rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Ryzyko finansowe w działalności handlowej na terenie Unii Europejskiej

Zarządzanie ryzykiem finansowym, definiowanym jako każde ryzyko mające wpływ na wyniki danej działalności spowodowane nieoczekiwanymi zdarzeniami, które nie były ujęte w planach, stanowi dla większości przedsiębiorców ważny element w procesie podejmowania decyzji i zarządzania przedsiębiorstwem. W artykule podjęto próbę przedstawienia elementów ryzyka finansowego związanego z działalnością handlową (eksportową) oraz oceny tych zdarzeń już w etapie planowania i negocjowania transakcji. Identyfikacja potencjalnych zdarzeń związanych z działalnością handlową pozwala na wprowadzenie systemu oceny ryzyka w bieżącej działalności przedsiębiorstwa. Oprócz opisu elementów specyficznych dla tego ryzyka wskazano także na możliwość ograniczania jego wpływu na wyniki działalności handlowej za pomocą metod stosowanych przez przedsiębiorstwa oraz dzięki zastosowaniu instrumentów/rozwiązań, które postawiła do dyspozycji przedsiębiorców Unia Europejska. Stąd omówiono unijne rozporządzenia, które określają, a zdaniem autorów unifikują, istotne obszary dla transakcji handlowych, w szczególności wybór prawa właściwego dla kontraktu, wskazanie właściwej jurysdykcji oraz dochodzenie zapłaty lub innych roszczeń. W artykule podkreślono, że unifikacja prawa w ramach europejskiego rynku wewnętrznego, szczególnie wyznaczenia zasad wyboru prawa właściwego, w tym dla umów sprzedaży oraz w zakresie jurysdykcji i uznawania orzeczeń m.in. w sprawach handlowych, zwiększa przewidywalność wyników i świadomość przedsiębiorców w zarządzaniu ryzykiem finansowym w transakcjach handlowych. Niemniej - zdaniem autorów - w wymiarze europejskim znacznie prostsze i szybsze wydaje się być tworzenie przez przedsiębiorstwa przewidywalnych i przejrzystych systemów oceny ryzyka takich transakcji handlowych.

Czasopismo: Unia Europejska.pl
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki o polityce i administracji, nauki socjologiczne
Postanowienia umowy CETA w sferze biotechnologii rolniczej – wnioski dla rokowań umowy TTIP

W artykule przeanalizowano wyniki negocjacji unijno-kanadyjskiej Kompleksowej umowy gospo-darczo-handlowej (CETA) w zakresie biotechnologii rolniczej pod kątem unijno-amerykańskich ro-kowań Transatlantyckiego partnerstwa w dziedzinie handlu i inwestycji (TTIP). 
Stany Zjednoczone są największym, a Kanada piątym na świecie producentem roślin genetycznie zmodyfikowanych (GM). Lepszy dostęp towarów rolno-spożywczych do rynku Unii, największego ich importera na świecie, był jednym z głównych celów negocjacyjnych Kanady. Jest także prioryte-tem Stanów Zjednoczonych. 
Punktem wyjścia do oceny postanowień umowy CETA i wniosków z niej płynących dla rokowań umowy TTIP jest omówienie rolnictwa Kanady i jej polityki w dziedzinie zielonej biotechnologii. W artykule przeanalizowano także rozbieżności w przepisach UE i Kanady regulujących kwestie or-ganizmów zmodyfikowanych genetycznie (GMO) oraz propozycje strony amerykańskiej dotyczące dostępu do rynku produktów „nowoczesnej technologii rolniczej” w umowie TTIP. Pogodzenie ofen-sywnych interesów Kanady (eksport artykułów rolnych, w większości GMO) z oficjalnym, ostrożno-ściowym podejściem UE nie mogło być łatwe, tym bardziej, że umowę CETA postrzegano jako „przedsionek” do TTIP. W efekcie postanowienia umowy w tej materii są dość lakoniczne, choć za-wierają zapisy otwierające drzwi do dalszych pertraktacji. W przypadku podpisania umowy TTIP kwestie biotechnologii rolniczej nabiorą jeszcze większego znaczenia. Biorąc pod uwagę determinację koncernów agro-biotechnologicznych w promowaniu żywności biotechnologicznej można obawiać się, że strona unijna ulegnie ich presji, a aspekty pozaekonomiczne przegrają z czysto ekonomicznymi.

Czasopismo: Unia Europejska.pl
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki o polityce i administracji, nauki socjologiczne
Handel strefy euro w 2011 roku

W 2011 r. w warunkach globalnego spadku dynamiki aktywności gospodarczej nastąpiło wyraźne spowolnienie światowych obrotów handlowych. Według szacunków WTO wolumen światowego handlu w 2011 r. zwiększył się zaledwie o 5% wobec 13,8% w 2010 r. O spowolnieniu handlu międzynarodowego zadecydowało głównie osłabienie dynamiki popytu w gospodarkach rozwiniętych, przede wszystkim w strefie euro, co wiązało się z silnym wpływem kryzysu zadłużeniowego na gospodarkę realną w tym regionie.
W 2011 r. wolumen importu krajów rozwijających się wzrósł o 7,9%, podczas gdy krajów rozwiniętych zaledwie o 2,8%. Dynamika importu strefy euro była niższa niż pozostałych największych gospodarek rozwiniętych.

Czasopismo: Unia Europejska.pl
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki o polityce i administracji, nauki socjologiczne
Parlamenty narodowe państw UE a kryzys strefy euro

Ustanowienie funduszu ratunkowego dla strefy euro, czyli Europejskiego Mechanizmu Stabilności, wymagało zmian traktatowych. Państwa członkowskie na szczycie 25 marca 2011 r. podjęły jednogłośnie decyzję 2011/199/ UE o zmianie art. 136 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej według procedury uproszczonej (art. 48 ust. 6 Traktatu o Unii Europejskiej - tzw. procedura kładki). Procedurę tę można stosować, gdy wprowadzona zmiana dotyczy części trzeciej TFUE i nie zwiększa kompetencji UE przyznanych w traktatach. Wejście w życie decyzji 2011/199/UE wymaga zatwierdzenia przez państwa członkowskie zgodnie z ich porządkiem konstytucyjnym, zasadniczo przez parlamenty. W artykule omówiono procedurę kładki, kontrowersje związane z ratyfikacją decyzji Rady Europejskiej nr 2011/199/UE zwykłą mniejszością głosów w polskim Sejmie, a także w niemieckim Bundestagu po decyzji Federalnego Trybunału Konstytucyjnego.

Czasopismo: Unia Europejska.pl
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki o polityce i administracji, nauki socjologiczne
Zmiana warunków funkcjonowania przedsiębiorstw na rynku energii elektrycznej UE

Sytuację na europejskim rynku energii elektrycznej można już określić słowem rewolucja. Strategie przygotowane całkiem niedawno przez koncerny elektroenergetyczne bardzo szybko się zdezaktualizowały, co niestety oznacza zamrożenie znacznej wartości kapitału w inwestycjach, które już dziś przynoszą straty. Chociaż wcześniejsze prognozy przewidywały zastąpienie węgla przez gaz w roli głównego paliwa w elektrowniach, to jednak niskie ceny praw do emisji dwutlenku węgla (EUA) oraz gwałtowny wzrost mocy produkcyjnych w elektrowniach wiatrowych i słonecznych całkowicie je podważyły. Stąd wyzwanie, przed którym stoją koncerny elektroenergetyczne: przeorientowanie strategii w sposób zapewniający rentowne funkcjonowanie w nowych warunkach i zabezpieczenie wyników przed gwałtownie wzrastającym ryzykiem. Autor przedstawia hipotezy odnośnie do rozwoju rynku energii elektrycznej oraz wyzwania stojące przed jego uczestnikami.

Czasopismo: Unia Europejska.pl
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki o polityce i administracji, nauki socjologiczne
Pozycja podmiotów zagranicznych w sektorze usług w Polsce w okresie poakcesyjnym

Artykuł jest próbą oceny pozycji podmiotów z kapitałem zagranicznym w sektorze usług w Polsce po akcesji do UE oraz przebiegu procesów „doganiania" ich przez podmioty krajowe działające w tym sektorze. Przeprowadzona analiza wskaźnikowa została oparta m.in. na ocenie kształtowania się liczby firm z kapitałem zagranicznym w sektorze usług, a także wielkości i efektywności zasobów pracy i kapitału zaangażowanych w ich działalność na tle ogółu podmiotów polskiego sektora usługowego. Obok wskaźników cząstkowych zastosowano również dwa wskaźniki syntetyczne: udziału firm zagranicznych w sektorze oraz ich przewag efektywnościowych nad podmiotami krajowymi. Podstawą analizy były dane GUS w przekroju sekcji PKD za lata 2004-2012.
Z przeprowadzonych badań wynika, iż po 2004 r. zarysowała się tendencja spadkowa pozycji podmiotów zagranicznych działających w sektorze usług w Polsce. Jej przejawem było początkowo znaczące zmniejszenie przewag efektywnościowych firm zagranicznych nad podmiotami krajowymi widoczne w przeważającej części sekcji usługowych, któremu towarzyszyła stabilizacja udziału badanej zbiorowości w sektorze. Po 2009 r. udział ten zaczął się również stopniowo obniżać.

Czasopismo: Unia Europejska.pl
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki o polityce i administracji, nauki socjologiczne
Projekty regulacji unijnego rynku energii elektrycznej - wzmocnienie zaufania do rynku czy zagrożenie dla jego płynności?

Komisja Europejska wskazała konieczność nowelizacji regulacji rynków finansowych na podstawie doświadczeń zdobytych podczas kryzysu finansowego. Ukryte, niewykazywane ryzyko w umowach dwustronnych wpłynęło nie tylko na rynki finansowe, lecz nawet na realną gospodarkę. Innym aspektem jest podejrzenie, że spekulacja na rynkach finansowych znajduje swój wyraz we wzroście cen surowców, zwłaszcza energii. Stąd założenie Komisji, że ryzyko dla rynków pozagiełdowych instrumentów pochodnych powinno być bardziej przejrzyste.
Jednym z rynków, na które nowe regulacje mogą mieć wpływ, jest rynek energii elektrycznej. Rosnące znaczenie handlu w segmencie hurtowym tego rynku jest decydujące dla dostaw energii i ustalania cen dla odbiorców detalicznych. Ale handel w segmencie hurtowym rynku energii elektrycznej (trading) jest postrzegany jako nader atrakcyjna działalność przynosząca zyski, gdyż jego wartość na rynku kontynentalnym nadal jest niższa niż na rynku skandynawskim. Ryzyko jest generowane przez zmianę podstawy tworzenia zysku i w tradycyjnych usługach komunalnych ryzyko wiązało się ze środkami trwałymi (elektrownie, linie przesyłowe i dystrybucja) lub obsługiwanymi klientami i było podejmowane zazwyczaj na rynku towarowym, a firmy wykorzystywały instrumenty pochodne jedynie do jego asekuracji. Trading dąży do osiągania zysków, stosując instrumenty pochodne i zawierając umowy na rynku transakcji terminowych, spekulując i zdobywając pozycje na rynku transakcji terminowych. Zmienia się przez to sposób prowadzenia działalności gospodarczej w elektroenergetyce, generując jednocześnie potencjalne niebezpieczeństwo utraty powiązań między rynkiem transakcji terminowych a rynkiem podstawowym, tzn. rynkiem z dostawą fizyczną.
Powyższe niepewności co do przyszłości rynków finansowych znalazły swój wyraz w zestawie rozporządzeń Komisji Europejskiej, mających na celu zwiększenie bezpieczeństwa transakcji i przejrzystości zarówno na rynkach finansowych, jak i na rynku energetycznym. Autorzy przedstawili pogląd, że regulacje te powinny również wpłynąć na elektroenergetykę poprzez zwiększenie ryzyka wypełnienia warunków, nadzoru regulacyjnego nad rynkami finansowymi i wzrost niektórych kosztów związanych z działalnością handlową.

Czasopismo: Unia Europejska.pl
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki o polityce i administracji, nauki socjologiczne
Zmiany w handlu zagranicznym Polski w kategoriach wartości dodanej

Artykuł analizuje zmiany w handlu zagranicznym Polski w latach 1995-2011 z punktu widzenia generowanych przez ten handel strumieni wartości dodanej. Podstawowym źródłem danych była baza WIOD (World Input-Output Database). Zbadane zostały zmiany struktury polskiego handlu według źródeł pochodzenia wartości dodanej oraz źródeł jej przeznaczenia, a w szczególności zmiany udziału zagranicznej wartości dodanej (a tym samym krajowej wartości dodanej) w polskim eksporcie oraz zmiany udziału krajowej wartości dodanej, zawartej ponownie w eksporcie innych krajów. Z przeprowadzonej analizy wynika, iż między latami 1995 i 2011 udział krajowej wartości dodanej w eksporcie Polski zmalał o ok. 16 pkt. proc. Tym samym Polska znalazła się wśród krajów UE, których zaangażowanie w globalne łańcuchy wartości w badanym okresie wzrosło najbardziej, przede wszystkim jako odbiorcy części i komponentów do produkcji proeksportowej.

Czasopismo: Unia Europejska.pl
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki o polityce i administracji, nauki socjologiczne
Polsko-rosyjska wymiana handlowa w okresie członkostwa Polski w Unii Europejskiej

Lata członkostwa Polski w Unii Europejskiej były okresem szybkiego rozwoju polskiej wy-miany handlowej z krajami spoza ugrupowania, w tym z Rosją. W latach 2004-2013 wartość polskiego eksportu do Rosji wzrosła trzyipółkrotnie, z 2,3 mld euro do
8,1 mld euro, natomiast importu - prawie 3,7 razy, z 5,1 mld euro do 18,7 mld euro. Dopro-wadziło to do znacznego pogłębienia deficytu Polski w handlu z Rosją. Jego wysokość wzrosła prawie czterokrotnie - z 2,8 mld euro do 10,6 mld euro.
W artykule przedstawiono warunki i wyniki polsko-rosyjskiej wymiany dobrami materialnymi we wspomnianym okresie. Stwierdzono, że w znaczącej mierze kształtowały się one pod wpływem czynników nie związanych bezpośrednio z członkostwem Polski w UE. W szczególności, członkostwo nie wpłynęło na zwiększenie stabilności handlu pol-sko-rosyjskiego. Zweryfikowało natomiast negatywnie wcześniejsze oczekiwania władz polskich na wzmocnienie pozycji Polski w sporach handlowych z Rosją i na równe traktowanie przez Rosję wszystkich państw członkowskich UE.
Rok 2014 obfituje w kolejne przykłady swobodnego wykorzystywania przez Rosję środków polityki handlowej do celów politycznych, wbrew przyjętym przez nią zobowiązaniom mię-dzynarodowym. Środki te są w dużej mierze skierowane przeciwko Polsce, która otwarcie skry-tykowała Rosję za aneksję Krymu i wspieranie separatystów we wschodniej Ukrainie, a także opowiadała się za nałożeniem na nią sankcji z tego powodu.

Czasopismo: Unia Europejska.pl
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki o polityce i administracji, nauki socjologiczne
Teoria optymalnych obszarów walutowych w procesie tworzenia strefy euro

Teoria optymalnego obszaru walutowego (TOOW) jest rozwijana od lat 60. XX w., stąd nie uwzględnia niektórych specyficznych warunków występujących obecnie w gospodarce światowej. Doświadczenia strefy euro wskazują również, że teorię tę należy uzupełnić o analizę roli banku centralnego jako pożyczkodawcy ostatniej instancji czy o problematykę wykreowania mechanizmu restrukturyzacji długu publicznego w warunkach jego rolowania przez państwa członkowskie.
R.A. Mundell przedstawił założenia TOOW w 1961 roku, prawie 40 lat przed powstaniem unii walutowej w Unii Europejskiej. Stąd jego praca jest obecnie pewną teoretyczną refleksją nad warunkami, które musi spełnić obszar, aby mógł optymalnie funkcjonować w warunkach jednej waluty czy systemu sztywnych kursów walutowych. Postawił on jednak pod znakiem zapytania możliwość neutralizacji przez banki centralne szoków w regionach połączonej organizacji ekonomicznej w warunkach elastycznego kursu walutowego - jego teoria odnosi się raczej do połączonych regionów w państwie niż połączonych państw. Ostrzegał także przed nieuzasadnionym rozszerzaniem obszaru jednej waluty, co może wywoływać trudności ekonomiczne.
Strefę euro tworzono niedoceniając w dużej mierze podstawowych założeń teorii optymalnego obszaru walutowego. Tymczasem doświadczenia z jej funkcjonowania wskazują, że założenia teoretyczne są słuszne, a problemem jest właśnie ich niedocenienie przez polityków odpowiedzialnych za powołanie strefy euro. Już w 2000 r. tylko pięć państw strefy euro - Niemcy, Belgia, Austria, Holandia i Luksemburg - kwalifikowało się do stworzenia optymalnego obszaru walutowego ze względu zarówno na poziom rozwoju gospodarczego, jak i podobieństwa gospodarek. Od tego czasu, szczególnie w wyniku kryzysu lat 2007-2008, różnice między gospodarkami państw w strefie euro pogłębiły się.

Czasopismo: Unia Europejska.pl
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki o polityce i administracji, nauki socjologiczne
Kryzys klimatyczny i próby jego przezwyciężenia

Według większości naukowców przyspieszenie globalnego ocieplenia wynika głównie z emisji gazów cieplarnianych i jest uważane za jedno z największych zagrożeń dla naszej planety. Po szybkim wzroście emisji głównego gazu cieplarnianego, jakim jest CO2, w latach 2003-2011, tempo jej wzrostu uległo w ostatnich latach spowolnieniu. Jednak niezbędne jest nie tylko zahamowanie tego wzrostu, ale też głęboka redukcja emisji. Potrzebne jest więc wzmożenie wysiłków na rzecz ograniczania emisji. 
Nawet realizacja powszechnego porozumienia wypracowanego na szczycie w Paryżu nie będzie wystarczająca, aby przezwyciężyć kryzys klimatyczny. Potrzebne są zarówno zmiany społeczne i samoograniczanie się, jak i dalszy postęp techniczny. Pewien optymizm może wynikać z tego, że nastąpiło spowolnienie, a w 2015 r. nawet zahamowanie wzrostu emisji CO2. Poza tym szybko tanieją OZE , a niektóre z nich (lądowa energetyka wiatrowa i fotowoltaiczna) są już tańsze od konwencjonalnych źródeł energii. Należy więc oczekiwać ich dalszego dynamicznego rozwoju.

Czasopismo: Unia Europejska.pl
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki o polityce i administracji, nauki socjologiczne
Internacjonalizacja polskiego sektora rolno-spożywczego a zmiana zachowań konsumentów

Współczesne procesy umiędzynarodowienia wielu sfer ludzkiej aktywności, również w aspekcie konsumpcji, determinują powstawanie wzajemnych sieci zależności między krajami, regionami i poszczególnymi przedsiębiorstwami. Celem artykułu jest ocena wpływu internacjonalizacji sektora rolno-spożywczego na zachowania konsumentów na rynku żywności w Polsce. Przeglądowo-badawczy charakter artykułu uwarunkował dobór następujących metod badawczych: analiza piśmiennictwa oraz analiza statystyczna dostępnych danych wtórnych, w szczególności wskaźników dynamiki w szeregach czasowych. W wyniku badań wskazano, że w badanym okresie czterokrotnie wzrosła relacja importu do wartości produkcji sprzedanej wyrobów przemysłu spożywczego w Polsce, a skumulowane bezpośrednie inwestycje zagraniczne w sektorze wzrosły trzykrotnie i na koniec badanego okresu osiągnęły poziom 43 mld zł. Rosnące powiązania polskiego rynku żywnościowego z otoczeniem międzynarodowym, w szczególności z rynkiem unijnym, powodują, że w sytuacji ewentualnej dezintegracji gospodarki Unii i umacniającego się patriotyzmu gospodarczego można oczekiwać zmian zachowań podmiotów rynkowych, w szczególności producentów. Ewoluujące potrzeby konsumentów będą stymulowały strategie przedsiębiorstw, również inwestorów zagranicznych obecnych na polskim rynku.

Czasopismo: Unia Europejska.pl
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki o polityce i administracji, nauki socjologiczne
Zmiany w unijnym systemie preferencji handlowych dla krajów rozwijających się

Komisja Europejska przedstawiła w maju 2011 r. projekt reformy powszechnego systemu preferencji (GSP) oparty na wynikach przeglądu przeprowadzonego w 2010 r. W czerwcu 2012 r. Parlament Europejski zaakceptował wniosek ustawodawczy Komisji. Główna zmiana w systemie GSP sprowadza się do ograniczenia liczby krajów rozwijających się uprawnionych do korzystania z preferencji handlowych. Z listy potencjalnych beneficjentów wyłączono kraje, które osiągnęły wysoki lub średnio-wysoki poziom dochodu na 1 mieszkańca (m.in.: Arabia Saudyjska, Katar, Kuwejt, Oman i Rosja,) oraz kraje, które dokonały skutecznie przejścia z systemu gospodarki centralnie planowanej do gospodarki rynkowej. Od 2014 r., kiedy nowa regulacja wejdzie w życie, lista krajów beneficjentów będzie zmniejszona ze 176 obecnie do 89. System preferencji nadal będzie składał się z trzech różnych schematów preferencji, preferencji powszechnych (GSP), dodatkowych preferencji skierowanych do krajów, które ratyfikują i wdrożą międzynarodowe konwencje na rzecz zrównoważonego rozwoju i dobrego rządzenia (GSP+) oraz preferencji w postaci swobodnego dostępu do rynku UE dla wszystkich towarów z wyjątkiem broni pochodzących z krajów najmniej rozwiniętych (EBA). Mniej istotne zmiany regulacji GSP dotyczą progów uruchamiających procedurę wyłączenia produktów z preferencji oraz stosowania środków ochronnych. Dodatkowo, Komisja otrzymała większe uprawnienia do nadzorowania i modyfikowania zasad funkcjonowania nowego systemu preferencji handlowych dla krajów rozwijających się.

Czasopismo: Unia Europejska.pl
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki o polityce i administracji, nauki socjologiczne
Handel międzynarodowy towarami zielonymi

W artykule przedstawiono rozwój i kształtowanie się handlu międzynarodowego towarami związanymi z ochroną środowiska (towarami zielonymi), ze szczególnym uwzględnieniem Unii Europejskiej, w tym Polski. Pod pojęciem towarów zielonych rozumie się grupę 54 towarów (na poziomie sześciocyfrowym kla-syfikacji HS), zdefiniowaną na konferencji Wspólnoty Gospodarczej Azji i Pacyfiku (APEC) w sierpniu 2012 r. Analiza obejmuje lata 2010-2014, a dane handlowe pochodzą z bazy danych Comtrade. Badanie wykazało, że największymi eksporterami zielonych towarów na świecie są Unia Europejska, Chiny, Stany Zjednoczone, Japonia i Korea Południowa. Wśród państw UE najwięcej eksportują Niemcy, a także Włochy, Wielka Brytania, Francja, Holandia i Dania. Polska pod względem wielkości sprzedaży zagranicznej towa-rów zielonych w 2014 r. znalazła się na trzynastym miejscu wśród państw UE, z udziałem około 2%.

Czasopismo: Unia Europejska.pl
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki o polityce i administracji, nauki socjologiczne
Pogłębiający się regres w obrotach handlowych Unii Europejskiej z Rosją

W ostatnich latach widoczny był gwałtowny spadek obrotów handlo-wych między Unią Europejską a Rosją. Dotyczyło to zarówno handlu towarami, jak i usługami. W latach 2012-2015 wartość unijnego eksportu towarowego do Rosji zmalała o ponad 40%, a importu z tego kraju o blisko 37%. Doprowadziło to do obniżenia unijnego deficytu towaro-wego o blisko 1/3. Spadki w handlu usługami były mniejsze. Unijny eks-port usług do Rosji zmniejszył się o niespełna 17%, a import o 15%. W rezultacie nadwyżka UE zmalała o 18%.
W artykule zaprezentowano wyniki analizy wymiany handlowej mię-dzy UE i Rosją w latach 2012-2015, a także główne czynniki, które na nią oddziaływały. Wskazuje się m.in., że na handel oddziaływały czynni-ki dwojakiego rodzaju: stricte ekonomiczne (pogarszająca się sytuacja gospodarcza Rosji i jej protekcjonistyczna polityka handlowa, spadek światowych cen surowców) oraz o podłożu politycznym (sankcje UE i rosyjskie kontrsankcje).

Czasopismo: Unia Europejska.pl
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki o polityce i administracji, nauki socjologiczne
Uniknięcie katastrofy klimatycznej wciąż realne

Do 2013 roku światowe emisje GHG szybko rosły, jednak długonie można było osiągnąć powszechnego porozumienia o ich ograniczeniu. Od 2014 roku sytuacja zaczęła się zmieniać. W roku tym tempo wzrostu emisji uległo zdecydowanemu spowolnieniu, a w dwu kolejnych latach całkowitemu zahamowaniu. Ponadto na konferencji COP w Paryżu w grudniu 2015 roku przyjęto pierwsze powszechne porozumienie o ich ograniczaniu. Optymizmem napawa też przyspieszenie poprawy efektywności energetycznej oraz utrzymujący się już ponad dekadę bardzo szybki rozwój odnawialnych źródeł energii i elektromobilności. Energetyka słoneczna i wiatrowa stały się bowiem konkurencyjne wobec energetyki wykorzystującej paliwa kopalne. Nasilenie groźnych zjawisk klimatycznych, a także akcje informacyjne w środkach masowego przekazu powoli powodują zmiany w świadomości społecznej, zwiększają gotowość ponoszenia kosztów na rzecz ochrony środowiska. Powyższe korzystne tendencje dają nadzieję, że ludzkość uniknie katastrofy klimatycznej. 
O ile decyzja prezydenta Trumpa o wycofaniu Stanów Zjednoczonych z porozumienia paryskiego nie będzie miała takiego znaczenia, jak można by sądzić na podstawie wielkości amerykańskiej gospodarki i jej udziału w światowej emisji CO2, to niepokoi powolność procesów zmiany świadomości i postaw społecznych oraz wzrostu zrozumienia dla niskoemisyjnej transformacji i ekonomii umiaru.

Czasopismo: Unia Europejska.pl
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki o polityce i administracji, nauki socjologiczne