rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Efektywność adsorpcji barwników zasadowych na bentonicie

Adsorpcja jest jedną z najefektywniejszych metod usuwania barwników z roztworów wodnych. Skuteczność adsorpcji uzależniona jest głównie od doboru odpowiedniego adsorbentu oraz warunków w jakich prowadzony jest proces. Coraz częściej do procesów adsorpcji poszukuje się efektywnych, nisko kosztownych adsorbentów pochodzenia naturalnego. Szczególną uwagę zwraca się na niekonwencjonalne adsorbenty tj. naturalne materiały, biosorbenty a także materiały odpadowe z przemysłu czy rolnictwa. Celem pracy było określenie efektywności usuwania barwników zasadowych z roztworów wodnych przy wykorzystaniu procesu adsorpcji. W badaniach jako adsorbent użyty został bentonit. Wykorzystano dwa adsorbaty, którymi były barwniki zasadowe - Basic Green 4 i Basic Violet 10. Badania wykazały możliwość zastosowania bentonitu jako adsorbentu dla barwników zasadowych Basic Green 4 i Basic Violet 10 z roztworów wodnych. Na podstawie przeprowadzonych badań można stwierdzić, że efektywność procesu adsorpcji na bentonicie zależała od wpływu odczynu roztworu na wartość maksymalnej pojemności adsorpcyjnej oraz od stężenia adsorbentu. Lepsze efekty usuwania barwników BG 4 i BV 10 z roztworów wodnych uzyskano dla stężenia adsorbentu równego 1 g/dm3. Badania wykazały również wyraźny wpływ odczynu na ilość usuniętego barwnika. Wzrost odczynu roztworu w przypadku obu testowanych barwników powodował zwiększenie pojemności adsorpcyjnej. Niezależnie od rodzaju testowanego barwnika i ilości adsorbentu w próbie najwyższą pojemność adsorpcyjna testowanych barwników zasadowych z roztworów wodnych uzyskano przy pH 9.0. Wyznaczoną z równania Langmuira najwyższą pojemność adsorpcyjną spośród dwóch testowanych barwników, uzyskano dla stężenia adsorbentu równego 1 g/dm3, w procesie prowadzonym przy pH 9.0. W przypadku obu testowanych barwników BG 4 i BV 10 była ona zbliżona i wyniosła odpowiednio: 508 mg/g s.m.; 519 mg/g s.m. Najniższą pojemności adsorpcyjną uzyskano dla barwnika BV 10, podczas adsorpcji przy stężeniu bentonitu równym 10 g/dm3, przy pH 3.0 - 19 mg/g s.m. Wartości powinowactwa adsorpcyjnego dla bentonitu wahały się w zakresie 0,45 - 0,85 dm3/g s.m. dla barwnika Basic Green 4 oraz 0,15 - 0,7 dla barwnika Basic Violet 10.

Czasopismo: Inżynieria Ekologiczna
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Ocena funkcjonowania wybranych systemów zielonych ścian zlokalizowanych na obszarach nizinnych Dolnego Śląska

Badania wykonano we Wrocławiu w okresach wegetacyjnych lat 2011 i 2012 na dwóch modelach modułowych zielonych ścian o zróżnicowanej budowie. Doświadczalne modele zielonych ścian wykonano w formie domków drewnianych o wymiarach 1,5×1,5×2,5 m oraz paneli roślinnych. Każda elewacja posiadała 9 paneli (33×33 cm), a powierzchnia pojedynczej ściany wyniosła 1 m<sup>2</sup>. Do zazielenienia ścian użyto 60 gatunków roślin reprezentujących krzewy, byliny oraz trawy (Ajuga reptans, Carex ornithopoda ‚Variegata’, Euonymus fortunei ‚Emerald’n Gold’, Festuca ovina ‚Glauca’, Sedum spurium, Spirea japonica ‚Japaness Dwarf’ i inne). W pracy porównano model retencyjny (I) zielonej ściany wykonanej z substratu glebowego o miąższości 15 cm z modelem ekonomicznym (II), w którym panele roślinne składały się z warstwy filcu i wełny mineralnej o miąższości 5 cm. Badania wykazały, że model ekonomiczny (II) nie sprawdził się w warunkach klimatycznych panujących na terenach nizinnych Dolnego Śląska. Posiadał on zbyt małą chłonność, odpływ wody przy zastosowanej dawce nawodnienia kroplowego 4,6 mm na 1 m<sup>2</sup> dochodził miesięcznie do 50–77%, pokrycie ściany roślinnością wynosiło około 60%, a ich przeżywalność po okresie zimowym osiągała 5%. Model retencyjny (I) charakteryzował się znacznie lepszymi właściwościami chłonnymi, nie zaobserwowano odpływów, co wskazuje, że cała dawka nawodnienia była zretencjonowana w substracie glebowym. Rozwój roślin był prawidłowy, a przeżywalność oraz ich pokrycie w badanym okresie dochodziło do 90%. Na modelu retencyjnym (I) najlepiej rozwijały się gatunki z rodzaju Sedum sp., Heuchera sp., Potentilla sp., Festuca sp., oraz Pachysandra sp.,a na modelu ekonomicznym (II) w całym okresie doświadczalnym utrzymały się jedynie rośliny z rodzaju Sedum sp., co wskazuje, że te gatunki można stosować w systemach modułowych zielonych ścian w warunkach klimatycznych panujących na terenie nizinnym Dolnego Śląska.

Czasopismo: Inżynieria Ekologiczna
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Wpływ wapnowania i stosowania odpadowych materiałów organicznych na zawartość wapnia i magnezu w kupkówce pospolitej uprawianej na glebie zanieczyszczonej niklem

W doświadczeniu wazonowym badano wpływ wapnowania i dodatku do gleby odpadowych materiałów organicznych na zawartość wapnia i magnezu w kupkówce pospolitej (Dactylis glomerata L.), uprawianej na glebie w różnym stopniu zanieczyszczonej niklem. Analizowano rośliny czterech pokosów trawy, w trzecim roku badań. W doświadczeniu uwzględniono czynniki: 1 – zanieczyszczenie gleb niklem (0, 75, 150 i 225 mg Ni·kg<sup>-1</sup> gleby); 2 – wapnowanie (0 Ca i Ca wg 1 Hh gleby); 3 – odpadowe materiały organiczne (bez dodatku odpadowych materiałów organicznych, węgiel brunatny i słoma żytnia). Wraz ze zwiększeniem ilości niklu w glebie zmniejszyła się ilość magnezu w biomasie rośliny testowej. Zastosowane wapnowanie spowodowało wzrost średniej zawartości wapnia oraz obniżenie zawartości magnezu w kupkówce pospolitej. W badaniach nie stwierdzono istotnego wpływu wprowadzenia słomy do gleby na ilość omawianych metali w biomasie trawy, natomiast wpływ węgla brunatnego uwidocznił się zarówno w przypadku wapnia jak i magnezu (rośliny zebrane z obiektów gdzie go zastosowano zawierały średnio mniej obu makroelementów w stosunku do roślin zebranych z obiektów kontrolnych).

Czasopismo: Inżynieria Ekologiczna
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Rewitalizacja stanowisk geologicznych na obszarach wiejskich – przykład Wyżyny Miechowskiej

W badaniach chronologii oraz przebiegu całokształtu procesów, jakie utworzyły obecny stan litosfery, geologia bazuje na reperowych profilami geologicznych dla poszczególnych rejonów Ziemi – stratotypach. Są to szczególne, wyselekcjonowane, profile litostratygraficznymi w terenie. W sensie fizycznym są to obiekty przyrody nieożywionej spełniające określone warunki reprezentatywności przebiegu zjawisk w historii geologicznej danego obszaru oraz będące wzorcami i punktami odniesienia do wszelkich geologicznych porównań. Dzięki stratotypom możliwa staje się korelacja (komunikacja) badań dziejów geologicznych pomiędzy poszczególnymi częściami świata. Zbadano fizyczny stan stratotypów miocenu (jednej z najszerzej reprezentowanych epok geologicznych obszaru Polski) na Wyżynie Miechowskiej – obszarze o znaczącej tradycji badań geologicznych, posiadającej obecnie status regionu o wybitnie wiejskiej gospodarce. Z przeprowadzonych badań terenowych wynika, że żaden spośród stratotypów miocenu nie znalazł się pośród realizacji Ustawy o ochronie przyrody. Te formy dziedzictwa przyrody nieożywionej uległy fizycznej degradacji oraz wyparciu ze świadomości lokalnych społeczności. Wyjątkiem okazał się stratotyp zlokalizowany w miejscu pozyskiwania kopalin. Lokalny zakład wydobywczy okazał się najsprawniejszym rozwiązaniem dla funkcjonowania i dostępności stratotypów. Ten właśnie rodzaj przemysłu i powiązany z nim niewielki zakład przerabiający surowiec – okazały się najskuteczniejszym mechanizmem wiążącym naukę (podstawowe badania geologiczne) i rewitalizację obszarów wiejskich. Ten kierunek rewitalizacji odbywa się poprzez nieinwazyjne dla środowiska naturalnego i zgodne z zasadami społecznej odpowiedzialności biznesu (CSR) pozyskiwanie surowca mineralnego dla wytwarzania unikatowych, regionalnych, produktów.

Czasopismo: Inżynieria Ekologiczna
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Erozja wodna gleb w rolniczej zlewni lessowej z okresowym odpływem wody w Wielkopolu (Wyżyna Lubelska) w latach 2008-2011

Badania wykonano w latach 2008-2011 na obszarze zlewni lessowej w Wielkopolu na Wyżynie Lubelskiej. Celem pracy było określenie natężenia erozji wodnej gleb oraz wielkości odpływu poza zlewnię wody i zawartej w niej wybranych składników materii. Po spływach powierzchniowych wód prowadzono ilościowo-jakościową inwentaryzację szkód erozyjnych. Mierzono także ilość odpływających ze zlewni wód, z których pobierano próby w celu określenia stężenia: zawiesiny glebowej azotu i jego form oraz fosforu i potasu. Monitorowano także wysokość i natężenie opadów oraz miąższość pokrywy śnieżnej i prowadzono obserwacje jej topnienia. Wyniki badań dowodzą, że stan okrywy roślinnej decyduje o wielkości szkód erozyjnych. Zboża jare oraz rośliny okopowe słabo chronią glebę przed erozją, a dobrze oziminy, użytki zielone i lasy. Średnioroczne szkody erozyjne w zlewni wyniosły: żłobiny – 189 m<sup>3</sup>·km<sup>-2</sup>, zmyw powierzchniowy – 153 m<sup>3</sup>·km<sup>-2</sup>, namuły – 128 m<sup>3</sup>·km<sup>-2</sup>, a zmyw gleby – 0,335 mm. Odpływ wody poza zlewnie jest przeciętnie skorelowany z wysokością opadu (współczynnik korelacji r = 49). Natomiast korelację bardzo wysoką (r = 0,85) stwierdzono pomiędzy odpływem wody i gleby ze zlewni. Średnio w ciągu roku poza zlewnię odpływało: 7,1 mm wody, 44,85 Mg·km<sup>-2</sup>gleby, 127,2 kg·km<sup>-2</sup>N-Nog, 18,2 kg·k<sup>-2</sup> P oraz 145,6 kg·km<sup>-2</sup>K.

Czasopismo: Inżynieria Ekologiczna
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Zawartość cynku, ołowiu i kadmu w podgrzybku brunatnym (Xerocomus badius (fr.) E.) zebranym w silnie zanieczyszczonym kompleksie leśnym

Prace badawcze zostały przeprowadzone na terenie Nadleśnictwa Świerklaniec Obręb Brynica, który znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie zakładu metalurgicznego, jakim jest Huta Cynku „Miasteczko Śląskie” (HCMŚ). Jesienią 2008 roku na przedmiotowym terenie założono 31 stałych powierzchni badawczych w regularnej siatce kwadratów 1500×1500 m. Powierzchnie badawcze zostały usytuowane na północny wschód i wschód od emitora (HCMŚ), zgodnie z kierunkiem panujących wiatrów. We wrześniu 2013 r. oraz wrześniu i październiku 2014 r. na powierzchniach tych dokonano zbioru owocników podgrzybka brunatnego (Xerocomus badius (Fr.) E.). W pobranym materiale oznaczono zawartości metali ciężkich (Zn, Pb, Cd) techniką spektrometrii emisyjnej z wzbudzaniem plazmowym ICP-AES. Celem niniejszej pracy było określenie poziomu kumulacji wybranych metali ciężkich (Zn, Pb, Cd) w podgrzybku brunatnym lasów obrębu Brynica Nadleśnictwa Świerklaniec oraz ich korelacji pomiędzy zawartością w glebie i badanych grzybach. Przeprowadzona analiza zawartości wybranych metali ciężkich w badanym gatunku grzybów wykazała, że stopień zanieczyszczenia owocników Cd, Pb i Zn jest na powierzchniach badawczych obrębu Brynica bardzo wysoki. Stwierdzono bardzo wyraźne przekroczenie dopuszczalnych norm określających maksymalną zawartość szkodliwych pierwiastków w grzybach, zwłaszcza w odniesieniu do Cd.

Czasopismo: Inżynieria Ekologiczna
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Wpływ wybranych farmaceutyków na aktywność dehydrogenaz osadu czynnego

W związku ze wzrastającym zużyciem leków w leczeniu ludzi i zwierząt oraz z niewłaściwymi procedurami ich utylizacji zanieczyszczenie środowiska farmaceutykami wzrasta. Substancje te wraz ze ściekami bytowo-gospodarczymi trafiają do oczyszczalni ścieków. Obecność leków, często opornych na biodegradację, może powodować zakłócenia procesów biologicznego oczyszczania ścieków. Tradycyjne oczyszczalnie ścieków nie są dostosowane do usuwania zanieczyszczeń jakimi są farmaceutyki. Dlatego też część ich wprowadzana jest do odbiorników wodnych wraz z oczyszczonymi ściekami oraz przedostaje się do gleby z osadem. Celem badań było zbadanie wpływu wybranych antybiotyków sulfanilamidu i erytromycyny na zmiany aktywności dehydrogenaz mikroorganizmów osadu czynnego z wykorzystaniem chlorku trifenylotetrazolinowego (testu TTC). Aktywność dehydrogenaz jest wskaźnikiem aktywności biochemicznej mikroorganizmów obecnych w osadzie czynnym czyli zdolności do rozkładu związków organicznych zawartych w ściekach. Test TTC jest szczególnie przydatny w przypadku kontroli prawidłowości przebiegu oczyszczania ścieków, w których obecne są inhibitory reakcji biochemicznych oraz związki toksyczne. Obserwowano spadek aktywności dehydrogenaz osadu czynnego wraz ze wzrostem stężenia badanych antybiotyków. Najniższą wartość aktywności dehydrogenaz równą 32,4 μmol TF/gsm otrzymano przy stężeniu sulfanilamidu 150 mg/l. Dla tej próbki stopień inhibicji wyniósł 31%.

Czasopismo: Inżynieria Ekologiczna
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Warunki hydrauliczne w przepławkach ryglowych o poprzecznie ułożonej szczelinie głównej

W ostatnich dziesięcioleciach na skutek nadmiernej regulacji rzek objawiającej się zabudową poprzeczną ciągłość korytarza ekologicznego rzek została przerwana. Wpłynęło to niekorzystnie na spadek liczebności wielu gatunków ryb. Obecnie w Polsce realizowane są programy renaturyzacji koryt rzecznych połączone z restytucją ryb dwuśrodowiskowych. Powodzenie tych programów uzależnione jest od przywrócenia ciągłości ekologicznej koryt rzecznych. Przepławki są to urządzenia umożliwiające pokonanie przez ryby budowli poprzecznych o zbyt dużym piętrzeniu. Największą skutecznością cechują się przepławki bliskie naturze. Występują w nich warunki hydrauliczne podobne do tych w potoku górskim. Minusem tego rozwiązania są koszty konstrukcji oraz duża powierzchnia którą zajmują. Przepławki techniczne zajmują mniejszą ilość miejsca, lecz cechują się mniejszą skutecznością w pokonywaniu budowli poprzecznych przez ichtiofaunę. Połączeniem zalet obu rozwiązań są przepławki ryglowe w których w sztucznym korycie tworzy się sekwencje basenów przegrodzonych ryglami z naturalnego kamienia. W pracy przedstawiono wyniki modelowania numerycznego dla przepławki ryglowej o poprzecznie ułożonej szczelinie głównej rygla. W przepławce tej występują dwa główne kierunki przepływu – poprzeczny odbywający się szczelinami głównymi rygla oraz zgodny ze spadkiem przepławki szczelinami o mniejszej szerokości. Na podstawie wyników modelowania obliczono wydatek przepławki oraz wpływ zmiany szerokości szczeliny głównej i pozostałych szczelin w ryglu przepławki na warunki hydrauliczne.

Czasopismo: Inżynieria Ekologiczna
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Koszty prac konserwacyjnych cieków powiatu poznańskiego

Prace melioracji wodnych, szczególnie związane z utrzymaniem cieków podstawowych niezbędne są wszędzie tam, gdzie ich brak może spowodować zagrożenie dla środowiska przyrodniczego oraz dla życia i mienia człowieka. W artykule przedstawiono ocenę kosztów prac utrzymaniowych, prowadzonych na ciekach naturalnych uregulowanych i nieuregulowanych w latach 2010-2016 w powiecie poznańskim. W analizowanych latach nakłady na roboty na ciekach i budowlach wodno – melioracyjnych wynosiły średnio rocznie 1214800 zł, co w przeliczeniu na 1 km cieku wyniosło około 3575 zł rocznie. Wyższe koszty prac konserwacyjnych wystąpiły na ciekach uregulowanych, gdzie średni koszt 1 km cieku wyniósł około 7042 zł. Również wysokie koszty odnotowano w pracach na ciekach nieuregulowanych, gdzie średni ich koszt wyniósł około 8948 zł. Otrzymane ze środków publicznych kwoty na utrzymanie i bieżącą konserwację były daleko niewystarczające, gdyż pokrywały zapotrzebowanie średniorocznie tylko na poziomie 4,2%. Pozytywną tendencją jest prawie 6 – krotny wzrost środków na bieżącą konserwację w porównaniu do 2010 roku, w którym wystąpiła powódź. Wyniki przeprowadzonych analiz wskazują na potrzebę i celowość poznawczą oraz przede wszystkim ekonomiczną ustanowienia monitoringu melioracyjnego a także rozbudowy istniejącego systemu informatycznego do prowadzenia ewidencji melioracyjnej i gospodarki wodnej w rolnictwie.

Czasopismo: Inżynieria Ekologiczna
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Skuteczność sorbentów organicznych w detoksykacji gleby zanieczyszczonej

W badaniach oceniono fitotoksyczne oddziaływanie zanieczyszczenia gleby lekkiej nadmiarem miedzi i pozostałością herbicydu w doświadczeniach wazonowych z rzepakiem ozimym, a także skuteczność detoksykacji badanej gleby poprzez wprowadzanie sorbentów organicznych (torfu, biohumusu) oraz węglanu wapnia. Badania przeprowadzono w warunkach hali wegetacyjnej, stosując symulacyjne skażenie gleby miedzią na poziomie 180 i 360 mg Cu.kg<sup>-1</sup> suchej masy gleby oraz pozostałością herbicydu w ilościach stwierdzanych w glebie w następstwie stosowania preparatu Starane 250 EC w uprawie przedplonu. Stwierdzono niekorzystne dla rozwoju roślin współdziałanie badanych polutantów, wyrażające się spadkami plonowania przy wzrostowej tendencji biodostępności miedzi. Zastosowana remediacja wyraźnie łagodziła skutki fitotoksyczności nadmiaru miedzi, jednak jej skuteczność była mniejsza na glebie zanieczyszczonej pozostałością herbicydu. Efekt ten wiązać można z wolniejszym przebiegiem procesów degradacji herbicydu w glebie obiektów doświadczenia zanieczyszczonych miedzią. Najwyższą skuteczność remediacji uzyskano pod wpływem łącznej aplikacji biohumusu i węglanu wapniowego.

Czasopismo: Inżynieria Ekologiczna
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Analiza zmian jakości ścieków w trakcie procesów oczyszczania na oczyszczalni w Przemyślu

W oparciu o odnotowane wielkości BZT<sub>5</sub>, ChZT<sub>Cr</sub>, azotu ogólnego (N<sub>og</sub>.) i fosforu ogólnego (P<sub>og</sub>.) w ściekach unieszkodliwianych w 2015 roku na oczyszczalni w Przemyślu dokonano oceny ich podatności na rozkład biologiczny. Przeprowadzona analiza wykazała, że skład ścieków surowych zapewniał właściwy przebieg i efektywność procesów biochemicznych, na co wskazują wyznaczone wartości ilorazów ChZTCr/BZT<sub>5</sub>, Nog./BZT<sub>5</sub>, Pog./BZT<sub>5</sub>. Ponadto, przeanalizowano zmiany wartości wskaźników zanieczyszczeń w ściekach po kolejnych etapach oczyszczania. W miarę postępującego procesu oczyszczania następowało stopniowe obniżanie ilości zanieczyszczeń organicznych i związków biogennych, których to największa redukcja osiągnięta została w wyniku procesów biologicznych. Wyniki te świadczą o prawidłowości przebiegu procesów zachodzących na pracującej w układzie dwustopniowym przemyskiej oczyszczalni.

Czasopismo: Inżynieria Ekologiczna
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Skuteczność ochrony zbiornika Tresna w świetle zanieczyszczenia rzeki Soły

W pracy przeanalizowano jakość wód rzeki Soły, dopływającej do zaporowego zbiornika Tresna. Jest to najwyższy zbiornik tzw. kaskady Soły, mającej duże znaczenie przeciwpowodziowe i jako rezerwuar wody do celów komunalnych. Celem pracy była ocena skuteczności działań ochronnych dla zasobów wodnych, realizowanych w zlewni zbiornika. Wykazano, że działania wpływają na poprawę jakości wód Soły, ale niektóre parametry pozo- stają na poziomach niezadowalających. Do zbiornika dopływa nadmierny ładunek azotu i fosforu. W warunkach wezbraniowych dotyczy to też cząstek stałych (zawiesin). Ponadto stwierdzono zanieczyszczenie mikrobiologiczne. Wszystko to wskazuje na nie do końca właściwe zagospodarowanie przestrzenne obszaru zlewniowego.

Czasopismo: Inżynieria Ekologiczna
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Ocena stanu technicznego infrastruktury wodno-melioracyjnej na polderze Zagórów

W pracy przeprowadzono ocenę stanu infrastruktury wodno-melioracyjnej oraz warunków i potrzeb jej utrzymania, jako podstawy racjonalnej gospodarki wodnej na użytkowanym rolniczo obszarze polderu Zagórów. Na podstawie badań terenowych stwierdzono, że stan techniczny 80,8% długości badanych kanałów i rowów melioracyjnych oraz 40,7% budowli hydrotechnicznych i komunikacyjnych jest niedopuszczalny i nie spełnia przyjętych kryteriów pozytywnej oceny technicznej. Główną przyczyną wykazanego stanu urządzeń melioracyjnych jest długoletnia eksploatacja urządzeń przy braku lub niedostatecznej częstości wykonywania zabiegów utrzymaniowych. Do przywrócenia odpowiedniego stanu technicznego urządzeń wystarczy w większości przypadków wykonanie konserwacji bieżącej. Przed przystąpieniem do robót należy jednak przeprowadzić szczegółową analizę dotyczącą niezbędności urządzenia dla sprawnego funkcjonowania systemu melioracyjnego. Analiza powinna dotyczyć aktualnych potrzeb melioracji danego obszaru z uwzględnieniem warunków gospodarczych oraz potrzeb ochrony środowiska przyrodniczego. Na polderach charakteryzujących się często dużymi walorami przyrodniczymi zaleca się stosować zasady rozsądnego kompromisu między utrzymaniem odpowiedniego stanu urządzeń melioracyjnych a ochroną środowiska przyrodniczego.

Czasopismo: Inżynieria Ekologiczna
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Bioakumulacja metali ciężkich w trawach pastewnych

Celem badań było określenie bioakumulacji metali ciężkich (Pb, Ni, Cu, Zn, Cd) w trawach pastewnych z obszaru województwa podlaskiego na podstawie współczynnika bioakumulacji. W próbkach gleby oznaczono pH, pojemność sorpcyjną i zawartość węgla organicznego. Zawartość metali ciężkich w roślinach i glebach określono metodą atomowej spektrometrii absorpcyjnej z atomizacją w płomieniu. Gleby charakteryzowały się głównie kwaśnym odczynem, wysoką pojemnością sorpcyjną i zawartością węgla organicznego. Zawartość metali ciężkich w badanych trawach pastewnych nie przekraczała krytycznych zawartości metali w odniesieniu do roślin paszowych, z wyjątkiem siedmiu próbek traw w przypadku ołowiu. Współczynniki zmienności w przypadku zawartości metali ciężkich w badanych trawach pastewnych były następujące: Pb – 37%, Ni – 63%, Cu – 30%, Zn – 34%, Cd – 48%. Największy współczynnik bioakumulacji odnotowano w przypadku niklu i trawy z miejscowości Remieńkiń (11,54), a najmniejszy dla kadmu i trawy z miejscowości Jemieliste (0,04).

Czasopismo: Inżynieria Ekologiczna
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka