rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Częstość występowania i czynniki ryzyka urazów na lekcjach wychowania fizycznego u uczniów szkół podstawowych i gimnazjalnych województwa podkarpackiego

Wstęp: Zajęcia z wychowania fizycznego to całokształt
zabiegów mających na celu wszechstronny rozwój fizyczny
organizmu człowieka. Jednakże nie ulega wątpliwości, że
ćwiczenia na lekcjach wychowania fizycznego wiążą się
z ryzykiem kontuzji lub uszkodzeń ciała. Zagrożenie utraty
zdrowia w wymiarze szkolnym stało się obecnie bardzo
dużym problemem społecznym. W związku z tym należy
zwracać szczególną uwagę na bezpieczeństwo młodzieży
zarówno w planowaniu zajęć wychowania fizycznego, jak
i w doborze metod i form pracy.
Cel pracy: Celem pracy jest ocena częstości występowania
urazów uczniów szkół podstawowych i gimnazjalnych województwa
podkarpackiego na lekcjach wychowania fizycznego
oraz ocena zależności występowania urazów sportowych
wśród dzieci i młodzieży szkolnej od wybranych czynników.
Materiał i metoda: Badaniem objęto grupę 301 uczniów szkół
podstawowych i gimnazjalnych na terenie województwa
podkarpackiego. W badanej grupie było 151 chłopców i 150
dziewcząt. Wiek badanych mieścił się w przedziale od 9 do
16 lat (średnia wieku 12,58 lat). Do przeprowadzenia badań wykorzystano oryginalną ankietę. Ankieta była standaryzowana,
anonimowa, zawierała 29 pytań.
Wyniki: W wyniku przeprowadzonych badań wykazano,
iż wśród 301 przebadanych uczniów ponad połowa – 158
(52,5%) doznała urazu na lekcjach wychowania fizycznego.
Analizując rodzaj doznanego urazu wykazano, że najczęściej
dochodziło do stłuczeń (53,16%), które dotyczyły głównie
kończyn dolnych (55,06%). Stwierdzono wysoce istotną
statystycznie zależność pomiędzy częstotliwością urazów
a wiekiem badanych (p<0,001), środowiskiem zamieszkania
(p<0,001), a także rodzajem aktywności ruchowej pozalekcyjnej
(p<0,05).
Wnioski: Urazy na lekcjach wychowania fizycznego są
częstym zjawiskiem wśród uczniów województwa podkarpackiego.
Występuje istotna zależność pomiędzy wiekiem,
środowiskiem zamieszkania, aktywnością ruchową pozalekcyjną,
a częstotliwością występowania urazów na zajęciach
wychowania fizycznego.

Czasopismo: Medical Review
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki o kulturze fizycznej
Stopień ograniczenia sprawności funkcjonalnej osób przyjmowanych do hospicjum

Wstęp. Mimo postępu medycyny wciąż wielu chorych pozostaje z niepomyślną prognozą własnego stanu zdrowia.
Z analiz ekspertów Światowej Organizacji Zdrowia wynika,
że do 2020 r. średnia długość życia wzrośnie do 71,6 lat.
Prognozowany wzrost liczby osób w starszym wieku zwiększa ryzyko zachorowań na choroby nowotworowe i inne
choroby somatyczne. Nowoczesna opieka paliatywna różni
się zasadniczo od opieki, która sprawowana była w szpitalach dawniej. Obecnie wprowadzono szereg programów
postępowania medycznego opartych na wynikach badań
naukowych, a dotyczących między innymi poprawy jakości
życia, sprawności funkcjonalnej i sprawności psychofiycznej
tej grupy chorych.
celem pracy była ocena stopnia ograniczenia sprawności
funkcjonalnej osób przyjmowanych do hospicjum.
Materiał i metoda. Grupę badaną stanowiło 41 osób objętych opieką hospicyjną i 41 osób z grupy kontrolnej. Do
oceny badanych czynników wykorzystano skalę Katza, skalę
złożonych czynności życia codziennego Lawtona oraz skalę
Tinetti. Badanie przeprowadzono w czasie przyjmowania
pacjentów do opieki hospicyjnej.
Wyniki. Na podstawie analizy statystycznej prostych
i złożonych czynności życia codziennego zaobserwowano
zróżnicowanie poziomu sprawności badanych osób obu
grup, na niekorzyść grupy badanej. Grupa badana uzyskała
gorsze wyniki w zakresie czynności lokomocyjnych, jak
zmiana pozycji i chód. U 56% osób badanej grupy wystąpi-
ło duże i średnie ryzyko upadków, w grupie kontrolnej duże i średnie ryzyko upadków stwierdzono u 24% badanych
osób.
Wnioski. 1. Większość osób przyjmowanych do hospicjum
charakteryzuje ciężka i umiarkowana zależność w zakresie
prostych i złożonych czynności życia codziennego oraz
ograniczona sprawność lokomocyjna. 2. Najczulszą skalą
oceny utraty sprawności funkcjonalnej jest skala Lawtona.
3. Wyniki w skali Lawtona są porównywalne do wyników
uzyskanych w  skali Katza i skali Tinetti, co pozwala stosować skale zamiennie dla oceny stanu funkcjonalnego osób
przyjmowanych do hospicjum.

Czasopismo: Medical Review
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki o kulturze fizycznej
Ocena wpływu systematycznej aktywności fiycznej na sprawność fiyczną oraz gęstość kości u kobiet w wieku 50–60 lat

cel: Celem pracy była ocena wpływu systematycznej aktywności fiycznej na sprawność fiyczną oraz gęstość kości
u kobiet w wieku 50–60 lat.
Materiał i metoda: Do badania użyto standaryzowaną ankietę
własnego autorstwa zawierającą metryczkę i pytania dotyczące stylu życia badanych oraz standaryzowany kwestionariusz oceniający całkowitą aktywność fiyczną – Seven-Day
Physical Activity Recall, jak również aparaturę badawczą do
pomiaru gęstości mineralnej kości kręgosłupa lędźwiowego
i szyjki kości udowej techniką dwuwiązkowej absorpcjometrii
rentgenowskiej (DEXA). Dodatkowo przeprowadzono test
sprawności fiycznej Eurofi dla dorosłych.
Ocenie poddano łącznie 117 kobiet w wieku 50–60 lat będą-
cych w okresie postmenopauzalnym. Zgodnie z założeniami
pracy do grupy badanej zakwalifiowano kobiety, które
wykazywały systematyczną aktywność ruchową w postaci
ogólnorozwojowych ćwiczeń fiycznych minimum 2–3 razy
w tygodniu, przynajmniej od 5 lat. Grupę badaną stanowiło
60 kobiet. Grupa kontrolna złożona była z 57 kobiet, które
prowadziły mało aktywny tryb życia i nie uprawiały żadnej
formy rekreacyjnej aktywności ruchowej. Wszystkie kobiety
biorące udział w badaniu były mieszkankami Rzeszowa.
Wyniki: Na podstawie przeprowadzonych badań stwierdzono
istotnie wyższe wartości gęstości kości u kobiet z grupy badanej
w porównaniu do kobiet z grupy kontrolnej. Ustalono słabą
zależność pomiędzy gęstością kości a czasem przeznaczanym
na aktywność fiyczną w tygodniu oraz brak zależności pomiędzy gęstością kości a długością uprawiania sportu rekreacyjnego
(w latach). W grupie badanej stwierdzono również istotnie wyższy
poziom sprawności fiycznej w porównaniu do grupy kontrolnej.
Wnioski: Z przeprowadzonych badań wynika, iż systematyczna,
umiarkowana aktywność fiyczna wpływa korzystnie na zachowanie wyższego poziomu sprawności fiycznej oraz wyższych
wartości gęstości mineralnej kości u kobiet po 50 roku życia.

Czasopismo: Medical Review
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki o kulturze fizycznej
Wiedza na temat podejmowania pracy oraz plany zawodowe studentów II roku studiów II stopnia kierunku fizjoterapia w uczelniach o różnych profilach kształcenia

Wstęp i cel pracy. Obecnie w Polsce zdecydowana większość
absolwentów fizjoterapii nie może znaleźć pracy w wybranym
zawodzie. Liczni z nich planują zatem podjęcie pracy w innych
krajach UE, nie znając jednak warunków podejmowania tam
zatrudnienia oraz aktualnej sytuacji na tamtejszym rynku pracy. Celem pracy była ocena poziomu wiedzy temat podejmowania
pracy zawodowej oraz plany zawodowe studentów
II roku studiów II stopnia kierunku fizjoterapia w uczelniach
o różnych profilach kształcenia, tj.: o profilu medycznym (PM),
profilu sportowym (PWF) i innych profilach (PM).
Materiał i metody. 1942 studentów II roku studiów II stopnia,
17 uczelni, 8 PM, 4 PWF, 5 IP. Średni odsetek zwrotu: 53%.
77% kobiety. Średnia wieku 21 lat (SD=10,64; min. 23; max.
50). 736 (45%) badanych podjęło studia w tej samej uczelni,
w której ukończyło studia I stopnia.
Badania były prowadzone w ramach Międzynarodowego
Projektu Badawczego Wpływ cykli kształcenia studentów
fizjoterapii na kształtowanie się ich postaw zawodowych
www.projekt-fizjoterapia.wum.edu.pl). Dobrowolne, anonimowe
badania ankietowe nie wymagały uzyskania zgody
Komisji Biotycznej WUM. Analiza statystyczna: STATISTICA
10.0 (licencja WUM), nieparametryczne testy: Chi-kwadrat,
Kruskalla-Wallisa oraz U Manna-Whitneya, p<0,05.
Wyniki. Większość studentów po ukończeniu studiów II
stopnia chciałoby rozpocząć pracę zawodową w Polsce: 55%
PM, 60% PWF, 59% IP lub rozpocząć pracę zawodową za granicą:
22% PM, 22% PWF, 21% IP; p=NS. Tylko 11% badanych
planuje specjalizację z fizjoterapii lub rozpoczęcie studiów
doktoranckich (p=NS). Ponad 70% badanych zna możliwości
zatrudnienia w zawodzie fizjoterapeuty (p=NS), około 60%
uważa, że w Polsce trudno jest znaleźć pracę w zawodzie fizjoterapeuty
(H=6,409, p<0,012). Ponad połowa ankietowanych
(54%) myślała o podjęciu pracy w innych krajach UE. Ponad
70% (sic!) nie zna warunków podejmowania pracy w innych
krajach, 24% czerpało informacje na ten temat z Internetu,
70% chciałoby otrzymać je w formie szkolenia (48%) i podczas
studiów (46%).
Wnioski. 1. W badanej grupie studentów, profil kształcenia
nie wpływał na poziom wiedzy studentów na temat podejmowania
pracy w zawodzie fizjoterapeuty oraz na ich plany
zawodowe.
2. Programy kształcenia na studiach I i II stopnia kierunku
fizjoterapia, niezależnie od profilu uczelni, powinny zawierać
informacje na temat aktualnej sytuacji na rynku pracy oraz
możliwości i sposobów szukania zatrudnienia w zawodzie na
terenie całej Unii Europejskiej.
3. Należy stworzyć powszechnie dostępny, ujednolicony,
profesjonalny system informacyjny na temat możliwości
podejmowania pracy w zawodzie fizjoterapeuty w krajach UE.

Czasopismo: Medical Review
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki o kulturze fizycznej
Aspekty radiologiczno-kliniczne i odrębności udarów mózgu u dzieci

U dzieci udar mózgu jest sporadyczną przyczyną zaburzeń
neurologicznych, może jednak stanowić istotną przyczynę
nieprawidłowości dalszego rozwoju, wpływając tym samym
na przyszłość chorego dziecka, dlatego istotne jest wczesne
potwierdzenie wystąpienia udaru w badaniach obrazowych
celem wdrożenia odpowiedniego leczenia oraz określenie
jego przyczyny i występowania potencjalnych czynników
ryzyka, co pozwala na przewidywanie rokowania oraz wdrożenie
profilaktyki kolejnych incydentów.
Celem pracy była ocena częstości występowania udaru
mózgu u dzieci hospitalizowanych w Oddziale Neurologii
Dziecięcej Szpitala Wojewódzkiego nr 2 w Rzeszowie w latach
2003–2009, analiza objawów klinicznych, procesu diagnostycznego
oraz najczęstszych czynników ryzyka i przyczyn
udaru w tej grupie wiekowej.
Materiał i metody: Szczegółowo oceniono dane dzieci,
u których rozpoznano udar mózgu. Wszystkie dzieci miały wykonane
badania obrazowe oraz panel badań laboratoryjnych
w poszukiwaniu przyczyn i czynników ryzyka wystąpienia
udaru.
Wyniki: Udar mózgu stwierdzono u 18 dzieci – u 8 udar
niedokrwienny, u 10 krwotoczny. Lokalizacja zmian niedokrwiennych
obejmowała zakresy unaczynienia: t. szyjnej
wewnętrznej, t. środkowej mózgu oraz tt. kręgowych i t. podstawnej.
Zmiany krwotoczne zlokalizowane były w półkulach
mózgu i w półkulach móżdżku. Najczęstszą przyczyną udarów
krwotocznych były malformacje naczyniowe OUN, a najczęstszymi
czynnikami ryzyka udarów niedokrwiennych były
wady serca, zaburzenia naczyniowe (naczynia domózgowe
i mózgowe) i metaboliczne.
Wnioski: U wszystkich dzieci z klinicznymi objawami udaru
mózgu należy niezwłocznie wykonać badania obrazowe TK lub MR oraz badania dodatkowe pozwalające na stwierdzenie
etiologii udaru, pamiętając, że efektywność postępów
rehabilitacji po przebytym incydencie naczyniowym zależy
od szybkości uzyskania właściwego rozpoznania i wdrożenia
odpowiedniej terapii.

Czasopismo: Medical Review
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki o kulturze fizycznej
Skuteczność fototerapii i masażu klasycznego w ograniczeniu objawów zmęczenia mięśnia po treningu fiycznym

Wprowadzenie i cel badania: Trening fiyczny jest często
przyczyną dyskomfortu, który występuje pomiędzy 12 a 48
godziną po aktywności jako opóźniona bolesność mięśni.
Czynniki stosowane w celu łagodzenia zmęczenia mięśnia,
redukują jedynie jeden z kilku objawów, jakimi są: ból, obrzęk,
ograniczenie funkcji sztywność i tkliwość mięśni. celem pracy
była ocena skuteczności zabiegów fototerapii i masażu w łagodzeniu zmęczenia mięśni po wysiłku fiycznym.
Materiał i metoda: W badaniu wzięło udział 40 zdrowych
ochotników, którzy zostali podzieleni na cztery grupy. W grupie
I zastosowano naświetlania mięśnia brzuchatego łydki wiązką
niskoenergetyczną (LLLT), w grupie II naświetlania wiązką
wysokoenergetyczną (HILT), w grupie III zastosowano naświetlania placebo, a w grupie IV masaż klasyczny podudzia. Zabiegi
wykonywano przez 3 kolejne dni, a następnie przeprowadzono
trening fiyczny mięśnia brzuchatego łydki. Badanie mięśnia
obejmowało: tradycyjne badanie elektrodiagnostyczne, ocenę
progu czucia i bólu przy aplikacji prądów diadynamicznych
(MF). Oceniano poziom bólu wysiłkowego w skali VAS. Badanie
wykonywano 3- krotnie: przed zabiegami (badanie 1), po
zabiegach (badanie 2), 48 godzin po treningu (badanie 3).Wyniki: Po wykonaniu zabiegów (badanie1–2) największy
wzrost wartości reobazy oraz największy wzrost poziomu
bólu ocenianego przy aplikacji prądu MF odnotowano w
grupie masażu. W całym okresie badawczym (badanie 1–3)
w grupie LLLT nastąpił istotny statystycznie wzrost wartości
progowej akomodacji. W drugiej dobie po treningu (badanie
2–3) we wszystkich grupach odnotowano obniżenie wartości
chronaksji z wyjątkiem grupy placebo, a różnice pomiędzy
grupami były istotne statystycznie.
Wnioski: Masaż klasyczny poprzez wzrost wartości reobazy i
podwyższenie progu bólu może podnosić odporność zdrowego mięśnia na działanie czynników zewnętrznych i redukować objawy opóźnionej bolesności mięśni szkieletowych.
Laseroterapia niskoenergetycznna (LLLT) zastosowana przed
treningiem mięśnia pozwala na utrzymanie jego odporności
na czynniki zewnętrzne i może być przydatna w ograniczaniu
objawów opóźnionej bolesności mięśni szkieletowych.

Czasopismo: Medical Review
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki o kulturze fizycznej
Aktywność fiyczna kobiet po mastektomii

Wstęp. Aktywność fiyczna ma ogromne znaczenie w przebiegu leczenia jak i w rokowaniu chorych na raka piersi, może
zapobiegać powikłaniom jak i przyczyniać się do poprawy
jakości życia. Badania zostały przeprowadzone w Mieleckim
Klubie Amazonek.
Materiał i metoda. Badaniem objęto 60 kobiet w wieku od 30
do 68 roku życia (średnia wieku 53,6 lat). Do przeprowadzenia badania użyto ankiety własnego autorstwa oraz Międzynarodowego Kwestionariusza Aktywności Fizycznej (IPAQ).
Najliczniejszą grupę wśród badanych stanowiły kobiety po
50 roku życia (58,3%). Większość badanej grupy stanowiły
kobiety zamężne 58,3%. 70% badanych kobiet mieszkało
w mieście. Najmniejszą grupę stanowiły kobiety z wykształ-
ceniem podstawowym 15%, zaś największą stanowiły kobiety
z wykształceniem średnim (58,3%). 56,7% badanej grupy
stanowiły kobiety niepracujące.
Wyniki. Dzięki aktywności fiycznej 76,7% badanych lepiej
się czuje, ponadto 55% kobiet uważa, że ma więcej energii
oraz lepszą kondycję. Połowa badanych uważa, że aktywność fiyczna ma istotne znaczenie w zapobieganiu raka piersi
i innych chorób nowotworowych. Według dużej liczby badanych, aktywność fiyczna bardzo pomogła im w powrocie do
zdrowia po zabiegu operacyjnym.
Wnioski. Z przeprowadzonych badań wynika, że zdecydowanie bardziej aktywne były panie młodsze (poniżej 50
lat). Nieznacznie częściej średnia ogólna aktywność badanych była większa wśród pań mieszkających na wsi. Średnia aktywność zawodowa badanych zwiększała się wraz ze
wzrostem poziomu ich wykształcenia. Średnia aktywność
badanych pod względem przemieszczania się największa
była wśród kobiet z wykształceniem średnim, nieco mniejsza wśród kobiet w wykształceniem wyższym i najmniejsza
wśród kobiet z wykształceniem podstawowym.

Czasopismo: Medical Review
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki o kulturze fizycznej
Nowotwory odbytnicy na Podkarpaciu w latach 1990–2005

Wstęp i cel pracy: W latach 1990–2005 zarejestrowano na
Podkarpaciu wzrost zachorowań na nowotwory przewodu
pokarmowego z 727 do 1154 rocznie, a więc wzrost o 63%.
Celem pracy była analiza zmian w zachorowaniach na
nowotwory odbytnicy w latach 1990–2005, sformułowania
wniosków oraz odniesienie ich do analogicznych danych
dla Polski oraz innych krajów Europy. Materiał i metody:
Analizie poddano 2573 zachorowania na raka odbytnicy.
Metodą retrospektywnej analizy oceniano zachorowalność
na nowotwory odbytnicy na Podkarpaciu opracowano
współczynniki zachorowalności surowe i standaryzowane
oraz wskaźniki struktury zachorowań. Wyniki: W latach 1990
– 2005 zarejestrowano 1464 zachorowania na raka odbytnicy
u mężczyzn i 1109 u kobiet – razem 2573. W 1990 r. zachorowania
u mężczyzn stanowiły 29,5% wszystkich zachorowań
na nowotwory odbytnicy, a u kobiet 70,5%. Współczynnik
mężczyźni /kobiety wynosił 0,66. W roku 1990 nowotwory
odbytnicy stanowiły 0,83% wszystkich nowotworów u mężczyzn
na Podkarpaciu i 1,5% u kobiet. W 2005 r. zachorowania
u mężczyzn stanowiły 60,5% zachorowań na nowotwory
odbytnicy, a u kobiet 39,5%. Współczynnik mężczyźni/kobiety
wynosił 1,53. Wnioski: W latach 1990–2005 zachorowania
na nowotwory odbytnicy wzrosły 5-krotnie oraz zwiększyły
swój odsetek w ogólnej liczbie nowotworów 6-krotnie
u mężczyzn i 3-krotnie u kobiet. W liczbie tej 66,9% chorych
stanowili mężczyźni, a 33,1% kobiety. Współczynnik surowy
zachorowań dla mężczyzn wzrósł w tym okresie 8-krotnie,
a u kobiet 3,5-krotnie. Współczynniki standaryzowane wzrosły
u mężczyzn ponad 6-krotnie, a u kobiet prawie 2-krotnie.

Czasopismo: Medical Review
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki o kulturze fizycznej
Wpływ wybranych czynników socjodemograficznych i klinicznych na stopień niepełnosprawności pacjentów hospitalizowanych z powodu udaru mózgu

Wstęp i cel pracy: Ważnym elementem postępowania w
udarze mózgu jest wczesne prognozowanie stanu funkcjonalnego,
w jakim chorzy opuszczać będą szpital. Do tej
pory nie ma jednego, powszechnie akceptowanego modelu
predykcyjnego, a proponowane algorytmy są najczęściej zbyt
skomplikowane. Celem badania było określenie wpływu
łatwych do oceny, podstawowych czynników socjodemograficznych
i czynników ryzyka na stan funkcjonalny pacjentów
po przebytym udarze mózgu.
Materiał i metody: Retrospektywnym badaniem objęto
150 pacjentów w wieku 28–88 lat, hospitalizowanych z
powodu udaru mózgu. Stan funkcjonalny pacjentów
oceniano przed wypisem. Wykorzystano w tym celu zmodyfikowaną
skalę Rankina (MRS) i indeks Barthel (BI). Jako
punkty odcięcia dla określenia gorszego stanu chorych
uznano MRS ≥4 (niepełnosprawność) i BI <60 (uzależnienie
od osób trzecich). W analizach statystycznych wykorzystano
test chi-kwadrat i test U Manna-Whitneya (analiza
jednoczynnikowa) oraz test regresji logistycznej (analiza
wieloczynnikowa).
Wyniki: Obecność chromania przestankowego (iloraz szans
OR 5.31; przedział ufności 95% CI, 1.90-14.82), fizyczny
charakter pracy zawodowej (OR 3.65; 95% CI, 1.59-8.33) i
wolny stan cywilny (OR 3.14; 95% CI, 1.23-8.33) wiążą się
ze zwiększonym ryzykiem gorszej sprawności chorych po
przebytym udarze mózgu. Nadciśnienie tętnicze (HA) (OR
6.44; 95% CI, 2.19-18.98), wiek powyżej 67 lat (OR 5.47; 95%
CI, 1.92-16.67), cukrzyca (DM) (OR 4.16; 95% CI, 1.46-11.80)
oraz brak lub jedynie podstawowe wykształcenie (OR 2.97;
95% CI, 1.22-7.25) zwiększają ryzyko mniejszej samodzielności
tych chorych.
Wnioski: Wykazano możliwość szerszego niż obecnie włączenia
czynników socjodemograficznych i czynników ryzyka
do modeli predykcyjnych gorszego stanu funkcjonalnego
chorych po udarze mózgu.

Czasopismo: Medical Review
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki o kulturze fizycznej
Ocena wysklepienia podłużnego i poprzecznego stóp w warunkach odciążenia i obciążenia masą własną u dzieci w wieku 7–10 lat

Wstęp: Architekturę zewnętrzną stopy tworzy system łuków
podłużnych i porzecznych, które rozciągają się pod wpływem
obciążenia i powracają do stanu wyjściowego w odciążeniu.
Celem pracy jest analiza parametrów wysklepienia podłużnego
oraz poprzecznego stóp w warunkach odciążenia oraz
obciążenia masą własną.
Materiał i metoda: Do badań przystąpiło 182 uczniów (91
chłopców oraz 91 dziewczynek), w wieku od 7 do 10 lat. Metodą
wykorzystaną w pracy była metoda fotogrametryczna,
oparta na zjawisku mory projekcyjnej. Zdjęcia stóp wykonano
w warunkach odciążenia, a następnie równomiernego obciążenia
ciężarem własnym. Analizie statystycznej poddano
wartości kąta Clarke’a oraz wskaźnika Wejsfloga.
Wyniki: Wyliczając dane dla całej grupy zaobserwowano
istotną statystycznie różnicę w wartościach analizowanych
parametrów otrzymanych w badaniu w odciążeniu oraz obciążeniu.
Podobne wyniki uzyskano uwzględniając w analizie
statystycznej płeć i wiek badanych. Wnioski: 1. W badaniu w obciążeniu, wraz z wiekiem, dzieci
charakteryzowały się gorszym wysklepieniem poprzecznym.
2. W badaniu w obciążeniu, wraz z wiekiem, dzieci charakteryzowały
się lepszym wysklepieniem podłużnym stóp.

Czasopismo: Medical Review
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki o kulturze fizycznej
Zastosowanie biosensorów w diagnostyce choroby nowotworowej

Według raportu WHO, nowotwory są jedną z głównych
przyczyn śmiertelności na świecie i odpowiadają za około
13% wszystkich zgonów (z 7,6 milionów zgonów) [1]. Jednym
z powodów jest późna wykrywalność choroby nowotworowej. Obecnie wydaje się, że dobrym rozwiązaniem tego
problemu, mogą być biosensory. Są to urządzenia składające
się z dwóch podstawowych elementów: biologicznego,
reagującego z badaną substancją oraz analitycznego, generującego i przetwarzającego sygnał. W tym opracowaniu
omówiono najpopularniejsze rodzaje biosensorów i metodykę ich działania. Wskazano także przykłady zastosowania
biosensorów, skupiając się na perspektywach ich wykorzystania w diagnostyce choroby nowotworowej.

Czasopismo: Medical Review
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki o kulturze fizycznej
Otyłość i jej znaczenie w chorobach układu krążenia Cz. 1. Otyłość jako czynnik ryzyka

Otyłość jest stanem wynikającym z nadmiernego nagromadzenia tłuszczu w tkance tłuszczowej (tt) na podłożu genetycznym i środowiskowym. Według WHO jest defiiowana
jako BMI powyżej 30 kg/m². Jest to choroba przewlekła,
o zasięgu globalnym, stanowi epidemię XXI wieku. Jest czynnikiem ryzyka wielu chorób sercowo-naczyniowych (S-N),
choroby wieńcowej (ChW), zawału serca (ZS), niewydolności
serca (NS), udaru mózgu, zaburzeń metabolicznych, cukrzycy
(DM), zespołu metabolicznego (ZM), dyslipidemii oraz powodem niepełnosprawności czy przedwczesnej śmierci.
Wyróżnia się 3 fenotypy otyłości: otyłość metaboliczna z prawidłową masą ciała (MONW), otyłość androidalna (jabłko) i gynoidalna (gruszka). Mają różny przebieg, chociaż każdy z nich
jest konsekwencją nierównowagi między dostarczaniem
energii a jej spalaniem oraz zwykle genetycznego podłoża.
Do zaburzeń S-N i metabolicznych może prowadzić MONW
(jeśli się nie powstrzyma dalszego rozwoju przez właściwą
dietę i aktywność fiyczną). Typ gruszki predysponuje do
zwyrodnienia stawów, podczas gdy typ jabłko wiąże się z chorobami sercowymi jak ZS, udar mózgu, NT. Tkanka tłuszczowa est narządem endokrynnym, produkującym wiele substancji
aktywnych biologicznie. „Chory tłuszcz“ lub adiposopatia jest
patologicznym stanem wynikającym z przewlekłego procesu
zapalnego toczącego się w tt, prowadzącym do otyłości i
jej patologicznych konsekwencji. Otyli pacjenci częściej i
wcześniej chorują na NT, ChW, ZS, NS, zaburzenia rytmu, w
tym nagły zgon sercowy (SCD). Otyłość prowadzi także do
insulinooporności, dyslipidemii, ZM i ostatecznie DM t. 2.
Praca jest krótkim przeglądem danych o znaczeniu otyłości
jako czynnika ryzyka w chorobach krążenia.

Czasopismo: Medical Review
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki o kulturze fizycznej