rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Ren - występowanie w złożu rud miedzi, produkcja i jej perspektywy

W artykule przedstawiono na przykładzie renu problematykę związaną z wykorzystaniem pierwiastków towarzyszących w złożu rud miedzi monokliny przedsudeckiej. Ren jest jednym z pierwiastków występujących w złożu, wykazującym najwyższą koncentrację w stosunku do zawartości w skorupie ziemskiej. Odzyskiwany w skali przemysłowej od 2005 roku plasuje KGHM w grupie znaczących producentów tego metalu. Dotychczasowe rozpoznanie wskazuje, że podwyższona zawartość renu w złożu bilansowym, w ilości przekraczającej 1 ppm, a lokalnie 3 ppm, występuje głównie w południowej części złoża, a jego głównym rezerwuarem są łupki miedzionośne. Tymczasem złoża z OG Polkowice i Lubin-Małomice, a także części OG Rudna i OG Sieroszowice wzbogacone w ren, zostały w znacznym stopniu wyeksploatowane. Pozostała, północna część złoża zalegająca na głębokości poniżej 1000 metrów, odznacza się wydatnym zubożeniem w ren, na poziomie poniżej 1 ppm. W efekcie w ostatnich latach zawartość renu w koncentracie systematycznie się obniża, co nie pozostaje bez wpływu na ilość renu wprowadzanego do obiegu technologicznego.

Czasopismo: Zeszyty Naukowe Instytutu Gospodarki Surowcami Mineralnymi i Energią PAN
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Kumulacja przedsięwzięć służących poprawie efektywności energetycznej realizowanych przez niezależne podmioty a białe certyfikaty w świetle przepisów nowej ustawy o efektywności energetycznej

Zwiększenie efektywności energetycznej stanowi obecnie jeden z głównych celów polskiej i unijnej polityki energetycznej. Uzyskaniu oczekiwanej oszczędności energii służyć mają liczne projekty o zasięgu krajowym, jak i międzynarodowym, wspierające inicjatywę podejmowania przedsięwzięć proefektywnościowych. Poprawa efektywności energetycznej w dużej mierze uzależniona jest od aktywności odbiorców końcowych. Współczesne uwarunkowania rynkowe coraz częściej wymuszają konieczność wprowadzania innowacyjnych rozwiązań, które pozwalają na osiągnięcie założonych celów. Za takimi rozwiązaniami powinny nadążać regulacje prawne. Autorki artykułu podejmują próbę analizy zagadnienia związanego z funkcjonującym od paru lat w Polsce systemem wsparcia efektywności energetycznej. 1 października 2016 r. wejdą w życie przepisy nowej ustawy o efektywności energetycznej, zgodnie z którą potwierdzeniem planowanej do zaoszczędzenia ilości energii finalnej wynikającej z przedsięwzięcia lub przedsięwzięć tego samego rodzaju służących poprawie efektywności energetycznej jest świadectwo efektywności energetycznej. Świadectwo efektywności energetycznej nie przysługuje jednak dla przedsięwzięcia lub przedsięwzięć tego samego rodzaju, jeżeli w wyniku ich realizacji uzyskuje się oszczędność energii w ilości mniejszej niż 10 ton oleju ekwiwalentnego średnio w ciągu roku. Niniejszy artykuł ma na celu udzielenie odpowiedzi na pytanie, czy na gruncie krajowych i unijnych regulacji prawnych możliwe jest przyznanie świadectwa efektywności energetycznej podmiotowi reprezentującemu kilka niezależnych podmiotów, u których realizowane są przedsięwzięcia służące poprawie efektywności energetycznej, przy założeniu, że dopiero suma oszczędności u pojedynczych, niezależnych podmiotów przewyższa wymóg ilościowy określony na poziomie 10 ton oleju ekwiwalentnego średnio w ciągu roku.

Czasopismo: Zeszyty Naukowe Instytutu Gospodarki Surowcami Mineralnymi i Energią PAN
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Ocena światowego rynku górniczych projektów zasobowych metali nieżelaznych

W artykule poddano analizie sytuację na światowym rynku projektów zasobowych metali nieżelaznych, ze szczególnym uwzględnieniem miedzi, a także złota, które kontynuuje nieprzerwaną dobrą passę, bijąc kolejne rekordy cenowe. Omówiono kierunki inwestowania w branży prac prospekcyjnych i eksploracyjnych metali nieżelaznych w rozbiciu na kraje i regiony. Przeanalizowano ceny metali i wielkość wydatków eksploracyjnych firm górniczych w czasie ostatnich kilkunastu lat. Po krótkotrwałym okresie bessy na rynkach surowcowych, związanej ze światowym kryzysem w latach 2008-2009, finansowanie prac eksploracyjnych dotyczących metali nieżelaznych w roku 2010 wróciło do poziomu z roku 2007. Całkowite szacunkowe nakłady na poszukiwania wzrosły o około 45% w stosunku do roku 2009, osiągając wartość ponad 12 mld USD (na podstawie danych z 2213 spółek biorących udział w badaniu Metals Economics Group). Niniejsza praca zawiera bieżącą ocenę i analizę trendów w latach 2000-2010 dla rynku prospekcji i eksploracji metali nieżelaznych, złota, platynowców i innych metali. Jest także próbą prognozy tego rynku w kolejnych latach. Zestawiono i poddano także analizie nabycia i przejęcia projektów prac prospekcyjnych i eksploracyjnych dotyczących metali nieżelaznych i złota.

Czasopismo: Zeszyty Naukowe Instytutu Gospodarki Surowcami Mineralnymi i Energią PAN
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Polscy producenci węgla kamiennego w czasie kryzysu – lata 2013-2015

Polscy producenci węgla kamiennego od roku 2013 notują coraz gorsze wyniki ekonomiczne. Przyczyn jest wiele. Można je podzielić na zewnętrzne (spadek cen, nadpodaż węgla) oraz wewnętrzne (brak elastyczności, często roszczeniowa postawa związków zawodowych i samych górników, wielokrotne zmiany kadrowe itp.). Są one przyczyną nie tylko konieczności ograniczania produkcji, ścisłego przestrzegania reżimów finansowych, ale w efekcie skutkują konfliktami i niepokojami społecznymi. Niemalże wszystkie spółki węglowe dotknięte zostały tym zjawiskiem. Jastrzębska Spółka Węglowa jest tu przykładem najjaskrawszym. Szczególnie zła sytuacja charakteryzuje Kompanię Węglową, której groziła utrata płynności finansowej. Katowicki Holding Węglowy znajdujący się w podobnej sytuacji co KW S.A. stara się „uciekać do przodu". Podobnie Tauron Wydobycie, który posiada nieco lepszą pozycję, gdyż kapitałowo jest w strukturach giełdowej spółki Tauron S.A. Mali producenci nieodgrywający znaczącej roli, pomimo kryzysu dają sobie radę na rynku węglowym. Różnorodny jest jednak sposób rozwiązywania tych konfliktów przez górnośląskie kopalnie. Jedyna „nieśląska" kopalnia - Bogdanka - nawet w tak trudnym okresie osiąga zyski ze sprzedaży swojego produktu. Różnorakie są również próby wyjścia z kryzysu podejmowane przez poszczególnych producentów. Jedno, co łączy wszystkie duże podmioty, to zawirowania kadrowe i zmiany zarządów. Krytyczna sytuacja sektora wymusiła na nadzorze właścicielskim podjęcie działań w celu niedopuszczenia do jego upadłości.

Czasopismo: Zeszyty Naukowe Instytutu Gospodarki Surowcami Mineralnymi i Energią PAN
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Surowce mineralne - krytyczne czy deficytowe dla gospodarki UE i Polski

W czerwcu 2010 r. na posiedzeniu Raw Materials Supply Group w Brukseli zaprezentowano raport o krytycznych surowcach mineralnych dla Unii Europejskiej. Raport przedstawia definicję krytycznych surowców mineralnych oraz podaje listę 14 ważnych gospodarczo surowców mineralnych, które uznano za poddawane zwiększonemu ryzyku zaburzeń podaży. Lista zawiera surowce mineralne o różnych poziomach produkcji i zapotrzebowania, różnym pochodzeniu i znaczeniu gospodarczym dla krajów UE i innych krajów europejskich. Identyfikacja krytycznych surowców mineralnych została zapewne przeprowadzona bez zdefiniowania, z jaką kategorią przetworzenia surowca mamy do czynienia (koncentraty, półprodukty, produkty, wyroby finalne). Spośród listy 14 surowców uznanych za krytyczne, zdaniem autora na miano to zasługują tylko trzy: metale ziem rzadkich (i ich związki), niob i tantal. Pozostałe powinny zostać uznane za surowce deficytowe dla gospodarki UE i Polski, choć w obrębie Unii znane są źródła do ich produkcji, niekiedy niewykorzystywane. Z pozostałych około 95 innych surowców mineralnych ważnych dla gospodarki UE i Polski, za krytyczne (przynajmniej częściowo) autor uznaje m.in.: rudy żelaza, mangan, chrom, molibden, nikiel, wanad i ich żelazostopy, a także fosforyty i apatyty.

Czasopismo: Zeszyty Naukowe Instytutu Gospodarki Surowcami Mineralnymi i Energią PAN
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Wpływ składu chemicznego leukogranitów z rejonu Sobótki (Dolny Śląsk) na barwę uzyskanych z nich tworzyw ceramicznych

Artykuł przedstawia rezultaty kolejnego etapu badań próbek leukogranitów pochodzących ze złóż zlokalizowanych w masywie Strzegom-Sobótka na Dolnym Śląsku: Pagórki Wschodnie, Pagórki Zachodnie, Stary Łom i Strzeblów I. Celem prowadzonych prac jest ustalenie przyczyn zróżnicowania barwy próbek po wypaleniu w 1200ºC. Omawiany etap obejmował wykonanie pełnej analizy chemicznej na zawartość pierwiastków głównych i śladowych wszystkich próbek oraz badania metodą spektroskopii mössbauerowskiej dwóch z nich. Analiza składu chemicznego wykazała, że najciemniejszym zabarwieniem charakteryzują się próbki o najwyższych zawartościach składników barwiących: Fe2O3, MnO, Th, U, Ce i Nd oraz V, przy relatywnie niskim udziale TiO2. Badania mössbauerowskie ujawniły przewagę ilościową Fe2+nad Fe3+ w próbce o ciemniejszej barwie i wysokim udziale Fe2O3, podczas gdy parametry jej widma sugerują, że Fe2+ może zajmować pozycję oktaedryczną, co prawdopodobnie jest źródłem zimnego błękitnawego odcienia. W drugiej z analizowanych próbek, o niższej zawartości Fe2O3 i relatywnie wysokim udziale TiO2, Ce i Nd, dominują natomiast kationy Fe3+ przypuszczalnie w koordynacji tetraedrycznej, powodując jej ciepły, czerwonawy odcień. Powyższe obserwacje i uzyskane wyniki badań skłaniają do stwierdzenia, że pojawienie się określonego zabarwienia próbek po wypaleniu należy wiązać z obecnością jonów metali przejściowych na różnym stopniu utlenienia, niektórych REE i aktynowców w strukturze minerałów.

Czasopismo: Zeszyty Naukowe Instytutu Gospodarki Surowcami Mineralnymi i Energią PAN
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Problemy stateczności obudowy szybów w świetle doświadczeń KWK Knurów–Szczygłowice

Szyby górnicze pełnią kluczową rolę w zapewnieniu ciągłości ruchu podziemnego zakładu górniczego (zapewnienie ciągłości wydobycia kopaliny użytecznej). Do najważniejszych zadań, jakie pełnią szyby górnicze należy zaliczyć doprowadzenie i odprowadzenie powietrza z wyrobisk podziemnych, wydobycie kopaliny na powierzchnię, dostarczenie szeroko pojętej energii do podziemnych wyrobisk górniczych oraz opuszczenie i wyciągnięcie materiałów i załogi. Obowiązujące przepisy górnicze obligują przedsiębiorców do prowadzenia monitoringu, badań i oceny stanu technicznego obudowy szybów górniczych przez stosownych rzeczoznawców ds. ruchu zakładu górniczego przy zastosowaniu coraz bardziej zaawansowanych technologii pomiarowych (skanowanie laserowe obudowy szybu, cyfrowa analiza obrazu obudowy szybu), które pozwalają w sposób precyzyjny określić rodzaj i wielkość uszkodzenia obudowy szybowej. Wszelkiego rodzaju awarie szybów, zarówno ich wyposażenia oraz ich obudowy prowadzą do ponoszenia znacznych kosztów związanych z przywróceniem funkcji użytkowej szybu w nawiązaniu do obowiązujących przepisów i norm górniczych. Z uwagi na długi czas istnienia i użytkowania szybów górniczych (sięgający czasami nawet ponad 100 lat), niejednokrotnie obserwuje się uszkodzenia obudowy szybowej mogące prowadzić do utraty jej stateczności, a nawet do zawalenia się samego szybu. W artykule przedstawiono doświadczenia kopalni Knurów–Szczygłowice w zakresie zapewnienia stateczności obudów użytkowanych szybów, obejmujące przedstawienie charakterystyki ich uszkodzeń oraz przedstawienie zakresu technologii prowadzonych napraw obudów szybowych i zastosowanych do tego celu materiałów.

Czasopismo: Zeszyty Naukowe Instytutu Gospodarki Surowcami Mineralnymi i Energią PAN
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Przegląd i interpretacja błędów w wyznaczaniu parametrów fraktalnych przestrzeni porowej w oparciu o komputerową analizę obrazu

Rachunek fraktalny jest jedną z szybko rozwijających się dziedzin matematyki i znajduje zastosowanie między innymi w opisie struktur porowych. Stanowi nowe spojrzenie na ich nieregularność i chaotyczność. Aby mógł być stosowanym poprawnie, powinien być wspomagany analizą błędu. W artykule przedstawiono i zweryfikowano niedoskonałości związane z analizą obrazu oraz możliwe sposoby ich korekcji. Jednym z kluczowych aspektów podczas takich badań jest miejsce oraz ilość wykonanych zdjęć. Sfotografowano powiększony obraz gruboziarnistego piaskowca w płytce cienkiej, uzyskany przy użyciu lupy binokularnej. Następnie wykonane zdjęcia zostały połączone w jedno. Otrzymane rozkłady parametrów fraktalnych pokazują ich zmienność oraz potwierdzają, że poprawnie wykonana seria zdjęć struktury porowej powinna zawierać zarówno obszary bardziej, jak i mniej porowate, a ich ilość należy dostosować do próbki. Zbadano wpływ rozdzielczości zdjęcia na wartości wymiaru fraktalnego oraz lakunarności. Wykorzystano zdjęcia wapienia wykonane w SEM z użyciem elektronów wstecznie rozproszonych w zakresie powiększeń 120–2000×. Dodatkowo badaniu poddany został pojedynczy por. Otrzymane wyniki wskazują, że dla dużego zakresu powiększeń wartości wymiaru fraktalnego są zbliżone, natomiast lakunarność każdorazowo się zmienia. Jest to związane ze zmieniającą się jednorodnością zdjęcia. Analizie poddana została również metodyka wyznaczania rozkładu przestrzennego parametrów fraktalnych w oparciu o binaryzację. Stosowane metody zakładają, że binaryzacja następuje przed lub po podziale zdjęcia na mniejsze prostokąty, z których wyznaczane są wartości wymiaru fraktalnego oraz lakunarności. Indywidualna binaryzacja, pomimo czasochłonności, zapewnia lepsze wyniki, które są bardziej zbliżone do rzeczywistości. Nie jest możliwe zdefiniowanie jednej, słusznej metodyki do eliminowania błędów. Przedstawiono zbiór wskazówek, które mogą posłużyć do udoskonalenia wyników w przyszłej analizie obrazu struktur porowych.

Czasopismo: Zeszyty Naukowe Instytutu Gospodarki Surowcami Mineralnymi i Energią PAN
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Ocena możliwości pasywnego usuwania rtęci w suchym oczyszczaniu spalin reagentami sodowymi

W artykule przedstawiono efekty wykorzystania pasywnej metody oczyszczania spalin ze związków rtęci emitowanych w procesie spalania. Badania przeprowadzono w instalacji modelowej z cyrkulacyjną warstwą fluidalną, wykorzystując węgiel kamienny jako surowiec. Podczas spalania zastosowano suchą metodę usunięcia kwaśnych zanieczyszczeń gazowych przy użyciu 9 sorbentów sodowych po modyfikacjach. Sorbenty podawano do instalacji w dwóch stosunkach molowych (sodu zawartego w sorbencie do siarki zawartej w paliwie), w strumień gazu o temperaturze 573 K. Na podstawie bilansu zawartości rtęci w stałych substratach procesu spalania (paliwie i sorbencie) oraz w stałych produktach (popiele lotnym i dennym), określono poziom emisji rtęci do atmosfery. Procesowi spalania czystego węgla towarzyszyła emisja rtęci 14,7 μgHg/m3. Podczas oczyszczania spalin z zanieczyszczeń kwasowych uzyskiwano obniżenie stężenia rtęci. Stopień jego obniżenia zależał od zastosowanych sorbentów sodowych, sposobu ich modyfikacji oraz stosunku molowego (2 Na/S = 0,5; 2,1). Każdorazowo podaniu większej ilości sorbentu do instalacji towarzyszyło większe obniżenie poziomu emisji rtęci do atmosfery. W śród reagentów niemodyfikowanych, najniższy poziom emisji uzyskano po użyciu bikarbonatu surowego – 3,7 μgHg/m3, a po użyciu sody oczyszczonej – 9,7 μgHg/m3. Po wykorzystaniu związków na bazie sody oczyszczonej po modyfikacji mechanicznej obniżono emisję Hg w spalinach do 2,5–2,6 μgHg/m3, a po modyfikacji chemicznej do 3,3–5,6 μgHg/m3. Poziomy stężenia rtęci w gazach podczas oczyszczania spalin porównano z dopuszczalnymi poziomami emisji Hg zawartymi w Konkluzjach BAT, odnoszącymi się do dużych obiektów energetycznego spalania. W yniki badań wskazują, że w odniesieniu do wszystkich instalacji istniejących oraz nowych o mocy cieplnej poniżej 300 MW zadowalające efekty przyniosłoby zastosowanie modyfikowanych mechanicznie sorbentów na bazie sody oczyszczonej w stężeniu molowym 2 Na/S = 2,1.

Czasopismo: Zeszyty Naukowe Instytutu Gospodarki Surowcami Mineralnymi i Energią PAN
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Nowa strategia energetyczna Unii Europejskiej - szanse i zagrożenia

Kryzys polityczny na Ukrainie sprawił, że państwa członkowskie zdecydowały się zacieśnić współpracę w obszarze energetyki. Fakt ten potwierdza Komunikat Komisji z lutego 2015 r. w sprawie „Strategii ramowej na rzecz stabilnej unii energetycznej opartej na przyszłościowej polityce w dziedzinie klimatu". Podtrzymuje on zasadniczo główne priorytety polityki energetycznej ustalone na szczytach Rady Europejskiej w 2014 r. rozszerzając jednocześnie jej zakres o obszary pozostające dotąd jedynie w sferze dyskusji.  Celem artykułu jest próba całościowej oceny polityki energetycznej Unii Europejskiej na przestrzeni ostatnich lat zarówno przez pryzmat przyjętych rozwiązań o charakterze prawnie wiążącym jak również analizy z perspektywy Polski ostatniego - soft law Komisji Europejskiej, które bezpośrednio wskazuje na potrzebę utworzenia unii energetycznej.

Czasopismo: Zeszyty Naukowe Instytutu Gospodarki Surowcami Mineralnymi i Energią PAN
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Wapienie mezozoiczne ze Szczercowa (złoże węgla brunatnego Bełchatów) jako sorbenty SO2 stosowane w energetyce

W pracy przedstawiono wyniki badań mineralogicznych, chemicznych, fizyko-chemicznych i fizyko-mechanicznych wapieni mezozoicznych pochodzących z podłoża węgla brunatnego w złożu „Bełchatów" (południowy brzeg Rowu Kleszczowa w polu Szczerców). Ich celem było wykazanie przydatności tych kopalin do wytwarzania sorbentów służących obniżeniu emisji SO2 z gazów elektrownianych, zarówno w mokrych metodach odsiarczania, jak i w paleniskach fluidalnych. Uzyskane wyniki wykazały, że wapienie te można traktować jako wysokiej klasy sorbenty SO2.

Czasopismo: Zeszyty Naukowe Instytutu Gospodarki Surowcami Mineralnymi i Energią PAN
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Klasyfikatory neuronowe typu SVM w zastosowaniu do klasyfikacji przemieszczeń pionowych na obszarze LGOM

W prezentowanym artykule przedstawiono podstawowe zasady budowania i uczenia sieci neuronowych SVM (ang. Support Vector Machine) zwane inaczej metodą (techniką) wektorów podtrzymujących. Sieci SVM znajdują głównie zastosowanie w rozwiązywaniu zadań klasyfikacji danych separowalnych i niesparowalnych liniowo oraz zadań regresji. W ostatnich latach zakres zastosowań tego typu sieci został poszerzony i sieci rozwiązują również takie problemy jak rozpoznawanie sygnałów i obrazów, identyfikacja mowy oraz diagnostyka medyczna.
W pracy sieci nieliniowe SVM wykorzystano do klasyfikacji danych nieseparowalnych liniowo w postaci przemieszczeń punktów sieci pomiarowo-kontrolnej reprezentujących obszar, na którym prowadzona jest eksploatacja górnicza. Uczenia sieci neuronowej SVM wymaga implementacji programowania kwadratowego w poszukiwaniu punktu optymalnego funkcji Lagrange'a względem optymalizowanych parametrów. W przypadku danych nieseparowalnych liniowo, metoda SVM pozwala na znalezienie hiperpłaszczyzny, która klasyfikuje obiekty na tyle poprawnie, na ile jest to możliwe i jednocześnie przebiega możliwe daleko od typowych skupień dla każdej z klas. Za pomocą metody SVM można również znaleźć krzywoliniową granicę separacji o dużym marginesie separacji, wykorzystując zabieg podniesienia wymiarowości. Jakość uzyskanych wyników separacji jest uzależniona od przyjętej postaci funkcji jądra.

Czasopismo: Zeszyty Naukowe Instytutu Gospodarki Surowcami Mineralnymi i Energią PAN
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Geofizyczne monitorowanie procesu podziemnego zgazowania węgla brunatnego

Z powodu bezszybowego dostępu do złoża skuteczne przeprowadzenie procesu podziemnego zgazowania węgla brunatnego wymaga ciągłego monitorowania geofizycznego. Odpowiada ono za identyfikację położenia frontu zgazowania, modelowanie powstałej kawerny, określenie wpływu gazogeneratora na warstwy nadkładu i osiadanie terenu, jak również pomaga w wykryciu przypuszczalnych ucieczek gazu. Należy wspomnieć, że środowisko naukowe nie wypracowało optymalnego i standaryzowanego systemu monitorowania procesu podziemnego zgazowania węgla brunatnego. Niniejszy artykuł skupia się na wyborze metody obserwacji zjawiska zgazowania dopasowanej do warunków geologicznych towarzyszących polskim węglom brunatnym. Rozpatrywana technologia zgazowania dedykowana jest przede wszystkim pozabilansowym, zawodnionym i zapiaszczonym pokładom węgla brunatnego, występującym w sąsiedztwie utworów ilastych, które za zadanie mają stanowić izolację dla planowanego georeaktora. Wybór metody opiera się na charakterystycznych warunkach panujących w okolicy gazogeneratora, które wywołują lokalne anomalie geofizyczne. Warunki te to przede wszystkim oddziaływanie termiczne gazogeneratora, które wpływa na przewodnictwo elektryczne, porowatość, przepuszczalność, gęstość, czy prędkość rozchodzenia się fal. W efekcie jako najbardziej perspektywiczną metodę wybrano tomografię elektrooporową, która umożliwia niemalże automatyczne monitorowanie procesu. Zaproponowano również metodykę prowadzenia badań, dopasowaną do najbardziej perspektywicznych technologii podziemnego zgazowania węgla brunatnego.

Czasopismo: Zeszyty Naukowe Instytutu Gospodarki Surowcami Mineralnymi i Energią PAN
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka