rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
OCENA POZIOMU WIEDZY PACJENTÓW CHORUJĄCYCH NA CUKRZYCĘ

StreszczenieWstępCukrzyca jest chorobą przewlekłą, zaliczaną obecnie do chorób cywilizacyjnych. Stanowi niezwykle często spotykanyzespół chorób związany z licznymi powikłaniami. Wiedza i świadomość pełnią ogromną rolę w życiu osób chorujących nacukrzycę. Wzmacniają stan zdrowia poprzez utrzymanie właściwej diety, zachowań prozdrowotnych, jednocześnie chroniąprzed powikłaniami. Świadomość i wiedza chorego dotyczące powikłań, ale również objawów hiper i hipoglikemii wpływająna pewno na nastawienie chorego do życia z cukrzycą, akceptacji, adaptacji choroby oraz wsparcie rodziny i otoczenia, cojest niezwykle ważne. Proces wykrycia choroby, jej zaakceptowania, pozyskania wiedzy na jej temat czasami trwa bardzodługo, co wymaga cierpliwości i okazania wsparcia pacjentom nie tylko ze strony rodziny.CelCelem pracy było zbadanie 100 respondentów i wykazanie poziomu ich wiedzy na temat cukrzycy.Materiał i metodyW badaniu wzięło udział 51 mężczyzn i 49 kobiet. Średni wiek badanych wynosił 45 lat. Najmłodszy uczestnik miał 18lata, a najstarszy 89 lat. Ponad połowa- czyli 64 osoby żyją w związku małżeńskim. 14 z pośród nich jest kawalerem/panna,natomiast 12% to wdowcy/wdowy. Większość badanych mieszka w dużym mieście. Respondenci, którzy brali udziałw badaniu, zazwyczaj chorują na cukrzycę nie dłużej niż 5 lat. U 67 % respondentów występuje cukrzyca typu 1, natomiastu 33% typu 2.Badanie na temat poziomu wiedzy pacjentów chorujących na cukrzycę przeprowadzono w Klinice Endokrynologiii Diabetologii Szpitala Uniwersyteckiego Nr 1 w Bydgoszczy. W tym celu wykorzystano ankietę oceniającą poziom wiedzyna temat schorzenia.WynikiZ przeprowadzonych badań wynika, iż pacjenci chorujący na cukrzycę maja świadomość czym jest ich choroba, jakie sąprzyczyny i skutki cukrzycy, choroba u badanej populacji została wykryta w krótkim czasie od pojawienia się pierwszychobjawów, pacjenci wiedzą jak leczone jest ich schorzenie, jakie są dostępne metody oraz jak można leczyć cukrzycę, chorzypotrafią poradzić sobie z objawami hiper oraz hipoglikemii, potrafią rozpoznać objawy i szybko zareagować, badane osobywiedzą jaki negatywny wpływ na ich chorobę mogą mieć używki, większość z nich stara się utrzymywać daną dietę i niezażywać alkoholu, tytoniu, czy innych środków szkodliwych.WnioskiBadania własne wykazały dość dobry stan wiedzy na temat cukrzycy u badanych respondentów.Słowa kluczowe: diabetologia, cukrzyca, choroba.

Czasopismo: Pielęgniarstwo w Opiece Długoterminowej
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki o zdrowiu
PIELĘGNACJA PACJENTA Z ANOREKSJĄ – STUDIUM PRZYPADKU W OPARCIU O ICNP®

StreszczenieWstępAnoreksja, tzw. jadłowstręt psychiczny (JP), jest schorzeniem psychicznym, polega na celowym zaburzeniu odżywiania,poprzez nagminną utratę masy ciała. Diagnozuje się ją u osób, które ważą mniej niż 85% swojej należnej masy ciała. Anoreksjadotyka zazwyczaj dziewcząt w wieku od 12 do 18 r.ż., chora odczuwa lęk związany z przekonaniem o nieestetycznymwyglądzie bądź budowie ciała. W celu utraty masy ciała podejmuje niejednokrotnie wyzwania, takie jak nagminne ćwiczenia,głodówki, a niekiedy stosuje środki przeczyszczające.Cel pracyCelem opracowania jest prezentacja planu opieki wobec pacjentki z anoreksją wraz z odwołaniem się do terminówzaczerpniętych z ICNP®.Prezentacja przypadkuPacjentka przyjęta do szpitala z powodu utraty przytomności. Od wielu lat choruje na anoreksję i zażywa środkiprzeczyszczające. Chora ze względu na swój stan psychiczny i błędny wizerunek własnej osoby nie chce spożywaćproduktów spożywczych, które dostarczałyby jej odpowiednich substancji odżywczych potrzebnych do prawidłowegofunkcjonowania organizmu.DyskusjaW ostatnich 40 latach nastąpił wzrost zachorowań na zaburzenia odżywiania. Kobiety w coraz młodszym wieku chorująna anoreksję psychiczną. Czynnikami zwiększającymi ryzyko zgonu w anoreksji psychicznej są: osoby w podeszłymwieku, pobyt w szpitalu, długotrwałe zaburzenia. W chwili przyjęcia na oddział nasilają się objawy choroby. Na aktywnośćsamobójczą przyczynia się występowanie wielu czynników w tym: stosowanie środków przeczyszczających w jadłowstręciepsychicznym, objawy depresji oraz współistnienie alkoholizmu. Zwykle chorzy na JP umierają z powodu samobójstwa orazpowikłań somatycznych.[Spychalska, 2013]WnioskiZastosowanie ICNP® w projektowaniu planu opieki pielęgniarskiej wobec pacjentki z anoreksją, umożliwi monitorowanieliczby, charakteru i jakości udzielanych świadczeń. Zastosowanie odpowiedniego planu opieki pozwoli pacjentce unormowaćwskaźnik BMI do granic normy &gt; 18.5.Słowa kluczowe: anoreksja, utrata przytomności, odwodnienie, ICNP®

Czasopismo: Pielęgniarstwo w Opiece Długoterminowej
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki o zdrowiu
OCENA PACJENTÓW OPATRYWANYCH Z POWODU URAZU GŁOWY W KONTEKŚCIE ZABURZEŃ PRZEWLEKŁYCH

DOI: 10.19251/pwod/2018.4(4)StreszczenieWstępPrzebyte urazy głowy często pozostawiają po sobie odległe następstwa w postaci trwałego uszkodzenia ośrodkowego układu nerwowego i zaburzeń behawioralnych.CelCelem niniejszego opracowania jest przedstawienie oceny pacjentów opatrywanych z powodu urazu głowy w kontekście zaburzeń przewlekłych.Materiał i metodyBadaniem objęto 60 wybiórczo wybranych pacjentów szpitalnego oddziału ratunkowego powyżej 20 roku życia po urazie głowy.WynikiWśród 60 ankietowanych 25 osób, w tym 6 kobiet i 19 mężczyzn pozostało do dalszego leczenia w szpitalu, 28 respondentów, tj. 8 kobiet i 20 mężczyzn zgłosiło się do dalszego leczenia w poradni specjalistycznej, a 7 ankietowanych, w tym 1 kobieta i 6 mężczyzn zgłosiło się do lekarza rodzinnego na dalsze leczenie.WnioskiPacjenci po urazach głowy winni być objęci monitorowaniem ewentualnych dalszych powikłań pourazowych przez lekarzy podstawowej opieki zdrowotnej.Słowa kluczowe: urazy głowy, powikłania

Czasopismo: Pielęgniarstwo w Opiece Długoterminowej
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki o zdrowiu
PROBLEMY ZDROWOTNE CHORYCH PO UDARZE MÓZGU ZMUSZONYCH DO PONOWNEGO KORZYSTANIA Z POMOCY SZPITALNEJ

DOI: 10.19251/pwod/2018.4(3)StreszczenieWstępUdar mózgu jest jednym z najważniejszym problemem zdrowotnymi społecznym, gdyż jest trzecią, co do częstości występowania przyczyną śmierci na świecie – po chorobach serca i nowotworach, a w Polsce czwartą przyczyną – po wypadkach. Rocznie na udar mózgu zapada milion osób. Udary mózgu występują głównie u ludzi w starszym wieku, ale jednak mogą także występować u ludzi młodych.CelCelem badań była ocena problemów zdrowotnych chorych po udarze mózgu ponownie korzystających z pomocy szpitalnej.Materiał i metodyBadania zostały przeprowadzone w Samodzielnym Publicznym Zakładzie Opieki Zdrowotnej w Mławie, w Szpitalnym Oddziale Ratunkowym. Badaniem objętych było 60 pacjentów SOR, którzy przebyli udar mózgu. Zastosowano metodę sondażu diagnostycznego przeprowadzając ankietę. Kwestionariusz obejmował 19 pytań skierowanych bezpośrednio do osoby badanej.WynikiW obserwowanej grupie najczęściej doskwiera chorym niepełnosprawność fizyczna (36,7%), problemy z mową i komunikacją, utrudniają funkcjonowanie (26,6%) chorym, natomiast problemy z pamięcią (18,3%). Rzadziej występują problemy z połykaniem (11,7%) oraz depresja i obniżenie nastroju (6,7%).Wnioski1.     Ankietowanych cechuje niedostateczna wiedza odnośnie stylu życia po przebytym udarze mózgu zarówno w zakresieodżywiania, aktywności fizycznej jak i używek.2.     Pacjenci po udarze mózgu są częściowo zależni od rodziny w pomocy wykonywaniu podstawowych czynności dniacodziennego.3.     Wczesna, kompleksowa rehabilitacja jest niezbędnym elementem leczenia chorego po udarze mózgu.Słowa kluczowe: udar mózgu, styl życia, powikłania.

Czasopismo: Pielęgniarstwo w Opiece Długoterminowej
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki o zdrowiu
WIEDZA PACJENTÓW PO UDARZE MÓZGU NA TEMAT WŁASNEJ CHOROBY

DOI: 10.19251/pwod/2018.4(2)StreszczenieWstępUdar mózgu – jest jedną z najczęściej wymienianych przyczyn śmierci w Polsce, obok zawału serca i chorób nowotworowych. Wiodącą przyczyną inwalidztwa na świecie. W przypadku udaru mózgu liczy się czas, gdyż czas jaki minął od pojawienia się objawów do czasu hospitalizacji, warunkuje sposób leczenia, a w konsekwencji stan pacjenta w późniejszymetapie rekonwalescencji. Profilaktyka udaru mózgu poprzez zapobieganie występowaniu chorób mający wpływ na ryzyko wystąpienia mózgu, oraz podejmowanie działań zmierzających do, zwiększa świadomości społeczeństwa na ten temat, ma ogromny wpływ na występowanie udaru mózgu.CelCelem badań była ocena poziomu wiedzy pacjentów po udarze mózgu na temat własnej choroby.Materiał i metodyBadania zostały przeprowadzone w Samodzielnym Publicznym Zakładzie Opieki Zdrowotnej w Mławie, w Szpitalnym Oddziale Ratunkowym. Badaniem objętych było 60 pacjentów SOR, którzy przebyli udar mózgu. Wśród grupy badanych było: 36 mężczyzn i 24 kobiety. W badaniu uwzględniono czynniki socjodemograficzne i socjalno-bytowe. Zastosowano metodę sondażu diagnostycznego przeprowadzając ankietę.WynikiNa poziom wiedzy pacjentów po udarze mózgu, wpływają czynniki socjodemograficzne: płeć i wykształcenie, czynniki socjalno-bytowe dotyczące miejsca zamieszkania. Pozostałe: jak, wiek i stan cywilny, i miejsce zamieszkania, nie mają wpływu na poziom wiedzy badanych pacjentów.WnioskiStwierdzono, że świadomość badanych na temat wiedzy, o chorobach mających wpływ na ryzyko występowania udaru mózgu jest poprawna. Badana grupa pacjentów, potrafiła wskazać objawy udaru mózgu i prawidłowo zareagować, w przypadku wystąpienia udaru mózgu.Słowa kluczowe: udar mózgu, wiedza, postępowanie

Czasopismo: Pielęgniarstwo w Opiece Długoterminowej
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki o zdrowiu
POZIOM WIEDZY I OCZEKIWANIA EDUKACYJNE CHOREGO NA CUKRZYCĘ TYPU 2 W ŚRODOWISKU WIEJSKIM

DOI: 10.19251/pwod/2018.4(1)StreszczenieWstępW leczeniu cukrzycy typu 2 ogromne znaczenie ma wiedza chorych i interwencja behawioralna oraz kompleksowa zmiana podejścia chorych do własnego zdrowia.CelCelem pracy jest przedstawienie cech demograficznych i stylu życia osób chorujących na cukrzycę typu 2.Materiał i metodyBadanie przeprowadzono wśród 35 pacjentów z rozpoznaną cukrzycą typu 2 pozostających pod opieką NZOZ Eskulap w Wiśniewie POZ. Zastosowano metodę sondażu diagnostycznego z wykorzystaniem kwestionariusza konstrukcji własnej.WynikiNajliczniejszą grupę stanowili badani, którzy chorowali na cukrzycę do 5 lat – 14 osób (40,05%). Niewiele ponad połowa badanych stosowała insulinę – 18 osób (51,4%). Do palenia tytoniu przyznało się 5 osób (14,3%), do spożywania alkoholu lub innych napojów alkoholowych – 19 osób (54,3%). Badani stosujący insulinę nie wykonywali ćwiczeń rekreacyjnych nigdy – 18 osób (100,0%)WnioskiAntyzdrowotny styl życia respondentów wymaga integracji interdyscyplinarnych działań edukacyjnych w tym zakresie.Słowa kluczowe: cukrzyca, wiedza, środowisko wiejskie

Czasopismo: Pielęgniarstwo w Opiece Długoterminowej
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki o zdrowiu
ROLA PIELĘGNIARKI W OPIECE NAD DZIECKIEM Z WRODZONĄ ŁAMLIWOŚCIĄ KOŚCI

DOI: 10.19251/pwod/2018.3(6)StreszczenieWstępWrodzona łamliwość kości – zwana również kostnieniem niedoskonałym, należy do schorzeń tkanki łącznej, jest chorobą dziedziczną, częściej występującą u płci żeńskiej. Patologiczne złamania kości wynikają z defektu w procesie powstawania kolagenu typu I. Jest to choroba genetyczna, heterogenna, gdyż dziedziczy się jako cecha autosomalna dominująca, czasem recesywnie, lub jako przypadkowa mutacja.CelCelem niniejszej pracy przybliżenie problemów związanych z opieką i rehabilitacją dzieci dotkniętych schorzeniem jakim jest wrodzona łamliwość kościPrzeglądDzieci urodzone z tą jednostką chorobową mają w większości niedojrzałe wszystkie układy, w których budowie uczestniczy kolagen typu I. Najcięższą postać choroby stanowi typ II- przebiega ze znacznego stopnia deformacjami kostnymi, będącymi skutkiem złamań kośćca w okresie życia wewnątrzmacicznego i bardzo nasiloną kruchością kości, co jest przyczyną złamań na skutek minimalnych urazów lub zabiegów pielęgnacyjnych. Do rozpoznania choroby dochodzi najczęściej w trakcie badań prenatalnych płodu. Już w 15 tygodniu ciąży w badaniuUSG można stwierdzić nieprawidłowości mówiące o kostnieniu niedoskonałym. W tym samym czasie u ciężarnej można wykonać amniopunkcję, lub biopsję płynu owodniowego w celu pobrania materiału zawierającego komórki płodu i dokonać analiz produkowania kolagenu. Metodami wykrywania choroby są również zdjęcia radiologiczne, densytometria kości w celu sprawdzenia ich gęstości. W przypadku wrodzonej łamliwości kości nie ma dotychczasskutecznego leczenia przyczynowego, jest tylko leczenie objawowe – zapobieganie złamaniom i ich leczenie, rehabilitacja usprawniająca, łagodzenie bólu, stosowanie leków i diety wzmacniającej kości.PodsumowanieProblematyka poruszona w niniejszej pracy jest istotna dla rozwoju dzieci z wrodzoną łamliwością kości, bowiem dostatecznie wcześnie rozpoczęte leczenie, rehabilitacja i prawidłowa pielęgnacja prowadzona systematycznie, dobrana indywidualnie dla każdego przypadku, daje jak najlepsze rezultaty. Wcześnie rozpoczęte leczenie i rehabilitacja dająszansę na lepszy rozwój i zapobiegają powikłaniom wynikającym z choroby.Słowa kluczowe: rola pielęgniarki, dziecko z wrodzoną łamliwością kości

Czasopismo: Pielęgniarstwo w Opiece Długoterminowej
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki o zdrowiu
POSTĘPOWANIE REHABILITACYJNE U PACJENTÓW PO ENDOPROTEZOPLASTYCE STAWU BIODROWEGO W OKRESIE SZPITALNYM JAKO PROFILAKTYKA PRZEWLEKŁYCH DEFICYTÓW FUNKCJONALNYCH

DOI: 10.19251/pwod/2019.1(2)WstępKoksartroza w Polsce dotyka ok. 8 mln. osób. Wcześnie wdrożona fizjoterapia decyduje o sukcesie leczenia.CelCelem pracy była analiza procesu rehabilitacji pacjentów poddanych operacji stawu biodrowego.Materiał i metodyAnalizowano dokumentację medyczną 100 pacjentów poddanych operacji.WynikiNajczęstszym rozpoznaniem u pacjentów była koksartroza. Wartości BMI badanych różniły się istotnie w zależności od miejsca zamieszkania. Pacjenci rozpoczynali rehabilitację pomiędzy 1- a 4 dniem. Pionizację w 89% przypadków przeprowadzono 1 dnia. Naukę chodu o kulach podjęło 93 pacjentów.Wnioski1. Pierwotna koksartroza jest wskazaniem do skierowania pacjenta na endoprotezoplastykę.2. Wraz z przebiegiem rehabilitacji występuje progres poziomu funkcjonalności pacjentów.3. Na przebieg rehabilitacji nie ma wpływu płeć.Słowa kluczowe: koksartroza, fizjoterapia, endoprotezoplastyka

Czasopismo: Pielęgniarstwo w Opiece Długoterminowej
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki o zdrowiu
OCENA FUNKCJONOWANIA PACJENTÓW Z ZESPOŁEM STOPY CUKRZYCOWEJ

DOI: 10.19251/pwod/2019.1(1)StreszczenieWstępCukrzyca jest chorobą przewlekłą prowadzącą do wielu powikłań. Jednym z nich jest zespół stopy cukrzycowej (ZSC), który zaburza funkcjonowanie pacjenta w każdej sferze życia.Cel pracyOcena funkcjonowania pacjentów z ZSC.Materiał i metodyBadania przeprowadzono wśród 68 pacjentów z ZSC leczonych w Poradni Leczenia Ran Przewlekłych i w Klinice Chirurgii Naczyniowej i Angiologii w Szpitalu Uniwersyteckim nr 1 im. Antoniego Jurasza w Bydgoszczy.Dla realizacji celów badania zastosowano wywiad, badanie palpacyjne, obserwację oraz wykorzystano autorski kwestionariusz ankiety, klasyfikację PEDIS i skalę Barthel.WynikiStan fizyczny badanych osób z ZSC oceniony za pomocą skali Barthel okazał się „lekki”. Lepszą sprawność zaobserwowano u pacjentów bez konieczności hospitalizacji w ciągu roku przed wywiadem oraz u osób pozostających w związku. W sferze psychicznej i społecznej pacjenci funkcjonowali na poziomie średnim. Obniżony nastrój częściej obserwowano u kobiet. Bardziej aktywni społecznie byli mężczyźni oraz osoby chorujące na cukrzycę krócej.WnioskiZSC wpływa na występowanie zaburzeń w każdej z trzech sfer życia pacjenta. Wskazane jest objęcie pacjentów specjalistyczną opieką interdyscyplinarnego zespołu, dzięki czemu zwiększy się ogólna jakość życia pacjentów z ZSC.Słowa kluczowe: zespół stopy cukrzycowej, funkcjonowanie fizyczne, psychiczne, społeczne, cukrzyca.

Czasopismo: Pielęgniarstwo w Opiece Długoterminowej
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki o zdrowiu
FUNKCJONOWANIE PACJENTÓW W ŻYCIU CODZIENNYM PO ZABIEGU WSZCZEPIENIA STYMULATORA LUB KARDIOWERTERA – DEFIBRYLATORA SERCA

StreszczenieWstępHistoria elektrostymulacji liczy sobie już ponad 60 lat. Przyczyniła się ona do dynamicznego rozwoju kardiologii. O sukcesie medycynyświadczy jednak nie tylko przedłużenie życia pacjentów, ale również umożliwienie odpowiedniego funkcjonowania w codziennym życiu.CelCelem niniejszej pracy było określenie stanu funkcjonalnego pacjentów po zabiegu wszczepienia stymulatora lub kardiowertera –defibrylatora serca oraz jego wpływu na polepszenie lub pogorszenie się możliwości funkcjonalnych.Materiał i metodyBadanie przeprowadzono na 50-osobowej grupie pacjentów leczących się w Klinice Kardiologii Szpitala Uniwersyteckiego nr 2w Bydgoszczy. Warunkiem zakwalifikowania do badania było przebycie przez chorego zabiegu implantacji urządzenia do stałej stymulacjiserca. W grupie badanych było 41 mężczyzn i 9 kobiet, średnia wieku wyniosła 67 lat.Narzędziem jakim posłużono się do przeprowadzenia badania była autorska ankieta, składająca się z 48 pytań dotyczących funkcjonowaniapacjentów w życiu codziennym. Poruszono w nich następujące aspekty: odczuwanie dolegliwości ze strony organizmu, stan psychiczny,aktywność fizyczną, problemy ze snem, koncentracją i zapamiętywaniem, aktywność zawodową i seksualną, stan finansowy, akceptacjęwłasnej choroby, relacje chorych z otoczeniem oraz spędzanie przez nich wolnego czasu.WynikiZ zebranych i przeanalizowanych danych wynika, że nie można ocenić jednoznacznie, czy zabieg miał negatywny lub pozytywny wpływna możliwości funkcjonalne pacjentów. Wzrost możliwości zaobserwowano w stanie psychicznym i akceptacji choroby, pogorszenie natle aktywności zawodowej i życia seksualnego. Bez zmian kształtuje się stan fizyczny chorych. Po zabiegu pacjenci otrzymują wsparcie zestrony otoczenia, nie mają problemów z koncentracją i zapamiętywaniem, określają swoją sytuację finansową jako dobrą. Połowa chorychzgłasza problemy ze snem i dolegliwości ze strony organizmu.WnioskiProblem funkcjonowania pacjentów w życiu codziennym po zabiegu wszczepienia stymulatora lub kardiowertera – defibrylatora sercawymaga dalszych badań. Temat ten jest istotny w przypadku określania skuteczności leczenia w obecnej medycynie ukierunkowanejholistycznie. Pacjent i jakość jego życia, a co za tym idzie jego możliwości funkcjonalne, stanowią najlepszy wskaźnik sukcesu czyporażki. Trudność w pomiarze i definiowaniu tego wskaźnika wymaga standaryzacji.Słowa kluczowe: stan funkcjonalny, stymulator, kardiowerter, kardiologia.

Czasopismo: Pielęgniarstwo w Opiece Długoterminowej
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki o zdrowiu
JAKOŚĆ ŻYCIA PACJENTEK PO MASTEKTOMII – ANALIZA Z WYKORZYSTANIEM KWESTIONARIUSZA QLQ-C30

DOI: 10.19251/pwod/2018.3(1)WstępRak piersi w Polsce jest główną przyczyną zgonów u kobiet. Wczesna diagnoza i podjęte leczenie wydłuża życie i wpływa na jakość życia kobiet.CelCelem pracy jest określenie jakości życia pacjentek po wykonaniu zabiegu mastektomii z wykorzystaniem Kwestionariusza QLQ-C30.Materiał i metodyBadania zostały przeprowadzone pośród 100 chorych. W badaniach wykorzystano kwestionariusz QLQ-C30.WynikiKobiety po amputacji piersi mają problemy z relacjami rodzinnymi i towarzyskim. Zauważalne są również problemy w wykonywaniu czynności dnia codziennego. Kobiety również zawracają uwagę na swój wygląd zewnętrzny, postrzeganie siebie po amputacji piersi znacznie wpływa na jakość życia.WnioskiKobiety po amputacji piersi mają problemy z relacjami rodzinnymi i towarzyskim. Zauważalne są również problemy w wykonywaniu czynności dnia codziennego. Kobiety również zawracają uwagę na swój wygląd zewnętrzny, postrzeganie siebie po amputacji piersi znacznie wpływa na jakość życia.Słowa kluczowe: Rak piersi, jakość życia, kwestionariusz QLQ-C30

Czasopismo: Pielęgniarstwo w Opiece Długoterminowej
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki o zdrowiu
WPŁYW STANU ODŻYWIENIA NA JAKOŚĆ ŻYCIA PACJENTÓW Z MARSKOŚCIĄ WĄTROBY

StreszczenieMarskość wątroby jest jedną z najbardziej niebezpiecznych i uciążliwych współczesnych nam chorób. Przyczyn prowadzących domarskości jest bardzo wiele, może być spowodowana wirusem żółtaczki zakaźnej lub nadmiernym i częstym spożywaniem alkoholu.CelCelem pracy było określenie wpływu stanu odżywienia na jakość życia pacjentów z marskością wątroby oraz zbadanie czynnikówmających ogólny wpływ na jakość życia.Materiał i metodyNajważniejszy element pracy stanowi część badawcza, w której przedstawiono wyniki badania ankietowego, kwestionariuszem WHOQOL– BREF, grupy 40 osób leczonych na oddziałach dwóch bydgoskich szpitali. Wyniki przedstawiono w formie tabel i wykresów.WynikiChorzy różnią się od siebie pod względem oceny jakości życia. Na jakość życia pacjentów z marskością wątroby wpływ mają takie czynniki,jak: płeć, wykształcenie, choroby współistniejące. Chorzy z marskością wątroby różnią się od siebie pod względem preferowanychzachowań zdrowotnych.WnioskiStan odżywienia wpływa na jakość życia pacjentów z marskością wątroby.Słowa kluczowe: jakość życia, stan odżywienia, marskość wątroby.

Czasopismo: Pielęgniarstwo w Opiece Długoterminowej
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki o zdrowiu
ZACHOWANIA ZDROWOTNE A STARZENIE SIĘ NA PRZYKŁADZIE PACJENTÓW Z ZAPALENIEM TRZUSTKI

DOI: 10.19251/pwod/2018.3(2)StreszczenieWstępNajwięcej zachorowań na ostre zapalenie trzustki dotyczy osób między 41 a 60 rokiem życia. Wśród czynników sprzyjających wystąpieniu choroby wymienia się zachowania antyzdrowotne.CelCelem opracowania było zaprezentowanie zachowań zdrowotnych pacjentów z ostrym zapaleniem trzustki w zależności od zmiennych socjodemograficznych, które mogą wpływać na przebieg procesu starzenia się jednostki.Materiał i metodyBadania zostały przeprowadzone wśród 50 osób z rozpoznanym ostrym zapaleniem trzustki. W badaniach zastosowano metodę szacowania, technikę skali szacunkowej z wykorzystaniem Inwentarza Zachowań Zdrowotnych.WynikiPacjenci, których dotyczyło ostre zapalenie trzustki wykazywali średni poziom zachowań zdrowotnych, który podlegał zróżnicowaniu w zależności od wybranych zmiennych socjodemograficznych.WnioskiZaawansowanie wieku wpływało na prezentowanie wyższego poziomu zachowań zdrowotnych przez pacjentów z ostrym zapaleniem trzustki.Słowa kluczowe: ostre zapalenie trzustki, zachowania zdrowotne, wiek przedstarczy

Czasopismo: Pielęgniarstwo w Opiece Długoterminowej
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki o zdrowiu