rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Wymiarowanie zbiorników retencyjnych ścieków deszczowych na podstawie syntetycznych szeregów czasowych opadów deszczu

Współczesny postęp w modelowaniu hydrodynamicznym miejskich systemów odwadniania umożliwia lepsze modelowanie i wymiarowanie zbiorników retencyjnych wód deszczowych. Zgodnie z nowymi niemieckimi wytycznymi DWA-A 117, symulacje hydrodynamiczne bazujące na lokalnych wieloletnich szeregach czasowych deszczów są obowiązujące w przypadku wymiarowania zbiorników retencyjnych instalowanych w systemach odwadniania o powierzchni przekraczającej 200 ha. Wyniki szeregu symulacji hydro-dynamicznych odpływu wód deszczowych pozwalają na probabilistyczne wymiarowanie niezbędnej pojemności zbiorników, co jest w pełnej zgodności z ogólną probabilistyczną filozofią funkcjonowania systemów odwadniania, wprowadzoną przez normę europejską EN-752. Metodologia ta nie jest stosowana w Polsce z uwagi na brak lokalnych, wieloletnich szeregów deszczów, mających rozdzielczość czasową rzędu pojedynczych minut. W pracy zaproponowano zastąpienie brakujących danych syntetycznymi danymi pochodzącymi z rozdziału dobowych sum deszczu. Możliwość taka została przetestowana na przykładzie modelu hydrodynamicznego małego systemu kanalizacyjnego zlokalizowanego we Wrocławiu, z zainstalowanym pojedynczym podziemnym zbiornikiem ograniczającym maksymalny odpływ. Funkcjonowanie systemu zostało przeanalizowane z wykorzystaniem 250 rzeczywistych deszczów (wydzielonych z 38-letnich zapisów) i 2554 syntetycznych scenariuszów deszczów wydzielonych z 10 niezależnych szeregów czasowych (o długości 38 lat każdy), uprzednio wygenerowanych przez model kaskady mikrokanonicznej. Jako wynik kompleksowych symulacji hydrodynamicznych bazujących na rzeczywistych i syntetycznych szeregach deszczów opracowano wykresy zależności objętości nadpiętrzeń w sieci od okresów ich powtarzalności. Stwierdzono dobrą zgodność opracowanych wykresów objętości nadpiętrzeń w przypadku szeregów rzeczywistych i syntetycznych. Ponadto opracowano pojedynczy wspólny wykres objętości nadpiętrzeń względem okresów ich powtarzalności w zbiorze wszystkich 2554 syntetycznych scenariuszy opadów deszczu. Wykres ten może być traktowany jako probabilistyczna ocena niezbędnej objętości retencji w długim horyzoncie czasowym ich powtarzalności, aż do 380 lat.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Badania stanu technicznego studni głębinowych wodociągu "Dąbrowa" w Łodzi

Przedstawiono analizę wyników badań związanych z oceną stanu technicznego ośmiu wybranych dolnokredowych studni głębinowych wodociągu "Dąbrowa" w Łodzi. Przeprowadzone badania dotyczą najstarszych studni, których eksploatacja wiąże się z wieloma problemami obejmującymi m.in. kolmatację, piaszczenie, zmniejszenie wydajności eksploatacyjnej i zmianę jakości wody. Analizie poddano także obserwacje dotyczące liczby, przyczyn i czasu postoju studni. Obiektami charakteryzującymi się najgorszym stanem technicznym wśród analizowanych studni okazały się najstarsze studnie dolnokredowe. Świadczą o tym zarówno wyniki przeprowadzonych badań zmian parametrów ich pracy, jak i jakości ujmowanej wody. Potwierdziły to również wyniki badań stanu rur konstrukcyjnych i filtru uzyskane w drodze inspekcji telewizyjnej otworów studziennych. Wykazano, że przyczynami przerw w pracy studni były głównie dyspozycje ograniczenia produkcji wody wodociągu "Dąbrowa". Postoje wynikające z awarii eksploatowanych instalacji i urządzeń oraz rurociągów przesyłowych, jak również spowodowane przerwami w zasilaniu energetycznym nie stanowiły istotnego problemu, chociaż wymagają bardziej szczegółowych badań w oparciu o teorię niezawodności.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Wyznaczanie bezpiecznej zawartości leków w środowisku wodnym na podstawie badań ekotoksykologicznych

Omówiono wyniki badań ekotoksykologicznych nad wyznaczeniem bezpiecznej zawartości 5-fluorouracylu w wodzie. W tym celu zastosowano metodę EMA (European Medicines Agency) do wyznaczania bezpiecznych ilości farmaceutyków, którą zweryfikowano w badaniach wielogatunkowych w modelowych ekosystemach wodnych typu mikrokosm. Przeprowadzone eksperymenty wykazały, że zawartość leku w wodzie nie może być uznana za bezpieczną. Ponadto współczynnik AF=10 (zgodnie z zaleceniami EMA) nie może stanowić podstawy do szacowania bezpiecznej ilości farmaceutyków dla biocenoz wodnych. Badania bioróżnorodności wykazały, że tzw. zawartość bezpieczna 5-fluorouracylu powodowała zmniejszenie wartości wskaźnika Shannona-Wienera w odniesieniu do organizmów mikrobentosu. Stwierdzono, że podstawę do ekotoksykologicznej oceny ryzyka wywołanego obecnością leków w wodach powierzchniowych powinien stanowić zestaw testów chronicznych uzupełniony badaniami molekularnymi oraz testami wielogatunkowymi typu mikrokosm. Należy podkreślić, że bezpieczne ilości farmaceutyków, które nie wywołują ryzyka dla organizmów wodnych i człowieka powinny być podstawą optymalizacji procesów oczyszczania ścieków i usuwania leków z wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Biodostępność chromu z osadów dennych dla larw Chironomus riparius

W pracy porównano wyniki laboratoryjnych i terenowych badań biodostępności chromu z osadów dennych z wykorzystaniem larw Chironomus riparius. Jako obiekt badań wykorzystano osady denne i wodę ze zlewni górnego Dunajca w punktach referencyjnych Kowaniec i Sromowce Wyżne oraz w punktach Limierzysko i Waksmund zanieczyszczonych chromem pochodzącym ze ścieków garbarskich. Wykonano czterodobowe testy bioakumulacji chromu z wykorzystaniem larw Chironomus riparius pochodzących z czystej hodowli laboratoryjnej. Dwa testy przeprowadzone metodą laboratoryjną miały na celu zbadanie biodostępności chromu, natomiast jeden eksperyment prowadzony z wykorzystaniem metody laboratoryjnej, terenowej oraz z badaniem osobników z rodziny Chironomidae (w jednym punkcie z rodziny Oligochaeta) występujących in situ miał na celu porównanie wyników badań terenowych i laboratoryjnych. Oprócz zawartości chromu w Chironomidae badano także ilość chromu w osadach i zawartość substancji organicznych w osadach dennych. Analiza uzyskanych wyników pokazała, że chrom jest biodostępny. Wyniki badań sugerują istnienie progowej ilości chromu w osadach, charakterystycznej w warunkach panujących w danym punkcie pomiarowym. Poniżej tej ilości nie było znaczącej różnicy między zawartością chromu w Chironomus riparius z próbek badanych i z próbki kontrolnej, a powyżej zawartość chromu w organizmach Chironomus riparius wzrastała. Stwierdzono, że niejednorodność rozkładu zawartości chromu w osadach w punktach poboru próbek może powodować rozbieżność wyników badań nad biodostępnością chromu. Przeprowadzone badania wykazały również, że organizmy laboratoryjne są bardziej podatne na działanie zanieczyszczonego środowiska od organizmów żyjących in situ. Ponadto wydaje się, że na dostępność chromu dla organizmów w terenie mają wpływ zmieniające się warunki środowiskowe, wskutek czego nie ma korelacji pomiędzy badaniami laboratoryjnymi i terenowymi.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Koncepcja modernizacji systemu zaopatrzenia Zielonej Góry w wodę

Głównym niedomaganiem obecnego systemu zaopatrzenia Zielonej Góry w wodę jest mały stopień wykorzystania zasobów wód podziemnych, a także niewłaściwy rozdział poszczególnych rodzajów wody między odbiorców indywidualnych i przemysł oraz kosztowny system wielostopniowego tłoczenia wody. Opracowany model docelowy zaopatrzenia Zielonej Góry w wodę zakłada budowę dwóch nowych ujęć i stacji oczyszczania wody w południowej części miasta oraz rozszerzenie zasięgu obszaru objętego dostawą wód podziemnych. Z przeprowadzonej analizy wynika, że nie jest możliwe wyeliminowanie udziału wody powierzchniowej z zielonogórskiego systemu zasilania. Proponowany model pozwala jednak na zwiększenie udziału wód podziemnych wykorzystywanych do zaopatrzenia ludności. Na podstawie przeprowadzonej analizy sporządzono następujące wytyczne przebudowy obiektów istniejących: ujęcie wód powierzchniowych zostanie utrzymane (prognozowana wydajność 400 m<sup>3</sup>/h), stacja oczyszczania wody w Zawadzie nadal będzie oczyszczać wody zmieszane (powierzchniowe i podziemne) w prognozowanej ilości 1000 m<sup>3</sup>/h, pompownia przy ul. Sulechowskiej powinna w przyszłości zapewnić wydajność 1000 m<sup>3</sup>/h.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Ocena skuteczności usuwania naturalnych związków organicznych z wody w procesie koagulacji objętościowej

W badaniach określono skuteczność procesu koagulacji objętościowej w usuwaniu substancji organicznych obecnych w wodzie naturalnej. Dokonano oceny wpływu pH, przy którym realizowano proces i ilości koagulantu na skuteczność koagulacji. Zaobserwowano, że zakwaszenie wody przed procesem pozwoliło na uzyskanie większej skuteczności usuwania zanieczyszczeń organicznych przy mniejszej dawce koagulantu, niż gdy koagulacja była prowadzona przy naturalnym pH wody. Wykazano, że konsekwencją realizacji procesu koagulacji przy większym pH (pHo?6,5) była większa stabilność układu koloidalnego oraz mniejsza skuteczność oczyszczania wody (mierzona intensywnością barwy, absorbancją w UV ( =254 nm) i zawartością RWO). Z kolei wraz ze wzrostem dawki koagulantu wyraźnie zwiększał się stopień usuwania substancji organicznych, przy czym w zakresie stosowanych dawek skuteczniej eliminowane były frakcje RWO charakteryzujące się dużą zawartością składników aromatycznych, a tym samym dużym potencjałem tworzenia ubocznych produktów dezynfekcji. Określone w badaniach zmiany rozkładu mas cząsteczkowych związków organicznych, występujących w próbkach wody surowej i po koagulacji, potwierdziły przydatność koagulacji w usuwaniu naturalnych substancji organicznych o większych rozmiarach (masa cząsteczkowa >2,2 kDa), gdy tymczasem skuteczność procesu w eliminacji z wody małocząsteczkowych związków (<1,6 kDa) była znacznie mniejsza i wynosiła ok. 10%.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Badania skuteczności odmanganiania wody podziemnej na modyfikowanym chalcedonicie i masie katalitycznej Purolite MZ-10

Wody podziemne często charakteryzują się podwyższoną zawartością jonów Fe(II) i Mn(II), tworzących rozpuszczalne związki. Odżelazianie i odmanganianie wody polega na utlenieniu tych jonów do form tworzących związki nierozpuszczalne, które następnie są usuwane z wody w procesie filtracji. Trudności i niekorzystne zjawiska towarzyszące procesowi usuwania manganu z wody można eliminować stosując filtrację wody przez złoża zawierające w swym składzie tlenek manganu(IV), który umożliwia adsorpcję i utlenienie manganu rozpuszczonego w wodzie. W pracy określono skuteczność odmanganiania wody podziemnej na złożu chalcedonitowym modyfikowanym związkami manganu oraz - w celu porównania - na złożu katalitycznym MZ 10 firmy Purolite. Oceny dokonano na podstawie analiz składu wody, zdolności utleniania względem manganu oraz analiz porozymetrycznych i mikroskopowych obu złóż filtracyjnych. Wykazano, że modyfikowany chalcedonit i masa MZ-10 usuwały mangan z wody podziemnej do wartości dopuszczalnej w wodzie przeznaczonej do spożycia przez ludzi. Użytkowa zdolność utleniania złoża MZ-10 względem manganu była zbieżna z wartością 0,7 gMn/dm3 podaną przez producenta. Użytkowa zdolność utleniania złoża modyfikowanego chalcedonitu była natomiast kilkakrotnie większa niż masy MZ-10. Stwierdzono, że o zdolnościach do usuwania manganu z wody nie decydowała tylko powierzchnia właściwa czy struktura wewnętrzna, lecz bardzo duży wpływ miała budowa chemiczna warstwy powierzchniowej materiału filtracyjnego.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Wpływ właściwości substancji organicznych na blokowanie membran ultrafiltracyjnych

W pracy przedstawiono wyniki badań nad zjawiskiem blokowania membran ultrafiltracyjnych (fouling) podczas oczyszczania wody modelowej zawierającej naturalne substancje organiczne (NOM) w postaci kwasów humusowych. Badania przeprowadzono w warunkach laboratoryjnych stosując zestaw badawczy Millipore z płaską membraną z celulozy (pow. 38,5 cm2) o granicznej masie cząsteczkowej (cut-off) 30 kDa. Wodę modelową oczyszczano w samodzielnym procesie UF oraz w procesie UF skojarzonym z koagulacją. Na podstawie wyników testów naczyniowych do koagulacji zastosowano siarczan glinu (4,1 gAl/m3) przy pH=7,0. Wodę modelową zawierającą tylko rozpuszczone substancje organiczne (<0,22 žm) poddano frakcjonowaniu na żywicach Amberlite XAD-7HP/4, otrzymując frakcje hydrofobową (HFO), transfilową (TFI) oraz hydrofilową (HFI). Do frakcjonowania zawartych w wodzie naturalnych substancji organicznych wg wielkości cząsteczek zastosowano ultrafiltrację, przy wykorzystaniu membran Nadir o granicznych masach cząsteczkowych (cut-off) 1 kDa, 3 kDa i 10 kDa. Stwierdzono, że w badanych substancjach organicznych dominowały związki o masie cząsteczkowej <1 kDa (ok. 78%). Wykazano, że w substancjach organicznych przeważała frakcja hydrofobowa (ok. 70%), która w znacznym stopniu powodowała blokowanie membrany ultrafiltracyjnej. Stwierdzono, że w procesie wstępnej koagulacji hydrofobowe cząsteczki wywołujące blokowanie membrany łączyły się w większe aglomeraty, które odkładając się na powierzchni membrany w mniejszym stopniu ograniczały strumień permeatu niż bez koagulacji. Podczas bezpośredniej ultrafiltracji (bez koagulacji) cząsteczki hydrofobowe (jak również hydrofilowe) blokując pory membran powodowały istotne zmniejszenie wydajności procesu.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Zastosowanie modelowania komputerowego do wspomagania procesu eksploatacji systemu wodociągowego

Przedstawiono procedury budowy modelu hydraulicznego systemu zaopatrzenia w wodę Wrocławia, który został zbudowany w oparciu o program komputerowy EPANET 2. W programie uwzględniono takie parametry, jak czas symulacji oraz krok symulacji, które pozwalają badać system wodociągowy w warunkach dynamicznych odzwierciedlających jego rzeczywistą pracę. Opracowany i skalibrowany model hydrauliczny systemu zaopatrzenia w wodę Wrocławia stanowi cenne narzędzie analityczne, pozwalające na badanie symulowanych różnorodnych zdarzeń eksploatacyjnych o charakterze losowym. W oparciu o uzyskane wyniki opracowany model pozwala na określenie zasad racjonalnej eksploatacji systemu wodociągowego. Opracowany model może być pomocnym narzędziem w procesie zarządzania przedsiębiorstwem wodociągowym, umożliwiającym rozwinięcie metod wnioskowania o zachowaniu się poszczególnych obiektów systemu zaopatrzenia w wodę miasta. Wykorzystanie wyników analiz komputerowych funkcjonowania systemu wodociągowego, zarówno w warunkach przeciętnych, jak i ekstremalnych, daje możliwość podejmowania kroków minimalizujących skutki nieoczekiwanych zdarzeń losowych, a co za tym idzie - zmniejsza ryzyko, jakie ponosi przedsiębiorstwo wodociągowe. Ponadto może być pomocne w podejmowaniu decyzji dotyczących kierunków racjonalnej modernizacji i rozbudowy systemu wodociągowego. Skalibrowany model hydrauliczny stanowi podstawę budowy dynamicznego modelu jakościowego. Zadaniem pakietu oprogramowania jakościowego jest prognozowanie zmian jakości wody w czasie jej transportu do odbiorcy w zmiennych warunkach hydraulicznego funkcjonowania systemu wodociągowego.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Badania modelowe stożkowych regulatorów hydrodynamicznych

Na podstawie analizy stanu wiedzy z zakresu urządzeń o działaniu wirowym opracowano metodologię badań modelowych regulatorów wirowych przepływu cieczy, przeznaczonych zwłaszcza do zastosowań w układach do oczyszczania wody i ścieków. Przedstawiono wybrane wyniki badań dotyczących wpływu parametrów geometrycznych stożkowej komory wirowej, w tym jej orientacji przestrzennej oraz średnicy króćca dopływowego i średnicy otworu odpływowego, a także kąta rozpylenia cieczy, na charakterystykę przepływu regulatora. Wykazano, że zbadane zależności funkcyjne umożliwiają racjonalny dobór parametrów konstrukcyjnych regulatorów stożkowych. Wykazano, że uwzględnienie dodatkowego parametru eksploatacyjnego, jakim jest kąt rozpylenia cieczy, przyczynia się do wzrostu dokładności opisu ilościowego współczynnika przepływu badanych urządzeń. Ustalone w pracy wzory empiryczne umożliwiają ocenę wpływu parametrów konstrukcyjnych stożkowych regulatorów hydrodynamicznych na wartość współczynnika przepływu, a tym samym umożliwiają optymalny ich dobór (ze względu skuteczność dławienia) do konkretnych zastosowań praktycznych, zwłaszcza w inżynierii środowiska.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Badania sorpcji i desorpcji wybranych niebezpiecznych substancji organicznych w układzie woda/osady denne

Sorpcja zanieczyszczeń organicznych występujących w wodach rzecznych przez osady denne jest procesem powodującym kumulację tych zanieczyszczeń w osadach, natomiast desorpcja tych związków z osadów może spowodować wtórne zanieczyszczenie wód. W pracy przedstawiono wyniki badań mających na celu poznanie dynamiki procesu sorpcji związków organicznych (pestycydy chloroorganiczne, chlorofenole, polichlorowane bifenyle) w układzie woda/osady denne pobrane z Wisły poniżej Krakowa. Badania przeprowadzono w trzech etapach. W pierwszym osad wytrząsano z wodą rzeczną i wodą destylowaną w czasie 12 tyg., oznaczając zawartość badanych związków w wodzie i osadzie, obliczając współczynniki kumulacji analizowanych związków. W drugim etapie, w celu zbadania stabilności badanych związków, wodę rzeczną wytrząsano bez i z dodatkiem HgCl2 przez 7 d. W trzecim etapie do wody rzecznej wraz z osadem dodano roztwory wzorcowe DDT, PCB i chlorofenoli i badano proces sorpcji w ciągu 7 d. Stwierdzono, że proces sorpcji badanych związków na cząstkach osadów zachodził najintensywniej w ciągu kilku pierwszych dób kontaktu osadów z wodą, a następnie stabilizował się. Wykazano, że chlorofenole charakteryzowały się mniejszą trwałością i zdolnością do kumulacji w osadach niż pestycydy chloroorganiczne i PCB. Nie zaobserwowano istotnych zmian zawartości badanych związków w osadzie nawet w przypadku ich wymywania do wody destylowanej, co świadczy o dużej stabilności połączeń (silne oddziaływania hydrofobowe) tych związków z osadem. Można wnioskować, że w przypadku kontaktu osadów z wodą rzeczną w warunkach wymieszania osadów (np. w czasie powodzi) proces przechodzenia tych związków do wody będzie ograniczony.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Ocena aktywności fungistatycznej kompostu z biomasy roślinnej zawierającej odpady tytoniowe

W pracy oceniono biologiczną aktywność kompostów przygotowanych na bazie biomasy roślinnej z dodatkiem brykietów tytoniowych, przy czym skoncentrowano się na aktywności fungistatycznej kompostu wobec dziesięciu grzybowych patogenów roślinnych (fitopatogenów). Do podstawowego składu kompostowanej masy (słoma zbożowa, osady ściekowe, brykiety tytoniowe) wprowadzono słomę kukurydzianą (kompost A) oraz wióry drzewne (kompost B). Brykiety są wygodną formą magazynowania dużych ilości pyłu otrzymanego na różnych etapach produkcji papierosów, jednak zagospodarowanie tego typu toksycznych odpadów stanowi poważny problem. Jedną z takich możliwości jest biologiczna biodegradacja. Stwierdzono, że oba badane komposty hamowały wzrost grzybów wskaźnikowych po fazie termofitowej, przy czym kompost B z dodatkiem wiórów drzewnych wykazał najsilniejsze oddziaływanie fungistatyczne podczas drugiej fazy mezofilowej. Analiza podstawowego składu chemicznego kompostu wykazała jego duży stopień dojrzałości (C/N=16,3).

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Wykorzystanie krótkotrwałych stanów przejściowych w sieciach wodociągowych do wykrywania wycieków wody

Wycieki wody z sieci dystrybucyjnej są znaczącym problem przedsiębiorstw wodociągowych. Analiza tego zjawiska jest trudna, ponieważ wycieki wody są najczęściej skutkiem losowo występujących uszkodzeń przewodów. W pracy przedstawiono metody wykrywania wycieków w przewodach na podstawie analizy krótkotrwałych stanów przejściowych występujących w sieciach wodociągowych. Analiza ta należy do rodziny metod ITA (inverse transient analysis) i wymaga wygenerowania krótkotrwałych stanów – zazwyczaj ciśnienia i/lub przepływu – o dopuszczalnej wartości i ich opomiarowania w odpowiednich miejscach sieci wodociągowej. Istotną cechą metod krótkotrwałych zdarzeń jest to, że wywołują one duże zmiany w pomiarach ciśnienia w krótkim czasie. Podstawowym czynnikiem wykrywania nieszczelności jest dokładna kalibracja nieustalonych zdarzeń i określenie odpowiednich warunków brzegowych. Na podstawie zebranych danych dotyczących ciśnienia w sieci można obserwować występowanie przemijających zdarzeń i minimalizować różnice między parametrami obserwowanymi i obliczonymi. Metody ITA zostały przetestowane i sprawdzone głównie w warunkach laboratoryjnych. Na podstawie przedstawionej w pracy analizy podano praktyczne możliwości i trudności w stosowaniu tych metod w rzeczywistych systemach wodociągowych.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Badania skuteczności adsorpcji 2,4,6-trichlorofenolu z modelowych roztworów wodnych na wybranych trocinach

Celem pracy była ocena przydatności trocin do usuwania 2,4,6-trichlorofenolu (TCP) z wody. Do badań wybrano cztery biosorbenty pochodzące z drewna dębowego, olchowego, wiśniowego i sosnowego. Zbadano wpływ dawki trocin, pH roztworu oraz siły jonowej na skuteczność usuwania TCP z modelowego roztworu wodnego. Do opisu kinetyki adsorpcji zastosowano równania pseudo I i pseudo II rzędu, wykazując, że kinetyka przebiegała zgodnie z modelem pseudo II rzędu. Izotermy adsorpcji TCP na trocinach w warunkach równowagowych opisano równaniami Freundlicha, Langmuira, Langmuira-Freundlicha oraz Sipsa. Wykazano, że TCP był najskuteczniej usuwany na trocinach dębowych, podczas gdy najgorszym adsorbentem okazały się trociny sosnowe. Uzyskane wyniki pokazały, że trociny mogą być skutecznym i tanim adsorbentem do usuwania chlorofenolu z wody. Można je wykorzystać np. do tworzenia barier ochronnych oraz ekranów ograniczających przenikanie i migrację zanieczyszczeń organicznych do wód powierzchniowych i podziemnych.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka