rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Struktura zużycia zimnej i ciepłej wody w gospodarstwie jednorodzinnym

W artykule przedstawiono strukturę zużycia zimnej i ciepłej wody w lokalu zamieszkanym przez 3-osobową rodzinę. W omawianym mieszkaniu zainstalowano 2 wodomierze wody zimnej i ciepłej w łazience oraz 2 wodomierze wody zimnej i ciepłej w kuchni. Zimna i ciepła woda w kuchni zużywana jest w trakcie przygotowywania posiłków oraz zmywania naczyń, natomiast w łazience woda zimna zużywana jest w celu spłukiwania miski ustępowej oraz na pranie, natomiast woda ciepła zużywana jest w celu utrzymania higieny osobistej mieszkańców. W kuchni występuje jeden punkt czerpalny wody zimnej i ciepłej (bateria nad zlewozmywakiem), natomiast w łazience cztery punkty czerpalne wody zimnej oraz dwa punkty czerpalne wody ciepłej.
Celem pracy jest określenie struktury zużycia wody zimnej i ciepłej w wybranym gospodarstwie domowym. Szczegółowe cele to określenie faktycznej objętości wody zimnej, a także ciepłej zużywanej w łazience oraz w kuchni w badanym okresie.
Woda zimna dostarczana jest z sieci wodociągowej, natomiast woda ciepła z elektrociepłowni MPEC S.A. w Krakowie. W roku badawczym 2004 mieszkańcy zużyli łącznie 96,08 m3 wody. Średnie zużycie jednostkowe wyniosło 101,0 dm3*M-1*d-1. Analiza zużycia wody w poszczególnych miesiącach roku 2004 wykazała, że najwyższe pobory wody wystąpiły w sierpniu, natomiast najniższe w kwietniu. Największa nierównomierność dobowa zużycia wody wystąpiła w maju (Ndmax = 2,4), a najmniejsza we wrześniu i grudniu (Ndmax = 1,4). W badanym okresie zużycie wody ciepłej stanowiło 38% całości zużywanej wody. Średnio w badanym okresie zużycie wody ciepłej wyniosło 38,6 dm3*M-1*d-1, natomiast wody zimnej 62,4 dm3*M-1*d-1.
Przeprowadzone badania i wynikające z nich wnioski mogą posłużyć do nowelizacji obowiązujących wytycznych w zakresie zużycia wody oraz objętości wytwarzanych ścieków, które w świetle najnowszych doniesień literaturowych są zdecydowanie zawyżone.

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Makroregion Sudety Wschodnie obszarem marginalnym czy peryferyjnym – próba identyfikacji aspektów

Celem rozważań jest próba odpowiedzi na pytanie: czy współczesna jakość i poziom charakterystyk gmin Lądek Zdrój i Stronie Śląskie kwalifikuje teren jako obszar marginalny, czy może już jako peryferyjny. Gdy dystans jest niewielki, a efektem są wyraźne deformacje, to terytorium posiada cechy obszaru marginalnego. Jeśli wielość, istotność i różnorodność problemów powoduje zwiększenie dystansu, gdy następuje odizolowanie czy odseparowanie, gdy występują formy patologiczne, a efektem są postacie zdegradowane, to osiągany jest już poziom obszaru peryferyjnego. Dystans to wypadkowa dostępności terenu (możliwości skomunikowania), tożsamość obszaru oraz zagadnienie: użytkowanie a funkcja obiektów. Zidentyfikowane charakterystyki lokalne parametrów, kwalifikują teren jako obszar marginalny. Dalsza kontynuacja dotychczasowej opcji rozwoju, to zwiększenie dystansu i w konsekwencji niebezpieczeństwo peryferyjności.

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Potrzeby i efekty nawadniania ziemniaka na obszarach szczególnie deficytowych w wodę

Celem pracy było określenie liczbowe potrzeb nawadniania ziemniaka średnio wczesnego, zobrazowanie ich bardzo dużej zmienności czasowej oraz powiązanie tych potrzeb z prognozowanymi przyrostami plonu bulw pod wpływem zastosowania zabiegu. W opracowaniu zastosowano nową metodę badawczą, bazującą na wynikach wieloletnich ścisłych eksperymentów polowych, prowadzonych w różnych ośrodkach na obszarach szczególnie deficytowych w wodę dla rolnictwa. Obszary te obejmują gleby lekkie i bardzo lekkie położone w nizinnej, centralnej części Polski, w strefie opadów ograniczonych izohietą 350 mm w półroczu letnim (IV-IX). Potrzeby nawadniania obliczono dla 4 miejscowości (Szczecin, Bydgoszcz, Poznań, Warszawa), położonych na terenach szczególnie deficytowych 
w wodę, wykorzystując dane opadowe IMGW i własne z lat 1971-2005. 
Stwierdzono, że potrzeba zastosowania nawadniania ziemniaka jako podstawowego czynnika plonotwórczego na glebach bardzo lekkich o przepuszczalnym podłożu, występuje na obszarach szczególnie deficytowych w wodę w 80-86% lat, zależnie od miejscowości. W 20-40% lat są to duże potrzeby, a ich pokrycie przynosi wzrost plonów o co najmniej 17 t.ha-1. Z kolei na glebach lekkich o podłożu zwięzłym potrzeba zastosowania nawadniania ziemniaka jako uzupełniającego (interwencyjnego) zabiegu występuje na obszarach szczególnie deficytowych w wodę w 71-89% lat, zależnie od miejscowości. W 8-20% lat są to duże potrzeby, a ich pokrycie przynosi wzrost plonów o co najmniej 18 t.ha-1. Wykazano także, że charakteryzujące się bardzo dużą zmiennością czasową potrzeby nawadniania ziemniaka w miejscowościach położonych na obszarach szczególnie deficytowych w wodę nie wykazały w okresie 1971-2005 istotnych trendów zmian.

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Badania wybranych parametrów wytrzymałości geowłóknin ułożonych na podłożu odkształcalnym i nieodkształcalnym

W artykule przedstawiono wyniki badań laboratoryjnych wytrzymałości
na przebicie piramidką wybranych geowłóknin igłowanych o gramaturze
od 150 do 1200 g · m-2. Porównano wartości siły przebicia geosyntetyków
ułożonych na podłożu nieodkształcalnym z wartościami uzyskanymi
na podłożu odkształcalnym. Podłoże nieodkształcalne zgodnie z PN-EN
14574:2006P stanowiła płytka aluminiowa. Jako podłoże odkształcalne
użyto mieszanki popiołowo-żużlowej zagęszczonej w cylindrze do trzech
wartości wskaźnika zagęszczenia: 0,90, 0,95 i 1,00. Zaobserwowano, że
wartości siły przebicia na podłożu nieodkształcalnym wzrastają proporcjonalnie
do gramatury geowłóknin. Wartość siły potrzebnej do przebicia
badanej próbki na gruntowym podłożu odkształcalnym maleje wraz ze
wzrostem wskaźnika zagęszczenia. Przebicie geowłóknin ułożonych na
podłożu odkształcalnym wymagało użycia większych sił w porównaniu do
podłoża nieodkształcalnego i powodowało duże odkształcenia geowłóknin.

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Obudowy nabrzeży rzeki Odry we Wrocławiu - rys historyczny, różnorodność rozwiązań, potrzeby technicznej i naukowej optymalizacji technologii napraw i modernizacji

Artykuł zawiera prezentację konstrukcji ubezpieczeń brzegów rzeki Odry
oraz analizę ich znaczenia we Wrocławskim Węźle Wodnym. Kształtowanie rzeki
Odry, jako ważnej europejskiej drogi wodnej i związana z tym rozbudowa wrocławskiego
odcinka rzeki, a także potrzeba zabezpieczenia miasta Wrocławia
przed powodzią, przyczyniły się do powstania różnorodnych form obudów nabrzeży,
zróżnicowanych pod względem funkcjonalnym, konstrukcyjnym i materiałowym.
Przedstawiono rozwiązania konstrukcyjne nabrzeży w aspektach:
ochrony przeciwpowodziowej, gospodarki wodnej, żeglugi śródlądowej i rekreacyjnego
wykorzystania rzeki. Doświadczenia z powodzi w 1997 roku wskazują,
że nie wszystkie funkcjonujące rozwiązania, zabezpieczające stabilność brzegów
rzeki, spełniają wymagania bezpieczeństwa przeciwpowodziowego, trwałości
i estetyki budowli. Niektóre odcinki nabrzeży znajdują się w złym stanie technicznym.
Podkreślono potrzeby opracowania optymalizacji metod oraz technologii napraw
i modernizacji dla różnych typów obudowy nabrzeży.

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Porównanie skuteczności oczyszczania ścieków w złożach gruntowych pod drenażem rozsączającym ścieki

W artykule przedstawiono analizę wyników badań skuteczności oczyszczania
ścieków w złożu gruntowym pod drenażem rozsączającym ścieki. Badania zostały
przeprowadzone na stanowisku pomiarowym wybudowanym w laboratorium.
Do badań wykorzystano ścieki syntetyczne. Złożem gruntowym był żwir
z warstwą popiołu mineralnego i piasek pylasty z warstwą popiołu organicznego.
Badaniami objęto następujące wskaźniki zanieczyszczenia ścieków: zawiesiny
ogólne, BZT5, ChZT, azot ogólny, azot amonowy, azot azotanowy, azot azotynowy,
fosfor ogólny i odczyn.
Po przefiltrowaniu ścieków przez złoże gruntowe ze żwiru, nastąpił wzrost
azotu azotanowego i odczynu. Wartości pozostałych wskaźników w ściekach
oczyszczonych uległy zmniejszeniu. BZT5, ChZT, azot ogólny, fosfor ogólny,
spełniają obowiązujące zalecenia. Zawiesiny ogólne nie spełniają obowiązujących
zaleceń.
Natomiast po przefiltrowaniu ścieków przez złoże gruntowe ze żwiru
z warstwą popiołu mineralnego, nastąpił wzrost azotu azotanowego i odczynu.
Wartości pozostałych wskaźników w ściekach oczyszczonych uległy zmniejszeniu.
Zawiesina ogólna, BZT5, ChZT, azot ogólny, fosfor ogólny spełniają obowiązujące
zalecenia.
Z kolei po przefiltrowaniu ścieków przez złoże gruntowe z piasku pylastego,
nastąpił wzrost azotu azotanowego, azotu azotynowego i odczynu. Wartości
pozostałych wskaźników w ściekach oczyszczonych uległy zmniejszeniu. BZT5
i fosfor ogólny spełniają obowiązujące zalecenia. Zawiesiny ogólne i azot ogólny
nie spełniają obowiązujących zaleceń. Również po przefiltrowaniu ścieków przez złoże gruntowe z piasku pylastego
z warstwą popiołu organicznego nastąpił wzrost azotu azotanowego i odczynu.
Wartości pozostałych wskaźników w ściekach oczyszczonych uległy zmniejszeniu.
BZT5 i fosfor ogólny spełniają obowiązujące zalecenia. Zawiesiny ogólne
i azot ogólny nie spełniają obowiązujących zaleceń.

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Ocena możliwości zastosowania siatek korekt lokalnych do opracowania jednolitego algorytmu transformacji pomiędzy układami 1965 a 1992 i 2000 na terenie Polski

Do transformacji pomiędzy układem 1965 a 2000 stosowane jest wiele róż-norodnych algorytmów. Jest to przyczyną wielu problemów, związanych przede wszystkim z niespójnością na stykach transformowanych obszarów, kłopotami z implementacją licznych algorytmów w programach użytkowych i wygodą stoso-wania. W niniejszym artykule pokazano, że zasadnym byłoby utworzenie siatki ko-rekt lokalnych, która pozwoliłaby na wykonanie transformacji w sposób jednolity i ciągły dla całej Polski, uwzględniając przy tym lokalne deformacje układu 1965, także na poziomie osnów szczegółowych. Wykazano, że taki sposób transformacji byłby dokładniejszy od dotychczas stosowanych ogólnopolskich metod transfor-macji i porównywalny z metodami stosowanymi lokalnie. Jednocześnie pokazano, że istnieje możliwość takiego opracowania siatek, aby wyniki transformacji były spójne z dotychczas stosowanymi metodami.

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Zmiany w zbiorowiskach naczyniowych roślin wodnych jako czynnik ryzyka ekologicznego w regulowanych i konserwowanych ciekach

W pracy przedstawiono czynniki ryzyka ekologicznego w wykonawstwie
robót regulacyjnych i konserwacyjnych na małych i średnich ciekach nizinnych.
Do czynników tych należą zdarzenia związane z realizacją robót, które mają
wpływ na stan ekologiczny cieku, prawdopodobieństwo wystąpienia tych zdarzeń
oraz ich konsekwencje w postaci niekorzystnych zmian ekologicznych w korytach
cieków. Na podstawie zaobserwowanych reakcji naczyniowych roślin wodnych na
działania techniczne w korycie rzeki, dokonano szczegółowej oceny jednego
z tych czynników – zmian ekologicznych w korycie cieku. Badania terenowe prowadzono
w latach 2007-2008, na 44 odcinkach nizinnych cieków Dolnego Śląska.
Były one zlokalizowane w korytach uregulowanych lub konserwowanych oraz na
odcinkach nieprzekształconych w wyniku działań antropogenicznych. Badania
obejmowały identyfikację występujących w korycie gatunków naczyniowych
roślin wodnych oraz określenie stopnia pokrycia przez nie dna.
Badania wykazały, że wykonanie robót zarówno regulacyjnych jak i konserwacyjnych
miało niekorzystny wpływ na skład gatunkowy naczyniowej roślinności
wodnej. W większości przypadków usunięte w wyniku robót gatunki nie
odtworzyły swego udziału w korytach przekształconych. Na niektórych odcinkach
koryt obserwowano zagęszczenie gatunku mniejsze niż na odcinku nieobjętym
działaniami technicznymi. Tylko w nielicznych przypadkach zagęszczenie danego
gatunku na porównywanych odcinkach cieków było podobne. Wyniki te wskazują,
że rozpatrywany w pracy czynnik ryzyka - ekologiczne skutki wykonania robót – kształtuje się na ogół na wysokim poziomie. Konsekwencją tego jest wysoki poziom
ryzyka ekologicznego w przekształcanych ciekach. Z tego powodu każdy
projekt związany z ingerencją techniczną w koryto cieku powinien mieć opracowany
plan zarządzania ryzykiem ekologicznym.

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Korekta wiejskiego układu gruntowego łącząca udziały gospodarstw w kompleksach projektowych w zwarte działki

Opracowana korekta łącząca udziały gospodarstw w kompleksach w zwarte
działki dotyczy modelu optymalizacji położenia gruntów względem siedlisk opartego
na podziale kompleksów projektowania działek na niewielkie paski elementarne.
Celem tej korekty jest połączenie rozproszonych udziałów gospodarstw
w zwarte działki pozwalające na uzyskanie plików umożliwiających wykreślenie
mapy nowego układu gruntowego wsi.
Skuteczność korekty łączącej udziały gospodarstw w kompleksach
w zwarte działki została potwierdzona na przykładzie wsi Wojków. Zastosowanie
tej korekty pozwoliło na wyeliminowanie wszystkich możliwych do usunięcia
udziałów gospodarstw mniejszych od założonego obszaru równego 1 ha i połączenie
ich w zwarte działki. Dało to podstawę do wykreślenia na mapie numerycznej
nowego układu gruntowego charakteryzującego się zbliżoną do najmniejszej odległością
do gruntów i poprawnym rozłogiem działek.

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Naliczanie opłaty adiacenckiej na skutek podziału przejawem prawidłowego gospodarowania nieruchomościami

Gospodarka nieruchomości jest jednym z istotnych wymiarów funkcjonowania
całego kraju. Szczególne upodobanie w nieruchomościach, objawiające się
w chęci ich posiadania, znajduje uzasadnienie w tym, iż przypisywane są im własności
ekonomiczne i inwestycyjne. Nieruchomości kryją w sobie potencjał dochodowy,
który można spożytkować pod warunkiem właściwie podejmowanych
działań. Muszą być one skoncentrowane na osiągnięciu możliwie najlepszych korzyści
przy równoczesnym optymalnym wykorzystaniu ich walorów. Oznacza to,
że dla optymalnego wykorzystania nieruchomości niezbędna jest odpowiednio dobrana
strategia gospodarowania w tym segmencie. Gospodarowanie nieruchomościami
określa więc relacje i procedury, których przedmiotem są nieruchomości,
a mające na celu racjonalne zagospodarowanie otaczającej nas przestrzeni.
Uskutecznienie wszelkich zaplanowanych zmian w terenie to kwestia pozostająca
w zakresie czynności prawnych i geodezyjnych, które również stanowią aspekt
gospodarki nieruchomościami. Oczywistym jest więc, iż gospodarowanie nieruchomościami
to nie tylko uregulowania prawno - administracyjne i aspekt związany
z wyceną nieruchomości, ale również procedury geodezyjne.
Kompletny i sprawnie funkcjonujący kataster jest podstawą dla prawidłowej
realizacji wszelkich procesów gospodarowania nieruchomościami. W pracy
skupiono się na problematyce procedury podziału nieruchomości w aspekcie
ustalania i pobierania opłat z tytułu wzrostu wartości nieruchomości. Autorzy
wskazują na możliwość wykorzystania wartości katastralnej, jako jednego z elementów
systemu katastralnego, w procesie ustalania opłaty adiacenckiej.

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Wpływ nawadniania i ściółkowania na plon selera korzeniowego w uprawie ekologicznej

W latach 2009-2010 przeprowadzono badania na certyfikowanym polu ekologicznym Instytutu Warzywnictwa nad wpływem nawadniania i ściółkowania na plon selera korzeniowego. W doświadczeniu dwuczynnikowym porównywano trzy obiekty nawodnieniowe: nawadnianie kroplowe, nawadnianie za pomocą 
mikrozraszaczy i bez nawadniania oraz trzy obiekty ściółkowania: ściółkowanie tekstylną włókniną biodegradowalną, ściółkowanie koniczyną i bez ściółkowania. W 2010 r. w obiektach ściółkowanych wprowadzono dodatkowo ściółkowanie tekstylną włókniną biodegradowalną, wzbogaconą nawozem organicznym w postaci suszu z koniczyny. Nawadnianie prowadzono w oparciu o pomiary potencjału wodnego gleby za pomocą irrometrów przy potencjale -20 kPa. Nawadnianie miało bardzo duży wpływ na plonowanie selera. W pierwszym roku badań plon selera w warunkach nawadniania był wyższy o 45% w porównaniu do obiektów nie nawadnianych. Nie stwierdzono natomiast różnic pomiędzy zastosowanymi systemami nawadniania selera. W drugim roku badań nawadnianie kroplowe zwiększyło plon selera o 16,1%, natomiast nawadnianie za pomocą mikrozraszaczy o 12,1% w stosunku do obiektu kontrolnego bez nawadniania
W pierwszym roku ściółkowanie włókniną biodegradowalną pozwoliło uzyskać plony na podobnym poziomie jak w uprawie bez ściółkowania. Ściółkowanie koniczyną miało natomiast bardzo duży wpływ na plonowanie selera korzeniowego, co było spowodowane uwalnianiem się azotu w trakcie mineralizacji ściółki. Plon selera w warunkach ściółkowania koniczyną był wyższy o 26% w porównaniu do poletek kontrolnych bez ściółkowania i o 29% w porównaniu do ściółkowanych włókniną biodegradowalną. W drugim roku najwyższy plon selera, podobnie jak w pierwszym roku badań, uzyskano przy zastosowaniu ściółkowania koniczyną. Podobny plon uzyskano stosując włókninę biodegradowalną z dodatkiem suszu z koniczyny, natomiast w obiekcie ze ściółkowaniem włókniną, bez dodatku suszu, plon był niższy o 6,4%. Najniższy plon selera uzyskano w obiekcie kontrolnym bez ściółkowania. W porównaniu do obiektu ze ściółkowaniem koniczyną był on niższy o 25,3% oraz o 22% w porównaniu do obiektu ze ściółkowaniem ściółką biodegradowalną, z dodatkiem suszu z koniczyny.

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Znaczenie opłat za wyłączenie gruntów z produkcji rolnej i leśnej w kształtowaniu cen nieruchomości

Celem pracy jest omówienie problematyki doboru cech rynkowych wpływających na wartość nieruchomości w odniesieniu do tych, które objęte są obowiązkiem wyłączenia gruntów z produkcji rolnej lub leśnej, a przede wszystkim
odpowiedzi na pytanie: czy koszty z tym związane mają znaczący udział w
kształtowaniu się poziomu cen takich nieruchomości? W artykule omówiono również zagadnienia kształtowania się poszczególnych opłat w zależności od rynku,
na którym zlokalizowana jest nieruchomość.

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Przepławki ryglowe jako element przywrócenia ciągłości korytarza ekologicznego rzek silnie zmienionych

W ostatnich dziesięcioleciach w wyniku regulacji rzek i przegradzania dolin
rzecznych nastąpiły niekorzystne zmiany w hydromorfologii koryt rzecznych
[Bartnik, 2006]. Zwiększenie retencji wodnej i wykorzystanie hydroenergetyczne
rzek, które pociąga za sobą budowę nowych obiektów hydrotechnicznych wymaga
nowego spojrzenia na ciągłość korytarza rzecznego.
Zgodnie z RDW „silnie zmieniona część wód oznacza część wód powierzchniowych,
których charakter został znacznie zmieniony na skutek fizycznego
oddziaływania człowieka […]” [Dyrektywa 2000/60/WE]. W silnie zmienionych
częściach wód należy dążyć do osiągnięcia dobrego potencjału
ekologicznego wód. Nastąpić to może poprzez budowę lub przebudowę budowli
wodnych w sposób umożliwiający odpowiednie warunki migracji i życia dla ryb
i innych organizmów wodnych.
Celem pracy jest wyznaczenie dopuszczalnych wymiarów konstrukcji
przepławki ryglowej spełniające kryteria biologiczne ryb w zlewni rzeki Skawy.
W tym celu zostały przeprowadzone pomiary laboratoryjne na fizycznym modelu
przepławki ryglowej. Na podstawie badań modelowych przepławki ryglowej określono
warunki stabilności biologicznej: przepływu, prędkości wody, napełnienia
i dyssypacji objętościowej.

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Roztocze (Acari) glebowe rizoboksów z roślinami jabłoni po aplikacji nawozów i wybranych biopreparatów

Celem badań było określenie liczebności i składu grupowego roztoczy
(Acari) oraz składu gatunkowego mechowców (Oribatida) w rizoboksach,
w których rosły jabłonie odmian „Topaz” i „Ariwa”, a także zbadanie
potencjalnego wpływu zastosowanych w doświadczeniu biopreparatów na
akarofaunę. Badania zostały przeprowadzone w latach 2011-2012 na bazie
doświadczenia szklarniowego założonego w 2009 roku w Instytucie
Ogrodnictwa w Skierniewicach szczepionych na podkładce M-26. Badania
akarologiczne prowadzone były w rizoboksach w następującym układzie
wariantów: C – kontrola (bez nawożenia), N – nawożenie mineralne
(standardowe nawożenie mineralne NPK, w dawkach 70/60/120 kg składnika
na ha), O – nawożenie obornikiem (dawka 30 t/ha), M – aplikacja
biopreparatu Mycosat (20 g/roślinę + ½ dawki obornika, 2,5 g na rizoboks),
H – aplikacja biopreparatu Humus Active 2% + Aktywit PM 1%.
Średnia ogólna liczebność roztoczy w poszczególnych wariantach
doświadczenia była dość wyrównana i wahała się w zakresie od 10,70 (w wariancie C) do 12,97 tys. osobn. ∙ m-2 w wariancie z nawożeniem
mineralnym. W zbadanym materiale w hierarchii zgrupowań roztoczy
bardzo wyraźnie dominowały mechowce, które stanowiły od 73,9 do
91,2% tych stawonogów. Najniższy ich udział stwierdzono w rizoboksach
kontrolnych, a najwyższy z aplikacją biopreparatu Humus Active +
Aktywit PM (H). Ogółem odnotowano występowanie 6 gatunków mechowców.
Najmniejszą liczbę gatunków (2) stwierdzono w rizoboksach
kontrolnych, największą natomiast w wariancie M (5). Wśród mechowców
zawsze silnie dominował Tectocepheus velatus – D = 89,4-99,1%.
Liczebność tego gatunku we wszystkich rizoboksach była wysoka
(7,50-11,62 tys. osobn. ∙ m-2), a najliczniej występował w wariancie H.

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Możliwości wykorzystania zbrojenia rozproszonego do poprawy właściwości gruntów

W pracy przedstawiono analizy wyników badań gruntów ze zbrojeniem
rozproszonym z włókien oraz omówiono możliwości ich zastosowania w inżynierii
geotechnicznej oraz inżynierii środowiska. Użycie takiego zbrojenia pozwala
na wykonywanie elastycznych budowli ziemnych z zazielenieniem powierzchni
zewnętrznych oraz stosunkowo dużą odpornością na nierównomierne osiadania, co
pozwala na zastąpienie ciężkich, sztywnych i obcych w krajobrazie konstrukcji
betonowych. Poprzez zmieszanie z gruntem włókien syntetycznych, zarówno tych
produkowanych specjalnie, jako zbrojenie, jak też innych włókien, np. odzyskanych
z odpadów wykładzin lub folii, czasem dodając bardzo niewielką ilość cementu,
uzyskuje się wzrost wytrzymałości na ścianie, także jej wartości rezydualnej.
Zbrojenie nie przeszkadza wzrostowi roślin ani infiltracji wody, a zatem
kompozyt złożony z gruntu i włókien jest rozwiązaniem przyjaznym środowisku.
Wyższa wytrzymałość wpływa pozytywnie na inne parametry gruntu, takie jak
odporność na przebicie hydrauliczne i odporność na erozję, jednak brak jest większej
ilości informacji na temat tego zakresu zastosowań.

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna