rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Wpływ stosowania podłoża popieczarkowego na zawartość niklu w poziomie próchniczym gleby płowej opadowo-glejowej użytkowanej rolniczo

W dwuletnim doświadczeniu polowym, zlokalizowanym w Środkowo-
Wschodniej Polsce (Wysoczyzna Siedlecka), określono wpływ nawożenia podłożem po uprawie pieczarki
białej (Agaricus bisporus) na zawartość całkowitą niklu oraz jego ilościowy udział w wydzielonych
frakcjach, w ornym poziomie próchnicznym gleby płowej opadowo – glejowej użytkowanej
rolniczo. Doświadczenie obejmowało obiekty: kontrolny (bez nawożenia); nawożony nawozami mineralnymi
NPK; nawożony obornikiem trzody chlewnej; nawożony obornikiem trzody chlewnej + NPK;
z zastosowanym podłożem po uprawie pieczarki; z zastosowanym podłożem po uprawie pieczarki +
NPK. Frakcjonowanie sekwencyjne niklu, przeprowadzono według procedury BCR. Wydzielono
frakcje: F1 – wymienną, F2 – redukowalną, F3 – utlenialną, F4 – rezydualną. W poziomie próchnicznym
gleby poszczególnych obiektów doświadczenia, sekwencyjne frakcjonowanie niklu wykazało
zróżnicowaną zawartość tego metalu w wydzielonych frakcjach oraz ich udział w zawartości całkowitej.
Wprowadzenie do gleby podłoża po produkcji pieczarki samego oraz z dodatkiem NPK, po pierwszym
roku uprawy, wpłynęło na zwiększenie udziału niklu we frakcji wymiennej (F1) i związanej
z materią organiczną (F3) w stosunku do obiektu kontrolnego. Po drugim roku uprawy zastosowane
podłoże potencjalnie wpłynęło potencjalnie na zwiększenie biodostępności i ruchliwości tego metalu
w glebie, jednocześnie zmniejszył się jego udział we frakcji związanej z materią organiczną F3. Średni
procentowy udział frakcji niklu po dwóch latach uprawy układał się w następującym szeregu malejących
wartości: F4 > F3 > F1 > F2.

Czasopismo: Acta Agrophysica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Model plonowania roślin ziemniaka (Solanum tuberosum L.) wyrosłych z sadzeniaków napromienionych mikrofalami

Celem pracy była budowa modelu matematycznego uwzględniającego zależność
między wielkością jednostkowej dawki promieniowania mikrofalowego o częstotliwości 2,45 GHz, którą
napromieniowano sadzeniaka ziemniaka odmiany Felka Bona, a wielkością plonu pojawiającego się po
okresie wegetacji rośliny potomnej. Dodatkowo określono: wielkość jednostkowej dawki promieniowania
mikrofalowego mającej optymalny wpływ na plonowanie rośliny ziemniaka, wartości graniczne jednostkowych
dawek promieniowania po przekroczeniu których nie obserwuje się pozytywnego wpływu mikrofal
na roślinę ziemniaka oraz dokonano weryfikacji opracowanego modelu oraz zastosowano go do
prognozowania masy plonu roślin ziemniaka wyrosłych z sadzeniaków napromieniowanych mikrofalami.
Opracowany model regresyjny wyjaśnia w 93% zmianę masy plonu bulw ziemniaka odmiany Felka
Bona względem dawki promieniowania mikrofalowego.

Czasopismo: Acta Agrophysica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wpływ metod zwalczania Taraxacum officinale na wartość paszową runi łąkowej

Przeprowadzone badania miały na celu określenie wpływu różnych metod zwalczania Taraxacum officinale na wartość paszową runi łąkowej. Zastosowano metody chemiczne w postaci czterech herbicydów: Rancho 242 EC, Bofix 260 EC, Starane 250 EC, Mniszek 540 SL oraz dwie mechaniczne polegające na wyciąganiu i wykoszaniu roślin. Doświadczenie było prowadzone w latach 2007-2009 na trwałych użytkach zielonych w miejscowości Żelków pod Siedlcami (współrzędne geograficzne: 52°08′49″N i 22°11′20″E). Powierzchnia poletka doświadczalnego wynosiła 9 m2. W każdym okresie wegetacyjnym zbierano po trzy pokosy. W badaniach określono zawartość białka ogólnego (%), cukrów (%), włókna surowego (% s. m.) oraz strawność suchej masy (%). Uzyskane wyniki badań poddano ocenie statystycznej, wykonując analizę wariancji dla doświadczeń dwuczynnikowych. Zróżnicowanie średnich weryfikowano testem Tukey’a przy poziomie istotności α = 0,05. Zastosowane metody zwalczania Taraxacum officinale nie wpłynęły istotnie na stosunek cukrowo-białkowy suchej masy w badanym materiale roślinnym. Zawartość włókna surowego w tym materiale, niezależnie od lat badań, wahała się w granicach od 24,34% do 27,21%. Na wszystkich obiektach doświadczalnych zarówno stosunek cukrowo-białkowy, jak i włókno surowe nie przekraczały dopuszczalnych norm żywieniowych. Analiza statystyczna wykazała istotny wpływ lat badań i zastosowanych metod zwalczania mniszka na zawartość włókna surowego i poziom strawności oraz istotną interakcję tych dwóch czynników.

Czasopismo: Acta Agrophysica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Właściwości reologiczne wysoko uwodnionych ciał stałych pochodzenia roślinnego

Opracowanie dotyczy zagadnień reologicznych w ujęciu fenomenologicznym. Autorzy przedstawiają skrót teorii modeli mechanicznych liniowych ośrodków lepkosprężystych oraz metody reologii doświadczalnej, a także wyniki badań własnych dotyczących właściwości reologicznych różnych wysoko uwodnionych materiałów pochodzenia roślinnego (jabłek, korzeni warzyw i buraków, bulw ziemniaków). Badania przeprowadzono na skonstruowanym w tym celu stanowisku. Testy wytrzymałościowe wykonywano w ten sposób, że próbki materiału obciążano pomiędzy dwoma równoległymi płytami, przy zachowaniu stałości naprężenia (próba pełzania), rejestrując jej odkształcenie, aż do osiągnięcia stałej prędkości pełzania (tzw. pełzanie ustalone), a następnie zdejmowano obciążenie i obserwowano powrót odkształcenia, aż do momentu jego ustalenia się na stałym poziomie. Badanym obiektom przypisano model Burgersa, a parametrami oceny właściwości reologicznych były: moduł sprężystości E, współczynnik lepkości K oraz stosunek odkształcenia powrotnego do odkształcenia pełzania. Stwierdzono, że przyjęty poziom obciążeń dla różnych grup obiektów (jabłka, korzenie warzyw, korzenie buraków, bulwy ziemniaków) był prawidłowy, z punktu widzenia analizy porównawczej, gdyż stosunek odkształcenia powrotnego do odkształcenia pełzania zawierał się we wszystkich przypadkach w podobnym i znaczącym zakresie około 50-70%. W poszczególnych grupach badanych obiektów parametr K zawierał się w zakresie: dla jabłek 219-345 MPa·s, warzyw 680-1199 MPa·s, buraków 1700-1375 MPa·s, bulw ziemniaków odmiany Salto 654-855 MPa·s. Natomiast korzenie marchwi oraz buraków ćwikłowych charakteryzowały się najwyższym modułem sprężystości E.

Czasopismo: Acta Agrophysica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Podatność gruszek na obicia po zbiorze i przechowywaniu

Grusza po jabłoni zajmuje drugie miejsce w światowej produkcji owoców
ziarnkowych strefy klimatu umiarkowanego. W Polsce do tej pory jej produkcja była niewielka
ze względu na niesprzyjające warunki klimatyczne, wrażliwość drzew i kwiatów gruszy na mrozy
i przymrozki. Do poważnych problemów należy zaliczyć trudności z przechowywaniem, szybkie
przejrzewanie gruszek, dużą podatność na obicia owoców podczas obrotu handlowego. O atrakcyjności
gruszek decyduje nie tylko ich tekstura i barwa, jędrność, soczysty miąższ, ale też smak, aromat
oraz wartość odżywcza. Celem badań było określenie oraz porównanie podatności na obicia owoców
popularnych na naszym rynku odmian ‘Konferencja’ i ‘Lukasówka’ oraz nowych odmian ‘Concorde’
i ‘Amfora’. W badaniach zastosowano test udarowy, w którym szklaną kulkę o masie 25,68 g zrzucano
z wysokości 20, 40 i 80 cm, uzyskując energię 0,5, 0,1 i 0,2 J. Metoda udarowa pozwala na
ocenę podatności gruszek na obicia i umożliwia porównanie odmian. Owoce odmiany ‘Konferencja’
i ‘Concorde’ wykazały mniejszą podatność na uszkodzenia. Przechowywanie gruszek przez cztery
miesiące w chłodni w temperaturze 1.5°C i wilgotności około 90% nie wpływa istotnie na podatność
na obicia owoców odmian ‘Konferencja’, ‘Concorde’ i ‘Lukasówka’. Porównując wielkość obić pod
wpływem energii udaru 0,2 J, po przechowywaniu zaobserwowano, że wyznaczona objętość obicia
owoców odmiany ‘Concorde’ (312,47 mm3) jest ponad trzykrotnie mniejsza niż objętość obić odmiany
‘Amfora’(1075,13 mm3). Odmiana ‘Concorde’ jest obiecującą odmianą, ze względu na swoją
małą podatność na obicia i odporność na uszkodzenia mechaniczne, a zarazem najwyższą zawartość
ekstraktu i cukrów w owocach.

Czasopismo: Acta Agrophysica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Proces pirolizy mikroalg jako efektywny sposób pozyskania ciekłego biopaliwa

W artykule zamieszczono informacje dotyczące kierunku rozwoju źródeł
biopaliw pochodzenia roślinnego. Jednym z potencjalnych źródeł najbliższej przyszłości mogą być
mikroalgi. Omówiono proces konwersji biomasy mikroalg, w tym proces pirolizy obejmujący pozyskanie
ciekłego biopaliwa zwanego bio-olejem oraz możliwości praktycznego zastosowania.

Czasopismo: Acta Agrophysica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Struktura mikrokapsułek estrów etylowych oleju roślinnego

Podjęto próbę scharakteryzowania makrostruktury cząstek proszku i struktury wewnętrznej mikrokapsułek estrów etylowych oleju roślinnego otrzymywanych metodą suszenia rozpryskowego w warunkach laboratoryjnych i przemysłowych. Z wykorzystaniem techniki komputerowej analizowano mikrofotografie proszków otrzymane za pomocą elektronowego mikroskopu skaningowego. Stwierdzono duży zakres zmian wielkości cząstek, w przedziale 3,9-124,8 μm, z przewagą cząstek poniżej 40 μm. Elementy struktury wewnętrznej miały średnice w zakresie 0,141-1,915 μm, odpowiadające średnicom kropel fazy olejowej w emulsjach przed suszeniem. W obu przypadkach rozkład wielkości mierzonych elementów obrazu był logarytmiczno-normalny. Wykazano, że różne warunki preparowania emulsji i suszenia rozpryskowego prowadzą do istotnych statystycznie różnic parametrów struktury cząstek - zarówno zewnętrznej, jak i wewnętrznej. Stwierdzono konieczność korelowania parametrów charakteryzujących strukturę mikrokapsułek ze strukturą emulsji i innymi właściwościami proszków.

Czasopismo: Acta Agrophysica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wpływ nawadniania plantacji ziemniaków na właściwości fizyczne bulw

W badaniach podjęto próbę porównania wybranych właściwości fizycznych
bulw ziemniaków. Badania przeprowadzono na bulwach dwóch odmian ziemniaków tj. Lady Claire
i Saturna uprawianych na plantacji nawadnianej i nienawadnianej. W badaniach laboratoryjnych
wykorzystano metodę video-komputerową pozwalającą określić parametry geometryczne i wyliczyć 
współczynniki sferyczności. Zaobserwowano statystycznie istotne różnice pomiędzy wartościami
średnimi współczynników sferyczności bulw ziemniaków uprawianych na plantacji nawadnianej
i nienawadnianej. Stwierdzono że deszczowanie plantacji wpłynęło na zmniejszenie wartości
współczynnika wydłużenia bulw i zwiększenie wartości współczynnika spłaszczenia bulw. Bulwy z
plantacji deszczowanej były zbliżone do kształtu kulisto-owalnego.

Czasopismo: Acta Agrophysica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Ocena jakości makaronów handlowych typu świderki

Celem pracy była ocena jakości makaronów handlowych typu świderki po-chodzących od różnych producentów. W badanych próbach makaronu oznaczono zawartość podstawowych składników chemicznych tj.: woda, białko, składniki mineralne (popiół) oraz udział rozkruszu. Wyznaczono współczynnik przyrostu wagowego oraz straty suchej masy podczas gotowania. Przeprowadzono punktową ocenę organoleptyczną makaronów po ugotowaniu. Wilgotność makaronu wynosiła od 6,5 do 8,7%, natomiast zawartość popiołu całkowitego mieściła się w zakresie od 0,66 do 1,02%. Zawartość białka ogółem w badanych makaronach była istotnie zróżnicowana i zawierała się w przedziale od 11,7 do 14,1%. Straty suchej masy makaronów podczas gotowania wynoszące od 4,29 do 5,26% nie różniły się istotnie między sobą. Współczynnik przyrostu wagowego makaronu był statystycznie zróżnicowany i wynosił od 1,96 do 2,66. Makaron wyprodukowany z połączenia mąki z pszenicy twardej oraz mąki z pszenicy zwyczajnej z dodatkiem jaj otrzymał najniższą ilość punktów w ocenie organoleptycznej. Pozostałe makarony zostały ocenione wysoko, co wskazuje na ich bardzo dobrą jakość kulinarną.

Czasopismo: Acta Agrophysica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Kinetyka zmian zawartości ergosterolu podczas przechowywania nasion rzepaku

Ergosterol jest najważniejszym sterolem tworzonym przez większość grzybów i jest stosowany jako chemiczny wskaźnik obecności zasiedlających grzybów. Celem pracy było zbadanie wpływu temperatury i wilgotności nasion rzepaku na ich jakość mikrobiologiczną. W pracy oceniano skażenie mikrobiologiczne rzepaku na podstawie poziomu stężenia ergosterolu. Materiałem badawczym były nasiona rzepaku odmiany Californium przechowywane w komorze termostatycznej (25±1 i 30±1°C) wyposażonej w trzy aparaty higrostatyczne służące do utrzy-mania wilgotności względnej powietrza na stałym poziomie. Przed rozpoczęciem eksperymentu rzepak nawilżano do wilgotności 10,5; 12,5; 15,5% (w.b). Nasiona przechowywano do czasu, aż ich zdolność kiełkowania obniżyła się poniżej 75%. Podczas przechowywania, co 6 dni, pobierano próby do badań. Przeprowadzone badania wykazały istotny wpływ wilgotności nasion i temperatury przechowywania na przyrost stężenia ergosterolu.

Czasopismo: Acta Agrophysica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Nowoczesne algorytmy sterowania mikroklimatem w przechowalniach

W pracy omówione zostały mankamenty aktualnie stosowanych algorytmów
sterowania pracą urządzeń wentylacji i klimatyzacji w przechowalniach owoców, warzyw
i ziemniaków. Zaproponowano także nowoczesne, adaptacyjne i predykcyjne algorytmy sterowania
mikroklimatem, ograniczające lub eliminujące wady aktualnie stosowanych algorytmów sterowania.
Dzięki ich zastosowaniu możliwe jest zmniejszenie strat technologicznych, zachowanie jakości
płodów i uzyskanie lepszych efektów ekonomicznych w przechowalnictwie. Realizacja techniczna
algorytmów adaptacyjnych i predykcyjnych wymaga znajomości komputerowego modelu procesu
technologicznego i układu sterowania.

Czasopismo: Acta Agrophysica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wpływ warunków meteorologicznych na zawartość tłuszczu i białka w nasionach rzepaku ozimego

W pracy wykorzystano wyniki Porejestrowego Doświadczalnictwa Odmianowego
i Rolniczego prowadzonego w latach 2003-2011 na Dolnym Śląsku na glebach kompleksów
pszennego bardzo dobrego, pszennego dobrego i żytniego bardzo dobrego. Utworzono modele
regresji dla zawartości tłuszczu surowego i białka ogólnego w nasionach rzepaku ozimego, gdzie
badanymi czynnikami były: suma opadów i średnia temperatura powietrza w okresach: wrzesieńlistopad
(od siewu do zahamowania wegetacji jesienią), grudzień-marzec (zahamowanie wegetacji –
wznowienie wegetacji), kwiecień (wznowienie wegetacji – początek kwitnienia), maj (kwitnienie),
czerwiec (koniec kwitnienia – dojrzałość techniczna) a także zawartość fosforu, potasu i pH gleby
oraz nawożenie azotem, fosforem i potasem. Z badanych modeli wynika, że najsilniejszy wpływ na
zawartość tłuszczu surowego i białka ogólnego w nasionach rzepaku ozimego mają warunki meteorologiczne
w okresach grudzień-marzec i maj. Optymalne dla gromadzenia tłuszczu w nasionach
są wysokie opady w okresach: grudzień-marzec, w kwietniu oraz maju i towarzyszące im wyższe
temperatury. Z kolei wyższej zawartości białka sprzyjają w tych okresach niższe opady i niższa
temperatura. W okresie od końca kwitnienia do dojrzałości technicznej najwyższą zawartość tłuszczu
stwierdza się przy stosunkowo niskich opadach – 25 mm i wyższej temperaturze – 18,8°C,
natomiast na zawartość białka negatywny wpływ ma temperatura.

Czasopismo: Acta Agrophysica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Zmienność przestrzenna temperatury gleby w Polsce

Celem badań było rozpoznanie i określenie przestrzennej zmienności temperatury
w powierzchniowej warstwie gleby na obszarze Polski. Do badań wykorzystano dane pomiarowe
wykonane w latach 1961-1975 w 88 stacjach meteorologicznych. Rozpatrywano jednomiesięczne okresy
temperatur pochodzące z głębokości 5 cm. Do analiz zastosowano metody statystyczne i geostatystyczne.
Rozpoznano zmienność przestrzenną temperatury gleby, wykorzystując empiryczne semiwariogramy
oraz dopasowane do nich modele, dla których wyznaczono wartości samorodków, wartości progów
wysycenia semiwariancji oraz zakresów przestrzennej zależności. Obliczono również wymiary fraktalne.
Następnie, stosując metodę krigingu, na podstawie danych punktowych, wyznaczono powierzchniowe
rozkłady temperatury gleby na obszarze Polski. Stwierdzono istotną i silną przestrzenną zależność temperatury
gleby. Najlepiej dopasowanym modelem matematycznym semiwariogramu empirycznego była
funkcja sferyczna z zakresem od 290 do 880 km. Wartości samorodka, wysycenia, jak i wymiaru fraktalnego
rosły w okresie letnim, malały od jesieni do wiosny z najniższymi wartościami na koniec jesieni
i początek zimy. Wskazują one, że w okresie wiosenno-letnim zachodzą dodatkowe procesy modyfikujące
temperaturę gleby, głównie w wyniku bardziej zróżnicowanych opadów deszczu i większych zawartości
frakcji piasku w środkowej części Polski. Semiwariogramy powierzchniowe wskazują na występowanie
zmieniającej się w czasie anizotropii w rozkładzie temperatury gleby. Przestrzenne rozkłady temperatury
gleby ukazują znaczące jej zróżnicowanie na obszarze Polski z ukierunkowaniem południkowym w okresie
jesienno-zimowym i równoleżnikowym w okresie wiosenno-letnim.

Czasopismo: Acta Agrophysica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Zmiany pozornej powierzchni właściwej korzeni życicy wielokwiatowej (Lolium multiflorum L.) determinowane toksycznością kadmu

Badania przeprowadzono na korzeniach Lolium multiflorum L.. Rośliny pochodziły ze stacji badawczej w Dublanach, Uniwersytetu Rolniczego we Lwowie. Przed siewem nasion, do gleby (czarnoziem leśno-stepowy, wyługowany, wytworzony z lessu o pH = 6,8) dodano roztwór CdCl2w ilościach kadmu 0 (obiekt kontrolny), 3, 15, 30 mg·kg-1 gleby. Rośliny zebrano w fazie kwitnienia i w fazie pełnej dojrzałości nasion. Pozorną powierzchnię właściwą korzeni tych roślin wyznaczano z izoterm adsorpcji pary wodnej, których pomiar przeprowadzono zgodnie z Polską Normą PN-Z-19010- 1. Do opisu danych doświadczalnych adsorpcji-desorpcji pary wodnej zastosowano model równania BET. Korzenie roślin pochodzące z obiektów z Cd+2 charakteryzowały się mniejszą wielkością pozornej powierzchni właściwej niż korzenie z obiektów kontrolnych. Stwierdzono że, ilości kadmu 15 i 30 mg·kg-1 gleby wpłynęły istotnie na spadek wielkości pozornej powierzchni właściwej korzeni Lolium multiflorum L. w fazie kwitnienia. Dla korzeni zebranych w fazie pełnej dojrzałości nasion, istotny spadek tego parametru wykazano dla dawki kadmu 30 mg·kg-1 gleby. Kadm dodany do gleby w ilości 3 mg·kg-1 tylko nieznacznie wpłynął na wielkość pozornej powierzchni właściwej korzeni Lolium multiflorum L. Dawki kadmu dodane w ilości 30 mg·kg-1, spowodowały, że względne zmiany wielkości pozornej powierzchni właściwej korzeni starszych (faza pełnej dojrzałości nasion) były większe niż dla korzeni zebranych w fazie kwitnienia roślin. Intensywność zmian pozornej powierzchni właściwej korzeni zależała nie tylko od odporności roślin i stężenia czynnika stresowego, ale również od czasu ekspozycji rośliny na stres. Obserwowane zmiany pozornej powierzchni właściwej badanych korzeni, związane były prawdopodobnie ze zmianami w procesach fizjologicznych, które zachodziły w roślinie pod wpływem przedłużającego się stresu.

Czasopismo: Acta Agrophysica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wpływ temperatury na właściwości sorpcyjne suszu pieczarek

W pracy wyznaczono izotermy adsorpcji wody dla suszu pieczarek w czterech
różnych wartościach temperatury 5, 15, 25 i 35ºC, w zakresie aktywności wody od 0,006 do 0,910.
Stwierdzono, że izotermy adsorpcji wody badanego suszu posiadały kształt sigmoidalny i zgodnie
z klasyfikacją Brunauera i in. odpowiadały II typowi izoterm. Modele Lewickiego i BET najlepiej opisywały
otrzymane izotermy. Najwyższe wartości czystego izosterycznego ciepła adsorpcji wody stwierdzono dla
suszu pieczarki w zakresie równowagowej zawartości wody od 5 do 10 g wody/100 g s.s.

Czasopismo: Acta Agrophysica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wpływ wstępnego odwadniania osmotycznego na wybrane właściwości rehydracyjne suszonych jabłek

Celem pracy było przedstawienie wpływu wstępnego odwadniania osmotycznego jabłek odmiany Idared na ich właściwości rehydracyjne. Przed suszeniem konwekcyjnym stosowano osmotyczne odwadnianie jabłek w roztworze sacharozy o stężeniu 30 i 60% w temperaturze 30 i 50˚C przez 0,5, 1,0 i 1,5 h. Grubość próbek w kształcie prostopadłościanów o wymiarach 2,5 x 2,5 cm wynosiła 0,5 i 1,5 cm. Właściwości rehydracyjne suszu jabłkowego, analizowane na podstawie względnego przyrostu masy i ubytku suchej substancji, zależały od stężenia roztworu osmotycznego i początkowej grubości próbek. Niższe stężenie roztworu sacharozy oraz mniejsza grubość próbek wpływały na zwiększenie względnego przyrostu masy w suszach jabłkowych, ale różnice te były mniej widoczne w przypadku rehydracji prowadzonej przez 4 h w porównaniu z rehydracją 1-godzinną. Zmiany przyrostu masy suchej substancji i ubytku wody podczas wstępnego odwadniania osmotycznego jabłek przed suszeniem konwekcyjnym w małym stopniu korelowały ze względnym przyrostem masy suchej substancji w rehydrowanych suszach. Na wartości analizowanych wskaźników rehydracji większy wpływ niż przyrost masy suchej substancji miał stopień odwodnienia próbek wyrażony jako ubytek wody z jabłek.

Czasopismo: Acta Agrophysica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Modelowanie wzrostu rozsady kapusty chińskiej (Brassica rapa var.chinensis) oraz ocena zależności między cechami roślin przed sadzeniem do gruntu i podczas zbiorów

Przedstawiono wykorzystanie analizy regresji prostej do stworzenia modeli wzrostu rozsady kapusty chińskiej (Brassica rapa var. chinensis, pak choy) względem czasu, jak też do przewidywania rozwoju liści tych roślin na podstawie temperatur efektywnych (stopniodni). Opracowane modele czasowe charakteryzowały się wysokimi współczynnikami determinacji R2 wynoszącymi od 0,765 do 0,880 (dla wysokości rozsady) oraz od 0,964 do 0,970 (liczba liści). Dla temperatur efektywnych dopasowanie danych przewidywanych, dotyczących rozbudowy aparatu liściowego rozsady, do rzeczywistych wynosiło ponad 89%. Rozsadę produkowano w dwóch terminach, wysiewając nasiona na początku III dekady lipca (1. termin) i na początku sierpnia (2. termin). Rozsada przygotowywana w terminie późniejszym posiadała większą wysokość rozetek oraz powierzchnię i długość liści. Charakteryzowała się również większą świeżą masą części nadziemnej, jednocześnie niższą zawartością suchej masy, cukrów rozpuszczalnych i karotenoidów w porównaniu do 1. terminu. Stwierdzono istotne zróżnicowanie w analizowanych parametrach roślin ze względu na czynnik odmianowy. Cechy rozsady kapusty chińskiej były w dużej mierze skorelowane z cechami dojrzałych rozet oraz z plonem ogólnym tego warzywa.

Czasopismo: Acta Agrophysica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo