rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Problem upolitycznienia khmerskiego wymiaru sprawiedliwości jako narzędzia przemocy prawnej wobec środowisk antyrządowych

W 2018 r. mija dokładnie ćwierć wieku od przeprowadzenia pierwszych w historii Kambodży demokratycznych wyborów do parlamentu. Transformacja ustrojowa i związane z nią przyjęcie zasad państwa demokratycznego w miejsce ideologii komunistycznej stały się przyczynkiem do próby wdrożenia szerokiego pakietu reform, które miały objąć również gałąź judykatury. Niezawisłe sądy, jako jeden z filarów nowoczesnej państwowości, są gwarantem praworządności i utrzymania zrównoważonych relacji pomiędzy wszystkimi elementami monteskiuszowskiej koncepcji trójpodziału władzy. Leżąca u podstaw tej idei w odniesieniu do władzy sądowniczej zasada rządów prawa została w Kambodży porzucona na rzecz coraz silniejszej dominacji tamtejszych elit z ramienia Kambodżańskiej Partii Ludowej. Z czasem przejęły one kontrolę nad wymiarem sprawiedliwości, wykorzystując jego instrumenty do zwalczania działalności opozycji oraz doprowadzając w ten sposób do całkowitego upolitycznienia sądów. Niniejszy artykuł ma na celu przybliżenie ewolucji tego procesu wraz ze wskazaniem na jego implikacje oraz identyfikację przyczyn, z powodu których w państwie doszło do wykształcenia się nowej formy opresji, jaką jest przemoc prawna.(abstrakt oryginalny)

Czasopismo: Stosunki Międzynarodowe - International Relations
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji
Recenzje : Dmitri Trenin, What is Russia up to in the Middle East, Polity Press, Cambridge 2018, ss. 144

Książka Dmitria Trenina, wydana jesienią 2017 roku (z datą wydawniczą 2018) porusza temat niezmiernie istotny dla analityków rosyjskiej polityki zagranicznej, spraw bliskowschodnich, a także szerzej - zainteresowanych globalną dystrybucją potęgi. (fragment tekstu)

Czasopismo: Stosunki Międzynarodowe - International Relations
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji
Recenzje : Maéva Clément, Eric Sangar (red.), Researching Emotions in International Relations. Methodological Perspectives on the Emotional Turn, Palgrave Macmillan, Cham 2018, ss. 355

Rola emocji podnoszona jest głównie w teoriach krytycznych i feministycznych, które upatrują źródła dotychczasowej niskiej pozycji tego czynnika w hierarchii zainteresowań badawczych w percepcji emocji jako elementu miękkiego, kobiecego, a tym samym nieuznawanego za poważny w międzynarodowym świecie. Co więcej, ich nieuchwytność i subiektywność sprawia, że często uważa się je za niemożliwe do zbadania na gruncie nauk społecznych. Jak przekonują autorzy rozdziałów w pracy zbiorowej pod redakcją Maévy Clément i Erica Sangara, nic bardziej mylnego. (fragment tekstu)

Czasopismo: Stosunki Międzynarodowe - International Relations
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji
Ewolucja zewnętrznych uwarunkowań polskiej niepodległości

Mijające stulecie polskiej niepodległości pokazuje jej silne uzależnienie od uwarunkowań międzynarodowych. Jest ono nieporównanie silniejsze niż w przypadku większości państw europejskich. Korzystna koniunktura międzynarodowa umożliwiła Polakom odzyskanie niepodległości (przy proporcjonalnie niewielkim wkładzie własnym), jej załamanie zaś - pomimo silnego oporu Polski - pozbawiło nas niepodległości. W drugiej fazie tego stulecia - czasie zimnej wojny - Polska była formalnie niepodległa, istniała jako podmiot prawa międzynarodowego, lecz jej suwerenność była silnie ograniczona, a na początku tej fazy wręcz żadna. Zarazem, w odróżnieniu od okresu międzywojennego - II RP, Polska za żelazną kurtyną, czyli PRL, miała zagwarantowane bezpieczeństwo przez hegemona systemu, w którym odgrywała rolę zakładnika pokoju. Ewentualna wojna mogła niewyobrażalnie zniszczyć nasz kraj. Bezpieczną niepodległość, a także faktyczną suwerenność Polska uzyskała dopiero po upadku bloku komunistycznego i podziału Europy. Stało się to w czasach narodzin i krótkotrwałej ekspansji liberalnego porządku międzynarodowego - trzecia faza tego stulecia. Polska stała się częścią Zachodu w sensie ustrojowym, geopolitycznym i instytucjonalnym. W tym czasie, 1990-2015, doszło do imponującego rozwoju Polski we wszystkich dziedzinach życia, choć - jak to jest nieuniknione w fazie potransformacyjnego wzrostu - był to rozwój nierównomierny. Jednak całościowo było to jedno z najlepszych ćwierćwieczy w całej historii Polski od 966 r. (według kryteriów pokoju z sąsiadami, pokoju wewnętrznego, wzrostu gospodarczego oraz cywilizacyjnego - długość życia, wskaźnik wykształcenia itp.). Z doświadczeń tego stulenia wynikają klarowne wnioski dla polskiej klasy politycznej odnośnie do polityki zagranicznej.(abstrakt oryginalny)

Czasopismo: Stosunki Międzynarodowe - International Relations
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji
Chemiczno-technologiczne analizy zabytków brązowych ze skarbu z epoki brązu z Wąwelnicy, gm. Dobra (Szczecińska), pow. policki

Analizy chemiczno-technologiczne zabytków ze skarbu z epoki brązu z Wąwelnicy, gm. Dobra (Szczecińska), pow. policki

Czasopismo: Materiały Zachodniopomorskie
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: archeologia
Geopolityczne uwarunkowania i implikacje polskiej niepodległości

Polska Odrodzona stanęła w 1918 r. w obliczu wielu zadań - budowy nowej tożsamości, statusu i pozycji względem bliższych i dalszych uczestników gry międzynarodowej. Wroga polityka mocarstw rozbiorowych, zwłaszcza Rosji bolszewickiej, a potem hitlerowskich Niemiec, wymagała od Polski determinacji w obronie swojej raison d'être. Szczególnym wyzwaniem było określenie za pomocą środków dyplomatycznych i wojskowych kształtu terytorialnego państwa i obrona jego granic. Odbudowa państwowości wymagała konsolidacji wewnętrznej i mobilizacji sił. Trzeba było dokonać przewartościowań czynników warunkujących niepodległość, o charakterze historycznym i geograficznym. W nowych układach geopolitycznych Polska dokonywała wyborów strategicznych, nie mając jednak możliwości samodzielnego określenia się, zwłaszcza po II wojnie światowej. Odzyskanie niepodległości po 1989 r. spowodowało nie tylko zmianę położenia geopolitycznego, odwrócenie afiliacji sojuszniczych i ideowych. Przyniosło także nowe uzależnienia i determinizmy, które w związku z obchodami 100. rocznicy niepodległości Polski powinny stać się przedmiotem pogłębionej refleksji intelektualnej i analizy politycznej.(abstrakt oryginalny)

Czasopismo: Stosunki Międzynarodowe - International Relations
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji
Bezpieczeństwo zbiorowe i kolektywna obrona w polskiej polityce bezpieczeństwa po 1918 r.

Celem artykułu jest prześledzenie ewolucji roli i rangi dwóch mechanizmów wielostronnych budowy bezpieczeństwa państwa, zbiorowej (kolektywnej) obrony (sojuszy wojskowych) oraz systemów bezpieczeństwa zbiorowego w polskiej polityce bezpieczeństwa w okresie od uzyskania niepodległości do czasów współczesnych. Autorzy swoje analizy przedstawiają w porządku chronologicznym, omawiając miejsce zbiorowego bezpieczeństwa i obrony kolektywnej w polskiej polityce bezpieczeństwa kolejno w trzech fazach rozwoju polskiej państwowości po 1918 r.: latach międzywojennych (II RP), okresie PRL (1944-1989), wreszcie w czasach współczesnych, po 1989 r. Każdorazowo uwzględniają uwarunkowania polskiej polityki bezpieczeństwa w danym okresie, wskazują rolę i znaczenie przypisane zbiorowej obronie oraz zbiorowemu bezpieczeństwu w kontekście umacniania polskiego bezpieczeństwa, suwerenności i integralności terytorialnej, a także prezentują przejawy i sposoby realizacji polskiej polityki w praktyce, w ramach takich organizacji jak Liga Narodów, ONZ, OBWE, Układ Warszawski, NATO, jak i w toku innych działań dwu- i wielostronnych. Dokonują również oceny rezultatów polskiej polityki bezpieczeństwa w poszczególnych okresach oraz roli pełnionej w niej przez mechanizmy zbiorowego bezpieczeństwa i obrony kolektywnej, w tym stopnia koordynacji działań z ich wykorzystaniem przez polskie władze.(abstrakt oryginalny)

Czasopismo: Stosunki Międzynarodowe - International Relations
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji
Od Międzymorza do Trójmorza - meandry polityki zagranicznej Polski w Europie Środkowej

Artykuł powstał w związku z setną rocznicą odzyskania niepodległości Polski. Zawiera analizę polityki zagranicznej RP w regionie Europy Środkowej w kontekście najważniejszych wyzwań dla zapewnienia niepodległości, suwerenności i bezpieczeństwa państwa. Szczególną uwagę poświęcono koncepcjom inicjowanym i współtworzonym przez władze Polski na rzecz rozwoju współpracy w regionie. W okresie dwudziestolecia międzywojennego były to projekty wypracowane w obozie Józefa Piłsudskiego, dotyczące tworzenia federacji oraz Międzymorza. Za główną przyczynę ich niepowodzenia uznano występowanie problemów granicznych. W okresie zimnej wojny i przynależności Polski do bloku wschodniego władze nie miały sposobności prowadzenia aktywnej i niezależnej polityki, a Europa Środkowa w sensie wspólnoty politycznej nie funkcjonowała. Po 1989 r. władze były mocno zainteresowane rozwojem regionalnych struktur i pogłębianiem współpracy. Doszło do nowego wyłonienia się Europy Środkowej oraz licznych organizacji regionalnych. Najważniejsza dla Polski okazała się Grupa Wyszehradzka. Współpracę, a czasem jej brak, w dużej mierze determinowało dążenie państw do przystąpienia do NATO i integracji z Unią Europejską. Wraz ze zmianą władz państwowych w 2015 r. nastąpiły zmiany w formułowaniu założeń polskiej polityki zagranicznej. Współpraca w regionie Europy Środkowej, zwłaszcza w Grupie Wyszehradzkiej, stała się jednym z najważniejszych jej celów. Ponadto rozpoczęto wdrażanie projektu Trójmorza, nawiązującego do międzywojennej koncepcji Międzymorza. Wysiłkom tym towarzyszyły hasła potrzeby przeciwstawienia się niemieckiej dominacji w Unii Europejskiej.(abstrakt oryginalny)

Czasopismo: Stosunki Międzynarodowe - International Relations
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji
Skarb z miejscowości Wąwelnica koło Szczecina

Artykuł prezentuje skarb przedmiotów brązowych, odkryty przypadkowo w 2014 roku w miejscowości Wąwelnica, pow. policki, na Pomorzu Zachodnim, który zawiera bardzo rzadkie i unikatowe przedmioty: pas-diadem, naramienniki ażurowe, zapinkę typu Kolsko, misy/pokrywki typu Biesenbrow czy dzbanek podobny do naczynia z Pluckow. W składzie depozytu datowanego na V okres epoki brązu widoczne są silne nawiązania do strefy alpejskiej kręgu pól popielnicowych.

Czasopismo: Materiały Zachodniopomorskie
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: archeologia
Rzeczypospolitej Polskiej stosunek do prawa międzynarodowego

Artykuł pokazuje podejście polskich władz do prawa międzynarodowego w okresie od odzyskania niepodległości w 1918 r., skupiając się jednak przede wszystkim na okresie po 1989 r. W pierwszej części artykuł przywołuje wypowiedzi najwyższych władz, w szczególności na forum Organizacji Narodów Zjednoczonych, w których znalazły się odwołania do prawa międzynarodowego. Wskazano, że choć przedstawiciele Polski dostrzegali rolę prawa międzynarodowego, to powoływali się na nie niekonsekwentnie. W drugiej części artykuł ocenia wiarygodność Polski, jeśli chodzi o apele o przestrzeganie prawa międzynarodowego wyrażane przez jej przedstawicieli, w świetle praktyki RP, która, jak się okazuje, nie jest jednolita. Wskazano dziedziny prawa międzynarodowego, w których rozwój Polska się szczególnie angażowała. Trzecia część weryfikuje starania władz RP w zakresie promowania swoich przedstawicieli w gremiach kształtujących/interpretujących normy prawa międzynarodowego (takich jak np. Komisja Prawa Międzynarodowego oraz Międzynarodowy Trybunał Sprawiedliwości).(abstrakt oryginalny)

Czasopismo: Stosunki Międzynarodowe - International Relations
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji
Kwestie suwerenności Polski w organizacjach międzynarodowych. Zarys historyczny

Artykuł przedstawia w zarysie fragment historii udziału Polski w organizacjach międzynarodowych, obejmujący prawie 100 lat. Identyfikuje i analizuje główne specyficzne kwestie dotyczące suwerenności, jakie pojawiły się w tym czasie, w trzech okresach: międzywojennym, naznaczonym obecnością w Lidze Narodów oraz wymuszonymi zobowiązaniami międzynarodowymi, w czasie zimnej wojny - okresie "ograniczonej suwerenności" i podległości wobec Związku Radzieckiego oraz ostatnim - po zakończeniu zimnej wojny i zmianach ustrojowych, kiedy w warunkach narastających współzależności i integracji, istotnych zmian w zakresie członkostwa w organizacjach, należało wypracowywać optymalne z punku widzenia interesów państwa pozycje i relacje w ramach organizacji, co bez utrzymania suwerenności, ale też jej redefinicji, nie byłoby możliwe.(abstrakt oryginalny)

Czasopismo: Stosunki Międzynarodowe - International Relations
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji
Cesarstwo Niemieckie a odbudowa państwa polskiego

Po wybuchu I wojny światowej na wokandzie polityki Cesarstwa Niemieckiego pojawiła się kwestia odbudowy państwa polskiego. Decydenci niemieccy postrzegali posłużenie się sprawą polską jako ważny instrument dywersji antyrosyjskiej, nawiązując do planów rozważanych przez sztab generalny armii cesarskiej jeszcze w latach 80. XIX w. Odbudowane państwo polskie miało być zarazem komponentem tzw. Mitteleuropy, tj. związku państw europejskich, formalnie równouprawnionych, faktycznie jednak poddanych dominacji niemieckiej; w Berlinie uważano, że kontrolując Mitteleuropę, Niemcy uzyskają dominującą pozycję w skali globalnej i dołączą do elitarnego klubu mocarstw światowych o autarkicznych cechach jako jego czwarty - obok Stanów Zjednoczonych, Imperium Brytyjskiego i Rosji - członek. Postulat ustanowienia Środkowoeuropejskiego Związku Gospodarczego (Mitteleuropy), którego częścią składową miało być odbudowane państwo polskie, został włączony do najważniejszego niemieckiego katalogu celów wojennych, tzw. programu wrześniowego z 1914 r., sygnował go kanclerz Rzeszy Niemieckiej i premier Prus Theobald von Bethmann-Hollweg. Do krótkotrwałej realizacji przez Niemcy koncepcji Mitteleuropy doszło między marcem (traktat brzeski z Rosją bolszewicką) i listopadem 1918 r. (klęska wojenna Rzeszy).(abstrakt oryginalny)

Czasopismo: Stosunki Międzynarodowe - International Relations
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji
Gospodarka Drugiej i Trzeciej Rzeczypospolitej. Porównanie osiągnięć na tle otoczenia międzynarodowego

Każdorazowa celebracja odzyskania niepodległości stanowi częsty pretekst do przywoływania, otoczonej historycznym sentymentalizmem, Drugiej Rzeczpospolitej. Nierzadko stawiana jest za wzór, często pojawiają się do niej odwołania w kontekście współczesnych wyzwań. Celem artykułu jest odpowiedź na pytanie, w którym okresie: 1918-1939 czy po 1989 r., Polska odniosła większy sukces gospodarczy. Wyjaśnienie uwarunkowań metodologicznych oraz historycznych, zestawienie i porównanie wyników ekonomicznych II i III RP stanowi punkt wyjścia do udzielenia odpowiedzi na wyżej postawione pytanie. Aby uniknąć komplikacji wynikających z racji dużego odstępu historycznego i diametralnie różnych uwarunkowań, zdecydowano się na zestawienie wyników Polski z innymi krajami europejskimi w określonym czasie.(abstrakt oryginalny)

Czasopismo: Stosunki Międzynarodowe - International Relations
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji
Ludwik Ehrlich wobec perspektywy nowego ładu po I wojnie światowej

I wojna światowa była momentem formowania się nowego porządku europejskiego i międzynarodowego. W tym historycznym kontekście Ludwik Ehrlich analizuje podstawy liberalnego internacjonalizmu, a wnioski ujmuje w swojej pracy z 1918 r., pt. The War and Political Theory. Niniejszy artykuł prezentuje rozwój myśli Ehrlicha, poczynając od kwestii indywidualizmu z perspektywy psychologicznej, przez rolę państwa jako aktora w relacjach międzynarodowych oraz krytykę dziewiętnastowiecznej niemieckiej tradycji rozumienia suwerenności, a kończąc na koncepcji psychologicznego internacjonalizmu jako zasady nowego światowego porządku po I wojnie światowej. Aby lepiej zrozumieć kształtowanie się stanowiska Ehrlicha, autor analizuje wpływ wojennego kontekstu oraz ówczesnych akademickich debat międzynarodowych dotyczących roli jednostki, państwa oraz natury ładu międzynarodowego.(abstrakt oryginalny)

Czasopismo: Stosunki Międzynarodowe - International Relations
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji
Nauka o stosunkach międzynarodowych w koncepcji Ludwika Ehrlicha

Celem artykułu była odpowiedź na następujące pytania: jak Ludwik Ehrlich rozumiał naukę o stosunkach międzynarodowych oraz, jeśli w swoim podejściu reprezentował jakąś teorię stosunków międzynarodowych, to jaka to była teoria? Na podstawie tzw. podejścia kontekstualnego, rozwijanego w ramach studiów nad historią idei, zakładającego, że poszczególni uczeni w swoim dorobku odzwierciedlają epokę, w której żyją, w pracy postawiono dwie hipotezy: lwowski uczony (1) rozumiał naukę o stosunkach międzynarodowych jako interdyscyplinarny obszar wiedzy oraz (2) podążał za teoriami rozwijanymi w jego czasach: liberalnym internacjonalizmem i realizmem klasycznym. W pierwszej części tekstu zaprezentowano biografię Ehrlicha pod kątem jego związków ze wspomnianą dyscypliną. Następnie omówiono koncepcję nauki o stosunkach międzynarodowych tego badacza. W artykule przyjęto strategię badawczą studium przypadku oraz zastosowano metodę jakościowej analizy tekstu. Część pierwsza wykorzystuje opracowania naukowe, a źródłem danych w drugiej części była monografia pt. Wstęp do nauki o stosunkach międzynarodowych (1947). We wnioskach wskazano na potwierdzenie pierwszej hipotezy, gdyż rozważania Ehrlicha o interdyscyplinarności nauki o stosunkach międzynarodowych wpisują się w dominującą w międzywojniu perspektywę. Jednocześnie nie udało się potwierdzić drugiej hipotezy, ponieważ Ehrlich nie przedstawił jasnej i spójnej teorii stosunków międzynarodowych. Zamiast podążania za dominującymi wówczas stanowiskami teoretycznymi występują w jego myśli, poza dwoma typowymi dla tego okresu, elementy różnych koncepcji np. teorii społeczności międzynarodowej. Z uwagi na to, że część z tych idei wyprzedza o dekadę i więcej epokę, w której Ehrlich pisał, niezbędna jest analiza całości dorobku tego badacza pod kątem tego, na ile takie innowacyjne myślenie było u niego ugruntowane.(abstrakt oryginalny)

Czasopismo: Stosunki Międzynarodowe - International Relations
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji
Jak urzeczywistniać ideę samorządności terytorialnej w państwie unitarnym? Przykład centrów usług społecznych

Specyfiką Polski (polskiego ładu) jest udane połączenie unitarnego charakteru państwa z rozbudowaną samorządnością terytorialną. Rozwiązania ustrojowe urzeczywistniające obie wartości: unitarność i samorządność przyjęto zarówno po odzyskaniu niepodległości w 1918 r., jak i po odrzuceniu komunizmu w 1989 r. Rozwój samorządności był też jednym z najważniejszych elementów programu Ruchu Solidarności. Polem działań administracji publicznej, na którym z sukcesem praktykuje się samorządność terytorialną w warunkach unitarności państwa, są usługi społeczne – jeden z trzech filarów współczesnych europejskich państw dobrobytu. Od 1990 r. pomoc społeczna jest w Polsce instytucją polityki społecznej państwa funkcjonującą w ramach samorządu terytorialnego. Nowym instrumentem rozwoju lokalnych systemów usług społecznych są w Polsce centra usług społecznych, których tworzenie reguluje ustawa o realizowaniu usług społecznych przez centrum usług społecznych uchwalona w 2019 r. Rozwojowi samorządności sprzyjają przyjęte w tej ustawie zasady kierunkowe organizowania usług społecznych, takie jak: zasada pomocniczości państwa, zasada wzmacniania więzi społecznych, zasada współpracy administracji publicznej z organizacjami sektora obywatelskiego oraz zasada powszechnego dostępu mieszkańców do usług społecznych.

Czasopismo: Zeszyty Naukowe KUL
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne
Zmiany w aksjologii polskiego street artu podczas pandemii COVID-19

Celem artykułu jest ukazanie wartości zawartych w polskiej sztuce ulicy okresu pandemii COVID-19 i przemian w ich układzie. Materiał badawczy stanowią zdjęcia 100 przykładów ulicznych wizualizacji uzyskanych poprzez wpisanie słów kluczy w internetową wyszukiwarkę. Materiałem porównawczym są prace z 2008 r. Analiza zawartości materiału badawczego pod kątem wartości zawartych w sztuce ulicy podczas pandemii COVID-19 wykazała, że pandemia wybiła społeczeństwa z ich naturalnego rytmu funkcjonowania i wpłynęła w sposób istotny na układ wartości ulicznych artystów. W 2021 r. na szczycie układu wartości znalazły się wspólnotowość, poczucie wspólnoty, życie, zdrowie fizyczne i psychiczne, sprawność fizyczna, gotowość do poświęceń i ofiary, poczucie służby, mądrość i wiedza, optymizm i nadzieja oraz otwartość na inne kultury, tolerancja i uniwersalizm. Przemiany te można tłumaczyć hipotezą niedoboru.

Czasopismo: Zeszyty Naukowe KUL
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne
Problem chronologii zachodniosłowiańskich naśladownictw monetarnych w świetle skarbu z Łupawy

We wczesnośredniowiecznym skarbie z Łupawy (pow. słupski, woj. pomorskie) większość zawartości stanowiły zachodniosłowiańskie naśladownictwa monet. Dzięki metodzie badania połączeń stempli dowiedziono, że najstarsze naśladownictwa zostały wybite w 1. połowie XI wieku, najpewniej w Kołobrzegu, który był siedzibą ówczesnego władcy całego Pomorza – Siemomysła.

Czasopismo: Materiały Zachodniopomorskie
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: archeologia, historia
Religijność a tożsamość narodowa polskich migrantów w Wielkiej Brytanii w dobie brexitu

Religia odgrywa istotną rolę w życiu jednostek, społeczeństw i całych wspólnot narodowych. Posiada ona szczególną siłę oddziaływania tam, gdzie przynależność religijna jest ważną częścią tożsamości narodowej. Celem niniejszego artykułu jest analiza wpływu religijności na postawy tożsamościowe polskich emigrantów. W analizie skupiono się na ocenie wpływu autodeklaracji wiary polskich migrantów poakcesyjnych w Wielkiej Brytanii na ich tożsamość narodową. Badania socjologiczne przeprowadzono za pomocą kwestionariusza ankiety na próbie 620 Polaków tam mieszkających (badania własne przeprowadzone jesienią 2019 r.). Analiza badań ilościowych wykazała, że mimo malejącego wskaźnika autodeklaracji wiary respondentów religia w dalszym ciągu jest silnie powiązana z identyfikacją narodową. Wpływ czynnika religijnego na deklarowaną przynależność narodową kraju pochodzenia najwyraźniej widać pośród głęboko wierzących, tych zaś, którzy deklarowali przynależność narodową także do kraju osiedlenia, charakteryzowała niższa wartość wskaźnika religijności.

Czasopismo: Zeszyty Naukowe KUL
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne
Znaczenie religii dla trwałości małżeństwa i rodziny

Małżeństwo i rodzina jako najważniejsza grupa społeczna w każdym społeczeństwie zasadzają się na pewnych wartościach. Jedną z podstawowych jest religia. Przez wieki wpływ religii w tym obszarze był ogromny. To właśnie religia określała formę życia małżeńsko-rodzinnego, począwszy od regulacji zachowań seksualnych, poprzez śluby, socjalizację dzieci, funkcje rodziny, relacje rodziców i dzieci, a kończąc na miejscu człowieka starego w rodzinie. We współczesnym społeczeństwie istnieją różne zagrożenia dla życia małżeńsko-rodzinnego. Źródłem wielu z nich jest postępująca sekularyzacja życia. Problem poruszony w artykule sprowadza się do ukazania wpływu religii na życie małżeństwa i rodziny. Małżeństwo i rodzina doświadcza wielu przemian w związku z procesem laicyzacji. Jednym z zagrożeń jest kruchość małżeństwa i rozpad rodziny. Dlatego warto uświadomić sobie, jaką wartość ma religia dla trwałości małżeństwa i rodziny, oraz w jakim stopniu stanowi bufor ochronny przed zagrożeniami płynącymi ze społeczeństwa.

Czasopismo: Zeszyty Naukowe KUL
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne