rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Czy zmiany parametrow fluorescencji chlorofilu traw pastewnych podczas prehartowania i hartowania sa powiazane z odpornoscia na mroz

Celem pracy było zbadanie wpływu warunków prehartowania i hartowania na aklimację aparatu fotosyntetycznego do chłodu różniących się stopniem mrozoodporności wybranych gatunków traw pastewnych. Sprawność aparatu fotosyntetycznego badano metodą fluorescencji chlorofilu. W pracy podjęto próbę powiązania fluorescencji chlorofilu ze stopniem zahartowania na mróz badanych roślin.
Badania zostały przeprowadzone na roślinach Festuca pratensis (Huds.) odm. ‘Skra’, Festuca arundinacea (Schreb.) odm. ‘Kord’, Lolium multiflorum (Lamb.) odm. ‘Tur’ oraz Festulolium braunii (K. Richter) A. Camus odm. ‘Felopa’ i 'Sulino'. Siedmiotygodniowe siewki prehartowano przez 2 tygodnie w temperaturze 14/12°C (dzień/noc) i przy fotoperiodzie 10 godz./14 godz. dzień/noc, a następnie hartowano przez 3 tygodnie w stałej temperaturze 2°C przy fotoperiodzie 8 godz./16 godz. dzień/noc. Pomiary tolerancji na mróz metodą konduktometryczną, wyznaczająca współczynnik LT₅₀ oraz pomiary fluorescencji chlorofilu (potencjalna wydajność fotosystemu II Fv/Fm, fotochemiczne rozpraszanie energii qp, niefotochemiczne rozpraszanie energii NPQ oraz rzeczywista wydajność fotosystemu ϕ PS II) wykonano przed i po prehartowaniu oraz po jednym i trzech tygodniach hartowania.
Konduktometryczny test mrozoodporności wykazał, że odmiany ‘Skra’, ‘Felopa’ i ‘Kord’ można uznać jako mrozoodporne, ‘Sulino’ jako średnio mrozoodporną a odmianę ‘Tur’ jako słabo odporną na mróz. Hartowanie w chłodzie generalnie obniżyło wydajność kwantową fotosystemu II - Fv/Fm. Wartość NPQ po tygodniu hartowania obniżyła się u wszystkich odmian. U Festulolium ‘Felopy’ i ‘Sulina’ po trzech tygodniach hartowania wartości qp zmniejszyły się, natomiast u pozostałych badanych odmian wartości tego współczynnika wzrosły. Aktualna wydajność kwantowa ϕ PS II stopniowo spadała w trakcie hartowania u ‘Felopy’ i ‘Sulina’. Odmiana ‘Tur’, która jest trawą wrażliwą na mróz charakteryzowała się wyższymi wartościami ϕ PS II po trzech tygodniach hartowania w porównaniu do wartości tego parametru w czasie prehartowania. Zaobserwowane zmiany wartości qp i NPQ wskazywałyby na uruchamianie cyklu ksantofilowego w warunkach chłodu u obu badanych odmian Festulolium. Na podstawie uzyskanych wyników nie stwierdzono korelacji pomiędzy fluorescencją chlorofilu a stopniem zahartowania na mróz badanych gatunków traw pastewnych.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wplyw wybranych czynnikow na kondycje finansowa indywidualnych gospodarstw rolnych na przykladzie wojewodztwa podlaskiego

Poznano wpływ wybranych czynników produkcji na kondycję ekonomiczną gospodarstw rolniczych. Objęte badaniami gospodarstwa powinny przebudować strukturę wewnętrzną i zwiększyć wykorzystanie posiadanych czynników produkcji. Szczególnie zależność ta uwidoczniła się w obu typach gospodarstw wielostronnych. Przezwyciężenie istniejących trudności w badanych gospodarstwach zależy od ich zasobów naturalnych, potencjału gospodarczego oraz tworzonych koncepcji. Najlepsze wyniki ekonomiczne osiągnęły gospodarstwa jednokierunkowe. Badane gospodarstwa różniły się pod względem osiąganych wyników ekonomicznych.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Reakcja wczesnych i bardzo wczesnych odmian ziemniaka na wiek fizjologiczny bulw matecznych - ocena metodą polową

Celem pracy było określenie wartości plonotwórczej nowych, wczesnych i bardzo wczesnych odmian ziemniaka, w zależności od wieku fizjologicznego bulw matecznych oraz określenie tempa ich fizjologicznego starzenia się za pomocą metody „polowej” w skali 1-9. Badaniami objęto następujące odmiany: Bard, Cedron, Lord (bardzo wczesne) Aksamitka i Cykada (wczesne). Wiek fizjologiczny bulw matecznych regulowano sposobami ich traktowania w okresie od jesieni do sadzenia, uzyskując pięć obiektów (A, B, C, D, E), od fizjologicznie najmłodszych, przechowywanych w temperaturze 2°C (A), do fizjologicznie najstarszych, przechowywanych w temperaturze 18°C w ciemności (E). Stwierdzono, iż tempo fizjologicznego starzenia bulw badanych odmian podkiełkowywanych od jesieni na świetle (D) było dosyć wolne (ocena 7,4). Odmiana Aksamitka uzyskała ocenę 9, a pozostałe odmiany od 6 do 8. Tempo fizjologicznego starzenia się bulw matecznych w ciemności (E) było znacznie szybsze (ocena 3,6).

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wplyw dolistnego dokarmiania azotem i mikroelementami na zawartosc i sklad bialka ziarna pszenzyta jarego

Określano wpływ zróżnicowanych dawek azotu oraz mikroelementów (miedź, cynk i mangan) na zawartość białka, jego skład frakcyjny, skład aminokwasowy i wartość odżywczą białka ziarna pszenżyta jarego Maja. Stwierdzono, że wzrost dawki azotu z 80 do 120 kg·ha⁻¹ w latach 1994 i 1995 zwiększył zawartość białka ogółem w ziarnie pszenżyta, natomiast zwiększenie dawki cynku oraz manganu z 0 do 0,4 kg·ha⁻¹ łącznie z azotem w dawce 80 kg·ha⁻¹ powodowało wzrost zawartości białka we wszystkich latach badań. Dolistne dokarmianie mikroelementami wpłynęło również na zwiększenie zawartości albumin i globulin oraz glutelin w białku ziarna pszenżyta.
Pszenżyto jare odmiany Maja charakteryzowało się wysoką jakością białka, mierzoną zintegrowanym wskaźnikiem aminokwasów egzogennych (EAAin). Aminokwasem ograniczającym wartość odżywczą białka ziarna pszenżyta w większości przypadków była lizyna, a w następnej kolejności metionina lub fenyloalanina.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Jakosc wody w jeziorach Niepruszewskim i Tomickim, polozonych w rolniczej zlewni Samicy Steszewskiej w latach 1999-2000

W pracy przedstawiono wyniki badań jakości wód jezior Niepruszewskiego i Tomickiego, usytuowanych w rolniczej zlewni Samicy Stęszewskiej. Badania stanowią część szerokiego projektu badawczego, dotyczącego obiegu biogenów w agroekosystemach i zanieczyszczania wód. Zlewnię cechuje przewaga gruntów ornych (72% pow.), mała lesistość (12%), duży udział gleb lekkich, intensywna gospodarka rolna i dość gęsta zabudowa wiejska. Woda w Jeziorze Niepruszewskim w 1999 roku nie odpowiadała normom z powodu wysokiej wartości miana coli. W 2000 roku zarówno w Jez. Niepruszewskim jak i w Jez. Tomickim jakość wody odpowiadała III klasie czystości. Wysoki poziom składników biogennych, chlorofilu i suchej masy sestonu oraz mała widzialność krążka Secchiego świadczą o postępującej eutrofizacji obydwu jezior.
W stosunku do wcześniejszych badań PIOŚ (1994 r.) w Jeziorze Niepruszewskim nastąpiło obniżenie wielkości BZT₅ oraz zawartości azotu mineralnego chlorofilu, pogorszyły się natomiast warunki tlenowe, widzialność krążka Secchiego, poziom fosforu oraz miano coli. W stosunku do badań OBKOŚ (1982 r.) w Jeziorze Tomickim zmniejszyła się zawartość fosforu i wielkość BZT₅, pogorszył się natomiast stan sanitarny, poziom azotu mineralnego i warunki tlenowe.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Intensyfikacja produkcji funkii (Hosta sp.)

Niektóre odmiany funkii cechuje powolny wzrost i rozwój pąków bocznych, pozostających pod silną dominacją pąka głównego. W latach 2003-2004 w Katedrze Roślin Ozdobnych SGGW przeprowadzono doświadczenia nad intensyfikacją rozmnażania funkii (Hosta sp.) w wana stymulowaniu rozkrzewiania się sadzonek uzyskanych z kultur in vitro. Usunięcie pąka głównego wiosną w trzecim roku uprawy odmiany 'Frances Williams' spowodowało w ciągu 7 tygodni wybicie pąków śpiących i podwojenie liczby liści w stosunku do roślin nie poddanych zabiegowi. Dominację wierzchołkową pąka głównego udało się również znieść u odmiany 'Patriot' poprzez trzykrotne opryskiwanie rocznych sadzonek benzyloadeniną w stężeniu 0,2%, co pozwoliło uzyskać rozety, w których liczba liści w ciągu 3 miesięcy uprawy wzrosła pięciokrotnie w porównaniu z kontrolą. Podobnie oddziaływały preparaty Arbolin 038 i Arbolin 038 K, zawierające BA i GA3.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Efektywnosc remediacji gleb piaszczystych zanieczyszczonych substancjami ropopochodnymi

W pracy przedstawiono efekty prowadzonych na terenie Fabryki Kabli „Załom” w Śzczecinie prac remediacyjnych, mających na celu obniżenie zawartości substancji ropopochodnych w glebach. Badaniami objęto powierzchnie sąsiadujące z obiektami przemysłowymi, których funkcjonowanie związane jest z użytkowaniem lub magazynowaniem substancji ropopochodnych. Prace remediacyjne polegały na okresowym spulchnianiu gleby i nawożeniu mineralnym, a ich efektywność mierzono okresowym określaniem stężenia niepolarnych węglowodorów alifatycznych (NWA). Po 18 miesiącach prowadzenia prac remediacyjnych uzyskano nieznaczne obniżenie stężenia NWA w badanych glebach, a w niektórych przypadkach nawet wzrost, spowodowany desorpcją NWA z ciężkich frakcji ropy naftowej.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Czynniki ograniczające wykorzystanie azotu przez rośliny ziemniaka a zagrożenie środowiska

W pracy przedstawiono wyniki doświadczeń polowych przeprowadzonych w Jadwisinie na glebie lekkiej w latach 1992-1999. Stosowano obornik (25 t·ha⁻¹), nawożenie azotem w zakresie 0-200 kg N·ha⁻¹ , przy stałym poziomie P (53 kg·ha⁻¹ ) i K (150 kg·ha⁻¹ ). Oceniano: pobranie N z plonem bulw, wykorzystanie N z nawozów mineralnych (1992-1999) oraz zawartość N min. w glebie przed sadzeniem i po zbiorze roślin, klimatyczny (P-Eo, Eo - ewapotranspiracja wskaźnikowa) i rolniczy (P-ETR, ETR - ewapotranspiracja aktualna) bilans wodny w latach 1998 i 1999.
Ilość azotu pobranego z plonem bulw była zawarta w granicach 47-196 kg N·ha⁻¹. Wykorzystanie N z nawozów mineralnych (dla bulw) wynosiło średnio ~35%. Zarówno deficyt wody jak i jej nadmiar w okresie wegetacji znacznie ograniczały pobranie azotu z plonem bulw i jego wykorzystanie z nawozów mineralnych. W zależności od poziomu nawożenia azotem i warunków klimatycznych okresu wegetacji od 16 do 90% zastosowanego azotu pozostawało niewykorzystane w środowisku.
Po zbiorze roślin od ~30 do ~170 kg N min. pozostawało w glebie w warstwie 0-60 cm. Nadmiar azotu może być wypłukany z gleby do wód gruntowych w okresie jesienno-zimowym.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wpływ glinu na potencjał membranowy komórek parenchymatycznych korzeni i koleoptyli siewek Zea mays L.

Jak powszechnie wiadomo glin działa fitotoksycznie wyłącznie w środowisku o pH poniżej 5,0 [KOCHIAN 1995]. Pomimo dużej liczby publikacji na temat toksyczności glinu, mechanizm indukowanej przez glin zmiany potencjału membranowego jest słabo poznany. Przedmiotem badań niniejszej pracy było określenie i porównanie wpływu jonów glinu na potencjał membranowy komórek parenchymatycznych korzeni i koleoptyli siewek Zea mays L. Eksperymenty przeprowadzono na 5 mm segmentach korzeni i 10 mm segmentach koleoptyli wycinanych z czterodniowych, etiolowanych siewek kukurydzy. Pomiarów potencjału membranowego dokonywano standardową mikroelektrodową techniką elektrofizjologiczną opisaną przez STOLARKA i KARCZA [1987]. Segmenty korzeni i koleoptyli inkubowano w obecności glinu (w postaci A1C1₃) w stężeniu 10⁻⁵-10⁻³ mol·dm⁻³, odpowiednio przez 3 lub 5 godz., pH środowiska wynosiło 4,2. Ekspozycja segmentów korzeni i koleoptyli siewek kukurydzy na glin przejawiała się depolaryzacją potencjału membranowego ich komórek. Stopień depolaryzacji potencjału zależał od stężenia glinu, czasu ekspozycji oraz od badanego organu (korzeń, koleoptyl). Komórki korzeni, w porównaniu z komórkami koleoptyli, były znacznie bardziej wrażliwe na glin. Uzyskane wyniki mogą potwierdzać hipotezę, w myśl której toksyczne działanie glinu przejawia się obniżeniem aktywności plazmolemowej H+-ATPazy.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Analiza składu chemicznego i aktywności przeciwdrobnoustrojowej ekstraktów wodnych z wybranych roślin przyprawowych

Celem pracy było otrzymanie ekstraktów wodnych z szałwii, rozmarynu i oregano, określenie ich składu chemicznego oraz aktywności przeciwdrobnoustrojowej w stosunku do wybranych szczepów bakterii. Ekstrakty otrzymywano metodą ekstrakcji ciągłej w automatycznym aparacie Soxhleta. Zawartość suchej substancji szałwii, oregano i rozmarynu w ekstraktach wodnych określono metodą suszarkowo-wagową. W pracy wyznaczano minimalne stężenie hamujące (MIC) i minimalne stężenie bakteriobójcze (MBC) ekstraktów oraz strefy zahamowania wzrostu bakterii metodą krążkowo-dyfuzyjną. Ekstrakt z szałwii charakteryzował się największym udziałem kwasu rozmarynowego (1,860 mg·cm–3) i chlorogenowego (0,104 mg·cm⁻³). W ekstrakcie z rozmarynu dominował kwas rozmarynowy (6,384 mg·cm⁻³) oraz ferulowy (0,268 mg·cm⁻³). Również w ekstrakcie z oregano oznaczono znaczące ilości kwasu rozmarynowego (1,820 mg·cm⁻³), p-kumarynowego (1,062 mg·cm⁻³), chlorogenowego (0,260 mg·cm⁻³), karnozolu (0,242 mg·cm⁻³) i mirycetyny (0,172 mg·cm⁻³). Ekstrakt wodny z szałwii był bardziej skuteczny w hamowaniu wzrostu drobnoustrojów w porównaniu z ekstraktem z rozmarynu i oregano, co uwidoczniło się w niższych wartościach MIC oraz MBC wyznaczonych dla tego ekstraktu.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wystepowanie bakterii wskaznikowych w powietrzu komor sanatoryjnych w kopalniach soli w Bochni i Wieliczce

W komorach sanatoryjnych w kopalniach soli w Bochni i Wieliczce jest prowadzona tzw. subterraneoterapia, czyli forma leczenia pacjentów z wykorzystaniem specyficznych właściwości bioklimatycznych.
Badania mikrobiologiczne w tych komorach wykonywano w okresie od X 2001 do IX 2002 roku analizując skład ilościowy i jakościowy bakterii wskaźnikowych. Zalecanymi przez Polską Normę drobnoustrojami wskaźnikowymi, wskazującymi na możliwość występowania w powietrzu mikroorganizmów chorobotwórczych są bakterie hemolityczne oraz gronkowce.
Ilość bakterii α-hemolizujących w komorach sanatoryjnych w Wieliczce mieściła się w granicach od 0 do 50 jtk w 1 m³, natomiast w Bochni od 0 do 121 jtk w 1 m³. Z kolei liczebność bakterii β-hemolizujących unoszących się w powietrzu w sanatorium w Wieliczce mieściła się w przedziale pomiędzy 0 a 36 jtk w 1 m³, natomiast w Bochni - pomiędzy 0 a 83 jtk w 1 m³.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wyznaczanie współczynnika Poissona korzeni marchwi

W pracy zastosowano metodę Hughesa i Segerlinda do wyznaczania wartości współczynnika Poissona korzeni marchwi. Pomiarów dokonywano w pięciu terminach badań dla trzech poziomów naprężeń uzyskiwanych w teście ściskania.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wpływ przemiennego, dolistnego stosowania Asahi SL i Tytanitu na jakość róży wielkokwiatowej (Rosa multiflora THUNB.)

W latach 2001-2003 badano wpływ przemiennego stosowania preparatów stymulujących wzrost róży wielokwiatowej. Asahi SL stosowano w stężeniach 0,1 i 0,2%, zaś Tytanit w stężeniach 0,01 i 0,02%. Preparaty nanoszono na rośliny 4- i 6-krotnie w okresie wegetacji. Krzewy o największej średnicy szyjki korzeniowej uzyskano przy przemiennym sześciokrotnym stosowaniu Asahi SL 0,1% i Tytanitu 0,01%. W obiektach z wyższym stężeniem preparatów 0,2% i 0,02%, otrzymano wzrost masy części nadziemnej i systemu korzeniowego odpowiednio o 21 i 36%.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Ocena opłacalności uprawy jęczmienia jarego w zależności od intensywności technologii w warunkach województwa dolnośląskiego

Celem pracy była ocena opłacalności produkcji jęczmienia jarego na podstawie plonowania 10 odmian jęczmienia jarego w ramach Porejestrowego doświadczalnictwa odmianowego i rolniczego. Doświadczenia prowadzono na glebie kompleksu pszennego dobrego w latach 2010-2012, na polach należących do Uniwersytetu Przyrodniczego we Wrocławiu, w Pawłowicach (51°34' N, 17°12'E). Opłacalność produkcji jęczmienia jarego, na poziomach o zróżnicowanej agrotechnice, oceniono obliczając efektywność krańcową (Ek), która stanowi uproszczoną formułę rachunku marginalnego. Z uwagi na wysokość plonu i dużą stabilność plonowania w warunkach Niżu Dolnośląskiego, można zalecić odmianę Suweren do uprawy warunkach standardowej agrotechniki. Na podstawie uzyskanych wyników plonowania oraz pozytywnej reakcji na intensyfikację uprawy (Ek) odmianę jęczmienia jarego Conchita można rekomendować jako przydatną rolnictwu intensywnemu w warunkach Dolnego Śląska.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Czy białko może być obecne w glebie nawet 20 lat? Ocena zawartości ogólnych i łatwoekstrahowalnych glomalin w archiwalnych próbach glebowych

Glomaliny to glikorpoteiny grzybowe, które są wyjątkowo odporne na degradację (obecne w glebie nawet od 10 do 30 lat) oraz trudno rozpuszczalne w wodzie. Celem niniejszej pracy była ocena zawartości ogólnych i łatwoekstrahowalnych glomalin w archiwalnych próbkach glebowych. Do badań wybrano 15 próbek glebowych z doświadczeń polowych z 1994 roku dotyczących uprawy jęczmienia jarego. Badane gleby pochodziły z różnych regionów Polski oraz reprezentowały różne typy gleb. Gleby charakteryzowały się także dużym zróżnicowaniem właściwości fizykochemicznych i biologicznych. Przeprowadzone w niniejszej pracy badania wykazały obecność glomalin we wszystkich próbkach glebowych. Stężenie ogólnych i łatwoekstrahowalnych glomalin zależało głównie od typu gleby. Obecność glomalin w badanych glebach potwierdza hipotezę, iż białka te są szczególnie odporne na degradację i mogą pozostać w niezmienionej formie w glebie przez wiele lat.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wplyw dobowych wahan poziomu wod jeziora Kwiecka na zageszczenie i architekture pedow trzciny pospolitej Phragmites australis [Cav.] Trin.ex Steudel

W strefie zalewowej Jeziora Kwiecko, powstałej na skutek pracy elektrowni szczytowo-pompowej, wytyczono stałe transekty o różnym poziomie zatapiania. Badano wpływ zatapiania w cyklu dobowym na strukturę przestrzenną i morfologię populacji trzciny pospolitej. Stwierdzono, że wzrost intensywności zatapiania wpływa bezpośrednio na zwiększenie zagęszczenia i redukcję architektury pędów. Ograniczeniu ulega wysokość i średnica pędów, ich powierzchnia asymilacyjna oraz długość wiech. Wysiłek cenopopulacji zatapianych skierowany jest na powiększenie areałów osobniczych, a dominujące rozmnażanie wegetatywne potwierdza stabilność populacji.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Opor ciecia jako miernik odpornosci bulw ziemniaka na mechaniczne uszkodzenia

W pracy przedstawiono zależność pomiędzy oporem cięcia bulwy a frakcją wymiarową bulw i odmianą ziemniaka oraz korelację pomiędzy oporem cięcia a wskaźnikiem uszkodzeń bulw podczas zbioru kombajnowego.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Reakcja rzepaku jarego na nawożenie azotem i siarką. Cz. I. obsada i wysokość roślin

Podstawą badań było trzyletnie ścisłe doświadczenie polowe przeprowadzone na czarnej ziemi zdegradowanej, klasy bonitacyjnej IIIb, o obojętnym odczynie, bardzo wysokiej zasobności w fosfor i potas oraz niskiej - w siarkę. Doświadczenie realizowano w układzie równoważnych bloków z dwoma czynnikami, w czterech powtórzeniach. Celem badań była ocena interakcji zróżnicowanych dawek azotu (0, 60, 120 i 180 kg N∙ha-1) i siarki (0, 20 i 60 kg S∙ha-1) z uwzględnieniem różnych sposobów jej aplikacji (doglebowo i dolistnie), na wzrost i rozwój od krzewienia do zbioru, roślin rzepaku jarego odmiany Star. Wykazano, że warunki pogodowe w sezonie wegetacyjnym i nawożenie azotem determinowały dynamikę wzrostu roślin. Największe naturalne ubytki roślin w okresie wegetacji stwierdzono na obiektach bez nawożenia azotem i siarką, a aplikacja azotu istotnie ograniczała straty. Nawożenie azotem do dawki 120 kg∙ha-1 istotnie wpływało na wysokość roślin rzepaku. Nie wykazano istotnego wpływu siarki ani jej współdziałania z azotem na badane cechy roślin rzepaku jarego.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Zawartość węgla i azotu wprowadzona do gleby z resztkami pozbiorowymi bobiku

W pracy przedstawiono wyniki badań dotyczące zawartości węgla i azotu w nadziemnych organach wegetatywnych i masie korzeniowej bobiku oraz ich ilości pozostawiane na polu z plonem tych organów. Z trzyletnich badań wynika, że tak deszczowanie, jak i sposoby uprawy nie miały większego wpływu na zawartość węgla i azotu w badanych organach z wyjątkiem liści. Wpływ ten ujawnił się natomiast w ilości obu składników pozostających z plonami na polu. Wykazano, że najmniejsze ilości węgla i azotu pozostawiał bobik uprawiany na obiektach nie deszczowanych oraz w siewie bezpośrednim. Średnio rocznie dopływ węgla wynosił 3680,3 kg a azotu 111,71 kg na hektar.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Model matematyczny harmonogramowania pracy parku maszynowego

W pracy przedstawiono model matematyczny harmonogramowania pracy parku maszynowego gospodarstwa podczas wiosennych zabiegów agrotechnicznych. Model stanowi narzędzie przydatne do podejmowania decyzji ekonomicznych w zarządzaniu gospodarstwem.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Mineralizacja zwiazkow azotu w glebie laki nawozonej roznymi dawkami azotu i nawadnianej deszczowniano

W czasie jedenastu lat badano zawartość związków azotu mineralnego (N min. = N-NO₃ + N-NH₄) w 0-10 cm warstwie gleby łąkowej spod roślinności i inkubowanej in situ. Gleby nawożono trzema dawkami azotu mineralnego (120, 240 i 360 N kg·ha⁻¹). Dawki 120 i 240 N kg·ha⁻¹ stosowano: i/ wyłącznie jako azotan amonu oraz ii/ częściowo jako gnojówkę bydlęcą. Poziom nawożenia azotem znajdował istotne odzwierciedlenie w zawartości N min. w obydwóch rodzajach próbek. Nawożenie gnojówką sprzyjało raczej zmniejszaniu zawartości omawianej postaci azotu. Mniej N min. znajdowano w glebie przed ruszeniem wegetacji i po jej zakończeniu. Dobowa różnicowa wydajność mineralizacji azotu (RWM) była najmniejsza w okresie bez wegetacji, a największa w czerwcu i lipcu. Obserwowano istotne zwiększenie zawartości N min. w glebie począwszy od 2000 roku.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo