rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Avena strigosa Schreb. w agrocenozach Podlaskiego Przełomu Bugu

Badania rozmieszczenia i nasilenia występowania Avena strigosa w uprawach rolniczych Podlaskiego Przełomu Bugu przeprowadzono w latach 1994-1998. Dokumentację stanowi 600 zdjęć fitosocjologicznych i spisy florystyczne. Opracowanie prezentuje także skład i strukturę zbiorowisk z udziałem Avena strigosa. Avena strigosa na terenie Podlaskiego Przełomu Bugu występuje często, na różnych typach i gatunkach gleb. Pokrycie jego jest niewielkie, w większości płatów nie przekracza 5%. Lokalnie większe nasilenie występowania Avena strigosa stwierdzono we wschodniej części badanego terenu. Na terenie Podlaskiego Przełomu Bugu Avena strigosa występował w uprawach zbóż jarych w płatach Arnoserido-Scleranthetum i Vicietum tetraspermae oraz w płatach zbiorowisk zubożałych z udziałem gatunków charakterystycznych Aperion spicae-venti i Panico-Setarion. Avena strigosa stwierdzono również w zbiorowiskach okopowych należących do związku Panico-Setarion. W zbiorowiskach tych spotykano go rzadko, w niewielkiej liczbie egzemplarzy.

Czasopismo: Acta Agrobotanica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Zasiedlenie kostrzewy trzcinowej [Festuca arundinacea Schreb.] przez Neotyphodium coenophialum oraz jego wplyw na rozwoj wybranych mikroorganizmow in vitro

Badania przeprowadzono w celu określenia zasiedlenia uprawianych w Polsce odmian kostrzewy trzcinowej przez endofita - Neotyphodium coenophialum oraz określenie jego wpływu na wzrost wybranych mikroorganizmów in vitro. Przetestowano 17 prób nasion 11 odmian kostrzewy trzcinowej. Grzybnię endofita wykrywano metodą mikroskopową po uprzednim wybarwieniu różem bengalskim. Obecność N. coenophialum potwierdzano metodą PCR. Badanie wpływu endofita na wzrost wybranych 15 mikroorganizmów przeprowadzono w warunkach laboratoryjnych na płytkach Petriego z pożywką PDA w temperaturach: 10, 20 i 30°C. Endofita wykryto tylko w dwóch próbach nasion odmian Barrocco (42%) i Terros (2%). Żywą grzybnię N. coenophialum wyizolowano z roślin wyrosłych z zasiedlonych nasion odmiany Barrocco. W temperaturze 30°C zaobserwowano największy hamujący wpływ endofita na wzrost grzybni Bipolaris sorokiniana, Fusarium avenaceum, F. equiseti, Microdochium nivale oraz Gaeumannomyces graminis. W przypadku ostatniego patogena zanotowano największą strefę zahamowania wzrostu - 4 mm. Rozwój B. sorokiniana i M. nivale nie był hamowany w temp. 10°C, a F. avenaceum w temp. 10 i 20°C.

Czasopismo: Acta Agrobotanica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Koncentracja pyłku Xanthium strumarium L. w aeroplanktonie Lublina w latach 2003-2005

Ziarna pyłku rzepienia pospolitego  Xanthium strumarium zaliczane są do aler-
gogennych. W ciągu trzyletnich badañ (2003-2005) prowadzonych metodą grawime-
tryczną w dwóch punktach pomiarowych w Lublinie porównano koncentracje dobo-
we, maksymalne stężenia i sumy roczne ziarn pyłku oraz długość sezonów pyłko-
wych tego gatunku. Sezon pyłkowy rzepienia pospolitego rozpoczyna się w pierw-
szej lub drugiej dekadzie lipca i trwa do trzeciej dekady września. Długość sezonu
pyłkowego wynosi 70-80 dni. Najwyższe koncentracje pyłku rzepienia wynoszące
40-59 z/cm2 występowały między 8 a 18 sierpnia. Maksymalne koncentracje pyłku
rzepienia pospolitego różniły się nieznacznie w poszczególnych punktach pomiaro-
wych w ciągu trzech lat badañ. Wykazano istotną statystycznie korelację między
stężeniem pyłku  Xanthium strumariuma średnią temperaturą tylko w jednym roku
badañ (2004).

Czasopismo: Acta Agrobotanica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Grzyby powodujace zamieranie sadzonek wrzosu

Celem pracy było określenie gatunków grzybów powodujących zamieranie jednorocznych sadzonek wrzosu. Obserwacje dotyczyły odmian: 'Amethyst', 'Annemarie', 'Colette', 'Perestroika' i 'Reini'. Pędy z objawami nekrozy wykładano na pożywkę PDA. Wyizolowano 25 gatunków grzybów, wśród których dominowały: Pestalotia sydowiana, Alternaria alternata, Cylindrocarpon destructans, Leptosphaeria coniothyrium i Epicoccum purpurascens. Z mniejszą częstością występowały Mammaria echinobotryoides, Phoma leveillei, Kaissleriella subalpina, Botrytis cinerea i Phytophthora cinnamomi.

Czasopismo: Acta Agrobotanica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Aktywnosc beta-glikozydazy i peroksydazy w siewkach lubinu zoltego infekowanych Fusarium oxysporum f. sp. lupini

Choroby łubinu powodowane przez grzyby chorobotwórcze stanowią poważny problem w rolnictwie. Prowadzą do zniszczenia części plonu oraz pogorszenia jego jakości, poprzez zmiany w składzie biochemicznym nasion lub zakażenie ich mykotoksynami. Do powszechnie występujących chorób łubinu zaliczane są fuzariozy powodowane przez Fusarium oxysporum f. sp. lupini.
Badano zmiany morfologiczne oraz metaboliczne w siewkach łubinu żółtego infekowanych F. oxysporum f. sp. lupini. Stwierdzono, że infekcja spowodowała okresowe zahamowanie wzrostu siewek, przełamane w dalszej fazie ich rozwoju oraz aktywację ß-glikozydazy oraz peroksydaz. Poinfekcyjne zmiany aktywności enzymów wskazują na uruchamianie mechanizmu obronnego względem F. oxysporum f. sp. lupini i zahamowanie rozprzestrzeniania się patogena.

Czasopismo: Acta Agrobotanica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Zbiorowiska mikroorganizmow w glebie spod lesnej uprawy zen-szenia amerykanskiego

Badania prowadzono w latach 2003-2004 na plantacji żeń-szenia amerykańskiego (Panax quinquefolium L.) zlokalizowanej w lesie mieszanym w Trzcińcu (woj. lubelskie). Przedmiotem badań była gleba pochodząca spod uprawy żeń-szenia chronionego metodą biologiczną oraz chemiczną. W doświadczeniu uwzględniono również kombinację kontrolną - bez stosowania zabiegów ochroniarskich. Badaniami objęto także porażone korzenie roślin żeń-szenia. Analiza mikrobiologiczna wykazała, że najmniejszą średnią ogólną liczebnością bakterii charakteryzowała się gleba pobrana z poletek kombinacji kontrolnej. W lg s. m gleby w kombinacji po zastosowaniu Polyversum stwierdzono najwięcej kolonii bakterii rodzaju Bacillus i Pseudomonas. Najwięcej kolonii grzybów w lg s. m. gleby uzyskano z kombinacji kontrolnej.
Najwięcej grzybów saprotroficznych w tym o antagonistycznym oddziaływaniu uzyskano z gleby pochodzącej z kombinacji po zastosowaniu biologicznej ochrony roślin.
Rośliny żeń-szenia bez względu na kombinację doświadczenia najczęściej porażane były przez Alternaria alternata, Cylindrocarpon spp., Fusarium spp., Pythium irreguläre oraz Rhizoctonia solani.

Czasopismo: Acta Agrobotanica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Spektrum pyłkowe miodów gminy Lipnik (woj. świętokrzyskie)

W sezonach pożytkowych 2003 i 2004 zebrano 25 próbek miodów z 10 miej-
scowości zlokalizowanych na terenie gminy Lipnik (woj. świętokrzyskie).
Analizę pyłkową miodów wykonano według wskazań Międzynarodowej
Komisji Botaniki Pszczelarskiej (Louveaux i in., 1978) oraz Polskiej Normy PN-88/A-77626 Miód pszczeli (1988).
W analizowanym materiale wyróżniono ziarna pyłku 85 taksonów, w tym 62
taksony stanowiły rośliny nektarodajne i 23 nienektarodajne. Spośród roślin nektaro-
dajnych najwyższą, ponad 50% frekwencję pyłku w miodach wykazały: Brassicaceae
(w tym Brassica napus), Prunus typ, Trifolium repens, Anthriscus typ, Salix, Aesculus i 
Rubus typ, Tilia, Taraxacum typ, Galeopsisi Heracleum typ (rys. 1).
W jednej próbce stwierdzano występowanie ziaren pyłku od 11 do 34 takso-
nów roślin, wśród których liczba taksonów roślin nektarodajnych wynosiła od 7 do
26, a nienektarodajnych od 1 do 13.Udział pyłku roślin nienektarodajnych w poszczególnych próbkach wahał sięw granicach od 0,3 do 28,4%. Najwyższą frekwencję osiągnął pyłek Poaceae (88%). W 10 próbkach stwierdzano również obecność nielicznych wskażników spadzi.
W badanym materiale wyróżniono 11 próbek miodów odmianowych; w tym
7 zgodnych z Polską Normą PN-88/A-77626 Miód pszczeli: 4 próbki rzepakowe,
2 akacjowe i 1 lipowy. Ponadto wyróżniono 4 miody odmianowe poza Polską Normą:
3 próbki z poziewnika i 1 z facelii. Pozostałych 14 próbek to miody wielokwiatowe.
Głównym żródłem pożytku w tym regionie są rośliny lasów i zarośli jak rów-
nież łąk i pastwisk. W mniejszym stopniu pożytku dostarczały chwasty. Dodatkowo
bazę pokarmową wzbogacały sady i ogrody oraz uprawy rolne (rys. 2).

Czasopismo: Acta Agrobotanica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Grzyby zasiedlające zdrowe łozy winorośli (Vitis spp.) w wybranych szkółkach

Celem badañ prowadzonych w latach 2000 2002 było poznanie gatunków
grzybów zasiedlających zdrowe łozy winorośli oraz sprawdzenie czy przechowywa-
nie łozy modyfikuje ich skład ilościowy i jakościowy. Materiał roślinny pobierano do
badañ z 5 plantacji produkcyjnych położonych w różnych regionach Polski, uwzględ-
niając 8 najczęściej uprawianych odmian winorośli. Z każdej plantacji i odmiany
pobierano losowo po 20 sztuk łozy w dwóch terminach: przed przechowywaniem 
listopad/grudzieñ (termin I) i po 3-4 miesiącach przechowywania marzec/kwiecieñ
(termin II). Wyniki wykazały, że z wizualnie zdrowej łozy wyosobniono 2746 izola-
tów grzybów reprezentujących 23 gatunki, z których większość pochodziło z łozy
badanej po przechowywaniu. Wykazano, że  Phomopsis viticola jest zdolny do latent-
nego rozwoju w tkankach winorośli w warunkach Polski bowiem izolaty tego grzyba
uzyskiwano z pozornie zdrowych roślin we wszystkich badanych szkółkach i termi-
nach badañ. Spośród innych gatunków grzybów zasiedlających łozy dominowały:
Alternaria alternata i Fusarium spp.Ponadto, w obu terminach badañ izolowano dość często
Botrytis cinerea, Phoma spp., Epicoccum purpurascens i Cladosporium cladosporioides,
a w terminie I także  Acremonium spp. Każdorazowo uzyskiwano również izolaty Trichoderma 
spp. i  Gliocladium spp. Stwierdzone w badaniach kolonizowanie łozy winorośli przez różne gatunki grzybów, w tym fitopatogeny, wskazuje na niebezpieczeñstwo przenoszenia czynników chorobotwórczych na nowe plantacje wraz z materiałem rozmnożeniowym.

Czasopismo: Acta Agrobotanica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Choroby podstawy zdzbla pszenicy ozimej uprawianej po roslinach przedplonowych z rodziny Brassicaceae

W latach 1999-2002 w Zakładzie Produkcyjno-Doświadczalnym w Bałcynach k. Ostródy przeprowadzono badania nad zdrowotnością korzeni i podstawy źdźbła pszenicy ozimej uprawianej po jarych roślinach krzyżowych, takich jak: rzepak jary (Brassica napus ssp. oleiferus Metz.), gorczyca biała (Sinapis alba L), gorczyca sarepska (Brassica juncea L.), rzodkiew oleista (Raphanus sativus var. oleiferus L.), lnianka siewna (Camelina sativa L.), katran abisyński (Crambe abbysinica Hoechst.), oraz po owsie (Avena sativa L.) jako kontroli. Drugim czynnikiem badawczym był sposób zagospodarowania resztek pożniwnych: przyoranie ścierni, przyoranie ścierni ze słomą oraz przyoranie ścierni ze słomą i dawką azotu. Na występowanie chorób korzeni i podstawy źdźbła pszenicy ozimej wpływ miały warunki pogodowe i gatunek rośliny przedplonowej. Korzenie pszenicy ozimej najsłabiej zainfekowane były w stanowiskach po rzepaku jarym i rzodkwi oleistej, najsilniej zaś po owsie. W największym nasileniu na podstawie źdźbła wystąpiła fuzaryjna zgorzel podstawy źdźbła (Fusarium spp.). Pozostałe choroby podsuszkowe występowały corocznie ale w zmiennym nasileniu. Sposób zagospodarowania resztek pożniwnych nie miał wyraźnego wpływu na stopień porażenia korzeni i podstawy źdźbła pszenicy ozimej.

Czasopismo: Acta Agrobotanica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wykorzystanie metody PCR do badania jakosci ziarna pszenicy ozimej uprawianej w systemach ekologicznym, integrowanym, konwencjonalnym oraz monokulturze w aspekcie fitopatologicznym

Badano zasiedlenie przez grzyby ziarn apszenicy ozimej odmiany Roma uprawianej w czterech systemach w latach 1999-2002 na polach doświadczalnych IL1NG. Wśród gatunków patogenicznych dominowały grzyby rodzaju Fusarium. Ich liczebność była najmniejsza na ziarniakach pochodzących z systemu ekologicznego. Najliczniej grzyby rodzaju Fusarium reprezentowane były na ziarnie zebranym w systemie integrowanym. Spośród gatunków saprotroficznych w każdym systemie zdecydowanie dominował Alternaria alternata. Najliczniej zasiedlał on ziarno w systemie ekologicznym. Potwierdzono poprawność oznaczenia F. avenaceum, F. culmorum oraz F. poae przy użyciu metody PCR. Wszystkie uzyskane izolaty F culmorum i F poae posiadały w swym genomie gen Tri 5, warunkujący ich potencjalną zdolność do produkcji mi- kotoksyn z grupy trichotecenów. Tego genu nie posiadał żaden z badanych izolatów F. avenaceum.

Czasopismo: Acta Agrobotanica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Dzienna aktywność kluczowych zapylaczy Heracleum sphondylium L. (Apiaceae)

Baldachy barszczu zwyczajnego (Heracleum sphondylium) są odwiedzane przez
wiele gatunków owadów, z których zaledwie 2-3 dokonuje zapylenia jego kwiatów.
Niniejsza praca przedstawia wyniki dwuletnich badań nad dzienną aktywnością naj-
ważniejszych grup owadów stwierdzanych na kwiatostanach 
H. sphondylium oraz jego kluczowych zapylaczy. Obserwacje dwóch występujących w Polsce podgatunków  H. Sphondylium wskazują, że aktywność owadów jest najwyższa w pierwszej
połowie dnia i znacząco spada pod jego koniec. Wyniki te są pochodną zachowania
muchówek (Diptera) intensywnie żerujących na kwiatostanach barszczu zwyczajne-
go. Owady należące do innych rzędów (Coleoptera, Hymenoptera), podobnie jak
kluczowe zapylacze muchówki  Eriozona syrphoides i  Lucilia
spp. nie przejawiają statystycznie istotnych preferencji w stosunku do którejkolwiek pory dnia.

Czasopismo: Acta Agrobotanica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Intensywność kwitnienia i owocowania pomidora drobnoowocowego pod wpływem regulacji ilości światła dochodzącego do koron roślin

Badania przeprowadzono w latach 2001-2003 w wysokim nieogrzewanym tunelu
foliowym. Badano wpływ redukcji liści i zastosowania materiału refleksyjnego na kwit-
nienie i owocowanie pomidora drobnoowocowego. W doświadczeniu badano następują-
ce czynniki: metody zwiększające ilość światła w koronach roślin (materiał refleksyjny,
cięcie liści, materiał refleksyjny + cięcie liści) oraz odmiany pomidora drobnoowocowego
(‘Conchita F1’i ‘Picolino F1’). Zabiegi cięcia liści oraz ściółkowania gleby materiałem
refleksyjnym wpłynęły na zwiększenie natężenia promieniowania dochodzącego do ko-
ron roślin oraz promieniowania odbitego. Zastosowane zabiegi zwiększające dostęp świa-
tła do koron roślin istotnie zwiększyły liczbę kwiatów, zawiązków i owoców. Spośród
badanych odmian rośliny ‘Conchity F1’ zawiązywały większą liczbę kwiatów i owoców
na roślinie oraz w gronie niż ‘Picolino F1’.

Czasopismo: Acta Agrobotanica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Występowanie i skład gatunkowy grzybów owadobójczych w glebach z sadów jabłoniowych

Przy pomocy metody owadów pułapkowych badano skład gatunkowy i nasilenie występowania grzybów owadobójczych w 3 gatunkach gleb z sadów jabłoniowych, w ugorze herbicydowym, murawie i polu uprawnym przylegającym do danego sadu. Obserwacje śmiertelności larw prowadzono jesienią i wiosną. W ciągu 3 lat prowadzenia badań wykazano, że występowanie grzybów owadobójczych zależało od gatunku gleby; im była ona lżejsza, tym rejestrowano więcej infekcji larw G. mellonella. W pyle ilastym i piasku gliniastym mocnym dominował P. fumosoroseus, a w piasku słabo gliniastym - M. anisopliae. Jesień sprzyjała występowaniu B. bassiana w pyle ilastym oraz M. anisopliae w piasku gliniastym mocnym i piasku słabo gliniastym. Wiosną zaś, w pyle ilastym i piasku gliniastym mocnym częściej infekował larwy grzyb P. fumosoroseus, a w piasku słabo gliniastym M. anisopliae i P. fumosoroseus wywoływały zbliżone nasilenie mikoz. Ugór herbicydowy i murawa na piasku słabo gliniastym charakteryzowały się największą liczbą odławianych grzybów w porównaniu z glebą orną i pozostałymi gatunkami gleb. Niezależnie od gleby grzyb B. bassiana dominował w ugorze herbicydowym, M. anisopliae w murawie, a P. fumosoroseus w glebie ornej.

Czasopismo: Acta Agrobotanica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Zbiorowiska roœlinne pól uprawnych Podlaskiego Przełomu Bugu. Cz. IV. Zbiorowiska ścierniskowe gleb zwięzłych

Na zwięzłych glebach ściernisk zbożowych Podlaskiego Przełomu Bugu stwierdzono występowanie płatów zespołu Echinochloo-Setarietum typicum podwariantu z Veronica persica
ze związku Panico-Setarion oraz dwóch zespołów z Polygono-Chenopodion: Oxalido-Chenopodietum i Galinsogo-Setarietum a także zbiorowiska z Veronica persica. Często na badanym terenie na żyznych glebach gliniastych zaliczanych do kompleksów pszennych (dobrego i wadliwego) oraz żytnich (bardzo dobrego i dobrego) jak również zbożowo-pastewnego mocnego notowano Echinochloo-Setarietum typicum podwariantu z Veronica persica i zbiorowisko z Veronica persica. Częstym zespołem był Galinsogo-Setarietum. Jego fitocenozy, zdominowane przez żółtlice a zwłaszcza przez Galinsoga parviflora wykształcały się na zasobnych siedliskach w pobliżu zabudowañ wiejskich. Rzadziej na badanym terenie stwierdzano płaty Oxalido- Chenopodietum. Rozwijały się one na żyznych madach i czarnych ziemiach w sąsiedztwie rzeki.

Czasopismo: Acta Agrobotanica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wystepowanie symptomow chorobowych i wybranych czynnikow biotycznych zwiazanych ze zjawiskiem zamierania buka [Fagus sylvatica L.] w drzewostanach Magurskiego Parku Narodowego

Badania przeprowadzono w 12 drzewostanach bukowych, rosnących na siedlisku lasu górskiego świeżego w Magurskim Parku Narodowym. Drzewostany różniły się wystawą (północna i południowa) oraz wiekiem - wyróżniono drzewostany młodszych klas wieku (21-60 lat) i starszych klas wieku (81-120 lat).
Celem pracy była ocena częstotliwości występowania symptomów chorobowych w koronach drzew i na pniach buków. Odnotowywano również obecność oraz miejsce usytuowania na pniach grzyba Ascodichaena rugosa oraz owadów Cryptococcus fagisuga i Ectoedemia liebwerdella mogących mieć związek z nekrozami kory buka. W każdym drzewostanie analizie poddano 50 drzew, rosnących obok siebie w części środkowej drzewostanu.
Wśród 600 zbadanych drzew Fagus sylvatica, u 2,6% stwierdzono martwy wierzchołek. Przerzedzenie korony wykazywało 51,8% drzew. Częściej stwierdzano je w drzewostanach starszych klas wieku, lecz na ogół obejmowało nie więcej niż ¼ stanu ulistnienia. Ponadto w koronach 4,1% drzew wystąpiło chlorotyczne przebarwienie liści. Najczęstszym objawem na pniach buków były lokalne nekrozy (98% drzew), które niekiedy były połączone z wyciekami śluzu (3,3%). Nekrozy najliczniej występowały na południowych stronach pni oraz w drzewostanach rosnących na wystawie południowej. Cryptococcus fagisuga występował głównie w drzewostanach starszych klas wieku. Nasilenie jego występowania było podobne w drzewostanach rosnących na wystawie południowej i północnej (odpowiednio 48,3% i 53,3%). Poszczególne partie pni owad ten zasiedlał ze zbliżoną częstotliwością niezależnie od strony świata (N-29,3 %; S-21,7%; W-22,7%; E-26,2%), oraz od liczby nekroz występujących na pniach. Grzyb Ascodichaena rugosa występował na 8,6% drzew, częściej na północnych stronach pni (7,3%).W miejscach zasiedlenia pni przez A. rugosa nie występował czerwiec C. fagisuga. Oznaki minowania kory przez larwy Ectoedemia liebwerdella występowały głównie na pniach buków rosnących na wystawie południowej (43%), zajmując głównie południowe ich strony (35,5%). Nie stwierdzono zależności pomiędzy minowaniem kory przez te larwy a występowaniem lokalnych nekroz.

Czasopismo: Acta Agrobotanica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Liczebność i skład gatunkowy chwastów w warunkach zróżnicowanej pielęgnacji ziemniaka

Wyniki badań pochodzą z doświadczenia polowego przeprowadzonego w latach 1999-2001 na glebie kompleksu żytniego bardzo dobrego. W doświadczeniu określono liczbę chwastów oraz ich skład florystyczny. Mieszanki herbicydowe zastosowane w pielęgnacji ziemniaka zmniejszyły liczbę chwastów w porównaniu do pielęgnacji mechanicznej na początku wegetacji o 397-500%, a przed zbiorem bulw o 180-220%. Ponadto herbicydy zredukowały skład gatunkowy chwastów w zbiorowisku.

Czasopismo: Acta Agrobotanica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Starzenie się liści piwonii chińskiej (Paeonia lactiflora) w zależności od sposobu pozbiorczego traktowania pędów

Badano liście na ciętych pędach Paeonia lactiflora 'Profesor Wóycicki' opryskanych preparatami: Chrysal Glory, GA3 200 mg·dm3, GA3400 mg·dm3, BA 100 mg·dm3, BA 200 mg·dm3. Określono aktywność fotosyntetyczną liści. Oznaczono zawartość chlorofilu a i b w świeżej masie liści oraz wypływ elektrolitów z tkanek. Stwierdzono, że Chrysal Glory powstrzymuje wypływ elektrolitów. BA 100 mg·dm3 zwiększa maksymalną wydajność kwantową chlorofilu. Starzenie się liści piwonii chińskiej, określone zawartością chlorofilu a i b oraz elektrolitów, najskuteczniej hamuje BA-100 mg·dm3 i GA3 200 mg·dm3.

Czasopismo: Acta Agrobotanica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Nieco uwag na temat astra chińskiego (Callistephus chinensis (L.) Nees) ze szczególnym uwzględnieniem zmienności kwiatów i kwiatostanów w świetle dotychczasowych opisów

Praca dotyczy przede wszystkim zmienności kwiatów i koszyczków u Callistephus sp. 
u dzikiej formy i odmian hodowlanych. Opisując zmienność koszycz-
ków poświęcono więcej miejsca kwiatom, a szczególnie kwiatom promienistym, w tym
rzadziej spotykanym i często błędnie opisywanym kwiatom o koronach rurkowatych.
Zwrócono uwagę na konieczność stosowania jednoznacznego i ogólnie przy-
jętego dla koszyczków heterogamicznych podstawowego nazewnictwa.

Czasopismo: Acta Agrobotanica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Zbiorowiska grzybów ziarna różnych rozmnożeń pszenżyta w latach 1993 i 1994

W latach 1993-1994 przeprowadzono ocenę zdrowotności ziarna kolejnych rozmnożeń pszenżyta ozimego uzyskanych z wieloletniego doświadczenia reprodukcyjnego. Każdego roku oceniano ziarno sześciu pokoleń pszenżyta. W obu latach badań z ziarniaków najliczniej izolowano grzyb Alternaria alternata. Zarówno ilość wyosobnionych patogenów, jak i całkowity stopień zasiedlenia ziarna przez grzyby, zależały od przebiegu pogody w czasie wegetacji pszenżyta. Nie stwierdzono zależności pomiędzy pokoleniem pszenżyta a stopniem porażenia ziarna grzybami.

Czasopismo: Acta Agrobotanica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Flora segetalna w otulinie Roztoczańskiego Parku Narodowego

Badania terenowe prowadzono metodą B r a u n - B l a n q u e t a (1964),
w latach 1995-1999, na terenie 42 miejscowoœci otuliny RPN. W uprawach zbożo-
wych wykonano zdjęcia fitosocjologiczne w dwóch terminach, wiosną (aspekt wio-
senny) oraz w pierwszej połowie lipca, a w roœlinach okopowych na początku wrze-
œnia. We florze segetalnej otuliny RPN zanotowano ogółem 233 gatunki roœlin na-
czyniowych, które należądo 36 rodzin botanicznych. Do najbogatszych w gatunki
rodzin należały: Asteraceae (23 gatunki), Fabaceae (23 gat.), Poaceae (21 gat.), Bras-
sicaceae (16 gat.), Caryophyllaceae (16 gat.). We florze segetalnej otuliny przeważały
apofity (57%) nad antropofitami. Wśród apofitów najliczniejszą grupę stanowiły apo-
fity łąkowe (30%). W grupie antropofitów dominowały archeofity (34%) nad epeko-
fitami (6%) i ergazjofigofitami (3%). We florze segetalnej więcej było gatunków
krótkotrwałych (150 gat.) niż wieloletnich (83 gat.)

Czasopismo: Acta Agrobotanica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo