez osoby odbywające kary izolacyjne oraz krytycznej analizy narzędzi do pomiaru temporalnych aspektów ich funkcjonowania. Artykuł kończą wnioski na temat czynników mogących zwiększyć poziom wiarygodności rezultatów badań prowadzonych w instytucjach penitencjarnych.

Czasopismo: Resocjalizacja Polska
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne
Readaptacja społeczna byłych skazanych. Dyskusje wokół projektu realizowanego w województwie lubuskim

W prezentowanym artykule skoncentrowano się na działaniach wspierających funkcjonowanie w przestrzeni społecznej byłych skazanych. Odnosząc się do założeń kreatywnejresocjalizacji, uznano że proces readaptacji rozpoczęty podczas izolacji powinien być kontynuowany po opuszczeniu zakładu karnego i obejmować: samodzielny rozwój jednostki,budowanie relacji z otoczeniem społecznym, aktywność zawodową oraz kulturalno-oświatową, odpowiedzialność i samostanowienie. Wskazane obszary pracy wymagają indywidualizacji oddziaływań resocjalizacyjnych oraz współpracę wielu specjalistów i instytucji. Uwzględniając powyższe poddano dyskusji efektywność projektu „Koordynacja procesu readaptacjispołecznej i zawodowej osób opuszczających jednostki penitencjarne w województwie lubuskim”. Celem przeprowadzonych badań było rozpoznanie mocnych i słabych stron projektuw perspektywie indywidualnych narracji odzwierciedlonych w doświadczeniach osób będących opiekunami skazanych przebywających na wolności, a objętych projektem. Główne pytanie badawcze przyjęło postać: Jakie są mocne i słabe strony projektu w perspektywie pozytywnej readaptacji osadzonych przebywających na wolności? W badaniach zastosowano metodę wywiadu indywidualnego z 18 opiekunami byłych skazanych, wybranych w sposób losowy. 1 Projekt pt. „Koordynacja procesu readaptacji społecznej i zawodowej osób opuszczających jednostki penitencjarne w województwie lubuskim” współfinansowany przez UE ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego – Lubuskie 2020. Oś Priorytetowa 7. Równowaga społeczna, Działanie 7.3 Programy aktywnej integracji realizowane przez inne podmioty. RPLB.07.03.00-08-0007/18-00. W wyniku analizy i interpretacji wyników badań uznano, że projekt uzupełnił brakujące ogniwa między instytucjami o zintensyfikowane wsparcie socjalne, miękkie i zawodowe. Stanowił również alternatywę dla stosunkowo ubogiej praktyki wsparcia nad rozwojem osobistym byłych osadzonych, ich wizerunkiem, przekwalifikowaniem.

Czasopismo: Resocjalizacja Polska
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne
Występowanie zaburzeń osobowości wśród więźniów a ich resocjalizacja

Artykuł koncentruje się na więźniach z zaburzeniami osobowości, które powodują wiele problemów społecznych i osobistych. Celem analiz było opisanie rodzajów zaburzeńosobowości u więźniów. Ponadto sprawdzano czy istnieje zróżnicowanie w zakresie patologii osobowości w zależności od wymiaru kary w zakładzie karnym oraz wielokrotności recydywy(liczby wyroków). W badaniu wzięła udział grupa więźniów (N = 314). Autorzy zmierzyli cechy zaburzeń osobowości za pomocą Ustrukturalizowanego Wywiadu Klinicznego do BadaniaZaburzeń Osobowości z osi II DSM-IV. Wyniki wskazują, że najczęściej w grupie więźniów występowały cechy zaburzeń osobowości antyspołecznej, narcystycznej i borderline orazodnotowano zjawisko współwystępowania cech zaburzeń. Wykazano, iż więźniowie, którzy odbywają dłuższy wymiar kary pozbawienia wolności oraz cechują się wielokrotnością recydywy(posiadają większą liczbę wyroków) przejawiają wyższy poziom cech antyspołecznego zaburzenia osobowości.

Czasopismo: Resocjalizacja Polska
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne
Nieprzystosowanie społeczne jako wyraz negatywnych ustosunkowań wobec norm

Celem badań było określenie ustosunkowań wobec norm młodzieży nieprzystosowanej społecznie. Odwołano się do twierdzenia C. Czapówa, że nieprzystosowanie społeczne jest wynikiem negatywnych ustosunkowań jednostki, rozumianych jako niechęć do podejmowania zachowań zgodnych z normami. Badaniom sondażowym poddano 132 wychowanków zakładów poprawczych i młodzieżowych ośrodków wychowawczych. Potwierdzono założenie o występowaniu u młodzieży nieprzystosowanej społecznie negatywnych ustosunkowań wobec badanych norm i niskim stopniu ich internalizacji. Ustalono, że młodzież wiąże stosowanie norm prawnych, religijnych, moralnych z wartościami, jednak poglądy te nie korespondują z ich przestrzeganiem. Uzyskane rezultaty wyznaczają implikacje dla praktyki resocjalizacyjnej – wskazują na konieczność wzmożenia wysiłków wychowawczych w zakresie wspomagania rozwoju moralnego jednostek nieprzystosowanych społecznie.

Czasopismo: Resocjalizacja Polska
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne
Ścisłe odosobnienie skazanego w warunkach restrictive housing w północnoamerykańskich więzieniach – znaczenie, cele i wyzwania

Problematyka dotycząca umieszczania przymusowego skazanych w warunkach ścisłego odosobnienia, określanego w północnoamerykańskiej literaturze przedmiotu jako restrictive housing, solitary confinement, administrative segregation lub supermax budzi liczne kontrowersje. W szczególności kwestionowana jest konstytucyjność rozwiązań prawnych dotyczących restrictive housing, jak i negatywny wpływ tego rodzaju warunków odbywania kary na dobrostan skazanych, którzy jak każda istota ludzka mają naturę społeczną i dążą doutrzymywania normalnych międzyludzkich interakcji. Zarówno wśród teoretyków badających naukowo problem, jak i wśród praktyków (funkcjonariuszy służby więziennej) można znaleźć zarówno zwolenników, jak i przeciwników, ścisłego odosabniania skazanych. Dodatkowo trzeba wskazać, że na płaszczyźnie prawnomiędzynarodowej zabrania się stosowania takich warunków na czas nieoznaczony lub na czas nadmiernie wydłużony (Reguły Mandeli). Aktualnie zdają się przeważać opinie, iż niezbędne jest opracowanie alternatywnych środków i strategii postępowania ze skazanymi, które z jednej strony zapewnią porządek i bezpieczeństwo w jednostkach penitencjarnych Stanów Zjednoczonych, a z drugiej, pozwolą na bardziej humanitarne postępowanie ze skazanymi, bez narażania ich na wysokie ryzyko negatywnych konsekwencji związanych ze stosowaniem warunków restrictive housing.

Czasopismo: Resocjalizacja Polska
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne
Cel wcielenia Syna Bożego i jego znaczenie dla człowieka

Centralną prawdą wiary chrześcijańskiej jest prawda o Jezusie Chrystusie jako odwiecznym Synu Bożym, który, gdy nadeszła pełnia czasu, stał się człowiekiem. Prawda ta ma swoje odniesienie i oparcie w konkretnym wydarzeniu, jakim jest wcielenie Syna Bożego, którym jest Jezus Chrystus. Dlatego w Jezusie Chrystusie, który jest prawdziwym Bogiem i prawdziwym człowiekiem, dochodzi do spotkania Boga z człowiekiem i człowieka z Bogiem. Dochodzi do wymiany między tym, co boskie,i tym, co ludzkie, której celem jest przebóstwienie człowieka i uczynienie z niego przybranego syna Bożego oraz włączenie go w życie samego Boga. Spotkanie to odsłania jednocześnie prawdę o konstytutywnym ukierunkowaniu Boga na człowieka, jak i człowieka na Boga. Ukierunkowanie to jest związane z tym, że w Bogu istnieje Słowo, które ma zdolność do człowieczeństwa, tj. do stania się człowiekiem. Zdolność ta wynika z samego bytu Słowa i z tego, kim jest Ono w Bogu – immanentną samowypowiedzią Boga w Jego odwiecznym życiu trynitarnym i z tego względu jest również samowyrażeniem się Boga na zewnątrz. Dlatego kiedy Bóg wypowiada siebie na zewnątrz, co ma miejsce w akcie stworzenia, powstaje człowiek, któremu Bógofiarowuje się jako pełnia. W pierwszym punkcie niniejszego artykułu zostaje ukazany cel i motyw wcielenia Syna Bożego. Skoro wcielenie Syna Bożego znajduje się w centrum planu Bożego i jest odwiecznie zamierzone przez Boga, który stwarzając człowieka, myślał o wcieleniu swojego Syna, oznacza to, że wcielenia nie należy widzieć i rozumieć jakowydarzenia wymuszonego przez grzech człowieka. Ten ostatni natomiast wpłynął jedynie na sposób, w jaki dokonała się realizacja zamierzonego przez Boga pierwotnego celu stworzenia człowieka, jakim było przebóstwienie i usynowienie go oraz danie mu uczestnictwa w życiu Bożym. W drugim z kolei punkcie przedstawimy to, co wcielenie Syna Bożego przynosi ludzkości oraz to, że jest ono z jednej strony objawieniem najgłębszej tajemnicy na temat człowieka i jego powołania, z drugą zaś ich realizacją. Dlatego wcielenie Syna Bożego jest wydarzeniem, które odsłania prawdę o tym, że wielkość Boga i Jego chwała nie realizuje się kosztem pomniejszenia wielkości i chwały człowieka, gdyż jest ono wyniesieniem człowieczeństwa do szczytu jego możliwości i jest promocją człowieka przez Boga

Czasopismo: Studia Bobolanum
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii
Techniki terapeutyczne rekomendowane na potrzeby praktyki resocjalizacyjnej

W niniejszym opracowaniu omówiono teoretyczne i metodyczne zagadnienia terapii pedagogicznej w kontekście praktyki wychowania resocjalizacyjnego oraz przedstawiono rekomendacje odnośnie do aplikacji tych technik terapeutycznych, które bazując na modelu nieprzystosowania społecznego, sprzyjają realizacji funkcji i zadań wychowania resocjalizującego*.

Czasopismo: Resocjalizacja Polska
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne
Herezje trynitarne – wczoraj i dziś

Celem artykułu jest wskazanie zależności teologii Trójcy Świętej od chrystologii. Widać to już, analizując rozwój doktryny chrześcijańskiej w epoce Nowego Testamentu. Prawdziwe jest to także dla rozwoju doktryny i teologii chrześcijańskiej w kolejnych wiekach. Także w czasach współczesnych. Opierając się na analizach francuskiego egzegety i dominikanina, Marie-Emile’a Boismarda, w pierwszym punkcie artykułu jest pokazane, że obecne w Nowym Testamencie formuły, w których występują imiona Ojca, Syna i Ducha Świętego, mogą być nazwane „formułami trynitarnymi” jedynie wówczas, gdy Boże synostwo Jezusa Chrystusa rozumiane jest nie na sposób adopcjonistyczny, ale rzeczywisty, ontologiczny. W punkcie drugim artykułu przedstawimy, że wspólną cechą dwóch najważniejszych herezji trynitarnych z przeszłości – modalizmu i arianizmu – było zaprzeczenie doświadczenia wiary apostolskiej, że jakim Bóg objawił się w ekonomii zbawienia, taki jest sam w sobie, czyli że Trójca ekonomiczna jest Trójcą immanentną. Tę samą negację odnajdujemy u niektórych współczesnych teologów chrześcijańskich związanych z tzw. opcją pluralistyczną teologii religii. Zaczynają oni od reinterpretacji jedyności i powszechności zbawczej Jezusa Chrystusa, a kończą na odmiennej od przyjętej przez Tradycję Kościoła koncepcji Boga chrześcijan jako Trójcy Świętej. W punkcie trzecim artykułu omówione są poglądy dwóch z nich: Johna Hicka i Rogera Haighta.

Czasopismo: Studia Bobolanum
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii
W pełni ludzie. Osoby z głęboką niepełnosprawnością intelektualną przez pryzmat nauczania Kościoła katolickiego

Twierdzenie o pełnym człowieczeństwie osób z niepełnosprawnością intelektualną jest dobrze ugruntowane w nauczaniu Kościoła katolickiego. Z drugiej strony wydaje się, że większość wypowiedzi Magisterium dotyczących istoty człowieczeństwa w żaden sposób nie odnosi się do osób z niepełnosprawnością intelektualną. Szczególnie problematyczne są wątki dotyczące rozumności i wolności człowieka. Niniejszy tekst opierając się na nauczaniu Kościoła katolickiego i czerpiąc z niego argumenty, chce ukazać osoby z głęboką niepełnosprawnością intelektualną jako posiadające i realizujące pełnię człowieczeństwa

Czasopismo: Studia Bobolanum
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii
Zaburzenie używania alkoholu według DSM-5. Możliwości i ograniczenia wynikające ze zmiany kryterów diagnostycznych

Kolejna rewizja podręcznika DSM (ang. Diagnostics and Statistical Manual of Mental Disorders – DSM-5) pojawiła się w 2013 roku i wprowadziła daleko idące zmiany w rozumieniu zaburzeń stosowania substancji psychoaktywnych. Najważniejszy przełom dotyczy rozumienia używania alkoholu. Odejście od dychotomicznego, zero-jedynkowego rozumieniauzależnienia od alkoholu i nadużywania pozwoliło na stworzenie nowej kategorii diagnostycznej zaburzeń używania alkoholu (alcohol use disorder – AUD). W artykule poruszono zagadnienie zmian w kryteriach diagnostycznych dotyczących zaburzenia używania alkoholu w świetle najnowszej klasyfikacji DSM-5. Zaprezentowano umiejscowieniekategorii zaburzeń używania alkoholu, jej definicję wraz z kryteriami diagnostycznymi. Dokonano również zestawienia objawów zaburzenia używania alkoholu wg DSM-5 z odpowiadającymi im kryteriami ICD-10 (ang. International Statistical Classification of Diseases and Related Health Problems). Na zakończenie artykułu przedstawiono liczne kontrowersje wokuł nowej kategorii. Podkreślono wyzwanie dla przyszłych badań, jakim jest planowanie leczenia w zależności od stopnia cieżkości zaburzenia używania alkoholu.

Czasopismo: Resocjalizacja Polska
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne
Doktryna odpustów 500 lat po wystąpieniu Marcina Lutra

W związku z 500-leciem reformacji, rozpoczętej tezami Marcina Lutra o odpustach, powstaje pytanie, czy postulaty niemieckiego reformatora zostały przyjęte w jakiejś mierze przez Kościół rzymskokatolicki w nauczaniu o odpustach i w praktyceich udzielania. Jakie są warunki rzeczowego i komunikatywnego przedstawiania tej doktryny obecnie? Autor tekstu ukazuje najpierw genezę średniowiecznej nauki o odpustach, zakorzenionej w praktykach pokutnych starożytnego Kościoła. Następnie omawia okoliczności wystąpienia Marcina Lutra i sedno jego protestu. Z kolei szkicuje oficjalną doktrynę Kościoła rzymskokatolickiego w kwestii odpustów: od Soboru Trydenckiego po czasy współczesne, wskazując również na próby nowatorskich teologicznych rozwiązań problemu odpustów. Tekst kończy się autorską refleksją nad możliwością/stosownością głoszenia odpustów przez współczesny Kościół.

Czasopismo: Studia Bobolanum
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii
Strategie myślenia o resocjalizacji na tle przemian paradygmatów w pedagogice

W artykule zawarto opis zmian, jakie zaszły w działalności resocjalizacyjnej w Polsce na przestrzeni kilkudziesięciu lat, ze wskazaniem aktualnych tendencji rozwojowych w teoriii praktyce resocjalizacyjnej. Ewolucję zmian można zaobserwować w podejściu do istoty natury ludzkiej i problemu zła, w odpowiedzialności za problemy, które człowiek generujei za rozwiązywanie tych problemów, a także w obrazie samego wspomaganego w procesie resocjalizacji, czy w końcu w percepcji roli wychowawcy (osoby pomagającej).

Czasopismo: Resocjalizacja Polska
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne
Naoczne spotkanie źródłem wiarygodności (1P 1,16-18)

W 2P 1,16-18 Piotr zapowiada paruzję Jezusa na końcu czasów, powołując się przy tym na przemienienie Jezusa, którego był naocznym świadkiem. Ponieważ są to wydarzenia nadprzyrodzone, podkreślona zostaje wiarygodność przepowiadania.W niniejszym artykule śledzimy argumentację Piotra, który nakłania chrześcijan dozgody na głoszone przez niego słowo. Interesuje nas nie tylko obiektywna treść tekstu, lecz także pojawiające się w nim racje za wiarygodnością kerygmatu. Piotr nalega na słowo Boga, które pochodzi ze świata transcendentnego i prowadzi do niego ludzi. Jest ono zrozumiałe przez człowieka, lecz nie jest wytworem ludzkiego ducha. Piotr, przepowiadając paruzję Chrystusa, powołuje się na swoje naoczne doświadczenie, przeciwstawiając je mitom, które w Nowym Testamencie traktowane są jako twory wyobraźni ludzkiej. Nie powołuje się na argumenty rozumowe, lecz na słowo objawienia, w którym Bóg Ojciec przedstawia Jezusa uczniom jako swojego Umiłowanego Syna, pełnego chwały i mocy. Przy stwierdzeniu naoczności doświadczenia podkreśla się wagę słowa, które interpretuje element wizyjny (epoptes). Akcent spoczywa na „słuchaniu” i „byciu obecnym” naocznych świadków w czasie wydarzenia

Czasopismo: Studia Bobolanum
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii
Pedagogika resocjalizacyjna wobec (re)socjalizacji młodzieży w „rzeczywistości poszerzonej”. Komentarz do zjawiska empatii i agresji w internetowej sieci

Prezentowany artykuł jest próbą zasygnalizowania nowego problemu, który stanowi wyzwanie dla współczesnych pedagogów resocjalizacyjnych. Polega on na tym, że w dynamicznie zmieniającej się rzeczywistości społecznej następuje coraz szybsze i powszechniejsze ograniczanie bezpośrednich interakcji społecznych („face to face”) na rzecz kontaktówuśrednionych za pomocą technologii cyfrowej. Powstaje za tym pytanie, czy to zjawisko może być wykorzystane w pracy resocjalizacyjnej z podopiecznymi, a przede wszystkim, czy zachodzą przesłanki umożliwiające prowadzenie działań resocjalizacyjnych w cyberprzestrzeni, na przykład z wykorzystaniem internetowych socialmediów?

Czasopismo: Resocjalizacja Polska
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne
Trudna prośba w modlitwie Ojcze Nasz

Autor podaje krótką analizę greckiego tekstu szóstej prośby Modlitwy Pańskiej, której łacińskie tłumaczenie z oryginału greckiego „…et ne nos inducas in tentationem” na języki nowożytne – np. polski: „…i nie wódź nas na pokuszenie” – niejakoprzedstawia Boga jako sprawcę pokus, a więc i upadków człowieka. Już w pierwszych wiekach zwracano uwagę na łacińskie brzmienie tej prośby, powodujące wątpliwości co do właściwego jej przekładu, a problem ten w ostatnich latach stał się przedmiotem wielu prób rozwiązania, zwłaszcza po propozycji papieża Franciszka, by w końcu dokonać oczekiwanej poprawki. Artykuł ten wskazuje na możliwości zastosowa- nia odmiennych znaczeń w dwóch kluczowych terminach: eispherein – tłumaczone niedokładnie przez „wodzić”, „wprowadzać”, oraz peirasmos – „pokusa”, postulując bardziej zrozumiały odpowiednik „próba”, już stosowany w wielu przekładach, oraz podając możliwość wytłumaczenia owej nieścisłości historycznym Sitz im Leben, w jakim tkwi modlitwa Ojcze Nasz.

Czasopismo: Studia Bobolanum
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii
Zasoby jako predyktor poczucia piętna wśród uczestników środowiskowych systemów wsparcia

Cel: celem przeprowadzonego badania było porównanie poziomu zasobów (samooceny, poczucia własnej skuteczności, nadziei podstawowej) oraz piętna i dyskryminacji wśród uczestników dwóch różnych programów wsparcia środowiskowego: Środowiskowych Domów Samopomocy (ŚDS) oraz Warsztatów Terapii Zajęciowej (WTZ). Metody: zbadano 97 chorych psychicznie osób z województwa mazowieckiego: 52 osoby z ŚDS i 45 z WTZ. Do badania wykorzystano kwestionariusze psychologiczne: Skalę Samooceny (Rosenberg Self-Esteem Scale, SES), Skalę Uogólnionej Własnej Skuteczności (Generalized Self-Efficacy Scale, GSES), Kwestionariusz Nadziei Podstawowej (Basic Hope Inventory-12, BHI-12) i Kwestionariusz Piętna i Dyskryminacji (Consumer Experiences of Stigma Questionnaire, CESQ). Wyniki: osoby korzystające z dwóch typów środowiskowych systemów wsparcia: ŚDS i WTZ charakteryzują się podobnym poziomem zasobów w zakresie samooceny, samoskuteczności i nadziei podstawowej. Głównym predyktorem poczucia piętna okazał się poziom samooceny – im uczestnicy środowiskowych systemów wsparcia mieli niższą samoocenę, tym silniej odczuwali piętno. Wnioski: samoocena osób chorujących psychicznie może być kluczowa dla radzenia sobie z trudnymi społecznymi sytuacjami, takimi jak stygmatyzacja, wpływając na cały proces zdrowienia.

Czasopismo: Resocjalizacja Polska
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne
Paradygmat zbawczej obecności wyzwolenia: imię Boga Ehjeh-Jhwh, „Jestem-On jest” (Wj 3,14-15 / Wj 34,6-7)

Objawione imię Boga Ehjeh-Jhwh „Jestem-On jest” oznacza Jego zbawczą, wyzwalającą obecność w całej historii Jego ludu, zarówno w sytuacji, gdy potrzebujący zbawienia są ofiarami zła (Wj 2,23nn.), jak i wówczas, gdy są oni jego sprawcami(Wj 31,18nn.). Wobec ofiar zła imię Boga nabiera na początku charakteru obietnicy wyzwolenia, aby następnie, docelowo, stać się imieniem spełnienia obietnicy wyzwolenia, imieniem przymierza gwarantującego zachowanie podarowanej wolności(Wj 19,1 – 31,17). W sytuacji grzechu natomiast, w sytuacji zerwania przymierza i zagrożenia utraty uzyskanej wolności, Bóg nie wycofuje swojego imienia z historii swego ludu, lecz wobec sprawców zła staje się ono obietnicą nowej obecności Boga,obecności miłosiernej. Opracowanie jest próbą odczytania teologicznego znaczenia objawienia imienia Boga, stanowiącego istotny element obietnicy wyzwolenia danej przez Jhwh.

Czasopismo: Studia Bobolanum
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii
Memy internetowe satyrą polityczną społeczeństwa sieci

Internet powiększył nasz potencjał komunikacyjny. Rozbudował też możliwości kultury popularnej, która w sieci coraz bardziej nabiera cech wizualnych. Obraz w internecie znalazł dla siebie nowe formy istnienia. Jedną z nich, coraz bardziej zyskującąna popularności, są tzw. memy internetowe. W artykule zajmujemy się fenomenem memów internetowych. Wskazujemy pochodzenie terminu „mem” w sposobie rozumienia kultury jako obszaru rzeczywistości tworzonej świadomie i celowo przez człowieka, mającego zarazem umiejętność przekazu i multiplikowania efektów swojego twórczego działania. Podstawowa jednostka takiego przekazu została właśnie nazwana memem. Przedstawiamy także sposoby definiowania memów internetowych, umiejscawiając ten fenomen w ramach tzw. kultury uczestnictwa, jako składowej kultury Web 2.0.Przybliżając rozumienie kultury uczestnictwa w kontekście teorii społeczeństwa sieci, prezentujemy poziom i znaczenie zaangażowania społeczności internetowej w działania kulturotwórcze. Dokonujemy także analizy memetycznej twórczości internautów w kontekście funkcji komunikacyjnych i społecznych, jakie pełniła i pełni satyra polityczna. Przyjmujemy bowiem, że memy internetowe są właśnie współczesną formą satyry politycznej.

Czasopismo: Studia Bobolanum
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii