rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Zapalenie oskrzelików – trudności diagnostyczno – terapeutyczne u pacjentów pediatrycznych

Ostre zapalenie oskrzelików to choroba infekcyjna dolnych dróg oddechowych o etiologii wirusowej. Głównym czynnikiem etiologicznym jest wirus RSV. Najczęściej występuje u dzieci do 2. roku życia, ze względu na niedojrzałość układu odpornościowego i wąskie światło dróg oddechowych. Charakteryzuje się ostrym stanem zapalnym, obrzękiem, martwicą, złuszczaniem się komórek nabłonka wyścielającego końcowe drogi oddechowe, a także zwiększoną produkcją śluzu. Do głównych objawów ostrego zapalenia oskrzelików należą: nieżyt nosa, kaszel, świszczący oddech, uruchomienie dodatkowych mięśni oddechowych, tachypnoe oraz osłuchowo nad polami płucnymi świsty i trzeszczenia. Rozpoznanie oraz ocena ciężkości choroby opierają się na wywiadzie i obrazie klinicznym. Przed przystąpieniem do leczenia należy postawić prawidłową diagnozę ze względu na podobieństwo obrazu klinicznego zapalenia płuc oraz oskrzelików. Nie zaleca się natomiast wykonywania rutynowych dodatkowych badań, ponieważ nie mają one większego wpływu na diagnozę i ocenę rokowania. Leczenie jest objawowe, polega przede wszystkim na nawadnianiu oraz tlenoterapii. Niemniej przebieg choroby może być bardzo ciężki, dlatego niejednokrotnie stosowane są wybrane grupy leków przeciwbakteryjnych, przeciwwirusowych, glikokortykosteroidów oraz leków alfa- i betaadrenergicznych. W niniejszej pracy, przy pomocy metod obliczeniowych in silico dokonano wstępnej analizy bezpieczeństwa stosowania wybranych substancji należących do ww. grup leków. Otrzymane wyniki znalazły potwierdzenie w danych piśmienniczych. Najistotniejszą rolę odgrywa profilaktyka, polegająca na podaniu przeciwciała monoklonalnego- paliwizumabu, skierowanego przeciwko RSV. Immunoglobulina podawana jest pacjentom najbardziej narażonym na występowanie zapalenia oskrzelików i nie zmniejsza on ciężkości przebiegu choroby.

Czasopismo: Farmacja Polska
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki farmaceutyczne
Leki sfałszowane jako wyzwanie dla zdrowia publicznego – próba definicji pojęcia i skali zjawiska na świecie oraz ujęcie prawne i socjologiczne

Poniższy artykuł przeglądowy ma na celu przybliżenie okoliczności oraz przebiegu wdrożenia tzw. Dyrektywy „fałszywkowej” (Dyrektywy 2011/62/EU Parlamentu Europejskiego i Rady Europy z dn. 8.06.2011). Autorzy podejmują w nim próbę definicji i ujednolicenia centralnego dla tego aktu pojęcia: „lek sfałszowany” (ang. falsfied medicine/ counterfeit medicines) by następnie dokonać opisu procesu implementacji ww. Dyrektywy w polskich realiach. Nowe ramy prawne w istotny sposób zmieniły łańcuch dystrybucji produktami leczniczymi, w tym nałożyły nowe obowiązki na pracowników aptek ogólnodostępnych i szpitalnych. Zatem, w kolejnych akapitach zostają opisane rozwiązania zastosowane na poziomie aptek ogólnodostępnych oraz hurtowni leków mające na celu wypełnienia zapisów dyrektywy (m.in. serializacja, anti-tempering devices) wraz z krótkim komentarzem na temat ich walidacji oraz uzasadnienia dla ich stosowania. Kontekst społeczno-historyczny oraz rozpowszechnienie zjawiska leków sfałszowanych zostaje opisany w trzech częściach – opis skali zjawiska i ważniejszych przykładów w Polsce, opis skali zjawiska wraz z odniesieniami do najważniejszych opisów przypadków na świecie, oraz kontekstu socjologicznego z krótkim przeglądem dorobku naukowego poświęconego temu zjawisku, w większości badań opartych na podejściu ilościowym. Autorzy konkludują, że zjawisko sfałszowanych produktów leczniczych jest ważnym wyzwaniem dla zdrowia publicznego, zarówno na poziomie lokalnym jak i światowym i że międzynarodowe wysiłki legislacyjne, takie jak ww. Dyrektywa są efektywnym sposobem na walkę z nim.Weryfikacja autentyczności produktów leczniczych wpisuje się w rolę apteki jako placówki ochrony zdrowia publicznego, a sama czynność serializacji może być wpisana do szeroko rozumianego katalogu usług zwanych opieką farmaceutyczną. Co więcej, zwracają oni uwagę na niewielką ilość dostępnych opracowań naukowych i potrzebę przeprowadzania badań jakościowych celem dogłębnego zrozumienia istoty zjawiska.

Czasopismo: Farmacja Polska
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki farmaceutyczne
Znaczenie kwasu foliowego dla zdrowia organizmu człowieka

Kwas foliowy jest niezbędny do właściwego funkcjonowania organizmu i zachowania homeostazy. Uczestniczy w metabolizmie kwasów nukleinowych, aminokwasów, syntezie pirymidyn i puryn. Syntetyczna postać kwasu foliowego nie wykazuje aktywności biologicznej. Przekształcana jest w szeregu reakcji do postaci folianów (L-5-MTHF) które, są transportowane do komórek, gdzie bierze udział w ważnych procesach biologicznych. Gen MTHFR odpowiedzialny jest za katalizę reakcji enzymatycznej: redukcję 5,10-metylenotetrahydrofolianu do aktywnej formy. Mutacja genu MTHFR 677C>T występuje nawet u 53% populacji czego konsekwencją jest zmniejszenie aktywności reduktazy – MTHFR nawet o 70%. Metafolina (aktywna forma) w przeciwieństwie do kwasu foliowego, aby zostać włączona do procesów metabolicznych w komórce, nie ulega redukcji, katalizowanej przez DHFR oraz MTHFR. Jest to istotne w szczególności dla osób, które mają mutację genu MTHFR oraz DHFR. Przyjmowanie niektórych leków osłabia wchłanialność kwasu foliowego. Kwas foliowy jest niezbędny do prawidłowego funkcjonowania organizmu człowieka a jego niedobór może indukować różne procesy chorobowe w organizmie, do których zaliczamy: powstawanie wad cewy nerwowej, zaburzenia w układzie nerwowym, niedokrwistość megaloblastyczną, negatywny wpływ na funkcjonowanie układu sercowo – naczyniowego oraz rozwój miażdżycy i nowotworów. Witamina ta bierze udział w powstawaniu ważnych neuroprzekaźników, takich jak: adrenalina, dopamina i noradrenalina, dlatego jej niedobór może prowadzić do powstania zaburzeń neuropsychiatrycznych. Niedobór kwasu foliowego sprzyja aktywacji protoonkogenów do onkogenów. Liczne badania kliniczne i dostępna literatura potwierdzają funkcję kwasu foliowego, że jest to niezbędny związek o wielokierunkowym działaniu biologicznym, który pełni istotną rolę w tkankach. Suplementacja metafoliną omija wieloetapowy proces metaboliczny w przeciwieństwie do nieaktywnej postaci kwasu foliowego.

Czasopismo: Farmacja Polska
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki farmaceutyczne
Proces składania RNA jako cel oddziaływania terapeutycznego

Powstająca w wyniku transkrypcji genu cząsteczka pre-mRNA zawiera odcinki kodujące (eksony) poprzedzielane odcinkami niekodującymi (intronami). Pierwotny transkrypt wymaga obróbki, która polega między innymi na wycinaniu intronów i łączeniu eksonów. Proces ten nazywany jest składaniem RNA. W przypadku niemal wszystkich transkryptów, składanie pre-mRNA przebiega w komórkach alternatywnymi drogami, na przykład prowadząc do wykluczenia jednego z eksonów z ostatecznego transkryptu, lub włączenia jednego z intronów. Proces składania RNA przeprowadzany jest przez skomplikowaną maszynerię złożoną z małych cząsteczek RNA i białek, i podlega precyzyjnej regulacji. Wiele chorób związanych jest z nieprawidłowościami alternatywnego składania RNA, a modulacja tego procesu może być wykorzystana terapeutycznie, między innymi w leczeniu rdzeniowego zaniku mięśni (SMA, ang. spinal muscular atrophy) czy dystrofii mięśniowej Duchenne’a (DMD). Celem artykułu jest przedstawienie wiedzy na temat farmakologicznych możliwości wpływania na proces składania RNA. Nacisk położono na scharakteryzowanie tych terapeutyków, które zostały już zarejestrowane do użytku klinicznego, lub które są w trakcie zaawansowanych badań klinicznych. Zaprezentowano budowę chemiczną i mechanizm działania oligonukleotydowych przełączników składania RNA. Nusinersen stymuluje włączanie eksonu 7 w trakcie składania SMN2 i jest wykorzystywany w leczeniu SMA. Eteplirsen, który stymuluje pomijanie eksonu 51 w trakcie składania zmutowanych wariantów DMD, został warunkowo dopuszczony do leczenia DMD w USA. Opisano także drobnocząsteczkowe modulatory alternatywnego składnia RNA, np. branaplam. Dynamiczny rozwój tego obszaru badań stwarza szansę na wprowadzone w najbliższej przyszłości do lecznictwa kolejnych leków, których mechanizm działania oparty będzie na modulacji alternatywnego składania RNA.

Czasopismo: Farmacja Polska
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki farmaceutyczne
Narzędzia budowania wiedzy o procesie wytwarzania produktu leczniczego w myśl koncepcji Quality by Design.

Zmiana podejścia do problemu zapewnienia jakości w farmacji przemysłowej (koncepcja QbD, strategia PAT), ukierunkowanie na poprawę jakości produktu leczniczego poprzez redukcję zmienności w procesie wytwarzania wymusza użycie efektywnych narzędzi budowania wiedzy o procesie i produkcie. Ciągłe monitorowanie procesu wytwarzania wymaga zastosowania zaawansowanych, często nieinwazyjnych metod analizy instrumentalnej, które generują ogromną ilość danych procesowych. Ich efektywna analiza i interpretacja jest możliwa dzięki metodom chemometrycznym. Odpowiednie algorytmy chemometryczne pozwalają wykryć zależności przyczynowo-skutkowe między właściwościami użytych surowców, parametrami procesu a jakością produktu leczniczego. Wykryte zależności przekładają się na trafne i racjonalnie uzasadnione decyzje technologiczne, prowadzące do optymalizacji procesu wytwarzania oraz poprawy jakości produktu leczniczego. Efektywne budowanie wiedzy o procesie i produkcie w ramach koncepcji QbD jest możliwe przy użyciu nieinwazyjnych metod analizy instrumentalnej generujących dane procesowe, których dogłębna analiza i interpretacja jest możliwa z wykorzystaniem odpowiednich algorytmów chemometrycznych.

Czasopismo: Farmacja Polska
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki farmaceutyczne
Studia nad bionomią, fenologią i rozmieszczeniem geograficznym koszówek (Lepidoptera, Psychidae) na obszarze Polski

W zaistniałej sytuacji, kiedy w zasadzie niewiele wiadomo na temat
gatunków należących do rodziny Psychidae w Polsce, uzasadnione wydaje
się podjęcie badań i sformułowanie celów niniejszej pracy, którymi są:
• ustalenie listy gatunków Psychidae Polski łącznie z formami ich występowania;
• opracowanie fenologii poszczególnych gatunków, zwłaszcza określenie
okresu pojawu postaci dorosłych;
• analiza rozmieszczenia poszczególnych gatunków w Polsce na tle ich
ogólnego areału występowania.

Czasopismo: Acta Universitatis Lodziensis. Folia Zoologica
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki biologiczne, nauki o ziemi i środowisku
Festiwal Medialny w Łodzi „Człowiek w niebezpieczeństwie” – struktura i motywacje festiwalowych gości

Artykuł przedstawia problemy dotyczące rozwoju festiwali sztuki miejskiej w miastach postsocjalistycznych na przykładzie Łodzi – jednego z największych miast Polski. Autorzy przeprowadziliankietę podczas Festiwalu Medialnego „Człowiek niebezpieczeństwie”, zorganizowanego w Łodzi, a poświęconego głównie filmom dokumentalnym. Rozważania dotyczą zjawisk z dziedziny geografii kulturowej i miejskiej, analizowanych w badaniach nad wydarzeniami kulturalnymi, a także oceny tych wydarzeń i motywacji uczestnictwa w nich. Uczestnikami są głównie młodzi mieszkańcy Łodzi, z których wielu jest studentami szkoły filmowej. Głównymi czynnikami motywującymi uczestnictwo w „evencie” są potrzeba doznań kulturalnych i nowych doświadczeń, ciekawość oraz chęć rozwijania kontaktów towarzyskich. Na podstawie analizy autorzy przedstawiają wnioski dotyczące roli wydarzeń kulturalnych w rozwoju kultury w mieście i spełnieniu potrzeb mieszkańców. Badanie ukazuje, że festiwal odgrywa znaczącą rolę w zaspokajaniu potrzeb kulturalnych, pogłębianiu zainteresowań oraz tworzeniu kapitału społecznego.

Czasopismo: Annales Universitatis Mariae Curie-Sklodowska, sectio B – Geographia, Geologia, Mineralogia et Petrographia
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne, nauki społeczne, nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport, inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka, geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna, nauki o ziemi i środowisku
Profil właścicieli gospodarstw agroturystycznych na Roztoczu

Agroturystyka jest jedną z form turystyki na obszarach wiejskich, która pozwala turystom na bezpośredni kontakt z rodziną rolnika i lokalną ludnością. Przez co umożliwia poznanie lokalnej kultury, kuchni, zwyczajów, a także pozwala obcować z naturą i zwierzętami. Działalność agroturystyczna jest najczęściej prowadzona dodatkowo obok typowej produkcji rolniczej. Niemniej jednak wymaga dużego zaangażowania właścicieli a często całej rodziny. Największe sukcesy w swojej działalności odnoszą te gospodarstwa, które poza ciekawą ofertą, oferują swoim gościom przyjazną atmosferę i gościnność, a ich właściciele wykazują się dużą przedsiębiorczością, są otwarci na nowe doświadczenia, chętnie się dokształcają, znają języki obce, a także potrafią wykorzystywać nowoczesne źródła reklamy i kanały dystrybucji swoich usług. Przeprowadzone badania miały na celu charakterystykę sylwetki - profilu osobowego - właścicieli gospodarstw agroturystycznych funkcjonujących na Roztoczu oraz poznanie motywów podejmowania tej działalnościBadania przeprowadzono w 2012 roku, przy wykorzystaniu metody sondażu diagnostycznego, w tym techniki ankietowej, wśród właścicieli 100 gospodarstw agroturystycznych, co stanowiło 62,5% wszystkich obiektów tego typu działających na Roztoczu.Na podstawie otrzymanych wyników stwierdzono, że właścicielami gospodarstw agroturystycznych na Roztoczu są głównie kobiety w średnim wieku, pracujące w rolnictwie do 40 lat, pochodzące z obszarów wiejskich. Najczęściej posiadają wykształcenie średnie. Głównymi motywami prowadzenia działalności agroturystycznej jest chęć pozyskania dodatkowych dochodów i lokalny popyt na te usługi.

Czasopismo: Annales Universitatis Mariae Curie-Sklodowska, sectio B – Geographia, Geologia, Mineralogia et Petrographia
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne, nauki społeczne, nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport, inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka, geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna, nauki o ziemi i środowisku
Wpływ turystyki na wybrane właściwości gleb na ścieżce dydaktycznej Bukowa Góra (Roztoczański Park Narodowy, Wschodnia Polska)

Celem przeprowadzonych badań jest analiza zmian zachodzących w glebie w wyniku pieszego ruchu turystycznego w obrębie ścieżki dydaktycznej na Bukową Górę w Roztoczańskim Parku Narodowym (RPN). Rezerwat leśny Bukowa Góra położony jest na południe od miasta Zwierzyniec (Roztocze Środkowe, Polska E). Ze względu na dużą atrakcyjność przyrodniczą i krajobrazową już w 1934 roku utworzono tu rezerwat, którego powierzchnia nie przekraczała 8 ha. Celem ochrony jest zachowanie pięknych drzewostanów jodłowych i jodłowo-bukowych, wchodzących w skład zespołów wyżynnego boru jodłowego i buczyny karpackiej oraz zabezpieczenie rzadkich przedstawicieli fauny i flory. W wyniku udeptywania zmianom ulegają niektóre cechy morfologiczne powierzchniowych poziomów genetycznych. Dotyczy to przede wszystkim poziomu organicznego O, którego brak w profilach na ścieżce, a także poziomu próchnicznego A, nadbudowanego deluwiami w profilach zlokalizowanych w dolnych partiach ścieżki. Ponadto w glebach poddanych presji turystycznej zmniejsza się na ogół wilgotność aktualna, kapilarna pojemność wodna i maksymalna pojemność wodna, natomiast wzrasta gęstość objętościowa w porównaniu z glebami kontrolnymi poza ścieżką. Zależność ta jest najbardziej widoczna na głębokości 0–5 cm. Dodatkowo gleby występujące na ścieżce cechują się wyższymi wartościami pH oraz niższymi wartościami kwasowości hydrolitycznej i pojemności sorpcyjnej.

Czasopismo: Annales Universitatis Mariae Curie-Sklodowska, sectio B – Geographia, Geologia, Mineralogia et Petrographia
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne, nauki społeczne, nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport, inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka, geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna, nauki o ziemi i środowisku
Geneza i klasyfikacja antropogenicznych zagłębień bezodpływowych w Górach Świętokrzyskich

W pracy przedstawiono problem zagłębień pozbawionych odpływu powierzchniowego, powstałych w wyniku ingerencji człowieka w rzeźbę terenu w Górach Świętokrzyskich. Na podstawie materiałów kartograficznych i kartowania terenowego przeprowadzono identyfikację powyższych form terenu. W granicach mezoregionu stwierdzono występowanie 1276 antropogenicznych zagłębień bezodpływowych, które obejmują powierzchnię 13,37 km2, stanowiącą 0,7% powierzchni całego mezoregionu. W pracy dokonano również próby klasyfikacji zidentyfikowanych zagłębień. Ze względu na genezę zagłębienia podzielono na cztery główne typy: poeksploatacyjne, spowodowane podpiętrzeniami terenu, pracami ziemnymi oraz melioracją lub regulacją cieków. W dalszej części wydzielono również podtypy genetyczne tychże zagłębień. W Górach Świętokrzyskich najliczniej reprezentowane są zagłębienia związane z podpiętrzeniami terenu spowodowanymi przez nasypy drogowe i stanowią one ok. 51% wszystkich zagłębień. Jednakże pod względem zajmowanej powierzchni dominują zagłębienia poeksploatacyjne wyrobiskowe, obejmując 77% powierzchni wszystkich antropogenicznych zagłębień bezodpływowych w Górach Świętokrzyskich. Przedstawiona klasyfikacja obejmuje wyłącznie typy zagłębień, których występowanie stwierdzono na analizowanym obszarze i nie ma charakteru uniwersalnego. 

Czasopismo: Annales Universitatis Mariae Curie-Sklodowska, sectio B – Geographia, Geologia, Mineralogia et Petrographia
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne, nauki społeczne, nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport, inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka, geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna, nauki o ziemi i środowisku
Charakterystyka hydrologiczna zlewni rzeki Ciemięgi

Na podstawie materiałów zbieranych w latach 1956–2017 przez pracowników Zakładu Hydrologii UMCS w pracy przedstawiono warunki tworzenia się zasobów wód podziemnych, spływu powierzchniowego, wydajności źródeł, odpływu i bilansu wodnego w zlewni Ciemięgi położonej w północnej części Wyżyny Lubelskiej. Analizę hydrologiczną oparto na dobowych stanach i przepływach z lat 1981–2017. Zasoby wodne zlewni zmieniały się w cyklu wieloletnim, z wyraźnie zaznaczonym rytmem sezonowym. Średni roczny przepływ wyniósł 0,53 m3∙s-1, co odpowiada odpływowi jednostkowemu 3,46 dm3∙s-1∙km2 i warstwie odpływu 109 mm. Wysokie zasilanie podziemne, kształtowane przez dopływ wody z kilku źródeł o wydajnościach 10–80 dm3∙s-1, warunkuje wyrównanie przepływów w dolnym biegu rzeki. Spływ powierzchniowy (mimo znacznych spadków terenu) pojawia się stosunkowo rzadko, najwyższe wartości osiągając w okresie spływu wód roztopowych po zamarzniętym gruncie. Wielkość odpływu ze zlewni Ciemięgi utrzymuje się poniżej średniej dla Wyżyny Lubelskiej i Polski.

Czasopismo: Annales Universitatis Mariae Curie-Sklodowska, sectio B – Geographia, Geologia, Mineralogia et Petrographia
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne, nauki społeczne, nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport, inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka, geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna, nauki o ziemi i środowisku
Analiza wyboru wartości przepływu granicznego wezbrań w zlewni górnego Wieprza

Poznanie procesu i przyczyn tworzenia się wezbrań rzek ma duże znaczenie, zarówno naukowe, jak i praktyczne, szczególnie przy zagospodarowaniu i ochronie przeciwpowodziowej. W literaturze naukowej i praktycznych opracowaniach hydrologicznych pojawia się wiele różnych definicji i kryteriów wyznaczania wezbrań. Wynika to przede wszystkim z różnych celów opracowań hydrologicznych dotyczących wezbrań, a także z odmiennych warunków środowiska przyrodniczego badanych zlewni i reżimu hydrologicznego rzek. Podstawowym sposobem wydzielania wezbrań i ich dalszej analizy jest przyjęcie wartości przepływu granicznego (Qgr). Jej wyznaczanie może być oparte o kryteria hydrologiczne, statystyczne lub gospodarcze (Ozga-Zielińska, Brzeziński 1997, Jokiel 2007). Dla każdego podejścia badawczego przyjmowane są odpowiednio zdefiniowane wartości poziomów granicznych przepływu. Doskonale możemy to zauważyć na przykładzie grupy kryteriów hydrologicznych, wśród których funkcjonują przepływy graniczne przyjmujące wartości NWQ, WSQ (Ozga-Zielińska, Brzeziński 1997, Byczkowski 1999, Kaznowska i in. 2015), ZWQ, SWQ (Kaznowska, Chudy 2006, Nowicka 2009), czy też wartości na poziomie granicy przepływów średnich i wysokich ½(NWQ+WSQ) (Kijowska 2011). Stosowane są również wartości sezonowych przepływów charakterystycznych II stopnia np. SWQlato, SWQzima (Ozga-Zielińska, Brzeziński 1997, Bartczak 2007). W grupie kryteriów statystycznych spotkać można się z wartościami przepływów o określonym prawdopodobieństwie przewyższenia odczytanymi z krzywej czasu przewyższenia przepływu (KCPP). W literaturze spotykane są również kryteria mieszane – według J. Punzeta (1991) wezbranie występuje gdy przepływ maksymalny jest większy od średniej arytmetycznej przepływu średniego rocznego oraz przepływu o prawdopodobieństwie przewyższenia 50% (Qmax&lt; ½ (SSQ+Q50%).W związku ze stosowaniem wielu różnych kryteriów wyboru przepływu granicznego otrzymujemy różne wartości charakterystyk opisujących wezbrania (m.in. częstość występowania, czas trwania, objętość). Stosowanie różnych wartości przepływów granicznych utrudnia, a w zasadzie uniemożliwia, bezpośrednie zestawianie i porównanie wyników dokumentowanych badań. Celem pracy jest porównanie różnych metod wyznaczania wezbrań, analiza otrzymanych wyników oraz określenie optymalnego dla zlewni górnego Wieprza podejścia badawczego, wraz ze wskazaniem jego wad i zalet. W artykule przedstawione i porównane zostały  najczęściej stosowane w badaniach metody wyznaczania wezbrań.

Czasopismo: Annales Universitatis Mariae Curie-Sklodowska, sectio B – Geographia, Geologia, Mineralogia et Petrographia
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne, nauki społeczne, nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport, inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka, geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna, nauki o ziemi i środowisku
Transformacja granicy i jej oddziaływanie na region. Granica polsko-rosyjska jako stymulator rozwoju strefy przygranicznej w latach 2012–2014

W związku z wstąpieniem Polski w struktury Unii Europejskiej granica polsko-rosyjska stała się zewnętrzną granicą Wspólnoty, pełniącą ważne funkcje obronne dla wszystkich państw stowarzyszonych. Od 2003 roku na granicy polsko-rosyjskiej obowiązuje ruch wizowy, który przyczynił się do spadku aktywności transgranicznej. W 2012 roku w celu ułatwienia przekraczania granicy polsko-rosyjskiej, wprowadzono umowę o ruchu bezwizowym, która spowodowała gwałtowny wzrost jej przekroczeń. Porozumienie o małym ruchu granicznym stanowi element znoszenia ruchu wizowego na granicach unijno-rosyjskich. Jest zaledwie elementem dużego projektu, ale jego znaczenie dla funkcjonowanie granicy i pogranicza polsko-rosyjskiego, a także relacji Bruksela – Moskwa okazało się większe niż oczekiwano.Celem artykułu jest zobrazowanie zmienności funkcji granic i ich oddziaływania na pogranicza. W opracowaniu przedstawiono przekształcenia granicy polsko-rosyjskiej po wejściu w życie umowy o ruchu bezwizowym i jej wpływu na rozwój stref przygranicznych i aktywność transgraniczną mieszkańców objętych porozumieniem. W pracy zwrócono szczególną uwagę na zmieniającą się rolę granicy i jej wpływ na życie lokalnych społeczności.

Czasopismo: Annales Universitatis Mariae Curie-Sklodowska, sectio B – Geographia, Geologia, Mineralogia et Petrographia
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne, nauki społeczne, nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport, inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka, geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna, nauki o ziemi i środowisku