rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Zabawki - (nie)zwykłe przedmioty w codzienności dziecięcej Recenzja: K. Kabacińska-Łuczak; M. Nawrot-Borowska; O zwykłych przedmiotach w niezwykłej codzienności. Bożonarodzeniowe zabawki dla dzieci na ziemiach polskich w II połowie XIX wieku i na początku XX wieku; Wydawnictwo Naukowe UAM; Poznań 2018; ss. 299.

Zabawki towarzyszą współczesnemu człowiekowi od pierwszych chwil jego życia. Kojarzą się one ze szczęśliwym czasem dzieciństwa; z radością; zabawą i z prezentami; szczególnie tymi dawanymi przy okazji różnych rocznic czy świąt. W tym miejscu należy zadać pytanie: Czy w minionych epokach dzieci były obdarowywane zabawkami? Jeśli tak. To jakie to były zabawki; kiedy dzieci je otrzymywały i jakie były ich funkcje? Czy miały jedynie dawać radość milusińskim czy też ich zadania było bardziej złożone? Na te i inne pytania; próbują odpowiedzieć autorki publikacji pt. O zwykłych przedmiotach w niezwykłej codzienności. Bożonarodzeniowe zabawki dla dzieci na ziemiach polskich w II połowie XIX wieku i na początku XX wieku; wydanej w Poznaniu w 2018 r. Katarzyna Kabacińska-Łuczak i Monika Nawrot-Borowska od wielu lat zajmują się problematyką dotycząca miejsca i roli zabawki w życiu dziecka (Kabacińska 2008: 255-267; Kabacińska-Łuczak 2018: 13-39; Nawrot-Borowska 2013: 65-88; Nawrot-Borowska 2018: 51-74). W tej; wspominanej wyżej; publikacji badaczki skoncentrowały się na problematyce zabawek bożonarodzeniowych; i jak same zaznaczają; „ich wychowawczym znaczeniu” (Kabacińska-Łuczak; Nawrot-Borowska 2018: 11).

Czasopismo: Edukacja Elementarna w Teorii i Praktyce
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: historia, pedagogika, psychologia
Żywotność rekonstrukcji elementów folkloru Kaszub w edukacji wczesnoszkolnej

Różnorodność etniczna i kulturowa zajmuje wiele miejsca we współczesnym dyskursie publicznym. W Polsce problem wielokulturowości dotyczy przede wszystkim mniejszości etnicznych, które od pokoleń rozwijały własną tożsamość, utrzymując swoiste dziedzictwo kulturowe. Dotyczy to między innymi społeczności kaszubskiej. Kaszubi czują się w pełni Polakami, dlatego funkcjonują w sytuacji dwukulturowości i dwujęzyczności. W artykule przedstawiono wyniki badań, których celem było poznanie wiedzy i umiejętności rekonstrukcji elementów folkloru przez dzieci na Kaszubach w obszarze muzyki, obrzędowości i języka kaszubskiego oraz poznanie opinii członków rodziny kaszubskiej i nauczycieli języka kaszubskiego na temat kaszubskiej działalności edukacyjnej. W postępowaniu badawczym wykorzystano test sprawdzający dla uczniów klas trzecich szkoły podstawowej, wywiad z nauczycielką języka kaszubskiego oraz wywiad z członkami rodziny kaszubskiej. W wyniku analizy zebranego materiału badawczego stwierdzono, że badani prezentują dobry poziom wiedzy w wyznaczonych zakresach. Najlepsze wyniki testu uzyskali uczniowie z obszaru obrzędowości. Wiele interesujących kwestii dotyczących folkloru kaszubskiego wniosły wywiady z rodziną kaszubską. Respondentki, dobrze znając kulturę i język kaszubski, uczyniły wiele elementów muzyki, obrzędowości i literatury nieodłącznym elementem życia codziennego. Wynika z tego, że rodziny kaszubskie stanowią ważne źródło zachowania kultury i jej trwania. Jest to istotny sygnał dla szkoły, aby w procesie edukacyjnym uczestniczyli rodzice w imię wspólnego działania na rzecz podtrzymywania tożsamości kulturowej i przekazywania wartości kultury kaszubskiej młodym pokoleniom.
KEYWORDS

Czasopismo: Edukacja Elementarna w Teorii i Praktyce
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: historia, pedagogika, psychologia
Uczeń jako podmiot i przedmiot działalności nauczyciela

Podejmowany w artykule temat podkreśla znaczenie antropologiczno-aksjologiczne i pedagogiczne oraz podmiotowe budowania relacji z uczniem, a także traktowania go jako podmiot i przedmiot oddziaływań wychowawczych, dydaktycznych itd. W kontekście podejmowanej problematyki pojawia się także specyficzne rozumienie przedmiotowego odniesienia do osoby, które niczego jej nie umniejsza jako wartości najwyższej. Analizując zagadnienie podmiotowości, nie można pominąć znaczenia norm i zasad moralnych stanowiących podstawę postępowania nauczyciela wobec ucznia. Są one budowane na fundamencie aksjologicznym, reprezentują określoną koncepcję wartości, hierarchię i ich system uznawany przez nauczyciela, który w swojej relacji z uczniem w mniejszym bądź większym stopniu kieruje się własnym światopoglądem moralnym. Można więc stwierdzić, że stosowane przez niego normy i zasady moralne wyrażają jego realną postawę moralną wobec wartości, wskazują na jakość wartościowania dokonywanych wyborów i podejmowanych decyzji. Dlatego też na podstawie stosowanych przez niego norm i zasad moralnych można ocenić, czy dane postępowanie ma wymiar podmiotowy oraz czy sięga źródła podmiotowości jego sprawcy i twórcy, który w sposób podmiotowy odnosi się do przedmiotu swoich działań, czyli ucznia. Rozumienie przedmiotowego traktowania ucznia nie deprecjonuje jego godności. Do opracowania przedstawionego materiału zastosowano metodę analityczno-syntetyczną i heurystyczną. Jest odpowiedzią na problem badawczy zawarty w pytaniu: Jak przedstawia się rozumienie podmiotowo-przedmiotowego traktowania ucznia z perspektywy antropologiczno-pedagogicznej zdeterminowanej aksjologicznie? Odpowiedź na nie znajduje wyraz w analizie podejścia podmiotowego i przedmiotowego do ucznia w działalności nauczyciela budującego osobową relację z uczniem.

Czasopismo: Edukacja Elementarna w Teorii i Praktyce
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: historia, pedagogika, psychologia
Indywidualność dziecka w obliczu obowiązku szkolnego

Artykuł jest próbą sprowokowania czytelnika do innego niż zwykle spojrzenia na sytuację pierwszoklasisty. A mianowicie, spojrzenia na szkołę z perspektywy indywidualnej autonomiczności dziecka. Prawo polskie nakłada na rodziców obowiązek edukacji szkolnej ich dzieci i daje im pewną wolność wyboru. Obowiązkiem szkolnym od 2016 roku objęte są dzieci w wieku siedmiu lat. Natomiast, jeśli rodzice wyrażą potrzebę, mogą posłać do klasy pierwszej dziecko sześcioletnie. W tym drugim przypadku bardzo istotna jest trafna diagnoza dojrzałości i gotowości szkolnej, której werdykt będzie decydować o przyszłej edukacji dziecka. Nie można podejmować zbyt pochopnych decyzji będących wynikiem nacisku społecznego lub przeświadczenia, że jakoś to będzie. Opinia nauczyciela wychowania przedszkolnego, odpowiedzialne podejście rodziców i kondycja dziecka – to powinno pomóc sformułować pełną diagnozę. Wiedza na temat aktualnego stanu rozwoju dziecka, jego możliwości, kompetencji, a także potrzeb pozwoli nauczycielowi zindywidualizować proces kształcenia. Już od 1 września każdy uczeń klasy pierwszej powinien być traktowany podmiotowo, jako niepowtarzalna i wyjątkowa jednostka zdobywająca własne doświadczenie przez swobodną aktywność. Należy pamiętać, że u dziecka w tym wieku priorytetem jest zabawa i eksploracja najbliższego otoczenia. Chcąc mądrze kierować procesem edukacyjno-wychowawczym, trzeba uszanować prawa rozwojowe dziecka, dostosowywać się do aktualnej rzeczywistości i pamiętać o współpracy z rodzicami. W dobie szybko zmieniających się realiów, program nauczania musi być elastyczny, szkoła winna stwarzać odpowiednie warunki do zabawy i nauki, a pedagodzy powinni poszukiwać nowych, często alternatywnych metod pracy z dziećmi.

Czasopismo: Edukacja Elementarna w Teorii i Praktyce
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: historia, pedagogika, psychologia
Ogólnodostępne formy tańca i programy taneczne dominujące w aktywności tanecznej dziecka w wieku wczesnoszkolnym

Amatorski ruch taneczny staje się coraz bardziej popularną aktywnością wśród dzieci w wieku wczesnoszkolnym. Brak systematyzacji nauczania tańca przyczynia się do nieodpowiedniego doboru poszczególnych form do potrzeb i możliwości uczestników zajęć. Ponadto formy dostępne w amatorskim ruchu tanecznym sprawiają, że taniec postrzega się jako sport, a nie dziedzinę sztuki. Podczas zajęć dąży się do osiągnięcia precyzyjnego odwzorowania ruchu demonstrowanego przez instruktora. Bardzo niewiele sytuacji umożliwa dzieciom indywidualne poszukiwania własnego sposobu poruszania się. Nie zwraca się uwagi na przekazywanie konkretnej intencji poprzez taniec. Dzieci nie mają sposobności do wyrażania własnych emocji poprzez ruch. Właśnie dlatego amatorski ruch taneczny nierzadko kształtuje niewłaściwą postawę do tańca wśród dzieci. Celem artykułu jest wskazanie wybranych grup czynników związanych z kształtowaniem się zjawiska tańca jako aktywności dzieci w wieku wczesnoszkolnym. Świadomość specyfiki ogólnodostępnych form tańca umożliwia wskazanie form mniej lub bardziej atrakcyjnych dla potrzeb dziecka. Przeprowadzone badania dowodzą, że w środowisku tanecznym nadal funkcjonuje wiele błędnych praktyk związanych z nauczaniem dzieci. Przede wszystkim zmian powinno się upatrywać w odpowiednim przygotowaniu instruktorów do pracy oraz w samej organizacji zajęć.

Czasopismo: Edukacja Elementarna w Teorii i Praktyce
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: historia, pedagogika, psychologia
Ocena transparentności postępowania badawczego. Implikacje dla badań nad dzieciństwem

Głównym celem artykułu jest prezentacja aplikacji metody szybkiego przeglądu w ocenie transparentności raportów z badań empirycznych. W dobie rosnącej liczby publikacji referujących wyniki badań nad dzieckiem i dzieciństwem oraz towarzyszącej temu przyrostowi potrzebie dysponowania środkami selekcji źródeł informacji metoda szybkiego przeglądu wydaje się interesującą propozycją wstępnego określania wiarygodności raportów badawczych. W pierwszej części artykułu przedstawiona została idea metody szybkiego przeglądu oraz zagadnienie transparentności raportów badawczych. Druga część poświęcona została ilustracji zastosowania tej metody na przykładzie autorskich badań i z użyciem autorskiego instrumentu. Analiza zgromadzonych danych dostarczyła rezultatów pozwalających określić poziom transparentności raportów oraz scharakteryzować jakość wykorzystywanych rozwiązań. Okazało się między innymi, że transparentność raportów z badań podlega zróżnicowaniu ze względu na strategię badań oraz że poziom zaawansowania zastosowanych rozwiązań analitycznych pozostaje z nią w związku. Metoda szybkiego przeglądu oraz zaprezentowane narzędzie znajdują szczególne zastosowanie, gdy mimo presji czasu oraz niedostatecznych kompetencji metodologicznych pojawia się potrzeba oceny wiarygodności publikowanych wyników badań.

Czasopismo: Edukacja Elementarna w Teorii i Praktyce
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: historia, pedagogika, psychologia
Wykorzystanie metod aktywizujących przez nauczycieli przedszkoli i klas I–III – raport z badań

Celem przeprowadzonych badań było poznanie opinii nauczycieli przedszkoli i klas I–III na temat przydatności i stopnia wykorzystania metod aktywizujących w procesie edukacyjnym w przedszkolu i w klasach I–III, a także walorów i częstotliwości wykorzystania tych metod w pracy z dziećmi w wieku przedszkolnym i wczesnoszkolnym. Na podstawie przeprowadzonego badania sondażowego można wnioskować, iż ważnym zadaniem współczesnej szkoły, zwłaszcza na poziomie edukacji przedszkolnej i wczesnoszkolnej, powinno być stosowanie różnorodnych metod pracy, a przede wszystkim aktywizowanie dzieci i uczniów. Nauczyciele cenią i bardzo często wykorzystują metody aktywizujące. Do najbardziej przydatnych w ich opinii należą gry dydaktyczne oraz metody i techniki integracyjne. Należy podkreślić, iż badani dostrzegają wiele walorów metod i technik aktywizujących. Ich stosowanie, w świetle zebranych wypowiedzi, korzystnie wpływa na wzrost aktywności dzieci, poprawę atrakcyjności zajęć, poprawę komunikacji, współdziałania i współpracy w grupie dziecięcej, kształtowanie kreatywności, poczucia pewności oraz wiary we własne możliwości dziecka. Metody te przyczyniają się również do poprawy relacji między nauczycielem a uczniem. Co bardzo ważne – blisko połowa badanych dostrzega wyraźną poprawę efektów procesu kształcenia przy zastosowaniu metod aktywizujących. We współczesnym systemie edukacyjnym podstawą nauczania stają się metody i formy aktywne, które powoli zaczynają wypierać metody podające, pozbawiające dziecko czynnego uczestnictwa zarówno w zabawie, jak i w nauce. W związku z tym niezwykle korzystnym zjawiskiem jest deklarowanie przez badanych nauczycieli częstego wykorzystania metod aktywizujących na poziomie edukacji przedszkolnej i wczesnoszkolnej i oczekiwanie dobrych efektów na przyszłość.

Czasopismo: Edukacja Elementarna w Teorii i Praktyce
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: historia, pedagogika, psychologia
Arteterapia i jej zastosowanie w obszarze edukacji

Artykuł porusza zagadnienia z zakresu arteterapii, która znana jest również jako terapia przez sztukę. Działania prowadzone w jej obrębie polegają na wykorzystywaniu terapeutycznych właściwości sztuki w praktyce. Arteterapia jest pojęciem niezwykle obszernym. Zawiera w sobie bowiem wiele rodzajów terapii opierających swoje działania na szeroko pojętej sztuce. Wśród terapii wchodzących w zakres arteterapii można wymienić: terapię, której podstawę stanowi twórczość plastyczna, muzykoterapię, biblioterapię, teatroterapię, choreoterapię oraz estezjoterapię. Pisząc o właściwościach arteterapeutycznych, należy także wspomnieć o filmoterapii, kulturoterapii, hortikuloterapii oraz terapii zajęciowej. Artykuł ma charakter przeglądowy. Celem publikacji jest ukazanie czytelnikowi, jak szerokie spectrum oddziaływań ma arteterapia. W artykule przedstawiono zagadnienia definicyjne z zakresu arteterapii. Zwrócono także uwagę na samą sztukę, która stanowi jej integralną część. Wyszczególnione zostały również techniki występujące w obszarze arteterapii. Wskazano także funkcje, jakie pełni ona w aspekcie oddziaływań terapeutycznych oraz w obszarze edukacji. Ponadto ukazano rolę arteterapeuty w procesie terapeutycznym. W artykule znalazły się także zagadnienia z zakresu arteterapii w aspekcie edukacyjnym. Wśród nich ukazane zostały obszary jej zastosowania wśród dzieci oraz przegląd wybranych pozycji literaturowych, przydatnych w działalności arteterapeutycznej.

Czasopismo: Edukacja Elementarna w Teorii i Praktyce
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: historia, pedagogika, psychologia
Różnorodność rysunków dziecięcych

Dla pedagoga rysunek dziecięcy jest bezcennym źródłem wiedzy o dziecku – jego myśleniu, emocjach i sytuacji rodzinnej. Rysunki dzieci różnią się między sobą w zależności od wieku, poziomu rozwoju, emocji i pragnień oraz relacji rodzinnych, a poprzez te różnice można się o dziecku bardzo dużo dowiedzieć i – co za tym idzie – skuteczniej mu pomagać. Szczególnie znaczący jest sposób przedstawienia postaci ludzkiej, który zmienia się na poszczególnych etapach rozwoju (bazgroty, głowonogi, schematy, realizm), a także w zależności od przeżyć wewnętrznych dziecka i jego sytuacji rodzinnej. Ze względu na owe różnice w sposobie rysowania rysunek pozwala na zorientowanie się, czy poziom wykonania jest adekwatny do wieku dziecka, a także na poznanie jego sfery emocjonalnej. Celem artykułu jest przedstawienie różnorodności rysunków dziecięcych. Oparty jest na literaturze przedmiotu i badaniach własnych oraz uzupełniony przykładami rysunków zaczerpniętych ze zbiorów autorki. Interpretacja rysunku jest trudna, gdyż posługuje się wskaźnikami wynikającymi z badań porównujących rysunki różnych grup, a także opiera się na mechanizmie projekcji i symbolach. To podejście zupełnie inne niż w skalach kwestionariuszowych i ankietach, odwołujących się do samoopisu

Czasopismo: Edukacja Elementarna w Teorii i Praktyce
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: historia, pedagogika, psychologia
Warsztat plastyczny i jego walory arteterapeutyczne w pracy z dzieckiem

Artykuł ma charakter teoretyczny na temat arteterapii, a ściślej terapii przez plastykę. Autorka wskazuje na sztukę jako swoistą formę komunikatu o człowieku. Ujmuje twórczość w działaniach terapeutycznych jako proces, dzięki któremu tworzący uzyskuje wgląd w nurtujący go problem i jego rozwiązanie. W ramach zajęć arteterapeutycznych jest realizowana ich funkcja katartyczna, diagnostyczna, poznawcza i wychowawcza, które Autorka wyjaśnia. W pracy pedagogicznej arteterapia to strategia pedagogiczna stosowana w procesie wychowania, która wspomaga proces integracji osobowości. Podstawowy walor terapeutyczny w przypadku plastyki tkwi we właściwym zastosowaniu jej warsztatu, czyli materiałów i narzędzi. Jest on dobierany do indywidualnych możliwości osoby. Prace plastyczne – jak podkreśla Autorka – odzwierciedlają rozwój emocjonalny, umysłowy, percepcyjny, społeczny i estetyczny dziecka. Wszystkie one zostały w artykule scharakteryzowane. Autorka wskazuje też na celowość i walory terapeutyczne warsztatu plastycznego w pracy z dzieckiem. Zwraca szczególną uwagę na techniki plastyczne malarskie, rysunkowe, graficzne, collage, frottage, dripping i przestrzenne, które zaleca w arteterapii. Podkreśla przy tym, że poprzez formę plastyczną dziecko wyraża i określa siebie. Dzieci, które uczestniczą w tego typu zajęciach, mają poczucie satysfakcji, że potrafią coś zrobić. Wpływa to na poprawę ich samooceny i lepsze samopoczucie. Uczą się rozumieć, słuchać, rozmawiać, współpracować z innymi.

Czasopismo: Edukacja Elementarna w Teorii i Praktyce
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: historia, pedagogika, psychologia
Mądrze i taktownie, przystępnie i zrozumiale – czyli o śmierci w literaturze dziecięcej

Śmierć, mimo że obecna i widoczna w życiu, uznawana jest za społeczne tabu. Dorośli często chronią dzieci przed tym tematem. Z jednej strony myślą, że dzięki takiemu postępowaniu unikną trudnych tematów, z drugiej nie wiedzą, jak rozpocząć rozmowę. Oprócz wytłumaczenia, czym jest śmierć, boją się też odczuć i emocji temu towarzyszących – rozpaczy, smutku, żalu, tęsknoty, żałoby. Ich obawy, a może i niewiedza, spychają ten temat na margines życia rodzinnego. A przecież śmierć występuje nie tylko w świecie ludzi, ale też zwierząt i roślin. Trzeba o niej mówić i zaspokajać naturalną dziecięcą ciekawość. Do takiej rozmowy należy się przygotować. Pierwszym krokiem jest wybranie właściwej literatury dziecięcej. Dobór powinien być podyktowany wiekiem dziecka i sytuacją, jaką chcemy przedstawić. Do wyboru mamy książki dotyczące śmierci jednego z rodziców, śmierci dziadka, śmierci kogoś z dalszego otoczenia (śmierć rodziców kolegi z przedszkola), śmierci zwierząt i roślin. Historie zawarte w książkach powinny przedstawiać śmierć w sposób łagodny ale zgodny z rzeczywistością. Kolejnym krokiem jest stworzenie odpowiedniej atmosfery i dobranie właściwych słów. A zatem, na sposób zrozumienia śmierci przez dzieci w wieku od 3 do 10 lat mają wpływ osoby z ich najbliższego otoczenia. Wspólne rozmowy, poparte odpowiednią literaturą, pomogą najmłodszym oswoić się ze zjawiskiem śmierci i właściwie przejść przez etapy żałoby. Artykuł, po koniecznym rozbudowanym wprowadzeniu na temat zjawiska śmierci, jej miejsca w obecnym świecie i rozumienia jej przez dzieci, wskazuje i omawia właściwą literaturę dziecięcą. Zaprezentowane pozycje książkowe poruszające zagadnienie śmierci, są tylko wskazówką i wyznaczają tor dalszych poszukiwań wartościowych książek dla dzieci.

Czasopismo: Edukacja Elementarna w Teorii i Praktyce
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: historia, pedagogika, psychologia
Zajęcia techniczne w edukacji wczesnoszkolnej

Artykuł porusza kwestie edukacji technicznej prowadzonej w szkołach podstawowych w klasach I–III. Rozwój nauki i techniki wpływa na całokształt życia ludzi oraz odpowiada za poziom kultury współczesnej cywilizacji. Ludzie są niejako zmuszeni do codziennego „stykania” się z wytworami techniki oraz do swobodnego z nich korzystania. Można zatem wnioskować, że człowiek w nieustającym procesie kształcenia nie może pominąć znaczącego rozwoju kultury technicznej. Zajęcia techniczne w edukacji wczesnoszkolnej mają wprowadzać w teraźniejszość techniczną. Pierwsze lata nauki szkolnej stanowią czas, kiedy to dziecko napotyka na szereg nowych wyzwań, z jakimi dotychczas nie miało styczności. Artykuł uwzględnia informacje dotyczące zastosowania przez nauczycieli na zajęciach technicznych z dziećmi odpowiednich metod i form pracy, uatrakcyjniania treści kształcenia. Autor poszukuje sposobów motywujących uczniów do działań twórczych oraz rozwijających dziecięce zdolności i zainteresowania. Edukacja w klasach I–III szkoły podstawowej jest realizowana w formie kształcenia zintegrowanego. Ogromną rolę odgrywają w niej nauczyciele – kreatywni, twórczy i innowacyjni, którzy poza prowadzeniem zajęć z edukacji polonistycznej, matematycznej, muzycznej, przyrodniczej pokazują dziecku „świat techniki” i rozwijają jego pasje, talenty i zainteresowania. Świat, z którym na co dzień styka się każde dziecko, obfituje w różnorodność przedmiotów stworzonych przez człowieka. Wiele z nich, mających służyć zabawie oraz edukacji, zawiera innowacyjne, techniczne wynalazki. Uczniowie na zajęciach technicznych uczą się projektować, planować i wytwarzać przedmioty użyteczne. Kształcą wrażliwość, odkrywają jednocześnie swój potencjał i talent oraz zapoznają się z elementami
organizacji pracy.

Czasopismo: Edukacja Elementarna w Teorii i Praktyce
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: historia, pedagogika, psychologia
„…i niech świat dla Ciebie zatańczy…” Wspieranie rozwoju ucznia poprzez stwarzanie mu drugiej szansy

Autor prezentuje ideę drugiej szansy jako podstawowego wymiaru respektowania przez nauczyciela uczniowskiego prawa do błędu. Podkreśla znaczenie czasu niezbędnego dla realizacji drugiej szansy i wskazuje na jej metaforyczny charakter. Widzi w niej ideę, która powinna przenikać wszystkie szczeble edukacji. Po drugiej uczeń miałby otrzymywać trzecią, czwarta i kolejną szansę. Jest to uzasadnione sposobem rozumienia uczniowskiej porażki, która nie może być przez nauczyciela traktowana jako kres uczniowskich osiągnięć, lecz impuls do inicjowania działań wspierających. Wiąże się to z koniecznością przełamywania upowszechnionego w praktyce edukacyjnej wzorca kultury, którego cechą dominującą jest traktowanie czasu wykonywania zadań jako naczelnego kryterium oceny. Wzorzec ten ma swoje umocowanie w systemie testów szkolnych, które zdominowały proces ewaluacji osiągnięć szkolnych. Ten uczeń, który pracuje wolniej, uzyskuje gorsze oceny. W ocenie wielu nauczycieli wolniejsza praca to marnotrawienie jednej z najcenniejszych wartości, jaką stanowi czas. Dawanie uczniowi drugiej szansy jest więc dla Autora kwestią nie tyle metodyczną, ile przede wszystkim etyczną, związaną z odpowiedzialnością nauczyciela za efekty pracy jego podopiecznych.

Czasopismo: Edukacja Elementarna w Teorii i Praktyce
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: historia, pedagogika, psychologia
Wprowadzenie

Człowiek to gatunek opowiadający. Od zawsze tworzył opowieści, starając się utrwalić swoją wiedzę o świecie i przekazać ją następnym pokoleniom. Początkowo były to opowieści rysunkowe na ścianach jaskiń, potem zakodowane w złożonym systemie węzłów i koralików, mówione lub śpiewane przez ludowych bajarzy, aż wreszcie – dzięki wynalezieniu pisma, utrwalone w postaci zdolnej przetrwać tysiące lat. Konstruowanie historii, mitów, baśni, rytuałów etc. jest naszą naturalną potrze- bą – potrzebą zaznaczenia swojej obecności w świecie, odciśnięcia swojego śladu na otoczeniu, ekspresji przeżywanych emocji i napięć emocjonalnych, nawiązania relacji z innymi, zbudowania wspólnoty znaczeń, wierzeń i cenionych wartości.
         Prezentowany numer zaprasza czytelników do spojrzenia na opowieści obecne w życiu dziecka z różnej perspektywy: dydaktycznej, rozwojowej, terapeutycznej i co- dziennej. Prezentuje opowieści wielkie i małe, te tworzone dla dzieci, przez dzieci i przy ich aktywnym udziale.

Czasopismo: Edukacja Elementarna w Teorii i Praktyce
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: historia, pedagogika, psychologia