rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
GALERIA im. ANDRZEJA PIERZGALSKIEGO. Dokumenty Artystów 4. Edycja 4 – Założenia Programowe

W szczególnie napiętym kontekście społecznym i politycznym w Stanach Zjednoczonych (wojna w Indochinach i ruchy walczące o prawa obywatelskie), obieg materialnie niepozornych dokumentów, zwłaszcza druków, umożliwiony popularyzacją kserokopii w latach sześćdziesiątych, pozwolił zniwelować hierarchie w debacie o sztuce i społeczeństwie, co pociągnęło za sobą przekształcenia zarówno w praktykach artystycznych, jak i w sposobie uprawiania krytyki sztuki: taką tezę postawiła Marie Adjedj w pracy doktorskiej, napisanej pod kierunkiem Evelyne Toussain i obronionej na uniwersytecie Aix Marseille w styczniu 2019 roku. W niniejszym, zaproponowanym i opracowanym przez nią artykule, został poddany analizie kluczowy dokument pochodzący z tego czasu: oryginalny przykład krytyki sztuki zredagowany z upoważnienia Lucy R. Lippard według jej instrukcji.

Czasopismo: Sztuka i Dokumentacja
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii, nauki o sztuce
Uwagi na temat rozróżnienia pojęciowego „film” - „kino”

Na gruncie języka potocznego, pojęcia „film” i „kino” bardzo często traktowane są jako synonimy. Jednak w ramach refleksji filmoznawczej, wytyczenie wyraźnej granicy pomiędzy powyższymi pojęciami, stanowi istotne zadanie techniczne, bez podjęcia którego utrudniony będzie rzetelna analiza badanej rzeczywistości. W prezentowanym artykule proponuję szkic modelu teoretycznego, pozwalającego na wyeksponowanie poziomów różnicy pomiędzy filmem i kinem. Film rozumieć tutaj będę jako ciąg ruchomych dźwiękoobrazów dostępnych za pośrednictwem ekranów, kino zaś, jako zespół elementów techniczno-technologicznych, kulturowych i społecznych, wykorzystywanych do produkcji, dystrybucji, projekcji, promocji filmów. Oba wskazane obszary stanowią fenomeny historycznie zmienne oraz przenikające się z innymi sferami rzeczywistości społecznej. W kolejnych rozdziałach tekstu, interesująca mnie różnica pojęciowa będzie stopniowo rozwijana, aby ukazać jej złożony oraz dynamiczny charakter.

Czasopismo: Sztuka i Dokumentacja
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii, nauki o sztuce
Metoda Artystyczno-Badawcza. Cele, Środki i Przykłady Zastosowania

Artykuł dotyczy relacji między sposobami pracy stosowanymi przez artystów a metodami badawczymi używanymi w nauce. Mimo projektów przełamujących granice dyscyplin, podział na nauki tzw. ścisłe i humanistyczne, zasadniczo różniące się metodami i celami pracy funkcjonuje nadal. Sztuka w takim ujęciu jest poza nawiasem nauki w ogóle, rządząc się w głównej mierze intuicją i wyobraźnią, a kryteria takie jak dowód czy prawda – fałsz, nie stanowią o jakości dzieła sztuki. Jednak zarówno artyści jak i naukowcy posługują się terminami takimi, jak eksperyment i doświadczenie. Nawet jeśli są one rozumiane w obu przypadkach nieco inaczej i inny jest cel eksperymentów naukowych i artystycznych, to jednym z podstawowych elementów procesu badawczego i twórczego jest eksperymentowanie i doświadczenie, rozumiane zarówno jako sprawdzenie czy konkretna idea wprowadzona w życie sprawdzi się, jak i doświadczenie nabyte drogą wcześniejszych doświadczeń/eksperymentów. 
Podobieństwa i różnice prezentuję na przykładzie własnych projektów artystycznych, opartych na researchu. Przywołuję projekty takie jak „Body Printing”,  „Top Models”, True Colours”, „Eugenia żeni się”, „Lost Element”.  Częścią moich projektów są panele dyskusyjne z udziałem badaczy z różnych dzienin. Metody pracy mogą być podobne w przypadku badaczek/badaczy naukowców/naukowczyń i artystek/artystów, jednak cel jest inny. Komunikat artystyczny – dzieło sztuki może w inny sposób oddziałuje na wyobraźnię odbiorcy niż tekst naukowy. Wspominam również o projekcie Fundacji om Neurofizjologia artysty w performance. Violka Kuś, inicjatorka projektu, zaprosiła do współpracy artystki/artystów performance, w tym również mnie oraz badaczy/badaczki, którzy monitorowali i rejestrowali fizjologię układu nerwowego performera podczas działania na żywo. Projekt ten prowokuje pytanie  jak realizacje artystyczne, przyczyniające się do poszerzania pola sztuki, są w stanie inspirować rozwój innych dziedzin?
Badania i  doświadczenia przeprowadzane przez naukowców mają jednak sprecyzowany, często utylitarny cel, szczególnie w medycynie czy biotechnologii. Podobne działania wykonywane przez artystów/artystki mają raczej wymiar metaforyczny i krytyczny, a zebrany materiał organizowany jest w formę artystyczną, która staje się rodzajem komunikatu, oddziałującym w inny sposób, niż opracowania naukowe. Praca artystów i naukowców nie wyklucza się więc, wręcz przeciwnie, może się uzupełniać w projektach wykraczających poza ramy poszczególnych dyscyplin. Przebieg i efekt współpracy badaczy z różnych dziedzin, w tym artystów/artystek jest nieprzewidywnalny, jest rodzajem performance, w którym zawsze coś wychodzi inaczej niż było zaplanowane, jest wiele zmiennych, ale to właśnie taka konfiguracja może przynieść innowacyjne efekty.

Czasopismo: Sztuka i Dokumentacja
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii, nauki o sztuce
Problematyka Niechcianej Ciąży i Aborcji w Filmie Polskim. Ideologia, Polityka, Rzeczywistość

Celem artykułu jest odpowiedź na pytanie: jaki był i jest filmowy obraz problemu niechcianej ciąży i aborcji w Polsce. Mowa tu o swoistym dyskursie filmowym. Dla autorki kino jest odbiciem rzeczywistości, czasem w krzywym lustrze, jest produkcją kultury, ale i elementem wpływającym na ową dziedzinę. Z tej perspektywy interesującą kwestią jest to, w jaki sposób kino ukazuje problem aborcji oraz jakie mity wokół tego zagadnienia tworzy i utrwala, a jakie dekonstruuje. Szkic pisany jest z perspektywy socjologicznej, w tym socjologii filmu. Rzeczywiste związki dzieła ze światem wydają się być dla socjologa niemniej interesujące niż badania sytuacji komunikacji między artystą a odbiorcą. Prezentacja problemu niechcianej ciąży i aborcji w kinie polskim oraz w dyskursu na ten temat pozwala śledzić korespondencję sztuki (kino) i rzeczywistości społecznej. Autorka stosuje perspektywę diachroniczną by w efekcie wskazać wzajemne zależności polityki, ideologii oraz rzeczywistości w filmach podejmujących analizowane kwestie.

Czasopismo: Sztuka i Dokumentacja
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii, nauki o sztuce
ANEKS

1. Anka PTASZKOWSKA, Panoramiczny Happening Morski – dziś
2. Elżbieta KALINOWSKA, Sztuka jako gest prywatny
3. Rozmowa Anny Marii Leśniewskiej przeprowadzona z Wojciechem Krzywobłockim
4. Jerzy Treliński i Andrzej Pierzgalski. Dokumentacja działań podczas plenerów w Osiekach
5. Rozmowa Łukasza Guzka przeprowadzona z Marianem Zającem

Czasopismo: Sztuka i Dokumentacja
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii, nauki o sztuce
O Atrakcyjności Kina Ruchomego w Dwudziestym i Dwudziestym Pierwszym Wieku

W tekście podjęto kwestię renesansu kina wędrownego w Polsce. W pierwszej części niniejszego artykułu przybliżono genezę kin wędrownych, ich istotne funkcje w wymiarze historyczno-społecznym. Przywołano liczne przykłady współczesnych inicjatyw kulturalnych. W drugiej części artykułu omówiono uczestnictwo kinowe Polaków w ramach statystycznych opracowań nad czasem wolnym. Na tym tle umiejscowiono studium przypadku jakim jest projekt kina objazdowego Polska Światłoczuła. Wyłonione zostały istotne elementy· budujące „inicjatywę” oraz funkcje zarówno po stronie nadawców jak i odbiorców kultury filmowej. W artykule wykorzystano źródła naukowe i statystyczne oraz materiał zebrany w okresie 2012-2014 w trakcie sześciu tras kina objazdowego w Polsce w ramach projektu Polska Światłoczuła.

Czasopismo: Sztuka i Dokumentacja
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii, nauki o sztuce
Galeria Kont (1978–2010). Między Profesjonalizacją a Niezależnością Sztuki

Artykuł dotyczy funkcjonowania lubelskiej Galerii Kont w latach 1978–2010. W działalności Galerii Kont można wyróżnić cztery etapy od momentu jej założenia w 1978 roku do zamknięcia w 2010. Ostatni etap charakteryzował się próbą profesjonalizacji działalności galerii. Nadano galerii określone ramy organizacyjne, budżet oraz archiwum. Z drugiej strony, organizatorzy Galerii Kont kierowali się zasadami, które zakładały unikanie przesadnej formalizacji działań, preferując działania spontanicznie, podejmowanie ryzyka w doborze artystów czy prowadzenie szerokiej współpracy z artystami i innymi galeriami w Polsce. Galeria nie posiadała sformalizowanego programu artystycznego. W artykule zostały wyszczególnione przykłady niezależnych postaw artystycznych prezentowanych w galerii, które odnosiły się krytycznie do rzeczywistości lub własnej twórczości.

Czasopismo: Sztuka i Dokumentacja
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii, nauki o sztuce
Jerzy Fedorowicz: Rytm Życia, Rytm Czasu, Rytm Sztuki

W 1954 roku absolwenci krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych – Jerzy Fedorowicz (1928–2018) i Ludmiła Popiel (1929–1988) – osiedlili się na Ziemiach Odzyskanych – w Koszalinie, mieście w osiemdziesięciu procentach zniszczonym. Zaczęli tworzyć środowisko artystyczne. W kraju pozbawionym wolności zainicjowali realizację idei wolności artystycznej – międzynarodowe Spotkania Artystów, Krytyków i Teoretyków Sztuki, z których pierwsze odbyło się w Osiekach w 1963 roku. W ciągu osiemnastu lat Fedorowicz był organizatorem i twórcą koncepcji tematycznych spotkań. W samych Osiekach, gdy odbywały się „plenery”, Popiel i Fedorowicz byli jednak przede wszystkim artystami, należącymi do ścisłego grona ówczesnej awangardy, prekursorów konceptualizmu w Polsce. Brali aktywny udział w większości znaczących wydarzeń artystycznych lat sześćdziesiątych, siedemdziesiątych i osiemdziesiątych dwudziestego wieku w naszym kraju. Rytm czasu naznaczany przez Osieki i rytm sztuki Fedorowicza i Popiel oddają dzieła, dokumentacja, lecz także notatki, wspomnienia, rękopisy. Część z nich zostanie omówiona w tym artykule.

Czasopismo: Sztuka i Dokumentacja
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii, nauki o sztuce
Spektakl Zakonnice Odchodzą po Cichu jako Przykład Tendencji Demaskatorskich w Polskim Teatrze Dokumentalnym

Artykuł  dotyczy tendencji demaskatorskich w polskim teatrze dokumentalnym.  W pierwszej części Autorka podejmuje próbę ujęcia differentia specifica teatru dokumentalnego i rozważa przyczyny zwiększonego zainteresowania tym nurtem zarówno ze strony profesjonalnych krytyków, jak i potocznych widzów.  Druga część tekstu stanowi analizę spektaklu Zakonnice odchodzą po cichu, zrealizowanego w opolskim Teatrze im. Jana Kochanowskiego. Przedstawienie powstało na kanwie głośnego reportażu Marty Abramowicz, która przeprowadziła dwadzieścia  rozmów z byłymi mniszkami. Twórczynie  spektaklu poszerzyły jego spektrum tematyczne o problem aktorstwa i poszukiwały analogii pomiędzy powołaniem zakonnym i misją społeczną aktora. Rozważając problem demaskatorskiego charakteru nagrodzonego Złotą Maską dzieła teatralnego, Autorka konstatuje, iż dotyczy ono kwestii tabuizowanych w publicznym dyskursie i dlatego generuje tak silne emocje widzów. Relacje sióstr, które odeszły z zakonu to ich subiektywna prawda, to zwierzenia intencjonalnie hiperbolizujące ciemną stronę zakonnej rzeczywistości. Niemniej przełamują one milczenie na temat realiów zakonnego życia i animują dyskusję dotyczącą podrzędnej roli kobiet w strukturach Kościoła. Teatr dokumentalny ma zatem potencjał odkrywania treści niepopularnych, traktowanych jako społeczne tabu.

Czasopismo: Sztuka i Dokumentacja
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii, nauki o sztuce
Nakład własny. Sympozjum o Niezależnych Wydawnictwach Artystycznych

W październiku 2018 roku odbyło się w Gdańsku wydarzenie Nakład własny. Sympozjum o niezależnych wydawnictwach artystycznych zorganizowane przez Fundację Kultury Wizualnej Chmura. Program sympozjum obejmował m.in. ekspozycję niezależnych wydawnictw artystycznych, które były wydawane od drugiej połowy lat osiemdziesiątych do lat dziewięćdziesiątych XX w. przede wszystkim w Gdańsku. Z perspektywy czasu czytelna jest wyjątkowość tego okresu przez wzgląd na dynamiczne zmiany społeczno-polityczne zachodzące w ówczesnej Polsce, które wywarły silny wpływ również na działalność artystyczną. 
	Niniejszy tekst ma na celu zwrócenie uwagi na problematykę związaną z konserwacją i archiwizacją druków artystycznych. Innym istotnym aspektem była potrzeba zaprezentowania wydawnictw ze względu na ich wartość historyczną i artystyczną. Są to obiekty tworzone absolutnie niezależnie, w środowisku opozycji społecznej i politycznej, często wyróżniając się niekonwencjonalnym stylem artystycznym. Jednocześnie na wystawie zaprezentowane zostały 
prace twórcy reprezentujący różne postawy artystyczne, którzy jednak potrafili wspólnie wykreować środowisko artystyczne, które stało się ważnym ośrodkiem twórczym na arenie ogólnopolskiej. Większości ówczesnych działań artystycznych towarzyszyły niszowe publikacje, początkowo powstające przy użyciu wszelkiego typu powielaczy, kserokopiarek, a z czasem w profesjonalnych zakładach poligraficznych. Zmiany społeczno-polityczne, które nastąpiły w następstwie reform ustrojowych w latach dziewięćdziesiątych dały również nowe możliwości technologiczne. Ewolucja ta została zilustrowana doborem eksponatów na wystawie Nakład własny. Wśród zgromadzonych obiektów znajdziemy zarówno te, które inspirowane były stylistyką Neue Wilde, jak również takie, które miały już profesjonalnie zaprojektowaną szatę graficzną z tekstem krytycznym oraz ilustracjami.

Czasopismo: Sztuka i Dokumentacja
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii, nauki o sztuce
Rewolucja, Rewolucja, Rewolucja,

Przedmiotem refleksji poniższego tekstu jest kondycja współczesnej sztuki rewolucyjnej (tożsamej z pojęciem sztuki krytycznej) wyrosłej z dziedzictwa teorii i praktyki awangardy, pojmowanej jako świadomej politycznie aktywności i demokratycznej odpowiedzialności. 
Pytanie o jej współczesny status musi - z natury rzeczy - wypływać dziś z dwubiegunowej perspektywy zakreślającej, z jednej strony, jej (sztuki rewolucyjnej) skomercjalizowany "walor" marketingowy, a dopiero z drugiej, jej zdolność kształtowania współczesnej historii.  
Istota rewolucyjnego charakteru współczesnego Artysty-Intelektualisty tkwi więc nieustannie w jego subwersyjnej postawie demokratyczno-obywatelskiej, ale także w permanentnej czujności przed niebezpieczeństwem utraty ostrości dziejowego horyzontu.

Czasopismo: Sztuka i Dokumentacja
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii, nauki o sztuce
„Time for Revolution / Revollusion”. Awangarda Między Przeszłością a Teraźniejszością, Archiwum a Performansem

Tytułowe hasło „Time for Revolution / Revollusion” jest punktem wyjścia do podjęcia rozważań nad reinterpretacją tradycji Wielkiej Awangardy w sztuce współczesnej. W artykule zestawiłam ze sobą wspólny projekt Anny Baumgart i Andrzeja Turowskiego Zdobywcy słońca / Parowóz dziejów (2012) oraz pracę Nasana Tura Time for Revollusion (2008). Kierunek rozważań wyznaczają dwie kategorie: „zwrot historiograficzny” (powiązany z „gorączką archiwalną”) oraz „zwrot performatywny”. Analizuję zatem, jak archiwum – odsłaniając zapomniane historie awangardy – staje się w praktykach artystów przestrzenią performatywną. W efekcie, interesuje mnie to, w jaki sposób artyści zachęcają nas do poddania krytycznej interpretacji tego, w jaki sposób „wykonujemy” rzeczywistość.

Czasopismo: Sztuka i Dokumentacja
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii, nauki o sztuce
Pomiędzy Prywatnym a Publicznym. Na Granicy Teatru, Performance i Sztuki (dla) Miejsca

Tekst dotyczy metod pracy z dokumentem, archiwami i historią mówioną w obszarze teatru współczesnego, który ze względu na swą wielotworzywowość sytuuje się na granicy działań znamiennych także dla sztuki performance i sztuki (dla) miejsca.
Autorka (teatrolożka i kuratorka ogólnopolskiego przeglądu sztuki dokumentu, verbatim i non-fiction szwalnia.DOK) na wybranych przykładach chce zaprezentować, jak w indywidualny sposób dla danego artysty (i zespołu) przebiega proces przygotowawczy do realizacji zdarzenia; jak kształtuje się język wypowiedzi wizualnej i co determinuje podejmowane przez twórców decyzje dotyczące przedstawianej formy i treści. Analiza strategii pracy z dokumentem przeprowadzona zostanie wobec poniższych działań:

Import/ Export, reż. Michał Stankiewicz (eksperci codzienności);
Jesteśmy przynętą, kochanie!, reż. Agnieszka Wąsikowska (metoda verbatim);
Życie i śmierć Janiny Węgrzynowskiej, koncepcja i realizacja: Ludomir Franczak 
(performance w przestrzeni teatralnej);
Pobyt tolerowany, koncepcja i realizacja: Weronika Fibich i Ewa Łukasiewicz 
(performance w przestrzeni prywatnej);
Rysunek z pamięci, kreacja zespołowa: Teatr Kana/ Teatr Szwalnia (sztuka dla miejsca).

Czasopismo: Sztuka i Dokumentacja
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii, nauki o sztuce
Linia, czyli Co Łączy Nurty Awangardy Polskiej

Plenery w Osiekach były organizowane w latach 1963-1981. Na ich podstawie można prześledzić, w formie niejako laboratoryjnej, zmienne trajektorie wpływów sztuki światowej na sztukę Polską. Zarówno ich artystyczny charakter jak i dynamikę zmian. Badanie sztuki zrealizowanej w Osiekach pozwala wskazać wiodące procesy zachodzące w sztuce polskiej. Lata sześćdziesiąte poddane wpływom sztuki postawangardowej i lata siedemdziesiąte, poddane dominacji sztuki konceptualnej, oraz zmierzch tych tendencji. Linia - jako wiodące hasło pleneru w przełomowym roku 1980, stanowi użyteczny punkt odniesienia. Szeroką interpretację linii wywodzę z książki Wasyla Kandinskiego Punkt i linia a płaszczyzna. Innym, lokalnym punktem odniesienia są rysunki linearne Wacława Szpakowskiego, odkrywane w tym czasie przez Janusza Zagrodzkiego. W historii sztuki polskiej konceptualizm ma źródła zarówno w abstrakcji geometrycznej, jak i w sztuce mediów foto-filmowych. Sztuka o proweniencji geometrycznej zawsze była obecna w Osiekach. Ale dopiero w 1980 i 1981 roku sztuka konceptualna i sztuka nowych mediów zajęły dominującą pozycję podczas plenerów. Plenery ’80 i ‘81 stanowiły rodzaj podsumowania debat artystycznych lat siedemdziesiątych nad sztuką konceptualną (a zarazem stały się podsumowaniem cyklu plenerów osieckich). Ich znaczenie polegało także na tym, że odbywały się w kontekście ostrego konfliktu miedzy władzą a społeczeństwem, strajków w Stoczni Gdańskiej i wpływów ruchu Solidarność. Artykuł jest próbą rekonstrukcji znaczenia artystycznego i politycznego dwóch ostatnich plenerów osieckich. W części podsumowania proponuję zastosowanie metodologii performatyki do analizy tego zjawiska. Rozpatrywanie plenerów osieckich w związku z trzema rodzajami performansów: organizacyjnym, kulturowym i technicznym  pozwala dokonać ich reaktualizacji we współczesnej refleksji kulturowej.

Czasopismo: Sztuka i Dokumentacja
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii, nauki o sztuce
Algorytmiczna Rewolucja. Sztuka, Płeć i Maszyna

Celem tekstu jest zwrócenie uwagi na kwestie obecności artystek w obszarze sztuki nowych mediów. Tytułowa  “algorytmiczna rewolucja”, która przekształciła wszystkie etapy komunikacji  doprowadzając do niewyobrażalnego wzrostu tempa wszystkich sfer życia i stworzyła niewątpliwie obszerne pole do działania, okazała się jednak nie być wolna od uprzedzeń, krzywdzących wykluczeń i nadużyć. Odwołując się do rewolucji przemysłowej i konstruującej się w tym okresie zależności pomiędzy kobietami i maszynami (maszyna tkacka, maszyna do szycia, maszyna do pisania), chcę pokazać utrzymujący się mimo postępu technologicznego nierówny sposób traktowania ze względu na płeć, co skutkuje znikomą obecnością kobiet artystek w obszarze sztuki nowych mediów. 
Na przykładach wystaw dedykowanych sztuce nowych mediów, począwszy od pionierskich wydarzeń dekady lat sześćdziesiątych aż do wystawy Algorithmic Revolution. On the History of Interactive Art (ZKM, 2004) wskazuje jak niewielki odsetek kobiet-artystek brało w nich udział, mimo, iż nie brakowało zdolnych i ambitnych artystek posługujących się komputerem. W tym kontekście przedstawiam projekty, których twórczynie upominają się o nieobecne artystki oraz wskazują sposoby na wyrównanie szans, a tym samym instytucjonalne włączenie kobiet w różnego rodzaju struktury.

Czasopismo: Sztuka i Dokumentacja
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii, nauki o sztuce
Social Art Media. Polska Sztuka Internetu w Obliczu Rewolucji Komunikacyjnej

Artykuł jest próbą systematyzowania ścieżki rozwoju sztuki internetu w oparciu o ogólną strukturę rozwoju sztuki nowych mediów. Uwagę koncentrują media społecznościowe, które w dobie rewolucji komunikacyjnej stały się miejscem społecznej aktywności, a w tym również działań artystycznych. Tekst otwiera dyskurs na temat statusu twórczości w przestrzeni mediów społecznościowych, a także tego jaki wpływ będzie ona miała na muzealnictwo i rynek sztuki w ogóle.
	Egzemplifikacja w artykule jest oparta na przykładach artystów polskich. Przytoczone opisy prac pokazują przede wszystkim różnorodność kreacji artystycznych powstających w mediach społecznościowych. Jednak dopiero większa baza przykładów pozwoliłaby na kategoryzację tej twórczości, a więc zrobienie  pracy krytycznej, czyli dokonanie tego, czego nie uczyniły jeszcze instytucje sztuki czy instytuty badawcze.

Czasopismo: Sztuka i Dokumentacja
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii, nauki o sztuce
Tęsknię Więc Jestem, O Zachowywaniu Pamięci. Na Przykładzie Miasteczka Bełz

Artykuł jest poświęcony kolejnym wersjom piosenki Miasteczko Bełz Aleksandra Olshanetsky’ego (muzyka): 1) Mein sztetełe Bełz, 1932 (słowa w jidysz Jacob Jacobs; przekład polski 1935 – J. Roman); 2) Miasteczko Bełz dwadzieścia lat po wojnie, dwie wersje z lat sześćdziesiątych (słowa Agnieszka Osiecka); 3) Miasteczko Bełz. Pół wieku później, połowa lat dziewięćdziesiątych (słowa Roman Kołakowski); 4) Warszawo ma, 1947 (słowa Ludwik Starski). Kolejne zmiany tekstu działają na zasadzie palimpsestu – częścią, która nie ulega zatarciu, jest słowo „miasteczko” i jego nacechowane historycznie znaczenie oraz melodia z żydowskim ludowym motywem muzycznym. Te dwa powtarzalne elementy sprawiają, że kolejne kontrafaktury ujawniają źródła wszechobecnej we współczesnym świecie nostalgii oraz dokumentują sposoby działania pamięci. Kontekstem dla rozważań jest opowiadanie Zygmunta Haupta Lili Marleen.

Czasopismo: Sztuka i Dokumentacja
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii, nauki o sztuce
Obrazy rzeczywistości w kulturze 2.0 . Nowa perspektywa obserwacji w twórczości Józefa Robakowskiego

Ostatnie działania Józefa Robakowskiego skoncentrowane wokół mediów społecznościowych zwieńczyła wystawa Co jeszcze może się wydarzyć, która odbyła się w maju 2019 roku w Galerii Profile w Warszawie. Artykuł jest dokumentacją tej ekspozycji, prezentacją poszczególnych elementów dokumentacji Robakowskiego, jej ekspozycja oraz konteksty, które omawiane były w czasie wernisażu oraz na spotkaniu autorskim w czasie trwania wystawy.

Czasopismo: Sztuka i Dokumentacja
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii, nauki o sztuce