rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Postępowanie terapeutyczne w przypadku bilateralnej implantacji u dzieci

W ostatnich latach wzrasta w Polsce liczba dzieci z bilateralnym wszczepem ślimakowym. Poprawa słyszenia po tym zabiegu pozwala na podobne do naturalnego opanowanie kompetencji i sprawności językowych na drodze audytywno-werbalnej. Obecnie trwa dyskusja, jak powinien przebiegać proces terapii u dzieci zaimplantowanych obustronnie. Poniższy artykuł stanowi praktyczną propozycję postępowania terapeutycznego, opartą na doświadczeniu autorki (w pracy z grupą piętnaściorga dzieci) oraz dostępnej literaturze.

Czasopismo: Polski Przegląd Otorynolaryngologiczny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Wyniki wieloośrodkowych badań dotyczących diagnostyki i leczenia raka krtani w Polsce w latach 2001–2010

Wstęp: Rak krtani jest w Polsce najczęściej występującym nowotworem złośliwym regionu głowy i szyi. Rozpoznaje się go przede wszystkim u mężczyzn pomiędzy 50.–70. rokiem życia. Badania wieloośrodkowe, których celem było przedstawienie obrazu epidemiologicznego i klinicznego raka krtani, prowadzone były od 1980 roku. Obecne, koordynowane przez Klinikę Otolaryngologii WUM, mają za główny cel przedstawienie ewolucji procesu diagnostycznego i terapeutycznego. Materiał i metody: Analizie retrospektywnej poddano dane dotyczące chorych diagnozowanych i leczonych z powodu raka krtani w latach 2001–2010 w 12 ośrodkach. Na platformie bazy Microsoft Access 2003 (SP 2) stworzono program do gromadzenia danych, które następnie poddano analizie statystycznej. Wyniki: Zgromadzono dane dotyczące 4124 chorych, w tym 3682 mężczyzn (89,3%) i 442 kobiet (10,7%). Najliczniejszą grupę stanowili chorzy pomiędzy 50. a 60. rokiem życia – 41,5% oraz między 60. a 70. rokiem życia – 29,6%. Aż 81,3% pacjentów było nałogowymi palaczami papierosów. U 1634 chorych stwierdzono I i II stopień zaawansowania nowotworu, przy czym u 5 chorych był to rak in situ. U 2490 chorych zdiagnozowano III i IV stopień zaawansowania nowotworu. Najczęstszym umiejscowieniem raka były: głośnia, trzy piętra krtani oraz nadgłośnia i głośnia. Największą grupę stanowili pacjenci z rakiem krtani T3 – 1367 (33%). Węzły chłonne (cecha N) obecne były u 1216 chorych (29,5%). Największą grupę stanowiły węzły określane jako N2b i N2c, czyli powyżej 6 cm, oraz mnogie. Zdiagnozowano je u 533 chorych (13%). Węzły te występowały z rakami krtani określanymi jako T3 i T4a, a więc były to nowotwory zaawansowane miejscowo i regionalnie. Rodzaj zastosowanego leczenia bardzo różnił się w zależności od stopnia zaawansowania nowotworu. Sama chirurgia dotyczyła 73,7% pacjentów z nowotworem w stopniu I lub II, oraz jedynie 28,6% pacjentów z nowotworem w stopniu III lub IV. Nowotwory w zaawansowanych stadiach znacznie częściej były leczone terapią łączoną: chirurgią i radioterapią. Wyniki leczenia – mierzone przeżyciem całkowitym – wynosiły odpowiednio: w grupie chorych z zawansowaniem raka w I i II stopniu – 64%, w grupie chorych z zaawansowaniem raka w stopniu III i IV – 61%. Wnioski: Skuteczność rozpoznawania raka krtani w Polsce jest duża, jednak skróceniu powinien ulec czas upływający od wystąpienia u pacjenta objawów do uzyskania diagnozy. Natomiast skuteczność leczenia chirurgicznego jest zdecydowanie niezadowalająca. Stworzenie stałej platformy do prowadzenia (i monitorowania) przebiegu diagnostyki i leczenia raka krtani, pozwoli na zweryfikowanie postępowania i osiągnięcie lepszych wyników. Jest to zadanie dla środowiska otorynolaryngologów.

Czasopismo: Polski Przegląd Otorynolaryngologiczny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Szum uszny jako jedyny objaw przedsionkowego schwannoma – opis przypadku

Przedstawiana praca stanowi opis przypadku 26-letniej pacjentki, która od 2 miesięcy odczuwała izolowany jednostronny szum uszny. Badania audiologiczne, takie jak audiometria tonalna, słowna, impedancyjna, ABR jak i miogenne przedsionkowe potencjały wywołane (VEMP), nie wykazały żadnych odchyleń od normy. Na patologię nie wskazywały również badania układu równowagi – wideonystagmografia (VNG) oraz komputerowa posturografia dynamiczna (CDP). Dopiero badanie rezonansu magnetycznego potwierdziło obecność guza nerwu VIII. Wnioski: Badanie rezonansu magnetycznego powinno być rozważone w przypadku podejrzenia guza nerwu VIII, nawet jeśli badania audiologiczne nie wskazują na istnienie patologii pozaślimakowej, zwłaszcza w przypadku jednostronnych szumów usznych bez niedosłuchu.

Czasopismo: Polski Przegląd Otorynolaryngologiczny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Pozaprzełykowe objawy choroby refluksowej przełyku – patofizjologia, diagnostyka i leczenie

Chorobę refluksową przełyku (GERD) definiuje się jako stan, w którym cofanie się zawartości żołądka prowadzi do powstawania uciążliwych objawów i/lub powikłań. Ta często występująca choroba może manifestować się również objawami atypowymi, spoza układu pokarmowego. Refluks krtaniowo-gardłowy (LPR) to wsteczne napływanie zawartości żołądka do gardła i krtani prowadzące do powstania objawów, takich jak uczucie ciała obcego w gardle, odchrząkiwanie, chrypka i przewlekły kaszel. GERD i LPR mogą mieć też wpływ na rozwój wielu chorób, m.in. zapalenia krtani, astmy, POChP, przewlekłego zapalenia zatok przynosowych, zapalenia ucha środkowego czy ubytków (erozji) zębowych, a nawet raka krtani czy stanów nagłego zagrożenia życia. W diagnostyce LPR stosuje się skale oparte na objawach podmiotowych (RSI) i laryngoskopowych (RFS), próbę leczenia inhibitorami pompy protonowej (IPP), 24-godzinną pH-metrię przełyku, badania impedancji przełykowej, manometrię przełyku oraz badanie endoskopowe. Najczęściej stosowaną metodą leczenia jest podawanie IPP w podwójnej dawce przez okres co najmniej 6 miesięcy. W razie braku skuteczności farmakoterapii, można rozważyć leczenie chirurgiczne. W literaturze wciąż istnieje wiele kontrowersji odnośnie do diagnostyki i leczenia LPR. Opracowanie skutecznych algorytmów postępowania w tej jednostce chorobowej wymaga prowadzenia dalszych badań.

Czasopismo: Polski Przegląd Otorynolaryngologiczny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Historia otorynolaryngologii

Profesor Teodor Heiman w przedmowie „Krótkiego rysu historyi otjatryi” wydanej w 1912 roku, pisał: „Kto jednakże chce poznać dokładnie medycynę, lub jakiś dział jej, kto zawodu swego nie chce traktować jak zwyczajne rzemiosło, ten nie może obejść się bez znajomości tego, co zrobiono w przeszłości, bez zapoznania się z przebiegiem rozwoju nauki, przynajmniej w zarysach ogólnych”. Autorzy, kierując się tym przesłaniem, starają się pokazać, jakie są możliwości zapoznania się z historią otorynolaryngologii.

Czasopismo: Polski Przegląd Otorynolaryngologiczny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Wykorzystanie instrumentalnej oceny zaburzeń połykania u pacjentów po operacjach rekonstrukcyjnych wolnym płatem z powodu nowotworów jamy ustnej i gardła

Cel pracy: Ocena korzyści z zastosowania instrumentalnych metod badania zaburzeń połykania w procesie diagnostycznym i zaplanowaniu terapii u pacjentów z dysfagią, po operacjach rekonstrukcyjnych z powodu nowotworów jamy ustnej i gardła. Materiał i metody: Od stycznia do września 2016 roku przeprowadzono badania instrumentalne zaburzeń połykania u 7 chorych operowanych z powodu raka jamy ustnej i gardła z rekonstrukcją wolnym płatem. Wszyscy pacjenci byli badani kilkukrotnie po zabiegu zgodnie z jednolitym protokołem: 1) ocena zaburzeń anatomicznych i deficytów neurologicznych związanych z zakresem operacji, 2) przesiewowy test połykania wody, 3) badanie fiberoskopowe i/lub wideofluroskopia. Wyniki: Wszyscy chorzy zgłaszali zaburzenia połykania i niezamierzony spadek masy ciała (średnio 5,9% wyjściowej masy ciała w ciągu 3 miesięcy). W teście połykania wody wynik negatywny (brak zaburzeń) otrzymało trzech chorych dla 5 ml wody oraz dwóch dla 10, 20 i 90 ml wody. W trakcie badania endoskopowego wykazano: aspirację (ślina, płyn), penetrację (puree, płyn), przedwczesne połykanie (puree, płyn), multipołknięcia (płyn, puree, pokarm stały) oraz zaleganie (ślina, płyn, puree, pokarm stały). W czasie wideofluroskopii największym problemem było zaburzenia fazy oralnej połykania: problemy z formowaniem bolusa, ruchy pompujące języka, zaleganie w przedsionku jamy ustnej, przedwczesne połykanie, opóźniony odruch połykowy. W trakcie gardłowej fazy połykania stwierdzono: zalegania w zachyłkach gruszkowatych i dołkach zajęzykowych, osłabioną elewację krtani, penetrację, aspirację oraz multipołknięcia. Wnioski: Badania instrumentalne pomagają w szczegółowej diagnostyce dysfagii u osób po operacjach onkologicznych. Są niezbędnym narzędziem w planowaniu procesu terapeutycznego, ustalenia wskazań do odpowiedniego sposobu odżywiania, co pozwala na optymalny proces gojenia po dużych zabiegach rekonstrukcyjnych w obrębie głowy i szyi.

Czasopismo: Polski Przegląd Otorynolaryngologiczny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Analgezja okresu okołooperacyjnego w przypadkach laryngologicznych

Leczenie bólu po różnych zabiegach operacyjnych w praktyce klinicznej odbiega od ideału. Pomimo postępów w farmakologii, cierpienie pacjentów po operacjach to sprawa powszechna. Zmiana prostych zasad w leczeniu bólu pooperacyjnego i wdrożenie standardów leczenia pozwoliłoby na zmianę dotychczasowej sytuacji. Nadzieję na poprawę komfortu chorych, a co za tym idzie skuteczności leczenia, daje wprowadzenie terapii wieloskładnikowej.

Czasopismo: Polski Przegląd Otorynolaryngologiczny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Malformacja żylna nagłośni i malformacja tętniczo-żylna podniebienia leczone metodą skleroterapii – opis przypadków

W pracy przedstawiono dwa rzadkie przypadki anomalii naczyniowych w zakresie głowy i szyi: kobietę z malformacją żylną nagłośni i mężczyznę z malformacją tętniczo-żylną podniebienia. Użyte przez autorów w tytule pracy nazwy rozpoznań są zgodne z aktualną klasyfikacją kliniczną proponowaną przez Międzynarodowe Towarzystwo Badań nad Anomaliami Naczyniowymi (ISSVA). Według innej stosowanej przez patologów WHO klasyfikacji guzów naczyniowych, opisywana malformacja żylna to naczyniak jamisty, zaś malformacja tętniczo-żylna to naczyniak tętniczo-żylny. Pacjentów leczono metodą skleroterapii. Po wstrzyknięciach do malformacji polidokanolu w postaci piany stwierdzono regresję zmian. Duża, kulista malformacja nagłośni znacznie się zmniejszyła, umożliwiając jej wycięcie nożem elektrycznym, zaś malformacja podniebienia uległa całkowitemu zanikowi. Żadnych powikłań leczenia nie zaobserwowano.

Czasopismo: Polski Przegląd Otorynolaryngologiczny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Ropień podokostnowy okolicy skroniowej - rzadkie powikłanie złośliwego zapalenia ucha zewnętrznego

Celem niniejszego badania było przedstawienie przypadku 59-letniego mężczyzny z zapaleniem ucha zewnętrznego powikłanego ropniem podokostnowym z destrukcją części łuskowej kości skroniowej. Mężczyzna lat 61, leczony od kilku dni z powodu zapalenia ucha zewnętrznego, został przyjęty do Kliniki Otolaryngologii Pomorskiego Uniwersytetu Medycznego z powodu nasilonych dolegliwości bólowych okolicy skroniowej po stronie lewej. Pacjent skarżył się na silny ból ucha, upośledzenie słuchu oraz gorączkę wynoszącą 38°C. Przez okres tygodnia chory był leczony ciprofloksacyną doustnie oraz miejscowo, ale objawy uległy nasileniu. W dniu przyjęcia do szpitala stwierdzono obrzęk i tkliwość okolicy skroniowej po stronie lewej, szczękościsk oraz masywny obrzęk skóry przewodu słuchowego zewnętrznego lewego, z pogrubieniem i przekrwieniem błony bębenkowej, bez cech perforacji. Audiometria tonalna wykazała niedosłuch przewodzeniowy z rezerwą ślimakową wynoszącą 50-60 dB. W tomografii komputerowej uwidoczniono ropień tkanek miękkich okolicy skroniowej, z destrukcją części łuskowej kości skroniowej wielkości 18x10 mm. Wykonano zabieg chirurgiczny - nacięcie ropnia z mastoidektomią. Podczas operacji stwierdzono uszkodzenie tylno-górnej ściany przewodu słuchowego zewnętrznego, która komunikowała się z jamą ropnia. Ubytek kości oraz oponę pokryto fragmentem chrząstki. W okresie pooperacyjnym uzyskano szybką poprawę stanu ogólnego i miejscowego. Wyniki badań bakteriologicznych były ujemne. Pacjent był diagnozowany w kierunku cukrzycy lub innego rodzaju niedoborów odporności, ale odchyleń nie stwierdzono. W kontrolnej audiometrii tonalnej uzyskano całkowite zamknięcie rezerwy ślimakowej. Pacjent został wypisany ze szpitala w stanie ogólnym i miejscowym dobrym. W toku obserwacji nie stwierdzono żadnych stanów zapalnych ucha.

Czasopismo: Polski Przegląd Otorynolaryngologiczny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Analiza procesu zasypiania – przegląd piśmiennictwa

Bezwiedne zasypianie za kierownicą jest powodem wielu wypadków drogowych i stanowi ważny problem społeczny. Z tego powodu istotne wydaje się poznawanie procesów fizjologicznych towarzyszących zasypianiu człowieka. Szczególnie interesujące są te parametry fizjologiczne, których zmiany towarzyszą przechodzeniu ze stanu pełnej świadomości do zasypiania. Ich monitorowanie mogłoby posłużyć, np. w określeniu poziomu senności kierowcy, a co za tym idzie – ryzyka zaśnięcia za kierownicą. W niniejszym artykule przedstawiamy podsumowanie wiedzy na temat zmian wybranych parametrów fizjologicznych, które zachodzą na pograniczu czuwania i snu, a także w czasie samego snu. Istotne zmiany są szczególnie widoczne w obrazie fal mózgowych w badaniu EEG. Ponadto zmniejsza się aktywność układu autonomicznego, co prowadzi do spadku tętna i ciśnienia tętniczego. Dochodzi również do zwolnienia rytmu oddechowego oraz pogłębienia oddechu. Analiza widmowa zmienności rytmu serca (HRV) wskazuje na spadek amplitudy funkcji gęstości widmowej mocy w zakresie składowych wolnych. Interesującym parametrem wydaje się monitorowanie narządu wzroku. Ruchy gałek ocznych w czasie zasypiania przechodzą ze skokowych na wolnofalowe, a przejście to dobrze koreluje ze zmianami w obrazie EEG. Ponadto stopniowo zanikają drgania powiek. Mierzone elektromiograficznie (EMG) napięcie mięśni spada. Opisanym zwiastunem zapadania w sen jest ocieplenie dystalnych części kończyn. Wszystkie te parametry wydają się być użyteczne w ocenie zmęczenia kierowcy. W artykule próbujemy również określić, które z nich są na tyle stabilne i łatwo mierzalne, aby mogły być zastosowane w celu efektywnego pomiaru senności kierowcy.

Czasopismo: Polski Przegląd Otorynolaryngologiczny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Etiologia zawodowa raka krtani: czy istnieje różnica w porównaniu z rakiem gardła (dolnego)?

Wstęp: Dwa główne (i rozpoznane) czynniki ryzyka występowania raka krtani stanowią: palenie tytoniu oraz spożywanie alkoholu. Zgodnie z danymi WHO (World Health Organization) i IARC (International Agency for Research on Cancer), rola czynników zawodowych jest jednak prawdopodobnie niedoszacowana. Potwierdzonymi, i wysoce prawdopodobnymi, kancerogenami zawodowymi w przypadku raka krtani są: azbest i pary silnych kwasów organicznych, natomiast prawdopodobnymi substancjami rakotwórczymi są: cement, wielopierścieniowe węglowodory aromatyczne (WWA) i pył drzewny. Podejrzewane kancerogeny stanowią rozpuszczalniki organiczne, formaldehyd, pył węglowy/krzemionkowy, pył skórzany oraz pył bawełny. Ważnym problemem badań epidemiologicznych wydaje się być brak zróżnicowania między rakami (płaskonabłonkowymi) krtani i gardła (dolnego). Materiał i metody: W przedstawionym badaniu stworzono grupę 164 dobrze udokumentowanych przypadków chorych z rozpoznaniem raka krtani i gardła dolnego, pochodzących z czterech ośrodków w Belgii, Włoszech i Francji. W odniesieniu do potwierdzonych, prawdopodobnych i podejrzewanych rakotwórczych czynników ryzyka, w sposób wyczerpujący zidentyfikowano i odwzorowano rodzaj wykonywanej pracy i ekspozycji zawodowej w przebiegu całej kariery zawodowej pacjentów. Pod uwagę brano czynniki zakłócające. Wyniki : Narażenie zawodowe na znane kancerogeny, lub substancje podejrzewane o działanie rakotwórcze, były znacznie wyższe w przypadkach raka krtani niż gardła dolnego. Wśród poddanych badaniom pacjentów, profile ekspozycji zawodowej w skali globalnej różniły się w istotny sposób (podzielono je na 10 kategorii). Ekspozycja na azbest i pary kwasów odgrywała znacznie większą rolę w przypadku raka krtani. Narażenie na pył węglowy/krzemionkowy były bardziej istotne w raku gardła.

Czasopismo: Polski Przegląd Otorynolaryngologiczny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Nowotwory neuroendokrynne głowy i szyi – przegląd piśmiennictwa

Nowotwory neuroendokrynne głowy i szyi stanowią rzadki rodzaj nowotworu. Najczęstszym miejscem lokalizacji nowotworów neuroendokrynnych głowy i szyi jest krtań, zwłaszcza nagłośnia i okolica nadgłośniowa. Pierwszy opisany przypadek neuroendokrynnego raka krtani został przedstawiony w 1969 roku przez Goldmana i wsp. Wśród cech guzów neuroendokrynnych, wykrywanych w badaniach immunohistochemicznych, należy wymienić ekspresję dwóch kluczowych markerów: synaptofizyny i chromograniny wraz z cząsteczką adhezji komórek nerwowych (CD56). Wykrycie zakażenia wirusem brodawczaka ludzkiego (HPV 16/18) w neuroendokrynnym raku krtani może stanowić jeden z czynników etiologicznych i powinno być traktowane jako standardowa procedura w diagnostyce i terapii. Metody: Przegląd artykułów opublikowanych w czasopismach na całym świecie; interdyscyplinarne konsylium pomiędzy patologami a klinicystami na temat nowotworów neuroendokrynnych głowy i szyi.

Czasopismo: Polski Przegląd Otorynolaryngologiczny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Opieka okołooperacyjna u chorych poddanych funkcjonalnej endoskopowej chirurgii zatok przynosowych (FESS)

Ostateczny sukces i wynik leczenia pacjentów poddawanych funkcjonalnej endoskopowej chirurgii zatok przynosowych (FESS) zależy od prawidłowego przygotowania pacjenta do zabiegu, postępowania okołooperacyjnego oraz pooperacyjnego. Postępowanie przed operacją FESS w przypadkach przewlekłego zapalenia nosa i zatok przynosowych obejmują: stosowanie glikokortykosteroidów donosowych i doustnych, płukanie jam nosa oraz – w wybranych przypadkach – antybiotykoterapię. Postępowanie to wynika z „Europejskich wytycznych na temat zapalenia nosa i zatok przynosowych oraz polipów nosa – EPOS 2012”. Na ograniczenie występowania śród- i pooperacyjnego krwawienia pozwala śródoperacyjne zastosowanie wkładek obkurczających błonę śluzową nosa, pozycji anty-Trendelenburga, kontrolowanego podciśnienia oraz kwasu traneksamowego. Po wykonanym zabiegu często zaleca się zastosowanie tamponady, następnie opatrunku chroniącego jamę nosa, a po roztamponowaniu wykonywane jest instrumentalne oczyszczanie jam nosa. Ponadto opieka pooperacyjna w dużej mierze została przeniesiona na pacjenta, dlatego podkreśla się znaczenie edukacji pacjenta, dokładne przekazanie mu instrukcji postępowania, a także przeszkolenie w odpowiednim stosowaniu zaleconych preparatów do płukania nosa i zatok przynosowych oraz glikokortykosteroidów donosowych. Stosowanie glikokortykosteroidów miejscowych ma udowodnione działanie zmniejszające ryzyko nawrotu choroby i jest uzasadnione, gdy mamy pewność, że mają one fizyczną możliwość dotarcia do błony śluzowej nosa. Skuteczność płukania nosa można zwiększyć poprzez zastosowanie preparatów z pojemników pozwalających na odpowiednią aplikację (dokładne przyleganie do przedsionka nosa, kąt 45°) oraz wygenerowanie dostatecznego ciśnienia (płukanie całej jamy nosa – 120 mbar), a użycie odpowiedniego składu płynu przyspiesza gojenie i zmniejsza dolegliwości. Zastosowanie badań in vitro oraz metod symulacji komputerowej pozwala przewidzieć skuteczność płukania poszczególnych zatok.

Czasopismo: Polski Przegląd Otorynolaryngologiczny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Zastosowanie CFD w ocenie drożności górnych dróg oddechowych

Obliczeniowa dynamika płynów (CFD) to szybko rozwijająca się dziedzina nauki, mająca szereg zastosowań praktycznych. Od lat używana jest w aerodynamice, inżynierii, hydraulice, meteorologii, budownictwie oraz wielu innych dziedzinach. Pierwsze publikacje dotyczące użycia CFD w medycynie dotyczyły przede wszystkim pulmonologii i kardiologii, czyli dziedzin, w których dynamiczne właściwości gazu i płynu odgrywają ważną rolę w prawidłowym funkcjonowaniu organizmu. W laryngologii CFD umożliwia pomiar oraz wizualizację dynamicznie zmieniających się parametrów przepływu powietrza w górnych drogach oddechowych

Czasopismo: Polski Przegląd Otorynolaryngologiczny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Biofim bakteryjny i jego związek z adenopatią szyjną, przerostem migdałków podniebiennych i/lub przerostem migdałka gardłowego w przewlekłym zapaleniu migdałków podniebiennych

Wstęp: Wykazano związek biofilmu bakteryjnego z nawracającymi chorobami migdałków podniebiennych oraz migdałka gardłowego, wykazującymi oporność na antybiotyki oraz związanymi z szczególnymi trudnościami w zakresie postępowania terapeutycznego. Cele: Starano się wykazać związek pomiędzy obecnością biofilmu bakteryjnego a występowaniem limfadenopatii szyjnej, przerostem migdałków podniebiennych oraz przerostem migdałka gardłowego w przypadkach przewlekłego zapalenia migdałków podniebiennych. Materiał i metody: Materiał tkankowy z badania biopsyjnego migdałków podniebiennych, pochodzący od 30 dzieci poddanych tonsillektomii, badany skaningowym mikroskopem elektronowym (SEM, ang. scanning electron microscope). Projekt badania: Badanie przekrojowe zostało przeprowadzone od sierpnia 2012 do lipca 2015 roku w Szpitalu Uniwersyteckim Al-Azhar (Al-Azhar University Hospitals). Wyniki: Stwierdzono, że u 23,3% dzieci występował w pełni wykształcony biofilm bakteryjny (III stopień), u 6,7% występował biofilm I stopnia, u 6,7% – II stopnia, co wykazano w badaniu SEM. Najczęściej izolowanym szczepem był Staphylococcus aureus (26%), następnie gronkowce koagulazo-ujemne (17,4%) i Klebsiella pneumoniae (10,4%). Nie wykazano statystycznie istotnej różnicy w odniesieniu do obecności biofilmu bakteryjnego w zależności od występowania lub braku limfadenopatii szyjnej, przerostu migdałków podniebiennych lub przerostu migdałka gardłowego. Wnioski: Biofilm bakteryjny jest możliwą przyczyną przewlekłości choroby migdałków u dzieci. Nie wykazano związku pomiędzy jego obecnością a występowaniem limfadenopatii szyjnej, przerostem migdałków podniebiennych lub przerostem migdałka gardłowego.

Czasopismo: Polski Przegląd Otorynolaryngologiczny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne