rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Ryzyko w paralotniarstwie: analiza jakościowa wpisów na grupie dyskusyjnej

Cel badań. Celem badań jest analiza dyskursu dotyczącego ryzyka, jaki jest prowadzony na internetowej grupie dyskusyjnej paralotniarzy pl.rec.paralotnie. Materiał i metody. Materiał badawczy stanowią wpisy paralotniarzy – uczestników grupy dyskusyjnej – poruszających temat ryzyka związanego z uprawianiem paralotniarstwa. Dokonano analizy jakościowej wybranych 100 wpisów zawierających słowa „ryzyko” i „ryzyka”. Zastosowano metodę netograficzną, która jest rodzajem etnografii zaadaptowanej do badania społeczności internetowych, prowadzonej online, w celu zdobycia informacji o badanych osobach. Analizę jakościową i kodowanie wykonano za pomocą programu do jakościowej analizy danych NVivo 11. Wyniki. Wypowiedzi pogrupowano w trzech kategoriach ryzyka: funkcjonalne-psychospołeczne, stymulacyjne-instrumentalne i indywidualne-sprzętowe-środowiskowe. Dodatkowo wyróżniono cztery główne i cztery szczegółowe kategorie opinii dotyczących ryzyka: percepcja i akceptacja ryzyka, ryzyko zawodnicze, czynniki ryzyka – sprzęt, czynniki ryzyka – środowisko – warunki atmosferyczne, czynniki ryzyka – środowisko – warunki terenowe, czynnik ludzki i zarządzanie ryzykiem. Wnioski. Zdecydowana większość wpisów na grupie pl.rec.paralotnie dotyczy ryzyka funkcjonalnego związanego z awarią sprzętu, warunkami atmosferycznymi, terenowymi i czynnikiem ludzkim. Ryzyko psychospołeczne odnosi się niemal wyłącznie do zawodników startujących w zawodach, a w nielicznych przypadkach także do osób szukających uznania wśród widzów oglądających ryzykowne manewry. Uczestnicy grupy wskazują głównie na ryzyko indywidualne (a nie na sprzętowe czy środowiskowe). Uważają, że ryzyko sprzętowe i środowiskowe można zminimalizować dzięki umiejętnościom (szkoleniu) i doświadczeniu.

Czasopismo: Rozprawy Naukowe Akademii Wychowania Fizycznego we Wrocławiu
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o kulturze fizycznej
Wpływ aktywności zawodowych nauczyciela wychowania fizycznego na recepcję jego wizerunku przez uczniów i przyszłych nauczycieli

Cel badań. Celem badań było ustalenie wpływu odejmowanych przez nauczyciela aktywności zawodowych na tworzenie wizerunku jego osoby przez ucznia i studenta. Materiał i metody. Badaniami objęto uczniów szkół gimnazjalnych i ponadgimnazjalnych oraz studentów kierunku wychowanie fizyczne. Wykorzystaną metodą był sondaż diagnostyczny, a narzędziem kwestionariusz ankiety. Analizie poddano odpowiedzi uzyskane od 1276 osób (K = 674, M = 602). Wyniki. Badania pozwoliły ustalić, że pozytywnie postrzegany nauczyciel, to taki, który: 1) potrafi zachęcić do aktywności fizycznej, 2) umie zbudować pozytywne relacje z uczniami oraz 3) prowadzi interesujące zajęcia. Odnotowano liczne różnice w częstości wskazywania aktywności zawodowych przez kobiety i mężczyzn na trzech analizowanych poziomach edukacji oraz nieliczne w ramach danego poziomu według płci. Wnioski. Wyniki dostarczają zarówno obecnym, jak i przyszłym nauczycielom wychowania fizycznego ważnych informacji pozwalających na modyfikację aktywności zawodowej w celu podniesienia swojego prestiżu i ukształtowania pozytywnego wizerunku wśród uczniów.

Czasopismo: Rozprawy Naukowe Akademii Wychowania Fizycznego we Wrocławiu
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o kulturze fizycznej
Pobudzenie a staż treningowy u wyczynowych bokserów

Cel badań. Emocje stanowią niezbędny składnik współzawodnictwa sportowego. Celem analiz było ukazanie zależności między intensywnością i oceną pobudzenia somatycznego i poznawczego oraz pewności siebie a stażem treningowym u wyczynowych bokserów. Materiał i metody. Badaniami objęto 59 osób. Zastosowano metodę sondażu diagnostycznego, technikę ankietową. Jako narzędzie wykorzystano skalę do badania emocji występujących we współzawodnictwie sportowym (CSA I-2RD) autorstwa Borek-Chudek. Wyniki. Niższą intensywność pobudzenia poznawczego i somatycznego oraz wyższą intensywność pewności siebie zaobserwowano u bokserów ze stażem treningowym powyżej 5 lat (p < 0,0001). Stwierdzono, że bardziej mobilizująco oceniają oni swoje pobudzenie poznawcze (p < 0,0001) i somatyczne (p < 0,0001) oraz pewność siebie (p < 0,02). Wykazano, że najsilniej objaśniającymi zmiennymi modelowymi były oceny pobudzenia somatycznego (p < 0,000001) i poznawczego (p < 0,000001). Nie odnotowano wpływu płci na zbiór zmiennych zależnych. Zaobserwowano wysoką zależność dodatnią między intensywnością pobudzenia poznawczego i somatycznego (0,77) oraz silne korelacje ujemne między nimi a pozostałymi zmiennymi. Wykazano mocną pozytywną zależność między intensywnością pewności siebie a oceną pobudzenia poznawczego (0,74) i somatycznego (0,71) oraz pewności siebie (0,69). Ocena pobudzenia poznawczego bardzo wysoko korelowała dodatnio z oceną pobudzenia somatycznego (0,96) oraz mocno z oceną pewności siebie (0,73), które także były ze sobą silnie pozytywnie powiązane (0,71). Wnioski. Sugeruje się przeprowadzenie longitudinalnych badań z zastosowaniem przekrojowo-sekwencyjnego schematu analiz na terenie kilku województw i wśród zawodników różnych dyscyplin sportów walki. Istotne byłoby również uwzględnienie w badaniach zmiennych osobowościowych.

Czasopismo: Rozprawy Naukowe Akademii Wychowania Fizycznego we Wrocławiu
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o kulturze fizycznej
Aktywność fizyczna studentów kierunku fizjoterapia

Cel badań. W 2015 r. kryteria WHO dotyczące aktywności fizycznej w czasie wolnym spełniło jedynie 15,5% Polaków w wieku 15–69 lat. Celem badań było porównanie poziomu aktywności fizycznej dwóch grup studentów (polskiej i tureckiej). Materiał i metody. Badaniami objęto łącznie 60 studentów trzeciego roku studiów stacjonarnych na kierunku fizjoterapia (30 studentów z Karkonoskiej Państwowej Szkoły Wyższej w Jeleniej Górze oraz 30 studentów z Dokuz Eylül Üniversitesi w Izmirze). Wiek badanych zawierał się w przedziale 21–25 lat. Narzędziem badań w ocenie poziomu aktywności fizycznej studentów był Międzynarodowy Kwestionariusz Aktywności Fizycznej w wersji długiej. Wyniki. Wysokim poziomem aktywności fizycznej charakteryzowało się 90% studentów z Jeleniej Góry i tylko 30% studentów z Izmiru. Wśród studentów z Polski bardziej aktywne okazały się kobiety, w Turcji – mężczyźni. Czas wolny od zajęć na uczelni i praktyk zawodowych stucenci z Turcji częściej poświęcali na bierny wypoczynek w odróżnieniu od studentów z Polski, którzy częściej wybierali aktywne formy wypoczynku. Wnioski. Poziom aktywności fizycznej studentów Karkonoskiej Państwowej Szkoły Wyższej w Jeleniej Górze jest wyższy od aktywności fizycznej studentów z Dokuz Eylül Üniversitesi w Izmirze.

Czasopismo: Rozprawy Naukowe Akademii Wychowania Fizycznego we Wrocławiu
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o kulturze fizycznej
Edukacja fizyczna ludzi w późnej dorosłości na przykładzie Uniwersytetu Trzeciego Wieku w Akademii Wychowania Fizycznego we Wrocławiu

Cele badań. W pracy podjęto próbę przedstawienia obrazu ludzi w późnej dorosłości z perspektywy uczestnictwa w edukacji pozaformalnej, jaką jest Uniwersytet Trzeciego Wieku w Akademii Wychowania Fizycznego we Wrocławiu. Celem badań było poszukiwanie związków pomiędzy czynnościami wyznaczonymi w programie pedagogiki zdrowotnej i rekreacyjno-sportowej a nadawaniu wartości ciału przez ucznia późnej dorosłości w UTW–AWF we Wrocławiu. Materiał i metody. Badania zostały przeprowadzone w nurcie badań jakościowych w grupie słuchaczek UTW–AWF we Wrocławiu. Zastosowano metodę narracji autobiograficznej z wykorzystaniem techniki wywiadu narracyjnego. Wyniki. Na postawie analizy wypowiedzi seniorek można sądzić, że powodem, dla którego człowiek starzejący się podejmuje działania w obszarze kreacji cielesnej, jest samoświadomość potrzeb i ograniczeń wynikających z inwolucji cielesności. Ponadto uczestnictwo w UTW ogranicza negatywne skutki społeczne związane z przejściem na emeryturę. Wszystkie kobiety biorące udział w badaniu nadały wysoką rangę intelektualizacji (wykłady). Przypisywały także duże znaczenie kreowaniu relacji międzypokoleniowych. Wyniki badań ukazały również, że prowadzący sprostali oczekiwaniom seniorek co do jakości zajęć. Wnioski. 1. Obraz współczesnego seniora wpisuje się w dwie najbardziej znane teorie starzenia się, tj. aktywności i wycofywania. 2. Narratorki wybierały najczęściej formy zajęć o znaczeniu zdrowotnym i utylitarnym. 3. Edukator kultury fizycznej z UTW przyczynił się do zmiany postrzegania cielesności w życiu codziennym.

Czasopismo: Rozprawy Naukowe Akademii Wychowania Fizycznego we Wrocławiu
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o kulturze fizycznej
Infrastruktura sportowa na terenie Warszawy w latach pięćdziesiątych XX wieku i współcześnie

Cel badań. Celem badań jest zaprezentowanie wybranych obiektów stanowiących warszawską bazę sportową stworzoną w latach 50. XX w. oraz ich stanu w czasach współczesnych. Materiał i metody. Do zrealizowania celu zastosowano kwerendę prasy, zwłaszcza o tematyce sportowej, oraz czasopism traktujących o zagadnieniach społecznych. Była to prasa o zasięgu ogólnopolskim i lokalnym stanowiąca cenne źródło informacji o tendencjach występujących wówczas w społeczeństwie. Zastosowano metodę indukcyjną, komparatystyczną, analizy i syntezy źródeł. Wyniki. W czasach PRL dążącego do umasowienia sportu tworzenie nowoczesnej infrastruktury sportowej było priorytetem. Budowa bazy sportowej oraz sukcesy w tej dziedzinie służyły celom propagandowym ówczesnej władzy. Przeobrażenia społeczne, polityczne i gospodarcze u progu lat 90. XX w. spowodowały także zmiany w zarządzaniu i organizacji sportem, co miało wpływ na jego infrastrukturę. Wnioski. Obiekty sportowe, które powstały w Warszawie w czasach komunistycznych, cieszyły się wówczas dużą popularnością. Były poważnym osiągnięciem w dziedzinie architektury, a niektóre z nich, po renowacji, służą do dziś mieszkańcom stolicy.

Czasopismo: Rozprawy Naukowe Akademii Wychowania Fizycznego we Wrocławiu
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o kulturze fizycznej
Biznesowe aspekty rekreacji

Punktem wyjścia prezentowanego artykułu jest teza o konieczności poprawienia struktury merytorycznej teorii rekreacji. Ma ona ukształtowaną strukturę merytoryczną, w której są dobrze rozwinięte wątki takich uwarunkowań rekreacji, jak: fizjologiczne, społeczne, pedagogiczne, istnieją opracowane koncepcje metodyki rekreacji, ale brak określenia uwarunkowań ekonomicznych, rynkowych i menedżerskich. Tym samym teoria ta nie uwzględnia aspektów biznesowych. Celem przedstawionej pracy jest uzupełnienie teorii rekreacji o nowe ujęcie, jakim jest orientacja biznesowa, oraz wskazanie praktycznych implikacji takiej zmiany. Artykuł został opracowany na podstawie badań piśmiennictwa w zakresie teorii rekreacji, a także na podstawie dyskusji oraz refleksji własnej autora. Przedstawione wyniki mają charakter porządkujący i precyzujący wiedzę bazową oraz podejście metodyczne do rekreacji. Wskazano i opisano trzy kryteria wyznaczające orientację biznesową: respektowanie zasad ekonomii, podejście rynkowe, respektowanie zasad skutecznego zarządzania. Postawiono i rozwinięto tezę o zróżnicowanym znaczeniu podejścia biznesowego w różnych rodzajach działań rekreacyjnych. To znaczenie jest bezsprzeczne w usługach rekreacyjnych oferowanych na rynku, ale jest ono wyraźnie zredukowane w usługach bezpłatnych finansowanych ze środków publicznych.

Czasopismo: Rozprawy Naukowe Akademii Wychowania Fizycznego we Wrocławiu
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o kulturze fizycznej
Toruński sport żużlowy w latach 1930–1989

Cel badań. Celem podjętych badań jest przedstawienie rozwoju sportu żużlowego w Toruniu na podstawie przeprowadzonej eksploracji zasobów archiwalnych i kwerendy zbiorów bibliotek regionalnych. Materiał i metody. Aby osiągnąć założone cele badawcze, przeprowadzono przede wszystkim analizę dostępnych materiałów archiwalnych i literatury. Metoda ta umożliwiła sformułowanie pytań i hipotez badawczych. Dzięki użyciu metody opisowej możliwe było utrzymanie chronologii wydarzeń. Wyniki. Toruński Klub Żużlowy w latach 1930–1989 borykał się z licznymi problemami organizacyjnymi i finansowymi. Dysponował wprawdzie bardzo dobrą kadrą trenerską i zawodniczą, jednak nie zawsze odnosił oczekiwane sukcesy. Trudne początki lat 30. XX w., tragedia drugiej wojny światowej, a także brak potencjalnych organizatorów sportu motorowego w Toruniu na długo wykluczyły z rozgrywek ligowych toruński zespół. Pomimo licznych przeciwności sport żużlowy wpisał się jednak w historię sportu w tym mieście. Wnioski. Historia rozwoju sportu żużlowego w Toruniu sięga lat 30. XX w. Zgodnie z analizą dostępnych materiałów archiwalnych można stwierdzić, iż dyscyplina ta była nieodzownym elementem toruńskiej areny zmagań sportowych. Znakomici zawodnicy, którzy startowali w barwach Toruńskiego Klubu Żużlowego, bezpośrednio wpłynęli na rozwój tej dyscypliny sportu w Toruniu. Problemy, z jakimi borykali się przedstawiciele zarządu klubu były na tyle poważne, iż nie jednokrotnie zagroziły toruńskiemu sportowi motorowemu. Toruński sport motorowy w latach 1930–1989 wpłynął bezpośrednio na współczesną organizację tej dyscypliny sportu w Toruniu. W omawianym przedziale czasowym rozwijał się w sposób prawidłowy i adekwatny do stanu politycznego, ekonomicznego i społecznego państwa.

Czasopismo: Rozprawy Naukowe Akademii Wychowania Fizycznego we Wrocławiu
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o kulturze fizycznej
Dzielnica olimpijska na warszawskich Siekierkach. Losy niezrealizowanego projektu w świetle akt nieruchomości miasta stołecznego Warszawy z lat trzydziestych xx wieku

Cel badań. Praca stanowi analizę największego projektu inwestycyjnego w zakresie infrastruktury sportowej, jaki powstał w Warszawie w okresie II Rzeczypospolitej – projektu budowy wielkiej dzielnicy sportowej o skali olimpijskiej w dzielnicy Siekierki. Celem pracy jest rekonstrukcja tego zapomnianego przedsięwzięcia, którego ukoronowaniem mogła być organizacja letnich igrzysk olimpijskich w Warszawie w 1952 lub 1956 r. Materiał i metody. Praca została wykonana z zastosowaniem metody historycznej, polegającej na konsekwentnym poszukiwaniu źródeł historycznych, dokonaniu zewnętrznej oraz wewnętrznej krytyki źródła oraz możliwie wnikliwej i starannej rekonstrukcji zagadnienia z przeszłości w oparciu o to źródło. Na podstawie zachowanych materiałów źródłowych, w tym głównie akt nieruchomości miasta stołecznego Warszawy z lat 30. XX w., a także drukowanych materiałów magistrackich, prasy i źródeł pamiętnikarskich, przeprowadzono analizę niezrealizowanego projektu inwestycyjnego – jego genezy, elementów, zakresu oraz skali, sposobów zaprezentowania opinii publicznej. Wyniki. W materiale źródłowym odnaleziono m.in. innymi plany ogólne i szczegółowe badanej inwestycji, korespondencję z głównym architektem, konsultacje eksperckie czy niektóre szczegółowe kosztorysy fragmentów inwestycji. Analizie poddane zostały nie tylko urządzenia sportowe planowanego, reprezentacyjnego ośrodka, ale również kwestie zintegrowania go z centrum miasta, rozwiązania komunikacyjne, aspekty finansowe czy miejsce przedsięwzięcia w hierarchii priorytetów miasta pod koniec okresu międzywojennego. Wnioski. Projekt Dzielnicy Olimpijskiej był dobrze przemyślany, zakrojony na szeroką skalę. W sprzyjających okolicznościach mógłby doczekać się realizacji i stać się areną igrzysk olimpijskich w stolicy Polski. Powodzenie tej inwestycji byłoby jednak zależne od jej miejsca w hierarchii priorytetów inwestycyjnych miasta i państwa.

Czasopismo: Rozprawy Naukowe Akademii Wychowania Fizycznego we Wrocławiu
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o kulturze fizycznej
Kultura fizyczna w stylu życia uczniów katowickich liceów ogólnokształcących

Cel badań. Kultura fizyczna jest pojęciem płynnym i wieloznacznym, a styl życia to jeden z ważniejszych czynników warunkujących zdrowie każdego człowieka. Celem badań było poznanie miejsca kultury fizycznej w stylu życia uczniów katowickich szkół licealnych. Materiał i metody. Badania przeprowadzono w 2017 r. wśród 200 uczniów liceów katowickich. Zastosowano metodę sondażu diagnostycznego z autorskim kwestionariuszem. Wyniki. Kultura fizyczna stanowiła dla badanych uczniów szkół licealnych istotną wartość. Wnioski. W kwestii zwiększenia świadomości zdrowotnej uczniów należy jeszcze wiele zrobić, gdyż poziom ich wiedzy w zakresie zdrowia fizycznego nie jest właściwy. Zwiększony wymiar godzin zajęć wychowania fizycznego nie przyniósł oczekiwanych efektów w postaci bardzo dobrego przygotowania młodzieży do uczestnictwa w kulturze fizycznej.

Czasopismo: Rozprawy Naukowe Akademii Wychowania Fizycznego we Wrocławiu
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o kulturze fizycznej
Stan badań nad dziejami kultury fizycznej na Pomorzu w latach 1945–1998

Cel badań. Celem pracy była analiza stanu badań nad dziejami kultury fizycznej na Pomorzu w latach 1945–1998. Materiał i metody. Zgodnie z zasadami metodologii badań historycznych autor dokonał analizy dostępnej literatury oraz przeprowadził kwerendę zasobów bibliotecznych. Następnie poddał je wnikliwej ocenie pod względem przydatności do dalszych badań. Wyniki. Dzieje kultury fizycznej, jak również sportu jako jej elementu, w Polsce w II połowie XX w. podejmowali w swych publikacjach m.in. Szymański, Gaj, Hądzelek, Woltmann, Ponczek, Pasko, Godlewski, Małolepszy, Szubert. W niniejszym artykule podjęto próbę ukazania badań i ich efektów w zakresie rozwoju kultury fizycznej na Pomorzu. W celu szczegółowego i przejrzystego zbadania istniejących opracowań podzielono je według obszarów, których dotyczą – czterech województw utworzonych w wyniku reformy administracyjnej z 1975 r.: szczecińskiego, koszalińskiego, słupskiego i gdańskiego. We wstępie przedstawiono prace obrazujące rozwój kultury fizycznej w Polsce, które podejmują temat w różnych aspektach. Część z nich skupiała się na czynniku ludzkim, inne na rozwoju ruchu sportowego, olimpijskiego, zasięgu społecznym kultury fizycznej, jeszcze inne obrazują rozwój poszczególnych dyscyplin sportowych. Wnioski. Przedstawiony stan badań nie wyczerpuje tematu, wskazuje natomiast na potrzebę podjęcia działań zmierzających do uzupełnienia wiadomości z zakresu dziejów kultury fizycznej na Pomorzu w latach 1945–1998.

Czasopismo: Rozprawy Naukowe Akademii Wychowania Fizycznego we Wrocławiu
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o kulturze fizycznej
Wypadki wśród turystów podejmujących jesienią pieszą aktywność górską na obszarze Tatr Polskich – analiza za rok 2016

Cel badań. Przedstawienie, pod względem przestrzennego rozmieszczenia, wypadków górskich mających miejsce jesienią wśród turystów podejmujących pieszą turystykę górską w Tatrach Polskich. Materiał i metody. Do przeprowadzenia analizy posłużono się danymi pochodzącymi z elektronicznej kroniki Tatrzańskiego Ochotniczego Pogotowia Ratunkowego. Badaniem objęto okres od 23 września do 21 grudnia 2016 r. Wyniki. Największą liczbę wypadków górskich odnotowano na obszarze Tatr Wysokich. Lokalizowały się one w 22 różnych miejscach, ale najczęściej na Szpiglasowej Przełęczy, Zawracie, na Rysach i w okolicach Morskiego Oka. Wnioski. Do głównych elementów środowiska przyrodniczego, które mogły przyczynić się do zajścia wypadku, zakwalifikowano: pokrywę śnieżną, eksponowany teren, mgłę, zachmurzenie, opad śniegu, niską temperaturę i oblodzenia, wysokość, silny wiatr, skalne podłoże i spadające kamienie.

Czasopismo: Rozprawy Naukowe Akademii Wychowania Fizycznego we Wrocławiu
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o kulturze fizycznej
Aktywność fizyczna według metody pilates a świadomość zdrowotnA kobiet w wieku dojrzałym

Cel badań. Rozpoznanie wartości prozdrowotnych, jakie niesie ze sobą podejmowanie ćwiczeń metodą Pilatesa. Materiał i metody. Główną metodą zastosowaną w pracy był sondaż diagnostyczny. Przebadano 40 kobiet w okresie średniej dorosłości uczestniczących systematycznie 2 razy w tygodniu po godzinie w zajęciach pilatesu w okresie do 
6 miesięcy oraz powyżej roku. Respondentki to kobiety w wieku 47,6 ± 10,48 roku. Wyniki. Kobiety potwierdzają pozytywne efekty regularnego uczestnictwa w zajęciach pilatesu, które wiąże się z większym prawdopodobieństwem osiągnięcia oczekiwanych rezultatów. Badane uczestniczyły w zajęciach pilatesu, aby utrzymać swoje zdrowie (zarówno fizyczne, jak i psychiczne), a także przygotować się do sprawnej starości. Kobiety zauważyły, że zajęcia pilatesu wywierają największy wpływ na ich sprawność fizyczną i poziom energii w ciągu dnia. Wnioski. Zajęcia pilatesu cechuje wieloobszarowe oddziaływanie na zdrowie badanych kobiet, dlatego można je uznać za holistyczną metodę treningową.

Czasopismo: Rozprawy Naukowe Akademii Wychowania Fizycznego we Wrocławiu
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o kulturze fizycznej
Obraz ciała na podstawie samooceny i badań antropometrycznych u osób ćwiczących we wrocławskich klubach fitnessu

Cel badań. W obecnych czasach człowiek dąży do osiągnięcia wysportowanej i atrakcyjnej sylwetki. Chcąc osiągnąć wykreowany przez społeczeństwo idealny wygląd, wiele osób decyduje się na podjęcie aktywności. Celem pracy było zbadanie postrzegania własnej atrakcyjności i jej zestawienie z rzeczywistym obrazem ciała, określonym na podstawie pomiarów antropometrycznych. Materiał i metody. Badaniem została objęta grupa 107 mężczyzn i kobiet trenujących we wrocławskich siłowniach i w fitness clubach. Uczestnicy badania dokonali samooceny swojego wyglądu na podstawie formularza Skali Oceny Ciała (Body Esteem Scale, BES), dostosowanego do populacji polskiej, autorską ankietę). Wykonano im także pomiary antropometryczne. Wyniki. Większość respondentów uprawiała aktywność fizyczną rekreacyjnie i w celu poprawy wyglądu lub kondycji. Zarówno mężczyźni, jak i kobiety w trakcie treningów oceniali się lepiej niż przed ich rozpoczęciem. Wszyscy ankietowani zaobserwowali poprawę samopoczucia oraz wyglądu. W odniesieniu do większości badanych komponentów BES mężczyźni oceniali się lepiej niż kobiety. Wnioski. Postrzeganie własnej atrakcyjności nie zawsze jest zgodne z rzeczywistym obrazem ciała u osób ćwiczących. Jednak zależności pomiędzy niektórymi wskaźnikami proporcji ciała a średnimi ocenami skali BES wykazały, że osoby mające masę ciała mieszczącą się w granicach normy oceniają się w niektórych kategoriach istotnie lepiej niż osoby z nadwagą i otyłe.

Czasopismo: Rozprawy Naukowe Akademii Wychowania Fizycznego we Wrocławiu
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o kulturze fizycznej
Doskonalenie kształcenia akademickiego studentów w zakresie turystyki

Cel badań. W artykule zaprezentowano problem kształcenia kadr w zakresie turystyki na poziomie studiów wyższych na wrocławskiej Akademii Wychowania Fizycznego. Celem artykułu jest wskazanie obszarów i kierunków działań zmierzających do udoskonalenia kształcenia na kierunku turystyka i rekreacja tak, aby w możliwie największym stopniu zaspokajało ono potrzeby i spełniało oczekiwania studentów. Materiał i metody. Aby zrealizować główny cel badawczy, zastosowano metodę sondażu diagnostycznego (technika ankiety audytoryjnej) oraz metodę analizy i krytyki piśmiennictwa. W badaniach ankietowych wzięli udział studenci III roku I stopnia (97 osób) oraz II roku II stopnia (67 osób), kończący studia na Akademii Wychowania Fizycznego we Wrocławiu na kierunku turystyka i rekreacja. Wyniki i wnioski. Studenci dokonali oceny kształcenia na badanym kierunku m.in. w zakresie programu nauczania, organizacji studiów oraz infrastruktury uczelni. W efekcie autorki zidentyfikowały dwa obszary oraz sześć kierunków działań, których celem będzie udoskonalenie oferty kształcenia na analizowanym kierunku.

Czasopismo: Rozprawy Naukowe Akademii Wychowania Fizycznego we Wrocławiu
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o kulturze fizycznej