rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Równanie regresji zapotrzebowania energetycznego w procesie mycia rurociągu metodą CIP

W pracy przedstawiono wyniki pomiaru zapotrzebowania energetycznego w procesie mycia rurociągu metodą CIP, której składnikami są: energia na ogrzewanie czynników myjących i energia do napędu pompy. Badania przeprowadzono na laboratoryjnej dwuzbiornikowej stacji mycia. Środkiem myjącym była czysta woda wodo-ciągowa. Podczas badań mierzono parametry procesu, parametry cieczy myjącej oraz parametry zasilania. Ba-dania przeprowadzono w celu ustalenia wpływu prędkości przepływu (w), ciśnienia (p), temperatury (T) i obję-tości wody myjącej (v) na całkowite zużycie energii w procesie mycia. Zużycie energii jako funkcję mierzonych wielkości aproksymowano wielomianem stopnia drugiego z interakcjami czynników. Przeprowadzono analizę otrzymanej funkcji regresji opisującej całkowite zużycie energii w procesie mycia. Największy wpływ na energię mycia ma temperatura i objętość wody. Znacznie mniejszy wpływ ma prędkość przepływu i ciśnienie.

Czasopismo: Inżynieria Przetwórstwa Spożywczego
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: technologia żywności i żywienia
Porównanie metod oceny stopnia umycia powierzchni produkcyjnych w systemie CIP

W pracy porównano dwie metody oceny czystości powierzchni produkcyjnych po procesach mycia, pod kątem
obecności pozostałości zanieczyszczeń fizycznych. Pierwsza metoda polegała na wizualnej ocenie powierzchni,
natomiast w metodzie drugiej, do oceny pobierano z powierzchni wymazy. Zamieszczony przykład dotyczył oceny
stopnia usuwania zanieczyszczeń mlekowych w płytowych wymiennikach ciepła, mytych w systemie CIP. Uzyskane
wyniki mogą być wykorzystywane przy podejmowaniu decyzji dotyczącej wyboru danej metody do oceny
czystości powierzchni produkcyjnych w zakładach przemysłu spożywczego. Wybór określonej metody uzależniono
od wymaganych reżimów higieny obowiązujących w zakładzie.

Czasopismo: Inżynieria Przetwórstwa Spożywczego
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: technologia żywności i żywienia
Energooszczędne przetwarzanie ziarna kukurydzy

W pracy przedstawiono badania związane z opracowaniem nowej technologii przetwarzania ziarna kukurydzy
po zbiorze kombajnowym na cele paszowe. Zgniecenie wilgotnego ziarna kukurydzy a następnie suszenie w tej
postaci prowadzi do oszczędności około 50% energii wykorzystywanej w tradycyjnym procesie otrzymywania
śruty kukurydzianej.

Czasopismo: Inżynieria Przetwórstwa Spożywczego
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: technologia żywności i żywienia
Wyniki badań wstępnych rozdzielania mieszaniny w tryjerze obiegowym za stożkową powierzchnią roboczą. Etap II. Separator z powierzchnią roboczą obracającą się wokół osi własnej zasilanej od strony większej średnicy

Praca dotyczy oceny skuteczności rozdzielania dwuskładnikowej (modelowej) mieszaniny składającej się z cząstek długich (ziaren żyta) i krótkich (nasion gorczycy) w separatorze z powierzchnią roboczą w postaci ściętego stożka z wgłębieniami, którą zasilano od strony większej średnicy i wprawiano w ruch obrotowy wokół osi własnej. Podano stochastyczne modele opisujące wpływ podstawowych czynników konstrukcyjnych i eksplo-atacyjnych separatora na skuteczność rozdzielania mieszaniny.

Czasopismo: Inżynieria Przetwórstwa Spożywczego
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: technologia żywności i żywienia
Edukacja zdrowotna w środowisku szkolnym - badanie opinii i oczekiwań uczniów gimnazjów i liceów

Wprowadzenie i cel pracy. Edukacja zdrowotna stanowić winna jedno z nadrzędnych zadań systemu szkolnictwa. Zdobycie we wczesnym okresie rozwoju podstawowej wiedzy dotyczącej zachowań zdrowotnych może korzystnie wpłynąć na stan zdrowia społeczeństwa. Zapewnienie uczniom dostępu do wiedzy na temat zdrowia może stanowić wyzwanie, niemniej korzyści są niepodważalne.
Celem pracy jest określenie stanowiska młodzieży na temat pomysłu wprowadzenia do szkół edukacji zdrowotnej oraz oczekiwań, co do treści i metod nauczania takiej tematyki.
Materiał i metody. Badaniem objęto 200 respondentów: 100 chłopców oraz 100 dziewcząt. Wśród nich było 100 gimnazjalistów
oraz 100 licealistów. Rozkład respondentów według zmiennych umożliwia porównanie wyników uzyskanych w gimnazjach i liceach.
Zastosowano autorski kwestionariusz składający się z 15 pytań zamkniętych oraz jednego otwartego.
Wyniki. 91% gimnazjalistów i 83% licealistów wie, czym jest edukacja zdrowotna. Najistotniejsze źródła informacji o zdrowiu
dla gimnazjalistów i licealistów to odpowiednio: rodzice, rodzina: 26% i 24%, Internet: 20% i 23%, szkoła: 16%, i 12%. Edukację zdrowotną w szkole za potrzebną uważa 72% gimnazjalistów i 65% licealistów. 13 respondentów z gimnazjum oraz 21 z liceum nie miało styczności z żadną formą edukacji zdrowotnej.
Wnioski. W szkołach zaniedbywane jest przekazywanie treści związanych ze zdrowiem. Należy dołożyć starań, aby ta tematyka była omawiana w szerszym zakresie.
Należy szukać nowych sposobów prowadzenia zajęć z edukacji zdrowotnej, angażować odpowiednio do tego przygotowane
osoby oraz nie powtarzać tych samych treści. Nieprzestrzeganie tych warunków powoduje, iż odbiorcy nie czerpią z zajęć pożądanych korzyści.

Czasopismo: Medycyna Ogólna i Nauki o Zdrowiu
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o zdrowiu
Satysfakcja z życia kobiet ciężarnych

Wstęp. Satysfakcja z życia odnosi się do procesu poznawczego każdego człowieka. Określa się ją jako poczucie zadowolenia, które stanowi wypadkową dotyczącą oczekiwań i uzyskanych efektów.
Cel pracy. Celem badań była ocena poziomu satysfakcji z życia ciężarnych w zależności od sytuacji socjodemograficznej.
Materiał i metodyka. Badaniami objęto 203 kobiety ciężarne zgłaszające się do poradni ginekologiczno-położniczych na terenie miasta Lublina. Badania przeprowadzono od stycznia do kwietnia 2013 roku. Od badanych kobiet uzyskano zgodę na udział w przeprowadzeniu badań po uprzednim objaśnieniu celu oraz przebiegu badań. Badania były dobrowolne i anonimowe. Badania przeprowadzono metodą sondażu diagnostycznego z wykorzystaniem standaryzowanej Skali Satysfakcji z Życia (Satisfaction With Life Scale – SWLS) i kwestionariusza ankiety autorskiej w celu zgromadzenia danych demograficznych.
Wyniki. Na podstawie średniej oceny satysfakcji z życia stwierdzono, że 70,94% (n=144) kobiet odczuwało przeciętną satysfakcję
z życia. Niską satysfakcję z życia miało 14,78%. Natomiast wysoką odczuwało 14,28% (n=29) badanych ciężarnych. Średnia satysfakcja z życia w badanej grupie ciężarnych wynosiła 22,35± 5,50.
Wnioski. Analiza uzyskanych wyników badań wykazała, że badane kobiety ciężarne cechowała przeciętna satysfakcja z życia. Wiek warunkował satysfakcję z życia ciężarnych, która była większa w grupie kobiet w wieku 19–34 lata aniżeli w grupie poniżej 18. roku życia. Satysfakcja z życia kobiet w okresie ciąży była warunkowana przez stan cywilny i sytuację materialną badanych. Ciężarne z wykształceniem wyższym odczuwały większą satysfakcję z życia niż badane z wykształceniem
średnim oraz podstawowym lub zawodowym.

Czasopismo: Medycyna Ogólna i Nauki o Zdrowiu
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o zdrowiu
Porównanie aktywności fizycznej i diety u kobiet i mężczyzn chorych na cukrzycę typu 2

Cukrzyca typu 2 zaliczana jest do chorób przewlekłych niezakaźnych. W powstawaniu tego schorzenia zasadniczą rolę odgrywają
predyspozycje genetyczne oraz czynniki środowiskowe. Wśród nich należy wymienić styl życia, sposób żywienia,
niską aktywność fizyczną, wiek, otyłość i inne.
Celem pracy było porównanie aktywności fizycznej i diety u kobiet i mężczyzn chorych na cukrzycę typu 2.
Badania przeprowadzono w poradniach diabetologicznych w województwie małopolskim od kwietnia 2011 do lutego 2012
roku. Do badań zakwalifikowano 120 pacjentów (60 kobiet i 60 mężczyzn) z rozpoznaną cukrzycą typu 2. Wśród ankietowanych
przeprowadzono anonimową ankietę, która zawierała pytania dotyczące stylu życia badanych.
Większość kobiet i mężczyzn deklarowała bierny sposób spędzania wolnego czasu. Zdecydowana większość ankietowanych
70% respondentek i 63% respondentów oglądała programy w telewizji od 2 do 5 godzin dziennie. Większość badanych
stosowała prawidłową dietę: planowała skład i kaloryczność posiłków, nie słodziła napojów oraz konsumowała posiłki o stałej
porze dnia. Mężczyźni częściej niż kobiety popełniali błędy takie jak: dosalanie potraw, konsumpcja tłustego mięsa, mięsa
wieprzowego, spożywanie tłustych kiełbas i słodyczy.
Należy poszerzyć edukację pacjentów z zakresu stosowania aktywności ruchowej i odpowiedniej diety w cukrzycy i profilaktyce
innych chorób przewlekłych.
Należy opracować programy aktywności fizycznej u pacjentów, gdyż większość badanych deklarowała bierny sposób
wypoczynku.

Czasopismo: Medycyna Ogólna i Nauki o Zdrowiu
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o zdrowiu
Bariery uprawiania turystyki przez osoby niepełnosprawne w kontekście statusu materialnego

Aktywność ruchowa wśród osób niepełnosprawnych jest czynnikiem rewalidacyjnym, stąd stanowi ważny element w życiu tej grupy ludzi. Niestety, podejmowanie aktywności turystycznych i ruchowych przez osoby niepełnosprawne jest o wiele bardziej skomplikowane niż w przypadku osób pełnosprawnych. Wielu niepełnosprawnych nie podróżuje w ogóle, inni są aktywni w tym zakresie, aczkolwiek napotykają wiele trudności. Trudności te wynikają z braku znajomości problematyki turystyki osób niepełnosprawnych przez pracowników branży turystycznej, co jest konsekwencją znikomego rozeznania w tej sferze aktywności osób niepełnosprawnych w społeczeństwach. Celem niniejszej pracy jest próba wypełnienia luki dotyczącej znajomości barier uprawiania turystyki przez osoby niepełnosprawne. Materiał badawczy obejmuje wyniki badań, które przeprowadzono wśród 518 osób niepełnosprawnych. W grupie badanych znajdowało się: 58 osób z dysfunkcjami wzroku (11,2%), 253 osoby z dysfunkcjami słuchu (48,8%) oraz grupa 207 osób z dysfunkcjami narządu ruchu (40,0%). Metodą badawczą był sondaż diagnostyczny. Badania przeprowadzono za pomocą kwestionariusza wywiadu. Wyniki badań wskazują, iż największą przeszkodę w uprawianiu turystyki przez osoby niepełnosprawne, bez względu na rodzaj niepełnosprawności stanowią bariery finansowe. Status materialny ma znaczący wpływ na deklarowanie barier finansowych, organizacyjnych, społecznych i braku ofert przez osoby z dysfunkcją słuchu i ruchu.

Czasopismo: Medycyna Ogólna i Nauki o Zdrowiu
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o zdrowiu
Zagrożenia zdrowotne związane z genetycznie modyfikowaną żywnością (GMF)

Od czasu kiedy produkcja żywności modyfikowanej genetycznie stała się faktem, coraz więcej uwagi przywiązuje się do
oceny bezpieczeństwa i potencjalnych zagrożeń związanych z rozpowszechnieniem się GMO. Szczególnie dużo uwagi
przywiązuje się do oceny bezpośredniego wpływu żywności modyfikowanej genetycznie na zdrowie człowieka.
Celem prezentowanej pracy jest przedstawienie potencjalnych i realnych zagrożeń dla zdrowia ze strony GMO.

Czasopismo: Medycyna Ogólna i Nauki o Zdrowiu
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o zdrowiu
Lęk przed porodem w III trymestrze ciąży i jego powiązania ze stanem noworodka

Wstęp. Wiele badań na świecie sugeruje powiązanie prenatalnego niepokoju i nieprawidłowego przebiegu ciąży ze stanem zdrowia noworodka. Skutecznym predyktorem dobrostanu kobiet ciężarnych i noworodków może być wsparcie społeczne od bliskich osób.
Cel. Ocena lęku przed porodem i jego związek ze stanem zdrowia noworodka w skali Apgar, masą ciała i nieprawidłowościami
pępowiny oraz określenie predyktorów dobrostanu kobiet.
Materiał i metody. Badania przeprowadzono w III trymestrze ciąży u 199 kobiet. Lęk przed porodem mierzono Kwestionariuszem
Lęku Porodowego (KLPII). Wykorzystano również Berlińskie Skale Wsparcia Społecznego (BSSS) oraz Skalę Satysfakcji z Życia (SWLS). Po porodzie zebrano dane dotyczące oceny noworodków w skali Apgar, masę ciała noworodków i wystąpienie powikłań pępowinowych podczas porodu.
Wyniki. Nie stwierdzono różnicy w poziomie lęku przed porodem u matek ze względu na niską wagę ciała noworodków, niską punktację w skali Apgar i powikłania pępowiny. Satysfakcja z życia jest związana z otrzymanym wsparciem społecznym.
Wraz ze wzrostem ryzyka ciąży wzrasta poziom otrzymanego przez kobiety wsparcia społecznego.
Wnioski. Lęk przed porodem u kobiet w III trymestrze ciąży nie jest związany ze złym stanem noworodka. Należy prowadzić dalsze badania oceniające związek lęku przed porodem ze stanem zdrowia noworodka.

Czasopismo: Medycyna Ogólna i Nauki o Zdrowiu
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o zdrowiu
Ocena wybranych czynników ryzyka chorób układu krążenia osób o zróżnicowanym stanie odżywienia na przykładzie studentów Wydziału Wychowania Fizycznego i Sportu AWF w Białej Podlaskiej

Wprowadzenie. Nieprawidłowe żywienie, nadciśnienie tętnicze, nadmierna masa ciała oraz zaburzenia wskaźników
biochemicznych krwi u młodych osób mogą mieć znaczący wpływ na rozwój chorób układ krążenia w wieku dorosłym.
Wczesne wykrywanie i przeciwdziałanie występowaniu czynników ryzyka może radykalnie zmniejszyć zachorowalność
w przyszłości.
Cel pracy. Celem pracy było zbadanie, czy występują różnice w zwyczajowo spożywanej diecie, profilu lipidowym i ciśnieniu
tętniczym krwi, oraz wykazanie, czy analizowane czynniki stanowią ryzyko zagrożenia rozwoju chorób układu krążenia
u studentów Wydziału Wychowania Fizycznego i Sportu AWF w Białej Podlaskiej różniących się wskaźnikiem względnej
masy ciała (BMI).
Materiał i metody. Badaniami objęto 340 studentów. Wielkość cech somatycznych i żywieniowych oceniono ogólnie
przyjętymi metodami. Wykonano standardowe pomiary ciśnienia tętniczego oraz oznaczono stężenie cholesterolu (TC)
i triglicerydów (TG) w surowicy krwi. Analizie poddano parametry antropometryczne, biochemiczne, żywieniowe, oraz
ciśnienie tętnicze krwi w grupach osób różniących się wskaźnikiem względnej masy ciała.
Wyniki. Wykazano, że wraz ze wzrostem BMI nastąpił spadek spożycia energii, białka oraz tłuszczu, którego pobranie z diety
było istotnie niższe (p≤0,05) u mężczyzn z nadwagą aniżeli z masą ciała w normie (80,1±36,3 kcal∙d-1 vs. 94,7±35,9 kcal∙d-1).
Wzrost masy ciała nie powodował natomiast istotnych zmian odsetka osób, u których średnie wartości stężenia TC i TG
w surowicy krwi przekraczały wartości graniczne (TC>190mg/dl i TG>150mg/dl), jednakże miał wpływ na istotne zwiększenie
odsetka kobiet (G=6,04; p≤0,05) z ciśnieniem prawidłowym wysokim.
Wnioski. Przeprowadzone badania przyczyniły się do pogłębienia wiedzy na temat zależności pomiędzy BMI a czynnikami
ryzyka chorób układu krążenia. Wykazano, że masa ciała miała znaczący wpływ na zmiany niektórych czynników ryzyka
chorób układu krążenia.

Czasopismo: Medycyna Ogólna i Nauki o Zdrowiu
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o zdrowiu
Niektóre czynniki wpływające na trafność kwestionariusza częstości spożycia SFFQ w grupie dzieci przedszkolnych - doniesienie z badań w Krakowie

Wprowadzenie. Prowadzenie badań epidemiologicznych nad zależnością pomiędzy stanem zdrowia a sposobem żywienia
wymaga, w pierwszej kolejności, trafnej oceny spożycia pokarmów oraz podaży składników pokarmowych.
Cel. Celem badań była ocena wpływu wybranych czynników na trafność kwestionariusza częstości spożycia SFFQ w grupie
dzieci przedszkolnych w wieku 3 lat ze środowiska krakowskiego.
Materiał i metody. Do badań włączonych zostało 172 dzieci trzyletnich. W badaniach porównano podaż energii i wybranych
składników pokarmowych, oszacowanych na podstawie półilościowego kwestionariusza częstości spożycia (SFFQ),
z podażą tych składników, oszacowaną na podstawie trzech wywiadów 24-godz. Stopień zgodności pomiędzy badanymi
metodami pomiaru określono na podstawie analizy skorygowanych współczynników korelacji Spearmana.
Wyniki. Najwyższe współczynniki korelacji pomiędzy podażą oszacowaną na podstawie kwestionariusza SFFQ oraz trzech
wywiadów 24-godz. zaobserwowano dla podaży witaminy B2 (RS=0,635) oraz wapnia (RS=0,605), natomiast najniższe dla
podaży witamin PP oraz A (odpowiednio RS =0,344 i RS=0,355). Czynnikiem w największym stopniu wpływającym na trafność
danych żywieniowych było uczęszczanie przez dziecko do przedszkola. Zaobserwowano również różnice w wielkości
współczynników korelacji w zależności od poziomu wykształcenia i wieku matki oraz od masy ciała dziecka.
Wnioski. Podaży energii oraz wszystkich badanych składników pokarmowych, oszacowana na podstawie kwestionariusza
SFFQ, była znacząco wyższa w porównaniu do podaży wyliczonej na podstawie powtarzanych wywiadów 24-godz. Jednak
trafność pomiaru podaży energii oraz podstawowych składników pokarmowych, mierzona współczynnikiem korelacji, była
akceptowalna w odniesieniu do innych narzędzi wykorzystywanych do oceny żywienia dzieci.

Czasopismo: Medycyna Ogólna i Nauki o Zdrowiu
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o zdrowiu
Problem ortoreksji w grupie studentów kierunku dietetyka

Wprowadzenie i cel. Ortoreksja jest definiowana jako nadmierne zaabsorbowanie tematyką jedzenia, przygotowywanie posiłków według ściśle określonych zasad, podporządkowanie swojego życia restrykcyjnej diecie. Celem badania była ocena zagrożenia ortoreksją wśród studentów kierunku dietetyka, ocena związku pomiędzy realizowanymi studiami a tendencjami do prezentowania zachowań ortorektycznych. Kolejnym celem była próba znalezienia czynników predysponujących do występowania tego zaburzenia w grupie przyszłych dietetyków. Materiał i metoda. Badania przeprowadzono wśród 155 studentów kierunku dietetyka Uniwersytetu Medycznego w Łodzi. Do badania zastosowano ankietę personalną oraz dwa kwestionariusze, które posłużyły do diagnozy ortoreksji: test autorstwa Stevena Bratmana (BOT) oraz test ORTO-15. Wyniki. Co trzecia osoba badana spełniała kryteria diagnostyczne ortoreksji. 39% znalazło się w grupie podwyższonego ryzyka, a 28% badanych nie zgłaszało żadnych symptomów charakterystycznych dla ortoreksji. Analiza danych uzyskanych kwestionariuszem BOT wskazuje na najsilniejszy spadek tendencji to zachowań ortorektycznych między I a II rokiem studiów licencjackich. Test ORTO-15 natomiast wskazuje na podobny spadek, ale między I a II rokiem studiów uzupełniających magisterskich. Wnioski. Problem występowania ortoreksji w grupie studentów kierunku dietetyka należy uznać za znaczny w porównaniu z podobnymi grupami z innych krajów. Studenci dietetyki płci męskiej charakteryzują się mniejszymi tendencjami ortorektycznymi niż kobiety. Duże zróżnicowanie wyników uzyskanych dwoma różnymi kwestionariuszami sugeruje konieczność przeprowadzenia dokładniejszych badań nad ich trafnością i rzetelnością.

Czasopismo: Medycyna Ogólna i Nauki o Zdrowiu
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o zdrowiu
Rehabilitacja pacjentów ze stomią jelitową

Wprowadzenie i cel pracy. Obecnie w Polsce występuje tendencja wzrostowa zachorowalności na choroby dolnego odcinka przewodu pokarmowego. Według danych szacunkowych, w Polsce każdego roku wykonuje się 6 tys. stomii, a osób żyjących ze stomią jest około 20 tysięcy. Celem pracy było ukazanie holistycznego podejścia personelu pielęgniarskiego do rehabilitacji pacjentów po zabiegu wyłonienia stomii,i z uwzględnieniem zalecanych ćwiczeń ruchowych, a także rehabilitacji w sferze seksualnej i psychospołecznej. Opis stanu wiedzy. Rehabilitacja to proces, który ma na celu zmniejszenie niedostosowania fizycznego, psychicznego, społecznego i zawodowego spowodowanego chorobą lub który jest skutkiem jej leczenia. Zalecane jest, aby pacjenci leczeni z powodu chorób jelit, zwłaszcza z powodu nowotworów jelita grubego, uczestniczyli w różnych formach rehabilitacji. Pacjenci leczeni chirurgicznie, u których został wyłoniony brzuszny odbyt, powinni być poddani rehabilitacji fizycznej, którą należy rozpocząć już w okresie przedoperacyjnym. Aby zapewnić pacjentowi komfort psychiczny pielęgniarka powinna informować i wyjaśniać pacjentowi, co będzie się z nim działo w kolejnych etapach zdrowienia, umocni to poczucie bezpieczeństwa, złagodzi napięcia i negatywne emocje chorego. Rehabilitacja seksualna może odbywać się zarówno w sferze fizycznej, jak i psychicznej, zależy to od rozległości i stopnia zabiegu. Często wystarczającą terapią jest rozmowa i wyjaśnienie problemów w obecności partnera i osoby kompetentnej, terapeuty. Duże znaczenie dla powodzenia terapii odgrywają uczucia i kultura partnera. Podsumowanie. Rehabilitacja kompleksowa pacjentów ze stomią w równym stopniu powinna być realizowana w sferze, fizycznej, biologicznej, psychicznej i społecznej pacjenta.

Czasopismo: Medycyna Ogólna i Nauki o Zdrowiu
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o zdrowiu
Zasady, wskazania i dokumentowanie stosowania środków przymusu bezpośredniego w domach pomocy społecznej

Wprowadzenie. W polskich domach pomocy społecznej przebywa obecnie prawie 80 tys. pensjonariuszy. Znaczącą większość z nich stanowią osoby przewlekle chore psychicznie oraz osoby niesprawne intelektualnie. Należą one do grupy zwiększonego ryzyka wystąpienia zaburzeń zachowania wymagających stosowania środków przymusu bezpośredniego. Celem niniejszego artykułu jest przedstawienie aktualnych przepisów prawa wraz z komentarzem oraz opis prawidłowego prowadzenia, w jednostkach organizacyjnych pomocy społecznej, obowiązującej w takich przypadkach dokumentacji medycznej. Stosowanie środków przymusu bezpośredniego jest w polskim prawie zdefiniowane w ustawie o ochronie zdrowia psychicznego z roku 1994 oraz wydanym w oparciu o zmiany w tejże ustawie rozporządzeniu Ministra Zdrowia, które precyzyjnie określa wskazania do stosowania środków przymusu bezpośredniego, z zaznaczeniem, iż użycie tychże środków za każdym razem winno być traktowane jako środek ostateczny. Obowiązujące w tym zakresie w Polsce przepisy prawa dopuszczają stosowanie czterech różnych form przymusu bezpośredniego, z których każda, w większym lub mniejszym stopniu, wiąże się z ograniczeniem swobody i wolności pacjenta. Dokonując wyboru środka przymusu bezpośredniego, należy uwzględniać stopień zagrożenia pacjenta dla samego siebie, jak też dla innych osób przebywających w jego najbliższym otoczeniu, a także stosować obowiązujące przepisy prawa, co pozwoli na ograniczenie prawdopodobieństwa popełnienia błędów.

Czasopismo: Medycyna Ogólna i Nauki o Zdrowiu
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o zdrowiu
Relacje partnerskie w leczeniu niepłodności

Wprowadzenie. W Polsce szacuje się, że kłopoty z rozrodem ma 15% par, co oznacza, że skalę niepłodności w naszym kraju ocenia się na poziomie ponad miliona par. Partnerzy leczący się z powodu niepłodności narażeni są na wiele konsekwencji dotyczących różnych aspektów ich życia, w tym także ich relacji. Cel pracy. Psychologiczna ocena relacji partnerskich przez kobiety leczące się z powodu niepłodności. Materiał i metoda. Przeprowadzono dwuetapowe badanie: w etapie pierwszym – jakościowym dokonano oceny jakości relacji partnerskich w sytuacji doświadczania niepłodności. W etapie drugim – ilościowym, w oparciu o autorski kwestionariusz „Kosztów psychologicznych w leczeniu niepłodności” określono skalę problemu. Badaniem zostało objętych: w etapie I – 10 kobiet; w etapie II – 312 kobiet leczących się z powodu niepłodności. Wyniki. Analiza jakościowa wywiadów (etap I) pozwoliła określić znaczenie nadawane relacjom z partnerem przez kobiety leczące niepłodność. W analizie statystycznej (etap II) stwierdzono istnienie zależności pomiędzy pogorszeniem relacji partnerskiej oraz satysfakcji z życia seksualnego a ogólnym poziomem kosztów psychologicznych, nie stwierdzono natomiast zależności z wiekiem, czasem leczenia niepłodności i metodami leczenia niepłodności oraz poglądami bioetycznymi. Wnioski. Leczeniu niepłodności zawsze podlegają oboje partnerzy, zaś jakość ich relacji ma odzwierciedlenie we współpracy pacjentów z lekarzami, a co za tym idzie w efektywności leczenia medycznego.

Czasopismo: Medycyna Ogólna i Nauki o Zdrowiu
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o zdrowiu