rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Awifauna lęgowa obszaru Natura 2000 Doliny Wkry i Mławki PLB140008

W roku 2011 przeprowadzono inwentaryzację awifauny lęgowej w granicach OSO Natura
2000 Doliny Wkry i Mławki na powierzchni 287,5 km2. Stwierdzono 134 gatunki lęgowe, a oceną liczebności
objęto 76 gatunków. Największą liczebność osiągnęły: świergotek łąkowy Anthus pratensis
(387 par), słowik szary Luscinia luscinia (362) i świerszczak Locustella naevia (203). Stwierdzono
22 gatunki lęgowe lub prawdopodobnie lęgowe, wymienione w załączniku I Dyrektywy Rady 2009/147/
WE. Liczebność derkacza Crex crex (122 terytorialne samce) i podróżniczka Luscinia svecica (63 pary/
samce) przekroczyła progi kwalifikacyjne dla ostoi o znaczeniu międzynarodowym. W ostoi gniazdowały
znaczące w skali kraju populacje kulika wielkiego Numenius arquata (13 par) i kszyka Gallinago
gallinago (190 par). Doliny Wkry i Mławki stanowią ważną na Mazowszu ostoję dla następujących
gatunków z załącznika I Dyrektywy Rady 2009/147/WE: bocian czarny Ciconia nigra (3 pary), bocian
biały Ciconia ciconia (117), orlik krzykliwy Clanga pomarina (7), błotniak stawowy Circus aeruginosus (24-26), żuraw Grus grus (74), gąsiorek Lanius collurio (236) i jarzębatka Sylvia nisoria (152). Wzrost
liczebności odnotowano dla 5 gatunków z grupy „naturowych”, a dla 3 gatunków spadek.

Czasopismo: Kulon
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki biologiczne
Zgrupowanie drobnych ssaków w podmiejskich lasach Bytomia na podstawie analizy diety puszczyka Strix aluco

Analiza zrzutek puszczyka Strix aluco została wykorzystana do określenia struktury zgrupowań drobnych ssaków w lasach podmiejskich Bytomia. W materiale zebranym w latach 2011-2016 stwierdzono szczątki 324 osobników ssaków należących do 14 gatunków. Trzy najliczniej notowane gatunki (nornica ruda Myodes glareolus, mysz leśna Apodemus flavicollis i ryjówka aksamitna Sorex araneus) należą do dominujących w leśnych zgrupowaniach drobnych ssaków w Polsce. Do rzadziej łowionych gatunków, które unikają terenów przekształconych przez człowieka, należały: karczownik Arvicola amphibius, nornik bury Microtus agrestis i orzesznica Muscardinus avellanarius. Obecność takich gatunków, jak: nornik zwyczajny Microtus arvalis i zębiełek karliczek Crocidura suaveolens, wskazuje, że sowy penetrowały też łowiecko przynajmniej obrzeża terenów otwartych. Uwzględniając bliskie sąsiedztwo wielkiej aglomeracji miejskiej, należy stwierdzić, że badane zgrupowanie ssaków charakteryzuje się stosunkowo dużym bogactwem gatunkowym.

Czasopismo: Kulon
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki biologiczne
Dynamika jesiennej wędrówki ptaków w krajobrazie rolniczym pod Radzyniem Podlaskim (Nizina Południowopodlaska)

W okresie 19 VIII-18 XI 2013 roku w krajobrazie rolniczym Niziny Południowopodlaskiej
pod Radzyniem Podlaskim (E Poland) prowadzono obserwacje jesiennej migracji ptaków. Wykonano
12 liczeń z zastosowaniem każdego dnia 2 metod: stacjonarnej oraz transektowej. Liczenia na 3 punktach
obserwacyjnych oddalonych o 1,5 km trwały 4 godziny (2, 1, 1). Naprzemiennie z nimi prowadzono
liczenia na 3 transektach o długości 1 km każdy. Łączny czas obserwacji terenowych wyniósł 66 godzin,
na które składało się 48 godzin na punkcie obserwacyjnym oraz 18 na transektach. Analizie poddano
56 gatunków wędrownych o łącznej liczebności 13 997 osobników. Najliczniejszymi gatunkami były
zięba Fringilla coelebs (6961 os. – 48,9%), skowronek Alauda arvensis (1722 os. – 12,3%) oraz dymówka Hirundo rustica (1083 os. – 7,7%). Próg 1% udziału w zgrupowaniu wędrownym przekroczyły ponadto
grzywacz Columba palumbus, dzwoniec Carduelis chloris, pliszka żółta Motacilla flava, świergotek
łąkowy Anthus pratensis, czyż Carduelis spinus, pliszka siwa Motacilla alba, modraszka Cyanistes
caeruleus, bogatka Parus major i świergotek drzewny Anthus trivialis. Zgrupowania ocenione metodą
punktową i transektową odznaczały się wysokim podobieństwem struktury dominacji – Re=3%, ale
niższym podobieństwem składu gatunkowego – QS=63,4%. Tylko w przypadku pliszki siwej i dymówki
podobieństwo dynamiki liczebności było na tyle duże, że obie metody można dla tych gatunków stosować
zamiennie. Żadna z tych metod nie oddaje w pełni przebiegu wędrówek ptaków i obie metody
z pewnością się uzupełniają, bowiem jedna lepiej oddaje aktywną fazą wędrówki, czyli dalekodystansowy
przelot, a druga – fazę postojową.

Czasopismo: Kulon
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki biologiczne
Awifauna lęgowa łęgu przystrumykowego nad Mogielanką w Środkowej Polsce

W roku 1994 na powierzchni 34,8 ha wykonano metodą kartograficzną badania ilościowe
ptaków w łęgu nad niewielką rzeczką Mogielanką. Udział poszczególnych siedlisk był następujący; łęg –
16,0 ha (46,0%), zbiorowisko Urtica dioica – 7,2 ha (20,7%), zbiorowisko Cirsio-Polygonetum – 4,8 ha
(13,8%), rzeka i torfianki – 3,7 ha (10,6%), zbiorowisko Eupatorietum cannabini – 2,6 ha (7,5%), zespół
Phragmitetum communis – 0,5 ha (1,4%) (ryc. 1). Na powierzchni stwierdzono 43 gatunki lęgowe
w łącznej liczbie 355,5 par i ogólnym zagęszczeniu 102,1 p./10 ha (tab. 1). Badania wykazały, że łęg
w dolinie rzeki Mogielanki należy uznać za korytarz ekologiczny, który ma istotne znaczenie dla funkcjonowania
lokalnych populacji. Budujący go zespół pospolitych ptaków lęgowych jest specyficzny
i wyróżniający się na tle porównywanych lasów łęgowych badanych w Polsce. Analiza stosunków
jakościowych i ilościowych awifauny lęgowej przystrumukowego łęgu nad Mogielanką wskazuje,
że nie można go jednoznacznie zaliczyć do jednego z typów siedlisk: zadrzewień lub siedlisk otwartych.
Występuje tu swoista kompilacja różnych środowisk determinująca skład zespołu ptaków. Wykazano, że po przekroczeniu określonej długości tj. w analizowanym przypadku 1 km, następuje wysycenie
siedliska taksonami charakterystycznymi dla linearnego łęgu przystrumykowego.

Czasopismo: Kulon
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki biologiczne
Zimowanie czerwonki trzynastkropki Hippodamia tredecimpunctata (Coleoptera: Coccinellidae) w Puszczy Kampinoskiej

Badano zimowanie biedronek w ściółce różnych zbiorowisk roślinnych w krajobrazie rolniczym w okolicy miejscowości Brzozówka (gmina Czosnów) w Kampinoskim Parku
Narodowym. Łącznie zebrano 180 prób ściółki z charakterystycznych dla badanego terenu środowisk: murawy napiaskowej, samosiewu sosny Pinus sylvestris na ugorze, oraz zadrzewień śródpolnych: lasu mieszanego, boru sosnowego i olesu. W próbach tych stwierdzono łącznie 141 osobników biedronek należących do siedmiu gatunków: oczatka Anatis ocellata, siedmiokropka Coccinella septempunctata, biedroneczka łąkowa Coccinula quatuordecimpustulata, gałecznik czteroplamek Exochomus quadripustulatus czerwonka trzynastokropka Hippodamia tredecimpunctata, wrzeciążka Propylea quatuordecimpunctata, biedronka mączniakówka Psyllobora vigintiduopunctata i Tytthaspis sedecimpunctata. Dominującym gatunkiem wśród odłowionych biedronek była siedmiokropka (111 os.), a kolejnym pod względem liczebności była czerwonka trzynastokropka (15 os.). Interesujące jest stwierdzenie relatywnie wysokiej liczby czerwonek trzynastokropek, zimujących w ściółce pod sosnami na odłogowanym polu uprawnym. Gatunek ten w okresie wegetacyjnym związany jest z środowiskami wilgotnymi. W dotychczasowych badaniach nad zimowaniem biedronek w Kampinoskim Parku Narodowym był bardzo nielicznie rejestrowany.

Czasopismo: Kulon
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki biologiczne
Gniazdowanie gawrona Corvus frugilegus w powiecie garwolińskim w latach 1984 i 2015

Pomiędzy rokiem 1984 a 2015 nastąpił nastąpiło 3-krotne zmniejszenie się liczebności lęgowej
populacji gawrona w powiecie garwolińskim (1284 km2). Liczba kolonii lęgowych spadła z 42
do 24, a liczebność łączna gniazd z 6395 do 2093. Szczególnie znaczący spadek dotyczył zachodniej
części powiatu, w dolinie Wisły. Średnia liczba gniazd w kolonii w roku 1984 wynosiła 152, a w roku
2015 – 87. Średnioroczny spadek liczebności w okresie 30 lat wyniósł 2,2% (138,8 par). Przypuszczalną
przyczyną tak znaczącej zmiany rozmieszczenia i liczebności gatunku na terenie powiatu garwolińskiego
są niekorzystne zmiany w strukturze upraw, związane z coraz większą intensyfikacją rolnictwa
w ostatnich 30 latach.

Czasopismo: Kulon
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki biologiczne
Wpływ parametrów fermentacji ciasta i wypieku na zawartość deoksyniwalenolu i toksyny T-2 w pieczywie żytnim

Celem niniejszej pracy było określenie wpływu sposobu prowadzenia fermentacji ciasta chlebowego oraz temperatury wypieku pieczywa na zawartość deoksyniwalenolu i toksyny T-2 w miękiszu i skórce pieczywa wykonanego ze skażonej mąki żytniej. Ziarno żyta inokulowano fragmentami grzybni Fusarium wyrosłej na podłożu mineralnym. Ze skażonego ziarna przygotowano mąkę i wykonano fermentację ciasta metodą bezpośrednią z dodatkiem kwasu mlekowego (jednofazową) i trzyfazową (na żurku). Po zakończeniu fermentacji wykonano wypiek pieczywa w temperaturze: 200oC przez 20 minut oraz 230oC przez 15 minut. Po przemiale skażonego ziarna we frakcji otrąb znajdowało się znacznie więcej mikotoksyn w porównaniu do mąki. Obie metody przyczyniły się, w przypadku miękiszu chlebka porażonego przez F. species i F. graminearum, do spadku zawartości deoksyniwalenolu (DON), zaś chlebka porażonego przez F. culmorum do wzrostu zawartości tej miko-toksyny. W skórce chlebka zawartość DON i T-2 była nieznacznie niższa niż w miękiszu. Największą redukcję obu mikotoksyn w miękiszu uzyskano w metodzie bezpośredniej: DON w mące skażonej F. species i toksyną T-2 w mące skażonej F. graminearum. Nieznacznie skuteczniejsze w redukcji zarówno DON, jak i toksyny T-2, okazało się działanie temperatury wypieku 230oC przez 15 minut. Zmniejszenie poziomu DON po zastosowaniu wyższej temperatury odnotowano dla skórki chlebków z mąki porażonej przez F. species i F. graminearum, przy czym maksymalna różnica w degradacji DON spowodowana temperaturą wypieku wynosiła 2,4%, a w degradacji toksyny T-2 – 3,1%. Jednak we wszystkich otrzymanych chlebkach zawartość badanych mikotoksyn była wyższa od najwyższego dopuszczalnego poziomu.

Czasopismo: Acta Agrophysica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wpływ wybranych czynników fizycznych na kiełkowanie nasion rzodkiewki (Raphanus sativus L.)

Niektóre czynniki fizyczne, tj. pole magnetyczne, pole elektryczne, światło lasera He-Ne, są wykorzystywane w rolnictwie jako zabiegi uszlachetniania nasion. Badania wykazały, że mogą one wpływać na wzrost zdolności kiełkowania, przyspieszenie i zwiększenie równo-mierności wschodów oraz zwiększenie plonowania roślin uprawnych. W doświadczeniach badano zwykle wpływ tych czynników fizycznych na nasiona dobrej jakości. Tylko nieliczne badania dotyczą nasion gorszej jakości. Celem pracy było określenie wpływu pola magnetycznego, pola elektrycznego i światła lasera He-Ne na kiełkowanie nasion rzodkiewki, ze szczególnym uwzględnieniem nasion starych. Materiałem do badań były nasiona 6 partii rzodkiewki odmiany ‘Mila’ o zdolności kiełkowania od 78,8 do 97%. Ich wiek wynosił od 1 do 7 lat. Ponieważ długość życia nasion rzodkiewki wynosi 6-7 lat, nasiona 7-letnie uznano za stare. Stwierdzono, że reakcja nasion rzodkiewki na stymulację zmiennym polem magnetycznym, zmiennym polem elektrycznym i światłem lasera He-Ne była uzależniona od ich jakości. Stymulacja starych nasion (o zdolności kiełkowania około 80%) wpłynęła istotnie na wzrost energii i zdolności kiełkowania, skrócenie czasu potrzebne-go do wykiełkowania 25% i 50% ogólnej liczby kiełkujących nasion oraz średniego czasu kiełkowania jednego nasiona. Nasiona rzodkiewki wysokiej jakości, tj. o zdolności kiełkowania powyżej 90%, nie wykazały pozytywnej reakcji na działanie zastosowanych czynników fizycznych. Stymulacja nasion zmiennym polem magnetycznym, zmiennym polem elektrycznym i światłem lasera He-Ne wpłynęła korzystnie na wzrost suchej masy siewki.

Czasopismo: Acta Agrophysica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Porównanie właściwości fizycznych pieczywa pszennego z ciasta wytworzonego metodą jedno- i dwufazową z dodatkiem mąki zaparzanej

Celem pracy było porównanie zmian właściwości fizycznych pieczywa pszennego
spowodowanych dodatkiem do ciasta mąki zaparzanej. Mąkę zaparzaną wprowadzano do receptury
na pieczywo pszenne w udziale od 0 (próba kontrolna) do 20% (co 5%). Próbny wypiek laboratoryjny
pieczywa wykonano, stosując jednofazową i dwufazową metodę prowadzenia ciasta. W pieczywie oznaczono
objętość, wskaźnik bieli oraz pH miękiszu. Wyliczono również upiek, masę właściwą miękiszu
i wydajność pieczywa oraz przeprowadzono punktową ocenę organoleptyczną. Analizę cech tekstury
miękiszu pieczywa (test analizy profilu tekstury – TPA) dokonano po 24 i 72 h od zakończenia wypieku,
określając: twardość, spoistość, sprężystość i żuwalność. Stwierdzono, że w jednofazowej metodzie
prowadzenia ciasta zwiększenie udziału dodatku mąki zaparzanej wpłynęło na wzrost masy właściwej
miękiszu oraz obniżenie objętości pieczywa. Natomiast w metodzie dwufazowej odnotowano istotnie
wyższą objętość dla pieczywa z 5 i 10% dodatkiem mąki zaparzanej. Wykazano również, że dodatek
mąki zaparzanej w udziale do 10% w metodzie dwufazowej spowodował zmniejszenie twardości
miękiszu zarówno po 24, jak i 72 h przechowywania. Chleby uzyskane z ciasta wytworzonego metodą
jednofazową z udziałem mąki zaparzanej cechowały się istotnie wyższą żuwalnością w porównaniu
z pieczywem kontrolnym. Wyniki punktowej oceny organoleptycznej chleba wykazały, że dodatek mąki
zaparzanej do receptury ciasta przygotowanego metodą jednofazową w udziale do 15% oraz w metodzie
dwufazowej w udziale do 20% nie powodował obniżenia jego jakości.

Czasopismo: Acta Agrophysica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Obróbka wstępna biomasy bogatej w lignocelulozę w celu zwiększenia wydajności fermentacji metanowej (artykuł przeglądowy)

Celem pracy jest przegląd metod obróbki wstępnej, które są innowacyjnymi
technologiami w procesie optymalizacji produkcji biogazu. Obecnie zapotrzebowanie na energie odnawialne
i paliwa kopalniane wciąż wzrasta. Biogaz posiada wiele zalet w przeciwieństwie do innych
biopaliw. Odpadowa biomasa lignocelulozowa jest atrakcyjnym substratem do produkcji biogazu z
uwagi na jej niską cenę, ilość i całoroczną stałą dostępność. Produkcja energii bazująca na odpadach
roślinnych, których głównym komponentem jest celuloza i lignina, posiada zerową emisję gazów
cieplarnianych. Ten typ biomasy nie jest w pełni biodegradowalny w procesie fermentacji metanowej
w skali przemysłowej z uwagi na jej strukturę fizyko-chemiczną, co skutkuje niższym uzyskiem energii.
Biodegradowalność odpadów lignocelulozowych można skutecznie polepszyć poprzez stosowanie
obróbki wstępnej biomasy. Ostatnie wyniki badań pokazały, że obróbka taka może poprawić efektywność
produkcji biogazu do ponad 90% surowców takich jak drewno, trawy i kukurydza.

Czasopismo: Acta Agrophysica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Ocena wartości technologicznej wybranych odmian pszenicy ozimej i jarej

Celem pracy było określenie wartości technologicznej ziarna czterech odmian
pszenicy ozimej (Arkadia, Arktis, Jantarka, Julius) oraz trzech odmian pszenicy jarej (Arabella,
Bombona, Brawura) pochodzących z towarowej produkcji rolniczej ze zbiorów 2013 roku. W ziarnie
oznaczono: gęstość w stanie zsypnym, szklistość, zawartość popiołu, zawartość białka, ilość
glutenu, wskaźnik sedymentacyjny Zeleny’ego oraz liczbę opadania. Następnie wykonano przemiał
ziarna w młynie laboratoryjnym MLU-202 firmy Bühler. W otrzymanych mąkach oznaczono zawartość
popiołu oraz określono cechy reologiczne ciasta za pomocą farinografu i alweografu. Przeprowadzono
również wypieki laboratoryjne metodą bezpośrednią oraz ocenę uzyskanego pieczywa.
Ziarno badanych ozimych odmian pszenicy charakteryzowało się istotnie wyższą szklistością
i niższą zawartością popiołu, wyższą zawartością białka, ilością glutenu, wyższą wartością wskaźnika
sedymentacyjnego Zeleny’ego oraz korzystniejszym poziomem wartości parametrów farinograficznych
w porównaniu do ziarna badanych odmian jarych. Najkorzystniej pod względem wartości
technologicznej oceniono ziarno odmiany ozimej Arktis, które charakteryzowało się wysoką
gęstością w stanie zsypnym, niską zawartością popiołu a także najwyższą zawartością białka, ilością
glutenu oraz najwyższą wartością wskaźnika sedymentacyjnego Zeleny’ego, co przełożyło się na
korzystne cechy reologiczne ciasta z mąki otrzymanej z ziarna tej odmiany pszenicy. Chleb z mąki
z ziarna pszenicy odmiany Arktis charakteryzował się najwyższą objętością oraz miękiszem o bardzo
dobrej, równomiernej porowatości.

Czasopismo: Acta Agrophysica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Właściwości materii organicznej podłoża po uprawie pieczarki

Celem badań było określenie właściwości materii organicznej podłoża po uprawie pieczarki białej Agaricus bisporus. Materiał badawczy uzyskano po 6 tygodniach intensywnej uprawy i trzech zbiorach grzyba w nowoczesnej, wielkotowarowej pieczarkarni. W próbkach, po wysuszeniu w temperaturze 40°C i rozdrobnieniu w młynku agatowym, oznaczono całkowitą zawartość węgla (TC) i azotu (TN) – na autoanalizatorze Series II 2400, firmy Perkin Elmer. Przeprowadzono frakcjonowanie materii organicznej metodą Schnitzera (frakcja: po dekalcytacji, bituminów, kwa-sów fulwowych, kwasów huminowych, rezydualna) oraz badano właściwości wydzielonych kwasów huminowych (skład pierwiastkowy, właściwości optyczne w zakresie UV-VIS, widma w podczerwieni FT IR; obliczono współczynniki absorbancji, stosunki atomowe, stopień utlenienia wewnętrznego ω). Materia organiczna badanych podłoży po uprawie pieczarki zawierała dużą ilość węgla i azotu, a stosunek tych pierwiastków był zbliżony do wartości w poziomach próchnicznych gleb mineralnych, aktywnych biologicznie. W podłożu popieczarkowym najwięcej węgla w związkach organicznych stwierdzono we frakcji rezydualnej – 42,5%, mniej w kwasach huminowych – 28,5%, znacznie mniej w kwasach fulwowych – 14,8% i frakcji po dekalcytacji – 11,2%, a najmniej w bituminach – 2,97%. Zawartość azotu w związkach organicznych układała się nieco inaczej, najwięcej azotu zaobserwowano we frakcji rezydualnej – 53,8%, znacznie mniej w kwasach huminowych – 20,4%, frakcji po dekal-cytacji – 14,8% i w kwasach fulwowych – 10,6% oraz bardzo mało w bituminach - 0,434% .W składzie pierwiastkowym kwasów huminowych wyizolowanych z materii organicznej podłoża popieczarkowego stwierdzono stosunkowo dużo azotu, a stosunek H/C, właściwości optyczne i widma IR wskazują, iż kwasy te są chemicznie „młode”. Bituminy cechowała wysoka wartość energetyczna (dużo wodoru i węgla).

Czasopismo: Acta Agrophysica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Zmiany temperatury i wilgotności powietrza na plantacji maliny jesiennej w zależności od stopnia zagęszczenia łanu

W ramach badań mikroklimatu plantacji maliny jesiennej określono zmiany temperatury i wilgotności powietrza w zależności od typu pogody, wysokości pomiaru nad powierzchnią gruntu oraz zagęszczenia łanu maliny. W pracy przedstawiono przebieg wartości średniej, maksymalnej i minimalnej temperatury oraz wilgotności powietrza podczas pogody wyżowej oraz pogody niżowej, w różnych wariantach zagęszczenia łanu malin i wysokości pomiaru. Badania prowadzono na plantacji malin w Deszkowicach Pierwszych. Pomiary temperatury powietrza wykonywano przy pomocy automatycznej stacji meteorologicznej 24 razy w ciągu doby. Czujniki umieszczone były na wysokości 5, 50 oraz 100 cm nad powierzchnią gruntu. Badania wykazały zróżnicowanie temperatury powietrza w zależności od wysokości pomiaru, czasu obserwacji, stop-nia zagęszczenia plantacji oraz typu pogody. Na przebieg temperatury powietrza istotny wpływ miało zagęszczenie łanu maliny. Wraz ze wzrostem wysokości w łanie malin oraz przy każdym z wariantów zagęszczenia wzrastała temperatura maksymalna. Dwuczynnikowa analiza wariancji przy poziomie istotności 0,05 potwierdziła istotne różnice maksymalnej temperatury powietrza w zależności od wysokości pomiaru oraz zagęszczenia łanu maliny. Wraz ze wzrostem wysokości w łanie malin, przy każdym z wariantów zagęszczenia, temperatura minimalna obniżała się. Analiza statystyczna wykazała istotne różnice wartości minimalnych temperatury powietrza w zależności od wysokości pomiaru. Średnia i maksymalna wartość temperatury powietrza w okresie pogody niżowej na poszczególnych poziomach pomiarowych wraz ze wzrostem wysokości malała. Ze wzrostem wysokości malała minimalna temperatura powietrza w każdym wariancie zagęszczenia. Dwuczynnikowa analiza wariancji wykazała istotne różnice wartości minimalnych temperatury powietrza w zależności od zagęszczenia łanu oraz wysokości pomiaru nad gruntem. W okresie pogody wyżowej wilgotność powietrza wyraźnie malała w ciągu dnia, natomiast podczas pogody niżowej wilgotność powietrza pozostawała na tym samym poziomie przez całą dobę.

Czasopismo: Acta Agrophysica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wskaźniki NDVI i PRI jako odzwierciedlenie dobowej zmienności frakcji akumulowanej energii fotosyntetycznie czynnej dla odłogu oraz dla wybranych gatunków roślin uprawnych

Frakcja akumulowanej energii fotosyntetycznie czynnej (fAPARcanopy) jest
ważnym parametrem ekofizjologicznym, stosowanym między innymi do szacowania produkcji
pierwotnej brutto (GPP) ekosystemów. W pracy przedstawiono zależności pomiędzy dobową zmiennością
frakcji akumulowanej energii fotosyntetycznie czynnej a dwoma spektralnymi wskaźnikami
roślinności – znormalizowanym różnicowym wskaźnikiem wegetacji (ang. Normalized Difference
Vegetation Index, NDVI) i wskaźnikiem odbicia fotochemicznego (ang. Photochemical Reflectance
Index, PRI). Pomiary wykonano 28 maja 2012 r. na poletkach eksperymentalnych z uprawami
jęczmienia jarego, żyta ozimego i pszenicy ozimej oraz na poletku wieloletniego odłogu. Pomiary
padającego, przepuszczonego i odbitego promieniowania w zakresie PAR (potrzebne do obliczenia
fAPARcanopy) wykonano z wykorzystaniem systemu pomiarowego firmy Delta-T (Delta-T Devices,
Cambridge, UK). Potrzebne do obliczenia NDVI i PRI pomiary promieniowania padającego i odbitego
o długościach fali 530, 570, 670 i 849 nm wykonano używając dwóch czterokanałowych czujników
SKR1850 (SKYE Instruments Ltd., Llandrindod Wells, UK), zamontowanych w pozycji zenit – nadir
na przenośnym urządzeniu SpectroSense2+. Z zaprezentowanych danych wynika, że NDVI stanowi
znacznie lepszy niż PRI spektralny wskaźnik dobowej zmienności fAPARcanopy roślin uprawnych.
Uzyskane wyniki świadczą o tym, że fAPARcanopy nie jest jedynym czynnikiem kształtującym zmienne
wartości wskaźników NDVI i PRI w cyklu dobowym.

Czasopismo: Acta Agrophysica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Reakcja mikroorganizmów glebowych na Reglone 200 SL

W doświadczeniu polowym określano zmiany zachodzące w środowisku
glebowym pod uprawą dwóch odmian rzepaku ozimego: Casoar i Californium po zastosowaniu
preparatu Reglone 200 SL. Gleba należy do czarnych ziem właściwych (WRB-Mollic Gleysols)
o pH = 6,1. Przeprowadzone badania wykazały, że zastosowany środek chemiczny Reglone 200SL
używany powszechnie w ochronie roślin wraz z upływem czasu naruszał równowagę biologiczną
gleby, czego przejawem był spadek liczebności badanych grup drobnoustrojów. Termin analiz miał
istotny wpływ na wzrost aktywności urolitycznej gleby oraz na istotny spadek aktywności proteolitycznej.
Zastosowany herbicyd nieistotnie modyfikował procesy amonifikacji i nitryfikacji, a użyte
w doświadczeniu odmiany rzepaku determinowały różnice w liczebności bakterii o uzdolnieniach
proteolitycznych oraz aktywności proteazy.

Czasopismo: Acta Agrophysica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo