rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Ocena kształcenia podyplomowego pielęgniarek w oparciu o realizację kursu specjalistycznego „Kompleksowa pielęgniarska opieka nad pacjentami z najczęstszymi schorzeniami wieku podeszłego”

Wstęp. Strategia kształcenia podyplomowego pielęgniarek powinna uwzględniać wymagania kwalifikacyjne osób, niezbędne do realizacji świadczeń zdrowotnych, potrzeby edukacyjne pielęgniarek oraz spełniać oczekiwania kształcących się, tak w zakresie organizacji, jak i późniejszego wykorzystania wiedzy w pracy zawodowej. Biorąc pod uwagę powyższe oraz sytuację demograficzną polskiego społeczeństwa (według danych GUS z 2013 r. w Polsce ludzie po 65 r.ż. stanowili 15%, a w 2020 r. liczba ta wzrośnie do 22,4% [1]) należy podjąć działania gwarantujące zapewnienie kompleksowej opieki geriatrycznej, w tym również przygotowanie kadry do sprawowania tej opieki. Jedną z form realizacji tego założenia było wprowadzenie kursu specjalistycznego „Kompleksowa pielęgniarska opieka nad pacjentem z najczęstszymi schorzeniami wieku podeszłego” współfinansowanego z Europejskiego Funduszu Społecznego w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki (2013–2015), którego beneficjentem było Centrum Kształcenia Podyplomowego Pielęgniarek i Położnych. 
Cel pracy. Przedstawienie oceny efektów i oceny organizacji kursu specjalistycznego „Kompleksowa pielęgniarska opieka nad pacjentami z najczęstszymi schorzeniami wieku podeszłego” w opinii uczestników szkolenia.
Materiał i metody. Badanie przeprowadzono metodą sondażu diagnostycznego z wykorzystaniem kwestionariusza ankiety opracowanej w Centrum, w okresie wrzesień–listopad 2014 r., w grupie 60 osób (po 30 z Warszawy i Zamościa), które ukończyły powyższy kurs. Analizę wyników przeprowadzono metodą statystyki opisowej. 
Wyniki. W grupie respondentów występowały wyłącznie kobiety głównie po 40. r.ż. (76%), ze stażem pracy do 25 lat (65%) oraz z wykształceniem średnim (61%). Większość badanych (95%) o możliwości kształcenia dowiedziała się od swoich przełożonych. Wszyscy badani stwierdzili, że po ukończeniu kursu ich wiedza i umiejętności poszerzyły się i będą im przydatne w aktualnie wykonywanej pracy. Większość z nich potwierdziła również, że szkolenie przyczyniło się do wzrostu ich samooceny zawodowej i społecznej oraz zainspirowało do dalszego podnoszenia kwalifikacji i rozwoju zawodowego. Wszyscy badani ocenili organizację kursu na poziomie bardzo dobrym i dobrym zarówno w zakresie bazy, jak i przygotowania merytorycznego prowadzących. Uczestnicy kursu oceniając bardzo wysoko jego organizację i zawartość merytoryczną, podwyższyli swoje kwalifikacje w zakresie opieki nad osobami starszymi, co przyczyniło się do wzrostu ich samooceny. Zdecydowana większość uczestników (mimo informacji w prasie fachowej i w mediach) dowiedziała się o możliwości kształcenia od swoich przełożonych. Sugeruje to niewystarczające zaangażowanie pielęgniarek w samodzielne poszukiwanie możliwości dokształcania się.

Czasopismo: Współczesne Pielęgniarstwo i Ochrona Zdrowia
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Poziom jakości opieki medycznej na przykładzie oddziałów Szpitala Uniwersyteckiego

Wstęp. Ocena jakości w ochronie zdrowia stanowi ważny element kompleksowego i zarazem skutecznego kierowania zakładem opieki zdrowotnej. 
Cel pracy. Ocena jakości świadczeń zdrowotnych w szpitalu uniwersyteckim w opinii pacjentów.
Materiał i metody. Badanie przeprowadzono anonimowo wśród 800 pacjentów 16 oddziałów uniwersyteckiego szpitala klinicznego w Katowicach w 2015 r. Posłużono się kwestionariuszem ankiety zawierającej 13 pytań zamkniętych dotyczących pobytu w szpitalu oraz 3 pytań otwartych dotyczących rekomendacji szpitala, odczuć negatywnych oraz odczuć pozytywnych dotyczących hospitalizacji. Pytania zamknięte zostały ocenianie przez respondentów z zastosowaniem skali od 1 do 5, gdzie wzrost liczby punktów odpowiada wyższej ocenie. 
Wyniki. 95% pacjentów oceniło, iż zostało uważnie wysłuchanych, komunikaty personelu lekarskiego były zrozumiałe dla 93% pacjentów, a życzliwość jako wysoka została oceniona przez 93% respondentów. Równie wysoka ocenę otrzymało zapewnianie poczucia intymności przez personel – 91%. Opiekę pielęgniarską jako bardzo dobrą ocenia 78% pacjentów, jako dobrą – 19%. Personel pielęgniarski nie uzyskał ocen negatywnych, jedynie 3% pacjentów opiekę pielęgniarek oceniło jako raczej dobrą. Wszyscy pacjenci uczestniczący w ocenie jakości opieki poleciliby szpital innym chorym.
Wnioski. Wyniki dorocznej ankiety potwierdzają bardzo wysoki stopień zadowolenia pacjentów z jakości usług medycznych oferowanych w analizowanym szpitalu. Poprawy wymaga poziom znajomości przez pacjentów personaliów lekarza prowadzącego.

Czasopismo: Współczesne Pielęgniarstwo i Ochrona Zdrowia
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Wpływ występowania zespołu kruchości na jakość życia pacjentów hemodializowanych w podeszłym wieku.

Wstęp. Przewlekła choroba nerek (chronic kidney disease – CKD) jest schorzeniem, w którym uszkodzenie nerek utrzymuje się powyżej 3 miesięcy i stwierdzona jest strukturalna lub czynnościowa nieprawidłowość nerek przy prawidłowej lub zmniejszonej filtracji kłębuszkowej (glomerular filtration rate – GFR). Hemodializa jako leczenie nerkozastępcze ma bardzo duży wpływ na jakość życia (quality of life – QoL,) osób chorujących na CKD. Dializa ma celu nie tylko przedłużyć życie, ale również poprawić jego jakość. QoL osób dializowanych nigdy nie będzie na poziomie osób zdrowych. Wiele chorób towarzyszących przewlekłej chorobie nerek również wpływa na QoL. 
Cel pracy. Zbadanie, a także uświadomienie, jak zespół kruchości (frailty syndrome – FS) wpływa na QoL osób dializowanych w podeszłym wieku. Zanalizowanie, jakie zmiany (socjodemograficzne oraz kliniczne) zawarte w ankiecie własnej mają wpływ na częstość występowania FS. 
Materiał i metody. Badania przeprowadzono w dwóch wojewódzkich placówkach Stacji Dializ na terenie dolnego śląska. W badaniu uczestniczyło łącznie 70 osób w przedziale wiekowym od 65 do 87 lat. Narzędziami wykorzystanymi do badań były trzy kwestionariusze ankietowe: ankieta własna, wskaźnik słabowitości Tilburga (Tilburg Frailty Indicator – TFI,) oraz skrócony kwestionariusz oceny jakości życia według Światowej Organizacja Zdrowia (World Health Organization Quality of Life Brief Version –WHOQoL–BREF). 
Wyniki. Z analizy przeprowadzonych badań stwierdzono występowanie FS u 68,57% badanych, zaobserwowano brak związku między płcią a częstością występowania FS. Występowanie FS było powiązane z częstszym występowaniem chorób współistniejących. QoL osób dializowanych ujętych w badaniu ukształtowała się na średnim poziomie. 
Wnioski. FS nie wpływa na QoL osób dializowanych. Jakkolwiek ograniczeniem pracy była mała liczba przebadanych osób. Dlatego też problem ten wymaga prowadzenia dalszych badań.

Czasopismo: Współczesne Pielęgniarstwo i Ochrona Zdrowia
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Stan wiedzy pielęgniarek na temat zakażeń odcewnikowych

Wstęp. Na oddziały intensywnej terapii przyjmowani są chorzy w bardzo ciężkim stanie klinicznym. Życie ich jest najczęściej zagrożone i poddaje się wielokierunkowemu leczeniu, bez którego nie mają szansy na przeżycie. Założenie centralnego cewnika naczyniowego jest najczęściej wykonywaną procedurą na tych oddziałach. Cewniki naczyniowe stanowią jednak dodatkowe i poważne ryzyko powikłań w trakcie ich założenia, jak i użytkowania. Powikłania infekcyjne zwiększają śmiertelność, wydłużają czas pobytu chorego w szpitalu i zdecydowanie zwiększają koszty leczenia. Najbardziej niepokojące jest to, że ponad połowa z tych zakażeń spowodowana jest błędami personelu, których można byłoby uniknąć, gdyby wszyscy opiekujący się tymi pacjentami byli odpowiednio przeszkoleni. Cel pracy. Poznanie poziomu wiedzy pielęgniarek oddziałów intensywnej terapii na temat zakażeń odcewnikowych, ich profilaktyki i przerywania dróg transmisji drobnoustrojów. Istotnym elementem tej pracy jest także zbadanie, czy posiadana wiedza ma wpływ na postępowanie zgodnie z procedurami pielęgniarskimi. Materiał i metoda. Za pomocą przygotowanej ankiety przebadanych zostało 75 pielęgniarek pracujących w dwóch oddziałach intensywnej terapii dorosłych i w oddziale intensywnej terapii kardiologicznej. Wyniki i wnioski. Wiedza pielęgniarek intensywnej terapii na temat zakażeń odcewnikowych jest niewystarczająca. Szczególnie ważne jest wprowadzenie szkoleń personelu na temat mycia i dezynfekcji rąk  oraz stosowania rękawiczek sterylnych w trakcie wymiany opatrunku na wkłuciu centralnym. Badania wykazały także konieczność edukacji personelu na temat zmiany oprzyrządowania cewnika centralnego (korki, dreny, płyny do rozpuszczania leków oraz układ do pomiaru ośrodkowego ciśnienia żylnego) oraz częstości zmiany opatrunków na wkłuciu. Znajomość i przestrzeganie wszystkich tych procedur na pewno przyczyniłoby się do zmniejszenia częstości występowania zakażeń odcewnikowych.

Czasopismo: Współczesne Pielęgniarstwo i Ochrona Zdrowia
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Odczucie wstrętu może wyzwolić reakcję neurokardiogenną – opis przypadku.

W pracy przedstawiono opis przypadku 63-letniej kobiety z licznymi incydentami zasłabnięć w przebiegu reakcji neurokardiogennych wywołanymi odczuciem wstrętu, jaki został wywołany różnymi bodźcami. Widok zmasakrowanych zwłok ludzkich doprowadził do ciężkiego stanu przedomdleniowego, który przejawiał się bardzo silnym osłabieniem, zaburzeniami widzenia, wymiotami. W pracy omówiono znaczenie wstrętu jako czynnika prowokującego reakcję neurokardiogenną.

Czasopismo: Współczesne Pielęgniarstwo i Ochrona Zdrowia
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Zastosowanie Międzynarodowej Klasyfikacji Praktyki Pielęgniarskiej (ICNP®) w opiece pielęgniarskiej nad pacjentem ze spodziectwem.

Spodziectwo jest niedorozwojem obwodowego odcinka cewki moczowej, w wyniku czego ujście cewki nie znajduje się w dołku łódkowatym na szczycie żołędzi, a na dolnej wierzchni żołędzi. Leczenie chirurgiczne ma na celu zapewnienia prawidłowej funkcji cewki oraz nadaniu prąciu prawidłowego kształtu. W pracy został przedstawiony proces pielęgnowania dziecka po zabiegu operacyjnym plastyki prącia na podstawie Międzynarodowej Klasyfikacji Praktyki Pielęgniarskiej (ICNP®).

Czasopismo: Współczesne Pielęgniarstwo i Ochrona Zdrowia
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Leczenie stomatologiczne pacjentów niepełnosprawnych w znieczuleniu ogólnym

Wstęp. Przedstawiono metody i wyniki leczenia stomatologicznego w znieczuleniu ogólnym, w warunkach ambulatoryjnych, które zostało przeprowadzone w 2012 r. w NZOZ „Prywatne Centrum Stomatologiczne Maciej Kozłowski” w Oleśnicy. Wykonano leczenie zachowawcze oraz chirurgiczne u 104 pacjentów, młodocianych oraz dorosłych, z upośledzeniem umysłowym, chorobami neurologicznymi lub psychicznymi bądź przebytym urazem czaszkowo-mózgowym. Cel pracy. Ocena potrzeb leczniczych pacjentów, którzy wymagają leczenia stomatologicznego w znieczuleniu ogólnym. Materiał i metody. Materiał badań retrospektywnych stanowiła dokumentacja medyczna obejmująca dane z historii chorób oraz wpisy do ksiąg zabiegowych u 104 pacjentów w wieku 00–99 lat, u których zostały przeprowadzone stomatologiczne zabiegi zachowawczo-chirurgiczne w znieczuleniu ogólnym w NZOZ „Prywatne Centrum Stomatologiczne Maciej Kozłowski” w Oleśnicy w 2012 r. Wyniki. U każdego z pacjentów stwierdzono niedostateczną higienę jamy ustnej. U wszystkich pacjentów zostały wykonane zabiegi profilaktyczne. W sumie usunięto 268 zębów stałych, 82 zęby mleczne oraz 32 zęby stałe zatrzymane. Wyłuszczono 96 torbieli zębopochodnych oraz wykonano 6 zabiegów plastyki połączenia ustno-zatokowego. Leczono zachowawczo 585 zębów stałych i 17 zębów mlecznych. Wykonano 4 leczenia endodontyczne. W badanej grupie wskaźnik PUW wynosił od 6 do 22, średnio 15,4, w tym P = 6,8; U = 6,2; W = 2,4. Wnioski. Zły stan higieny jamy ustnej pacjentów niepełnosprawnych wpłynął na dużą frekwencję leczenia ekstrakcyjnego w tej grupie. Świadczy to o niskiej świadomości stomatologicznej opiekunów osób niepełnosprawnych. Konieczna jest poprawa dbałości o higienę jamy ustnej u tych pacjentów.

Czasopismo: Współczesne Pielęgniarstwo i Ochrona Zdrowia
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Problem wypalenia zawodowego wśród pielęgniarek operacyjnych.

Wstęp. Zespół wypalenia zawodowego jest ciągle niedocenianym problemem, szczególnie w zawodach medycznych. Praca na bloku operacyjnym niesie za sobą określone obciążenia i wymagania, a przede wszystkim odpowiedzialność za życie i zdrowie pacjenta, co naraża często pracownika na stres, konsekwencją czego może być powstanie zespołu wypalenia.
Cel pracy. Zbadanie problemu wypalenia zawodowego wśród pielęgniarek operacyjnych we wrocławskich szpitalach.
Materiał i metody. Badaniem ankietowym objęto 108 pielęgniarek i pielęgniarzy. Posłużono się następującymi narzędziami badawczymi: Kwestionariusz Wypalenia Zawodowego Maslach (MBI), Skala Satysfakcji z Pracy (SSP) Zalewskiej, a także ankieta własna, składająca się z 23 pytań, analizujących indywidualne predyspozycje pracowników i czynniki, które mają wpływ na satysfakcję. 
Wyniki. Wyczerpanie emocjonalne koreluje istotnie ze wszystkimi podskalami kwestionariusza SSP  (p < 0,05) oprócz podskali zadowolenia z warunków pracy. Poczucie braku satysfakcji zawodowej koreluje istotnie ze wszystkimi podskalami kwestionariusza SSP (p < 0,05) oprócz podskali zadowolenia ze swoich osiągnięć. Wynik łączny kwestionariusza Maslach koreluje istotnie ze wszystkimi podskalami kwestionariusza SSP (p < 0,05). Wiek wpływa na zadowolenie z pracy i satysfakcję z własnych osiągnięć (p < 0,05). Depersonalizacja zależy od miejsca zamieszkania                   (p < 0,05). Stan cywilny wpływa na satysfakcję zawodową i zadowolenie z warunków pacy (p < 0,05). Osoby ze stażem do 10 lat były istotnie bardziej przekonane, że ponownie wybrałyby ten sam zawód niż osoby ze stażem 11–20 lat (p < 0,05). Osoby odczuwające stres miały wyższy poziom wyczerpania i wypalenia zawodowego (p < 0,05), wyższy ogólny poziom poczucia braku satysfakcji zawodowej            (p < 0,05), większe przekonanie, że ich praca jest bliska ideału (p < 0,05), jak również wyższe zadowolenie z wykonywanej pracy i ogólną satysfakcję z pracy (p < 0,05). Osoby w dobrej i bardzo dobrej sytuacji materialnej były bardziej zadowolone z wykonywanej pracy (p < 0,05). Osoby pracujące w systemie wielozmianowym miały większe poczucie braku satysfakcji zawodowej (p < 0,05). Osoby, które wybrały zawód dla jego prestiżu lub przypadkowo były bardziej zadowolone z wykonywanej pracy niż osoby, które wybrały zawód z powodów „innych” (p < 0,05) oraz miały wyższy ogólny poziom satysfakcji z pracy (p < 0,05).
Wnioski. Praca zmianowa wpływa na nasilenie zjawiska wypalenia zawodowego i braku satysfakcji z pracy. Im krótszy staż pracy, tym pielęgniarki mają mniejsze wypalenie zawodowe i są bardziej usatysfakcjonowane z rodzaju wykonywanej pracy. Stan cywilny wpływa na wypalenie zawodowe i satysfakcję z pracy. Osoby będące w związku mają wyższą satysfakcję z pracy i mniejszy poziom wypalenia zawodowego.

Czasopismo: Współczesne Pielęgniarstwo i Ochrona Zdrowia
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Podmiotowość pacjenta w przebiegu choroby.

Choroba to zjawisko interdyscyplinarne. Choroba wiąże się z medycyną, psychologią, psychiatrią, prawem. Choroba jest źródłem wielu zmian w codziennym życiu. Zmiany dotyczą także rozwiązań o charakterze prawnym. Intencją autorki jest zasygnalizowanie potrzeby stworzenia kodeksu chorego. Opracowanie ma odpowiadać na pytania chorego i opiekunów. Pytania dotyczą codziennych spraw chorego. Najważniejszą sprawą jest informacja o chorobie osoby bliskiej. Kolejną jest informacja o możliwych kierunkach terapii. W tym zakresie prawo zawiera wiele zakazów. Udzielnie informacji o chorobie innej osoby jest bezprawne. W praktyce jednak wydaje się, że ten zakaz jest niezgodny z interesem chorego. W jaki sposób osoba bliska ma się opiekować chorym bez informacji o szczegółach tej choroby? Jak ma dbać o leczenie chorego bez zaleceń od lekarza? Skąd opiekun ma wiedzieć, kiedy należy chorego umówić na badanie lekarskie? Innym problemem jest udzielnie choremu pomocy w sprawach urzędowych, prowadzeniu korespondencji, itd. W opracowaniu autorka przeprowadziła krótką analizę przepisów prawa. Postawiła tezę, że zakazy zawarte w przepisach nie są zakazami bezwzględnymi (iuris cogentis). Przegląd prawa tezę tę potwierdza. W przypadku choroby, w czasie której chory nie może wydać żadnych upoważnień, istnieje możliwość przekazania przez lekarza lub pielęgniarkę informacji innej osobie. Istnieje także możliwość załatwiania spraw i odbierania korespondencji bez dokumentu pełnomocnictwa.

Czasopismo: Współczesne Pielęgniarstwo i Ochrona Zdrowia
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Skuteczność kształcenia w zakresie Evidence-Based Practice z wykorzystaniem platformy e-learningowej MoodleTM dla studentów Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego – badanie pilotażowe.

Wstęp. Coraz częściej kształcenie przeddyplomowe i podyplomowe przyszłych specjalistów nauk o zdrowiu odbywa się z wykorzystaniem technik kształcenia na odległość, takich jak e-learning, dając możliwość wykorzystywania różnorodnych form multimedialnych, autentycznych opisów czy praktycznej nauki wyszukiwania i wykorzystywania dowodów naukowych jako kluczowych elementów Evidence-Based Practice jako standardu w nauczaniu specjalistów kierunków medycznych.
Cel pracy. Analiza skuteczności kształcenia z wykorzystaniem kursu e-learningowego na platformie MoodleTM w zakresie Evidence-Based Practice (EBP) wśród studentów kierunku Położnictwo Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego (WUM).
Materiał i metody. 49 studentów (100% kobiet) I roku studiów niestacjonarnych II stopnia na kierunku Położnictwo WUM; średnia wieku 25,75 lat (min – 22, maks – 52, mediana – 23, SD ± 7,68). Wyznacznikiem skuteczności kształcenia było porównanie wiedzy i postaw studentów za pomocą kwestionariusza EBP2Q przed przystąpieniem do kursu i po jego ukończeniu testem kolejności par Wilcoxona (STATISTICA ver. 12.5 , licencja WUM; poziom istotności statystycznej α < 0.05).
Wyniki. Analiza poszczególnych podskal wykorzystanego kwestionariusza do badania studentów przed kształceniem online i po wykazała, że w 5 spośród 6 podskal zaobserwowano istotny wzrost poziomu wiedzy i umiejętności po odbyciu kursu e-learningowego na platformie MoodleTM. Wykazano istotne różnice przed i po ukończeniu kursu w przypadku 46 spośród 74 stwierdzeń. W podskali dotyczącej terminologii związanej z badaniami naukowymi różnice istotne statystycznie zaobserwowano we wszystkich pytaniach, a obserwowany efekt zastosowanych interwencji edukacyjnych był tam najwyższy.
Wnioski. 1. Kształcenie z wykorzystaniem ustrukturyzowanego kursu e-learningowego w zakresie EBP jest skuteczną metodą nauczania wśród studentów WUM. 2. Należy rozważyć korzyści wynikające z zastosowania narzędzi e-learningowych przy planowaniu treści kształcenia na WUM celem standaryzacji materiałów dydaktycznych. 3. Celem obiektywizacji wyników należy kontynuować badania w większej i zróżnicowanej populacji specjalistów nauk o zdrowiu w Polsce.

Czasopismo: Współczesne Pielęgniarstwo i Ochrona Zdrowia
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Dolegliwości ciążowe – stan wiedzy ciężarnych i rola edukacyjna położnych.

Wstęp. W Polsce każda ubezpieczona kobieta ma prawo do wyboru swojej położnej środowiskowej. Podczas opieki nad ciężarną do zadań położnej należy nie tylko wykonywanie działań medycznych. Pełni ona rolę edukatorki, pomaga kobietom w rozwiązywaniu trudnych, jak i błahych spraw, a także jest wsparciem psychicznym dla nich. Osoba pełniąca opiekę nad ciężarną ma obowiązek skierowania jej do położnej podstawowej opieki zdrowotnej między 21. a 26. tygodniem ciąży. Spotkania edukacyjne z położną mogą odbywać się 1 raz w tygodniu w okresie od 21. do 31. tygodnia ciąży oraz 2 razy w tygodniu od 32. tygodnia ciąży aż do rozwiązania. Ich celem jest wytłumaczenie fizjologii ciąży, pomoc przy radzeniu sobie z dolegliwościami ciążowymi, przygotowanie kobiety do macierzyństwa i porodu. 
Cel pracy. Sprawdzenie, jakie dolegliwości ciążowe są najczęstsze, czy ciężarne posiadają wiedzę na ich temat i z jakich źródeł informacji korzystają oraz określenie roli edukacyjnej położnej.
Materiał i metody. Przeprowadzono anonimowe ankiety wśród ciężarnych w III trymestrze ciąży w oddziale szpitalnym oraz w przychodniach/poradniach ginekologiczno-położniczych. W badaniu udział wzięło 100 respondentek.
Wyniki i wnioski. Najwięcej dolegliwości występuje w III trymestrze ciąży. Najczęściej występującą przypadłością w czasie ciąży jest częstsze niż przed ciążą oddawanie moczu, a najbardziej uciążliwą – poranne nudności i wymioty. Duży wpływ na wiedzę miały wiek i poziom wykształcenia. Najwięcej ciężarnych jako źródło wiedzy o fizjologii ciąży wybrało lekarza oraz Internet, a 74% badanych udałoby się do położnej, aby poszerzyć swoją wiedzę na ten temat. Jednak ze spotkania edukacyjnego z położną skorzystało tylko 9% badanych, a 18% nie wiedziało o takiej możliwości.

Czasopismo: Współczesne Pielęgniarstwo i Ochrona Zdrowia
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Zastosowanie Międzynarodowej Klasyfikacji Praktyki Pielęgniarskiej (ICNP)® w opiece pielęgniarskiej nad pacjentem z tętniakiem wewnątrzczaszkowym.

Tętniaki wewnątrzczaszkowe to miejscowo poszerzone naczynia tętnicze w mózgowiu, które w większości przypadków są całkowicie bezobjawowe. Leczenie chirurgiczne tych tętniaków ma na celu zapobieganie ich pęknięciu. W pracy został zaprezentowany proces pielęgnowania pacjenta hospitalizowanego z powodu planowanego zabiegu embolizacji tętniaka wewnątrzczaszkowego mózgu. Przy opracowaniu planu opieki wykorzystano terminologię referencyjną ICNP®.

Czasopismo: Współczesne Pielęgniarstwo i Ochrona Zdrowia
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne