rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Miłosierdzie w homiliach św. Jana Chryzostoma na Ewangelię według św. Mateusza

Artykuł podejmuje problem Bożego miłosierdzia w ujęciu homilii św. Jana Chryzostoma na Ewangelię według św. Mateusza i św. Jana Chryzostoma na Ewangelię według św. Mateusza oraz jego rolę w życiu chrześcijańskim. Miłosierdzie jest imieniem Boga. Chryzostom uważa, że Boże miłosierdzie jest jedyną racją Wcielenia Syna Bożego, ponieważ przyjął On ludzkie życie, aby wybawić ludzi od wszelkich chorób i zła. Dlatego miłosierdzie stanowi istotę chrześcijańskiego życia. Chryzostom podkreśla, że nagród za miłosierdzie okazane ludziom w ciągu życia doczesnego nie można porównywać z Bożym miłosierdziem, ponieważ ludzkie miłosierdzie dokonuje się w sprawach doczesnych, a Boże miłosierdzie oferuje wieczne zbawienie. Boże miłosierdzie zawsze jest powiązane ze zbawieniem, które ludzie mogą otrzymać bez udziału człowieka i bez żadnych warunków; potrzebne jest natomiast tylko nawrócenie i przebaczenie.Miłosierdzie jest tak ważne dla autentycznego życia chrześcijańskiego, że chrześcijanie powinni uczyć się go udzielać przez całe życie. Bóg Ojciec i Jezus Chrystus są jego najlepszymi nauczycielami. Miłosierdzie jest miarą człowieczeństwa. Człowiek niemiłosierny jest duchowo martwy nawet jeśli jeszcze żyje życiem doczesnym. Kara za brak miłosierdzia jest wieczna. Nie jest autentycznym miłosierdziem obdarzanie innych nie swoimi lub nieuczciwie zdobytymi dobrami.

Czasopismo: Polonia Sacra
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Osobowe spotkanie z Jezusem w słowie Bożym. Aktualność adhortacji „Verbum Domini”

Punkt wyjścia artykułu stanowi przedstawione w adhortacji Verbum Domini współczesne rozeznanie i przeświadczenie Kościoła o potrzebie głoszenia chrześcijanom na nowo i z przekonaniem słowa Bożego, „by mogli konkretnie doświadczyć mocy Ewangelii” (VD 96). Przypomniana w dokumencie nieprzedawniona możliwość „ponawiania spotkania” z osobą Jezusa Chrystusa w słowie Bożym ukazana została na podstawie dwóch aspektów misterium słowa Bożego: jego skutecznego isakramentalnego charakteru. Autor przestrzega przed zawężonym rozumieniem misterium słowa, które opowiada się za jego skutecznością zarezerwowaną jedynie do sprawowania liturgii i wskazuje na przeżywającą dziś renesans praktykę modlitwy słowem Bożym na drodze lectio divina.

Czasopismo: Polonia Sacra
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Kłopoty z kultem Bożego miłosierdzia w korespondencji Marii Winowskiej w latach 1958–1975

W Archiwum Krakowskiej Kurii Metropolitalnej przechowywane jest prywatne archiwum Marii Winowskiej (1904–1993), wybitnej katolickiej pisarki, działaczki emigracyjnej, przez lata bliskiej współpracownicy prymasa Stefana Wyszyńskiego, autorki m.in. pierwszej biogarfii s.  Faustyny Kowalskiej. Wśród dokumentów znajduje się korepondencja z  wybitnymi postaciami Kościoła dotycząca kultu
Bożego miłosierdzia w formach podanych przez s. Faustynę. Omawiane w artykule listy pochodzą z  lat 1958–1975, a  ich autorami oprócz Marii Winowskiej są: ks. Michał Sopoćko, abp. Józef Gawlina, abp. Karol Wojtyła, s. Beata Piekut, ks. Julian Chróściechowski. Treść listów pokazuje działania podejmowane przez ich autorów na  rzecz wprowadzenia kultu Bożego miłosierdzia do  Kościoła, a  także różnice między nimi co do sposobów postępowania w sytuacji obowiązywania notyfikacji Świętego Oficjum.

Czasopismo: Polonia Sacra
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Pastoralne implikacje encykliki Jana Pawła II Sollicitudo rei socialis

Kanonizacja Jana Pawła II stanowi bardzo dobrą okazję do ponownego odkrycia wartości społecznej myśli papieża. W niniejszym artykule autor podejmuje kwestię duszpasterskich implikacji encykliki Sollicitudo rei socialis wydanej w 1987 roku. W pierwszej części omawia genezę i społeczno-polityczny kontekst papieskiego dokumentu. W drugiej części prezentuje najważniejsze idee zawarte w encyklice. Analizuje panoramę problemów współczesnego świata, przedstawia integralne rozumienie rozwoju człowieka oraz wskazuje na relacje między solidarnością i pokojem. W trzeciej i zarazem ostatniej części artykułu autor podkreśla aktualność wielu aspektów przesłania zawartego w encyklice oraz formułuje konkretne wskazania dla duszpasterstwa parafialnego. Zwraca uwagę na konieczność dowartościowania społecznego aspektu Eucharystii oraz na potrzebę kształtowania u wierzących postawy solidarności i odpowiedzialności za pełny rozwój człowieka zarówno w wymiarze indywidualnym, jak i wspólnotowym.

Czasopismo: Polonia Sacra
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Aksjologiczne wymiary nędzy w Dzienniczku Faustyny Kowalskiej – perspektywa językoznawcza

Dzienniczek św.  Faustyny Kowalskiej jest tekstem religijnym oraz tekstem mistycznym w  sensie filologicznym i  teologicznym. Ten rodzaj tekstu z  uwagi na sytuację komunikacyjną oraz szerszy kontekst zewnętrzny może cechować się modyfikacjami w zakresie semantyki używanego słownictwa oraz towarzyszącego mu  nacechowania aksjologicznego. W  związku z  tym w  artykule zakłada się,
że nacechowanie aksjologiczne określonego słowa i związanego z nim pojęcia zależy od  szeregu uwarunkowań kontekstowych, które ukształtowały istotną kategorię tekstową, jaką jest punkt widzenia. Analiza semantyki występujących w tekście użyć słowa nędza wskazuje na jego różne znaczenia, odbiegające od typowych znaczeń leksykalnych podawanych przez słowniki. Celem pracy jest ustalenie aksjologicznych wymiarów pojęcia nędza oraz ich zależności od czynników pozajęzykowych, wśród których istotną rolę odgrywa chrześcijański system wartości.

Czasopismo: Polonia Sacra
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
„Bogactwo” Bożego miłosierdzia w listach św. Pawła

Autor stawia sobie za cel prezentację miłosierdzia w listach św. Pawła w aspekcie ubogacającej relacji Boga do człowieka. Poddaje analizie najbardziej reprezentatywne teksty, które zawierają bazę semantyczną: ἔλεος–ἐλεέω i οἰκτιρμός–οἰκτίρω. Punktem wyjścia czyni osobiste doświadczenie miłosierdzia Bożego w życiu apostoła. Następnie podejmuje próbę wnioskowania jak ono wpłynęło na rozwój nauki o miłosierdziu i jakie znalazło przełożenie na praktykę życia chrześcijańskiego. W końcu zadaje pytanie o dojrzałość Pawłowej nauki o Bożym miłosierdziu.

Czasopismo: Polonia Sacra
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Powołanie w jesieni życia według św. Jana Pawła II

Autor artykułu ukazuje spojrzenie św. Jana Pawła II na obecność osób w podeszłym wieku w Kościele i społeczeństwie. Ukazuje zatroskanie papieża o człowieka przeżywającego jesień swojego życia. Ważne staje się pozytywne spojrzenie na ostatni etap ludzkiego życia, który jest bezpośrednim przygotowaniem do spotkania z Bogiem w wieczności. Omówione zostają tu takie zagadnienia, jak: powołanie człowieka darem i zadaniem; dobrze przeżyć dar życia; starość w Biblii; mądrość owocem jesieni życia oraz przygotowanie do wieczności.

Czasopismo: Polonia Sacra
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Biblijny motyw bramy. Jezus jako brama w J 10, 7. 

Jednym z samookreśleń Jezusa, występującym w Ewangelii jest θύρα (J 10, 7.9), które oznacza m.in. bramę. Pierwsza część artykułu prezentuje biblijną terminologię używaną do jej opisu (שַׁעַר, פֶּתַח, דֶּלֶת, πύλη, θύρα, εἴσοδος, πυλών), aby następnie przejść do analizy funkcji z nią związanych. Liczne bowiem funkcje bramy i jej kulturowe znaczenie pomagają w interpretacji tych słów Jezusa. Jezus określa siebie jako bramę, ponieważ daje bezpieczeństwo swoim owcom możliwość przejścia w bezpieczną sferę. W Nim dokonują się prawdziwe sądy oraz liturgia. Chrystus jawi się również jako Ten, który jest zabezpieczeniem potrzeb tych, którzy za Nim idą, a także reprezentuje ich, jako głowa stada.

Czasopismo: Polonia Sacra
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Działanie Ducha Świętego w Eucharystii a przepowiadanie homilijne

Liturgia dokonywana jest w Duchu Świętym we wszystkich swoich wymiarach. Każda homilia winna zatem odwoływać się do  działania Ducha Świętego, który umożliwia wszelkie działanie liturgiczne. Celem artykułu była odpowiedź na pytania: Jakie jest podstawowe działanie Ducha Świętego w liturgii eucharystycznej? Jaka powinna być treść homilii, aby oddać specyfikę tego działania? Jak wprowadzać wiernych w liturgiczne misterium Ducha Świętego? Odpowiedź ta przedstawiona została w dwóch aspektach. Najpierw wskazano na chrystologiczne ukierunkowanie homilii pneumahagijnej. Następnie zaś przedstawiono sposoby wprowadzenia w doświadczenie Ducha Świętego w liturgii i poza nią.

Czasopismo: Polonia Sacra
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Wkład ks. Aleksandra Jełowickiego CR w dzieło formacji duchowieństwa

Ksiądz Aleksander Jełowicki (1804–1877), zmartwychwstaniec, był utalentowanym kaznodzieją, autorem, tłumaczem i wydawcą licznych dzieł religijnych, a także pierwszym i wieloletnim rektorem Polskiej Misji Katolickiej we Francji. Jako wierny uczeń sługi Bożego Bogdana Jańskiego (1807–1840) na wielu płaszczyznach przyczynił się do formacji duchowieństwa: pracując na rzecz odnowy Kolegium Greckiego oraz założenia Kolegium Polskiego w Rzymie, pomagając polskim kapłanom-emigrantom po upadku powstania styczniowego, a także poprzez wydawane dzieła religijne. W swoich listach podejmujących zagadnienia rozeznania powołania, formacji seminaryjnej oraz życia i posługi duszpasterza pozostawił cenne i wciąż aktualne wskazówki.

Czasopismo: Polonia Sacra
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Epifanijne znaczenie konania Jezusa w Ogrójcu w świetle communicatio idiomatum

Zjednoczenia hipostatyczne w Chrystusie charakteryzuje się tym, że w orzeczeniach chrystologicznych możemy właściwości obu natur przypisywać jednej osobie wcielonego Słowa, przy świadomości odrębności każdej z nich, co czyni zadość określnikom chalcedońskim „bez zmieszania i bez zmiany”. Charakter tegoż zjednoczenia zakłada jednak także, że w myśl dwóch pozostałych określników „bez podzielenia i bez rozłączenia”, owe natury tak ściśle do siebie „przylegają”, iż poprzez jedną naturę wyraża się druga (Bóstwo objawia się w człowieczeństwie), co jest warunkiem epifanijności faktu wcielenia. W świetle tych założeń w niniejszym artykule została podjęta próba odczytania wydarzenia cierpienia Jezusa w Ogrójcu w taki sposób, żeby nie przypisywać właściwości natury ludzkiej (cierpienie) naturze boskiej, ale żeby wydobyć z tego wydarzenia jego potencjał epifanijny, czyli odczytać, co cierpienie Jezusa w Ogrójcu może objawiać o naturze boskiej.

Czasopismo: Polonia Sacra
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Przepowiadanie jako charyzmat. Chrzest w Duchu Świętym a głoszenie słowa Bożego

Soborowa i  posoborowa odnowa Kościoła ukazała, że  w  jego sercu wielkie znaczenie mają liczne dary charyzmatyczne. Wydarzenie pentekostalne w Duquesne (USA) w 1967 roku i związane z nim powstanie Katolickiej Odnowy Charyzmatycznej,
zdynamizowało ruchy ewangelizacyjne w Kościele zakorzenione w doświadczeniu chrztu w Duchu Świętym. Ma ono do dziś wpływ na rozwój i recepcję posługi słowa Bożego w  Kościele. Chrzest w  Duchu Świętym mocno formuje profil duchowy kaznodziei, a co za tym idzie oddziałuje na jego duchowość. Duch Święty udziela też licznych charyzmatów słowa, np. proroctwa i  nauczania, udziela kaznodziei nadprzyrodzonej mocy głoszenia, co ma niebagatelne znaczenie dla całokształtu przepowiadania słowa Bożego. Na pierwsze miejsce wysuwa się głoszenie kerygmatu i osobiste świadectwo kaznodziei.

Czasopismo: Polonia Sacra
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Hieronimowa krytyka pelagianizmu w Dialogu przeciw pelagianom

Sam fakt krytyki zjawiska pelagianizmu przez Hieronima nie był niczym odkrywczym, oryginalnym. Idzie on bowiem po linii, którą prezentuje choćby św. Augustyn. Jednakowoż na szczególną uwagę zasługuje sposób, w jaki to czyni, specyfika jego podejścia. Strydończyk miał okazję zetknąć się z Pelagiuszem i jego poglądami wcześniej aniżeli biskup Hippony i od samego początku był na nie wyczulony. W swoich wypowiedziach nie waha się używać kontrowersyjnych, mocnych argumentów. Jednocześnie jest mistrzem pięknych, kwiecistych sformułowań. Wielokrotnie jest w swych teologicznych rozważaniach niekonsekwentny. Prawdopodobnie dlatego nie cieszy się dużą popularnością wśród współczesnych teologów. Niniejsza publikacja jest próbą ukazania reakcji Hieronima na herezję pelagiańską i samego Pelagiusza przede wszystkim w oparciu o Dialog przeciw pelagianom oraz Listy, z zastosowaniem metod teologicznej, historycznej oraz filologicznej. W pierwszej kolejności omówiono najważniejsze problemy teologiczne, o których pisał Strydończyk. Następnie nakreślono cechy szczególne podjętej przez niego krytyki pelagianizmu, po czym ukazano tę krytykę w kontekście szeroko rozumianego nurtu teologii łaski w Kościele zachodnim pierwszej połowy V wieku.

Czasopismo: Polonia Sacra
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Najświętsze Serce Jezusa objawieniem, źródłem i pośrednikiem miłosierdzia Bożego

Z  teologicznego punktu widzenia zasługuje dzisiaj na  uwagę zagadnienie wzajemnych relacji zachodzących miedzy teologią Najświętszego Serca Jezusa i  teologią miłosierdzia Bożego. Uwzględnienia tego zagadnienia domaga się rozwijający się kult miłosierdzia Bożego, który w niejednym przypadku wyraźnie przejmuje elementy tradycyjnie należące do  kultu Serca Jezusa. Jakie relacje łączą te  dwa rodzaje kultu, może ukazać tylko głębsze wejście w  ich teologię. W  niniejszym artykule proponuję więc teologiczne spojrzenie na  nauczanie papieża św.  Jana Pawła  II  zawarte w  encyklikach Redemptor hominis (4  marca 1979) i Dives in  misericordia (30 listopada 1980), gdyż w  tych ważnych i  ciągle aktualnych dokumentach zawarte są bardzo wyraźne i inspirujące wypowiedzi, pozwalające uchwycić relację zachodzącą między teologią Serca Jezusa i teologią miłosierdzia Bożego. Na tej autorytatywnej i głębokiej teologicznie podstawie będzie można ukazać ścisłe relacje zachodzące między odpowiadającymi tym teologiom dwoma rodzajami kultu i ich wzajemne dopełnianie się. Proponowane ujęcie, zakorzenione w nauczaniu św. Jana Pawła II, może stać się drogowskazem do  spójnego połączenia tych dwóch rodzajów kultu w  ramach pobożności chrześcijańskiej. Rozwijającemu się kultowi miłosierdzia Bożego należy zapewnić łączność z  innymi formami kultu. Chodzi o  to, by  kult miłosierdzia Bożego usytuować w ramach tradycji kultu Kościoła, a tym samym odkryć w nim możliwości duchowe aktualizowania kultu kościelnego i przystosowania go do nowej sytuacji duchowej obecnych czasów.

Czasopismo: Polonia Sacra
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Zjawisko migracji Polaków. Następstwa i duszpasterska rola Kościoła

Migracje Polaków nie są zjawiskiem nowym. Już w XIX wieku Polacy podróżowali do USA i Kanady. W 1913 roku aż 40 proc. górników w Zagłębiu Ruhry stanowili Polacy. Migracje nie ustały po II wojnie światowej. Ich liczba wzrosła do 8 mln. Podobnie w latach od 1971 do 1989 Polacy szukali możliwości swojego rozwoju zagranicą. Migracje nie skończyły się także po roku 1989 i trwają do dziś. Statystyki wskazują, że obecnie najwięcej obywateli Polski wyjeżdża do Wielkiej Brytanii, Niemiec, Holandii oraz Irlandii. Wyjazdy zagraniczne mają skutki zarówno pozytywne, jak i negatywne. Do tych pierwszych zaliczamy poznanie języka obcego, nowej kultury i obyczajów, zapoznanie się z nowymi technikami produkcji, oprawę jakości i standardu ekonomicznego życia. Wśród skutków negatywnych podaje się: osłabienie więzi małżeńskich, a nawet rozpad małżeństwa, eurosieroctwo, osłabienie życia religijnego, większe prawdopodobieństwo chorób, pracę poniżej własnych kompetencji i aspiracji. O polskich emigrantach nie zapomina Kościół. Polskie Misje Katolickie działają na całym świecie. Mają one pomagać w rozwoju religijnym migranta, zapewniając mu opiekę duszpasterską. Obecnie duszpasterstwo polskojęzyczne regularnie prowadzi ponad 2 tys. duchownych. Podkreślają oni za Janem Pawłem II, który poprzez swoje spotkania z Polonią nakreślił program formacyjny dla emigrantów, że do istotnych elementów pracy nad sobą należą: zachowanie własnej tożsamości, integracja w nowym środowisku oraz budowanie zasad moralnych opartych na paradygmacie „bardziej być” niż „mieć”.

Czasopismo: Polonia Sacra
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Posłannictwo rodziny w Kościele i świecie w świetle XIV Synodu Biskupów

Synod biskupów opublikował owoc swych prac o powołaniu i misji rodziny w Kościele iświecie w dokumencie Relacja końcowa, skierowanym do papieża Franciszka. Dokument ten ukazuje sytuację małżeństw i rodzin we współczesnym świecie. Synod kontynuuje tradycyjną naukę Kościoła o małżeństwie i rodzinie, a także proponuje pewne rozwiązania trudności i zagrożeń trapiących małżeństwa i rodziny, odwołując się do Bożego miłosierdzia.

Czasopismo: Polonia Sacra
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Holistyczny charakter duchowości chrześcijańskiej

Autor artykułu omawia wpływ duchowości na  zdrowie człowieka w  ujęciu holistycznym. W  tym celu rozwija holistyczne pojęcie duchowości, które bazuje na  integralnej antropologii, ujmującej człowieka jako jedność duchowo-cielesną. Tekst podkreśla związek natury i  łaski, wymiaru profanum i sacrum, a  także indywiduum i wspólnoty.

Czasopismo: Polonia Sacra
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Odwiedziny domowe jako okazja do głoszenia Ewangelii Chrystusa

Współczesny człowiek jest dumny z różnych osiągnięć cywilizacyjnych, w tym także na  poziomie środków i  narzędzi międzyludzkiej komunikacji. To  wszystko jednak nie zastąpi osobistego spotkania człowieka z  drugim człowiekiem. Nie ma wątpliwości, że spotkanie to fundamentalne doświadczenie w budowaniu relacji międzyludzkich. Okazją do takiego spotkania są odwiedziny domowe. W artykule podjęty został temat możliwości głoszenia Ewangelii w  sytuacji odwiedzin domowych. W poszczególnych częściach artykułu ukazane zostały miejsca biblijne, które mówią o  odwiedzinach domowych z  udziałem Jezusa i  apostołów. W  tym samym kontekście przytoczone zostały przykłady z  życia wybranych świętych. W  artykule podjęta została także próba określenia metodologii odwiedzin domowych.

Czasopismo: Polonia Sacra
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Beistand bei Trauer. Psychologisch-pastorale Aspekte

Niemal każda śmierć osoby bliskiej wywołuje żałobę. Jeżeli przebiega ona normalnie, nie jest statyczna, ale dynamiczna. Jej temporalność określają fazy odrętwienia, tęsknoty i poszukiwania utraconej osoby, dezorganizacji i zwątpienia, większej lub mniejszej reorganizacji. Przeżycie poszczególnych etapów jest konieczne, aby nastąpiło przejście na wyższy poziom postrzegania swojej egzystencji. W przepracowaniu żałoby jest ważne, aby zaakceptować stratę i przyjąć śmierć bliskiej osoby jako fakt. Konieczne jest też odreagowanie swoich emocji, które jest możliwe poprzez wypowiedzenie swojego bólu i cierpienia. Nie jest więc wskazane przeżywanie żałoby w samotności, izolacji i zamknięciu. Otwarcie się na innych pomaga szybciej wejść w nową rzeczywistość i przeorganizować swoje życie. Informację te powinno przyjąć także środowisko, w którym żyje osierocony. Pomagający, aby udzielać wsparcia, powinien być przede wszystkim obecny przy żałobniku, umieć słuchać i zaakceptować go takim, jakim on jest w danym momencie. Kiedy sytuacja wymaga fachowej pomocy, konieczna jest psychoterapia. W przypadku śmierci dziecka wskazana jest terapia rodzinna. W czasie przeżywania żałoby, zwłaszcza dla osób wierzących, istotne jest towarzyszenie Kościoła. Chrześcijańskie pocieszenie związane jest z liturgią, głoszeniem słowa Bożego i posługą miłości. Chrystus, który poprzez swoje zmartwychwstanie zwyciężył śmierć, przynosi pogrążonym w bólu nadzieję.

Czasopismo: Polonia Sacra
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Rola elementów regionalnych w wybranych homiliach księdza Józefa Tischnera

W swoich homiliach głoszonych pod Turbaczem ks. Józef Tischner wielostronnie wykorzystuje potencjał gwary i kultury góralskiej w procesie duszpasterskiej perswazji przyjmującym formę medytacyjnego oddziaływania. Elementy regionalne tworzą pogłębiony kod komunikacji, w który zostają włączone wątki ogólnego, bardziej powszechnego duskursu ideowego. Fortunne rozwiązania, zwłaszcza wkomponowanie pojęć regionalnych jako miejsc wspólnych niosących w sobie zapis doświadczenia w kontekst nauki chrześcijańskiej, służą dojrzałemu kształtowaniu postaw wiernych. Osiągnięcia Tischnera pozostają ważnym punktem odniesienia w dyskusji o inkulturacji Ewangelii.

Czasopismo: Polonia Sacra
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Religijny portret młodego uczestnika Światowych Dni Młodzieży 2016

W związku z faktem, iż o religijnym obliczu Kościoła w najbliższych dziesiątkach lat decydować będzie obecne pokolenie młodzieży, warto zadać pytanie: jaka jest kondycja religijno moralna współczesnej młodzieży? Znakomitą okazję do przyglądnięcia się tej kondycji stworzyły Światowe Dni Młodzieży, jakie odbyły się pod koniec lipca 2016 roku w Krakowie. Poniższy artykuł, Bazując na badaniach Etapy socjalizacji religijnej i elementy postaw religijnych uczestników Światowych Dni Młodzieży w 2016 roku, które przeprowadził Instytut Statystyki Kościoła Katolickiego w Polsce wśród uczestników Światowych Dni Młodzieży, w artykule podjęto próbę nakreślenia religijnego portretu młodego katolika początku XXI wieku. W artykule tym ukazano genezę, cele, historię Światowych Dni Młodzieży w świecie i w Polsce. Zaprezentowano metodologię badań przeprowadzonych wśród uczestników Światowych Dni Młodzieży latem 2016 roku. Następnie omówiono elementy postaw religijnych, a więc wiarę, utożsamianie się młodych z Kościołem, ukazano praktyki religijne młodzieży, przytoczono opinie młodzieży na tematy moralności, świadomość przynależności młodzieży do parafii i do ruchów religijnych, w końcu zaś stosunek do instytucjonalnego Kościoła. Podsumowując, należy stwierdzić, że dla życia wiarą, dla świadomego wyznawania jej ważną rolę pełni doświadczenie przynależenia i wspólnoty.

Czasopismo: Polonia Sacra
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Wideosłowa – o przepowiadaniu w formie audiowizualnej

Artykuł podejmuje zagadnienie audiowizualnego przepowiadania słowa Bożego poza liturgią, rozumianego jako uobecnianie się Kościoła „wyruszającego w drogę” (Evangelii gaudium). Często to  właśnie środki społecznego przekazu, wśród nich zwłaszcza internet, stają się miejscami odległymi, ku którym powinniśmy wyjść, do których powinniśmy chcieć dotrzeć. Autor próbuje sformułować najważniejsze wskazówki dla głosicieli słowa Bożego w  telewizji i  internecie, podejmuje refleksję nad specyfiką mediów, treścią i  formą przepowiadania oraz techniką przekazu. Przekaz audiowizualny  – jak każda inna forma komunikacji werbalnej  – wymaga od  nadawcy umiejętnego posługiwania się pozawerbalnymi środkami przekazu. Nie jest to  łatwe, bo  w  przeciwieństwie do komunikacji face to face nadawca nie widzi odbiorcy, nie odbiera informacji zwrotnej, nie wie, jakie emocje wywołuje jego wypowiedź. Mowa ciała jest tu  elementem kluczowym. Przekaz audiowizualny sprzyja emfazie stanów emocjonalnych, wyrazu twarzy czy zachowań przestrzennych. Osobowość telewizyjną charakteryzuje świadomość panowania nad własnymi ograniczeniami i umiejętne wykorzystanie zalet. Ekran – bardziej niż perfekcyjny „model” człowieka, bez wad i ułomności – lubi człowieka autentycznego, który potrafi być sobą. Mimika, gesty, kontakt wzrokowy, szczery uśmiech, poczucie humoru, uprzejmość – stają się niezwykle ważne w przekazie ekranowym.

Czasopismo: Polonia Sacra
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne