rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Uraz tętnicy płucnej jako powikłanie drenażu jamy opłucnej – opis przypadku

Przedstawiono przypadek drenażu ropniaka lewej jamy opłucnej wikłanego penetracją miąższu płucnego i perforacją lewej tętnicy płucnej z przemieszczeniem drenu do prawej tętnicy płucnej. Przedstawiono przyczyny powstania tego powikłania oraz możliwości postępowania. Drenaż jamy opłucnej jest podstawowym zabiegiem chirurgicznym w obrębie klatki piersiowej. Wskazaniami do jego wykonania jest obecność w jamie opłucnej powietrza lub płynu. Zabieg ten zwykle przebiega bez powikłań. Presja czasu, anomalie anatomiczne, zmiany stosunków topograficznych w przebiegu chorób współistniejących, sprzyjają powstaniu wielu powikłań. Celem pracy było przypomnienie techniki wykonania tego prostego zabiegu chirurgicznego oraz zwró- cenie uwagi, że powikłania mogą bezpośrednio zagrażać życiu naszego podopiecznego. Jest to pierwszy opisany przypadek w piśmiennictwie polskim.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Opinie pacjentów o polskich chirurgach i leczeniu operacyjnym

W polskim społeczeństwie występują silnie zakorzenione stereotypy myślenia na temat chirurga, któ- re mogą w istotny sposób wpływać na proces leczenia. Celem pracy było zaprezentowanie wyników badania ankietowego dotyczącego opinii chorych przebywających w szpitalu na temat wizerunku chirurga i leczenia operacyjnego. Materiał i metodyka. W okresie od 1 stycznia do 30 października 2012 r. badaniem ankietowym objęto 1000 chorych. Badanie ankietowe zostało przeprowadzone przy użyciu autorskiego kwestionariusza zawierającego 25 pytań. Uzyskane wyniki zostały opracowane statystycznie z użyciem programu STATISTICA. Różnice między grupami sprawdzono przy użyciu testu chi-kwadrat z modyfikacją Yatesa, przyjmując poziom istotności α = 0,05. Wyniki. Grupa badana liczyła 1000 chorych, w tym 56% kobiet (n= 560) oraz 44% mężczyzn (n= 440). Medialny obraz polskiego chirurga jako pozytywny określiło 78% ankietowanych. Większość chorych (74%) uznała, że polscy chirurdzy dorównują poziomem kompetencji i umiejętności zagranicznym specjalistom. Największym zaufaniem ankietowanych (n=537) cieszyli się chirurdzy w średnim wieku (40‑60 r.ż.). Płeć chirurga dla większości chorych (n=649) nie miała znaczenia. Prawie wszyscy ankietowani w sytuacji zagrożenia zdrowia i życia bez wahania zadeklarowali zgodę na operację (n=974). Wnioski. Współczesna wiedza polskich pacjentów na temat chirurgów i leczenia operacyjnego jest duża. Chirurg cieszy się wysokim prestiżem społecznym, szacunkiem i uznaniem, a jego obraz w opinii zdecydowanej większości ankietowanych jest pozytywny.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Satysfakcja z życia a czynniki społeczne w aspekcie podejmowania decyzji o rekonstrukcji piersi u kobiet po mastektomii

Celem pracy była analiza zależności między satysfakcją z życia kobiet po mastektomii a formowaniem motywacji do podjęcia decyzji o rekonstrukcji piersi u kobiet po mastektomii, które podjęły decyzję o rekonstrukcji piersi w odniesieniu do pacjentek, które po zabiegu amputacyjnym nie poddały się leczeniu rekonstrukcyjnemu. Materiał i metodyka. Analizą porównawczą objęto pacjentki po mastektomii, które podjęły decyzję o wykonaniu rekonstrukcji piersi (40 kobiet) oraz pacjentki, które nie poddały się temu zabiegowi (40 kobiet). Badania przeprowadzono w Klinice Chirurgii Plastycznej, Rekonstrukcyjnej i Estetycznej Uniwersytetu Medycznego w Łodzi oraz w Klinice Chirurgii Onkologicznej i Chorób Piersi CZMP w Łodzi, w latach 2013‑2015. W pracy postanowiono odpowiedzieć na pytanie, czy większa satysfakcja z życia pozwala podjąć decyzję o rekonstrukcji piersi. W tym celu wykorzystano skalę satysfakcji z życia SWLS oraz ankietę własnego autorstwa. Związki pomiędzy statystycznymi parametrami oceniono przy użyciu testu chi-kwadrat. Wyniki. Wykazano różnice w poziomie satysfakcji z życia pomiędzy pacjentkami, które zdecydowały się na rekonstrukcję piersi a kobietami, które nie poddały się temu zabiegowi. Stwierdzone różnice mogą odzwierciedlać zróżnicowanie systemu wartości i poziomu zadowolenia z życia przed podjęciem leczenia rekonstrukcyjnego, a także wskazywać na potencjalny wpływ tych czynników na podjęcie decyzji o leczeniu. Wnioski. 1. Różnice w strukturach poznawczych u amazonek wpływają na podjęcie decyzji o leczeniu rekonstrukcyjnym. 2. Przepływ informacji między zespołem terapeutycznym a kobietami po mastektomii jest niezadowalający. 3. Wyższy poziom satysfakcji z życia ma pozytywny wpływ na podjęcie decyzji o rekonstrukcji piersi.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Gruźlica pęcherzyka żółciowego imitująca nowotwór złośliwy – opis przypadku

Niezwykle rzadko udaje się poprawnie przedoperacyjnie rozpoznać gruźlicę pęcherzyka żółciowego przy braku patognomonicznych cech w obrazie klinicznym i badaniach obrazowych. W niniejszej pracy przedstawiono przypadek 50-letniej chorej, którą zoperowano po wstępnym rozpoznaniu nowotworu złośliwego pęcherzyka żółciowego, a następnie w badaniu histopatologicznym stwierdzono gruźlicę pęcherzyka żółciowego

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Wstrząs septyczny w przebiegu ropnia wątroby leczonego drenażem przezskórnym – przegląd piśmiennictwa i opis przypadku

Celem pracy była prezentacja wstrząsu septycznego o piorunującym przebiegu w trakcie drenażu przezskórnego dużego ropnia wątroby u 18-letniej chorej po przebytej przed 3 miesiącami appendektomii techniką laparoskopową z powodu jego ropowiczo-zgorzelinowego zapalenia. Przebieg pooperacyjny powikłany był nasilonym ropieniem miejsc po trokarach. Po wdrożeniu antybiotykoterapii do- żylnej, pod kontrolą USG, wykonano drenaż przezskórny ropnia. W trakcie wycofywania prowadnicy z zestawu drenującego wystąpiły objawy wstrząsu septycznego. Wdrożono leczenie farmakologiczne i kontynuowano antybiotykoterapię do uzyskania ujemnego wyniku badania mikrobiologicznego i normalizacji parametrów życiowych. Chora nie została zakwalifikowana do leczenia na OIT. W stanie ogólnym dobrym w 24 dobie hospitalizacji została wypisana do domu. U prezentowanej chorej mogło dojść do kontaktu drenu pokrytego zawartością ropnia z okolicznymi drobnymi naczyniami krwiono- śnymi, co przyczyniło się do rozwoju ogólnoustrojowej reakcji zapalnej połączonej z szybko rozwijającym się wstrząsem septycznym.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Częstość i charakter zakażeń miejsca operowanego wywołanych przez pałeczki Gram(-) z rodziny Enterobacteriacae i ziarniaki Gram(+) z rodzaju Staphylococcus u chorych operowanych w wybranych oddziałach zabiegowych

Zakażenia miejsca operowanego (ZMO) na oddziałach zabiegowych stanowią najczęstszą przyczynę powikłań pooperacyjnych. Częstość występowania ZMO zależna jest od dziedziny chirurgicznej. Na podstawie przyczyn ZMO można stwierdzić, iż najczęstszymi czynnikami wywołującymi zakażenie miejsca operowanego są drobnoustroje stanowiące własną florę bakteryjną chorego – pałeczki Gram(-) z rodziny Enterobacteriacae oraz florę skóry chorego – ziarniaki Gram(+) Staphylococcus. Celem pracy była ocena częstości i charakteru zakażeń miejsca operowanego wywołanych przez pa- łeczki Gram(-) z rodziny Enterobacteriacae i ziarniaki Gram(+) z rodzaju Staphylococcus, u chorych operowanych w WSS im. M. Kopernika Łodzi na wybranych oddziałach zabiegowych. Materiał i metodyka. Badanie przeprowadzono na podstawie retrospektywnej analizy dokumentacji medycznej leczonych chorych. Badaniami objęto 195 chorych Wojewódzkiego Szpitala Specjalistycznego M. Kopernika w Łodzi, leczonych w latach 2012‑2014 na oddziałach: Chirurgii Naczyniowej, Ogólnej i Onkologicznej, Chirurgii Urazowo-Ortopedycznej, Neurochirurgii i Nowotworów Układu Nerwowego oraz Oddziale Chirurgii Endokrynologicznej – Klinice Chirurgii Endokrynologicznej. Do badania włą- czono 84 kobiety i 111 mężczyzn. Średnia wieku wynosiła 59 lat (przedział wiekowy18‑94 lat). Wyniki. W grupie liczącej 195 chorych u 84 osób (43,08% grupy badanej) zarejestrowano ZMO, którego czynnikiem etiologicznym były pałeczki Gram(-) z rodziny Enterobacteriacae i u 52 chorych (26,67% grupy badanej) ziarniaki Gram(+) z rodzaju Staphylococcus. U czterech chorych (2,05% badanej grupy) czynnikiem etiologicznym ZMO była flora mieszana. Wnioski. Czynnik etiologiczny ZMO zależny jest od profilu oddziału, czystości pola operacyjnego oraz od formy zakażenia miejsca operowanego.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Jakość życia kobiet w Polsce z rakiem piersi leczonych mastektomią i rekonstrukcją piersi jest taka sama jak po leczeniu oszczędzającym pierś

Chirurgiczne nowoczesne leczenie raka piersi oferuje pacjentkom różne możliwości. Jakość życia po leczeniu chirurgicznym może być czynnikiem decydującym o wyborze rodzaju leczenia: leczenia oszczę- dzającego pierś lub mastektomii z rekonstrukcją piersi. Wiedzę o różnicach jakości życia pacjentek czerpiemy z badań porównawczych, prowadzonych często w krajach różniących się kulturowo i spo- łecznie od Polski. Celem pracy była ocena jakości życia kobiet po leczeniu chirurgicznym. Materiał i metodyka. Do badania włączono pacjentki operowane z powodu raka piersi w okresie od września 2010 do listopada 2013 r. na Oddziale Chirurgii Onkologicznej Gdyńskiego Centrum Onkologii Szpitala Morskiego im. PCK w Gdyni. Wykonano 82 zabiegi rekonstrukcji piersi u 79 kobiet (u 3 pacjentek wykonano zabieg obustronnie) oraz 226 zabiegów oszczędzających pierś. Ocenę jakości życia przeprowadzono z użyciem kwestionariuszy EORTC QLQ-C30 i EORTC QLQ-BR23. Wyniki. Jakość życia kobiet w ujęciu globalnym była wysoka w obu badanych grupach i nie różniła się statystycznie. Postrzeganie własnego ciała było nieznacznie lepsze w grupie poddanej leczeniu oszczędzającemu pierś, jednak funkcjonowanie w sferze seksualnej niższe niż u pacjentek leczonych mastektomią z rekonstrukcją piersi. Kobiety w obu grupach obawiały się o swoją przyszłość. Dolegliwości związane z chorobą nowotworową i leczeniem nie były uciążliwe. Wnioski. Jakość życia Polek z rakiem piersi leczonych z zaoszczędzeniem gruczołu piersiowego lub mastektomią z rekonstrukcją jest wysoka i się nie różni. Konieczne jest wprowadzenie działań mających na celu obniżenie poziomu lęku związanego z chorobą oraz poprawa w zakresie funkcjonowania pacjentek w sferze seksualnej.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Wpływ czynników konstytucyjnych i środowiskowych zależnych od pacjenta na wczesne wyniki terapii skojarzonej raka przełyku

Wśród wielu różnych czynników wpływających na wyniki leczenia raka można wyróżnić czynniki zależne od pacjenta, czynniki zależne od guza nowotworowego oraz czynniki zależne od leczenia. Wpływ czynników zależnych od pacjenta na wyniki terapii skojarzonej raka przełyku zwykle pozostawał poza zakresem dotychczasowych prac badawczych. Celem pracy była analiza wpływu czynników konstytucyjnych i środowiskowych związanych z pacjentem na wczesne wyniki terapii skojarzonej płaskonabłonkowego raka przełyku. Materiał i metodyka. Przeanalizowano prospektywnie gromadzone dane 84 pacjentów z rakiem płaskonabłonkowym przełyku leczonych w ramach wieloośrodkowego badania klinicznego z randomizacją do leczenia skojarzonego. Oceniano związek między wczesnymi efektami terapii neoadiuwantowej (objawami toksycznymi ogółem, poważnymi objawami toksycznymi, śmiertelnością związaną z leczeniem, kliniczną i patologiczną odpowiedzią na leczenie) oraz wczesnymi wynikami leczenia chirurgicznego (powikłaniami i zgonami pooperacyjnymi, częstością resekcji leczniczej R0) a czynnikami konstytucjonalnymi (wiek, płeć, wzrost, wskaźnik masy ciała, współczynnik sprawności w skali Karnofsky’ego – KPS, grupę krwi) i środowiskowymi zależnymi od pacjenta (miejsce zamieszkania, czas i intensywność palenia, częstość i ilość spożywania alkoholu oraz narażenie zawodowe). Wyniki. Istotną różnicę w częstości zgonów związanych z terapią neoadiuwantową stwierdzono u pacjentów z gorszym stopniem sprawności (KPS 70‑80 vs 90‑100; p=0,0016). Co ciekawe, znacznie więcej objawów toksycznych terapii neoadiuwantowej (p=0,0034) i powikłań pooperacyjnych (p=0,0293) obserwowano u pacjentów niepalących. Podobnie, więcej objawów toksycznych terapii neoadiuwantowej (p=0,0029) i wyższą śmiertelność pooperacyjną (p=0,0405) stwierdzono u chorych spożywających umiarkowane ilości alkoholu. Wnioski. Palenie tytoniu i spożywanie nadmiernej ilości alkoholu może osłabiać działanie toksyczne terapii neoadiuwantowej i leczenia chirurgicznego u chorych leczonych z powodu raka przełyku. Informacje dotyczące tych uzależnień nie powinny być przyczyną odstępowania od prób radykalnego leczenia choroby podstawowej.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Ocena efektywności środka antyseptycznego Decasanu w kompleksowym leczeniu martwicy tkanek miękkich

Posocznica jest to ciężkie uogólnione zakażenie, powstające najczęściej na skutek zakażenia bakteriami chorobotwórczymi. Często jest przyczyną hospitalizacji i zgonu chorych leczonych na oddziałach intensywnej terapii i innych oddziałach szpitalnych. Ostatnie badania doprowadziły do lepszego zrozumienia mechanizmów chorobotwórczych, nastąpił znamienny rozwój terapii mającej na celu zarówno poprawę ogólnego stanu chorego traktowanego jako podstawę, z uwzględnieniem jako wsparcia – terapii miejscowej. Celem pracy była ocena możliwości wykorzystania roztworu Decasanu w kompleksowym leczeniu pacjentów z martwicą miękkich tkanek. Materiał i metodyka. Materiał kliniczny obejmował 192 pacjentów (K/M 103/89; w śr. wieku 53,35±5,36 lat). Zgodnie z klasyfikacją septycznych stanów (Chikago, 1991) chorych podzieliliśmy na trzy grupy: pierwsza – chorzy z lokalną formą infekcji, druga – z zespółem ogólnoustrojowej reakcji zapalnej (SIRS), która trwała do 72 godzin i trzecia – pacjenci z różnymi formami posocznicy, u których SIRS trwał powyżej 72 godzin. Wyniki. W rezultacie przeprowadzonych badań u chorych, którym była wykonana sanacja rany roztworem Decasanu otrzymaliśmy: zmniejszenie bólu, zmniejszenie obrzęku tkanek, wcześniejsze oczyszczenie rany i pojawienie się ziarninowania w ranie, skrócenie terminów gojenia się ran. Zaproponowano algorytmy lecznicze różnych form posocznicy, wskazano na istotne elementy, tj.: kompleksowe podejście do leczenia infekcji poprzez wczesną interwencję chirurgiczną, intensywną terapię wspomagającą (resuscytacja płynów), antybiotykoterapię skierowaną na mikroorganizmy wywołujące zakażenia oraz miejscową terapię antyseptykami (roztwór Decasanu). Wnioski. Preparat antyseptyczny Decasan może być bezpiecznie stosowany do odkażania skóry, błon śluzowych i ran w ogniskach zakażeń wywoływanych przez bakterie, grzyby i pierwotniaki.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Przeszczepienie trzustki u pacjenta po całkowitej pankreatektomii z powodu przewlekłego zapalenia trzustki – pierwszy przypadek w Pols

Przewlekłe zapalenie trzustki jest chorobą, która może wymagać interwencji chirurgicznej, w tym również niekiedy konieczności wykonania całkowitej pankreatektomii. Pacjenci po takim zabiegu muszą mieć wdrożoną insulinoterapię ze względu na zdiagnozowaną cukrzycę, która w niektórych przypadkach może być niezwykle trudna do ustabilizowania. W przypadku chwiejnej cukrzycy i częstych epizodów hiper- i hipoglikemii, jedną z uznanych metod leczenia jest transplantacja trzustki.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Czy naszycie więzadła obłego wątroby może zmniejszyć częstość występowania i stopień nasilenia pooperacyjnej przetoki trzustkowej?

Najpoważniejszym powikłaniem po zabiegach resekcyjnych trzustki wciąż pozostaje pooperacyjna przetoka trzustkowa. W praktyce klinicznej wykorzystuje się różne metody postępowania zmniejszającego stopień nasilenia i skracające czas do wygojenia pooperacyjnej przetoki trzustkowej, żadna jednak nie jest w pełni skuteczna. W ostatnim czasie podnosi się rolę naszywania więzadła obłego wątroby na trzustkę jako obiecującego sposobu leczenia. Celem pracy była wstępna ocena czy naszycie łaty z więzadła obłego na kikut trzustki lub okolicę zespolenia trzustkowego może zmniejszyć nasilenie (ewentualnie zapobiec powstawaniu przetoki trzustkowej) lub przyspieszyć gojenie się przetoki trzustkowej po zabiegach resekcyjnych trzustki. Materiał i metodyka. Badaniem retrospektywnym objęto chorych operowanych z powodu guzów trzustki w Klinice Chirurgii Ogólnej, Gastroenterologicznej i Onkologicznej WUM. Przetokę trzustkową rozpoznawano zgodnie z definicją opracowaną przez ISGPS (International Study Group of Pancreatic Surgery). Wyniki. Operowano 10 chorych z guzami trzustki o różnym umiejscowieniu. Więzadło obłe naszywano na kikut trzustki, na okolice zespolenia trzustkowo-jelitowego lub na miejsce po wyłuszczeniu miejscowym guza. Przetoka trzustkowa rozwinęła się u 9 chorych, w tym przetoka trzustkowa w stopniu A u 5 chorych, przetoka w stopniu B u 3 chorych, przetoka w stopniu C wystąpiła u jednego chorego. Żaden chory nie wymagał reoperacji i nie odnotowano zgonów. Średni czas hospitalizacji wyniósł 22,4 dnia. Czas hospitalizacji chorych z przetoką w stopniu A był krótszy niż u chorych z przetoką w stopniu B i C. Wnioski. Naszycie więzadła obłego wątroby na kikut trzustki nie zapobiegało powstawaniu przetoki trzustkowej. Najczęściej rozwijała się przetoka trzustkowa w stopniu A. U jednego chorego rozwinęła się przetoka w stopniu C, powikłana ropniami wewnątrzbrzusznymi oraz sepsą. Chory nie wymagał powtórnego leczenia operacyjnego, a jedynie leczenia zachowawczego. Chorzy z przetoką trzustkową w stopniu B wymagali przedłużonego utrzymania drenu, leczenie prowadzone było pod kontrolą Poradni Chirurgicznej.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Glosa do postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 22 maja 2014 r., III KZ 15/14

W glosie autor kwestionuje trafność tezy, iż złożenie wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku jeszcze przed ogłoszeniem wyroku nie może stanowić
samoistnej przesłanki do odmowy przyjęcia wniosku o sporządzenie i doręczenie
uzasadnienia na podstawie art. 422 § 3 k.p.k. Polemizując z tymi poglądami autor
analizuje charakter prawny terminu wskazanego w art. 422 § 1 k.p.k. oraz ocenia
praktyczne konsekwencje podzielenia poglądu wyrażonego przez Sąd Najwyższy.
Odwołuje się do poglądów doktryny oraz dotychczasowego orzecznictwa w tym
zakresie.

Czasopismo: Ius Novum
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
Miejscowe zajęcie dolnego odcinka układu moczowego w pierwotnym raku jelita grubego – wyniki resekcji en bloc

Naciekanie narządów układu moczowego spowodowane zaawansowanym rakiem jelita grubego może utrudniać chirurgiczne uzyskiwanie marginesu operacyjnego wolnego od nacieku raka. Celem pracy była ocena wyników chorych na raka jelita grubego z naciekaniem narządów dolnego odcinka układu moczowego. Materiał i metodyka. Jest to kohortowe badanie retrospektywnie oceniające wyniki chirurgiczne i patologiczne po resekcji raka jelita grubego wraz z sąsiednimi narządami układu moczowego w związku z zaawansowanym rakiem jelita grubego. Do badania włączano pacjentów z pierwotnym rakiem jelita grubego z naciekaniem narządów układu moczowego, u których podjęto próbę pierwotnej resekcji. Wyniki. W badaniu wzięło udział 31 pacjentów, którzy zostali poddani leczeniu chirurgicznemu na naszym oddziale w latach 1997–2012. Mediana wieku wynosiła 65 lat (zakres 44-77 lat). U 17 chorych wykonano częściową cystektomię, u 1 częściową prostatektomię, u 8 cystoprostatektomię, u 2 cystektomię i u 3 prostatektomię. Całkowita chorobowość wyniosła 71% (95% przedział ufności (CI): 55-84%, n = 22). Śmiertelność 30-dniowa wyniosła 10% (95% CI: 0-23%, n = 3). U 27 spośród 31 pacjentów uzyskano margines operacyjny wolny od nacieku raka. U 4 z 28 pacjentów rozwinęły się przerzuty odległe (14%, 95% CI: 4-29%), u 11% wystąpiła wznowa miejscowa (95% CI: 0-25%, n = 3). Mediana okresu obserwacyjnego wyniosła 41 mies. (zakres 0–150 mies.). Badanie histopatologiczne wykazało naciekanie nowotworowe w przypadku 52% (95% CI: 35-69%, n = 15) resekowanych narządów układu moczowego. Całkowite przeżycie 5-letnie wynosiło 70%. Przeżycie 5-letnie w grupie poddanej radykalnej resekcji wynosiło 74%. Wnioski. Resekcja en bloc raka jelita grubego wraz z sąsiednimi narządami układu moczowego wiąże się z wysokim wskaźnikiem chorobowości. Jednak nadal w większości przypadków możliwe jest uzyskanie marginesu operacyjnego wolnego od nacieku raka.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Zespół Mallory’ego i Weissa w materiale własnym – diagnostyka i współczesne zasady postępowa

Każde krwawienie do światła przewodu pokarmowego jest bezpośrednim zagrożeniem życia, wymaga ścisłego nadzoru w warunkach szpitalnych, zmusza do przeprowadzenia weryfikacji oraz interwencji endoskopowej. W niektórych przypadkach o dynamicznym przebiegu, w celu uzupełnienia niedoborów, konieczne jest wykorzystanie krwi i jej preparatów. Jedną z przyczyn krwawienia zlokalizowanego proksymalnie do więzadła Treitza jest uszkodzenie błony śluzowej oraz głębszych warstw ściany połączenia przełykowo-żołądkowego określanych jako zespół Mallory’ego i Weissa. Celem pracy była retrospektywna analiza wyselekcjonowanej grupy chorych z objawowym krwawieniem do górnego odcinka przewodu pokarmowego w przebiegu zespołu Mallory’ego i Weissa, określenie charakterystycznych cech tej jednostki chorobowej w badanej populacji oraz wykazanie skuteczności terapii endoskopowej poprzez użycie koagulacji argonowej (APC). Materiał i metodyka. Analizie poddano 2120 wyników badania gastroskopowego, wśród których 111 (5,24%) wykonanych zostało z powodu objawowego krwawienia do przewodu pokarmowego. W badanej grupie endoskopowe rozpoznanie zespołu Mallory’ego i Weissa dotyczyło 22 chorych (1,04%). Wyniki. Badana jednostka chorobowa była przyczyną krwawienia do światła górnego odcinka przewodu pokarmowego w 19,82% przypadków. Mimo że schorzenie charakteryzuje się przeważnie łagodnym i samoograniczającym się przebiegiem, w badanej grupie 59,09% chorych wymagało terapeutycznej interwencji endoskopowej z powodu aktywnego krwawienia. W 54,55% ze skutkiem wykorzystano koagulację argonową do opanowania źródła krwawienia. Wnioski. Wczesne wykonanie interwencji diagnostycznej, jak również terapeutycznej, jakim pozostaje gastroskopia, gwarantuje skuteczną kontrolę nad przebiegiem klinicznym zespołu Mallory’ego i Weissa. Endoskopowa koagulacja w plazmie argonu jest efektywną formą zaopatrzenia krwawienia wykorzystywaną w monoterapii endoskopowej lub w połączeniu z innymi zabiegami.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne