rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Alternatywne techniki definitywnych dróg oddechowych u pacjentów urazowych w warunkach pozaszpitalnych

Definitywne drogi oddechowe są złotym standardem, jeśli chodzi o udrażnianie dróg oddechowych u pacjentów urazowych, ponieważ zapewniają najlepszą ochronę przed aspiracją treści z żołądka i w sposób pewny utrzymują drożność dróg oddechowych zapewniając jednocześnie możliwość wentylacji dodatnimi ciśnieniami o wyższej wartości. W warunkach pozaszpitalnych niejednokrotnie intubacja stanowi ogromne wyzwanie, gdyż nie zawsze można ją przeprowadzić w klasyczny sposób ze względu na niemożność ułożenia pacjenta na plecach. Istnieją jednak metody, co prawda mało popularne, które mogą z powodzeniem znaleźć zastosowanie w takich właśnie sytuacjach, a zastosowanie ich pozwoli zwiększyć poszkodowanym szansę na przeżycie.

Czasopismo: Kultura Bezpieczeństwa. Nauka – Praktyka – Refleksje
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji
Prawne podstawy współdziałania służb i instytucji zwalczających przestępczość zorganizowaną w Polsce

W ostatnich latach uchwalono w Polsce kilka aktów prawnych dotyczących zwalczania przestępczości zorganizowanej i terroryzmu. Najważniejsze z nich dotyczą możliwości prowadzenia czynności operacyjno-rozpoznawczych przez wszystkie uprawnione do tego służby i instytucje. Uchwalono także ustawę o przeciwdziałaniu i zwalczaniu terroryzmu. Znacznie poszerzony obecnie zakres pracy operacyjnej (kontrola operacyjna, operacje specjalne) stosowany jest przede wszystkim w zwalczaniu przestępczości zorganizowanej. Bardzo istotne zmiany nastąpiły także w systemie zwalczania terroryzmu. Polska ustawa antyterrorystyczna uporządkowała przede wszystkim system instytucji odpowiedzialnych za działania w tym zakresie. Jasno sprecyzowano kwestie odpowiedzialności za konkretne obszary działań, wyznaczono instytucje uprawnione do ich koordynacji oraz wydawania poleceń w ramach całego systemu antyterrorystycznego państwa. W zwalczaniu przestępczości zorganizowanej nie ma jak dotąd instytucji o takich uprawnieniach. Nie ma ich także Policja, odpowiedzialna formalnie za zwalczanie przestępczości zorganizowanej. Współpraca pomiędzy Policją a innymi służbami i instytucjami zwalczającymi przestępczość zorganizowaną oparta jest na licznych dwustronnych i wielostronnych porozumieniach. Mają one różny zakres i obejmują: – zasady wymiany informacji, – tworzenie wspólnych zespołów operacyjno-śledczych, – współpracę techniczną, – koordynację współpracy międzynarodowej, – wzajemną pomoc logistyczną, – szkolenie funkcjonariuszy i pracowników. Porozumienia te, w zależności od instytucji, które je zawarły, mogą mieć charakter bardzo szczegółowy jak i ogólnie regulować możliwości współdziałania. Wydaje się, iż biorąc pod uwagę doświadczenia w stosowaniu ustawy antyterrorystycznej, niezbędne jest całościowe prawne uregulowanie zasad współdziałania służb i instytucji zwalczających także przestępczość zorganizowaną.

Czasopismo: Kultura Bezpieczeństwa. Nauka – Praktyka – Refleksje
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji
Agresja w sporcie. Jak sobie z nią radzić?

Przemoc w sporcie jest zjawiskiem powszechnym, które niekiedy bywa akceptowane, często jednak spotyka się z wyraźnym potępieniem. Główne źródła agresji są naturalne i wydają się być zrozumiałe. Można je wyraźnie dostrzec w walce sportowej, a szczególnie w emocjach, które jej towarzyszą. Niekiedy są zachowaniem spontanicznym i nieprzemyślanym. Decyzja o podjęciu konkretnego działania agresywnego zapada często pod presją chwili. Niestety agresja u sportowca może być również celem samym w sobie. Inna osoba lub grupa ludzi (zespół sportowy) mogą być postrzegane jako przeszkoda lub zagrożenie, dlatego należy je wytępić, by osiągnąć swój cel. Taki rodzaj agresji jest przyczyną krwawych pogromów, najazdów, nienawiści do innych. Wówczas mecz jest tylko pretekstem do uzewnętrzniania agresji. W społeczeństwie istnieje głębokie przekonanie o potrzebie systematycznego przeciwdziałania temu zjawisku już od najmłodszych lat. Podstawowymi środowiskami przeciwdziałania przemocy są: rodzina, grupa rówieśnicza, szkoła. Pierwsze programy powinny być wprowadzone już w szkole podstawowej. Powinny one uwzględniać: rozwijanie zdolności do empatii, umiejętność kontrolowania pobudzenia, uczenie sposobów rozwiązywania problemów, nabywanie kompetencji w radzeniu sobie z gniewem i frustracją.

Czasopismo: Kultura Bezpieczeństwa. Nauka – Praktyka – Refleksje
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji
Fałszerstwo dokumentów w ujęciu historycznym

Zjawisko fałszowania dokumentów, pomimo upływu czasu, znacznej negacji społecznej i wielości zastosowanych środków prawnych i technicznych, nadal występuje w wielu dziedzinach życia społecznego. Proces ten, w przeciwieństwie do oczekiwań i unormowań prawno-administracyjnych, ma nadal tendencję rozwojową. Wraz z rozwojem metod i sposobów duże znaczenie dla przeciwdziałania i zapobiegania fałszerstwom miała i ma represja karna, rozwój badań wykrywających fakt przeróbek i podróbek oraz możliwość odtworzenia pierwotnej treści sfałszowanego dokumentu. Znaczny rozwój nauki w tym zakresie jest niebagatelnym hamulcem dla rozkwitu tej kategorii przestępczości. Podrabianie, przerabianie i używanie fałszywych dokumentów to przebieg złożonych działań ludzkich celem uzyskania określonych korzyści. Jednak rozwój metod i sposobów przeciwdziałania fałszerstwom ma za zadanie ograniczenie tego procesu. Dlatego wprowadzanie innowacyjnych i solidnych zabezpieczeń przed fałszowaniem sporządzanych obecnie dokumentów stanowi siłę napędową ochrony w procesie materialnego fałszowania dokumentów.

Czasopismo: Kultura Bezpieczeństwa. Nauka – Praktyka – Refleksje
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji
Miejsce innowacji marketingowych w polityce rozwojowej organizacji

Jedną z podstawowych cech współczesnych organizacji zarówno przemysłowych, jak i usługowych jest zdolność do systemowego tworzenia i wdrażania innowacji przy aktywnym udziale klientów w tych procesach. Zasadne jest więc oparcie polityki zarządzania organizacjami na perspektywie klienta. Umożliwia ona pozyskiwanie wartości, jej współtworzenie przy aktywnym udziale klientów oraz systemowe wykorzystanie ich wiedzy i doświadczeń poprzez interakcje zachodzące wielokrotnie w dowolnym miejscu i czasie. W praktyce gospodarczej większość organizacji funkcjonujących w Polsce jest zarządzana z perspektywy organizacji, co prowadzi do względnie niskiej innowacyjności podmiotów gospodarczych. W artykule podjęto próbę oceny poziomu innowacyjności organizacji przemysłowych i usługowych przez pryzmat podstawowego miernika, jakim jest udział organizacji innowacyjnych w ogólnej ich liczbie, w szczególności podjęto próbę odpowiedzi na pytania: 1) czy polskie organizacje przemysłowe i usługowe są innowacyjne? 2) jaka jest struktura wdrażanych innowacji? 3) jaka jest dynamika wdrażanych innowacji? 4) czy innowacje marketingowe znajdują odzwierciedlenie w polityce rozwoju organizacji? 5) jaka jest struktura innowacji marketingowych? Celem publikacji jest też sprawdzenie tezy, że powszechność wdrażania innowacji marketingowych jest względnie niska i zróżnicowana w organizacjach przemysłowych oraz usługowych. Zależy ona głównie od wielkości organizacji gospodarczych oraz typów innowacji. Wdrażane innowacje są raczej skutkiem myślenia z perspektywy organizacji, a nie myślenia z perspektywy klientów.

Czasopismo: Marketing i Rynek
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o zarządzaniu i jakości
Terroryzm samobójczy w interpretacji islamu

Większość doniesień medialnych ale też wypowiedzi eksperckich, komentujących falę terroryzmu – skupia aparat semantyczny wokół „terroryzmu islamskiego” a szczegółowiej „islamskiego terroryzmu samobójczego”. Zdaje sobie w pełni sprawę, z potrzeby stosowania skrótów myślowych czy uogólnień. Niemniej, chciałbym uzyskać odpowiedź na pytanie: jaka jest eksplikacja terroryzmu samobójczego przez islam? Islam potępia samobójstwo a priori, a zamachy samobójcze przynoszą hańbę tożsamości tej religii, identyfikującej się jako religia pokoju, tolerancji i miłości. Jednocześnie islam oddaje cześć męczennikom – może zatem współcześni terroryści są postrzegani jako męczennicy? A może są tylko strategicznym narzędziem nowoczesnej taktyki wojennej? Co mówią o tym znawcy islamu, jak interpretowane są ataki terrorystyczne? Czy ich autorzy są islamistami w rozumieniu świętych ksiąg? Czy Koran różnicuje męczenników od terrorystów? Terroryści samobójcy, nie traktują siebie w kategorii ofiary. Traktują siebie jako męczenników a ich czyn ma motywować do działania współbraci. Sami określają się jako męczennicy ale islam wyklucza ich męczeństwo. Z tym, że nakazy religijne przestają mieć znaczenie w obliczu wojny, nie tylko tej dzisiejszej.

Czasopismo: Kultura Bezpieczeństwa. Nauka – Praktyka – Refleksje
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji
Kontrola jako nieodzowny element bezpieczeństwa na przykładzie regionalnego centrum krwiodawstwa i krwiolecznictwa w Krakowie

1. Cel Celem artykułu jest przedstawienie potrzeby kontroli jako nieodzownego elementu bezpieczeństwa na przykładzie jednej z jednostek działalności publicznej jaką jest regionalne centrum krwiodawstwa i krwiolecznictwa, podmiot uprawniony do pobierania krwi i jej składników, preparatyki oraz zaopatrzenia w krew lub jej składniki. Autorzy starają się udowodnić, że kontrole w RCKiK w Krakowie istotnie wpływają na bezpieczeństwo publicznej służby krwi. 2. Wprowadzenie Bezpieczeństwo, prócz potrzeb fizjologicznych, jest nadrzędną potrzebą człowieka i jako takie determinuje inne jego potrzeby oraz motywy podejmowanych działań. Przejawia się nie tylko brakiem występowania zagrożeń (co jest jego zasadniczym przejawem), ale także potrzebą działań na rzecz zapewnienia odpowiednich warunków rozwoju, zarówno jednostki jak i mniejszych i większych grup społecznych. Stąd też dzisiejsze rozumienie bezpieczeństwa nie jest wyłącznie związane z bytem człowieka czy grup społecznych (brakiem zagrożeń), ale musi być rozpatrywane z punktu widzenia jego rozwoju, co determinuje z kolei ewolucję takich kategorii bezpieczeństwa jak na przykład bezpieczeństwo kulturowe czy bezpieczeństwo pracy. Nieodzownym elementem bezpieczeństwa wydaje się kontrola, bez której istota bezpieczeństwa nie ma sensu, jako że stan pożądany (gwarantowany przez determinanty bezpieczeństwa) nie może być pewny, o ile nie jest właściwie kontrolowany (często i w odpowiedni sposób). Kontrola jest składnikiem różnych obszarów bezpieczeństwa, w tym bezpieczeństwa publicznej służby krwi. 3. Metodologia Autorzy analizują problematykę kontroli jako nieodzownego elementu bezpieczeństwa i starają się w ten sposób udowodnić jakim jest ona ważnym elementem sfery publicznej. Posiłkują się przy tym zarówno metodą formalno-dogmatyczną, jak i badawczą, bowiem analizie poddają kontrole przeprowadzone w ostatnich latach w RCKiK w Krakowie. Spojrzenie na pojęcie bezpieczeństwa od strony jego poszczególnych elementów (tutaj: kontroli) pozwala potwierdzić ukształtowany już wniosek, że jest ono zjawiskiem multipłaszczyznowym, występującym w wielu dziedzinach życia i nauki. 4. Wnioski Autorzy dowodzą, że kontrola jest nieodzowny elementem bezpieczeństwa, bez którego niemożliwa jest dyskusja o bezpieczeństwie nie tylko z punktu widzenia naukowego, ale nade wszystko praktycznego. Stąd też konkludują, że kontrola jest elementem zarówno bezpieczeństwa w znaczeniu globalnym, jak i bezpieczeństwa publicznego, a nawet samego poczucia bezpieczeństwa. Wskazują końcowo, że kontrola ma wpływ na poziom bezpieczeństwa publicznej służby krwi.

Czasopismo: Kultura Bezpieczeństwa. Nauka – Praktyka – Refleksje
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji
Ocena własności funkcjonalnych symulatorów pojazdów oraz nowoczesnych systemów projekcji – badania porównawcze

Autorzy zaprezentowani w artykule metody ewaluacji wydajności użytkowej symulatorów pojazdów. Tworzonych jest wiele rozwiązań symulacyjnych, a w kontekście różnych wymagań dotyczących jakości symulacji, niezwykle trudno jest definiować wymagania i twórcy rozwiązań nie zawsze osiągają oczekiwane efekty w związku z ograniczeniami budżetowymi. Artykuł przedstawia metodę ewaluacji parametrów funkcjonalnych symulatorów pojazdów. Autorzy zdecydowali się również poprzez przeprowadzenie porównawczych badań eksperymentalnych, podjąć próbę odpowiedzi na pytanie, który z obecnie stosowanych systemów projekcji powoduje w mniejszym stopniu występowanie choroby symulatorowej podczas treningu. Artykuł zawiera przydatne informacje zarówno dla twórców jak i użytkowników symulatorów pojazdów.

Czasopismo: Kultura Bezpieczeństwa. Nauka – Praktyka – Refleksje
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji
Ubezpieczenie społeczne rolników podejmujących pozarolniczą działalność gospodarczą

Opracowanie zawiera omówienie stanowiska Sądu Najwyższego w odniesieniu do wykładni art. 5a ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników, uwzględniającego potrzebę odstąpienia od rygoryzmu wykładni językowej na rzecz wykładni uwzględniającej zasady proporcjonalności, ochrony zaufania jednostki do państwa i stanowionego przez nie prawa oraz lojalności państwa względem obywateli.

Czasopismo: Praca i Zabezpieczenie Społeczne
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
Delegowanie pracowników w ramach swobody świadczenia usług — TSUE ocenia ważność dyrektywy 2018/957 z 28 czerwca 2018 r. — część 1

Celem opracowania jest omówienie wyroków Trybunału Sprawiedliwości UE wydanych na skutek skarg Polski i Węgier o stwierdzenie nieważności dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/957 z 28 czerwca 2018 r. zmieniającej dyrektywę 96/71/WE dotyczącą delegowania pracowników w ramach świadczenia usług.

Czasopismo: Praca i Zabezpieczenie Społeczne
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
Charakter prawny „trzynastej emerytury”

W debacie publicznej dodatkowe roczne świadczenie pieniężne dla emerytów i rencistów funkcjonuje pod pojęciem „trzynastej emerytury”. Celem artykułu jest ocena charakteru prawnego tego świadczenia i odpowiedź na pytanie, czy świadczenie to stanowi realizację konstytucyjnego prawa do zabezpieczenia społecznego wyrażonego w art. 67 Konstytucji. Podejmując próbę odpowiedzi na to pytanie autorka omawia przepisy ustawy z 9 stycznia 2020 r. o dodatkowym rocznym świadczeniu pieniężnym dla emerytów i rencistów, dokonując ich oceny przez pryzmat cech charakterystycznych dla tradycyjnych metod realizacji idei zabezpieczenia społecznego. Przeprowadzona analiza prowadzi do wniosku, że dodatkowe roczne świadczenie pieniężne jest instrumentem zaopatrzenia społecznego, w pewnym stopniu wpisującym się w zakres unormowany w art. 67 Konstytucji.

Czasopismo: Praca i Zabezpieczenie Społeczne
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
Zdolność sądowa jednostek organizacyjnych Krajowej Administracji Skarbowej w sprawach o roszczenia funkcjonariuszy

Kwestia zdolności sądowej jednostek organizacyjnych Krajowej Administracji Skarbowej nie jest uregulowana jednolicie. W sprawach stricte cywilnych nie mają one zdolności prawnej, a w konsekwencji nie przysługuje im zdolność sądowa. W postępowaniu cywilnym nie występują zatem samodzielnie, a jedynie jako reprezentanci Skarbu Państwa. Natomiast w postępowaniu odrębnym w sprawach z zakresu prawa pracy i ubezpieczeń społecznych jednostkom organizacyjnym Krajowej Administracji Skarbowej przysługuje szczególna zdolność sądowa na podstawie art. 460 § 1 k.p.c. Celem artykułu jest rozstrzygnięcie, w jakim zakresie jednostki organizacyjne Krajowej Administracji Skarbowej korzystają ze szczególnej zdolności sądowej. Zależy od tego m.in. odpowiedź na pytanie, kto w obecnym stanie prawnym powinien być stroną pozwaną w sprawach z powództwa funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej, w szczególności w postępowaniach sądowych o zasądzenie równoważników pieniężnych za brak służbowego lokalu mieszkalnego.

Czasopismo: Praca i Zabezpieczenie Społeczne
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
System bezpieczeństwa państwa wobec współczesnych zagrożeń cywilizacyjnych

Druga dekada XXI wieku to okres jednych z największych zagrożeń dla współczesnej cywilizacji. Po zamachu na World Trade Center z 11 września 2001 roku jesteśmy w stanie permanentnego zagrożenia i stanie wojny z terroryzmem. Jednym z największych współczesnych zagrożeń szczególnie dla państw europejskich jest migracja ludności z państw Bliskiego Wschodu i północnej Afryki. W artykule opisano współczesne zagrożenia od migracji ludności muzułmańskiej poprzez ataki terrorystyczne, aż po handel narkotykami. Zaprezentowano również zagrożenia, które stanowią jednocześnie największe globalne wyzwania dla systemu bezpieczeństwa Europy. Opisany został także system bezpieczeństwa RP, który reguluje jego organizację w Polsce i jednocześnie odnosi się do współczesnych wyzwań i zagrożeń, a który opracowany został w 2014 roku w Strategii Bezpieczeństwa RP.

Czasopismo: Kultura Bezpieczeństwa. Nauka – Praktyka – Refleksje
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji
Znaczenie lustracji w procesie demokratyzacji Ukrainy

W artykule określono specyfikę lustracji na Ukrainie w latach 2014‒2016 która była trzecią, udaną próbą. Tym razem przeprowadzono instytucjonalizację procesu lustracji o poszerzonej treści: ograniczono możliwości zajmowania stanowisk publicznych w ciągu 10 i 5 lat dla funkcjonariuszy reżimu W. Janukowycza, skorumpowanych urzędników oraz byłych członków komunistycznej nomenklatury ta agentury KGB. Lustracji, także ta na Ukrainie rozpatrywana jest jako jeden z modeli sprawiedliwości okresu transformacji który sprzyja demokratyzacji, chociaż nie może odbywać się bezbolesne i bezbłędnie.

Czasopismo: Kultura Bezpieczeństwa. Nauka – Praktyka – Refleksje
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji
Profesor Andrzej Jan Chodubski (1 I 1952 – 6 VII 2017) i jego wkład w rozwój badań pomorzoznawczych

Andrzej Chodubski był cenionym naukowcem zajmującym się badaniami politologicznymi. W jego dorobku znalazły się monografie i opracowania, rozdziały w pracach zbiorowych, artykuły naukowe i popularnonaukowe oraz teksty prasowe. Całość dorobku Profesora przekroczyła 1 200 pozycji, co tylko podkreśla jego niebywałą aktywność zawodową. W artykule omówiono działalność naukową prof. Andrzeja Chodubskiego i wskazano główne jego prace.

Czasopismo: Acta Politica Polonica
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji
IV Kongres Ruchów Miejskich – retrospekcja

Sprawozdanie zawiera szczegółowy opis planu wykładów, sesji merytorycznych oraz warsztatów, które odbyły się podczas IV Kongresu Ruchów Miejskich w Gorzowie Wielkopolskim. Opisane zostały także, zmodyfikowane przez ten kongres tezy miejskie, będące fundamentem dla ruchów miejskich, a także spostrzeżenia z debaty prezydentów miast Słupska, Gorzowa Wielkopolskiego oraz Poznania oraz debaty kandydatów do Sejmu RP.

Czasopismo: Zeszyty Naukowe Uniwersytetu Szczecińskiego. Acta Politica
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji
Ferdynand Zweig (1898–1988)

Celem niniejszego artykułu jest omówienie życia i twórczości Ferdynanda Zweiga, profesora, ekonomisty i jednego z najbardziej oryginalnych myślicieli spośród uczniów Adama Krzyżanowskiego. Poprzez analizę punktów zwrotnych w życiu F. Zweiga przedstawiono również dzieje mniejszości żydowskiej w Polsce, scharakteryzowano dyskurs dotyczący tożsamości jednostki w sytuacji granicznej oraz stosunek profesora do Zagłady.

Czasopismo: Acta Politica Polonica
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: historia, nauki o polityce i administracji
Analiza porównawcza przestępczości zorganizowanej i międzynarodowego terroryzmu

Autorzy podjęli próbę zaprezentowania najważniejszych organizacji przestępczych działających na świecie. Przedstawili ich genezę, kulturę organizacyjną, zasady działania, tradycję, główne obszary ich aktywności oraz główne zagrożenia jakie generuje ona dla ekonomiki oraz społeczeństw zarówno w państwach skąd się wywodzą jak i dla gospodarki międzynarodowej. Autorzy zwrócili uwagę na przyczyny patologii społecznej jaką jest przestępczość zorganizowana, a także na jej dużą dynamikę i różnorodność. Odnieśli się do hipotezy, że istnieją bliskie związki tego rodzaju przestępczości z największym obecnie zagrożeniem bezpieczeństwa jakim jest terroryzm. Przeprowadzona przez nich krytyczna analiza literatury zajmującej się najgroźniejszymi formami przestępczości zorganizowanej potwierdziła, że istnieje ścisły związek pomiędzy działalnością grup dokonujących przestępstw kryminalnych i tych, których celem jest dokonywanie zamachów terrorystycznych. Autorzy dokonali analizy porównawczej terroryzmu i przestępczości zorganizowanej wskazując podobieństwa i różnice. Jednocześnie podali przykłady współdziałania pomiędzy grupami reprezentującymi te dwa, tylko z pozoru odmienne zjawiska. Tak naprawdę bardzo często wzajemnie się przenikają, a niekiedy są nawet tożsame. Artykuł kończy się konkluzją, że zarówno grupy terrorystyczne jak i przestępcze mają charakter transnarodowy, a to powoduje, że ich zwalczanie także nie może mieć granic, chyba że te które wyznaczają prawa człowieka.

Czasopismo: Kultura Bezpieczeństwa. Nauka – Praktyka – Refleksje
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji
Rosja–ASEAN: nowe koncepcje współpracy i stare ograniczenia

W artykule została przedstawiona ewolucja stosunków Rosji ze Stowarzyszeniem Narodów Azji Południowo-Wschodniej ASEAN, ze szczególnym uwzględnieniem relacji współczesnych. W drugiej dekadzie XXI w. Rosja zintensyfikowała kierunek azjatycki swojej polityki zagranicznej. W opinii wielu ekspertów ta polityka przekłada się w zbyt oczywisty sposób na relacje z Chinami, przez co Rosja może uzależnić się od tego mocarstwa i być postrzegana jako niesamodzielny gracz regionalny. Podejmowane są zatem działania, aby zdywersyfikować partnerów. ASEAN jest jednym z bardziej perspektywicznych, choć jednocześnie trudnych kierunków. Perspektywicznych ze względu na dynamikę rozwoju oraz aktywne uczestnictwo w regionalnych, jak również transregionalnych działaniach, trudnych, bowiem mimo deklaracji rozwój stosunków między ASEAN i Rosją postępuje powoli. Nową koncepcją rosyjską, która ma ożywić współpracę a jednocześnie pokazać, że Rosja może być niezależnym graczem regionalnym, jest projekt Wielkiej Euroazji, który jest zgodny z aktualnymi trendami „nowego regionalizmu”.

Czasopismo: Athenaeum. Polskie Studia Politologiczne
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji
Wojskowi i polityka w Ameryce Łacińskiej na przełomie XX i XXI wieku

Celem artykułu jest analiza nowych form militaryzmu i politycznej aktywności wojskowych w państwach Ameryki Łacińskiej na przełomie XX i XXI wieku. Poddaję analizie trzy wybrane formy udziału wojskowych w polityce. Rozpoczynam od uwag na temat interwencjonizmu wojskowego. Następnie skupiam się na fenomenie wojskowego prezydencjalizmu, czyli udziału w wyborach prezydenckich i pełnienia funkcji konstytucyjnych prezydentów przez byłych wojskowych, którzy w przeszłości łamali porządek konstytucyjny, inspirując i/lub przeprowadzając zamachy stanu lub sprawując dyktatorską władzę, a także łamali prawa człowieka w okresie dyktatur i wewnętrznych konfliktów zbrojnych. W dalszej kolejności badam problem militaryzacji partii politycznych, wskazując na zaangażowanie byłych wojskowych w tworzenie nowych partii politycznych reprezentujących interesy środowiska lub też zasilanie przez byłych wojskowych już istniejących partii politycznych.

Czasopismo: Athenaeum. Polskie Studia Politologiczne
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji