rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Rekonstrukcja ludowego haftu krajeńskiego: stan badań, pochodzenie i wzór

Artykuł  obejmuje rekonstrukcję dotąd nie uznanego przez etnografów haftu krajeńskiego z okolic Złotowa. Pierwsze trzy części artykułu mają charakter etnograficzny, zaś ostatnia antropologiczny. Dorota Angutek stawia tezę, że haft krajeński jest pochodną haftu kaszubskiego opracowanego przez Teodorę Gulgowską, jednak jego projektant pozostaje do dziś nieznany. W części pierwszej autorka przedstawia dotąd wykonane prace etnograficzne i amatorskie nad odtworzeniem ludowego haftu krajeńskiego; dokonuje ich typizacji. Współczesny haft krajeński przeniesiony na pozostałe obszary Krajny – powiat pilski, nakielski i sępoleński jest fenomenem nie występującym wcześniej na tych terenach i tworzy tzw. tradycję wytworzoną Część druga   artykułu wskazuje na koneksje historyczne i formalne haftu kaszubskiego i karajeńskiego, oraz zawiera prezentację i interpretację dostępnych w muzeach Pomorza eksponatów z 1 połowy XX wieku .  Ostatnia część pracy stanowi opis formalnych cech tego haftu od motywów, przez kompozycje po ściegi, a kończy się omówieniem niektórych niekanonicznych rozwiązań stosowanych w hafcie krajeńskim w ciągu ostatnich dwudziestu lat.Reconstruction of Folk Embroidery of Crayna - Past Researches, the Origin, and  the Pattern The article contains reconstruction do not recognized by ethnographers Craynian embroidery from locality of Złotów. The first three  parts of the article have an ethnographic character, and the last one is anthropological part Dorota Angutek puts thesis that Craynian embroidery is derived of Kashubian one worked out by Teodora Gulgowska, although its designer is unknown until now.  In the first part the author presents ethnographic and amateurish works which has been done until now for reconstruction of folk embroidery of Crayna; she invents types of them. Contemporary Craynian embroidery which was transferred on others areas of Crayna  - administrative districts  of Piła, Nakło and Sępólno is a phenomenon not attended on this part of region of Crayna before,  and it is so called invented tradition.  The second part  of the article indicates historical and formal connections between Kashubian and  Craynian embroidery, and contains presentation and interpretation of attainable exhibits museums of  Pomerania in the first half of XX century. The last part of the work makes description of formal features of this embroidery beginning from themes, by compositions to stitches, and moreover  it  includes not canonic solutions put in practice of Craynian embroidering during last twenty  years.       

Czasopismo: Lud
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: historia, literaturoznawstwo, nauki o kulturze i religii, nauki socjologiczne
O (nie)naturalności jedzenia. Pokarmy i technologie biomedyczne w chorobach metabolicznych

W obrazie wykreowanym przez media i opinię publiczną karmienie przez rurkę nieodłącznie związane jest z osobami starszymi i/lub umierającymi. Także w literaturze z zakresu antropologii medycznej ta technologia biomedyczna pojawią się często w kontekście „nowych definicji życia i śmierci”, co prowadzi do zamazywania innych znaczeń towarzyszących karmieniu przez rurkę i/lub PEG-a. Wykorzystując badania prowadzone od 2016 roku wśród pacjentów z niedoborem LCHAD, rzadką chorobą metaboliczną, w której specjalna diet odgrywa kluczowa rolę, ich rodziców, lekarzy i przedstawicieli organizacji pacjenckich w Polsce i w Finlandii, w niniejszym artykule analizuję doświadczenia pacjentów, którzy byli lub nadal są karmieni przez sondę, zajmujących się nimi członków rodzin i dietetyków. Z uwagi na konieczność przestrzegania diety, pacjenci z niedoborem LCHAD postrzegani są często jako osoby, których „stosunek do jedzenia” odbiega od „normy”: jedzą zbyt często albo wręcz odwrotnie: nie jedzą. Argumentuję, że podejście biomedyczne, które kładzie nacisk na dostarczanie ciałom pacjentów odpowiedniej ilości składników odżywczych w procesie karmienia przez rurkę nie uwzględnia, jak pokazują studia antropologiczne, faktu, że jedzenie pełni też rolę w budowaniu relacji społeczno-kulturowych. Ponadto, pokazuję, że w tym wypadku technologia biomedyczna może przyczynić się do kwestionowania „naturalności” jedzenia.Abstract. Tube feeding, both in its media portrayals and in the public view is usually associated with the elderly and/or the dying. Medical anthropology scholarship has often attended to this biomedical technology in the context of “new definitions of death and life” that blurs other meanings associated with tube feeding and/or PEG. This article examines LCHAD deficiency, a rare metabolic disease that is treated with a special diet. Since 2016, my research has focused on patients, their parents, physicians, and members of patient advocacy groups in Poland and Finland. I address experiences of patients who have been tube fed, their family caregivers, and dietitians. Due to dietary recommendations, patients with LCHAD deficiency are often perceived to have an “attitude towards eating” that is far from “normal.” They either eat too often or do not eat at all. The biomedical approach aims at providing sufficient nutrition to patients’ bodies via the feeding tube. I argue that it does not, however, account for eating as a process of building socio-cultural relations that have been analyzed in anthropological scholarship. Moreover, I show that biomedical technology may contribute to questioning the “naturalness” of eating in this case.  

Czasopismo: Lud
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: historia, literaturoznawstwo, nauki o kulturze i religii, nauki socjologiczne
Stosunek seksualny i społeczeństwo w "Poszukiwaczach" Johna Forda

 Artykuł jest antropologiczną interpretacją westernu Johna Forda pod trytułem "Poszukiwacze". Film ten, jak wszystkie klasyczne westerny, może być postrzegany jako wariant mitu teoretycznego o umowie społecznej. Punktem wyjścia interpretacji jest stosunek seksualny jako kluczowy symbol amerykańskiego systemu pokrewieństwa i amerykańskiej kultury. Interpretacja kończy się stwierdzeniem, że w "Poszukiwaczach" społeczeństwo zostaje stworzone i istnieje dzięki solidarności społecznej zwanej miłością i społecznej nienawiści zwanej rasizmem.

Czasopismo: Lud
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: historia, literaturoznawstwo, nauki o kulturze i religii, nauki socjologiczne
Narracje nadziei, ambiwalencje doświadczenia. Opowieści o życiu w czasie remisji raka piersi w jednym z polsk ich stowarzyszeń samopomocowych

Artykuł zawiera analizę opowieści Amazonek - Ochotniczek – działających w jednym z polskich stowarzyszeń samopomocowych – na temat życia w remisji choroby nowotworowej piersi. Podstawą rozważań są świadectwa etnograficzne w postaci wywiadów narracyjnych i obserwacji uczestniczącej prowadzonych podczas badań terenowych we wspomnianej grupie samopomocowej. Przedmiotem uwagi czynimy wariantywność opowieści Rozmówczyń a także hierarchizacje praktyk narracyjnych. W oparciu o typologię Artura Franka wyróżniamy dwa typy konstrukcji narracyjnych w opowieściach kobiet: narracje restytucji zdrowia oraz narracje poszukiwania. Pierwszy typ narracji ujmujący chorobę i jej skutki jako stan przejściowy prowadzący do wyzdrowienia stanowi modus operendi stowarzyszenia, służy on przede wszystkim niesieniu nadziei i wsparcia osobom aktualnie chorującym. Narracje poszukiwania zdają sprawę z tego, co pomija narracja restytucji zdrowia, czyli przypadków wznowy raka, utraty poczucia kobiecości, a także osamotnienia jakiego doświadczają osoby po mastektomii piersi. Analizowany przez nas przypadek zróżnicowanie narracji i praktyk narracyjnych w stowarzyszeniu samopomocowym rzuca światło na konsekwencje procesów biomedykalizacji chorób. Biorąc pod uwagę analizowane świadectwa można stwierdzić, że systemy i aparaty biomedyczne współkształtują ale nie determinuje w całości sposobów narratywizowania doświadczenia remisji raka piersi. Narracje restytucji zdrowia dominują w wielu kontekstach działalności stowarzyszenia, narracje poszukiwania ujawniają się w prywatnych rozmowach i wywiadach biograficznych.  W narracjach poszukiwania ujawnia się sprawstwo kobiet. Przełamują schemat narracji restytucji zdrowia będący wyrazem biomedycznego sposobu myślenia o chorobie i życiu w remisji choroby. Wymowa opowieści poszukiwania pozostaje ambiwalentna. Poczucie dumy z pokonania choroby i znalezienia trwałych znaczących relacji z innymi, miesza się w nich z doświadczeniem wznowy, poczuciem utraty kobiecości, osamotnieniem. Artykuł jest przyczynkiem do dyskusji o przemianach społecznej i politycznej organizacji doświadczenia życia z remisją choroby nowotworowej w efekcie biomedykalizacji. Analiza pokazuje pewien przypadek zróżnicowania konstrukcji narracyjnych i praktyk narratywizowania. Narracje restytucji zdrowia dominują w publicznych wystąpieniach kobiet, narracje poszukiwania spycha się do sfery prywatnej i nieformalnych wypowiedzi. Są one wyrazem sprawstwa osób po mastektomii, chociaż nie stanowią zarzewia buntu wobec dominujących publicznie sposobów narratywizowania doświadczenia raka piersi i życia w remisji tej choroby.  

Czasopismo: Lud
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: historia, literaturoznawstwo, nauki o kulturze i religii, nauki socjologiczne
Antropologia polska: genealogie, trajektorie i etyczne powinności

Tekst jest autorską interpretację stanu współczesnej polskiej antropologii. Wychodzi od przedstawienia jej specyficznych korzeni intelektualnych. Choć w głównej mierze była dyscypliną budującą narody, a nie kolonialne imperia (w myśl podziału Halpern i Hammela), to zawsze były w niej obecne tematy pozalokalne i pozaeuropejskie, zaś myślenie prominentnych badaczy było kosmopolityczne. Pomimo izolacji po II wojnie światowej jeszcze w okresie późnego socjalizmu odbudowywała się jako nauka kosmopolityczna, dziś wysoce zróżnicowana i włączona w system „antropologii światowych”. Na tle innych dyscyplin cechują ją nie tylko metody badawcze, lecz kompleksowe, holograficzne podejście do przedmiotu badań. W glosie krytycznej autor postuluje odejście od paradygmatu „kulturalistycznego”, czyli ograniczania interpretacji do sfery inherentnych i autonomicznych związków między symbolami i ideami, i nakłania do tłumaczenie zjawisk przez ujawnianie powiązań tych ostatnich z procesami i relacjami społecznymi. Wskazuje też, jak istotne w czasach rosnących nastrojów ksenofobicznych i rasistowskich są aspekty etyczne uprawiania antropologii i powinności antropologów.

Czasopismo: Lud
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: historia, literaturoznawstwo, nauki o kulturze i religii, nauki socjologiczne
Antropologia społeczno-kulturowa w Polsce dzisiaj – dziedzictwo, teraźniejszość, wyzwania i strategie na przyszłość. Wokół ankiety antropologicznej

Zawarte w tym tekście rozważania dotyczą kondycji współczesnej antropologii społeczno-kulturowej, jej celów i metod oraz obszarów badawczych, a także wyzwań, jakie stawia przed dyscypliną przyszłość. Rdzeń tego tekstu stanowi analiza odpowiedzi na ankietę antropologiczną zatytułowaną Etnografia – etnologia – antropologia kulturowa dzisiaj. Cele, zakresy i praktyki badawcze oraz wyzwania na przyszłość, którą ogłosiliśmy w 2016 r. Obraz antropologii społeczno-kulturowej, jaki wyłania się w toku analizy, pokazuje wyraźnie, iż według uczestników ankiety antropologia powinna być krytyczną, kosmopolityczną dyscypliną, która szanuje różnicę, ale nie zgadza się na jej esencjalizowanie; dostrzegając i badając podobieństwa w różnych przestrzeniach rzeczywistościspołeczno-kulturowej. Przyszłość antropologii to bycie dyscypliną zdolną do uprawiania krytyki refleksyjnej, adekwatną do tego, co aktualne. Antropologia przyszłości to dyscyplina, która ma w sobie imperatyw pobudzania społeczeństw i kultur, edukowania ich do współtworzeniaspołeczeństw otwartych. Ważnym zadaniem, jakie stawia przed antropolożkami i antropologami przyszłość, jest uspójnienie wizerunku dyscypliny na zewnątrz; w szeroko rozumianej komunikacji społecznej, co pozwoliłoby na wzmocnienie jej kapitału symbolicznego, który wydaje się szczególnie istotny z punktu widzenia celów i wyzwań, jakie stawiają przed antropologią jej przedstawicielki i przedstawiciele.

Czasopismo: Lud
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: historia, literaturoznawstwo, nauki o kulturze i religii, nauki socjologiczne
KAMILA BARANIECKA-OLSZEWSKA, Reko-rekonesans: praktyka autentyczności. Antropologiczne studium odtwórstwa historycznego II wojny światowej w Polsce, Kęty: Wydawnictwo Marek Derewiecki 2018

 Kamila Baraniecka-Olszewska, Reko-rekonesans: praktyka autentyczności. Antropologiczne studium odtwórstwa historycznego II wojny światowej w Polsce, Kęty: Wydawnictwo Marek Derewiecki 2018, ss. 391, ISBN 978-83-65031-37-2

Czasopismo: Lud
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: historia, literaturoznawstwo, nauki o kulturze i religii, nauki socjologiczne
Być Baskiem, czyli o relacji między euskera a tożsamością

Artykuł poświęcony jest językowi baskijskiemu, którego własną nazwą jest euskera, nie w kategoriach lingwistycznych, ale życia społecznego w kontekście należącej do państwa hiszpańskiego Autonomii Kraju Basków. Jest to endemiczny język, który nie należy do grupy języków romańskich, ani nawet indoeuropejskich i w przeciwieństwie do pozostałych języków mniejszościowych pozostaje w Hiszpanii całkowicie niezrozumiały dla tych, którzy się go nie uczyli. Wobec zawodności pozostałych świadectw tożsamości, takich jak baskijskie nazwiska czy przywiązanie do ziemi, umiejętność sprawnego posługiwania się euskera stanowi podstawowy wyróżnik symboliczny baskijskiej tożsamości oraz sposób na jej uwiarygodnienie wśród pobratymców. W tradycji tego języka ma miejsce konflacja znaczeniowa dotycząca pojęcia euskaldunak, które odnosi się zarówno do Basków, jak i osób posługujących się euskera. Jak pokazuje artykuł, fakt ten stanowi nie tylko o jego kardynalnym znaczeniu dla baskijskości, podtrzymaniu jej we wspólnocie i rozpoznania swoich od obcych, ale nawet utożsamianiu znajomości euskera z przynależnością do baskijskiej wspólnoty etnicznej.

Czasopismo: Pogranicze. Studia Społeczne
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne
Mniejszość w mniejszości. Imigranci w Baskijskiej Wspólnocie Autonomicznej

Kraj Basków, z tradycyjnego obszaru emigracji stał się atrakcyjnym celem dla imigrantów. Jednocześnie mniejszościowy status, trwający wciąż konflikt z Madrytem, dwujęzyczny i wielokulturowy charakter regionu sprawiają, że sytuacja migracyjna przybyszy ma szczególny charakter. Wielu imigrantów często dopiero na miejscu poznaje tę specyfikę, która staje się dla nich integracyjnym wyzwaniem. Czy imigranci mieszkający w Baskijskiej Wspólnocie Autonomicznej odbierani/przedstawiani są przez społeczność miejscową jako kolejne niebezpieczeństwo dla „zagrożonej kultury”? Celem artykułu jest namysł nad charakterem relacji pomiędzy społecznością przybywającą i miejscową w Baskijskiej Wspólnocie Autonomicznej, a zwłaszcza nad sposobem postrzegania imigrantów przez tych ostatnich (w przeszłości i obecnie) i wyzwaniami stojącymi przed baskijską polityką integracyjną.

Czasopismo: Pogranicze. Studia Społeczne
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne
Proces kształtowania się katalońskiej świadomości narodowej na przykładzie legendy o Otgerze Cataló

W artykule omawiano kwestię kształtowania się katalońskiej tożsamości narodowej od IX do XV w., koncentrując się na fundacyjnej legendzie Otgera Cataló – fikcyjnej postaci „Ojca ojczyzny” (Pare de la Pàtria). Początkowo katalońska wspólnota określała się przez samoporzpisanie do wspólnoty politycznej Franków (IX – XII w.), a endoetnonim Katalończycy podkreślający jej odrębności względem sąsiadów pojawił się dopiero w XII w. Fundacyjna legenda Otgera pojawiła się w XV stuleciu kontekście politycznym, jako odpowiedź katalońskiej szlachty na próby odsunięcia jej od władzy przez pierwszego władcę z kastylijskiej dynastii Trastamara zasiadającego na aragońskim tronie. Pierwsza wersja legendy, spisana w 1418 r., ma charakter etymologiczny i umieszczając mityczne początki Katalonii w 732 r., legitymizuje przez dawność nacji jej prawo do samostanowienia. Kolejna wersja, powstała w 1431r., ma charakter genealogiczny i podkreśla, podobnie jak późniejsze warianty, znaczenie katalońskiej arystokracji. W XIX w., w okresie katalońskiego odrodzenia narodowego, legenda Otgera Cataló była wykorzystywana do rozbudzenia świadomości narodowej. Podobnie dziś, stanowiąc jeden z wielu elementów narodowej mitologii, służy umacnianiu katalońskiej odrębności, a w konsekwencji państwotwórczych aspiracji.

Czasopismo: Pogranicze. Studia Społeczne
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne
I. Mytnik, Imiennictwo ziemi chełmskiej w XVI–XVII wieku [recenzja]

Irena Mytnik, Imiennictwo ziemi chełmskiej w XVI–XVII wieku, Warszawa: Sowa 2017, 320 s.

Czasopismo: Onomastica
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: językoznawstwo
Dysfunkcjonalne zachowania pracowników. Zarys problematyki (Dysfunctional Employee Behavior: An Outline)

W artykule opisano istotę i przejawy dysfunkcjonalnych zachowań pracowników, a także znaczenie tego typu patologii dla funkcjonowania organizacji. Autor dokonał charakterystyki i zdefiniowania zachowań patologicznych wśród pracowników, a także opisał najczęściej występujące przykłady takich zachowań, w tym: mobbing i bullying, molestowanie seksualne, kradzieże pracownicze oraz uzależnienia.

Czasopismo: Zarządzanie Zasobami Ludzkimi
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o zarządzaniu i jakości
Ekspatrianci w Polsce – wstępne wyniki badań empirycznych

W ciągu ostatnich 20 lat transformacji polityczno-gospodarczej Polska stała się jednym z atrakcyjniejszych krajów Europy Środkowo-Wschodniej pod względem lokalizacji bezpośrednich inwestycji zagranicznych, w szczególności typu greenfield, co wiąże się z obecnością ekspatriantów w naszym kraju. Celem niniejszego artykułu jest zaprezentowanie profilu demograficznego ekspatów, motywów ich przyjazdu do Polski oraz problemów, z jakimi borykają się na co dzień. Poza studiami literaturowymi treścią artykułu są wstępne rezultaty badań stanowiące fragment projektu badawczego „Kadra menedżerów ekspatriantów w przedsiębiorstwach międzynarodowych w Polsce” (nr UMO-2011/01/D/HS4/01700), finansowanego przez Narodowe Centrum Nauki.

Czasopismo: Zarządzanie Zasobami Ludzkimi
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o zarządzaniu i jakości
Styl kierowania zespołem sportowym przez trenera w ocenie 16-18-letnich siatkarek i siatkarzy

Celem badań była próba oceny stylu kierowania zespołem sportowym przez trenera w świadomości 16-18-letnich siatkarek i siatkarzy. Kryterium płci jest istotnym czynnikiem w ocenie stylu kierowania zespołem sportowym przez trenera. Ocena ta prawdopodobnie wynika z różnic fizycznych, fizjologicznych i psychologicznych pomiędzy młodymi kobietami i mężczyznami.
Wzajemne relacje przejawiające się w komunikacji i atmosferze panującej na treningach oraz w podejściu do rozwiązywania problemów zespołu determinowane są stylem kierowania. Model stylu kierowania powinien uwzględniać oczekiwania zawodniczek i zawodników, a nie wyłącznie metody, formy i środki pozwalające
uzyskiwać wysokie wyniki sportowe. Rolą trenera w procesie szkoleniowym jest nie tylko racjonalizacja decyzji kierowniczych, ale również dbałość o realizację kompetencji trenerskich.

Czasopismo: Zarządzanie Zasobami Ludzkimi
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o zarządzaniu i jakości
Motywowanie do rozwoju z zastosowaniem grywalizacji

W artykule zdefiniowano pojęcie ,,grywalizacja” (gamification). Scharakteryzowano grywalizację jako narzędzie motywowania, edutainment oraz innowację organizacyjną w sektorze publicznym. Dokonano próby transferu twierdzeń na temat motywacji
na obszar grywalizacji. Omówiono instrumenty rozwoju pracowników, które potencjalnie mogą być objęte grywalizacją. Przedstawiono przykłady zastosowania mechanizmów gier w amerykańskich organizacjach publicznych. Wskazano możliwości
i ograniczenia wdrożenia grywalizacji w instytucjach publicznych w Polsce, akcentując jej zalety i wady.

Czasopismo: Zarządzanie Zasobami Ludzkimi
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o zarządzaniu i jakości
Wybrane narzędzia wykorzystywane do planowania karier w międzynarodowych organizacjach biznesowych

Artykuł poświęcony jest przykładom zastosowania narzędzi do zarządzania karierami w międzynarodowej organizacji biznesowej. W prezentowanym tekście przedstawiono zbiór dobrych praktyk zaczerpniętych z rzeczywistości korporacji międzynarodowej, ze szczególnym uwzględnieniem tych aspektów planowania karier, które są charakterystyczne dla funkcjonowania w środowisku międzynarodowym.

Czasopismo: Zarządzanie Zasobami Ludzkimi
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o zarządzaniu i jakości
Standardy etyczne menedzerów i przedsiebiorców w swietle badan jakosciowych

Celem artykułu jest prezentacja standardów etycznych, jakimi kierują się w zarządzaniu zasobami ludzkimi kierownicy wyższego szczebla i przedsiębiorcy. Badania zostały zrealizowane w ramach projektu badawczego “Etyczne standardy przywództwa organizacyjnego polskich menedżerów i przedsiębiorców”, finansowanego ze środków na naukę w latach 2008–2010. Analizę wykonano na zbiorze 37 wywiadów z menedżerami wyższego szczebla i 28 wywiadów z przedsiębiorcami, którzy kierują przedsiębiorstwami w różnych rejonach Polski.

Czasopismo: Zarządzanie Zasobami Ludzkimi
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki o zarządzaniu i jakości
Menedżerowie w organizacjach publicznych – w kierunku zwiększania zatrudnialności

Zmiany, jakim podlega sektor publiczny, powodują, że zmniejsza się bezpieczeństwo zatrudnienia pracowników. Zwiększają się natomiast wymagania wobec pracowników, w tym menedżerów organizacji publicznych. Obecnie powszechnie postrzega się menedżerów organizacji publicznych jako mniej kompetentnych niż menedżerowie organizacji niepublicznych. Dla „publicznych” stanowi to poważne wyzwanie w obszarze ich zatrudnialności czy też potencjału kariery. W dobie sieciowości i zacierania się granic między organizacjami szczególnego znaczenia nabierają
kompetencje w zakresie nawiązywania współpracy z partnerami instytucjonalnymi z różnych sektorów, a także zarządzania partnerstwem. Można zauważyć rosnący pozytywny stosunek do ścieżki kariery menedżerskiej, realizowanej w strukturach partnerstwa. Jest to zarówno korzyść osobista, korzyść dla organizacji, w której pełnią role zarządzających, jak i korzyść dla społeczności lokalnej, w której działają. W niniejszym artykule podejmujemy dyskusję nad zatrudnialnością menedżerów publicznych w kontekście działania sieci międzyorganizacyjnych.
Prezentujemy wyniki przeprowadzonych przez nas badań empirycznych dotyczących partnerstw publiczno-społecznych, wskazując role, jakie pełnią osoby zarządzające partnerstwami.

Czasopismo: Zarządzanie Zasobami Ludzkimi
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o zarządzaniu i jakości
Czynniki sukcesu zawodowego w organizacjach publicznych. Przegląd stanowisk teoretycznych

W opracowaniu autorzy podejmują próbę wykorzystania koncepcji organizacji, zawodu i organizacji publicznej do rozwinięcia wiedzy na temat czynników kształtujących sukces zawodowy. Dla realizacji celów artykułu zastosowano prosty schemat dedukcyjnego wnioskowania. W efekcie porównania treści wymienionych powyżej pojęć otrzymano osiem potencjalnych wzorów organizacji. Każdy z nich tworzy inny zbiór czynników warunkujących sukces zawodowy. Wyniki studiów literatury wskazują, że wartościowe byłoby empiryczne sprawdzenie kilku propozycji, np. o naturalnej ewolucji koncepcji sukcesu zawodowego pracowników w polskich organizacjach publicznych. Artykuł pozwala wypełnić istniejącą w teorii ZZL lukę poznawczą w zakresie zagadnień dotyczących czynników organizacyjnych sukcesu zawodowego pracowników w sektorze publicznym.

Czasopismo: Zarządzanie Zasobami Ludzkimi
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o zarządzaniu i jakości