rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Organizacyjne czynniki wpływu na proces komunikacji wewnątrzorganizacyjnej w bibliotece akademickiej

Komunikowanie wewnątrzorganizacyjne to obszar życia pracowniczego niezwykle istotny dla działań przedsiębiorstw. Biblioteka jako organizacja jest strukturą otwartą, co oznacza, że komunikuje się z otoczeniem, ale również że wewnątrz niej zachodzą liczne interakcje mające wpływ na jej relacje zewnętrzne, jak też na obraz biblioteki postrzegany przez owo otoczenie. Porozumiewanie się pracowników bibliotek ze sobą czy w obrębie działów bibliotecznych to dotąd przestrzeń niedostatecznie zbadana przez bibliotekoznawców. Istotą analiz procesu komunikacji wewnątrzorganizacyjnej w bibliotekach jest odkrycie czynników wpływu na proces komunikacji, a zwłaszcza barier komunikacyjnych zakłócających działania personelu.

Artykuł omawia wyodrębnione elementy komunikacyjne wpływające na porozumiewanie się bibliotekarzy akademickich. Celem pracy jest uwypuklenie tych czynników, które wywołują zakłócenia komunikacyjne utrudniające pracę osób zatrudnionych w bibliotekach. Autorka w swej analizie oparła się o prace badawcze przeprowadzone w środowisku zawodowym bibliotekarzy polskich, które mogą przyczynić się do identyfikacji barier. Cytując je ukazała realia życia zawodowego i sposoby komunikowania się pracowników bibliotek akademickich.

Czasopismo: Biblioteka i Edukacja
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o komunikacji społecznej i mediach, pedagogika
Słowo poddane technologii

Recenzja książki: Kuźmina Dariusz, Ochmański Mikołaj (red. nauk.), Książka i technologie, Warszawa, 2016.

Czasopismo: Biblioteka i Edukacja
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o komunikacji społecznej i mediach, pedagogika
Usługi bibliotek publicznych dla dzieci w wieku do 5 lat

Recenzja książki: Agata Walczak-Niewiadomska, Wczesna alfabetyzacja i jej miejsce w działalności bibliotek publicznych, Łódź, 2019.

Czasopismo: Biblioteka i Edukacja
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o komunikacji społecznej i mediach, pedagogika
Pomiar menisku łzowego z wykorzystaniem keratografu i optycznej koherentnej tomografii

Cel: Porównanie keratografu i optycznej koherentnej tomografii do pomiaru wysokości menisku łzowego dolnego w populacji osób zdrowych. Ocena korelacji wysokości menisku łzowego dolnego z następującymi parametrami: płeć, wiek, ankieta OSDI, test Schirmera. Metodyka: Badania przeprowadzono na 200 zdrowych oczach w Poradni Okulistycznej i Kliniki Okulistyki i Optometrii w Szpitalu Uniwersyteckim nr 2 im. dr. J. Biziela w Bydgoszczy. Do badania włączono 100 osób w wieku 18–75 lat (średni wiek: 61 lat). Następnie u każdego badanego została zmierzona wysokość menisku łzowego dolnego za pomocą keratografu Oculus 4 oraz DRI OCT Triton (Topcon), po pięć pomiarów dla każdego oka. Uzupełniająco każdy z pacjentów odpowiedział na 12 pytań z ankiety OSDI. Wyniki: Średni pomiar wysokości menisku łzowego dolnego u populacji osób zdrowych wykonany za pomocą OCT dla OP wynosił 266,55 ± 65,02 μm, natomiast dla OL 263,46 ± 67,62 μm. Natomiast średni pomiar u populacji osób zdrowych z wykorzystaniem keratografu dla OP wynosił 235,06 ± 43,83 μm, natomiast dla OL 234,40 ± 42,41 μm. Zauważono, że wysokość menisku łzowego dolnego jest wyższa u kobiet niż u mężczyzn zarówno w OCT, jak i w keratografie. Odnotowano niską zależność między wiekiem pacjentów oraz ankietą OSDI a wysokością dolnego menisku łzowego OP i OL zmierzoną za pomocą OCT i keratografu. Zależność między testem Schirmera a wysokością menisku łzowego dolnego wykazała umiarkowane podobieństwo dla OP i OL, zarówno w OCT, jak i keratografie. Wnioski: Wysokość menisku łzowego dolnego mierzonego za pomocą OCT jest wyższa niż wysokość uzyskana za pomocą keratografu. Z analizy wysokości menisku łzowego dolnego pacjentów można stwierdzić, że zarówno wiek pacjenta, jak i wynik ankiety OSDI nie mają istotnego związku z badanym parametrem.

Czasopismo: Optyka
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o kulturze fizycznej
Biblioteka Trinity College - irlandzka skarbnica wiedzy i mądrości

Początki Biblioteki Trinity College w Dublinie wiążą się z założeniem tamtejszej uczelni w 1592 r. W 1801 r. biblioteka jako pierwsza w całej Irlandii otrzymała prawo do egzemplarza obowiązkowego publikacji wydawanych w całym Zjednoczonym Królestwie Wielkiej Brytanii. Najstarszy budynek biblioteki, nazywany obecnie Starą Biblioteką, stanowi życiowe osiągnięcie architektoniczne Thomasa Burghsa. Stara Biblioteka wraz z znajdującym się w niej Długim Pokojem jest jedną z największych atrakcji turystycznych w Irlandii i przechowuje tysiące starych oraz niezwykle rzadkich woluminów. Biblioteka znajduje się w posiadaniu m.in. harfy Briana Boru, narodowego symbolu Irlandii, kopii Proklamacji Republiki Irlandzkiej z 1916 r, a także słynnej Księgi z Kells.

Czasopismo: Biblioteka i Edukacja
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o komunikacji społecznej i mediach, pedagogika
Public relations jako instrument kreowania wizerunku bibliotek

Zastosowanie public relations w działalności biblioteki staje się niezwykle pożądane i niezbędne w budowaniu pozytywnego wizerunku i zaufania w oczach czytelników. W artykule określono rolę PR w bibliotece, zidentyfikowano obszary oddziaływania marketingu wewnętrznego i zewnętrznego oraz narzędzia i techniki komunikacji. Przedstawiono cały szereg działań kształtujących wizerunek biblioteki, w tym narzędzia Web 2.0.

Czasopismo: Biblioteka i Edukacja
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o komunikacji społecznej i mediach, pedagogika
Muzeum Podręcznika Biblioteki Głównej Uniwersytetu Pedagogicznego

W zbiorach Biblioteki Głównej Uniwersytetu Pedagogicznego w Krakowie wydzielona została specjalna kolekcja podręczników, materiałów dydaktycznych i publikacji metodycznych. Książki te zostały wycofane z obowiązujących programów nauczania. W kolekcji znaleźć można wiele ciekawych podręczników od najstarszych XIX-wiecznych, aż po najnowsze z początku XXI wieku, które zostały wycofane ostatnią reformą oświaty.

Czasopismo: Biblioteka i Edukacja
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o komunikacji społecznej i mediach, pedagogika
Nikonion w opisie Strabona

Historia polityczna, gospodarcza i społeczna antycznego Nikonion, greckiego ośrodka (polis) zlokalizowanego na lewym brzegu współczesnego limanu Dniestru (na północnym krańcu wsi Roksolany, obl. Odessa), może być rozpatrywana praktycznie w oparciu o materiał uzyskany w trakcie prac archeologicznych. Źródła pisana, greckie i rzymskie, są nieliczne. Wśród nich na szczególną uwagę zasługuje opis regionu przekazany przez Strabona. Ocena tego tekstu jest przedmiotem rozważań zaprezentowanych w artykule.

Czasopismo: Acta Archaeologica Lodziensia
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: archeologia
Mit grecki w sztuce Etrusków na przykładzie olpe bucchero z motywem antropophagoi i legendą o argonautach

Formowanie się kultur stanowiło długi i dynamiczny proces, w czasie którego rozwinięte cywilizacje oddziaływały w znaczący sposób na te mniej rozwinięte, doprowadzając do ich rozwoju. Można jednak wykazać, że w obliczu spotkania obie kultury podlegały wzbogaceniu, następowała wymiana pewnych elementów, co decydowało o obopólnej korzyści. Na Półwyspie Apenińskim to kultura grecka wywarła znaczący wpływ na ludność zamieszkującą tereny centralnej Italii. Ta wzajemna interakcja między Hellenami a Etruskami była widoczna szczególnie w tyrreńskiej sztuce, która obfitowała w przedstawienia o charakterze mitologicznym. Artykuł został poświęcony etruskiemu olpe bucchero ze scenami figuralnymi, które stanowi exemplum połączenia rodzimej twórczości Tyrreńczyków oraz adaptacji greckiego mitu. W górnej części dzbana artysta umieścił bowiem motyw antropophagoi (ludożerców), uważany powszechnie za typowo etruski. W dolnym fryzie natomiast znajdują się bohaterowie podania o Argonautach – jednego z najstarszych w greckiej mitologii. Pierwsza część dotyczy charakterystyki ceramiki bucchero, jej pochodzenia oraz sposobu wyrabiania. Druga natomiast omawia szczegółowo olpe bucchero.

Czasopismo: Acta Archaeologica Lodziensia
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: archeologia
Amarna w innych czasach

Archeologiczne pozostałości Tell el-Amarny (stanowiska znajdującego się w Środkowy Egipcie, ponownie odkrytego na początku XIX wieku) nie ograniczały się jedynie do okresu Nowego Państwa. Aktywność osadnicza w rejonie kamieniołomu trawertynu w Hatnub została potwierdzona na postawie zabytków krzemiennych już dla czasów Środkowego i Górnego Paleolitu. Najbardziej znaczący ponowny wzrost osadnictwa całego obszaru, przed okresem współczesnym przypada na czasy późnego okresu rzymskiego, wówczas to w ruinach miasta z okresu Nowego Państwa powstawały domy oraz cmentarze. Na południu od Głównego Miasta, na stanowisku Kom el-Nana, tuż przy tzw. Drodze Królewskiej wzniesiony został klasztor. W tym samym okresie przekształcono oraz przystosowano do nowych potrzeb część przestrzeni Północnych Grobowców Skalnych, dla osiadłej w tym rejonie wspólnoty wczesnochrześcijańskiej.

Czasopismo: Acta Archaeologica Lodziensia
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: archeologia
On the possibility of internal conflict on Crete between the Proto- and Neopalatial period. The Pax Minoica re-examined

Teoria Pax Minoica została sformułowana przez Artura Evansa. Zakładała, że Kreta w Epoce Brązu była chroniona przez rozległą i silną flotę. Nawiązuje ona do dzieł Herodota i Tukidydesa, którzy pisali o podboju morza i triumfie nad piratami króla Minosa. Taki stan rzeczy miał tłumaczyć brak umocnień na Krecie w Epoce Brązu i pokój panujący na wyspie. Od czasów pracy badawczej Evansa, odkryto na wyspie liczne pozostałości architektury obronnej jak również przykłady broni używanej przez Minojczyków. Rzucają one nowe światło na naszą wiedzę na temat różnych etapów rozwoju cywilizacji Minojskiej na Krecie. W artykule zostaje podjęta próba ich analizy w okresie wczesno i średniominojskim. Pozwala to, na weryfikację domniemanego pokoju wewnętrznego na Krecie w trakcie trwania Epoki Brązu.

Czasopismo: Acta Archaeologica Lodziensia
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: archeologia
Macellum w Leptis Magna w kontekście urbanistycznym i społecznym miasta

Artykuł przedstawia analizę architektoniczną macellum w Leptis Magna. Monumentalne rynki w rzymskim krajobrazie urbanistycznym miasta odznaczały się przemyślaną organizacją przestrzeni. Jako centrum redystrybucji żywności i podstawowe miejsce handlu produktami spożywczymi stanowiły centralny punkt życia codziennego obywateli Imperium. Przez to ich forma i wystrój odzwierciedlały układ społeczny miasta, świadcząc o relacjach ekonomicznych ich mieszkańców. Często były narzędziem władzy do szerzenia idei państwowych, czego przejawem są omawiane zabytki epigrafiki oraz położenie obiektu w szerszym kontekście urbanistycznym. Macellum w Leptis Magna wyróżnia się na tle innych obiektów nie tylko swoim ogromem, ale zastosowaniem nietypowych rozwiązań projektowych. Obiekt jest utrzymany w typie kwadryportyku z dwoma tolosami położonymi w centrum brukowanego placu. Z reguły kioski handlowe były zakładane na planie koła, w tym przypadku przybrały one oktagonalną formę. Skomplikowana struktura skłania do wyróżnienia VII faz chronologicznych budowli. Kolejno omawiane są etapy od założenia rynku w okresie panowania Oktawiana Augusta po kres jego funkcjonowania w późnym antyku. Uwagę poświęca się licznym restauracjom obiektu, z wykorzystaniem wielobarwnych marmurów, które odpowiadają trendom widocznym w sąsiednich budowlach publicznych. Macellum zmieniało się wraz z transformacją miejskiego krajobrazu, adaptowano bryłę obiektu, względem zmieniającej się siatki ulic i rozwoju przestrzennego ośrodka, co jest przejawem znaczenia ekonomicznego i społecznego obiektu. Równie istotne dla odczytania znaczenia budowli są zabytki kamienne w postaci dekorowanych lad sklepowych. Poprzez ich położenie odczytywane są stosunki ekonomiczne najemców stoisk. Jako wyjątkowe znalezisko jawi się stół mierniczy, który jest interpretowany jako podręczny przelicznik miar. Wyryto na nim wielkości i podziały łokcia punickiego, stopy rzymskiej – attyckiej i łokcia ptolemejskiego – meh suten. Odczytuje się przez to kosmopolityczny charakter miasta, w którym obok siebie przebywali obywatele hołdujący tradycji rzymskiej, punickiej i greckiej, podkreślając przy tym pozycje Leptis jako centrum inter-regionalnego handlu na szlaku miedzy wschodem a zachodem Morza Śródziemnego.

Czasopismo: Acta Archaeologica Lodziensia
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: archeologia
Szlaki komunikacyjne i handlowe między Grecją, centralnymi Bałkanami i przedrzymską Dacją (vi-iv w. p.n.e.)

Motywacją Greków dla podtrzymywania dalekich kontaktów była między innymi chęć i potrzeba pozyskania cennych metali. Tworzone kontakty handlowe opierały się na świadomym zrozumieniu pomiędzy społecznościami znajdującymi się na szlaku a kontrola nad przestrzenią umożliwiała ich realizację. Kolonie powstawały w wyniku umów z rdzenną ludnością, które mogły regulować zarówno użytkowanie ziemi jak i eksploatację lokalnych zasobów. Znaleziska obejmują zarówno północną i centralną część Bałkanów (aż po Panonię) jak i Dobrudżę, Besarabię, Mołdawię aż po wyżyną transylwańską od VI w. p.n.e, z wyraźnym wzrostem ilości przedmiotów, kontaktów i interakcji rozpoczynającym się w okresie między II połową IV w. p.n.e. a III w. p.n.e. Produkty greckich ośrodków docierały wzdłuż ustanowionej sieci wymiany, związków wzajemności i prawdopodobnie posiadały symboliczne znaczenie wśród elit, dla których były przeznaczone. Odzwierciedlają one istotną zmianę społeczną, gdy ostentacyjne bogactwo staje się niezbędnym warunkiem władzy politycznej. Wydaje się, że elity wojownicze odegrały tu szczególnie widoczną rolę właściwie od końca VI w. p.n.e., od powstawania tak zwanych grobów książęcych po osady hellenizujące. Ekonomia polityczna wytworzyła inną platformę porozumienia elit. Wspólne doświadczenia o charakterze rytualnym, symbolicznym, biesiadowanie, a także sposobność gromadzenia siły roboczej prowadziła do wytworzenia statusu określonych grup wewnątrz systemu redystrybucji. Z greckiej perspektywy hellenizacja staje się wówczas pewnym „produktem ubocznym”, nie zaś celem samym w sobie, nawet jeśli społeczności rdzenne pewne idee, styl życia czy wreszcie określone przedmioty adoptują zgodnie z własnymi potrzebami.

Czasopismo: Acta Archaeologica Lodziensia
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: archeologia
Próby wyjaśnienia faktu ewolucji biologicznej

Artykuł przedstawia trzy główne stanowiska w sporze o początek i rozwój życia na Ziemi. Kreacjonizm to najstarszy pogląd, utrzymujący, że gatunki roślin i zwierząt pochodzą od Boga. Opis tego procesu znajdujemy w początkowych rozdziałach Starego Testamentu. Publikacja Karola Darwina pt. On the Origin in Species z 1859 roku była początkiem nowego nurtu myślowego o nazwie ewolucjonizm. Uważano bowiem, że gatunki ewoluują na drodze doboru naturalnego. Na przestrzeni lat teoria ewolucji się rozwijała, szczególnie za sprawą powstania genetyki i biologii molekularnej. Stała się też narzędziem walki z wiarą chrześcijańską. Trzecie stanowisko – Teoria Inteligentnego Projektu – jest próbą wykorzystania nauki, aby wesprzeć stanowisko kreacjonistyczne. Zwolennicy tego poglądu poszukują przykładów w świecie przyrody, które podważają istnienie ewolucji w przyrodzie. Spotykają się jednak z zarzutami natury metodologicznej.

Czasopismo: Studia Paradyskie
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: filozofia, nauki o kulturze i religii
Urzeczywistnianie się Kościoła w dialogu ekumenicznym – perspektywa katolicka

W kontekście rozważań nad Kościołem jako wydarzeniem dialogu artykuł ma na celu ukazanie dialogu ekumenicznego jako istotnego elementu eklezjalnej tożsamości. Wprawdzie sam dialog doktrynalny nie wyczerpuje ekumenicznej działalności Kościoła, jednak jest on istotnym narzędziem w procesie odbudowywania jego widzialnej jedności i wyrazem dialogicznej struktury Kościoła. Dlatego uznano, że w warunkach konfesyjnych podziałów należy mu przypisać w równym stopniu kościelnotwórczą rolę, jak czyni się to w odniesieniu do tradycyjnych form kościelnego dialogu wiary. Dla zrealizowania
właściwego celu artykułu najpierw podjęto refleksję nad ogólnymi założeniami pojmowania Kościoła jako rzeczywistości dialogicznej oraz dialogiem jako metodą służącą wypracowywaniu w Kościele konsensusu wiary. Kolejne punkty koncentrują się na ukazaniu znaczenia dialogu ekumenicznego dla urzeczywistniania eklezjalnej tożsamości Kościołów i wspólnot kościelnych oraz warunkach, które po stronie katolickiej pozwoliły usunąć pierwotne przeszkody dla uznania dialogu ekumenicznego jako istotnego wydarzenia eklezjalnego.

Czasopismo: Studia Paradyskie
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: filozofia, nauki o kulturze i religii
Sztuka jako nośnik wartości oraz narzędzie do przekazywania prawd religijnych na przykładzie obrazów Michaela Willmanna

Artykuł jest interdyscyplinarnym przedsięwzięciem łączącym zagadnienia z zakresu historii sztuki, nauk o sztuce, historii powszechnej oraz teologii. Rozpoczyna się od zaprezentowania specyfiki baroku na tle historycznych, społecznych i religijnych wydarzeń jakie miały miejsce w ówczesnej dobie, a mianowicie kontrreformacji jako odpowiedzi Kościoła katolickiego na szerzoną naukę protestantów. Ukazuje równocześnie rolę sztuki jako nośnika wartości i narzędzie do przekazywania prawd religijnych. W tym ożywionym czasie Kościoła sztuka stała się jednym z głównych głosicieli prawd chrześcijańskich, a w dzieło to wpisał się śląski artysta okresu baroku Michael Willmann (1630-1706), który na zlecenie cystersów tworzył monumentalne obrazy o treściach religijnych. Szczególnej uwadze poświęcony został cykl martyriów, a zwłaszcza kluczowy obraz „Podniesienie krzyża” stanowiący teologiczny punkt odniesienia dla pozostałych dzieł. Tematyka przedstawień, zawierająca program potrydencki i antyprotestancki, miała przekazywać prawdy wiary katolickiej, negowane wówczas przez protestantów i zachęcać wiernych do wytrwania w wierze.

Czasopismo: Studia Paradyskie
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: filozofia, nauki o kulturze i religii
Religijność i style funkcjonowania obronnego a percepcja siebie, innych i czasu

Niniejsza praca oraz przeprowadzone w jej ramach badanie ma na celu zgłębienie zagadnienia wpływu religijności oraz określonego stylu obronnego na percepcją siebie, innych i czasu, z jednoczesnym uwzględnieniem konwersji religijnej.
Grupę badawczą stanowiły 192 osoby. Do pomiaru religijności wykorzystano Skalę Centralności Religijności (C-15). Styl funkcjonowania obronnego mierzono za pomocą Kwestionariusza Stylu Obrony (DSQ-40), samoocenę – Skalą Samooceny (SES), styl funkcjonowania społecznego – Skalą Ustosunkowań Interpersonalnych (SUI) oraz perspektywę percepcji czasu – Kwestionariuszem Postrzegania Czasu (ZTPI).
Zgodnie z oczekiwaniem analiza uzyskanych wyników wykazała różnice pomiędzy grupami wyróżnionymi ze względu na konwersję religijną. Zaobserwowano, że osoby badane, które deklarują takie samo, jak w rodzinie generacyjnej wyznanie, w zakresie przeszłościowo-pozytywnej perspektywy postrzegania czasu oraz podtrzymująco-przesadnie opiekuńczego i uległo-zależnego stylu funkcjonowania interpersonalnego, uzyskują wyższe wyniki niż osoby, które w ciągu życia zmieniły wyznanie. Wyniki analiz pokazały także liczne korelacje między wymiarami religijności a stylami społecznego funkcjonowania oraz percepcją czasu. Zidentyfikowano, że wraz z nasileniem centralności konstruktu religijności zmniejsza się natężenie postawy buntowniczo-podejrzliwej oraz współzawodniczaco-narcystycznej oraz perspektywy czasu teraźniejszej-hedonistycznej. Odnotowano również, że stosowanie mechanizmów obronnych sprzyja orientacji temporalnej na przyszłość oraz pozytywnemu postrzeganiu przeszłych zdarzeń. Mechanizmy obronne oraz wymiary centralności religijności okazały się istotnymi predyktorami większości stylów społecznego funkcjonowania oraz perspektyw temporalnych i samooceny.

Czasopismo: Studia Paradyskie
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: filozofia, nauki o kulturze i religii
Zdolność osób z zespołem Aspergera do zawarcia małżeństwa w świetle kan. 1095 n. 3 Kodeksu Prawa Kanonicznego

Zespół Aspergera to zaburzenie należące do spektrum autyzmu. U osób nim dotkniętych występują zaburzenia w funkcjonowaniu społecznym i komunikacji, a także szczególne zainteresowania i czynności rutynowe. Osoby z zespołem Aspergera cechują się różnym stopniem nasilenia objawów, stąd różne są ich rokowania i zależą od stopnia nabycia umiejętności społecznych w trakcie terapii. Z tego powodu nie można jednoznacznie stwierdzić, że osoby te są niezdolne do podjęcia istotnych obowiązków małżeńskich w myśl. kan. 1095 n. 3 KPK, a co za tym idzie do ważnego wyrażenia zgody małżeńskiej. Co prawda większość osób dotkniętych tym zaburzeniem, nie będzie do tego zdolna, ale nie można wykluczyć, że te, które cechuje niewielki stopień intensywności objawów, będą przejawiały jedynie trudności w podjęciu takich obowiązków, jak troska o współmałżonka i nawiązanie trwałej wspólnoty życia, a zatem będą posiadały capacitas do zawarcia kanonicznego małżeństwa.

Czasopismo: Studia Paradyskie
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: filozofia, nauki o kulturze i religii
Paradygmat misyjny papieża Franciszka

Niniejszy artykuł stawia sobie za cel podkreślenie, iż w nauczaniu obecnego papieża Franciszka zawiera się duży potencjał misyjny. Wpływa on z pragnienia papieża ożywienia działalności misyjnej Kościoła. Ukazano także źródła rozumienia Kościoła przez obecnego Ojca Świętego, których początek należy upatrywać w recepcji nauczania Soboru Watykańskiego II, kontynuacji myśli oraz praktyki papieży doby posoborowej a także w indywidualne doświadczenie papieża Franciszka – jezuity.
Przytoczone w artykule niektóre fragmenty jego wypowiedzi mają za zadanie ukazać treść oraz styl wypowiedzi papieża. Franciszek w swoich wypowiedziach, przekazuje naukę o tym, że bycie chrześcijaninem jest związane z podejmowaniem zadań misyjnych co jest zadaniem wymagającym i jest zaprzeczeniem stagnacji. Franciszek często używa słów i zwrotów: „droga”, „wyjście na peryferie” „otworzyć drzwi”, „wyruszać”. Nawiązuje w nich do mandatu misyjnego Jezusa Chrystusa odczytanego jako dosłowne wezwanie skierowane do wszystkich ochrzczonych oraz do „Przypowieści o synu marnotrawnym”. W ten sposób papież pragnie ukazać specyfikę życia chrześcijańskiego jako życia aktywnego, otwartego na bliźniego. Jako głównych adresatów działalności Kościoła wskazuje ojciec święty osoby wykluczone ze społeczeństwa: biedne, chore, będące daleko, zmarginalizowane. Konkluzja, którą można przyjąć, stanowi teza, że recepcja nauczania papieża Franciszka być może spowoduje przeobrażenie misyjne Kościoła, które jest celem obecnego pontyfikatu oraz większą wrażliwość chrześcijan na osoby w różny sposób znajdujące się „na peryferiach”.

Czasopismo: Studia Paradyskie
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: filozofia, nauki o kulturze i religii