rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Zasady nakładania kar pieniężnych na „podmioty krajowe” przez Bankowy Fundusz Gwarancyjny

Bankowy Fundusz Gwarancyjny (BFG) od 2016 r. jest uprawniony do nakładania kar pieniężnych na podmioty (banki, domy maklerskie oraz spółdzielcze kasy oszczędnościowo-kredytowe) naruszające określone obowiązki w ramach ich przymusowej restrukturyzacji. W ustawie ustalono maksymalną wysokość kar pieniężnych na poziomie 100 mln zł, ale pozostawiono BFG swobodę w stosowaniu niższych kar. Dyrektywy miarkowania kwoty kary pozostawiają BFG duży zakres swobody działania. Katalog naruszeń prawa, za które może być nałożona kara pieniężna, jest sformułowany wyczerpująco, ale możliwe jest wielokrotne stosowanie kary wobec tego samego podmiotu, który uporczywie narusza przepisy prawa. Wpływy z kar pieniężnych zasilają budżet państwa, ale w tym zakresie zaproponowano nowelizację ustawy polegającą na pozostawieniu tych wpływów do dyspozycji BFG z przeznaczeniem na finansowanie działań restrukturyzacyjnych. Wykazano, że kary pieniężne nakładane przez BFG są nie tylko sankcją za naruszenie przepisów prawa, ale także środkiem prawnym, którego zastosowanie powinno poprawiać skuteczność realizacji procesów przymusowej restrukturyzacji przez podmioty uchylające się w tym zakresie od współpracy z BFG. W konkluzji oceniono, że kary pieniężne nakładane przez BFG mają szczególny charakter zdeterminowany wieloma czynnikami, w tym statusem i zadaniami BFG, celami stosowania tych kar oraz miejscem i rolą podmiotów krajowych na rynku finansowym. Ostatecznym efektem prawidłowo przeprowadzonej przymusowej restrukturyzacji jest nie tylko zapobieżenie upadłości konkretnego podmiotu, ale również ogólna poprawa sytuacji na rynku finansowym.

Czasopismo: Przegląd Ustawodawstwa Gospodarczego
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
Kontrastywność rozumiana inaczej – germanistyczna lingwistyka tekstu z perspektywy badań polonistycznych

(Germanistyczne) badania kontrastywne rozumiane były wcześniej jako porównywanie systemów dwóch lub większej liczby języków, a następnie po zwrocie pragmatycznym zaczęto włączać do nich stopniowo również płaszczyznę tekstu oraz dyskursu. Niniejszy artykuł prezentuje jeszcze jeden rodzaj kontrastywności, tzw. kontrastywność interlingwistyczną – z perspektywy polonistycznej lingwistyki tekstu ukazano najistotniejsze problemy analogicznej dyscypliny w kręgu badań germanistycznych.

Czasopismo: Roczniki Humanistyczne
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: językoznawstwo
Działalność socjalna pracodawcy w tarczy antykryzysowej

Jedynym z rozwiązań, jakie wprowadza tarcza antykryzysowa w celu ochrony interesu pracodawcy w warunkach epidemii koronawirusa i wywołanego nią kryzysu ekonomicznego, jest możliwość zawieszenia obowiązku tworzenia i funkcjonowania zakładowego funduszu świadczeń socjalnych oraz obowiązku wypłaty świadczenia urlopowego. Możliwość taka została wprowadzona art. 15ge tarczy antykryzysowej. Celem artykułu jest dokonanie pogłębionej i krytycznej analizy tej regulacji. Jest to bowiem regulacja bardzo szczególna, a niektóre jej aspekty budzą poważne teoretyczne i praktyczne zastrzeżenia.

Czasopismo: Praca i Zabezpieczenie Społeczne
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
Wszczęcie postępowania karnego o przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego jako przesłanka zawieszenia funkcjonariusza Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Agencji Wywiadu w czynnościach służbowych

Artykuł został poświęcony problematyce związanej z przesłanką obligatoryjnego zawieszenia funkcjonariusza ABW albo AW w czynnościach służbowych. Ta regulacja jest zawarta w art. 58 ust. 1 Ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu. Zawieszenie w czynnościach służbowych jest obowiązkowe w przypadku wszczęcia postępowania karnego w sprawie o przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego. Uwagę skoncentrowano na sformułowaniu „wszczęcie postępowania karnego o przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego przeciwko funkcjonariuszowi ABW albo AW” jako na przesłance warunkującej zastosowanie konstrukcji prawnej zawartej w art. 58 ust. 1 ustawy o ABW i AW. Następuje to w sytuacji zmiany stadium postępowania przygotowawczego prowadzonego wobec funkcjonariusza ABW albo AW z in rem w ad personam, wniesienia subsydiarnego aktu oskarżenia do sądu, a także wznowienia postępowania karnego.

Czasopismo: Przegląd Bezpieczeństwa Wewnętrznego
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki prawne
Ochrona informacji niejawnych w USA. Wybrane regulacje karne i administracyjne

W artykule omówiono regulacje administracyjne związane z organizacją systemu ochrony informacji niejawnych, a także przedstawiono przepisy karne dotyczące ujawniania informacji niejawnych obowiązujące w USA wraz z ich interpretacją. Omówiono również przepisy administracyjne regulujące procedurę realizacji postępowań sprawdzających wobec urzędników administracji publicznej w celu wydania poświadczenia bezpieczeństwa umożliwiającego dostęp do informacji niejawnych. Ponadto wskazano przesłanki klasyfikacji informacji i obejmowania ich ochroną adekwatnej klauzuli niejawności. Na podstawie analizy przepisów USA między innymi sformułowano wniosek, że polskie ustawodawstwo nie obejmuje kontratypu, który uwalniałby od odpowiedzialności karnej depozytariuszy tajemnic przekazujących informacje niejawne (bez uzyskiwania zgody określonych prawem organów) w celu ścigania sprawców przestępstw. Powyższe może być podstawą legislacyjnego postulatu de lege ferenda, przy uwzględnieniu adekwatnych regulacji prawnych USA. Należy zaznaczyć, że artykuł nie wyczerpuje poruszanego tematu, a jedynie wskazuje wybrane zagadnienia ochrony informacji niejawnych USA. Może to zostać wykorzystane do przeprowadzenia w przyszłości pogłębionych badań komparatystycznych dotyczących przedmiotowego zagadnienia.

Czasopismo: Przegląd Bezpieczeństwa Wewnętrznego
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji, nauki prawne, nauki socjologiczne
Kompetencja interkulturowa w dydaktyce przekładu

Celem niniejszego artykułu jest opis kompetencji interkulturowej jako kompetencji bazowej w dydaktyce przekładu na poziomie uniwersyteckim. Kompetencja interkulturowa składa się na ogólną kompetencję tłumaczeniową. Jest definiowana jako zespół wiedzy, umiejętności i nawyków w komunikacji w zakresie przynajmniej dwóch kultur, świadomie wykorzystywanych przez tłumacza w różnych środowiskach pracy. Kompetencja interkulturowa poprzez taką propozycję nominacyjną podkreśla relacyjny charakter kultur uczestniczących w komunikacji za pośrednictwem przekładu (kultury oryginału, kultury przekładu oraz często kultury trzeciej). W artykule podjęta została próba opisu sposobów nabywania takiej kompetencji poprzez analizę konkretnych przypadków problemów przekładowych w procesie tłumaczenia w warunkach dydaktyki akademickiej.

Czasopismo: Roczniki Humanistyczne
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: językoznawstwo
Język polski oraz literatura i kultura polska na Uniwersytecie Fryburskim w Szwajcarii w latach 1980-2014

Artykuł przedstawia historię Katedry Języków i Literatur Słowiańskich na Uniwersytecie Fryburskim w Szwajcarii w latach 1980-2014. Jest opisem kształcenia polonistycznego od objęcia tej katedry przez prof. Rolpha Fiegutha do czasów obecnych. Nawiązuje i w pewnym sensie kontynuuje (choć nie tak szeroko) historię fryburskiej katedry spisaną i wydaną przez J. Starnawskiego w 1984 roku. Przywołuje osoby związane z polonistyką, pokazuje jej rozwój i dokonania. Artykuł napisany w roku obchodów 125-lecia Uniwersytetu Fryburskiego i jednocześnie rocznicy powstania Katedry Języków i Literatur Słowiańskich.

Czasopismo: Roczniki Humanistyczne
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Język polski – glottodydaktyczny punkt widzenia

W pierwszej części artykułu autor przedstawia problemy z gramatycznym opisem języka polskiego, przyjęciem koncepcji nauczania gramatyki języka polskiego i opisem błędów popełnianych przez uczących się języka polskiego jako obcego. W drugiej części analizuje błędy (ustne) popełniane przez uczących się języka polskiego na Ukrainie. Dokonuje klasyfikacji błędów oraz stawia wnioski dotyczące wykorzystania badań nad błędami do praktycznych rozwiązań dydaktycznych.

Czasopismo: Roczniki Humanistyczne
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: językoznawstwo
Jak uczyć języka? Piosenka w pracy na lektoracie języka polskiego jako obcego

Na efektywne nauczania języków, w tym polskiego jako obcego, ma wpływ wiele czynników. Przygotowując zajęcia, lektor każdorazowo musi więc dopasowywać materiały do celów, jakie sobie założy, poziomu studentów, ich potrzeb i ogólnie pojętych kompetencji. Powszechnie wiadomo, że dziś standardowy podręcznik jest niewystarczający, aby nie tylko nauczyć obcokrajowca polskiego, ale zainteresować go konkretnymi zagadnieniami, pokazać mu użyteczność form czy struktur gramatycznych. Wydaje się, że wykorzystanie piosenki na lektoracie wychodzi naprzeciw tym oczekiwaniom. W literaturze przedmiotu wyróżnia się najróżniejsze role utworów muzycznych w procesie dydaktycznym, wymienia się warunki, jakie owy utwór powinien spełniać, aby być wartościowym narzędziem glottodydaktycznym, proponuje się wiele ćwiczeń, które można zaproponować cudzoziemcom, podporządkowując je odrębnym celom i potrzebom. Poza wieloma kryteriami wyboru piosenki, jej aktualność powinna być jednym z warunków podstawowych. Niestety, w nauczaniu polskiego jako obcego można dostrzec, że to element drugorzędny, na który autorzy podręczników czy nauczyciele nie zwracają uwagi. Zwykle proponuje się utwory starsze, a tym samym obce tekstowo i muzycznie studentom, przyzwyczajonym do muzyki nowoczesnej. Warto więc każdorazowo na zajęcia przygotować, to co jest w danym momencie popularne wśród młodych ludzie, czego słuchają na co dzień i co da, cudzoziemcowi, poczucie, że język polski przyda mu się w codziennym życiu. Oczywiście, często są to utwory mało wartościowe pod względem muzycznym czy językowym, ale przy odpowiednim ich opracowaniu mogą stać się dobrym materiałem dydaktycznym. Na poziomach najniższych można zrezygnować z piosenek ambitnych, reprezentujących trudne nurty muzyczne, a zaproponować coś aktualnego, nawet jeśli będzie odbiegać to od gustu i poczucia estetyki samego lektora.

Czasopismo: Roczniki Humanistyczne
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Różnice w interpretacji składni zabytku a interpunkcja transkrypcji. Na przykładzie Rozmyślania przemyskiego

Rozmyślanie przemyskie to XVI-wieczny, liczący 426 kart, całkowicie pozbawiony interpunkcji apokryf. W artykule przedstawiono analizę wybranych różnic interpunkcyjnych w dwóch wydaniach tego zabytku: Chrestomatii staropolskiej i w tzw. wydaniu fryburskim. Znaki interpunkcyjne, wstawiane przez wydawców w transkrypcjach, są ilustracją ich zrozumienia składni zabytku, a co za tym idzie mają charakter interpretacyjny. Zaproponowaną w wydaniach interpunkcję należy zatem traktować jako głos w dyskusji, a nie jako jedyne źródło rozwiązań składniowych.

Czasopismo: Roczniki Humanistyczne
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: literaturoznawstwo
Czerwone morze, czyli dominacja komunizmu we współczesnym świecie

Celem artykułu jest ukazanie przyczyn powstania oraz głównych założeń nowego wymiaru marksizmu (zwanego marksizmem kulturowym lub neomarksizmem). Pomimo pewnej przemiany istota tej ideologii pozostaje niezmienna, a jest nią dążenie do ustanowienia materialistycznej i totalitarnej dyktatury. Dzisiejszy świat jawi się jako zdominowany przez komunizm, w tej czy innej formie. Zastanawiające jest, że tezy będące w istocie marksistowskimi są dziś postrzegane jako niemające z marksizmem żadnego związku. Z kolei społeczność międzynarodowa podejmuje szeroką współpracę z Chińską Republiką Ludową. Skoro komunizm dąży do ustanowienia totalitarnej dyktatury, a świat współczesny jest przez komunizm zdominowany, to czy zmierzamy ku niewolniczej przyszłości?

Czasopismo: Przegląd Bezpieczeństwa Wewnętrznego
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: historia, nauki o kulturze i religii, nauki o bezpieczeństwie, nauki socjologiczne
Komponent strukturalny wzorca tekstowego noweli wobec przemian gatunku

Praca dotyczy wykładników komponentu strukturalnego noweli w perspektywie ewolucji gatunku pojmowanego jako fenomen nie tylko literacki, ale także jako element komunikacji społecznej, osadzony w kontekście kulturowym i antropologicznym. Forma generyczna rozumiana jest jako składnik konstelacji gatunkowej, w skład której wchodzi np. anegdota, facecja, opowiadanie.
W wypadku prototypowej noweli, czyli gatunku prozatorskiego o krótkich bądź stosunkowo krótkich rozmiarach można mówić o tendencji do zauważalnej stabilności, jako że stan staropolski i dziewiętnastowieczny charakteryzuje się względnym podobieństwem: w obu wypadkach obserwujemy trójdzielny model, choć różna bywa jego aktualizacja. Z czasem rozbudowaniu ulega segment centralny, niemniej wciąż można wskazać trzy podstawowe ogniwa kompozycyjne. Wyraźny jest tu związek z innymi gatunkami spokrewnionymi, przede wszystkim facecją i anegdotą, które – począwszy od czasów antycznych – wykazują silne związki strukturalne z nowelą. Zmianie ulega także rola puenty, która w staropolszczyźnie stanowiła znaczący element struktury gatunku, nawet gdy nie była wyrażona expressis verbis. Nowela pozytywistyczna z uwagi na fakt zmiany tematyki, a tym samym funkcji w uniwersum komunikacyjnym, rezygnuje z puenty na rzecz bardziej skomplikowanego przesłania, leżącego prawie zawsze po stronie odbiorcy tekstu. Kluczem do stabilności strukturalnej noweli wydaje się jej krótka forma, związana z genetycznym dziedzictwem anegdoty jako krótkiej, zwięzłej narracji codziennej, oralnej u swej podstawy.

Czasopismo: Roczniki Humanistyczne
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: literaturoznawstwo
Wybrane typy gier słowotwórczych w tekstach Kabaretu Moralnego Niepokoju

Artykuł stanowi próbę ukazania słowotwórczych gier językowych w tekście kabaretowym. Analizie został poddany materiał wyekscerpowany ze skeczy Kabaretu Moralnego Niepokoju. Przedstawiono klasyfikację mechanizmów słowotwórczych, które mogą przyczyniać się do powstania efektu komicznego, przy czym skupiono się na omówieniu rzadziej podejmowanych w literaturze przedmiotu zjawisk, tzn.: grupowaniu i nagromadzeniu struktur reprezentujących ten sam model słowotwórczy lub leksemów tworzących rodzinę słowotwórczą, uwypukleniu struktury słowotwórczej, reinterpretacji etymologicznej, grach z wykorzystaniem skrótowców, metasłowotwórstwie. Pominięto opis neologizmów i kontaminacji. Przeprowadzona analiza pokazała, jak wieloma środkami słowotwórczymi dysponują twórcy kabaretu oraz jak różne funkcje mogą one pełnić. Służą one przede wszystkim osiągnięciu komizmu, ale także uzyskaniu efektów stylizacyjnych czy nadaniu tekstowi ekspresji

Czasopismo: Roczniki Humanistyczne
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: literaturoznawstwo
Pseudonimy internetowe vel nicki – charakterystyka onomastyczna i uzus

Celem artykułu było przede wszystkim wyjaśnienie kwestii teoretycznych związanych z charakterystyką onomastyczną  nazw przypisanych indywidualnie użytkownikom interaktywnych usług w Internecie, określanych mianem pseudonimów  internetowych czy też nicków. Chodziło o to, czy można te nazwy klasyfikować jako pseudonimy, czy też może należałoby uznać, że reprezentują one nową kategorię antroponimiczną. Autor rozważań stoi na stanowisku, że istnieją przesłanki do tego, by uznać, że nick jako typ nazwy osobowej stanowi  odmianę pseudonimu, przy tym ma on pewne wyróżniające właściwości, które ujawniają się  szczególnie mocno w związku z komunikacyjnym medium. Uwagi o charakterze teoretyczno-opisowym zostały w pracy uzupełnione o prezentację materiału w postaci nazw używanych na forum portalu film.web. Zamierzeniem autora było pokazanie zróżnicowania form pseudonimicznych w przestrzeni internetowej, jednak bez wchodzenia w szczegóły związane z indywidualną inspiracją nazewniczą, za to ze zwróceniem uwagi na różne przykłady licencji onimicznej, która w komunikacji za pośrednictwem komputera ma charakter wielowymiarowy, przyciąga np. uwagę ze względu na asocjacje w planie apelatywnym języka, nawiązaniami interonimicznymi, różnymi formami o charakterze neograficznym, dostarcza przykładów  przekraczania ograniczeń i granic językowych (wykorzystanie w nazwach  języka angielskiego).

Czasopismo: Roczniki Humanistyczne
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: językoznawstwo
Sharp power – wprowadzenie do problematyki

Celem artykułu jest próba zdefiniowania strategii sharp power, przedstawienie charakterystycznych sposobów jej zastosowania oraz zaproponowanie metod minimalizowania jej negatywnych skutków dla bezpieczeństwa Rzeczpospolitej Polskiej. Po przeanalizowaniu problematyki związanej z rodzajami potęgi państwa (soft power, hard power, smart power) autorzy publikacji sformułowali koherentną definicję sharp power. W dalszej części artykułu opisano przykładowe metody realizacji wspomnianej strategii oddziaływania na uczestników stosunków międzynarodowych. Na koniec autorzy przedstawili propozycje rozwiązań instytucjonalno-prawnych, których zadaniem jest przeciwdziałanie potencjalnym posunięciom z zakresu sharp power ukierunkowanym na zachwianie bezpieczeństwem i pozycją międzynarodową RP.

Czasopismo: Przegląd Bezpieczeństwa Wewnętrznego
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne, nauki społeczne
Dyscypliny: informatyka techniczna i telekomunikacja, nauki o bezpieczeństwie, nauki o komunikacji społecznej i mediach, nauki o polityce i administracji
Z metodologii badań toponomastycznych. W poszukiwaniu staroruskich nazw miejscowości na terenie dzisiejszej Zamojszczyzny

W artykule przedstawiono różne metody, służące rekonstrukcji historycznej mapy osadniczo-nazewniczej na wybranym wycinku pogranicza polsko-ukraińskiego, odpowiadającym obecnej Zamojszczyźnie. W rekonstrukcji tej mapy w okresie plemiennym (do końca X wieku) i później staroruskim (do 2. połowy XIV wieku) z powodu niedostatku źródeł pisanych, rejestrujących dla tego okresu tylko kilkanaście ojkonimów, posłużono się metodą archeologiczną, która pozwoliła ustalić siatkę najdawniejszych osad grodowych, ale niekoniecznie pierwotnych związanych z nimi nominacji. Tych w największym stopniu można poszukiwać, posługując się metodą filologiczną, polegającą na ustalaniu metryki nazw na podstawie ich archaicznych cech językowych: w planie semantycznym i morfologicznym.

Czasopismo: Roczniki Humanistyczne
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: językoznawstwo
Osiemnastowieczne deskrypcje i nominacje onimiczne miejsc terenowych – proces animizacji na przykładzie akt wizytacji Kościoła katolickiego diecezji przemyskiej

Artykuł przedstawia teoretyczny problem statusu desygnacji miejsc terenowych na przykładzie osiemnastowiecznego materiału z terytorium ziemi przemyskiej. Ujawnia on poza formami ustabilizowanymi, czyli nazwami własnymi, również deskrypty z cechami nieonimicznymi. W świetle zebranego materiału można niekiedy śledzić proces przekształcania się takich deskryptów w onimy w tak zwanym procesie onimizacji.

Czasopismo: Roczniki Humanistyczne
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: językoznawstwo
Językowy wymiar mediatyzacji rzeczywistości

Intensywny rozwój mediów masowych nie pozostaje bez wpływu zarówno na współczesną komunikację językową Polaków, jak i na system polszczyzny. Wpływ ten jest rozpatrywany przez lingwistów na wielu płaszczyznach i w różnych ujęciach, ale szczególnie dużo miejsca wciąż poświęca się znamionom komunikacji w Internecie. W prezentowanym artykule problematyka zależności przemian językowych uwarunkowanych mediatyzacją życia społeczno-kulturalnego dotyczy modyfikacji semantycznych oraz słowotwórczych. Rozważana jest m.in. kwestia zmiany statusu normatywnego połączeń uznawanych dotychczas za pleonazmy: rzeczywistość realna  i fakt autentyczny, które w realiach mediatyzacji stają się jednostkami opozycyjnymi wobec nowych pojęć, takich jak rzeczywistość wirtualna czy fakt medialny. Przedmiotem omówienia jest również niemal reprezentatywny dla ery mediatyzacji neologizm prawdoid, który wyrażą specyfikę przekazów typowych dla dziennikarstwa tabloidowego.

Czasopismo: Roczniki Humanistyczne
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: językoznawstwo
O dywergencjach systemu językowego

Artykuł omawia różne typy relacji dywergentnych (tj. zaburzonych) w systemie języka. Autorka dochodzi do wniosku, że istnieją one we wszystkich podsystemach, przy czym najbardziej nieregularny okazuje się podsystem leksykalny. W pracy podaje się liczne przykłady dywergencji.

Czasopismo: Roczniki Humanistyczne
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: językoznawstwo
Nazywanie Ducha Świętego w historii polszczyzny

W artykule zostały przedstawiona analiza semantyczna kilkudziesięciu wybranych jednostek nazewniczych, którymi określano Ducha Świętego w historii polszczyzny. Korpus tekstów stanowiący podstawę tego opracowania to m.in.: Pismo Święte Starego i Nowego Testamentu, Katechizm Kościoła Katolickiego, prace teologiczne dotyczące Trzeciej Osoby Boskiej, teksty literackie od średniowiecza do współczesności, w tym tłumaczenia łacińskich hymnów Veni Creator Spiritus oraz Veni Sancte Spiritus na język polski, modlitewniki i śpiewniki, wypowiedzi współczesnych użytkowników języka polskiego. Współcześnie prototypowymi określeniami charakteryzowanej istoty duchowej są Duch Święty oraz Trzecia Osoba Trójcy Świętej. W centrum pojęcia DUCH ŚWIĘTY znajdują się jednostki nazewnicze Duch; Ożywiciel; Pan; Paraklet; Pocieszyciel; Stworzyciel Duch. Omówiono także osobliwe, rzadkie, okazjonalne, poetyckie jednostki nazewnicze, którymi w dziejach polszczyzny określano Ducha Świętego. W artykule zostały przedstawione również archaizmy oraz neologizmy nazewnicze używane w celu nazwania tej istoty duchowej.

Czasopismo: Roczniki Humanistyczne
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: językoznawstwo
Bezpieczeństwo społeczności lokalnej w aspekcie zagrożeń  powodowanych niewybuchami i niewypałami –  studium województwa lubuskiego

Artykuł poświęcony jest problematyce zagrożeń bezpieczeństwa powodowanych niewybuchami i materiałami niebezpiecznymi pochodzenia wojskowego. Mimo upływu wielu dekad od zakończenia działań wojennych niewybuchy z czasów wojen światowych są nadal bardzo groźne. Autor prezentuje działania pododdziałów wojsk inżynieryjnych w obszarze podejmowania i neutralizacji tych zagrożeń. Wskazuje na konieczność edukacji dla bezpieczeństwa w celu minimalizacji zagrożeń. Celem artykułu jest ukazanie zagrożeń na terenie województwa lubuskiego.

Czasopismo: Studia Administracji i Bezpieczeństwa
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie
Nieuprawniony wstęp na tereny leśne jako czyn zabroniony oraz jego wpływ na poziom bezpieczeństwa wewnętrznego

Funkcje, jakie spełnia środowisko naturalne − w tym las − na potrzeby społeczeństwa, wymaga szczególnej ochrony ze strony administracji państwowej i służb porządku publicznego. Umyślne naruszanie praw przyrody, przez działanie człowieka, prowadzi do zwiększenia zagrożeń dla poziomu bezpieczeństwa poprzez niewłaściwą gospodarkę odpadami czy pożary. Zasadnym wydaje się, że poza systemem prawa i ścigania sprawców przestępstw przeciwko środowisku niezbędnym jest prowadzenie właściwej edukacji czy kampanii społecznych na rzecz ochrony środowiska. Niniejsze opracowanie stanowi próbę wskazania podstawowych zasad niezbędnych w przestrzeganiu prawa ochrony przyrody i wpływy na poziom poczucia bezpieczeństwa oraz minimalizacji zagrożeń ze strony niewłaściwego korzystania z dóbr naturalnych.

Czasopismo: Studia Administracji i Bezpieczeństwa
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie