rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Ocena skuteczności działania sortowni na podstawie bilansu odpadów komunalnych

Przedstawiono wyniki testów bilansowania masy sortowanych odpadów przeprowadzonych w dwóch Polskich sortowniach zlokalizowanych w Bielsku-Białej i Gorzowie Wielkopolskim. Zadaniem obu zakładów jest mechaniczno-biologiczne przetwarzanie odpadów komunalnych, lecz różnią się wyposażeniem technicznym i organizacją procesu sortowania odpadów, co przekłada się na skuteczność ich działania. Wyniki przeprowadzonych testów pozwoliły na ocenę skuteczności poszczególnych etapów sortowania odpadów oraz ich szczegółową diagnozę. Wykazano, że surowce wtórne odzyskane z odpadów komunalnych w sortowni w Bielsku-Białej stanowiły 16%, surowiec do wytwarzania paliwa alternatywnego – 10,5% oraz pozostałość po sortowaniu – 10,5% masy odpadów. W sortowni w Gorzowie Wielkopolskim surowce wtórne stanowiły 7,6%, paliwo alternatywne – 11%, a pozostałość po sortowaniu – 24% masy przerabianych odpadów komunalnych. W obu sortowniach wydzielana jest także frakcja podsitowa, kierowana do biologicznego przetworzenia, jak również gruz i odpady wielkogabarytowe. Wyznaczone wartości wskaźnika wydzielania frakcji papieru (91%) i PET (85%) potwierdziły dużą skuteczność działania separatorów optopneumatycznych zastosowanych w sortowni w Gorzowie Wielko-polskim.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Metoda analizy i oceny ryzyka eksploatacji systemów wodociągowych na terenach użytkowanych rolniczo

Zniesienie w 2011 r. w Polsce obowiązku ustanawiania stref ochrony ujęć wody istotnie zwiększyło ryzyko eksploatacji systemów zaopatrzenia w wodę, a szczególnie małych systemów wiejskich. W przypadku systemów wodociągowych usytuowanych na terenach użytkowanych rolniczo, głównym źródłem zagrożenia mogą być uprawy roślin i hodowla zwierząt w bezpośrednim sąsiedztwie ujęć wody. W artykule przedstawiono metodę oceny zagrożenia jakości wód podziemnych na obszarach użytkowanych rolniczo. Proponowana procedura analityczna wykorzystuje uniwersalną metodę, pięcioparametryczną matrycę, uwzględniającą takie zmienne ryzyka, jak prawdopodobieństwo wystąpienia zanieczyszczania wody, ekspozycja systemu wodociągowego na zagrożenia pochodzenia rolniczego, skutki finansowe, liczba zagrożonych konsumentów i poziom ochrony systemu przed zagrożeniami. W przypadku każdego z układów zasilania w wodę eksploatowanego w danym systemie wodociągowym wyznacza się wartości ich ryzyka cząstkowego oraz kategoryzację (ryzyko tolerowane, kontrolowane i nieakceptowane), a następnie określa wartość ryzyka całego systemu wodociągowego. W pracy przedstawiono wyniki praktycznego zastosowania omówionej metody do oceny ryzyka w przypadku dwóch wiejskich systemów zaopatrzenia w wodę, zlokalizowanych na obszarach o intensywnej eksploatacji rolniczej, na podstawie danych z ich sześcioletniej eksploatacji (2010–2015).

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Otrzymywanie mezoporowatych węgli o dużej powierzchni właściwej i dużej objętości porów

Omówiono właściwości mezoporowatych węgli otrzymanych metodą twardego odwzorowania. Jako prekursory węglowe zastosowano rezorcynol i aldehyd krotonowy oraz fenol i paraformaldehyd, natomiast jako twardą matrycę wykorzystano krzemionkę koloidalną. Wykazano, że otrzymane w ten sposób mezoporowate węgle charakteryzowały się dużą powierzchnią właściwą - ponad 1500 m2/g (w przypadku rezorcynolu i aldehydu krotonowego) i ok. 1800 m2/g (w przypadku fenolu i paraformaldehydu), a także dużą całkowitą objętością porów ok. 5 cm3/g oraz ok. 95% udziałem mezoporów. Funkcje rozkładu objętości porów wskazywały na mały udział mikroporów o wymiarach ok. 1,5 nm oraz duży udział mezoporów o wymiarach ok. 30 nm. Zdjęcia mikroskopowe (SEM) potwierdziły jednorodność wymiarów sferycznych mezoporów oraz heterogeniczność ich rozmieszczenia w matrycy węglowej. Badania wykazały, że bardzo dobrze rozwinięta struktura porowata tych węgli stwarza realną możliwość ich wykorzystania w procesach adsorpcyjnych i katalitycznych, a w szczególności do adsorpcji dużych cząsteczek organicznych.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Skutki obecności biofilmu w systemach dystrybucji wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi

Przedstawiono główne problemy wynikające z obecności biofilmu w elementach systemu dystrybucji wody wodociągowej. Omówiono zagadnienie zwiększonego zapotrzebowania wody na środki dezynfekcyjne, niezbędne do kontroli rozwoju obrostów biologicznych w sieci wodociągowej. Scharakteryzowano zjawiska intensyfikacji korozyjnego niszczenia materiałów instalacyjnych przez biofilm, wtórnego zanieczyszczenia wody wodociągowej oraz problemy eksploatacyjne jej dystrybucji i niszczenia obrostów biologicznych. Wykazano, że powstawanie i rozwój biofilmu na wewnętrznych powierzchniach elementów systemu wodociągowego nie tylko zwiększa koszty dystrybucji wody, ale przede wszystkim stanowi zagrożenie zdrowia jej konsumentów na skutek obecności w wodzie mikroorganizmów tworzących biofilm oraz produktów ich aktywności życiowej.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Toksyczność gleby zanieczyszczonej olejem silnikowym poddanej samooczyszczaniu oraz fitoremediacji

W badaniach toksyczności gleby zanieczyszczonej przepracowanym olejem silnikowym, w miarę postępującego procesu jej samooczyszczania oraz fitoremediacji, wykorzystano koniczynę białą (Trifolium repens) oraz dżdżownice (Eisenia fetida). Wykazano, że toksyczność gleby wobec badanych organizmów testowych malała wraz z postępującym procesem samooczyszczania oraz fitoremediacji, przy czym bardziej toksyczne były próbki poddane procesowi samooczyszczania. Ponadto badane zwierzęta wykazały znacznie większą wrażliwość w stosunku do wprowadzonego do gleby ksenobiotyku aniżeli rośliny. Jednocześnie korzenie roślin były bardziej wrażliwe na badane zanieczyszczenia aniżeli ich łodygi. Najbardziej czułym wskaźnikiem toksyczności gleby okazała się liczba wylęgłych młodych dżdżownic w teście reprodukcji.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Skuteczność płukania sieci wodociągowej metodą ukierunkowanego przepływu wody

Wieloletnie badania doświadczalne prowadzone podczas płukania sieci wodociągowej metodą ukierunkowanego przepływu przyczyniły się do weryfikacji zależności między jakością popłuczyn a zasobami osadów w rurociągach, parametrami płukania, krotnością wymiany wody i zasięgiem oddziaływania wymuszenia przepływu wody w sieci. Stwierdzono, że wypłukiwanie osadów z rurociągów kształtuje się najpierw według krzywej gwałtownie rosnącej (pierwsza lub druga wymiana wody), a następnie opadającej, ponieważ po osiągnięciu maksimum zawartości zanieczyszczeń w popłuczynach obserwuje się wyraźnie malejącą tendencję do ich wypłukiwania wraz z upływem czasu płukania. Ilościową ocenę skuteczności wypłukiwania osadów z sieci wodociągowej wykonano na podstawie ich zawartości w próbkach popłuczyn. Wykazano, że maksimum zawartości zanieczyszczeń w popłuczynach warunkuje rodzaj, skład i wiek osadów oraz prędkość płukania i długość drogi przepływu popłuczyn.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Badania zmian jakości wody w przewodach wodociągowych z wykładziną cementową

Badania przeprowadzone w instalacji modelowej zasilanej wodą podziemną wykazały, że woda kontaktująca się z wykładziną cementową stopniowo traciła właściwości agresywne i nabierała zdolności do wytrącania węglanu wapnia. Świadczyło to o przechodzeniu składników cementu z wykładziny do wody wodociągowej. Poza głównymi składnikami (wapń, magnez, glin) stwierdzono obecność w wodzie także pierwiastków śladowych (cynk, bar, chrom, ołów, nikiel, kobalt), przy czym nie były to ilości znaczące. Wykazano, że wymywanie pierwiastków z cementu przebiegało intensywniej do wody poddawanej chlorowaniu. Końcowa zawartość wszystkich oznaczonych pierwiastków w wodzie po kontakcie z wykładziną cementową była znacznie poniżej wartości dopuszczalnych w wodzie przeznaczonej do spożycia.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Próba współfermentacji osadów ściekowych z odpadami mięsnymi

Badano wpływ procentowego udziału odpadu mięsnego (jako kosubstratu) w mieszaninie z osadem ściekowym w procesie współfermentacji na ilość i skład wytworzonego biogazu oraz stopień przefermentowania i właściwości osadu. Do badań użyto zagęszczony mechanicznie osad nadmierny z komunalnej oczyszczalni ścieków oraz odpad z zakładu mięsnego w województwie śląskim. Badania prowadzono przez 28 dób w warunkach nieprzepływowych (porcjowych), z wykorzystaniem instalacji do fermentacji osadów składającej się z 12 szczelnych, szklanych butelek o pojemności 500 cm3, wyposażonej w zestaw do odbioru biogazu. Proces współfermentacji prowadzony był w warunkach mezofilowych (37°C). Stwierdzono, że dodatek odpadu mięsnego w ilości 2–8% w mieszaninie z osadem komunalnym spowodował zwiększenie ilości wydzielonego biogazu i zawartości metanu w porównaniu z próbką kontrolną. Największy przyrost ilość biogazu (o 138%) i zwiększenie ilości metanu w biogazie (o 9%) uzyskano przy 3% udziale odpadu mięsnego w mieszaninie. Jednocześnie15% jego udział wpłynął już negatywnie na proces współfermentacji. W porównaniu do próbki kontrolnej uzyskano o 15% mniejszą ilość metanu w biogazie oraz najmniejszą jednostkową ilość wydzielonego biogazu spośród wszystkich próbek. Stwierdzono także, że dodatek badanego kosubstratu pogarszał stopień przefermentowania osadu, a także negatywnie wpływał na właściwości filtracyjne przefermentowanego osadu (test CSK).

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Analiza zależności między wskaźnikami jakości wody w Jeziorze Goczałkowickim w aspekcie zakwitów fitoplanktonu

Analizie statystycznej poddano zawartość azotu amonowego, azotynów, azotanów, ortofosforanów i fosforu ogólnego w wodzie Jeziora Goczałkowickiego w latach 1994-2009. Wyodrębniono grupę punktów pomiarowych usytuowanych przy powierzchni lustra wody oraz grupę punktów pomiarowych usytuowanych na głębokościach 2 m i 6 m. Za pomocą testu równości średnich sprawdzono, że wartości wskaźników jakości wody na różnej głębokości podczas zakwitu okrzemek, sinic lub zielenic różniły się od wartości tych wskaźników w czasie braku zakwitu. W przypadku wody pobranej z powierzchni istotne różnice wartości podczas zakwitu i jego braku wykazały azot amonowy, azotyny i azotany. Stwierdzono, że większość wskaźników jakości wody miała istotne sezonowe zróżnicowanie, a jedynie azot amonowy i azotyny nie wykazywały istotnych zmian ze względu na porę roku. Wykazano również, że zakwit fitoplanktonu wpływał na związki korelacyjne pomiędzy badanymi wskaźnikami jakości wody. W wielu przypadkach nieistotne wartości współczynnika korelacji Spearmena przy braku zakwitu były istotne podczas zakwitu.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Celowość zawracania popłuczyn z filtrów pospiesznych w układach oczyszczania wody powierzchniowej

W ostatnich latach obserwuje się coraz większe zainteresowanie eksploatatorów zakładów wodociągowych możliwością wykorzystania popłuczyn w układach oczyszczania wody przez ich zawrócenie do początku układu oczyszczania, co ma na celu ograniczenie kosztów eksploatacyjnych. Recyrkulacja popłuczyn pozwala obniżyć koszty ujmowania wody (pompowanie, opłaty za korzystanie ze środowiska) oraz koszty odprowadzania tych wód do kanalizacji lub środowiska. W pracy przedstawiono analizę standardowych rozwiązań technologicznych oczyszczania popłuczyn, a także ocenę korzyści i zagrożeń wynikających z ich recyrkulacji. Integralnym elementem pracy jest analiza technologiczna wraz z oceną zagrożeń obecnością bakterii Clostridium perfringens oraz analiza ekonomiczna eksploatacji układu oczyszczania popłuczyn w zakładzie wodociągowym „Goczałkowice”, przeprowadzona w oparciu o dane eksploatacyjne i wyniki badań laboratoryjnych.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Usuwanie mykoestrogenów z roztworów wodnych w zintegrowanym procesie fotokataliza-mikrofiltracja-nanofiltracja

Wykazano dużą skuteczność (>90%) usuwania zanieczyszczeń, w tym małocząsteczkowych mykoestrogenów (zearalenon i [alfa]-zearalenol w ilości 500 mg/m3) w zintegrowanym procesie oczyszczania wody fotokataliza-mikrofiltracja-nanofiltracja. Skuteczność usuwania mykoestrogenów w tym procesie była znacznie większa niż w samym procesie fotokatalizy. Porównując skuteczność samej nanofiltracji ze skutecznością procesu zintegrowanego stwierdzono, że usunięcie mykoestrogenów w obu przypadkach było zbliżone, jednakże realizacja nanofiltracji w procesie zintegrowanym była korzystniejsza pod względem wydajności hydraulicznej membrany. Rozpatrując skuteczność i wydajność nanofiltracji w procesie zintegrowanym wykazano większą przydatność membran wykonanych z octanu celulozy (CK) niż membran kompozytowych (DK) o poliamidowej warstwie naskórkowej, które były bardziej podatne na blokowanie. Wprowadzenie do układu oczyszczania wody fotokatalizy przed nanofiltracją w zasadniczy sposób ograniczyło występowanie zjawiska blokowania membran. Należy wziąć jednak pod uwagę niebezpieczeństwo pojawienia się w wodzie związków organicznych o mniejszej masie cząsteczkowej niż występujące w wodzie modelowej, co może zmniejszyć skuteczność procesu oczyszczania.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Usuwanie jonów bromkowych z roztworów wodnych w procesie dializy Donnana

Zastosowano membranowy proces wymiany anionów do usuwania bromków z roztworów wodnych. Wykorzystano dwa rodzaje membran anionowymiennych: Selemion AMV i Neosepta ACS oraz różne stężenia roztworu odbierającego (NaCl). Układ ba-dawczy zasilano roztworem modelowym lub wodą naturalną o różnym składzie jonowym. Najlepszą skuteczność usuwania jonów bromkowych z roztworu modelowego uzyskano na membranie Selemion AMV - 78%, przy stężeniu NaCl w roztworze odbierającym równym 300 mol/m3. Za membranę o najlepszych właściwościach do usuwania jonów bromkowych z wody naturalnej uznano membranę Neosepta ACS - uzyskano 90% usunięcia bromków przy względnie małym stężeniu soli w koncentracie (100 mol/m3). W dalszej kolejności badano skuteczność odzyskiwania w procesie elektrodializy chlorku sodu z odpadowego koncentratu po dializie Donnana. Odzyskany w ten sposób koncentrat zastosowano do ponownego usuwania jonów bromkowych z wody naturalnej w procesie dializy Donnana z membraną Neosepta ACS. Otrzymana skuteczność usuwania bromków z wody naturalnej w procesie wymiany jonów z wykorzystaniem odzyskanego koncentratu była stosunkowo duża (78%).

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Zależność między klasyfikacją rzek opartą na makrofitach a jakością fizyczno-chemiczną wody na przykładzie rzek województwa wielkopolskiego

W województwie wielkopolskim w latach 2007-2009 przebadano 153 stanowiska na rzekach, które sklasyfikowano w 5-klasowym systemie stanu ekologicznego. Klasyfikacja opierała się na Makrofitowym Indeksie Rzecznym (MIR). Wartości indeksu makrofitowego porównano następnie z wynikami analiz fizyczno-chemicznych wody w rzekach należących do różnych typów. W analizie statystycznej wykorzystano następujące wartości wskaźników hydrochemicznych: średnie roczne, średnie w sezonie wegetacyjnym (VI-IX), maksymalne i minimalne oraz kwartyle. Badania wykazały istotne powiązania pomiędzy indeksem makrofitowym a zawartością pierwiastków biogennych w wodzie oraz BZT5, węglem organicznym, przewodnością właściwą oraz chlorofilem a w rzekach typu piaszczystego i kamienisto-żwirowego. Najwyższe wartości korelacji wskaźnika makrofitowego wykazano w odniesieniu do BZT5, chlorofilu a, węgla organicznego i azotu Kjeldahla, przy czym wskaźnik ten najsilniej odzwierciedlał średnie wartości roczne i w podobny sposób średnie z okresu wegetacji oraz najwyższe wartości w roku.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Próba oceny wpływu składu roztworu modelowego na rozkład wybranych ksenobiotyków w procesie utleniania z wykorzystaniem promieni nadfioletowych i nad-tlenku wodoru

Współczesne technologie oczyszczania wody i ścieków coraz częściej wykorzystują różne procesy chemicznego utleniania. W procesach tych mogą powstawać uboczne produkty utleniania o często nieznanej aktywności biologicznej. Z tego względu podjęto próbę oceny stopnia rozkładu dwóch ksenobiotyków (bisfenol A, diklofenak) oraz zmiany toksyczności roztworu modelowego w procesach UV oraz UV/H2O2. Ocenę przebiegu procesu zaawansowanego utleniania przeprowadzono stosując jako roztwory modelowe wodę zdejonizowaną i ścieki oczyszczone z dodatkiem wzorców badanych ksenobiotyków. Wykazano, że stopień rozkładu tych związków był większy w przypadku ich utleniania w środowisku ścieków oczyszczonych niż wody zdejonizowanej. W przypadku wody zdejonizowanej zaobserwowano powstawanie ubocznych produktów rozkładu badanych ksenobiotyków i ich wpływ na toksyczność roztworu modelowego zarówno w procesie UV, jak i UV/H2O2. W zależności od rodzaju zastosowanego procesu utleniania i czasu naświetlania promieniami nadfioletowymi oraz usuwanego związku roztwór modelowy charakteryzował się różną toksycznością. Dowodzi to, że podczas usuwania ksenobiotyków w procesach zaawansowanego utleniania zachodzą złożone zjawiska, które nie są jeszcze do końca rozpoznane.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Mechanizmy i skuteczność i ozonowania katalitycznego w oczyszczaniu wody

W pracy omówiono stan współczesnej wiedzy w dziedzinie ozonowania katalitycznego i jego wykorzystania w procesach oczyszczania wody. Ozonowanie katalityczne zalicza się do procesów tzw. zaawansowanego (pogłębionego) utleniania, a jego skuteczność wiąże się zwykle z tworzeniem rodników hydroksylowych. Podkreślono główne zalety ozonowania katalitycznego, takie jak szybkość procesu, znacznie silniejsza mineralizacja substancji organicznych oraz znacznie większa skuteczność wykorzystania ozonu niż w procesach samego ozonowania. Przedyskutowano zarówno zjawiska katalizy homogenicznej, jak i heterogenicznej. Wykazano, że w homogenicznym ozonowaniu katalitycznym dochodzi do tworzenia rodników hydroksylowych głównie w wyniku następczych reakcji ozonu z kompleksami organicznymi jonów metali. Heterogeniczne ozonowanie katalityczne omówiono według grup katalizatorów, jak tlenki metali, materiały ceramiczne, metale na nośnikach oraz węgiel aktywny. Omówiono systemy niepolarne stabilizujące ozon cząsteczkowy, jak również możliwość wykorzystania tych systemów jako czynników wspomagających proces ozonowania. Wykazano, że w literaturze spotyka się wiele sprzecznych lub kontrowersyjnych doniesień, szczególnie na temat mechanizmów tworzenia rodników hydroksylowych.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Adsorpcyjne właściwości nanoporowatych materiałów węglowych otrzymanych z wykorzystaniem matryc krzemionkowych i polimerowych

Przedstawiono wyniki badań dotyczące syntezy i charakterystyki właściwości adsorpcyjnych mezoporowatych materiałów węglowych i ich posyntezowej aktywacji w celu otrzymania mikro-mezoporowatych węgli. Omówiono najważniejsze metody otrzymywania węgli z uporządkowanymi lub jednorodnymi mezoporami, szczególnie z wykorzystaniem uporządkowanych mezoporowatych krzemionek, koloidów krzemionkowych i kopolimerów trójblokowych jako matryc. Pierwsze dwa typy matryc są matrycami stałymi, natomiast kopolimery blokowe nalezą do tzw. matryc miękkich. Charakterystyka właściwości adsorpcyjnych nanoporowatych węgli opierała się na izotermach adsorpcji azotu, a w szczególności na obliczeniu funkcji rozkładu objętości porów. Izotermy te wykorzystano także do wyznaczenia powierzchni właściwej, całkowitej objętości porów, objętości mikroporów i mezoporów, a także wymiaru porów odpowiadającego maksimum funkcji rozkładu objętości porów. Badania adsorpcyjne wykazały, że mezoporowate węgle miały dobrze rozwiniętą mezoporowatość, która może być łatwo uzupełniona mikroporami utworzonymi w wyniku dodatkowej posyntezowej aktywacji. Stwierdzono, że badane mikro-mezoporowate węgle są obiecującymi materiałami do adsorpcji i katalizy oraz zastosowań w inżynierii środowiska.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Badania modelowe sprawności powietrznego podnośnika cieczy

W pracy przeanalizowano wyniki badań modelowych wydajności powietrznego podnośnika cieczy stosowanego w układach mieszania i napowietrzania wody. Zakres badań obejmował wyprowadzenie wzorów do wyznaczania charakterystyki wydajności podnośnika przy różnej wysokości podnoszenia wody (H) oraz określenie jego sprawności (η). Badania wydajności (Qw) powietrznego podnośnika cieczy wykonano przy średnicy wewnętrznej rurociągu tłocznego d=0,04 m i pięciu wysokościach podnoszenia wody 0,45 m, 0,90 m, 1,35 m, 1,80 m oraz 2,25 m. Wykazano, że w powietrznym podnośniku cieczy natężenie przepływu powietrza (Qp) zwiększało się wraz ze wzrostem ciśnienia powietrza (pp), a równocześnie natężenie przepływu wody (Qw) zwiększało się wraz ze wzrostem ciśnienia powietrza i wzrostem natężenia przepływu powietrza. Ponadto im mniejsze były straty hydrauliczne podczas przepływu strumienia powietrza przez mieszacz powietrzno-wodny, tym wydajność powietrznego podnośnika cieczy była większa, przy czym wydajność ta malała wraz ze wzrostem wysokości podnoszenia wody. Największą sprawność powietrzny podnośnik cieczy osiągnął przy wysokości podnoszenia wody H=0,45 m, a najmniejszą przy H=2,25 m. Sprawność powietrznego podnośnika cieczy malała wraz ze wzrostem ciśnienia powietrza, natężenia przepływu powietrza i wysokości podnoszenia wody. Wartości natężenia przepływu wody obliczone za pomocą wyprowadzonych wzorów bardzo dobrze pokrywały się z wartościami wyznaczonymi z pomiarów.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka