rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Ropnie i przetoki odbytu u dzieci – ocena skuteczności leczenia. Czy można uniknąć nawrotów?

Wprowadzenie: Ropnie i przetoki odbytu są częstym schorzeniem w populacji dziecięcej. U większości pacjentów ropień odbytu stanowi manifestację obecności przetoki odbytu. Doświadczenia naszego ośrodka wskazują na powszechny brak wiedzy w tym zakresie i postępowanie ograniczone wyłącznie do nacięcia ropnia, co w większości przypadków prowadzi do wielokrotnych wznów. Cel: Celem pracy jest przedstawienie możliwych sposobów postępowania oraz ocena ich skuteczności w wyeliminowaniu nawrotów ropni i przetok odbytu. Materiał i metoda: Przeanalizowano retrospektywnie dokumentację medyczną 24 niemowląt leczonych z powodu ropni i przetok odbytu w naszym ośrodku w latach 2013–2015. Połowa pacjentów (grupa I) była pierwotnie leczona w naszym ośrodku, druga połowa (grupa II) przed przyjęciem miała wykonywane interwencje chirurgiczne w innych ośrodkach. U wszystkich pacjentów z ropniami odbytu śródoperacyjnie zidentyfikowano kanał przetoki odbytu (100%) i wykonano fistulotomię. Wyniki: U żadnego pacjenta nie obserwowano nawrotu ropnia odbytu ani nietrzymania stolca. U pacjentów z grupy II obserwowano bardziej nasilony stan zapalny. Część z nich wymagała również dodatkowych procedur chirurgicznych w postaci drenażu rozległego ropnia pośladka; wymagali oni również dłuższej antybiotykoterapii i hospitalizacji. Wnioski: Procedury małoinwazyjne (nasiadówki, antybiotykoterapia, nakłucie lub nacięcie i drenaż ropnia) są kuszące z uwagi na swoją prostotę i brak konieczności znieczulenia pacjenta, ale wiążą się z powikłaniami i dużą liczbą nawrotów. Stosowanie procedur bardziej inwazyjnych (fistulotomia, fistulektomia) wiąże się z koniecznością znieczulenia pacjenta i leczenia operacyjnego, ale pozwala znacznie zredukować częstość nawrotów i innych powikłań.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Endoskopowe zaopatrzenie przetoki dwunastnicy u chorego operowanego z powodu urazu jamy brzusznej

Biorąc pod uwagę wszystkie pourazowe uszkodzenia struktur jamy brzusznej, obrażenia dwunastnicy występują stosunkowo rzadko, ale jeżeli pojawią się, to w zdecydowanej większości sytuacji towarzyszą im uszkodzenia innych ważnych narządów. W przypadku operacyjnego zaopatrywania urazów dwunastnicy istnieje duże ryzyko wystąpienia zagrażających życiu powikłań. Jednym z najczęściej obserwowanych jest przetoka dwunastnicza. W jej leczeniu w niektórych przypadkach zarówno podstawowe, jak i zaawansowane zabiegi operacyjne w połączeniu z intensywnym leczeniem zachowawczym są niewystarczające. Postęp technik endoskopowych z wykorzystaniem nowoczesnego instrumentarium pozwolił na zastosowanie tego typu procedur w zaopatrywaniu uszkodzeń o różnej etiologii w zakresie przewodu pokarmowego. Celem niniejszej pracy jest przedstawienie skutecznego endoskopowego zamknięcia pourazowej przetoki dwunastnicy.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Wytyczne postępowania w oddziałach zabiegowych szpitali niejednoimiennych podczas pandemii COVID-19

Od kilku tygodni jesteśmy uczestnikami wykładniczo postępującej pandemii koronawirusem SARS-CoV-2. Wraz z przyrostem liczby osób zakażonych SARS-CoV-2, narasta problem postępowania chirurgicznego z pacjentami wymagającymi pilnej operacji. W szpitalach innych niż jednoimienne będą pojawiać się osoby zakażone wirusem SARS-CoV-2 z ujemnymi wynikami badań, które mogą stanowić zagrożenie dla innych pacjentów oraz personelu szpitali. Pracownicy ochrony zdrowia stanowią niemal 17% zakażonych Polaków, zatem priorytetem staje się wczesne wychwytywanie osób zakażonych, celem ochrony zasobów ludzkich i zapewnienia ciągłości dostępu do opieki chirurgicznej. Zarówno operacje chirurgiczne, jak i badania oraz zabiegi endoskopowe, są procedurami o podwyższonym ryzyku zakażenia. Zatem kluczowe staje się nie tylko określenie algorytmu kwalifikacji pacjentów do leczenia chirurgicznego, ale także stratyfikacja ryzyka zakażenia personelu podczas operacji i adekwatna ochrona personelu. Każdy szpital powinien być przygotowany organizacyjnie i logistycznie na konieczność przeprowadzenia pilnej operacji u chorego z podejrzeniem lub potwierdzonym zakażeniem, łącznie z zabezpieczeniem środków ochrony indywidualnej. Ograniczona dostępność sprzętu, praca pod presją i braki kadrowe w sytuacji zagrożenia wysoce zakaźnym patogenem zmuszają do pragmatycznego gospodarowania zasobami ludzkimi w ochronie zdrowia. Konieczne są: natychmiastowe, skoordynowane działanie i jasne, jednolite wytyczne, aby system opieki zdrowotnej mógł zapewnić obywatelom niezbędną opiekę chirurgiczną, jednocześnie chroniąc pacjentów i personel. W niniejszym dokumencie przedstawiono aktualne zalecenia dotyczące postępowania chirurgicznego w czasie pandemii COVID-19 w Polsce.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Dlaczego polscy studenci medycyny rezygnują z podejmowania specjalizacji zabiegowych? Badanie ankietowe

Wstęp: Zainteresowanie podejmowaniem specjalizacji zabiegowych przez polskich studentów spadło w ostatnich latach. W obliczu wzrastającego zapotrzebowania na zabiegi chirurgiczne, istotne jest poszukiwanie czynników odpowiedzialnych za tę sytuację. Cel: Celem badania było przeprowadzenie oceny poziomu zainteresowania podejmowaniem specjalizacji zabiegowych przez polskich studentów medycyny oraz identyfikacja czynników wpływających na ich decyzje. Materiał i metody: Anonimowe kwestionariusze ankiety zostały rozesłane drogą elektroniczną do studentów kierunku lekarskiego z 11 polskich uczelni medycznych. Wyniki: Do badania włączono 595 uczestników (190 mężczyzn i 405 kobiet). 48% z nich zadeklarowało chęć wyboru specjalizacji zabiegowej po ukończeniu studiów. Procent studentów, którzy rozważali taką karierę w przeszłości, był jednak większy i wyniósł 65%. Niewielkie zainteresowanie chirurgią jako dziedziną nauki (OR = 20.6), własna ocena predyspozycji chirurgicznych jako niesatysfakcjonujących (OR = 14.3), przekonanie, że nie jest się w stanie dostać i ukończyć szkolenia specjalizacyjnego z chirurgii (OR = 5.2), odradzanie kariery chirurga przez partnera (OR = 3.4), negatywne wcześniejsze doświadczenia ze środowiskiem chirurgicznym (OR = 2.6), brak dorobku naukowego (współautorstwa artykułów lub prezentacji na konferencjach naukowych) (OR = 1.9), pierwszy kontakt z blokiem operacyjnym po drugim roku studiów (OR = 1.9) zostały zidentyfikowane jako niezależne czynniki ryzyka rezygnacji z podejmowania kariery w specjalizacjach zabiegowych. Wnioski: Na przestrzeni lat studiów większość studentów medycyny rozważa podjęcie specjalizacji zabiegowej. Zniechęcani przez czynniki dotyczące stylu życia, niski poziom szkolenia chirurgicznego lub doświadczając dyskryminacji ze względu na płeć, często rezygnują z tej ścieżki kariery.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Ocena zmiany składu masy ciała przy pomocy impedancji bioelektrycznej u pacjentów operowanych z powodu raka trzustki, żołądka i jelita grubego

Wstęp: Odpowiedni poziom odżywienia jest istotny w okresie rekonwalescencji u pacjentów poddawanych dużym zabiegom operacyjnym, w szczególności z powodu choroby nowotworowej. Impedancja bioelektryczna (BIA; Bioelectrical Impedance Analysis) to technika szeroko stosowana do oceny składu masy ciała. Pomiar BIA jest łatwy w wykonaniu, szybki, tani i powtarzalny. Materiał i metody: Oceniano skład masy ciała 56 pacjentów (25 kobiet i 31 mężczyzn) hospitalizowanych i operowanych w Klinice Chirurgii Ogólnej i Onkologicznej Uniwersyteckiego Szpitala Klinicznego we Wrocławiu w latach 2017–2018, przy pomocy impedancji bioelektrycznej. Wyniki: Średnia utrata masy ciała w 4. dobie pooperacyjnej wynosi 1,32%, a w dniu wypisu – 4,23% w stosunku do masy ciała przy przyjęciu do oddziału. Zawartość procentowa tkanki tłuszczowej (FM – Fatt Mass) u pacjentów przyjmowanych do oddziału znajduje się powyżej zakresu normy. Zmiana w składzie masy ciała u pacjentów hospitalizowanych dotyczy głównie ilości tkanki tłuszczowej i wody zewnątrz- i wewnątrzkomórkowej (ECW – Extracellular Water; ICW – Intracellular Water). Wnioski: Impedancja bioelektryczna może być łatwą i skuteczną metodą oceniającą skład masy ciała i jego zmianę u osób poddawanych dużym zabiegom operacyjnym. Spośród analizowanych grup, pacjenci operowani z powodu raka trzustki tracą największy odsetek masy ciała do momentu wypisu z oddziału. Utrata masy ciała następuje głównie jako utrata tkanki tłuszczowej (FM).

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
REBOA – nowa era w kontroli krwawienia. Przegląd literatury

Niezwykle trudno jest zapewnić kontrolę krwotoku w obrębie tułowia niepoddającego się uciskowi, szczególnie w przypadku urazów. W zdecydowanej większości przypadków nie udaje się zatrzymać krwawienia, co prowadzi do wstrząsu, hipoperfuzji mięśnia sercowego, mózgu i zgonu. Jedynym możliwym leczeniem w takich przypadkach jest szybka kontrola krwawienia, otwarta lub wewnątrznaczyniowa. Okluzja aorty wydaje się najszybszym i najwygodniejszym sposobem na ograniczenie utraty krwi. Być może zwiększałoby to szanse na przeżycie, jednak dowody są wciąż skąpe. Tradycyjna okluzja aorty w przypadku urazu polegała na zaklemowaniu aorty piersiowej powyżej przepony w czasie torakotomii ratunkowej (RT). Ten skomplikowany i obciążający zabieg spowodował konieczność opracowania prostszego, mniej inwazyjnego pomostowego leczenia, które można by wdrożyć na oddziale ratunkowym, a nawet w postępowaniu przedszpitalnym. Resuscytacyjna okluzja balonowa aorty (ang.  resuscitation balloon occlusion of the aorta; REBOA) zapewnia nową metodę stabilizacji chorych we wstrząsie krwotocznym w przebiegu krwawienia poniżej przepony. Mechanizm polega na poprawie perfuzji mięśnia sercowego i mózgu oraz na powstrzymaniu masywnej utraty krwi. REBOA, wraz z inwazyjnymi zabiegami wewnątrznaczyniowymi i chirurgicznymi, określane jako Endovascular Resuscitation and Trauma Management (EVTM), wprowadzane do nowoczesnej praktyki lekarskiej, daje szansę wyleczenia pacjentom po urazach. Niniejsza praca poprzez szczegółowy przegląd literatury ma na celu przedstawienie zabiegu REBOA szerszemu gronu odbiorców oraz zaprezentowanie szczegółów, korzyści i ograniczeń REBOA.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Znaczenie badań laboratoryjnych i wskaźnika masy ciała w rozpoznawaniu ostrego zapalenia wyrostka robaczkowego

Wprowadzenie: Ostre zapalenie wyrostka robaczkowego jest najczęstszą przyczyną zespołu ostrego brzucha. Opóźnione rozpoznanie zwiększa śmiertelność i chorobowość. Cel: Celem niniejszej pracy było zbadanie wpływu: wskaźnika masy ciała na rozpoznanie ostrego zapalenia wyrostka robaczkowego oraz wpływu stosunku: (1) liczby neutrocytów do liczby limfocytów i (2) liczby płytek do liczby limfocytów na poziom stanu zapalnego oznaczany w tym schorzeniu. Materiały i metody: Retrospektywnej analizie poddano przypadki zabiegów appendektomii wykonywanych w naszej klinice w okresie od czerwca 2012 r. do grudnia 2018 r. W oparciu o badania histopatologiczne przypadki uwzględnione w badaniu podzielono na cztery grupy: grupę stadium początkowego (Grupa 1), grupę stadium kataralnego (Grupa 2), grupę stadium ropowiczo-zgorzelinowego (Grupa 3) i grupę stadium perforacyjnego (Grupa 4). Grupy porównywano pod kątem: wieku, wskaźnika masy ciała, liczby leukocytów, rozkładu objętości erytrocytów (RDW), stosunku liczby neutrocytów do limfocytów (NLR), stosunku płytek krwi do limfocytów (PLR) i średniej objętości płytek krwi (MPV). Wyniki: Do badania włączono 828 przypadków. W porównaniach międzygrupowych u pacjentów z grup 3 i 4 stwierdzono wyższe wartości PLR i NLR niż u pacjentów z grup 1 i 2. Nie stwierdzono różnic w wartościach RDW i MPV. W międzygrupowym porównaniu wskaźnika masy ciała (BMI) zaobserwowano istotny wzrost BMI skorelowany ze wzrostem stadium oznaczonego w badaniu histopatologicznym. Wniosek: W rozpoznaniu ostrego zapalenia wyrostka robaczkowego pomocne są: liczba leukocytów w krwi oraz podwyższone wartości PLR i NLR. Autorzy podkreślają, że u pacjentów z BMI powyżej 30 i/lub w wieku powyżej 40 lat rozpoznanie ostrego zapalenia wyrostka robaczkowego następuje z opóźnieniem, a odsetek przypadków perforacji wyrostka jest wyższy.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Chirurgiczne leczenie gruźlicy układu moczowo-płciowego: doświadczenie własne i przegląd literatury

Wprowadzenie: Gruźlica układu moczowo-płciowego jest jedną z najczęstszych postaci gruźlicy pozapłucnej. Z uwagi na zróżnicowanie obrazu klinicznego i rozbieżności w badaniach diagnostycznych, pacjenci zazwyczaj zgłaszają się do leczenia na późnym etapie choroby i – w konsekwencji – duża liczba z nich wymaga interwencji chirurgicznej. Cel: Celem niniejszego badania jest dokonanie retrospektywnej analizy roli operacji chirurgicznych w leczeniu gruźlicy układu moczowo-płciowego. Materiały i metoda: W badaniu udział wzięli wszyscy pacjenci zdiagnozowani w naszym ośrodku w kierunku gruźlicy moczowo-płciowej w okresie od października 2017 r. do września 2019 r. W analizach uwzględniono: sposób prezentacji, czas trwania objawów, przeprowadzone badania, zastosowane leczenie i dalsze działania. Wyniki: W grupie 25 chorych, u których stwierdzono gruźlicę układu moczowo-płciowego (GUTB), znalazło się 15 (60%) mężczyzn i 10 (40%) kobiet. Średni wiek w momencie prezentacji wynosił 40,84 lat. Dziewiętnaścioro (76%) pacjentów poddano interwencji chirurgicznej, przy czym u wielu wymagany był więcej niż jeden zabieg chirurgiczny. Procedurę rekonstrukcyjną wykonano u siedmiu osób. Przy medianie obserwacji kontrolnej wynoszącej 12 miesięcy wszyscy pacjenci są w dobrym stanie zdrowia, bez nawrotów choroby. Wniosek: Leczenie chirurgiczne w połączeniu z terapią przeciwgruźliczą stanowi klucz do postępowania w przypadkach GUTB przebiegających z uszkodzeniami strukturalnymi. Sam zabieg chirurgiczny może jednak mieć charakter ablacyjny lub rekonstrukcyjny, zależnie od różnorodnych czynników omówionych w niniejszym badaniu. Zabieg pozwala na zachowanie lub przywrócenie optymalnej czynności układu moczowo-płciowego dotkniętego zakażeniem prątkami gruźlicy.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Porównanie wyników leczenia z użyciem bandażowania i odlewu ortopedycznego w leczeniu nieprzemieszczonych, pozastawowych złamań dystalnego odcinka kości promieniowej: badanie kliniczne

Wprowadzenie: W leczeniu nieprzemieszczonych, pozastawowych złamań dystalnego odcinka kości promieniowej istnieją wybory terapeutyczne, będące przedmiotem pewnych kontrowersji. Cel: W niniejszej pracy podjęto próbę zbadania dwóch metod leczenia nieprzemieszczonych, pozastawowych złamań dystalnego odcinka kości promieniowej. Matody: Opisywane badanie było prospektywne, randomizowane, kliniczne, przeprowadzone w 2015 r. u pacjentów (n = 62) z nieprzemieszczonym, pozastawowym złamaniem dystalnego odcinka kości promieniowej. Pacjentów losowo przypisano do grup, w których procedura gojenia złamań opierała się o zastosowanie odlewu ortopedycznego (n = 32) lub bandaża (n = 30). Badanych poddawano obserwacji kontrolnej po jednym, dwóch, trzech i sześciu tygodniach od zastosowania leczenia. Ocenę prowadzono przy użyciu kwestionariusza DASH i skali VAS. U wszystkich osób wykonywano badania radiograficzne jako metodę oceny ewentualnych powikłań. Wyniki: Badanie ukończyło odpowiednio 30 i 32 pacjentów z grup opatrywanych bandażem i odlewem ortopedycznym. Analizy statystyczne wykazały, że średni wynik DASH w grupie opatrywanej bandażem był istotnie wyższy po upływie 1 tygodnia, jednak różnica ta uległa zmniejszeniu przed upływem dwóch tygodni, zaś po 3 tygodniach wynik w grupie z opatrunkami odlewowymi był znacznie wyższy niż w grupie z opatrunkiem bandażowym. Po 6 tygodniach wartości DASH w obu grupach nie różniły się w istotnym stopniu. Nie stwierdzono istotnych różnic między wynikami VAS wykazywanymi przez obie grupy badane we wszystkich badaniach kontrolnych. W grupie opatrunków bandażowych stwierdzono skrócenie czasu powrotu do aktywności zawodowej, a także zmniejszenie kosztów leczenia. Wniosek: Bandażowanie stanowi bardziej odpowiednią opcję leczenia nieprzemieszczonych, pozastawowych złamań dystalnego odcinka kości promieniowej.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Wyniki leczenia chirurgicznego guzów olbrzymiokomórkowych pochewki ścięgnistej w obrębie ręki

Wprowadzenie: Guz olbrzymiokomórkowy pochewki ścięgnistej jest najczęściej występującą łagodną zmianą rozrostową w obrębie kończyny górnej, charakteryzującą się stosunkowo dużą skłonnością do nawrotów po leczeniu operacyjnym. Cel: Celem pracy była retrospektywna analiza wyników leczenia operacyjnego tych guzów w obrębie ręki po stosunkowo długim, bo średnio 4-letnim, okresie obserwacji. Materiał i metodyka: Badanie przedoperacyjne przeprowadzono u 58 pacjentów, 36 kobiet (62%) i 22 mężczyzn (38%), w wieku śr. 41 lat, a wyniki leczenia oceniono u 47 osób (81% operowanych) po śr. 4,2 latach od operacji (zakres 3–5 lat). Badanie kontrolne miało formę wywiadu telefonicznego. Wyniki: Najczęstszą lokalizacją guzków były palce – 42 przypadki (72%). U 38 osób (65%) guzek był otorebkowany, a u 11 (19%) stwierdzono od 1 do 3 guzków satelitarnych, które wycięto razem z główną zmianą. W okresie śr. 4,2-letniej obserwacji zanotowano 9 wznów (21%), które wystąpiły w okresie pierwszych 2 lat po operacji. Dwóch chorych miało kolejny nawrót po drugiej operacji. U 8 z 9 pacjentów, u których wystąpiła wznowa, wycinany pierwotnie guz nie miał wykształconej torebki. Wśród 38 osób, które nie miały nawrotu, 31 nie złaszało żadnych dolegliwości, a 7 skarżyło się na niewielki ból blizny i/lub zdrętwienie części palca. Wnioski: Najważniejszymi przyczynami stosunkowo wysokiej częstości wznów była niedoszczętność resekcji, na co wpływały niewystarczająca staranność przy operacji i typ guza pozbawiony torebki. Wskazano na zasadność operowania z użyciem urządzeń powiększających i wycinania z większym marginesem guzków pozbawionych torebki łącznotkankowej, co może przełożyć się na zmniejszenie częstości nawrotów.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Rozszerzona profilaktyka w leczeniu długotrwałej żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej rywaroksabanem u pacjentów po poważnym zabiegu w obrębie miednicy i jamy brzusznej – omówienie bezpieczeństwa i wczesnych wyników

Wstęp: Żylna choroba zakrzepowo-zatorowa (ŻChZZ), będąca następstwem operacji jelita grubego, jest dobrze udokumentowanym powikłaniem, w związku z czym zaleca się rozszerzoną profilaktykę po wypisie ze szpitala. Rywaroksaban, będący inhibitorem aktywnego czynnika X, to podawana raz dziennie tabletka zatwierdzona w leczeniu ŻChZZ oraz profilaktyce po operacjach ortopedycznych. Cel: Celem badania jest ocena bezpieczeństwa rywaroksabanu w rozszerzonej profilaktyce u pacjentów po poważnym zabiegu w obrębie miednicy i jamy brzusznej. Metody: Dokonano retrospektywnej analizy pacjentów po poważnej operacji jelita grubego wykonanej w szpitalu regionalnym w Kijowie na Ukrainie. Chorzy otrzymali okołooperacyjną profilaktykę ŻChZZ w formie podskórnych iniekcji heparyny, a następnie rywaroksaban przez 30 dni. Odnotowano występowanie poważnego oraz niewielkiego krwawienia, przy czym konieczna była transfuzja krwi oraz ponowna interwencja. W 30. dniu po operacji pacjenci wzięli udział w wywiadzie telefonicznym w celu oceny przestrzegania zaleceń dotyczących przyjmowania leku oraz satysfakcji ze schematu leczenia. Wyniki: W badaniu udział wzięła grupa 51 pacjentów, których średni wiek wynosił 62,4 lat. W 71% przypadków zabieg dotyczył jamy brzusznej, w 29% miednicy, zaś w 59% operację wykonano laparoskopowo. Wystąpił jeden epizod poważnego krwawienia w obrębie jamy brzusznej, w którym konieczny był powrót do sali operacyjnej. Ponadto pojawiły się dwa epizody niewielkiego stopnia krwawienia, niewymagające interwencji. W badanej grupie nie stwierdzono zdarzeń ŻChZZ. Wskaźnik odpowiedzi na wywiad telefoniczny wyniósł 100%. Spośród wszystkich osób, jedna zgłosiła ukończenie pełnego cyklu leczenia rywaroksabanem. Pacjenci zgłaszali, że łatwo im było przestrzegać zaleceń profilaktyki doustnej i preferowali tę metodę w porównaniu do zastrzyków. Wniosek: Wdrożenie rozszerzonej profilaktyki rywaroksabanem jest łatwe, bezpieczne i nie prowadzi do zwiększenia częstości krwawienia pooperacyjnego.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Guz kłębka szyjnego – obrazowanie radiologiczne i badanie genetyczne

Guz kłębka szyjnego (CBT), tj. przyzwojak, jest klasyfikowany przez WHO jako łagodny guz neuroendokrynny. Zawsze wymaga on przeprowadzenia diagnostyki wielodyscyplinarnej. Najczęstszą, gdyż występującą w 60% przypadków, lokalizację przyzwojaków regionu głowy i szyi (HNPGL) stanowi rozwidlenie tętnicy szyjnej wspólnej w okolicy kłębka szyjnego [15]. Wiedza o mutacjach germinalnych genów związanych z kompleksem mitochondrialnej dehydrogenazy bursztynianowej (SDH), powodujących deregulację czynników indukowanych hipoksją, pozwala na lepsze zrozumienie charakteru guza. Ze względu na możliwość transformacji złośliwej guzów kłębka szyjnego, zwłaszcza współistniejącej w przypadku mutacji genu SDHB, zaleca się zawsze przeprowadzenie selektywnej, ipsilateralnej operacji węzłowej szyi w regionach IIA, IIB, III w celu wykluczenia zmian w węzłach chłonnych szyi, jednoznacznych z przerzutami guza kłębka szyjnego. Główną przyczyną występujących w rodzinie, tj. o podłożu dziedzicznym, mnogich przyzwojaków regionu głowy i szyi jest mutacja genu SDHD. Najczęściej stosowana metoda leczenia chirurgicznego CBT niesie ze sobą śródoperacyjne ryzyko powikłań naczyniowych i porażenia nerwów czaszkowych. Tomografia komputerowa (TK), rezonans magnetyczny (MRI) i badanie angiograficzne umożliwiają dokładną ocenę rozległości przyzwojaka. W przypadkach guzów dużych rozmiarów można rozważyć embolizację tętnicy unaczyniającej guz pod kontrolą angiografii. Diagnostyka różnicowa w przypadku guza kłębka szyjnego powinna obejmować: tętniaka tętnicy szyjnej, limfadenopatię, nerwiaka osłonkowego nerwu podjęzykowego lub dodatkowy płat tarczycy.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne