rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Rozproszone dziedzictwo. Kwestia rewindykacji polskich zasobów archiwalnych

Polska jest krajem posiadającym jeden z najbardziej rozproszonych zasobów archiwalnych. Wyraźny wpływ na taką sytuację wywarły ważne wydarzenia dziejowe, w tym przede wszystkim katastrofa rozbiorów w końcu XVIII stulecia oraz dwie późniejsze wojny światowe. Począwszy od XVII wieku aż do okresu II wojny światowej trwały grabieże lub przemieszczenia polskich dóbr kultury do państw sąsiadujących z Polską (głównie Rosji i Niemiec).
W artykule ukazano główne etapy postępowań rewindykacyjnych w odniesieniu do materiałów archiwalnych, podejmowanych przez państwo polskie wobec sąsiadów z Europy Wschodniej i Zachodniej. Pierwsze próby restytucji zagrabionych zbiorów miały miejsce już w XVII wieku na podstawie zapisów w traktatach pokojowych w Oliwie (ze Szwecją zawarty w 1660 r.) czy w Andruszowie (rozejm z Rosją w 1667 r.). Pierwszą większą akcją rewindykacyjną, która przyniosła konkretne rezultaty i dotyczyła utraconych dóbr kultury, była realizacja postanowień traktatu ryskiego z 18 marca 1921 r. Podstawowe znaczenie dla spraw archiwalnych miał artykuł XI Traktatu. Przewidywał on zwrot z Rosji radzieckiej wszystkich materiałów wywiezionych z Polski po 1 stycznia 1772 r. Do wykonania tych postanowień powołano Mieszaną Polsko-Sowiecką Komisję Specjalną, z udziałem wybitnych specjalistów (historyków, archiwistów, bibliotekarzy). Efektem ich działań był powrót do 1924 r. 31 wagonów materiałów archiwalnych, w tym archiwów z okresu I Rzeczypospolitej oraz akt wywiezionych przez Rosjan w 1915 r. Na znacznie mniejszą skalę rewindykowano w okresie II Rzeczypospolitej akta z Austrii oraz Niemiec.
Druga fala rewindykacji nastąpiła po 1945 r. Główne materiały odzyskane z Niemiec były efektem tzw. misji Adama Stebelskiego w latach 1946-1949. Archiwalia z ZSRR powracały do Polski dwukrotnie, w latach 1945-1952 oraz 1957-1964. Do dnia dzisiejszego nie odzyskano wielu materiałów źródłowych wywiezionych z Polski do ZSRR lub Niemiec, dlatego rewindykacja pozostaje aktualną i otwartą kwestią w relacjach z tymi państwami.

Czasopismo: Teka Komisji Historycznej Towarzystwa Naukowego KUL
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii, historia
„Przesyłka” z Klimontowa do Rosji w 1904 r. Z dziejów biblioteki klimontowskiego konwentu ojców Dominikanów

Tekst opisuje historię likwidacji biblioteki klasztoru Dominikanów w Klimontowie (w czasie kasaty 1864 r. uznany za tzw. etatowy) w ziemi sandomierskiej po śmierci ostatniego zakonnika w 1901 r. oraz przebieg przejęcia w 1904 r. przez Publiczną Bibliotekę w Petersburgu najcenniejszych ksiąg. Zawiera także przedruki dokumentów sprawy (w jęz. rosyjskim), ilustrujące szczegóły urzędowej procedury, poczynając od spisu tytułów zbioru książek po wysyłkę do Petersburga najcenniejszych pozycji, oraz prezentuje instytucje biorące w tym udział: zarówno ze strony rosyjskiej (łącznie z MSW), jak i polskiej: m.in. Konsystorz Biskupi w Sandomierzu oraz wójt Klimontowa, który drogą pocztową realizował wysyłkę do Petersburga. Według przytoczonej dokumentacji, do Petersburga wysłano dwie książki; wysyłkę pozostałych książek zatrzymały wydarzenia rewolucyjne 1905 r. mające miejsce w Rosji i w Królestwie Polskim. Prawdopodobnie pozostałe książki dominikańskiego zbioru w Klimontowie zostały później przekazane do biblioteki Seminarium Duchownego w Sandomierzu.

Czasopismo: Teka Komisji Historycznej Towarzystwa Naukowego KUL
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii, historia
Represje zaborców rosyjskiego i pruskiego wobec Polaków w dobie Powstania Styczniowego w świetle relacji prasowych gazety „Nadwiślanin” z Prus Zachodnich (1863-1865)

W latach 1851-1866 w Chełmnie na Pomorzu Gdańskim (Prusach Zachodnich) ukazywała się jedna z pierwszych polskich gazet w tej części zaboru pruskiego: „Nadwiślanin” o charakterze polityczno-społeczno-gospodarczym pod redakcją Ignacego Łyskowskiego. W epoce powstania styczniowego gazeta sympatyzująca z „czerwonymi” na bieżąco informowała o wydarzeniach w zaborze rosyjskim od pierwszych manifestacji 1861 aż do represji carskich po 1864 r. W artykule skupiono uwagę na latach powstańczych 1863-1864 ze szczególnym uwzględnieniem różnych form represji rosyjskich (m.in. wyroki śmierci, konfiskaty, kontrybucje, więzienia i in.). Gazeta informowała również o szykanach ze strony władz pruskich wobec polskich patriotów udzielających pomocy powstaniu (rewizje, rekwizycje, areszty). Krzywdy dotknęły samą redakcję narażoną na konfiskaty numerów, tymczasowe zamknięcie gazety i uwięzienie redaktorów.

Czasopismo: Teka Komisji Historycznej Towarzystwa Naukowego KUL
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii, historia
Listy więzienne Mieczysława Zajewskiego pseudonim „Turbacz” (1918-1988)

Artykuł zawiera zbiór listów żołnierza Armii Krajowej i uczestnika operacji „Ostra Brama” Mieczysława Zajewskiego ps. „Turbacz”, napisanych w latach 1949-1951 z aresztu w Łodzi oraz więzienia w Rawiczu. Można powiedzieć, że jego losy to typowa historia oficera AK. Po „wyzwoleniu” przedostał się z Litwy do centralnej Polski, a tam oskarżony został przez komunistów o działalność antypaństwową i skazany na pobyt w więzieniu. Edycję listów poprzedza wprowadzenie prof. Władysława Zajewskiego, będące jednocześnie wspomnieniem o starszym bracie. Poznajemy dzięki niemu historię życia Mieczysława Zajewskiego i jego najbliższej rodziny.

Czasopismo: Teka Komisji Historycznej Towarzystwa Naukowego KUL
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii, historia
Nieznane okoliczności złożenia szczątków króla Stanisława Leszczyńskiego w Petersburgu w 1857 r. w świetle relacji Bernarda i Rogera Łubieńskich na tle losów bpa Konstantego Ireneusza Łubieńskiego

Artykuł przedstawia okoliczności złożenia w kościele św. Katarzyny w Petersburgu w 1857 r. trumienki ze szczątkami króla Stanisława Leszczyńskiego. Szczątki te w 1922 r. ostatecznie zostały przywiezione do Polski i złożone na Wawelu. Mimo że w historiografii zajmowano się problemem „peregrynacji” szczątków królewskich z Francji do Rosji i ich ostatecznym przywiezieniem do Polski, nieznane pozostawały okoliczności pochówku trumienki w Petersburgu, gdzie spoczęła obok trumny ostatniego polskiego króla Stanisława Augusta Poniatowskiego. Nieznane były ponadto osoby, które się do tego przyczyniły. Artykuł pokazuje rolę, jaką odegrała w tych wydarzeniach rodzina Łubieńskich, a zwłaszcza ks. Konstanty Ireneusz Łubieński, późniejszy biskup sejneński. Przedstawione losy duchownego na podstawie wspomnień rodziny i zaprzyjaźnionych duchownych pozwalają zrozumieć, dlaczego pochowanie trumienki w Petersburgu było w ogóle możliwe.

Czasopismo: Teka Komisji Historycznej Towarzystwa Naukowego KUL
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: historia, nauki o kulturze i religii
Doświadczenia „wygnańcze” ludności jako skutek działań militarnych na Półwyspie Iberyjskim w okresie średniowiecza

Ciągle trwające przez kilka stuleci działania militarne w okresie dominacji muzułmańskiej, a następnie stopniowego odzyskiwania terytoriów przez chrześcijan skutkowały utworzeniem się społeczeństwa zmilitaryzowanego (szczególnie w obszarach przygranicznych), którego codzienną egzystencję cechował duży stopień zagrożenia i niepewności. Towarzyszyły temu takie zjawiska, jak ucieczka, wygnanie, wysiedlenie, emigracja, wyludnienie uprzednio zamieszkanych obszarów.
Największe straty ponosiła ludność zamieszkująca obszary wiejskie – konieczność częstej zmiany miejsc zamieszkania skutkowała wyjałowieniem ziemi uprawnej. Ciągłe zmiany powodowała trwająca rekonkwista. W sytuacji, gdy władca chrześcijański nie pozwalał muzułmanom na opuszczenie zdobytego przez siebie terytorium, rozpowszechniała się nielegalna emigracja. Z kolei wypędzenie muzułmanów z terenów odzyskanych stwarzało konieczność zasiedlenia tych miejscowości przez ludność chrześcijańską, do czego zachęcano m.in. za pomocą przywilejów. Część miejscowości jednak po ich opuszczeniu pozostawała niezamieszkana. Uchodźstwo bywało skutkiem najazdu (uchodźcy szukali schronienia w górach i twierdzach, gdzie następnie próbowali stawiać opór, bądź po prostu szukali bezpieczniejszego miejsca zamieszkania), ciężkich warunków życia lub epidemii (np. dżumy, która zdziesiątkowała ludność w XIV wieku). Jeszcze innym doświadczeniem wygnańczym był los jeńców, którzy mogli zostać sprzedani jako niewolnicy i wywiezieni do innego kraju lub byli zmuszeni do niewolniczej pracy, która stanowiła równowartość okupu i stwarzała możliwość odzyskania wolności.

Czasopismo: Teka Komisji Historycznej Towarzystwa Naukowego KUL
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: historia, nauki o kulturze i religii
„Był daleki od nienawiści, także w stosunku do swoich oprawców...” Sprawa Adama Gajdka jako przykład zbrodni komunistycznej

Adam Gajdek brał udział w kampanii polskiej we wrześniu 1939 r., walcząc w 3 Pułku Strzelców Podhalańskich w Bielsku. W 1940 r., przybrawszy pseudonim „Olek”, wstąpił do Związku Walki Zbrojnej, a następnie Armii Krajowej. Po wkroczeniu do Polski wojsk sowieckich pozostał w konspiracji. Brał udział m.in. w nieudanej akcji na więzienie w rzeszowskim zamku przeprowadzonej 7-8 października 1944 r. Na początku 1947 r. wstąpił do Zrzeszenia „Wolność i Niezawisłość”. W kwietniu 1947 r. objął funkcję kierownika organizacyjnego powstałej pod koniec 1946 r. siatki wywiadowczej o kryptonimie „Instytut Bakteriologiczny”, podlegając bezpośrednio kierownikowi Wydziału Informacji IV Zarządu Głównego WiN Mieczysławowi Kawalcowi. Aresztowany 17 października 1947 r. przez funkcjonariuszy Wojewódzkiego Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego w Krakowie, przeszedł w tym mieście wstępne śledztwo, a następnie został przewieziony do aresztu Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego w Warszawie. Jesienią 1948 r. jego sprawę skierowano do stołecznego Wojskowego Sądu Rejonowego. Wyrokiem z 23 października 1948 r. Adam Gajdek skazany został na karę śmierci. Naczelny Sąd Wojskowy oddalił skargę rewizyjną, a prezydent Bolesław Bierut nie skorzystał z prawa łaski, wobec czego 14 stycznia 1949 r. Adama Gajdka stracono w więzieniu przy ulicy Rakowieckiej w Warszawie.

Czasopismo: Teka Komisji Historycznej Towarzystwa Naukowego KUL
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: historia
Zbrodnie hitlerowskie na Pomorzu Gdańskim w latach 1939-1940. Piaśnica: geneza, uwarunkowania, zbrodnia i pamięć

Masowe mordy w Piaśnicy dokonywane od jesieni 1939 do wiosny 1940 r. to jedne z największych zbrodni hitlerowskiego okupanta w północnej Polsce. Śmierć poniosło tam około dwanaście tysięcy przedstawicieli polskiej elity: przywódcy polityczni, działacze społeczni, inteligencja, duchowieństwo rzymskokatolickie. Eksterminacji podlegali również pacjenci szpitali psychiatrycznych. U podstaw tego ludobójstwa leżały: niemiecki rewanżyzm wobec postanowień traktatu wersalskiego, postulaty Lebensraumu i germanizacji oraz zbrodnicza ideologia nazizmu. Odpowiedzialność za zbrodnię – a także zaplanowane jeszcze przed wojną czystki etniczne, w tym deportacje Polaków do Generalnego Gubernatorstwa i obozu koncentracyjnego Stutthof – spoczywa na składających się z przedstawicieli niemieckiej mniejszości narodowej w II Rzeczypospolitej paramilitarnych bojówkach Selbstschutzu oraz podlegającym grupie operacyjnej SS Einsatzkommando 16 oddziale SS-Wachsturmbann „Eimann”. W trudnej sytuacji znaleźli się miejscowi Kaszubi, zagrożeni eksterminacją w razie odmowy przystosowania się. Piaśnica miała być w oczach hitlerowców wzorem dla kolejnych zbrodni, np. w Lesie Szpęgawskim. Obecnie, m.in. dzięki inicjatywie Stowarzyszenia „Rodzina Piaśnicka”, las, w którym dokonano zbrodni, jest miejscem pamięci narodowej z sanktuarium maryjnym.

Czasopismo: Teka Komisji Historycznej Towarzystwa Naukowego KUL
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: historia
Nieetyczne postawy biznesmena, pracodawcy i pracownika: porównanie wyników badań z lat 2010 i 2018

Celem artykułu jest zaprezentowanie wyników badań dotyczących znalezienia odpowiedzi na następujące pytanie badawcze: czy i w jakim zakresie zmieniło się definiowanie w 2018 roku postaw „nieetycznego biznesmena”, „nieetycznego pracodawcy” i „nieetycznego pracownika” względem odpowiedzi uzyskanych przez autorkę w 2010 roku. W związku z powyższym w artykule przedstawiono porównanie wyników tychże badań przeprowadzonych metodą ankietową przy użyciu narzędzi: PAPI (Paper and Pen Personal Interviewing) w 2010 roku oraz CAWI (Computer-Assisted Web Interview) w 2018 roku. Na podstawie uzyskanych rezultatów można wnioskować, że społeczeństwo polskie zmienia nastawienie indywidualistyczne (2010 r,) na prospołeczne (2018 r.) i jest to zauważalne we wszystkich analizowanych kategoriach. Wśród biznesmenów wzrasta świadomość znaczenia pozytywnych relacji z interesariuszami zewnętrznymi i wewnętrznymi w budowaniu przewagi konkurencyjnej; pracodawcy doceniają rolę kapitału ludzkiego, a pracownicy znają swoje prawa i nie obawiają się ich egzekwować. Z każdej perspektywy (biznesmena, pracodawcy i pracownika) zwraca się uwagę na duże znaczenie postaw etycznych, a zachowania nieetyczne nie są już uznawane za przejaw pseudoprzedsiębiorczości („zaradności”). Ponieważ zauważono istotne zmiany w poszczególnych kategoriach, sformułowano wnioski, które mogą być uwzględnione przez menedżerów, przedsiębiorców i inne osoby odpowiedzialne za zarządzanie kapitałem ludzkim przy opracowywaniu strategii personalnych oraz w działaniach operacyjnych.

Czasopismo: Zeszyty Naukowe Uniwersytetu Przyrodniczo-Humanistycznego w Siedlcach
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji
Determinanty i funkcje metod zarządzania w aspekcie współczesnej metodologii zarządzania

W opracowaniu o charakterze teoretycznym podjęto próbę uzupełnienia, z perspektywy wymagań współczesnej metodologii zarządzania, dorobku teorii metod zarządzania o zespół determinantów ich doboru oraz o dostrzegane ich miejsce i funkcje w procesie zarządzania organizacyjnego. We wstępie przedstawiono uzasadnienie wyboru tematu oraz główne cele podjętego opracowania, za które przyjęto po pierwsze przedstawienie wymagań współczesnego podejścia do zarządzania oraz typów determinantów, które powinny być uwzględnione przy doborze metod zarządzania według reguł współczesnej metodologii zarządzania, po drugie ukazanie miejsca i funkcji metod zarządzania w sferach objętych metodologią zarządzania oraz przedstawienie proponowanych metod zarządzania ukierunkowanych na rozwijanie niematerialnych zasobów organizacji i uznanych za określone uzupełnienie dominującego zbioru metod. W części opracowania zawierającej materiały i metody opisano główne podejścia do zarządzania, kierunki ich ewolucji, postulowane reguły dobrego zarządzania oraz dyskusję dotyczącą metod zarządzania. W zakresie wyników i dyskusji przedstawiono typy determinantów metod zarządzania ze sfery epistemologicznej, praktyczno-koncepcyjnej i praktycznej oraz dostrzegane ich miejsce i funkcje w postulowanej metodologii zarządzania. We wnioskach, na podstawie przeprowadzonej analizy, przedstawiono proponowane metody zarządzania zorientowane na rozwijanie niematerialnych zasobów, które z jednej strony stanowią podstawę konkurencyjności współczesnych organizacji, z drugiej strony mogą stanowić uzupełnienie funkcjonującego zbioru metod zarządzania.

Czasopismo: Zeszyty Naukowe Uniwersytetu Przyrodniczo-Humanistycznego w Siedlcach
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji
Style kierowania jako element zarządzania zespołem w jednostkach instytucji publicznej na przykładzie wydziałów technologii generalnej dyrekcji dróg krajowych i autostrad

W artykule podjęto próbę zidentyfikowania stylów kierowania wśród kadry kierowniczej jednostki instytucji publicznej, jaką jest Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad. Celem opracowania jest wskazanie dominującego stylu kierowania i zarządzania zespołem wśród osób, które zajmują stanowiska kierownicze w wydziałach technologii terenowych oddziałów GDDKiA. Osoby te nie zostały odpowiednio przeszkolone w tym obszarze zarządzania, musiały więc wypracować własne, często intuicyjne, sposoby zarządzania i style kierowania. W artykule wykorzystano współczesne koncepcje stylów kierowania, uzupełnione o analizy z wykorzystaniem badań ankietowych (test LASI, „karta sylwetki”, „siatka kierownicza”). Po analizie statystycznej uzyskanych wyników wyżej wymienionych badań został określony dominujący styl kierowania zarówno dla całej badanej grupy, jak i dla poszczególnych stanowisk kierowniczych z uwzględnieniem płci kierowników.

Czasopismo: Zeszyty Naukowe Uniwersytetu Przyrodniczo-Humanistycznego w Siedlcach
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji
Obsługa klienta jako wartość dodana w organizacji usługowej na przykładzie przedsiębiorstwa z branży telekomunikacyjnej

W artykule przedstawiono wybrane elementy obsługi klienta mające wpływ na tworzenie wartości dodanej i kreowanie konkurencyjności organizacji na rynku globalnym. Przeprowadzono badania studialne dotyczące obsługi klienta jako wartości dodanej organizacji. Celem badań empirycznych są potrzeby i oczekiwania klientów, jako technikę badawczą zastosowano technikę ankietową. Kwestionariusz ankiety składa się z 16 pytań o charakterze zamkniętym. Pierwsza część pytań odnosi się do obsługi w punktach stacjonarnych, a druga część do obsługi za pośrednictwem Infonetii. Wskazano najistotniejsze kierunki zmian w zarządzaniu strategicznym organizacją.

Czasopismo: Zeszyty Naukowe Uniwersytetu Przyrodniczo-Humanistycznego w Siedlcach
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji
Skuteczność e-learningu i jego opłacalność w obszarze logistyki

Współczesne rozwiązania e-learningowe, oparte na metodach nauki online, mają wiele zalet w porównaniu z tradycyjnymi kursami i szkoleniami. Należą do nich stały dostęp do materiałów i prezentacji multimedialnych oraz materiałów wideo, interaktywne sposoby sprawdzania postępów oraz dopasowane do uczestników tempo nauki. Często uczestnictwo w tego rodzaju kursach jest tańsze niż w kursach i szkoleniach tradycyjnych. Czy te rozwiązania są skuteczne w przypadku podnoszenia poziomu wiedzy z zakresu logistyki? Niniejsze opracowanie ma na celu zaprezentowanie przypadku grupy 30 studentów, którzy korzystali z internetowego kursu – Elektroniczna Platforma Logistyczna – przygotowanego przez Instytut Logistyki i Magazynowania w Poznaniu. W artykule przedstawiono istotę rozwiązań e-learningowych, charakterystykę i możliwości Elektronicznej Platformy Logistycznej, definicję oceny skuteczności i efektywności szkolenia. Za cel badania przyjęto próbę oceny efektywności internetowego szkolenia na odległość w zakresie logistyki z wykorzystaniem statystycznej analizy testów kompetencji, którym zostali poddani studenci na wejściu (przed szkoleniem) i wyjściu (po szkoleniu). Na podstawie oceny ich postępów podjęto również próbę określenia wyceny przyrostu kwalifikacji na skutek nauki poprzez obliczenie przyrostu wartości kapitału ludzkiego absolwenta szkolenia e-learningowego.

Czasopismo: Zeszyty Naukowe Uniwersytetu Przyrodniczo-Humanistycznego w Siedlcach
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji
Instytucja "Iudex suspectus" w świetle orzecznictwa sądu najwyższego i sądów powszechnych

Prawo do rozpoznania sprawy przez bezstronnego sędziego jest jednym z podstawowych elementów niezawisłości sądu. Kodeks postępowania cywilnego (k.p.c.) przewiduje dwa tryby wyłączenia sędziego od orzekania w danej sprawie. Sytuacja pierwsza, uregulowana w art. 48 k.p.c. zachodzi, gdy sędzia jest z mocy ustawy bezwzględnie wyłączony od rozpoznawania sprawy (tzw. iudex inhabilis). Druga sytuacja, w doktrynie określana jako iudex suspectus, ma charakter względny. Stosownie bowiem do regulacji art. 49 k.p.c., sąd, niezależnie od przesłanek wymienionych w art. 48 k.p.c., wyłącza sędziego na jego żądanie lub na wniosek strony, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do bezstronności sędziego w danej sprawie. Przedmiotem niniejszego opracowania było dokonanie wykładni art. 49 k.p.c., w oparciu o analizę stosownego orzecznictwa Sądu Najwyższego i sądów powszechnych. Interpretacja ta pozwoliła na rozstrzygnięcie wielu praktycznych wątpliwości związanych z zastosowaniem przedmiotowej regulacji do konkretnego stany faktycznego. W artykule przywołano przykłady stanów faktycznych uzasadniających, bądź nie, wyłączenie sędziego od rozpoznania sprawy. Poddano także analizie tryb wyłączenia sędziego oraz skutki prawne rozpoznania sprawy przez sędziego, co do którego zachodziły podstawy jego wyłączenia w trybie art. 49 k.p.c.

Czasopismo: Zeszyty Naukowe Uniwersytetu Przyrodniczo-Humanistycznego w Siedlcach
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji
Ocena odporności planu obsady zajęć dydaktycznych na zmianę liczby grup zajęciowych

Planowanie obsady zajęć dydaktycznych sprowadza się do takiego przydziału nauczycieli do prowadzonych przez nich grup zajęciowych, który oprócz warunku kompetencji spełnia szereg ograniczeń np. wymiaru pracy dydaktycznej nauczyciela, zapewnienia minimum kadrowego itp. Tak sporządzony plan obsady narażony jest na zakłócenia powodowane np. absencją pracowników i/lub uruchamianiem nieprzewidzianych wcześniej kierunków/specjalności/kursów. Zagadnienia związane z tą problematyką, związane w szczególności z oceną odporności dopuszczalnych wariantów planowanej obsady na wymienione rodzaje zakłóceń, nie są podejmowane w dostępnej literaturze przedmiotu. W tym kontekście, celem niniejszej pracy jest opracowanie miary oceny odporności planu obsady zajęć dydaktycznych dedykowanej do danego, arbitralnie wybranego typu zakłócenia oraz przedstawienie sposobu planowania obsady odpornej na dany rodzaj zakłóceń obsady zajęć. Programowa implementacja proponowanych metod winna umożliwić ocenę odporności poszczególnych wariantów obsady na wybrane rodzaje zakłóceń procesu dydaktycznego oraz wyznaczanie planów obsady gwarantujących zadany poziom odporności na zakłócenia. Załączone przykłady ilustrują możliwości praktycznego zastosowania zaproponowanego rozwiązania.

Czasopismo: Przedsiębiorstwo we współczesnej gospodarce - teoria i praktyka
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki o polityce i administracji, nauki o zarządzaniu i jakości
Rozmieszczenie funkcji organicznych w strukturze organizacji wielopodmiotowej : od podejścia funkcjonalnego do procesowego

Celem artykułu jest przedstawienie lokalizacji funkcji organicznych3 w strukturze organizacji wielopodmiotowej z uwzględnieniem podejścia funkcjonalnego i procesowego. Realizacja wskazanego celu i teoretyczny charakter opracowania wyznaczył następujące jego części: wstęp, funkcje organiczne we współczesnych organizacjach, możliwe warianty lokalizacji funkcji w układzie tradycyjnym (funkcjonalnym) i ich modyfikację w kierunku centrum usług wspólnych, rozmieszczenie funkcji w ujęciu procesowym oraz podsumowanie. Głównym powodem podjęcia badań w tym zakresie jest utrzymująca się tendencja w krajowych i zagranicznych organizacjach wielopodmiotowych do wydzielania procesów oraz budowania struktur procesowych kosztem tradycyjnych układów funkcjonalnych. Stąd też podjęto próbę przedstawienia rozmieszczenia funkcji w ujęciu tradycyjnym (funkcjonalnym) i procesowym.

Czasopismo: Przedsiębiorstwo we współczesnej gospodarce - teoria i praktyka
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki o polityce i administracji, nauki o zarządzaniu i jakości