rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Usuwanie jonów metali ciężkich ze ścieków przemysłowych i wód nadosadowych ze stawu "Kowary" (powiat jeleniogórski)

Przedstawiono wyniki badań nad usuwaniem jonów metali ciężkich ze ścieków przemysłowych z wytwarzania powłok galwanicznych i wód nadosadowych zgromadzonych w stawie "Kowary", pełniącym rolę osadnika-składowiska odpadów technologicznych z procesów przeróbki rudy uranu na koncentrat uranowy. Analizowane ścieki zawierały przede wszystkim kationy metali ciężkich (Cu(II), Fe(III), Cr(III), Zn(II), Ni(II) i Cd(II)) w ilości uniemożliwiającej ich bezpośrednie odprowadzenie do kanalizacji (20÷55 g/m3). Badania przeprowadzono w skali technicznej z wykorzystaniem procesu zobojętniania strąceniowego przy pomocy NaOH. Zastosowanie prototypowych rozwiązań technologicznych umożliwiło usunięcie jonów metali ciężkich z wód nadosadowych, pozwalając tym samym na podjęcie dalszych prac związanych z wyłączeniem stawu osadowego "Kowary" z eksploatacji. Osiągnięcie założonej skuteczności technologii oczyszczania ścieków było możliwe dzięki wprowadzeniu do układu technologicznego procesów koagulacji (PIX-112) i flokulacji (polielektrolit F-81) oraz dwustopniowej sorpcji kationów metali ciężkich na złożu sorbentu mineralno-węglowego Hydrosorb G. Opracowana technologia umożliwiła skuteczne usunięcie jonów metali ciężkich (sumaryczna zawartość Me<1,0 g/m3) i doprowadzenie składu ścieków do stanu umożliwiającego ich odprowadzanie do kanalizacji.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Badania modelowe strumienia objętości piasku i wody w podnośniku powietrznym

Przedstawiono analizę wyników badań strumienia objętości piasku (Qz) i wody (Qw) w podnośniku powietrznym oraz omówiono metody wyznaczania wzorów empirycznych do obliczania wartości tych parametrów. Przeprowadzono analizę porównawczą wartości strumienia objętości piasku i wody wyznaczonych w bezpośrednich pomiarach z wartościami obliczonymi za pomocą wzorów empirycznych. Zakres badań laboratoryjnych obejmował wyprowadzenie wzorów do obliczania wartości strumienia objętości piasku i wody w powietrznym podnośniku z tworzywa sztucznego o średnicy wewnętrznej rurociągu tłocznego d=0,04 m, przy zadanych wysokościach podnoszenia mieszaniny piasku i wody równych 0,40 m, 0,80 m i 1,20 m. Do wyznaczenia wzorów empirycznych do obliczania wartości strumienia objętości piasku i wody zastosowano analizę wymiarową i metodę regresji wielokrotnej. W przypadku badanej konstrukcji podnośnika powietrznego stwierdzono, że wraz ze wzrostem wysokości podnoszenia mieszaniny piasku i wody strumień objętości piasku i wody malał, a wartości strumienia objętości wody były mniejsze od wartości strumienia objętości piasku. Wykazano, że w urządzeniu tego typu ciśnienie powietrza nie może być mniejsze niż 110 kPa i nie powinno przekraczać 175 kPa, ponieważ przy wyższych wartościach ciśnienia powietrza strumień objętości piasku i wody zaczynał maleć. Wartości strumienia objętości piasku i wody obliczone za pomocą wyprowadzonych wzorów bardzo dobrze pokrywały się (korelowały?) z wartościami wyznaczonymi w pomiarach bezpośrednich na modelu laboratoryjnym w skali 1:1.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Wpływ rozbicia kłaczków pokoagulacyjnych podczas flokulacji na skuteczność usuwania naturalnych substancji organicznych z wody

W procesie koagulacji podczas usuwania substancji humusowych z wody mogą powstawać kłaczki o różnej podatności na sedymentację i filtrację. Kłaczki powstające wg różnych mechanizmów koagulacji mają różną budowę oraz odmienną wytrzymałość i zdolność do reaglomeracji. Omówiono wyniki badań nad konsekwencjami rozbicia kłaczków w komorze flokulacji. W badaniach uwzględniono rolę pH (5,3÷5,5 oraz 7,0÷7,2), które wpływa na strukturę kłaczków, oraz momentu rozbicia kłaczków (po upływie 5 min, 15 min oraz 25 min od rozpoczęcia flokulacji). Ponadto podjęto próbę określenia związków organicznych podatnych na usuwanie przez neutralizację ładunku oraz w procesie tzw. koagulacji wymiatającej. Biorąc pod uwagę cały przedział trwania flokulacji stwierdzono, że kłaczki powstające wg mechanizmu koagulacji wymiatającej, w porównaniu do kłaczków powstających wówczas, gdy dominującym mechanizmem koagulacji jest neutralizacja ładunku, były mniej wrażliwe na skutki ich rozbicia podczas flokulacji. Właściwości kłaczków, w tym ich zdolność do reaglomeracji po rozbiciu, istotne wpływały na jakość wody oczyszczonej, w szczególności gdy rozbicie kłaczków nastąpiło w końcowej fazie flokulacji. W przypadku, gdy bezpośrednio po rozbiciu kłaczki poddano sedymentacji, jakość wody oczyszczonej była lepsza wówczas, gdy proces flokulacji przebiegał w mniejszym zakresie pH. Ma to istotne znaczenie praktyczne w przypadku rozbicia zawiesin pokoagulacyjnych podczas przepływu do osadnika.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Usuwanie bromianów z roztworów wodnych w membranowym procesie wymiany anionowej

Przedstawiono wyniki badań nad usuwaniem bromianów z roztworów wodnych w membranowym procesie wymiany anionowej. Proces dializy Donnana przeprowadzono w laboratoryjnej instalacji do dializy (Goemasep 136) wyposażonej w 20 par komór z membranami anionowymiennymi Selemion AMV, Neosepta AFN i Neosepta ACS. Największą skuteczność usuwania bromianów - 89% i 100% - uzyskano stosując membranę Selemion AMV, odpowiednio przy stężeniach NaCl w roztworze odbierającym 200 mol/m3 i 300 mol/m3. Zaobserwowano, że proces wymiany anionów przy użyciu membrany Neosepta AFN (charakteryzującej się luźną strukturą) przebiegał z większą szybkością, lecz skuteczność usuwania bromianów była mniejsza. Zastosowanie w procesie wymiany anionów membrany Neosepta ACS (o zwartej strukturze powierzchniowej) spowodowało, że zarówno szybkość, jak i skuteczność usuwania anionów (w tym bromianów) były najmniejsze spośród badanych membran. Wykazano, że proces wymiany anionowej na membranach anionowymiennych umożliwił skuteczne usunięcie z wody szkodliwych bromianów i azotanów i zastąpienie ich jonami neutralnymi (chlorkami). Szybkość i skuteczność usuwania anionów z wody w tym procesie zależała m.in. od rodzaju membrany anionowymiennej i stężenia NaCl w roztworze odbierającym.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Wykorzystanie makrozoobentosu do oceny stanu ekologicznego estuariowego jeziora Jamno

Badania nad strukturą makrozoobentosu w jeziorze Jamno przeprowadzono w sezonach letnich 2005 r. i 2006 r. Stanowiska badawcze (15) wyznaczono w taki sposób, aby można było określić strukturę fauny dennej w poszczególnych plosach (Jamno Małe, Centralne i Osieckie) oraz profilach (północnym, środkowym i południowym), z uwzględnieniem oddziaływania zasolonych wód Bałtyku. Uzyskane wyniki wskazują na bardzo złą sytuację ekologiczną akwenu. Makrofauna denna jeziora Jamno jest obecnie bardzo uboga pod względem jakościowym i składa się tylko z 9 taksonów, wśród których dominują Oligochaeta i larwy Chironomidae reprezentowane głownie przez rodzaje Chironomus i Procladius. Według wskaźnika BMWP-PL jakość wód jeziora Jamno jest bardzo zła, z wyjątkiem jego strefy centralnej. Wyznaczona wartość wskaźnika OQR (<1,9) wskazuje, że plosa Jamna Małego i Osieckiego mają wody o bardzo złej jakości. W Jamnie Centralnym sytuacja jest nieznacznie lepsza dzięki napływom wód bałtyckich. Największe bogactwo gatunkowe makrozoobentosu stwierdzono w Jamnie Centralnym oraz w profilu środkowym, a najmniejsze w Jamnie Osieckim i profilu północnym. Największym zagęszczeniem osobników cechowało się Jamno Małe i profil środkowy, natomiast najmniejszym Jamno Osieckie i profil południowy. Analiza biomasy wskazała, że największe wartości zanotowano w strefie północnej i Jamnie Centralnym, a najmniejsze w profilu środkowym i Jamnie Małym. Proponowane metody rewitalizacji Jamna wymagają przed ich wdrożeniem przeprowadzenia szczegółowych badań hydrobiologicznych w celu ochrony odbudowujących się formacji ekologicznych.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Skuteczność mikrocedzenia w usuwaniu fitoplanktonu oraz wybranych zanieczyszczeń chemicznych z wody powierzchniowej

Przedstawiono problematykę zakwitu glonów w wodzie powierzchniowej ujmowanej do celów wodociągowych oraz wyniki badań skuteczności procesu mikrocedzenia wody charakteryzującej się dużą liczbą mikroorganizmów fitoplanktonowych, w szczególności sinic, zielenic i okrzemek. Ujmowana woda charakteryzowała się ponadto dużą intensywnością barwy, mętnością i zawartością związków organicznych mierzonych jako OWO. Wykazano, że mikrocedzenie skutecznie zmniejszało liczbę organizmów fitoplanktonowych w wodzie, przy czym skuteczność tego procesu była zależna od rodzaju i liczebności mikroorganizmów w ujmowanej wodzie. Usunięcie sinic było równoznaczne ze zmniejszeniem stężenia wewnątrzkomórkowej mikrocystyny LR. Dodatkowo w wyniku mikrocedzenia stwierdzono zmniejszenie mętności wody (do 82%), intensywności barwy (do 40,8%) i zawartości OWO (do 17,8%) oraz natlenienie wody i nieznaczne zwiększenie pH. Skuteczność usuwania mikroorganizmów wpłynęła również na usuwanie zanieczyszczeń zaadsorbowanych na powierzchni komórek mikroorganizmów. Wykazano, że mikrocedzenie nie wpłynęło natomiast w istotny sposób na zawartość zanieczyszczeń nieorganicznych w wodzie (NH4+, NO3-, PO43-). Badania wykazały, że zastosowanie bezreagentowego procesu mikrocedzenia do wstępnego oczyszczania wody zawierającej glony jest uzasadnione, ponieważ zmniejsza ilość prekursorów ubocznych produktów utleniania oraz zapotrzebowanie na reagenty chemiczne, a także ogranicza skalę problemów technologicznych i eksploatacyjnych w dalszych etapach oczyszczania wody.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Usuwanie zanieczyszczeń naftowych z gruntu metodą pryzmowania

W pracy dokonano oceny przebiegu procesu oczyszczania gruntu z produktów naftowych, których zawartość w suchej masie gruntu mieściła się w zakresie od prawie 70 mg/kg aż do ok. 3 tys. mg/kg. Do usuwania tych specyficznych i bardzo uciążliwych zanieczyszczeń wykorzystano metodę pryzmowania. Opracowana technologia została oparta na bioaugmentacji pryzmy. Do inokulacji pryzmy wykorzystano oryginalny biopreparat zawierający bakterie autochtoniczne należące do gatunków Stenotrophomonas maltophilia i Pseudomonas putida, które wyizolowano z zanieczyszczonego gruntu. Zastosowane uzbrojenie techniczne pozwoliło na dotlenienie gruntu, rozprowadzenie w nim substancji biogennych i mikroorganizmów oraz utrzymanie jego odpowiedniej wilgotności. Przebieg procesu bioremediacji monitorowano analizując wskaźniki fizyczno-chemiczne i mikrobiologiczne gruntu oraz odcieku z pryzmy. Wyróżniono trzy fazy procesu bioremediacji gruntu - wstępną (I), właściwej bioremediacji (II) oraz doczyszczania (III). Faza wstępna odbywała się w sezonie zimowym, w warunkach ograniczonego dostępu tlenu i niskich temperatur gruntu. W tej fazie, mimo warunków niekorzystnych do rozwoju mikroorganizmów, uzyskano usunięcie zanieczyszczeń naftowych z gruntu do wartości mieszczących się w zakresie od ok. 30 mg/kg do ok. 2500 mg/kg, zależnie od ich początkowej zawartości w oczyszczanym gruncie. Największą intensywność procesu bioremediacji gruntu zanotowano w sezonie wiosenno-letnim (II faza), w którym stwierdzono intensywny rozwój bakterii glebowych oraz wzrost ich aktywności degradacyjnej w całym przekroju pryzmy. Zaobserwowane na zakończenie tej fazy zmniejszenie zawartości węgla organicznego w gruncie spowodowało także ograniczenie rozwoju mikroorganizmów, na skutek czego w tym samym czasie wystąpiło gwałtowne zmniejszenie liczby bakterii. Zanotowano także zmniejszenie aktywności degradacyjnej drobnoustrojów - średnia wartość aktywności dehydrogenazowej gruntu wynosiła 12,7 mgTF/gź24 h. W II fazie bioremediacji gruntu uzyskano zmniejszenie zawartości produktów naftowych średnio do ok. 50 mg/kg. Doczyszczanie pryzmy (faza III) odbywało się jesienią i polegało na kolejnym zbieraniu powierzchniowej warstwy gruntu, w której zawartość produktów naftowych była minimalna. Pozwoliło to na stopniowe odkrywanie dolnych warstw pryzmy (do których dostęp tlenu był wcześniej ograniczony) i ich doczyszczenie. Zawartość produktów naftowych w oczyszczonym gruncie po przeprowadzeniu III fazy procesu bioremediacji wahała się w granicach od ok. 2 mg/kg do ok. 20 mg/kg. Badania wykazały, że zastosowana technologia była bezpieczna dla środowiska naturalnego, a system stałej recyrkulacji wody w układzie pryzma-bioreaktor pozwolił na doczyszczenie odcieków z pryzmy do wymaganej jakości.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Bilans ścieków i ładunków zanieczyszczeń dopływających do oczyszczalni ścieków z uwzględnieniem mokrej pogody

W pracy omówiono metodykę badania właściwości emisyjnych paliw stałych, pozwalającą ocenić średnie emisje tlenków węgla i azotu, uzyskiwane w standardowych warunkach prowadzenia procesu spalania, jako wskaźników emisji danego rodzaju paliwa. W tym celu zaprojektowano i zbudowano stanowisko badawcze gwarantujące uzyskanie powtarzalnych emisji i pozwalające ocenić zachowanie się danego paliwa w hipotetycznej komorze spalania. Wyniki badań emisji odniesiono do procesu spalania węgla energetycznego, wykazując wpływ niektórych składników morfologicznych odpadów na obecność w spalinach tlenków węgla i azotu. Oba mierzone parametry świadczą o jakości przebiegu procesu spalania i mogą być wskaźnikami emisyjności danego paliwa. Zaprezentowana metodyka stanowi fragment obszerniejszych badań, gdzie końcowe wyniki odniesione są składu elementarnego paliwa, wyrażonego stosunkami składników palnych do udziału węgla.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Występowanie bakterii antybiotykoopornych w wodzie przeznaczonej do spożycia przez ludzi

Omówiono występowanie bakterii lekoopornych w środowisku wodnym, ze szczególnym uwzględnieniem wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi. Podano sposoby przenoszenia cechy oporności z komórek (dawców R+) na komórki wrażliwe biorców i scharakteryzowano pojecie oporności mikroorganizmów na antybiotyki. Opisano mechanizmy indywidualnej oporności bakterii na środki dezynfekcyjne, jak również oporności mikroorganizmów zasiedlających tzw. biofilm w przewodach wodociągowych. Podano przykłady lekooporności bakterii w warunkach dezynfekcji wody. Przedstawiono informacje związane z występowaniem bakterii opornych na leki w wodach butelkowanych i w wodach przeznaczonych do rekreacji. Wykazano, że ze względu na wzrastające zużycie leków w terapii ludzi i w leczeniu zwierząt zwiększa się zawartość bakterii antybiotykoopornych w ściekach, w wodach powierzchniowych i w wodzie przeznaczonej do spożycia. Zjawiska te wymagają podjęcia działań w kierunku odpowiedniego stosowania antybiotyków, ograniczenia liczby mikroorganizmów w ściekach i - w konsekwencji - w wodach ujmowanych do celów wodociągowych, a także optymalizacji technologii oczyszczania i dezynfekcji wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi. Stwierdzono konieczność wprowadzenia w Polsce monitoringu bakterii lekoopornych występujących w środowisku wodnym.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Standaryzacja jakości paliw z odpadów

Omówiono problematykę standaryzacji jakości paliw z odpadów wykorzystywanych w cementowniach, które są obecnie ich głównym odbiorcą. W oparciu o przegląd rodzaju i właściwości paliw z odpadów, wykorzystywanych w znacznych ilościach w cementowniach zagranicznych, zaproponowano klasyfikację tych paliw wg kilku priorytetów (konsystencja, wartość opałowa, zawartość czynników szkodliwych). Z porównania przeanalizowanych danych wynika, że wymagania stawiane paliwom w różnych cementowniach są zróżnicowane, tak pod względem minimalnej wartości opałowej, jak i zawartości składników szkodliwych. Odpady, jako paliwa zastępcze (alternatywne), o niewłaściwej charakterystyce energetycznej i chemicznej, mogą zakłócać proces wypału klinkieru przez obniżenie jego temperatury, powodując pogorszenie jakości cementu. Kontrola jakości odpadów dopuszczonych do spalania przez ich użytkowników, zwłaszcza w odniesieniu do składników szkodliwych, może być bardzo uciążliwa i kosztowna. Cementownie chętnie więc będą stosować paliwa zastępcze o określonych standardach, przygotowane przez profesjonalnych producentów, gwarantujących ich skład chemiczny i właściwości paliwowe. Zaproponowana metodyka standaryzacji przyczyni się do rozwoju przetwarzania odpadów w paliwa oraz ułatwi korzystanie z tych paliw, a zwłaszcza uzyskiwanie zezwoleń na stosowanie paliw z odpadów w celu odzysku energii.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Wpływ eksploatacji złoża sorpcyjnego na zmianę struktury porowatej węgla aktywnego

Omówiono wyniki rocznych badań procesu sorpcji na węglu aktywnym Carbon F300 (Chemviron), przeprowadzonych w stacji uzdatniania wody w Toruniu, ze szczególnym uwzględnieniem badań struktury porowatej węgla. Pilotowy układ oczyszczania wody (powierzchniowa z Drwęcy i infiltracyjna z ujęcia "Jedwabno") składał się z ozonowania wstępnego, koagulacji, filtracji pospiesznej (antracyt-piasek), ozonowania wtórnego oraz sorpcji na węglu aktywnym. Badania struktury porowatej węgla aktywnego podczas rocznej eksploatacji filtru sorpcyjnego wykazały, że największe zmiany porowatości węgla wystąpiły w początkowym okresie pracy złoża, po czym pojemność sorpcyjna węgla nie ulegała już istotnym zmianom. W oparciu o wyniki badań porozymetrycznych węgla aktywnego oraz efektywność usuwania związków organicznych z wody zaproponowano mechanizm opisujący zjawiska przebiegające podczas sorpcji zanieczyszczeń na węglu aktywnym.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Nowe przepisy dotyczące jakości wody do picia w Federacji Rosyjskiej i na Ukrainie

Scharakteryzowano nowe uregulowania prawne dotyczące jakości wody do picia w Federacji Rosyjskiej (SanPiN) i na Ukrainie (DSanPin). Analizę porównawczą oparto na standardach jakościowych stosowanych w tym zakresie w Unii Europejskiej (Council Directive 98/83/EC). Wykazano, że standardy dotyczące jakości wody do picia zawarte w przepisach rosyjskich i ukraińskich częściowo są zgodne z unormowaniami podanymi w dyrektywie UE, a częściowo różnią się od nich tak wartością jak i liczbą normowanych parametrów. W przepisach rosyjskich przyjęto zasadę, zgodnie z którą suma ilorazów stężeń substancji toksycznych do ich normatywnych wartości nie może przekraczać jedności, co oznacza istotne zaostrzenie wymagań w stosunku do zawartości tych substancji w wodzie. Ponadto w przepisach rosyjskich i ukraińskich zakres unormowań parametrów mikrobiologicznych jest znacznie szerszy niż w dyrektywie UE - w przepisach rosyjskich i ukraińskich uwzględnia się nawet parametry parazytologiczne wody. Stąd też specyficzne podejścia w przepisach rosyjskich i ukraińskich do normowania jakości wody do picia zasługują na rozważenie pod kątem ich wykorzystania w przyszłych modyfikacjach przepisów polskich czy też przepisów w innych krajach europejskich.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Biodegradacja polichlorowanych bifenyli przez zespół mikroorganizmów wyizolowanych z wody i gleby

Praca przedstawia rezultaty badań dotyczące możliwości biodegradacji chloroorganicznych składników preparatu technicznego Aroclor 1242. Z wody i gleby skażonej związkami chloroorganicznymi wyizolowano zespół mikroorganizmów składający się z dziewięciu aktywnych szczepów zdolnych do rozkładu polichlorowanych bifenyli (PCB). Szczepy te należały do następujących rodzajów: Micrococcus, Alcaligenes, Arthrobacter i Pseudomonas, Rhodotorula i Candida. Następnie zbadano przydatność pozyskanych drobnoustrojów do rozkładu składników Arocloru 1242 w hodowlach pojedynczych szczepów i ich mieszaniny. Postęp biodegradacji badano metodami mikrobiologicznymi, biochemicznymi i chemicznymi. Do oznaczeń zawartości PCB zastosowano chromatograf gazowy z selektywnym (względem związków chloroorganicznych) dedektorem ECD. Zbadano także potencjalne właściwości mutagenne produktów pobiodegradacyjnych metodą testu Amesa. Wszystkie badane mikroorganizmy odznaczały się dobrymi właściwościami biodegradacyjnymi, rozkładając PCB z wydajnością 5÷60%. Największą wydajność rozkładu preparatu Aroclor 1242, około 72%, uzyskano w przypadku zastosowania mieszanej kultury, a nie pojedynczych aktywnych szczepów. Badania biochemiczne wykazały wysoką aktywność biologiczną szczepów podczas trwania procesu rozkładu PCB, co potwierdziło wyniki badań analitycznych. Badania genotoksyczności powstających metabolitów biodegradacji, wykonane testem Amesa, wykazały brak obecności związków o charakterze mutagennym i rakotwórczym w większości ekstraktów pobiodegradacyjnych.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Usuwanie substancji organicznych z wody powierzchniowej w procesach koagulacji i sorpcji na pylistym węglu aktywnym

W pracy przedstawiono wyniki badań pilotowych obejmujących usuwanie substancji organicznych z wody ujmowanej z jeziora Miedwie. W trakcie badań przetestowano kilka rodzajów koagulantów glinowych (PAX) oraz kilkanaście typów pylistych węgli aktywnych o dużych zdolnościach sorpcyjnych. Wyniki badań wykazały, że najlepszą skuteczność oczyszczania wody uzyskano rozdzielając procesy koagulacji i adsorpcji na węglu aktywnym. Ustalono, że pylisty węgiel aktywny powinien być dawkowany do wody po osadniku, a przed filtrem antracytowo-piaskowym. Opracowano nowe parametry eksploatacyjne filtrów pracujących w warunkach dawkowania pylistego węgla aktywnego. W celu uniknięcia szybkiego przebicia złoża filtrów zawiesinami węgla aktywnego dawkowanego do wody zastosowano tryb pracy filtrów polegający na wstępnym "uszczelnieniu" złoża zawiesinami pokoagulacyjnymi przez około 20 h po płukaniu, a następnie na dawkowaniu węgla aktywnego. W wyniku optymalizacji dawek reagentów w procesach koagulacji i sorpcji uzyskano wymagana skuteczność usuwania z wody substancji organicznych z wody. Badania wykazały, że skuteczne usuwanie substancji organicznych z wody powierzchniowej poprzez głęboką koagulację i zastosowanie pylistego węgla aktywnego może być osiągane przy stosunkowo niskich nakładach na reagenty stosowane w tych procesach.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka