rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
NA TROPACH ANTROPOLOGICZNEGO ASPEKTU REWITALIZACJI

W artykule podjęta jest problematyka temporalnego aspektu kultury. Autorka prezentuje kulturę w kontekście kształtowania tradycji, procesów reinterpretacji i powrotów do zarzuconego dziedzictwa. Akcentuje jedno ze słabo widocznych dziś w publicznym dyskursie znaczeń terminu rewitalizacja, jakim jest przywracanie aktualności elementom dawnej kultury. Ujmuje rewitalizację jako przywracanie do życia zapoznanej kultury (idei, wartości, wzoru myślenia lub działania, normy społecznej, obiektu kultury materialnej etc.). Przywołuje znaną na gruncie antropologii definicję rewitalizacji i wskazuje na znaczenie ruchu społecznego w procesach rewitalizacyjnych. Podaje przykłady współczesnych działań rewitalizacyjnych w różnych wymiarach życia (np. rolnictwo, styl życia, estetyka, architektura, kształtowanie krajobrazu).

Czasopismo: Rocznik Lubuski
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne, pedagogika
Poziom rozwoju somatycznego i funkcjonalnego mężczyzn i kobiet po 60. roku życia

Celem przeprowadzonych badań było ukazanie zróżnicowania morfofunkcjonalnego ze¬społów mężczyzn i kobiet w wieku 60-85 lat. Materiał został zebrany przez autorów pracy wśród 111 kobiet i 27 mężczyzn reprezentujących Uniwersytety Trzeciego Wieku województwa lubuskiego, uczestniczących w projekcie „Aktywny Senior", realizowanym w 2017 roku. Techniką martinowską wykonano pomiary odcinków długościowych, szerokościowych, obwodów, grubości fałdów skórno-tłuszczowych oraz masy ciała. Poziom sprawności funkcjonalnej seniorów oceniono na podstawie 6 zadań ruchowych Fullerton Functional Fitness Test. Materiał opracowano statystycznie, istotność różnic między średnimi wyliczono testem t-Studenta. Uzyskane wyniki odniesiono porównawczo do seniorów i seniorek biorących udział w turnusie sportowo-rekreacyjnym oraz zespołów z Wrocławia, Krakowa i województwa świętokrzyskiego. Na podstawie analizy materiału stwierdzono wyraźne zróżnicowanie cech somatycznych i funkcjonalnych zarówno wśród mężczyzn i kobiet uczestniczących w projekcie „Aktywny Senior" w porównaniu do seniorów i seniorek biorących udział w turnusie sportowo-rekreacyjnym. Największy dymorfizm w cechach somatycznych przejawił się w wysokości ciała, szerokości barków, szerokości łokciowej, obwodzie uda, grubości podściółki tłuszczowej na ramieniu oraz masie ciała, natomiast wśród cech funkcjonalnych w elastyczności górnej części ciała i wytrzymałości wysiłkowej.

Czasopismo: Rocznik Lubuski
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne, pedagogika
Wokół teorii młodzieży pogranicza wschodniego

Celem artykułu było zaprezentowanie wiedzy empirycznej i teoretycznej na temat młodzieży pogranicza. W tekście starano się odpowiedzieć na pytanie dotyczące cech młodzieży i wyjaśnić zaobserwowane właściwości. Bazę empiryczną wiedzy na temat młodej generacji stanowiły badania sondażowe zrealizowane w latach 2007-2017. Zgromadzony materiał z siedmiu sondaży pokazuje, że młodzież pogranicza stosuje konwencjonalne strategie wchodzenia w dorosłość. W życiu społecznym kieruje się ona merytokratycznymi regułami. Swoją przyszłość buduje w oparciu o wyższą edukację na prestiżowych uczelniach poza regionem. Pogranicze stanowi mało atrakcyjne miejsce do życia i większość badanych zamierza w przyszłości opuścić swoje miejsce zamieszkania przenosząc się do metropolii lub zagranicę. W konsekwencji emigracji młodzieży pogranicze zostanie pozbawione endogennych źrodeł rozwoju społecznego.

Czasopismo: Rocznik Lubuski
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne, pedagogika
Dystrybucja tkanki tłuszczowej wśród studentów o jednakowej wysokości ciała

Celem  niniejszego opracowania jest przedstawienie rozkładu podściółki tłuszczowej w grupach kobiet i mężczyzn o jednakowej wysokości ciała.
Materiał wykorzystany w pracy stanowią wyniki pomiarów grubości fałdów skórno-tłuszczowych mężczyzn i kobiet – kandydatów na studia wychowania fizycznego w Akademii Wychowania Fizycznego w Poznaniu i Uniwersytetu Zielonogórskiego w latach 1995-2010 w liczbie 1969 osób (w tym 680 mężczyzn i 1289 kobiet). Spośród badanych osób wybrano 10 grup wzrostowych poczynając od 162 cm do  182 cm. Zgodnie z zasadami antropometrii, zmierzono wśród badanych  grubość pięciu fałdów skórno-tłuszczowych: na brzuchu, na biodrze, na ramieniu,  pod dolnym kątem łopatki i na podudziu. Dla każdej kategorii wieku i każdego fałdu obliczono podstawowe charakterystyki statystyczne (średnią arytmetyczną, odchylenie standardowe, współczynnik zmienności, poziom istotności różnic między średnimi cech oraz wskaźnik Mollisona).
Analiza uzyskanych wyników pozwala odnotować:
1. Średnie grubości tkanki tłuszczowej na ramieniu i biodrze są charakterystyczne u  mężczyzn, a na brzuchu i podudziu u kobiet. W odniesieniu do fałdu skórno-tłuszczowego pod łopatką, brak jest jednoznacznego obrazu – choć w większości wyższe wartości cechują mężczyzn.
2. Największe różnice statystycznie istotne w ujęciu dymorficznym dotyczą fałdów skórno-tłuszczowych na ramieniu, na brzuchu i na podudziu, które zwiększają się wraz z wyższą kategorią wysokości ciała u obu płci. 
3. Fałdy skórno – tłuszczowe na ramieniu i biodrze (mężczyźni) oraz na brzuchu i podudziu (kobiety) bez względu na przedział wysokości ciała najpełniej charakteryzują dymorficzne różnice rozmieszczenia i grubości podściółki tłuszczowej wśród badanych kobiet i mężczyzn. 
4. Rozkład tkanki tłuszczowej kandydatek na studia w uczelniach wychowania fizycznego  przesunięty jest w kierunku wzorca męskiego (zwłaszcza fałd na ramieniu), co potwierdzałoby sugestie o maskulinizacji kobiet.

Czasopismo: Rocznik Lubuski
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne, pedagogika
KOBIECOŚĆ I MĘSKOŚĆ POLAKÓW. SPOŁECZNO-KULTUROWY WYMIAR PŁCI JAKO KATEGORIA ANALITYCZNA

Celem badań było z jednej strony rozpoznanie czynników różnicujących płeć społeczno-kulturową, a z drugiej sprawdzenie jak różnicują one oceny zadowolenia z wybranych obszarów życia publicznego oraz prywatnego. Postawiono następujące pytania badawcze: jaka jest płeć społeczno-kulturowa Polaków i jakie zmienne społeczno-demograficzne ją różnicują oraz czy płeć i płeć społeczno-kulturowa różnicują ocenę zadowolenia z wybranych obszarów życia publicznego oraz prywatnego. Weryfikowane w badaniach hipotezy zakładały istnienie zróżnicowań ze względu na płeć biologiczną i płeć społeczno-kulturową. Analizy statystyczne objęły również sprawdzenie czy między płcią biologiczną a społeczno-kulturową istnieje efekt interakcyjny odpowiedzialny za zróżnicowanie poziomu zadowolenia. Badania przeprowadzono na reprezentatywnej próbie Polaków w wieku 15-59 lat i realizowano z zastosowaniem techniki wywiadu bezpośredniego, ankiety oraz Inwentarza do oceny Płci Psychologicznej (IPP). Na podstawie uzyskanych wyników stwierdzono, że wzięte pod uwagę czynniki społeczno-demograficzne okazały się różnicować płeć społeczno-kulturową badanych. Potwierdzono związek płci społeczno-kulturowej z zadowoleniem z wybranych obszarów życia, podczas gdy w przypadku płci biologicznej związek taki stwierdzono tylko w przypadku oceny małżeństwa/stałego związku i samooceny atrakcyjności fizycznej. Z danych wynika, że najbardziej zadowoloną we wszystkich analizowanych wymiarów kategorią osób są osoby androgyniczne.

Czasopismo: Rocznik Lubuski
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne, pedagogika
Poczucie bezpieczeństwa młodych zielonogórzan

Poczucie bezpieczeństwa jest podstawową potrzebą psychiczną człowieka, niezbędną do jego prawidłowego rozwoju i funkcjonowania psychospołecznego w realizacji zadań życiowych. Artykuł stanowi prezentację badań przeprowadzonych wśród 2616 uczniów zielonogórskich szkół podstawowych, gimnazjalnych i ponadgimnazjalnych dotyczących subiektywnego poczucia bezpieczeństwa. Autorki wykorzystują w analizie badań narzędzie drzewa klasyfikacyjnego, co pozwala na wskazanie czynników różnicujących poczucie bezpieczeństwa młodzieży.

Czasopismo: Rocznik Lubuski
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne, pedagogika
POTWÓR JAKO ZWIERCIADŁO HEROSA EPICKIEGO

Przedmiotem artykułu jest kwestia wizerunku bohatera i jego adwersarza w epice oralnej. Przedstawiony został model ewolucyjnego przekształcania się wizerunku potwora w zgodzie ze zmianami funkcji i opisu herosa. Zmiany te odpowiadają wymogom struktury narracji oralnej w specyficzny sposób budującej napięcie. Przejście od eposu baśniowego do historycznego znamionuje wyrównanie sił obu walczących stron, w którym adwersarz, tracący rysy potworne, przejmuje poszczególne elementy charakterystyki herosa (począwszy od magicznych artefaktów mających wcześniej wyrównać szanse herosa w walce ze "smokiem" a na szlachetności natury skończywszy) stając się jego zwierciadlanym odbiciem.

Czasopismo: Rocznik Lubuski
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne, pedagogika
Wiedza na temat autyzmu wśród obecnych i przyszłych pedagogów a dylemat wspólnego kształcenia i integracji w wymiarze edukacyjnym

Tekst jest próbą zdiagnozowania stanu wiedzy na temat autyzmu wśród pedagogów i pedagogów specjalnych, jak również przyszłych pedagogów studiujących na kierunkach pedagogicznych. Jest to szczególnie istotne zwłaszcza współcześnie, gdy idea kształcenia inkluzyjnego staje się nie tylko tendencją rozwiązań edukacyjnych w Polsce, ale za chwilę (we wrześniu 2012 Prezydent RP Bronisław Komorowski podpisze konwencje o Prawach Osób Niepełnosprawnych, która gwarantuje im możliwość integracji. W dokumencie tym tzw. edukacja włączająca jest uznana za priorytet, który ma przeciwdziałać wykluczeniu) zostanie usankcjonowana prawnie. W jej myśl dzieci z autyzmem mogą realizować obowiązek kształcenia w szkole integracyjnej czy ogólnodostępnej (odnosi się do tego również rozporządzenie MEN z dn. 17.11.2010). W tym kontekście istotne wydaje się uzyskanie odpowiedzi na pytania o przygotowanie merytoryczne pedagogów, wiedzę i postawy (w tym stereotypy) dotyczące funkcjonowania dziecka z autyzmem, możliwości skutecznej pracy z nim, wynikające ze znajomości metod oddziaływania terapeutycznego ich potencjalnych nauczycieli i wychowawców. Formalne możliwości, priorytetowe ministerialne (MEN) koncepcje nie wystarczą i nie zapewnią sukcesu kształcenia dzieci m.in. z autyzmem. Potrzebna jest przede wszystkim zgoda, wyrażająca się w wiedzy, chęciach i kompetencjach tych, którym przyjdzie z dzieckiem na co dzień pracować we wciąż trudnej i dalekiej od ideału rzeczywistości edukacyjnej polskiej szkoły.

Czasopismo: Rocznik Lubuski
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne, pedagogika
ESCHATOLOGIA I EPIKUREIZM W STAROŻYTNYM ŚWIECIE: JULIAN KUŁAKOWSKI O LUDZKIEJ NATURZE W MITOLOGII GRECKO-RZYMSKIEJ

Julian A. Kułakowski (1855-1919), profesor rzymskiej retoryki, Cesarskiego Uniwersytetu Św. Włodzimierza, zrusyfikowany Polak, wystąpił w Kijowie z dwoma wykładami publicznymi: o Lukrecjuszu (1887) i Epikurze (1889). W 1899 roku opublikował książkę „Śmierć i nieśmiertelność w wyobrażeniach starożytnych Greków”. Rozpatrywane łącznie, teksty te są prawdopodobnie pierwszymi w rosyjskiej humanistyce historyczno-filozoficznymi poglądami dotyczącymi procesu włączenie form światopoglądu grecko-rzymskiego do ówczesnej eschatologii i epikureizmu, które na przełomie XIX-XX wieku zostały złagodzone dekadenckimi intelektualistów Srebrnego Wieku. W artykule na podstawie materiałów archiwalnych i uważnej lektury i ponownego odczytania kontekstów rozpatrzono problematykę historii i teorii ich powstawania oraz funkcjonowanie w mityczno- poetyckiej przestrzeni postgutenbergowskiej epoki. Artykuł ukazuje jak Kulakowski rekonstruuje antyczną wizję człowieka zbudowaną na atrybutywności mitycznej, w której człowiek integralnie i całościowo funkcjonuje zarówno w świecie i w rzeczywistości pozagrobowej. Wynika to ze specyficznej, ukonstytuowanej na micie, figury cielesności, która posiadając różne poziomy jakościowo obejmuje zarówno ciało jak i dusze, pozwalając duszy ludzkiej kontynuować istnienie „po śmierci”.

Czasopismo: Rocznik Lubuski
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne, pedagogika
Dyskursywne konstrukcje niepełnosprawności intelektualnej. Krytyczna analiza dyskursu w badaniach nad zjawiskiem niepełnosprawności intelektualnej

Niepełnosprawność intelektualna jest fenomenem skupiającym zainteresowanie wielu dyscyplin naukowych: biologiczno – medycznych, psychologiczno – pedagogicznych jak i społecznych. W społecznym ujęciu niepełnosprawność intelektualną postrzega się jako „fakt społeczny”, jako pewien społeczny konstrukt. Konstrukt, który powstaje w toku społecznego definiowania, interpretowania, nadawania mu znaczeń oraz ich wymiany, i który zależny jest od wiedzy i doświadczenia grupy społecznej. Polem konstrukcji i wymiany znaczeń jest język i dyskurs. Autorka niniejszego tekstu przyjmuje tezę, że rzeczywistość społeczna jest konstruowana poprzez dyskurs, który postrzega jako kluczowy czynnik w społecznej konstrukcji życia społecznego i ważny elementem relacji władzy. Owa teza pozwoliła jej spojrzeć na język i jego zniewalającą moc, jako na narzędzie dominacji i wykluczania lub emancypacji. Autorka prezentuje efekty analiz, które są odpowiedziami na postawione pytania: jak we współczesnym, polskim społeczeństwie konstruowana jest niepełnosprawność intelektualna w dyskursie publicznym? Jakie sieci znaczeń i dyskursy niepełnosprawności intelektualnej się w nim pojawiają? Przeprowadzone badania dyskursywnych konstrukcji niepełnosprawności intelektualnej zostały oparte o krytyczną analizę dyskursu.

Czasopismo: Rocznik Lubuski
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne, pedagogika
Rola uczelni wyższych w przygotowaniu przyszłych nauczycieli do współpracy z rodzicami

Artykuł podejmuje problematykę przygotowania nauczycieli do współpracy z rodzicami. Koncentruje się przede wszystkim na roli, jaką pełnią uczelnie wyższe w tym ważnym obszarze funkcjonowania przyszłych wychowawców. Poruszane zagadnienie, choć od wielu lat zajmuje ważne miejsce w polskiej pedagogice, nadal nie jest doceniane w procesie edukacji przyszłych nauczycieli. Analiza programów kształcenia i programów praktyk w publicznych szkołach wyższych, wyraźnie wskazuje na niedosyt zarówno teorii, jak i praktyki dotyczącej współpracy nauczycieli z rodzicami, a tym samym akcentuje dalszą potrzebę doskonalenia tego ważnego obszaru.

Czasopismo: Rocznik Lubuski
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne, pedagogika
ROZWÓJ KREATYWNOŚCI WYZWANIEM XXI WIEKU A RZECZYWISTOŚĆ SZKOŁY

W dobie rozwoju technologicznego, wzrostu zapotrzebowania na kreatywność, innowacyjność, rosną (bądź też powinny rosnąć) w tym względzie oczekiwania wobec edukacji. Obok licznych kompetencji m. in.: intelektualnych czy społecznych, powinniśmy oczekiwać, że szkoła rozwinie w uczniach także umiejętność samodzielnego myślenia, krytycyzmu, wnioskowania, projektowania, programowania, a to umiejętności w różny sposób związane i składające się na kreatywność człowieka. W artykule postawiono pytanie, jak szkoła radzi sobie z takim wyzwaniem? Czy i jak rozwija w tym zakresie potencjał uczących się? Artykuł ukazuje znaczenie troski o rozwijanie postawy otwartości, kreatywności u współczesnych ludzi i stanowi próbę sformułowania oczekiwań wobec edukacji z jednoczesnym zestawieniem ich z aktualną, szkolną rzeczywistością. Autorka stara się ukazać, jakie są w tym względzie możliwości szkoły, jak są wykorzystywane, a w jakich obszarach trwoniony jest cenny czas w rozwoju dzieci i młodzieży.

Czasopismo: Rocznik Lubuski
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne, pedagogika
Parametryzacja, humanistyka i los mieszkańców Rapa Nui

W tekście parametryzacja ujęta została jako element neoliberalnego zarządzania akademią. Wychodząc od przyjmowanego przez nas rozumienia roli humanistyki, postawiona została teza, że parametryzacja nie może być głównym mechanizmem stymulowania rozwoju naukowego. Rozwijając powyższe kwestie uzasadniamy konieczność akademickiej utopistyki, zdolnej przemyśleć istotę i sens praktyk oceniania badaczy

Czasopismo: Rocznik Lubuski
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne, pedagogika
Transwersalizm z perspektywy pedagogiki społecznej. Integracja wiedzy wywodzonej z dorobku nauk społecznych i humanistycznych dla praktyki działania społecznego

Transwersalizm z perspektywy pedagogiki społecznej. Integracja wiedzy wywodzonej z dorobku nauk społecznych i humanistycznych dla praktyki działania społecznego
Pedagogika społeczna jest jedną z subdyscyplin pedagogiki, która w sposób szczególny podkreśla swój utylitarny charakter pedagogiki społecznej. Jako nauka szczegółowa z troską rozwija potencjał teoretyczny, ale za testamentem protoplastki rodu polskich pedagogów społecznych – Heleny Radlińskiej, pielęgnuje równocześnie idee służby rzeczywistości i człowiekowi, który w owej rzeczywistości żyje i funkcjonuje.
Integrowanie wiedzy stanowiącej dorobek wielu dyscyplin i dziedzin nauki to jedna z konstytutywnych cech charakteryzujących pedagogikę społeczną. Prowadzi ona do współcześnie analizowanej perspektywy transwersalnego łączenia kompetencji przedstawicieli różnorodnych obszarów aktywności ludzkiej, praktyków i teoretyków. W odniesieniu do nauk społecznych i humanistycznych można dostrzec, iż zintegrowany potencjał sił środowisk akademickich może znacząco wspierać procesy działania społecznego, które służą podnoszeniu jakości, kultury bycia codziennego oraz poprawie warunków życia człowieka w teraźniejszości i przyszłości. Potrzebna jest jednak zdolność i umiejętność interioryzacji perspektywy „współ…- współdziałania, współpracy, współtworzenia, współprzebudowy, współodpowiedzialności”, która uzdalnia badaczy i działaczy do budowania wspólnoty zorientowanej na tworzenie dobra wspólnego w różnorodnych jego postaciach i wymiarach. Owa perspektywa „współ…” stanowi punkt wyjścia dla współdziałania, współpracy, współtworzenia, współprzebudowy, współodpowiedzialności, współ…, które pomnażają dobrostan człowieka w życiu obecnym i przyszłym.

Czasopismo: Rocznik Lubuski
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne, pedagogika
Funkcje założone i rzeczywiste promotora pomocniczego w dysertacjach doktorskich

W artykule przedstawiam wielopłaszczyznową analizę ustawy sejmowej z dnia 18 marca 2011 r. o zmianie ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym, ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki - w szczególności - nową rolę akademicką w przewodach doktorskich, którą określono mianem promotora pomocniczego. W 2014 r. miała miejsce jej nowelizacja, która w tym przypadku niczego nie zmieniła mimo wielu krytycznych opinii w stosunku do rozwiązań wprowadzonych nowelizacją z 2011 r.

Czasopismo: Rocznik Lubuski
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne, pedagogika
Losy życiowe małoletnich matek, byłych wychowanek placówek opiekuńczo-wychowawczych. Perspektywa biograficzna

Przedmiotem weryfikacji empirycznych prezentowanych fragmentarycznie w niniejszym artykule jest zjawisko (przed)wczesnego macierzyństwa oraz doświadczenia, które w związku z jego wystąpieniem wpisują się w trajektorię życia młodych dziewcząt, byłych wychowanek placówek opiekuńczo-wychowawczych, decydujących się podjąć i pełnić rolę matki. Celem artykułu jest zaprezentowanie implikacji wynikających z (przed)wczesnego macierzyństwa oraz ich wpływu na obecną sytuację w obszarze edukacyjnym, zawodowym i relacyjnym, ktora staje się udziałem młodych matek, byłych wychowanek placówek opiekuńczo-wychowawczych po opuszczeniu przez nie placówek.

Czasopismo: Rocznik Lubuski
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne, pedagogika
WŁASNY OJCIEC AUTORYTET CZY ANTYWZÓR? O RODZICIELSKICH WZORCACH WŚRÓD MŁODYCH OJCÓW

Artykuł porusza kwestię rodzicielskich autorytetów w rozumieniu młodych mężczyzn, którzy sami zostają ojcami i definiują się jako zaangażowani w nową rolę rodzice. Inspiracją do podjęcia tematyki jest motyw zdystansowanego, chłodnego, surowego lub nawet zupełnie nieobecnego ojca pojawiający się w dyskursach biograficznych respondentów. Kluczowe pytania badawcze sformułowano następująco: czy współcześni młodzi ojcowie mają silny wzorzec ojcostwa? A jeśli nie, czy skutkiem jego braku jest zagubienie w roli i konieczność indywidualnego jej doprecyzowania? Oś analityczną tekstu stanowi dwojakie rozumienie ojcostwa zbudowane wokół pojęć parenthood i parenting definiujących jego „stary” i „nowy” wymiar. Dyskusji poddany jest „stary” wzorzec jako ważny punkt odniesienia dla młodych ojców. Omówiony został wpływ przeszłego wzorca na ten obecny, postrzegany jako nowoczesny i zaangażowany. Źródło danych stanowią wywiady indywidualne przeprowadzone. Wywiady oparte zostały na metodzie biograficznej i przeprowadzone z ojcami małych dzieci reprezentujących różne klasy społeczne, pochodzącymi z i miejscowości różnej wielkości.

Czasopismo: Rocznik Lubuski
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne, pedagogika
Oczekiwania rodziców z klasy średniej wobec szkoły i nauczyciela

Artykuł zawiera opis, analizę i interpretację części wyników badań doświadczeń rodziców z klasy średniej związanych z wczesną edukacją potomstwa oraz subiektywnych znaczeń jakie jej nadają. Na początku tekstu pokazuję edukację dzieci i młodzieży jako jedną z ważniejszych wartości współczesnych rodziców środowisk klasy średniej, następnie prezentuję dane empiryczne (ich opis, analizę i interpretację), zgromadzone dzięki zastosowaniu wywiadu narracyjnego, dotyczące znaczeń nadawanych, przez tę grupę rodziców, wczesnej edukacji dziecka, ktore wiązali oni z oczekiwaniami wobec szkoły i nauczyciela.

Czasopismo: Rocznik Lubuski
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne, pedagogika
Wychowanie fizyczne w Związku Harcerstwa Polskiego w latach międzywojennych realizowane poprzez obozy letnie

Spośród wielu form działalności harcerstwa w okresie międzywojennym propagujących wychowanie fizyczne było obozownictwo. Obozy harcerskie rozwijały się przede wszystkim w okresie letnim, były niezastąpionym środkiem wychowania fizycznego, które dawały możliwość uprawiania różnych sportów w naturalnych warunkach. Poza tym, każdy dzień harcerze rozpoczynali gimnastyką poranną systemu Linga, oraz codzienną kąpielą i nauką pływania. 
Organizację akcji obozowej w okresie międzywojennej w harcerstwie wspierały instytucje państwowe, które były olbrzymim wsparciem nie tylko finansowym, ale także merytorycznym z dziedziny wychowania fizycznego.

Czasopismo: Rocznik Lubuski
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne, pedagogika
Sport osób z niepełnosprawnością – przełamywanie barier

Niepełnosprawność nie wyklucza ludzi z normalnego   postrzegania świata, z wyrażania swoich chęci, potrzeb oraz pragnień. Ankietowani w moich badaniach są tylko niewielką częścią osób z niepełnosprawnością, chcą oni rywalizować, jeździć na zawody, mieć swoje małe i duże sukcesy, bo tak naprawdę, w sporcie osób niepełnosprawnych, nie ma wygranych i przegranych, każdy robi coś dla siebie, coś wielkiego pokonując swoje słabości, wychodząc do ludzi, walcząc ze stereotypami, iż osoby z niepełnosprawnością nie powinny brać czynnego udziału w życiu społecznym. Nic bardziej mylnego, ci ludzie coraz częściej chcą uczestniczyć w życiu bez żadnych ograniczeń, barier czy zakazów, a sport jest idealną formą przełamywania barier i niwelowania wykluczenia społecznego przez osoby z niepełnosprawnością.

Czasopismo: Rocznik Lubuski
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne, pedagogika
Miasta zdegradowane w województwie lubuskim

Celem niniejszego opracowania jest charakterystyka miejscowości tytułowej kategorii, uwzględniająca m.in. historyczny, geograficzny, ludnościowy, gospodarczo-funkcjonalny i morfologiczny aspekt zagadnienia. Wykorzystano liczne źródła informacji o charakterze historycznym, statystycznym, kartograficznym, zdjęcia satelitarne, a także wyniki badań terenowych. W końcowej części artykułu podjęto probę zidentyfikowania miast potencjalnych, tj. tych miejscowości formalnie wiejskich, które mają szansę na restytucję praw miejskich.

Czasopismo: Rocznik Lubuski
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne, pedagogika