Ograniczenia i problemy w zwalczaniu terroryzmu i przestępczości imigrantów w Europie.

Zagrożenie terrorystyczne w Europie jest najwyższe od lat 70. i 80. ubiegłego
wieku, nazwanych latami ołowiu (anni di piombo), gdy zamachom organizacji skrajnie
prawicowych i lewackich towarzyszyły ataki terrorystów palestyńskich. Współczesnych
terrorystów motywuje radykalny islam, a dokładnie – ideologia dżihadu
propagowana przez salafitów wspierających samozwańczy kalifat Abu Bakra al-Bagdadiego,
ich duchową ojczyznę. Mimo poważnego zagrożenia, poprawność polityczna
elit zachodnich nie pozwala na jego jednoznaczne określenie mianem „terroryzmu
islamskiego”, aby nie zostać posądzonym o rasizm lub islamofobię. Używa się więc
różnych eufemizmów i czyni starania o zjednanie sobie środowisk muzułmańskich,
które często domagają się kolejnych ustępstw i przywilejów, niekiedy kosztem społeczności
krajów przyjmujących. Odpowiedzią niektórych państw na zagrożenie terrorystyczne
jest realizowanie programów deradykalizacji, także dżihadystów, którzy
wrócili ze strefy walk w Syrii i Iraku. Ten proces, mimo zaangażowania znacznych sił i środków, nie przynosi jednak większych rezultatów, a co najwyżej – pozwala
odciągnąć młodych ludzi od stosowania przemocy (często chwilowej), bez zmiany
nastawienia do otaczającej rzeczywistości. Państwo Islamskie przyznaje się do kolejnych
ataków terrorystycznych w Europie w wykonaniu samotnych wilków i grup ekstremistów.
Publikuje w cyberprzestrzeni materiały propagandowe oraz instrukcje dla
muzułmanów wzywające do kolejnych zamachów przy użyciu dowolnych narzędzi
i zawierających porady dotyczące skutecznego wtapiania się w środowisko „niewiernych”
przed przystąpieniem do wymierzonych w nich działań.
Jednocześnie fala migracyjna, która dotarła do Europy w 2015 r., wywołała
wzrost zagrożenia terrorystycznego i przestępczości pospolitej, zwłaszcza ze strony
nastoletnich muzułmanów, którzy są bezkarni wobec przepisów prawa. Kłopoty aparatu
ścigania z identyfikacją tożsamości i wieku tych osób, motywowane względami
etycznymi i prawami człowieka, utrudniają walkę z przestępczością i budzą frustrację
funkcjonariuszy Policji. Mimo że rządy wielu państw UE otworzyły swoje granice
dla imigrantów, to ich wzmożony napływ spotkał się ze sprzeciwem części społeczeństw,
które swoje sympatie przenoszą na partie populistyczne i skrajnie prawicowe.
Tymczasem wielu polityków uważa, że zagrożeniem nie są islamscy radykałowie, ale
ugrupowania skrajnie prawicowe i lewackie. Żeby stwierdzić, jak bardzo te poglądy
mijają się z rzeczywistością, wystarczy porównać skalę terroryzmu ze strony poszczególnych
ugrupowań i liczbę ofiar, za które odpowiadają. Przed zagrożeniem ze strony
współwyznawców ostrzegają znani przedstawiciele świata arabskiego, szukający często
schronienia w Europie. Za odważne poglądy dotyczące m.in. konieczności zreformowania
islamu przez jego reinterpretację i dostosowanie do obecnych czasów są
ostro krytykowani przez organizacje islamskie i część sceny politycznej, a nawet grozi
im się śmiercią.

Czasopismo: Przegląd Bezpieczeństwa Wewnętrznego
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji, nauki prawne