rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Przydatność manometrii anorektalnej u osób ze stomią przed i po operacji odtworzenia ciągłości przewodu pokarmowego

Operacja odtworzenia ciągłości przewodu pokarmowego jest kolejną interwencją chirurgiczną u danego chorego, co bezpośrednio przekłada się na wzrost ryzyka powikłań śród- i pooperacyjnych. Dlatego tak ważna jest odpowiednia kwalifikacja do operacji przywrócenia ciągłości przewodu pokarmowego między innymi pod kątem wydolności i sprawności aparatu zwieraczowego odbytu. Celem pracy była ocena wpływu przywrócenia drogi fizjologicznego wypróżniania się na funkcję zwieraczy oraz obserwacja parametrów manometrii anorektalnej u pacjentów przed i po operacji odtworzenia ciągłości przewodu pokarmowego. Materiał i metodyka. Do badania włączono 29 chorych zakwalifikowanych do odtworzenia ciągłości przewodu pokarmowego, z czego kobiety stanowiły 12, a mężczyźni 17 osób. Średnia wieku badanej grupy to 62 lata. U wszystkich chorych wykonano manometrię anorektalną zarówno przed operacją, jak i miesiąc i trzy miesiące po operacji. Średni czas posiadania stomii to 12 mies. Wyniki. Spoczynkowe ciśnienia w kanale odbytniczym w trzy miesiące po przywróceniu ciągłości przewodu pokarmowego wzrosło o 30,4%. Maksymalne skurczowe ciśnienie w kanale odbytniczym wzrosło o 22,2%. Wartość odbytniczo-odbytowego odruchu hamowania (RAIR) zmniejszyła się o 19,2%. Długość strefy podwyższonego ciśnienia w kanale odbytniczym wzrosła o 27%. Wyniki badania progów wisceralnego czucia odbytniczego zmniejszyły się odpowiednio o 23,3% dla progu czucia i o 14,4% do progu parcia. Wnioski. Odtworzenie ciągłości przewodu pokarmowego poprawia czynność aparatu zwieraczowego odbytu, co jest widoczne w parametrach manometrii anorektalnej. Przywrócenie pasażu poprawia czynność zwieraczy, a zmiany te są istotne statystycznie.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Czynniki ryzyka 30-dniowej pooperacyjnej śmiertelności po operacjach raka jelita grubego

30-dniowa pooperacyjna śmiertelność jest czynnikiem odzwierciedlającym jakość leczenia. Wszystkie działania mające na celu zmniejszenie częstości jej występowania prowadzą do poprawy jakości leczenia. Celem pracy było wskazanie czynników ryzyka 30-dniowej pooperacyjnej śmiertelności na podstawie przebadanej grupy chorych operowanych z powodu raka jelita grubego w jednym ośrodku zajmującym się chirurgią jelita grubego. Materiał i metodyka. Do badania włączono chorych operowanych z powodu raka jelita grubego (RJG) w latach 2008‑2014. Badanie miało charakter retrospektywny, 30-dniowa śmiertelność była punktem końcowym badania. Wszystkie dane uzyskano z prospektywnej bazy danych. Wyniki. W okresie objętym badaniem operowano grupę 1744 chorych z powodu RJG. 30-dniową śmiertelność pooperacyjną odnotowano u 65 chorych (3,5%). W analizie wieloczynnikowej stwierdzono, że zaawansowanie procesu nowotworowego i gorszy stan ogólny pacjenta przed operacją były istotnymi czynnikami ryzyka 30-dniowej śmiertelności: OR 2,35; 2,01‑2,57 95%CI, p=0,03 i OR 2,18; 1,95‑2,41 95%CI; p=0,01. Operacja ze wskazań pilnych znamiennie zwiększała ryzyko śmiertelności w ciągu 30 dni po operacji: OR 2,64; 2,45‑2,87 95%CI; p=0,009. Niskie stężenie albumin w surowicy krwi i obecność cukrzycy były dodatkowymi czynnikami zwiększającymi ryzyko 30-dniowej śmiertelności: OR 1,65; 1,52‑1,78 95%CI; p=0,01 i OR 1,67; 1,41‑1,82 95%CI; p=0,03. Odsetek śmiertelności był wyższy po zabiegach resekcyjnych niż po zabiegach paliatywnych: 4,21% vs 1,57%; p=0,002. Wnioski. Chorzy operowani ze wskazań pilnych, pacjenci z zaawansowaną chorobą nowotworową i w ciężkim stanie ogólnym powinni być oceniani i przygotowywani do operacji przez wielospecjalistyczny zespół. Dodatkowo, aby zmniejszyć ryzyko śmiertelności pooperacyjnej, decyzję o rodzaju i rozległo- ści zabiegu muszą podejmować doświadczeni chirurdzy.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Wyniki rekonstrukcji obrąbka ucha płatem rurowatym z okolicy zamałżowinowej

Celem pracy było przedstawienie własnego doświadczenia użycia płata rurowatego z okolicy zausznej (ptf) oraz kliniczna analiza wyników rekonstrukcji tą metodą u pacjentów z pourazowymi ubytkami obrąbka ucha. Materiał i metodyka. Analizą objęto 12 chorych, których poddano trójetapowej rekonstrukcji obrąbka ucha w Klinice Chirurgii Plastycznej, Rekonstrukcyjnej i Estetycznej z zastosowaniem ptf, w latach 2005-2014. Na podstawie badań kontrolnych u pacjentów oceniono, przez co najmniej rok, wczesne i odległe wyniki rekonstrukcji, z uwzględnieniem ocen chirurga plastycznego i pacjentów. Wyniki. Wyniki pooperacyjne były satysfakcjonujące (bardzo dobre) u 10 pacjentów zarówno w ocenie chirurga, jak i chorych. Przekrwienie bierne w obrębie obrąbka po zabiegu wystąpiło przejściowo u 2 osób (16,6%). Powikłanie to nie miało wpływu na ocenę wyników leczenia. Ponadto stwierdzono u dwóch innych pacjentów opóźnione gojenie w obrębie jego biegunów, jak również nieestetyczny wygląd blizn obrąbka ze zniekształceniem płata (16,6%). Wnioski. 1. Pourazowe rekonstrukcje obrąbka małżowiny usznej płatem rurowatym zza małżowiny usznej, pozwoliły na całkowite jego odtworzenie z zachowaniem właściwego konturu, wielkości i poło- żenia zarówno obrąbka, jak i operowanej małżowiny usznej, co potwierdza skuteczność zastosowanej metody. 2. Użycie zamałżowinowych płatów rurowatych w chirurgicznym leczeniu pacjentów z ubytkami w obrębie obrąbka ucha przyczyniło się do satysfakcjonujących pooperacyjnych ocen zarówno chirurga plastycznego, jak i pacjentów.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Bezpieczeństwo i skuteczność zastosowania wewnątrzbrzusznego implantu Ventralight SY w laparoskopowym zaopatrzeniu przepuklin brzusznych – badanie prospektywne z rocznym okresem obserwacji

Celem badania była ocena bezpieczeństwa i skuteczności zastosowania implantu Ventralight ST z systemem pozycjonującym ECHO i dedykowanym urządzeniem mocującym – staplerem SorbaFix w prospektywnym badaniu kohortowym. Marteriał i metodyka. Badanie zaplanowano jako prospektywne jednoośrodkowe badanie kohorty chorych z jednorocznym okresem obserwacyjnym. Do badania włączono 52 chorych poddanych interwencji z powodu przepukliny brzusznej za pomocą laparoskopowego zaopatrzenia z implantem Ventralight ST ECHO PS. Wielkość siatki i sposób mocowania oparto na teoretycznych założeniach matematycznych. Głównym ocenianym parametrem było wystąpienie nawrotu w 12-miesięcznej obserwacji. Wyniki. Zanotowano dwa nawroty przepukliny, jeden u chorego z przepukliną okołostomijną i drugi w dużej przepuklinie pooperacyjnej. Ból obserwowano u 22 chorych (41%) po zabiegu. U większości chorych ból ustępował po okresie 3 miesięcy (7%). Obserwowano niskie natężenie bólu (VAS <2). Jednak silny ból występował u 2 chorych (VAS >6) w całym okresie obserwacji. Wnioski. Użycie implantu Ventralight ST Echo PS mocowanego stapleremSorbafix jest wartościową i bezpieczną opcją w laparoskopowym zaopatrzeniu przepukliny brzusznej. Rozwiązanie może być użyte do zaopatrzenia chorych zakwalifikowanych do laparoskopii z uwzględnieniem wielkości przepukliny. W odniesieniu do modeli matematycznych i przedstawionych danych klinicznych autorzy nie rekomendują używania opisanego implantu do przepuklin o pierścieniu większym niż 10 cm.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Masywny stan zapalny po usunięciu uszkodzonego implantu silikonowego maskujący inwazyjnego raka piersi – opis przypadku i przegląd piśmiennictwa

W pracy przedstawiono opis przypadku pacjentki z rakiem przewodowym inwazyjnym piersi po zabiegu powiększenia piersi. W marcu 2013 r. po pęknięciu implantów, podjęto decyzję o ich usunięciu – w badaniu histopatologicznym rozlany silikon z naciekami zapalnymi, bez zmian nowotworowych. W kontrolnych badaniach obrazowych stwierdzono w obu piersiach liczne zmiany o charakterze otorbionego silikonu oraz skupisko makrozwapnień pozapalnych. W styczniu 2014 r. chora zgłosiła się z objawami masywnego zapalenia piersi lewej. Po konsultacji chirurgicznej podjęto decyzję o mastektomii radykalnej lewostronnej z limfadenektomią. W badaniu histopatologicznym materiału pooperacyjnego rozpoznano wieloogniskowego zaawansowanego raka przewodowego inwazyjnego G3 pT3pN3a (inwazja naczyń, przerzuty w 11/12 węzłach pachy). Po operacji pacjentka została zakwalifikowana do dalszego leczenia – chemioterapia, radioterapia, hormonoterapia. W „omówieniu” dokonano przeglądu piśmiennictwa dotyczącego oceny ryzyka współwystępowania chorób nowotworowych piersi u kobiet z silikonowymi implantami piersi oraz przedstawiono problemy diagnostyczne raka piersi w tej grupie chorych.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Ropień zaotrzewnowy z obecnością kamieni żółciowych jako późne powikłanie cholecystektomii laparoskopowej

Cholecystektomia laparoskopowa jest złotym standardem leczenia kamicy pęcherzyka żółciowego. W trakcie zabiegu laparoskopowego częściej dochodzi do uszkodzenia ściany pęcherzyka żółciowego oraz do pozostawienia kamieni żółciowych w jamie otrzewnej w porównaniu do zabiegu klasycznego. Pozostawione kamienie mogą się wiązać z wystąpieniem różnych powikłań po zabiegu. W pracy opisano rzadki przypadek wystąpienia ropnia zaotrzewnowego spowodowanego obecnością kamienia żółciowego u pacjentki, która dwa lata wcześniej przebyła cholecystektomię laparoskopową

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Mutacja genu K-ras jako wczesny marker rozwoju raka jelita grubego

W związku z rosnącą zachorowalnością na raka jelita grubego istnieje potrzeba poszukiwania nowych czynników zarówno prognostycznych, jak i predykcyjnych na podstawie których zostaną opracowane nowe testy diagnostyczne. Takim czynnikiem wydaje się być gen K-ras, którego mutacje uważane są za wczesny marker rozwoju raka jelita grubego. Celem pracy było poszukiwanie związku pomiędzy wystąpieniem mutacji genu K-ras u pacjentów z rozpoznanym rakiem jelita grubego a wybranymi parametrami klinicznymi. Materiał i metodyka. Badaniu poddano 104 pacjentów (41 kobiet i 63 mężczyzn) z potwierdzonym rakiem jelita grubego. Średnia wieku w grupie mężczyzn wynosiła 68,3 lat, a w grupie kobiet – 65,9 lat. Materiał do badań pobrano z bloczków parafinowych zawierających tkankę pacjentów i oznaczano mutację genu K-ras. Następnie wykonano analizę statystyczną poszukując związku pomiędzy wystą- pieniem mutacji genu K-ras a stopniem zaawansowania klinicznego wg klasyfikacji TNM, anatomiczną lokalizacją zmiany, typem histologicznym, płcią, wiekiem. Wyniki. Mutację genu K-ras stwierdzono w 20,1% z wszystkich badanych przypadków zachorowań na raka jelita grubego, przy czym znamiennie wyższy odsetek mutacji genu K-ras wykryto u chorych w I stopniu (40%), IIC (50%) i IV stopniu (50%) zaawansowania wg klasyfikacji TNM. Wnioski. Wyniki naszych badań potwierdzają doniesienia innych autorów i wskazują na korelację pomiędzy mutacją genu K-ras a występowaniem raka jelita grubego. Oznaczanie mutacji genu K-ras może być uzupełnieniem innych metod diagnostycznych we wczesnym etapie rozwoju raka jelita grubego.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Uraz penetrujący części twarzowej czaszki zadany kilofem – opis przypadku

Liczba zgonów z powodu urazów wzrasta. Penetrujące obrażenia części twarzowej czaszki występują stosunkowo rzadko i znacznie częściej dotyczą dzieci niż osób dorosłych. Ich epidemiologia jest różnorodna i zależy od regionu świata. W Polsce urazy spowodowane postrzałami, wybuchem petard i sztucznych ogni stanowią jedynie niewielki odsetek wszystkich obrażeń kości części twarzowej czaszki. Najczęstszymi przyczynami penetrujących urazów twarzy są wypadki komunikacyjne, pobicia i rany zadane ostrymi, wąskimi i długimi przedmiotami, które z łatwością przenikają przez kości części twarzowej czaszki. W pracy przedstawiono przypadek 50-letniego mężczyzny, który doznał urazu kości części twarzowej czaszki wskutek wbicia ciała obcego (kilofa) w okolicę podskroniową, łuku jarzmowego i prawego oczodołu. Omówiono i przedyskutowano zastosowaną metodę chirurgicznego leczenia pacjenta.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Ocena wyników chirurgicznego leczenia wrodzonego opadnięcia powieki górnej zmodyfikowaną metodą Mustarde’a

Celem pracy była ocena wyników chirurgicznego leczenia wrodzonego opadnięcia powieki górnej (WOPG) zmodyfikowanym sposobem Mustarde’a. Materiał i metodyka. Operacyjnej korekcji WOPG zmodyfikowaną metodą Mustarde’a poddano 48 chorych, w latach 2005-2014. Na podstawie badań okulistycznych i pomiarowych oceniono: zmianę położenia operowanej powieki i wzajemną symetrię położenia powiek górnych po leczeniu chirurgicznym. Ponadto analizie poddano powikłania pooperacyjne u pacjentów. Wyniki. Bardzo dobre wyniki pooperacyjne uzyskano u wszystkich chorych z łagodnym, umiarkowanym (89,5%) i z zaawansowanym jednostronnym (85,7%) WOPG, a także u 75% pacjentów z obustronną wadą po korekcjach zmodyfikowaną metodą Mustarde’a. Niedomykalność powiek stwierdzono u 6,25%, a niedokorygowanie u 12,5%. Wnioski. 1. Zastosowanie zmodyfikowanej metody Mustarde’a pozwala osiągnąć dobre wyniki czynnościowe i estetyczne u chorych z WOPG. 2. Zmodyfikowana technika Mustarde’a jest dobrym uzupeł- nieniem dotychczasowych technik operacyjnych WOPG i wpływa na niską częstość, a także na nieznaczny zakres niedomykalności powiek u chorych z WOPG.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Judykatywa na straży zasady sprawiedliwości Zakres władzy sądów w kształtowaniu prawa na przykładzie orzeczenia Najwyższego Sądu Rzeszy z dnia 28 listopada 1923 roku i teorii Ericha Kaufmanna

Współcześnie jako oczywisty wydaje się fakt istnienia silnych związków politycznych pomiędzy legislatywą a egzekutywą; w sytuacji natomiast pojawiania się tyranii większości parlamentarnej rząd pozbawiony jest de facto  przymiotu względnej choćby niezależności od partyjnej „góry”. Wola polityczna, której źródłem jest naród ulega zniekształceniu: parlament i rząd realizują cele własne w oderwaniu od nie tylko jakiegoś abstrakcyjnie wyobrażalnego interesu publicznego ale i  od zasad porządku określonego w konstytucji. Funkcję korygującą egzekutywę i legislatywę zatem z natury rzeczy musi pełnić władza judykatywy. Sędziowskie prawo do kontroli ustaw ujawniło się w orzeczeniu Najwyższego Sądu Rzeszy z 28 XI 1923 r. Teoretyczne uzasadnienie władzy sędziów i sądów pochodziło od Ericha Kaufmanna.

Czasopismo: Z Dziejów Prawa
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
O przeszkodach do zawarcia małżeństwa w międzywojennej Polsce na przykładzie prawa węgierskiego obowiązującego na Spiszu i Orawie

Ścieranie się koncepcji dotyczących charakteru małżeństwa miało szczególny wymiar na ziemiach polskich podczas zaborów i po odzyskaniu niepodległości (1918). Różnorodność obowiązujących ówcześnie praw (niemiecki BGB z 1896, węgierski Akt nr XXXI o małżeństwie z 1894, rosyjski ukaz o małżeństwie z 1863, I część tomu X i częściowo I część t. XI Zwodu Praw Cesarstwa Rosyjskiego z 1832 r., austriacki ABGB z 1811) stanowiła wyzwanie dla międzywojennych kodyfikatorów i prawników praktyków. Przesłanki ważności małżeństwa w prawie cywilnym w XIX w. i w pierwszej połowie XX w. miały jeszcze często mieszany charakter – częściowo wywodziły się z zasad religijnych (np. przeszkoda różności wiary, święceń kapłańskich), a częściowo ze świeckich zasad prawa rzymskiego (przeszkoda wieku, pokrewieństwa, powinowactwa, przysposobienia, bigamii oraz wad oświadczenia woli). Na tym tle węgierską ustawę o małżeństwie należy ocenić jako nowoczesną.

Czasopismo: Z Dziejów Prawa
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
Leczenie ostrego zapalenia wyrostka robaczkowego u pacjentów geriatrycznych – przegląd piśmiennictwa

Zmiany demograficzne związane ze starzeniem się społeczeństwa powodują, że chirurg coraz częściej będzie miał styczność i podejmował decyzję o leczeniu pacjentów z najstarszych grup wiekowych. Celem pracy był przegląd piśmiennictwa dotyczącego leczenia ostrego zapalenia wyrostka robaczkowego w grupie osób w wieku powyżej 60. roku życia. Materiał i metodyka. Dokonano przeglądu piśmiennictwa opublikowanego w latach 2000-2015 w bazie PubMed. Liczba wyników odpowiadających zapytaniu w języku angielskim „appendicitis (MeSH) AND elderly (MeSH)” wyniosła wyjściowo 260. Selekcja w oparciu o tytuły, abstrakty, a następnie artykuły ostatecznie dała wynik 11 prac odpowiadających tematyce leczenia zapalenia wyrostka robaczkowego u pacjentów w wieku powyżej 60. roku życia. Wyniki. Dziewięć prac miało charakter retrospektywny oraz dwie prace prospektywne. Łącznie do badań włączono 82 852 pacjentów. Laparoskopowe usunięcie wyrostka robaczkowego miało niższą śmiertelność okołooperacyjną, mniejszą liczbę powikłań pooperacyjnych oraz krótszy czas hospitalizacji, co powodowało że było rekomendowane przez większość autorów. Cztery z dziesięciu prac wykaza- ły, że do zabiegu laparoskopowego kwalifikowani byli pacjenci o mniejszej liczbie chorób współistniejących oraz niższym stopniu ASA (American Society of Anaesthesiology). Antybiotykoterapia, jako samodzielna metoda, w grupie osób starszych była oceniania w jednym badaniu w wyselekcjonowanej grupie 26 pacjentów, a jej skuteczność wyniosła 70%. Większość badań cechuje jednak duża heterogenność znacznie utrudniająca porównanie. Wnioski. W chwili obecnej laparoskopowe usunięcie wyrostka robaczkowego wydaje się być postępowaniem z wyboru w grupie osób starszych z ostrym zapaleniem tego narządu. Antybiotykoterapia, jako samodzielna metoda leczenia ostrego zapalenia wyrostka robaczkowego, nie może być obecnie rekomendowana. Konieczne są jednak dalsze, prospektywne, lepiej zaprojektowane badania obejmujące większą liczbę chorych, a przede wszystkim dedykowane osobom starszym.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Różnice w przebiegu klinicznym ostrego zapalenia wyrostka robaczkowego u osób starszych w porównaniu do młodszych pacjentów

Ostre zapalenie wyrostka robaczkowego (OZWR) pozostaje nadal najczęstszą przyczyną objawów ostrego brzucha. 90% przypadków występuje u dzieci i młodych dorosłych, częstość występowania u osób w wieku podeszłym sięga aż 10% i stale rośnie. Celem pracy była ocena różnic w manifestacji OZWR u osób starszych w porównaniu do młodszych pacjentów. Dodatkowym celem była ocena wpływu opóźnienia w diagnostyce przedoperacyjnej na wyniki leczenia. Materiał i metodyka. Wykonano retrospektywną analizę danych medycznych 274 chorych przyjętych do III Kliniki Chirurgii Ogólnej w Krakowie w latach 2011-2013 z powodu OZWR. Do grupy starszych pacjentów włączono 23 pacjentów w wieku 65 lat oraz starszych, a do grupy pacjentów młodszych 251 osób poniżej 65 lat. Wyniki. Grupy nie różniły się między sobą rodzajem objawów, czasem ich trwania, rodzajem zabiegu i czasem jego trwania. Czas od przyjęcia do SOR-u do początku operacji był istotnie krótszy w grupie pacjentów starszych (575,56 vs 858,9 min; p=0,03). Pacjenci w wieku podeszłym byli też dłużej hospitalizowani (6,08 vs 4,69 dni; p=0,004). Ponadto u starszych pacjentów częstość występowania perforacji wyrostka robaczkowego zbliżała się do poziomu istotności statystycznej (26,1% vs 12,4%; p=0,06). Nie zaobserwowano zgonów w badanych grupach, jednak w grupie starszych chorych nieznacznie częściej odnotowano powikłania (17,4% vs 10%; p=0,26). Wnioski. Badane grupy nie różniły się manifestacją kliniczną OZWR. Jednak u starszych pacjentów występował bardziej zaawansowany histopatologicznie stan zapalny wyrostka robaczkowego. Również okres hospitalizacji był dłuższy w tej grupie pacjentów. W obu grupach nie występowały zgony, a powikłania występowały częściej u osób starszych. Faza przedoperacyjna była istotnie krótsza u starszych chorych, co potwierdza świadomość istotności czasu w postępowaniu z pacjentami z objawami ostrego brzucha w wieku podeszłym.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Odległe wyniki jednoczasowej plastyki pooperacyjnej przepukliny i abdominoplastyki u pacjentów leczonych operacyjnie z powodu otyłości patologicznej

Celem pracy była cena odległych wyników po jednoczasowej abdominoplastyce z plastyką przepukliny w bliźnie pooperacyjnej (ominięcie żołądka – RYGB) oraz porównanie jakości życia pacjentów przed i po operacji jednoczasowej. Materiał i metodyka. Analizą objęto odległe wyniki kompleksowej operacji zniekształcenia przedniej ściany brzucha u 18 chorych ze znacznym spadkiem masy ciała po zabiegu RYGB. Pacjentów poddano badaniom kontrolnym przez co najmniej 8 lat od zakończonego leczenia operacyjnego. Porównano jakość ich życia przed i po zabiegu naprawy przepukliny w bliźnie pooperacyjnej i abdominoplastyce. Wyniki. Stwierdziliśmy obecność szerokiej blizny pooperacyjnej u 4 osób, przewlekłe zaburzenia czucia u jednej a wiotkość powłok brzusznych u trzech osób. Po kompleksowym leczeniu operacyjnym, ocena jakości życia pacjentów wykazała znaczącą jego poprawę pod względem funkcjonalnym, estetycznym i psychologicznym. Wnioski. 1. Przeprowadzenie jednoczasowej naprawy przepukliny w bliźnie (po RYGB) i abdominoplastyki wpłynęło na satysfakcjonujące odległe wyniki pooperacyjne, co potwierdza skuteczność tej kompleksowej operacji u chorych ze znacznym spadkiem masy ciała. 2. Leczenie chirurgiczne zniekształceń przedniej ściany brzucha przyczyniło się do znaczącej poprawy jakości życia pacjentów w aspekcie funkcjonalnym, estetycznym i psychologicznym, w porównaniu do ich przedoperacyjnej oceny. 3. Wszyscy chorzy potwierdzili pozytywny wpływ tej kompleksowej operacji na możliwość podejmowania przez nich wyzwań w życiu i realizację własnych planów. 4. Chirurgiczne leczenie zniekształceń brzucha u pacjentów ze znaczną utratą masy ciała po zabiegach bariatrycznych, jeśli jest wymagane, powinno być integralną częścią ich wielospecjalistycznego leczenia.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Rzadki przypadek rzekomego tętniaka tętnicy wątrobowej

Tętniaki tętnicy wątrobowej należą do rzadkich, ale potencjalnie zagrażających życiu patologii naczyniowych. Są one zwykle wykrywane przypadkowo podczas badań obrazowych w trakcie diagnostyki z innych powodów. W pracy przedstawiono bardzo rzadki przypadek tętniaka rzekomego gałęzi tętnicy wątrobowej z przetoką do lewej gałęzi żyły wrotne

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Choroba Dupuytrena u nastolatka – opis przypadku

Choroba Dupuytrena występuje u osób dorosłych, natomiast u dzieci i młodzieży zdarza się wyjątkowo rzadko. Tylko kilka przypadków choroby zanotowano u dzieci poniżej 10 lat, w tym dwa u niemowląt poniżej roku. W Polsce dotychczas nie opublikowano żadnego takiego przypadku. W pracy przedstawiono przypadek choroby Dupuytrena u 17-letniego młodzieńca, u którego pierwsze objawy schorzenia wystąpiły we wczesnym dzieciństwie.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Ustrój samorządny (autonomiczny) województwa śląskiego w praktyce interpelacji poselskich w Sejmie Śląskim

Na bazie ustawy konstytucyjnej z 15 lipca 1920 roku, gwarantującej województwu śląskiemu szerokie prawa samorządne, nazywane w praktyce autonomią, powstało szereg ciekawych rozwiązań ustrojowych, które wcześniej w polskich systemach konstytucyjnych nie występowały. Ich praktyka była zaczynem wdrażania właściwych dla państwa konstytucyjnego instrumentów, decydujących o skali budowy ustrojów demokratycznych. Do takich instrumentów należały interpelacje poselskie.

Czasopismo: Z Dziejów Prawa
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne