rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Precyzyjne elementy retencyjne stosowane w protezach overdentures w żuchwie wspartych na śródkostnych wszczepach dentystycznych

Wieloletnie badania nad wszczepami, coraz bezpieczniejsze procedury chirurgiczne i nowoczesne techniki laboratoryjne spowodowały w ostatnich latach upowszechnienie się protez nakładkowych wspartych na wszczepach śródkostnych. Celem pracy jest przegląd typów precyzyjnych elementów retencyjnych stosowanych w protezach overdentures wspartych na śródkostnych wszczepach dentystycznych. Przedstawiono krótką charakterystykę najczęściej stosowanych elementów retencyjnych, takich jak: zaczepy kulkowe, belki, magnesy i korony teleskopowe. Omówiono wady i zalety poszczególnych rozwiązań protetycznych. Zwrócono uwagę na wysoki komfort noszenia protez overdentures wspartych na wszczepach i znaczną poprawę jakości życia pacjentów użytkujących ten typ protez.

Czasopismo: Folia Medica Lodziensia
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Klinicznie nieczynne hormonalnie guzy przysadki

Istotny postęp, jaki dokonał się w ostatnich latach, zwłaszcza w zakresie rozwoju diagnostyki obrazowej i badań immunohistochemicznych, umożliwia wcześniejsze rozpoznawanie, a następnie leczenie nieczynnych hormonalnie gruczolaków przysadki (NFPAs). Mimo to guzy te dalej pozostają istotnym problemem klinicznym dla lekarzy wielu specjalności. Celem pracy jest szczegółowe przedstawienie poglądów na temat etiopatogenezy, obrazu klinicznego, diagnostyki i metod leczenia klinicznie nieczynnych hormonalnie gruczolaków przysadki ze szczególnym uwzględnieniem postępów w technikach chirurgicznych oraz rozszerzających się możliwości radioterapii, a szczególnie farmakoterapii.

Czasopismo: Folia Medica Lodziensia
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Analogi somatostatyny w leczeniu chorych z nawrotowymi hormonalnie nieczynnymi gruczolakami przysadki - obserwacja wstępna

Wstęp: Nieczynne hormonalnie gruczolaki przysadki (NFPAs - non-functioning pituitary adenomas), stanowią około 30% wszystkich guzów przysadki. Rozpoznawane są późno, zazwyczaj w stadium makrogruczolaka. Operacja neurochirurgiczna często nie jest radykalna ze względu na naciekanie przez guz struktur sąsiadujących. Jednym z rozważanych sposobów leczenia tych pacjentów jest stosowanie analogów somatostatyny. Wdrożenie takiego leczenia uzasadnia pozytywny wynik badania scyntygrafii receptorowej. Cel: Celem pracy była ocena efektów leczenia analogiem somatostatyny chorych z NFPAs.

Czasopismo: Folia Medica Lodziensia
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki biologiczne
Jednostronny brak skrzydłowy w żuchwie jako problem implantologiczno-protetyczny – opis przypadku

W artykule opisano leczenie implantoprotetyczne pacjenta z jednostronnym brakiem skrzydłowym w żuchwie. Plan leczenia obejmował wykonanie mostu wspartego na wszczepach śródkostnych. Pacjent cierpiał na cukrzycę typu II, nadciśnienie oraz palił duże ilości papierosów, co powodowało pogorszenie rokowania. W opisywanym przypadku osiągnięto sukces terapeutyczny mimo istniejących czynników ryzyka ograniczających pozytywne prognozy.

Czasopismo: Folia Medica Lodziensia
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Elektroforetyczna identyfikacja proteinaz cysteinowych w surowicach pacjentów z przewlekłą białaczką limfocytową (PBL) z wykorzystaniem biotynylowanego jodoacetamidu

Wstęp: Proteinazy cysteinowe są enzymami regulującymi liczne procesy
fizjologiczne oraz patologiczne w organizmie człowieka. Zaburzenie ich
aktywności może przyczyniać się do wystąpienia wielu chorób. Pełnią one ważną
rolę w procesie kancerogenezy, uczestnicząc w inwazji, transformacji
nowotworowej, angiogenezie, apoptozie oraz powstawaniu przerzutów. Celem
pracy było opracowanie elektroforetycznej metody identyfikacji proteinaz
cysteinowych w surowicach pacjentów z przewlekłą białaczką w oparciu
o jodoacetamid biotynylowany.
Materiał i metody: Badania wstępne przeprowadzono na handlowym preparacie
papainy (EC 3.4.22.2), dobrze poznanej i szeroko stosowanej roślinnej proteinazy
cysteinowej o masie cząsteczkowej 23,4 kDa. Badania wykonano na próbach
surowicy uzyskanych z pełnej krwi pobranej od pacjentów chorych na przewlekłą
białaczkę limfocytową (PBL) oraz surowicach kontrolnych uzyskanych od dawców. Surowice po wstępnej inkubacji z jodoacetamidem mieszano
z buforem do prób i poddawano rozdziałowi elektroforetycznemu w żelu
poliakrylamidowym zawierającym dodecylosiarczan sodu (SDS–PAGE).
Rozdzielone elektroforetycznie białka po transferze na nitrocelulozową
membranę, poddawano dalszej analizie za pomocą streptawidyny skoniugowanej
z peroksydazą chrzanową (HRP). Użycie substratu dla HRP, czterochlorowodorku 3,3’–diaminobenzydynyny (DAB), umożliwiało identyfikację
biotynylowanego jodoacetamidu, a przez to związanych z nim w sposób
nieodwracalny proteinaz cysteinowych obecnych w badanych surowicach.
Wyniki: Analiza porównawcza surowic pobranych od pacjentów chorych na
przewlekłą białaczkę limfocytową w odniesieniu do surowic kontrolnych pozwoliła
na identyfikację dodatkowego białka o charakterze proteinazy cysteinowej
o masie cząsteczkowej wynoszącej około 37 kDa, które nie występowało lub było
obecne w niewielkiej ilości w surowicach kontrolnych.
Wnioski: Opracowana metoda umożliwia wykrywanie proteinaz cysteinowych
w surowicach kontrolnych, jak i u pacjentów chorych na przewlekłą białaczkę
limfocytową.

Czasopismo: Folia Medica Lodziensia
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Zmiany czynności mioelektrycznej żołądka u osób z depresją i objawami dyspeptycznymi

Wstęp: U chorych z depresją często występują bóle i dyskomfort w nadbrzuszu.
Patogeneza tych dolegliwości jest złożona i nie w pełni poznana. Celem badań
była ocena czynności mioelektrycznej żołądka w tej grupie chorych.
Materiał i metody: Badania przeprowadzono w grupie 90 osób, w tym 71 kobiet
i 19 mężczyzn (średni wiek 38,0±8,1 lat). Spośród nich wyodrębniono trzy grupy
– osoby zdrowe (grupa K, n=30), pacjenci z depresją i dyspepsją (grupa II, n=30),
pacjenci z depresją i zakażeniem Helicobacter pylori (grupa III, n=30).
U wszystkich oceniono stan emocjonalny z użyciem Skali Depresji Hamiltona,
a aktywność mioelektryczną żołądka (Polygraph–Medtronic A/S, Denmark)
rejestrowano przez 120 minut przed i po posiłku płynnym.
Wyniki: W porównaniu do osób zdrowych (grupa K), u pacjentów z depresją
(grupa II i III) odsetek normogastrii przedposiłkowej był niższy; 79,5±8,1% vs
73,6±8,7% (p<0,01) i 79,5±8,1% vs 68,4±9,9 (p<0,001). Podobne różnice
stwierdzono w okresie poposiłkowym. Wartość ilorazu mocy (PR) była również
mniejsza niż u osób zdrowych – odpowiednio 3,5±0,7 (K), 1,6±0,7 (grupa II,
p<0,001) i 1,7±0,8 (grupa III, p<0,001).
Wnioski: U osób z depresją czynność mioelektryczna żołądka jest zaburzona,
co może być przyczyną przewlekłych dolegliwości dyspeptycznych.

Czasopismo: Folia Medica Lodziensia
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Neuroendokrynologia doświadczalna i jej implikacje kliniczne – historia i perspektywy

Neuroendokrynologia jest interdyscyplinarną dziedziną wiedzy biomedycznej,
której obszarem działania są strukturalne i czynnościowe związki między dwoma
układami: nerwowym i dokrewnym. Wyróżniamy neuroendokrynologię
doświadczalną oraz jej implikacje kliniczne. Za pioniera neuroendokrynologii
powszechnie uważany jest Ernest Scharrer, który już w 1928 roku opisał
cytologiczne oznaki wydzielania w jądrach podwzgórza minoga i zjawisko to
nazwał neurosekrecją. Dalsze badania prowadzone przez Scharrera wspólnie
z jego żoną Bertą, a następnie z Wolfgangiem Bargmannem, pozwoliły na
opisanie neurosekrecji u różnych zwierząt bezkręgowych i kręgowców łącznie
z człowiekiem. Kamieniem milowym było wykazanie, że neurosekrecja w jądrach
nadwzrokowych i przykomorowych podwzgórza wiąże się z syntezą wazopresyny
i oksytocyny (W. Bargmann i E. Scharrer). Dalszym kamieniem milowym było
wykazanie przez Geoffreya Harrisa, że podwzgórze steruje czynnością
wydzielniczą przysadki za pośrednictwem czynników humoralnych docierających
do przedniego płata poprzez połączenia naczyniowe zwane przysadkowym
układem wrotnym. Zapoczątkowało to liczne badania zmierzające do izolacji
wspomnianych czynników humoralnych z podwzgórza i określenie ich struktury.
Ustalenie budowy chemicznej pierwszego podwzgórzowego czynnika
uwalniającego – TRH (tyreoliberyna – ang. thyrotropin–releasing hormone)
powiodło się w 1969 roku zespołom Andrew Schally’ego i Rogera Guillemina, za
co otrzymali w 1977 nagrodę Nobla. W kolejnych latach zidentyfikowano wiele
dalszych neurohormonów podwzgórzowych. Ustalenie ich struktury i synteza pozwoliło na zbadanie właściwości, a także rozprzestrzenienia neurohormonów
podwzgórzowych w ośrodkowym i obwodowym układzie nerwowym oraz
w innych obszarach. Implikacje kliniczne badań z zakresu doświadczalnej
neuroendokrynologii są oczywiste. Postępy neuroendokrynologii zmieniły
podejście diagnostyczne endokrynologów–klinicystów do chorób przysadki,
wskazując na możliwość ich podwzgórzowych przyczyn. Po wtóre, neurohormony
podwzgórzowe i ich analogi znalazły szerokie zastosowanie w testach
diagnostycznych i terapii, m.in. w leczeniu niektórych nowotworów. Obecnie jest
rozważanych szereg nowych perspektyw klinicznego zastosowania
neurohormonów i ich analogów.

Czasopismo: Folia Medica Lodziensia
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Przydatność kliniczna i diagnostyczna oznaczeń D–dimeru w różnych stanach chorobowych

Dostępnych jest wiele różnorodnych metod oznaczenia D–dimeru. Metody te są
podzielone na dwie kategorie – jakościowe i ilościowe. Wszystkie oparte są
na reakcji immunochemicznej z wykorzystaniem monoklonalnych przeciwciał
skierowanych przeciwko D–dimerowi. Jednak wyniki otrzymywane różnymi
metodami nie są porównywalne. Oznaczenie D–dimeru ma zastosowanie
w diagnostyce wielu chorób. Jednakże, interpretując wynik nie można
jednoznacznie określić jednostki chorobowej bez dodatkowych badań. Wynika to
z braku swoistości tego oznaczenia dla konkretnych schorzeń. Wyniki
podwyższone uzyskujemy zarówno w ciąży, nadczynności tarczycy, zapaleniach,
nowotworach i u pacjentów w podeszłym wieku, ale także w stanach
zagrażających życiu takich, jak zawał serca, zespół rozsianego krzepnięcia
wewnątrznaczyniowego, pęknięcie tętniaka aorty czy zatorowość. Aby wynik
oznaczania stężenia D–dimeru był wiarygodny i klinicznie użyteczny, konieczne
jest stosowanie się do zasad zarządzania jakością.

Czasopismo: Folia Medica Lodziensia
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Markery nowotworowe w raku żołądka – podział i charakterystyka

Rak żołądka jest powszechnie występującym nowotworem złośliwym. Stanowi jedną z głównych przyczyn przedwczesnego zgonu z powodu chorób nowotworowych na świecie. Proces kancerogenezy może trwać nawet 30 lat, dlatego rak żołądka rozwija się przede wszystkim po 50. roku życia, jednakże zachorowania zdarzają się w każdej grupie wiekowej. Etiologia tej choroby jest bardzo złożona, składają się na nią m.in. czynniki środowiskowe, przetrwałe zakażenie bakterią Helicobacter pylori oraz palenie tytoniu. Szacuje się, że około 20% zachorowań jest związanych z występowaniem rodzinnym. Objawy, które mogą świadczyć o toczącym się procesie nowotworowym są nieswoiste. Ze względu na mało specyficzne objawy, rak żołądka jest zazwyczaj rozpoznawany w zaawansowanym stadium, kiedy jedynym skutecznym sposobem leczenia jest całkowita resekcja zajętego narządu, a odsetek 5–letnich przeżyć jest niski. Z tego względu, badacze wciąż poszukują nowych metod diagnostycznych, w tym markerów nowotworowych, które przyśpieszyłyby proces rozpoznania choroby. Oznaczanie stężenia markerów nowotworowych może być także przydatne w ocenie remisji, monitorowaniu wznowy oraz przerzutów. Badane są też nowe cele terapeutyczne, związane np. z typem molekularnym nowotworu, które pozwoliłyby ograniczyć inwazyjne zabiegi i polepszyć komfort życia pacjenta. W niniejszym artykule przedstawiono i scharakteryzowano dotychczas poznane oraz użyteczne markery nowo– tworowe dla raka żołądka.

Czasopismo: Folia Medica Lodziensia
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Wstępna ocena polimorfizmu T-129C w regionie promotorowym genu ABCB1 u pacjentów z rakiem żołądka

Wstęp: Rak żołądka jest jedną z najczęstszych chorób nowotworowych na świecie. Patogeneza tego nowotworu nie została w pełni poznana. Wśród czynników ryzyka rozwoju choroby wymienia się: zakażenie Helicobacter pylori, niewłaściwą dietę, spożywanie alkoholu czy palenie tytoniu. Z drugiej strony, zakłada się, iż patogeneza rozwoju tego raka jest związana ze współzależnością pomiędzy czynnikami ryzyka a predyspozycją genetyczną samego pacjenta. Jednym z genów zaangażowanych w proces kancerogenezy może być ABCB1, którego produkt białkowy – glikoproteina P, poprzez usuwanie ksenobiotyków z komórki do środowiska pozakomórkowego, spełnia funkcję ochronną. Polimorfizmy tego genu mogą zmieniać jego produkt białkowy prowadząc do utraty funkcji ochronnej i zwiększonego ryzyka rozwoju chorób. Polimorfizm w pozycji T–129C może wpływać na powstawanie mRNA, a tym samym prowadzić do zmiany ilości/aktywności glikoproteiny P. Celem pracy była ocena polimorfizmu w regionie promotorowym genu ABCB1 w pozycji T–129C u pacjentów z gruczolakorakiem żołądka. Materiał i metody: Materiał do badania stanowiło 19 skrawków tkankowych pobranych od pacjentów z gruczolakorakiem żołądka oraz 68 prób krwi obwodowej pobranych od zdrowych krwiodawców. Genotypowanie w pozycji T–129C przeprowadzono za pomocą techniki polimorfizmu długości fragmentów restrykcyjnych. Wyniki: Nie wykazano istotnych statystycznie różnic pomiędzy grupą pacjentów z rakiem żołądka a grupą osób zdrowych. Wnioski: Polimorfizm w pozycji T–129C regionu promotorowego genu ABCB1 nie ma związku z rozwojem raka żołądka. Uzyskane w pracy wyniki badań wymagają potwierdzenia na większej grupie pacjentów.

Czasopismo: Folia Medica Lodziensia
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Macroprolactinoma – ocena skuteczności leczenia chirurgicznego

Wstęp: Leczeniem z wyboru prolactinoma jest farmakoterapia z zastosowaniem agonistów receptorów dopaminergicznych. Zabieg chirurgiczny wykonuje się dość rzadko – w przypadku braku skuteczności leczenia farmakologicznego (normalizacji stężenia prolaktyny (ang. prolactin – PRL) i/lub zmniejszenia masy nowotworu) i/lub złej tolerancji leków. Celem naszej pracy była ocena czynności hormonalnej przysadki u chorych operowanych z powodu prolactinoma. Analizie poddano zarówno skuteczność leczenia, jak i wystąpienie po zabiegu niedoczynności przysadki. Materiał i metody: Grupę badaną stanowiło 26 pacjentów po operacji macroprolactinoma hospitalizowanych w Klinice Endokrynologii Katedry Endokrynologii Uniwersytetu Medycznego w Łodzi. Za biochemiczne kryterium wyleczenia przyjęto normalizację stężenia PRL w surowicy krwi oznaczonej na czczo w godzinach porannych. Czynność wydzielniczą przysadki oceniono na podstawie stężeń hormonów tropowych i odpowiednich hormonów gruczołów obwodowych. Wyniki: Normalizację stężenia PRL uzyskano u 19 pacjentów – w tym u dwóch po samej operacji, a u 17 dodatkowo w wyniku pooperacyjnej farmakoterapii agonistami dopaminy. Ponadto u 13/19 osób w badaniu obrazowym stwierdzono niecałkowite usunięcie gruczolaka, a u 14 chorych odnotowano niedoczynność przysadki. U siedmiu pacjentów, mimo kontynuacji leczenia agonistami dopaminy po operacji, stężenie PRL nadal przekraczało granice wartości referencyjnych. U czterech z nich stwierdzono niedoczynność przysadki. Wnioski: Leczenie makrogruczolaków prolaktynowych przysadki stanowi nadal poważny problem terapeutyczny, bowiem zabieg chirurgiczny w wielu przypadkach nie pozwala na usunięcie całej masy nowotworu i dość często powoduje niedoczynność przysadki. Jednakże, zastosowanie pooperacyjnej farmakoterapii agonistami dopaminy znacznie zwiększa szansę na normalizację stężenia PRL we krwi i jest niezbędne u większości pacjentów z macroprolactinoma.

Czasopismo: Folia Medica Lodziensia
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Siarkowodór a układ krążenia

Siarkowodór to prosty, nieorganiczny związek chemiczny o ogólnym wzorze H2S. Jego cechą charakterystyczną jest zapach – przypomina on aromat zgniłego jajka. Jest to związek cięższy niż powietrze, bardzo dobrze rozpuszczalny w wodzie (występuje w niej w postaci jonów). Siarkowodór spełnia wiele bardzo ważnych funkcji w organizmie człowieka i ma pozytywny wpływ na wiele układów – między innymi na układ wydalniczy, nerwowy czy układ krążenia. Badania dowiodły, iż rola siarkowodoru w układzie krążenia jest różnorodna. Związek ten uczestniczy w wielu istotnych dla naszego organizmu procesach związanych z angiogenezą, krzepnięciem krwi czy aktywacją płytek krwi oraz chroni przed miażdżycą.

Czasopismo: Folia Medica Lodziensia
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Makroprolaktyna - występowanie, metody diagnostyczne i znaczenie kliniczne

Makroprolaktyna (MaPRL) jest wielkocząsteczkową formą prolaktyny (PRL) zbudowaną zazwyczaj z monomerycznej PRL i cząsteczki immunoglobuliny G. Nie posiada istotnej aktywności biologicznej, ale z powodu zachowanej immunoreaktywności powoduje wzrost stężenia hormonu we krwi i u osób z hiperprolaktynemią jest przyczyną wielu pomyłek diagnostycznoterapeutycznych. Większość zestawów do oznaczeń PRL nie rozróżnia monomerycznej od wielkocząsteczkowej postaci hormonu, więc wskazane jest wykonywanie dodatkowych testów wykrywających MaPRL. W pracy omówiono różne techniki identyfikacji MaPRL i ich przydatność w codziennej diagnostyce laboratoryjnej, a także przedstawiono dane literaturowe dotyczące znaczenia makroprolaktynemii w praktyce klinicznej.

Czasopismo: Folia Medica Lodziensia
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Ocena skuteczności działania nowych substancji dezynfekcyjnych - Kloracidu, Desinoxidu i Syrlicidu w uprawie pieczarek

Wstęp: Dezynfekcja jest to postępowanie mające na celu niszczenie drobnoustrojów chorobotwórczych i stosowane jest powszechnie nie tylko w medycynie, biologii i przemyśle spożywczym, ale także w pieczarkarstwie. W pracy oceniono wpływ nowych biodegradowalnych środków dezynfekcyjnych firmy Norenco - Kloracidu, Desinoxidu i Syrlicidu na zapobieganie i niszczenie zakażeń biologicznych. Materiały i metody: Badania prowadzono w warunkach laboratoryjnych na podłożach hodowlanych i w warunkach uprawowych w wybranych pieczarkarniach na terenie Polski. Jako bioindykatory wykorzystano izolaty grzybów patogennych z rodzaju Trichoderma sp., Verticillium fungicola, Mycogene perniciosa, Cladobotryum dendroides, Penicillium sp., i bakterii Pseudomonas tolaasii, oraz grzybnię pieczarki Agaricus bisporus. Wyniki: Wykazano, że wszystkie trzy badane środki odkażające posiadają zdolność niszczenia patogenów występujących w uprawach pieczarek. Ustalono, że w pieczarkarniach do dezynfekcji ogólnej preparat Kloracid może być stosowany w stężeniu 4,0%, Desinoxid w stężeniu 1,4%, a Syrlicid w stężeniu 5,0%. Natomiast do dezynfekcji elementów drewnianych najniższe skuteczne stężenie Kloracidu wynosi 0,5%, a preparatów Desinoxid i Syrlicid - 0,03%. Ponadto oceniając aromat, smak i barwę pieczarek stwierdzono, że środki dezynfekcyjne firmy Norenco nie wpływają negatywnie na właściwości organoleptyczne grzybów.

Czasopismo: Folia Medica Lodziensia
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Znaczenie lokalnego układu renina-angiotensyna w patologii gruczołu krokowego

Wyniki badań in vivo oraz in vitro ujawniły obecność lokalnego układu renina-angiotensyna (RAS) w gruczole krokowym, niemniej jednak rola tego układu zarówno w fizjologii jak i patologii stercza nadal nie jest dobrze znana. Najnowsze doniesienia wskazują, że RAS obok swojej klasycznej roli jest zaangażowany w proliferację, różnicowanie i migrację komórek, angiogenezę, procesy zapalne oraz apoptozę, co sugeruje jego istotny udział w procesie kancerogenezy. Reorganizacja poszczególnych elementów RAS została odnotowana zarówno w łagodnym rozroście jak i nowotworach złośliwych gruczołu krokowego. Powyższe zmiany dotyczyły między innymi, poziomu receptora AT1, ekspresji enzymu konwertującego angiotensynę I jak również lokalnego stężenia angiotensyny II i angiotensynogenu. Niniejsza praca ma na celu podsumowanie dotychczasowej wiedzy odnośnie udziału RAS w zapoczątkowaniu i późniejszym rozwoju raka stercza, jak również przeanalizowanie potencjalnych korzyści wynikających z modulacji RAS w kontekście terapii antynowotworowej.

Czasopismo: Folia Medica Lodziensia
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Analiza porównawcza wyników oznaczeń laboratoryjnych biomarkerów zapalenia – wskaźnika sedymentacji krwinek czerwonych (ESR) i białka C-reaktywnego (CRP) w stanach zapalnych u pacjentów hospitalizowanych

Wstęp: Odczyn opadania krwinek czerwonych (ESR, w Polsce znany pod nazwą odczyn Biernackiego - OB) i stężenie białka C-reaktywnego (CRP) są najczęściej wykorzystywanymi przez lekarzy biomarkerami do rozpoznawania i monitorowania stanu zapalnego ustroju. Jednak są one wskaźnikami niezależnymi i cechują się różnymi własnościami. Celem niniejszej pracy była analiza porównawcza wyników oznaczeń dwóch laboratoryjnych biomarkerów zapalenia: ESR i CRP u pacjentów leczonych na oddziałach internistycznych, u których podejrzewano narastający lub istniejący proces zapalny. Materiał i metody: Badaniem objęto 187 chorych (99 kobiet i 88 mężczyzn, w wieku od 20 do 97 lat) hospitalizowanych w klinikach chorób wewnętrznych Uniwersyteckiego Szpitala Klinicznego im. Wojskowej Akademii Medycznej – Centralnego Szpitala Weteranów w Łodzi. U każdego pacjenta w tym samym czasie wykonano oznaczenie dwóch wskaźników stanu zapalnego: ESR i CRP. Wyniki: Dla rozpoznawania narastającego zapalenia nie wykazano istotnej korelacji między CRP i ESR w grupach pacjentów zarówno o małym (CRP > 6,1 – 40 mg/L), jak i dużym (CRP ≥ 40,1) nasileniu zapalenia. Z drugiej strony, u ludzi z silnie już rozwiniętym zapaleniem (ESR ≥ 31 mm/h i CRP ≥ 40,1 mg/L) zaznaczyła się wysoka korelacja pomiędzy tymi biomarkerami (r = 0,9973). Wnioski: Wyniki wskazują, że analizowane biomarkery CRP i ESR są parametrami niezależnymi i są klinicznie użyteczne w rozpoznawaniu i obserwacji stanów zapalnych. W rozpoznawaniu zapalenia o ostrym przebiegu bardziej użytecznym klinicznie biomarkerem jest stężenie CRP w surowicy niż wartość ESR.

Czasopismo: Folia Medica Lodziensia
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne