rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Wpływ oddziaływania paliw etanolowych E20 na degradację oleju silnikowego

Podstawowym celem podjętych badań było określenie wpływu paliw etanolowych zawierających 20% (V/V) bioetanolu na procesy degradacji smarowego oleju silnikowego, monitorowane za pomocą wybranych parametrów fizykochemicznych. Na obiekt badań, ze względu na właściwości lepkościowe i jakościowe, wytypowano olej silnikowy o klasie lepkości SAE 5W-30 i klasie jakości ACEA A5/B5 przeznaczony do smarowania silników samochodowych o zapłonie iskrowym typu flex-fuel. W ramach projektu przeprowadzono dwa testy na stanowisku silnikowym typu flex-fuel z zapłonem iskrowym zasilanego dwoma paliwami, skomponowanymi z: 80% (V/V) bazowej benzyny silnikowej + 20% (V/V) bioetanolu pierwszej generacji + pakietu dodatków uszlachetniających opracowanego w Instytucie Nafty i Gazu – Państwowym Instytucie Badawczym, 80% (V/V) bezołowiowej benzyny silnikowej (handlowa, uszlachetniona pakietem dodatków przez producenta) + 20% (V/V) bioetanolu pierwszej generacji. Stopień degradacji smarowego oleju silnikowego był określany zarówno w czasie trwania prób silnikowych (próbki pobrane po 200 h pracy silnika), jak również po zakończeniu jego eksploatacji (po 400 h pracy silnika, która była zrealizowana w czasie około 2 miesięcy).

Czasopismo: Nafta-Gaz
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Ocena wpływu czynników występujących na etapie uprawy na emisję GHG w cyklu życia bioetanolu

W artykule przedstawiono wpływ wybranych składowych emisji GHG w cyklu życia bioetanolu na jej końcową wartość. Obliczenia i symulacje prowadzono w oparciu o wyodrębniony zbiór danych rzeczywistych uzyskanych od producentów rolnych. Stwierdzono, że kluczowymi składowymi emisji GHG w cyklu życia bioetanolu, poza etapem fermentacji alkoholowej, jest zużycie paliwa na etapie uprawy, stosowanie nawozów azotowych oraz emisja polowa podtlenku azotu. W związku z tym dalsza część artykułu koncentruje się głównie wokół zagadnień związanych z wpływem stosowania nawozów azotowych i paliwa do napędzania urządzeń i maszyn rolniczych.

Czasopismo: Nafta-Gaz
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Wpływ pakietu dodatków na właściwości paliwa pozostałościowego w trakcie przechowywania

W artykule przedstawiono wyniki badań wybranych parametrów paliw pozostałościowych uszlachetnionych pakietami dodatków po okresie długotrwałego przechowywania w podwyższonej temperaturze. Badane pakiety dodatków zawierały katalizator spalania, dodatek detergentowy lub detergentowo-dyspergujący oraz rozpuszczalnik węglowodorowy. Badania miały charakter porównawczy, tj. wykonywane były dla paliw bazowych i paliw zawierających formulacje dodatków. Test prowadzono w temperaturze 80°C w ciągu trzech miesięcy dla dwóch paliw bazowych oraz trzech formulacji pakietów dodatków uszlachetniających. Badania ciężkich olejów opałowych odbywały się w zakresie wybranych parametrów fizykochemicznych, ze szczególnym uwzględnieniem tych, które mogą ulec zmianie pod wpływem dodatków uszlachetniających w trakcie długotrwałego przechowywania, tj. gęstości, lepkości kinematycznej, temperatury płynięcia, liczby rozdziału faz oraz zawartości osadów. Stwierdzono, że nowe formulacje pakietów dodatków do paliw pozostałościowych nie wpływają negatywnie na badane parametry ciężkiego oleju opałowego w trakcie długotrwałego przechowywania w podwyższonej temperaturze. Uszlachetnione paliwa mogą być eksploatowane w warunkach zakładów energetycznych, co eliminuje konieczność wprowadzania skomplikowanych rozwiązań technicznych w instalacjach podawania ciężkiego oleju opałowego, niezbędnych w przypadku dozowania pakietu on-line.

Czasopismo: Nafta-Gaz
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Laboratoryjne badania akustyczne skał pod kątem potrzeb hydraulicznego szczelinowania

Niniejsza praca przedstawia wstępne wyniki badań laboratoryjnych dynamicznych parametrów sprężystości z wybranych polskich złóż węglowodorów. Do analiz zostały wybrane trzy próbki rdzeniowe: dolomit oraz dwa rodzaje piaskowca różniące się zawartością minerałów ilastych. Badania wykonano w warunkach odpowiadających tym, które panują w odwiercie. Zostały przeprowadzone symulacje zmian ciśnienia nadkładu, ciśnienia efektywnego i temperatury tak, aby zaobserwować ich wpływ na prędkość fal akustycznych P i S. Do przestrzeni porowej jednej z próbek zatłaczano media o zbliżonej gęstości i lepkości: solankę 2% KCl oraz „martwą”, lekką ropę naftową. Zaobserwowano przewidywany wzrost prędkości fal wraz ze wzrostem ciśnienia efektywnego i spadek prędkości wraz ze wzrostem temperatury, a także zmiany prędkości fal spowodowane obecnością mediów porowych. Zostały wyznaczone stałe sprężystości: współczynnik Poissona oraz moduł Younga. Uzyskane wyniki odniesiono do danych literaturowych. Sformułowano również wstępne wnioski dotyczące podatności badanych skał na zabiegi hydraulicznego szczelinowania.

Czasopismo: Nafta-Gaz
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Ciecze stosowane do obróbki plastycznej blach stalowych na zimno

W artykule przedstawiono środki smarowe stosowane do obróbki plastycznej blach stalowych na zimno. Szczególny nacisk położono na emulsje wodne używane w tym procesie. W części doświadczalnej omówiono wstępne badania nad wytworzeniem oleju emulgującego przeznaczonego do obróbki plastycznej blach stalowych na zimno.

Czasopismo: Nafta-Gaz
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Numeryczne modelowanie zjawiska dyspersji fizycznej – model rzeczywistej struktury

Artykuł dotyczy praktycznego rozwiązania problemu związanego z modelowaniem zjawiska dyspersji fizycznej. Jest to kontynuacja poprzednich publikacji autorów, w których obliczenia zostały wykonane na bardzo uproszczonych modelach symulacyjnych. W ramach pracy dostosowano proponowane wcześniej modyfikacje symulatora BOAST do modeli rzeczywistych struktur posiadających złożoną geometrię oraz niejednorodne rozkłady parametrów złożowych. Zmiany te dotyczyły implementacji hybrydowej metody minimalizacji dyspersji numerycznej oraz rozszerzenia standardowych równań nasyceń o dodatkowy człon dyspersji fizycznej. Praca zawiera krótki opis proponowanej metody sterowania wielkością strefy mieszania się gazów wraz z wynikami jej zastosowania. Ponieważ poprawne modelowanie zjawiska dyspersji fizycznej ma szczególne znaczenie przy symulowaniu wytwarzania bufora PMG oraz późniejszej jego pracy, do przetestowania proponowanej metody użyto modelu krajowego złoża gazu ziemnego, które dzięki specyficznej geometrii oraz dobrym własnościom kolektorskim jest naturalnym kandydatem do konwersji na podziemny magazyn gazu. W ramach pracy skonstruowano kilka modeli geometrycznych wybranej struktury, różniących się od siebie rozdzielczością siatki bloków, na których wykonano szereg symulacji. Wszystkie symulacje dotyczyły procesu wytwarzania poduszki buforowej PMG, podczas którego zachodzi zjawisko mieszania się gazu zatłaczanego z gazem rodzimym znajdującym się w strukturze. Przedstawione w pracy, w postaci rysunków i wykresów, wyniki wykonanych symulacji wykazały efektywność stosowanej metody ograniczenia dyspersji numerycznej (zarówno dla obliczeń mobilności z ważeniem wielopunktowym w kierunku napływu, jak i podwójnej siatki dyskretyzacji) oraz efekty zastosowania różnych wielkości parametrów dyspersji fizycznej.

Czasopismo: Nafta-Gaz
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Efektywność działania nowoczesnych koagulantów glinowych w warunkach obniżonego pH wód z formacji łupkowych

Prawidłowe przeprowadzenie procesu koagulacji zanieczyszczeń pociąga za sobą pewne problemy związane z drastyczną zmianą równowagi chemicznej wywołaną odgazowaniem i napowietrzeniem wydobytej wody złożowej. Przebiegające procesy red-ox mogą przyczyniać się do zakwaszenia oczyszczanej wody, co powoduje przesunięcie odczynu poza dopuszczalny zakres dla prawidłowego przeprowadzenia procesu koagulacji. W artykule opisano badania laboratoryjne dotyczące zastosowania nowoczesnych koagulantów, chlorków poliglinu, wytypowanych pod kątem poszerzenia optymalnego zakresu odczynu oczyszczanej wody złożowej. Testowane środki wykazały znacznie wyższą w porównaniu z siarczanem glinu efektywność działania zarówno w standardowo stosowanym zakresie odczynu (pH 6÷7), jak i w przypadku środowiska lekko kwaśnego (pH 5,0).

Czasopismo: Nafta-Gaz
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Badanie różnych typów skał klastycznych metodą NMR przy zastosowaniu spektrometrów pracujących z częstotliwością rezonansową 2 MHz, 8 MHz i 23 MHz

Wykonywanie badań metodą magnetycznego rezonansu jądrowego na próbkach skał wymaga uwzględnienia ich specyfiki (np. rozmiar porów, skład mineralny, w szczególności zawartość minerałów ilastych, właściwości filtracyjne, zawartość minerałów żelazistych). Omówiono szereg zastosowań spektrometrów pracujących z częstotliwością rezonansową 2 MHz, 8 MHz i 23 MHz, wyposażonych w różne sondy pomiarowe, dające możliwość dopasowania spektrometru i sekwencji pomiarowych do charakteru badanej próbki. Autorzy koncentrują się na różnych aspektach wyznaczania porowatości oraz identyfikacji płynów złożowych dla próbek różnych typów skał klastycznych.

Czasopismo: Nafta-Gaz
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Zastosowanie narzędzi programistycznych do oceny zapylenia w eksploatowanych wiertnicach

Zapylenie jest to ogólnie przyjęta nazwa na określenie zawartości pyłu w powietrzu frakcji wdychalnej i/lub respirabilnej na stanowiskach pracy. Podstawę oceny narażenia w środowisku pracy stanowią najwyższe dopuszczalne stężenia pyłu (NDS). Artykuł obejmuje zagadnienie zapylenia, zasady pobierania zapylonego powietrza, wykonanie pomiaru oraz metody obliczania wartości wynikowych. Przeprowadzono pomiary zapylenia na stanowisku spawacza w pomieszczeniu spawalni. Opracowano arkusz kalkulacyjny służący do gromadzenia danych z wykonanych pomiarów i obliczeń wskaźników zapylenia na stanowiskach pracy. Uzyskane wyniki zostały wykorzystane do testowania zaimplementowanych w arkuszu kalkulacyjnym metod oceny szkodliwości zapylenia.

Czasopismo: Nafta-Gaz
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Emisja zanieczyszczeń do powietrza z procesów magazynowania i przeładunku substancji towarzyszących eksploatacji złóż ropy naftowej i gazu ziemnego

Artykuł porusza problematykę obliczania wielkości emisji gazów cieplarnianych i innych zanieczyszczeń gazowych, wprowadzanych do powietrza w trakcie procesów magazynowania i przeładunku węglowodorów i metanolu w kopalniach ropy naftowej i gazu ziemnego. W oparciu o analizę stanu prawnego, a także uwarunkowania techniczne procesów magazynowania i transportu węglowodorów oraz ocenę możliwości zastosowania poszczególnych sposobów obliczania emisji, spośród dostępnych metod wskazane zostały takie, które pozwalają na poprawne obliczenie wprowadzanych do powietrza zanieczyszczeń.

Czasopismo: Nafta-Gaz
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Badania nad wytwarzaniem emulsji woskowych metodą emulgowania wysokociśnieniowego oraz ultradźwiękowego

We wstępnej części artykułu przedstawiono cztery zasadnicze metody wytwarzania emulsji. W części doświadczalnej zaprezentowano wyniki badań nad sporządzaniem emulsji woskowych przy użyciu dwóch różnych technik emulgowania: wysokociśnieniowego i ultradźwiękowego z zastosowaniem jonowych i niejonowych emulgatorów. Dokonano porównania wybranych właściwości fizykochemicznych wytworzonych emulsji.

Czasopismo: Nafta-Gaz
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Badania odbudowy przewodności warstwy podsadzki dla gazu (azotu) po zabiegu szczelinowania złóż niekonwencjonalnych

W artykule przedstawiono tematykę związaną z technologią tworzenia szczelin, uszkodzeniem pierwotnej przewodności warstwy materiału podsadzkowego oraz odbudową jej pierwotnej przewodności po zabiegu hydraulicznego szczelinowania złóż niekonwencjonalnych. Zagadnienie to dotyczy oczyszczania warstwy podsadzki przez przepływający gaz z pozostałości po płynie szczelinującym. Przedstawiono również metodykę badania wielkości oczyszczenia szczeliny z płynu zabiegowego przez przepływający gaz. Badania wykonano dla lekkiej podsadzki ceramicznej oraz płynu szczelinującego na bazie naturalnego polimeru liniowego (guar) o koncentracji 3,6 kg/m3 (tj. 30 lb/1000 gal). Technologia ta stosowana jest często do szczelinowania złóż niekonwencjonalnych typu łupkowego shale gas oraz piaskowców typu tight gas. Podsadzka była umieszczona pomiędzy dwoma kształtkami skalnymi. Koncentracja powierzchniowa podsadzki wynosiła 9,76 kg/m2 (tj. 2 lb/ft2). Do badań przyjęto temperaturę 80°C oraz naprężenie ściskające 41,4 MPa (tj. 6000 psi). Czas zadanego oddziaływania naprężenia ściskającego na warstwę podsadzki wynosił 36 godz. Dla wstępnego dwugodzinnego oczyszczania uszkodzonej warstwy podsadzki jej przewodność dla zawilgoconego gazu (azotu) wynosiła 425,54 · 10-15m2 · m po upływie 36 godzin oddziaływania zadanego naprężenia ściskającego. Wstępne oczyszczanie szczeliny z polimeru przez gaz odbywało się przy przepływie 2 l/min. Pierwotna przewodność tej szczeliny, bez uszkodzenia płynem szczelinującym, wynosiła 651,17 · 10-15 m2 · m. Tym samym po wstępnym oczyszczaniu szczeliny z płynu uzyskano 65,4% odbudowy jej pierwotnej przewodności dla zawilgoconego gazu (azotu). Wielkość uszkodzenia pierwotnej przewodności warstwy podsadzki przez polimer liniowy wynosiła 34,6%.

Czasopismo: Nafta-Gaz
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Opracowanie innowacyjnej metodyki określania warunków ciśnienia i temperatury dysocjacji hydratów z wykorzystaniem aparatury do badań PVT

Badania nad dysocjacją hydratów przeprowadzono w szerokim zakresie ciśnień (od 50 do 500 bar) dla mieszaniny wody destylowanej oraz metanu. Polegały one na schładzaniu całego układu aż do momentu osiągnięcia stanu, w którym zaczyna formować się hydrat. Odnotowano wtedy anormalny spadek ciśnienia w komorze badawczej. Podczas formowania hydratu utrzymywano stałą temperaturę układu aż do stabilizacji ciśnienia (zanik przyrostu hydratu), a następnie przystępowano do powolnego ogrzewania badanego systemu trójfazowego (gaz–woda–hydrat), powodując stopniowy rozpad hydratu. W czasie trwania całego procesu automatycznie rejestrowano parametry ciśnienia i temperatury oraz ich przebieg w funkcji czasu. Na podstawie przeprowadzonych badań wykreślono krzywe w układzie PT, obrazujące przebieg tworzenia się oraz dysocjacji hydratów. Wykonano szereg badań w celu wypracowania odpowiedniej metodyki. Dodatkowo przeprowadzono badanie długoterminowe. Trwało ono około 55 godzin. Analizy te potwierdziły skuteczność oraz dokładność opracowanej procedury. W przypadku przeprowadzonych prac badawczych w standardowym (ustalonym przez autorów) czasie oraz przy badaniu długoterminowym nie zauważono rozbieżności wyników. Potwierdza to prawidłowy dobór czasu (stabilizacji tworzenia hydratu i tempa grzania) oraz metodyki określania warunków PT dysocjacji hydratów.

Czasopismo: Nafta-Gaz
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Poprawa stabilności sedymentacyjnej zaczynu cementowego

Prawidłowy dobór parametrów zaczynu cementowego w dużej mierze decyduje o skuteczności zaizolowania przestrzeni międzyrurowej i pozaruruowej. Należy mieć na uwadze fakt, że wymagania dotyczące parametrów zaczynów uszczelniających są zróżnicowane w zależności od wielu czynników, do których należy także konstrukcja i przeznaczenie otworu wiertniczego. Jednolita struktura płynnego zaczynu oraz powstałego po związaniu płaszcza cementowego jest istotna z punktu widzenia szczelności otworu wiertniczego. W artykule przedstawiono wyniki badań przeprowadzonych w celu poprawy stabilności sedymentacyjnej zaczynów cementowych przeznaczonych do uszczelniania kolumn rur okładzinowych w kierunkowych i poziomych otworach wiertniczych. Podczas badań laboratoryjnych wykorzystywano stosowane dotychczas oraz nowe środki zapobiegające segregacji ziaren zaczynu cementowego. Zrealizowane prace badawcze mające na celu określenie możliwości poprawy stabilności sedymentacyjnej zaczynu skutkowały wytypowaniem grupy środków przeznaczonych do zaczynów mających tendencję do segregacji drobnych frakcji. Opracowane składy charakteryzują się homogeniczną strukturą płynnego zaczynu cementowego, który nie wykazuje tendencji do segregowania ziaren pod wpływem sił grawitacji. Powstały z takiego zaczynu płaszcz cementowy posiada izotropową mikrostrukturę o jednakowych parametrach mechanicznych i fizykomechanicznych w całym odcinku uszczelnianego interwału.

Czasopismo: Nafta-Gaz
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Określanie wielkości emisji zanieczyszczeń do powietrza towarzyszących eksploatacji złóż ropy naftowej i gazu ziemnego metodą wskaźnikową

W artykule omówiono dostępne w literaturze krajowej oraz zagranicznej wskaźniki emisji dla kotłów i innych urządzeń zasilanych gazem ziemnym, które pozwalają na obliczenie wprowadzanych do powietrza zanieczyszczeń – w sposób najbardziej poprawny – przez zakłady prowadzące eksploatację złóż ropy naftowej i gazu ziemnego. Opisano także metodę obliczania emisji zanieczyszczeń do powietrza na podstawie wskaźników emisji dla danego typu urządzeń, która potencjalnie może być wykorzystana do obliczania emisji z poszczególnych urządzeń i instalacji.

Czasopismo: Nafta-Gaz
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Optymalny dobór gazomierzy miechowych przez operatora systemu gazowniczego

W artykule omówiono wybrane charakterystyki metrologiczne gazomierzy miechowych, które w istotny sposób wpływają na ilość nierozliczonego gazu. Zaprezentowano też aplikację, która na podstawie wprowadzonych charakterystyk metrologicznych danego gazomierza pozwala oszacować skalę wyżej wymienionego zjawiska. Informacją zwrotną z aplikacji jest analiza ekonomiczna uwzględniająca koszty zakupu gazomierza oraz wielkość zysków lub strat związanych z jego funkcjonowaniem w całym okresie eksploatacji. Porównując w ten sposób kilka typów gazomierzy, kupujący (operator systemu gazowniczego) może dokonać takiego wyboru, który w bliższej lub dalszej przyszłości przełoży się na wymierne korzyści finansowe.

Czasopismo: Nafta-Gaz
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Zaczyny cementowe i cementowo-lateksowe sporządzane na bazie wody morskiej

W ostatnich latach coraz częściej w technologii cementacyjnej wykorzystywane są mieszaniny wiążące oparte na cieczach o różnym zasoleniu. Ma to związek z faktem, iż w wielu wypadkach konieczne jest użycie zmineralizowanej wody zarobowej, zawierającej znaczne ilości rozpuszczonych soli. Dotyczy to np. wierceń prowadzonych na platformach wiertniczych, w których jako ciecz zarobową można wykorzystać wodę morską. Woda morska jest powszechnie stosowana na wielu platformach wiertniczych, zwłaszcza w Zatoce Meksykańskiej, okolicach Alaski, Zatoce Perskiej i na Morzu Północnym. W literaturze [13] można znaleźć informacje, że woda morska jest odpowiednia do przygotowania zaczynów cementowych do uszczelniania rur okładzinowych, a własności technologiczne otrzymywanych zaczynów z kilku prób są powtarzalne i stabilne. W artykule omówiono badania laboratoryjne wykonane w INiG – PIB, mające na celu opracowanie składów zaczynów cementowych zarabianych wodą morską. W wyniku przeprowadzonych badań opracowano dwa rodzaje receptur zaczynów cementowych na bazie wody morskiej (pobranej z Morza Bałtyckiego). Były to zaczyny cementowe oraz cementowo-lateksowe testowane w temperaturach 50 i 70°C i przy ciśnieniach 25 i 35 MPa. W celu opracowania odpowiedniego zaczynu cementowego należało dobrać głównie ilość środka opóźniającego wiązanie. Zaczyny cementowe posiadały gęstości od około 1790 kg/m3 (przy zastosowaniu cementu portlandzkiego CEM I 32,5) do około 1870 kg/m3 (przy użyciu cementu wiertniczego G). Czasy początku gęstnienia opracowanych zaczynów dla temperatur 50 i 70°C wynosiły około 3÷3 ½ godziny, natomiast czasy końca gęstnienia – około 4÷4 ½ godziny. Kamienie cementowe po 7 dniach hydratacji posiadały wytrzymałość na ściskanie wynoszącą około 20÷25 MPa.

Czasopismo: Nafta-Gaz
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Predykcja ciśnień porowych w otworach wiertniczych przewiercających dolnopaleozoiczne formacje łupkowe basenu bałtyckiego – północna Polska

W niniejszej pracy przedstawiono wyniki analizy ciśnienia porowego przy wykorzystaniu powszechnie stosowanych w przemyśle naftowym metod predykcji ciśnienia porowego, dostępnych na platformie specjalistycznego oprogramowania. Analizę ciśnień porowych przeprowadzono w niemal pełnym interwale czterech otworów wiertniczych przewiercających perspektywiczny interwał łupków dolnego paleozoiku zdeponowanych w południowej części basenu bałtyckiego. Wyniki analizy pozwoliły na wskazanie poziomów o podniesionym ciśnieniu porowym, których przewiercanie może wiązać się z komplikacjami wiertniczymi, a nawet prowadzić do utraty stabilności ściany odwiertu.

Czasopismo: Nafta-Gaz
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Analiza skuteczności działania dodatków smarnych na podstawie badań przeprowadzonych z użyciem symulatora wiercenia Grace M2200

Artykuł przedstawia analizę skuteczności działania nowoczesnych środków smarnych w inhibitowanych płuczkach wiertniczych opartą na zachodzących zmianach wartości współczynnika tarcia przy zadawanej różnej koncentracji danego środka. W toku realizacji badań sprawdzono działanie czterech środków smarnych. Dodawane były one w koncentracji 0,5%, 1,0% oraz 1,5% do dwóch rodzajów płuczek wiertniczych: polimerowo-potasowej oraz glikolowo-potasowej. Badania skuteczności działania prowadzono poprzez pomiar współczynnika tarcia za pomocą aparatu Grace M2200 HPHT. Współczynnik tarcia określany był dla kontaktów stal–stal, stal–piaskowiec. Ponadto określono wpływ badanych środków na podstawowe parametry oraz właściwości inhibitacyjne płuczek wiertniczych.

Czasopismo: Nafta-Gaz
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Obrazowanie wybranych własności utworów solnych za pomocą różnych metod badawczych

Artykuł przedstawia wyniki przeprowadzonych analiz materiału rdzeniowego z wybranych utworów solnych, reprezentujących cechsztyńską i mioceńską formację solonośną. W celu określenia charakterystycznych parametrów i własności badanych skał solnych wykorzystano następujące metody: rentgenowską tomografię komputerową (CT), analizę w skaningowym mikroskopie elektronowym (SEM), analityczne oznaczenia składu chemicznego, fluorescencję rentgenowską (XRF) oraz dyfrakcję rentgenowską (XRD). Zastosowane metody badawcze pozwoliły określić zróżnicowanie najbardziej charakterystycznych cech analizowanych utworów.

Czasopismo: Nafta-Gaz
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka