rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Czynniki determinujące pozytywny odbiór wizualizacji architektonicznych w opinii grafików

Wizualizacje architektoniczne stanowią ważny składnik każdej oferty sprzedaży projektu domu. Mają wpływ na odczucia klientów, a tym samym na dokonywane przez nich wybory. W tym kontekście za ważne należy uznać pytanie o czynniki determinujące pozytywny odbiór wizualizacji architektonicznych. Artykuł prezentuje odpowiedź na tak postawione pytanie opracowaną na podstawie badań ankietowych przeprowadzonych wśród grafików zajmujących się na co dzień tworzeniem wizualizacji architektonicznych. Badania, w których wzięło udział pięćdziesięciu dwóch grafików, składały się z dwóch etapów. W pierwszym etapie poproszono uczestników badania o przygotowanie listy czynników, które ich zdaniem „mają wpływ na pozytywny odbiór wizualizacji projektów domów”. Następnie szczegółowo przeanalizowano otrzymane odpowiedzi i na ich podstawie dokonano podziału czynników na sześć kategorii. W drugim etapie ponownie zwrócono się do respondentów z prośbą o ocenę ważności poszczególnych kategorii i na tej podstawie opracowano ostateczne wyniki badań. Wynika z nich, że dla grafików najważniejszymi czynnikami determinującymi pozytywny odbiór wizualizacji są realizm oświetlenia oraz realizm obiektów. Pozostałe czynniki wymieniane przez grafików to kolejno: otoczenie, kadrowanie, kolory oraz efekty fotograficzne.

Czasopismo: Architecturae et Artibus
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
Wzorce kształtowania wnętrza domu wiejskiego na Sejneńszczyźnie

Opracowano szkice inwentaryzacyjne wnętrz pięciu domów w trzech gminach Sejneńszczyzny. Na tej podstawie określono cechy charakterystyczne miejscowej kultury kształtowania wnętrz mieszkalnych. Na prawach hipotezy określono wzorce kształtowania przestrzeni mieszkalnej. Przyjęto, uzasadniając to analogią względem ewolucji przestrzeni mieszkalnej we wsiach innych regionów, że wzorce te są wypadkową dawnych tradycji i współczesnych oddziaływań kulturowych, przy czym te ostatnie ulegają nieraz silnym przekształceniom.

Czasopismo: Architecturae et Artibus
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
Budynek „Laboratorium Architektury Energooszczędnej i Energii Odnawialnych” Wydziału Architektury Politechniki Białostockiej

W sierpniu 2015r. na Wydziale Architektury Politechniki Białostockiej ukończono budynek „Laboratorium Architektury Energooszczędnej i Energii Odnawialnych” wzniesiony z ponad 80% dofinansowaniem z funduszy Unii Europejskiej ze środków programu RPO Województwa Podlaskiego w ramach wspólnego wniosku czterech wydziałów PB „Badanie skuteczności aktywnych i pasywnych metod poprawy efektywności energetycznej infrastruktury z wykorzystaniem odnawialnych źródeł energii".

Czasopismo: Architecturae et Artibus
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
Zastosowanie drewna klejonego w konstrukcji na przykładach pawilonów narodowych Chile i Francji na wystawie światowej Expo 2015 w Mediolanie

Wystawy Expo są przestrzenią dla wyrażenia ambicji i indywidualnej wartości poszczególnych krajów manifestowanych przez architekturę pawilonów narodowych oraz towarzyszących im ekspozycji. Tymczasowość pawilonów przekłada się na konieczność zastosowania do ich budowy możliwie innowacyjnych i mieszczących się w zaplanowanych z góry kosztach efektywnych rozwiązań architektonicznych i budowlanych. Niniejszy artykuł przedstawia pawilony narodowe Chile i Francji jako najbardziej innowacyjne i spektakularne przykłady zastosowania konstrukcji z drewna klejonego na wystawie światowej Expo 2015 w Mediolanie. Materiał zdjęciowy do artykułu został zebrany w trakcie ogólnopolskiej konferencji oraz wyjazdu naukowo-studialnego pod wspólnym tytułem „Feeding the Planet. Energy for Life. Mediolan”1 . Wydarzenie zostało zorganizowane pod auspicjami Komitetu Architektury i Urbanistyki PAN, Wydziału Budownictwa i Architektury ZUT w Szczecinie oraz Katedry AIU WBAIŚ UZ.

Czasopismo: Architecturae et Artibus
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
Efektywność energetyczna, eksperymenty i architektura

W XXI w. imperatyw zrównoważonego rozwoju stawia nowe wymagania wobec już niemal wszelkiej aktywności ludzkiej. Od architektury i budownictwa oczekuje się efektywności ekologicznej, sprawności i skuteczności, a co za tym idzie, efektywności energetycznej i obniżki emisji CO2. Podejmuje się próbę przedstawienia rozwoju architektury energooszczędnej oraz rozpatruje się wpływ urządzeń aktywnych energetycznie na stronę estetyczną i kulturową architektury. Dla architektów bowiem pojęcie efektywnego działania nie ogranicza się jednak do sfery założeń techniczno-ekonomicznych i oceny parametrów skutecznie określających sprawność działania urządzeń lub niezawodność funkcjonowania systemów energetycznych. Architektura jest obszarem działania angażującym wiele dyscyplin, z których żadna nie może być zignorowana bez szkody dla finalnego rezultatu. Jest także sztuką i dlatego nie może porzucić zagadnień o charakterze estetycznym. Z tego powodu na polu architektury eksperymenty z energią w nieunikniony sposób stają się eksperymentami z formą, kształtem, przestrzenią, a wartości liczbowe muszą współistnieć z wartościami o charakterze estetycznym. Zachowując powyższe założenia, w artykule poddano analizie szereg podjętych w przeszłości eksperymentów architektonicznych mających na celu racjonalizację zużycia energii, minimalizację szkodliwych oddziaływań na środowisko naturalne, sprawdzenie skuteczności funkcjonowania nowych systemów pozyskiwania energii ze źródeł odnawialnych, a także zbadanie reakcji ludzi (mieszkańców i użytkowników) na nowe sposoby kształtowania architektury i środowiska człowieka. Przedstawione przykłady dowodzą także, że tylko myślenie holistyczne w projektowaniu zrównoważonym prowadzi do właściwych relacji Człowiek-Technologia-Natura-Kultura.

Czasopismo: Architecturae et Artibus
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
Koncepcja ogrodu pionowego na budynku Biocentrum Uniwersytetu Przyrodniczego w Poznaniu

Ogrody wertykalne stanowią nowatorskie rozwiązanie problemu postępującego ograniczania powierzchni terenów zieleni w dużych miastach. Mogą być tworzone zarówno wewnątrz budynków, jak i na ich zewnętrznych elewacjach. Mimo że każdego roku zyskują one na popularności, w Polsce doczekaliśmy się na razie niewielu realizacji, z których najbardziej znaną jest zielona ściana w galerii Przymorze w Gdańsku, zaprojektowana przez Patricka Blanca – twórcę koncepcji Le Mur Vegetal. Niniejsza praca prezentuje koncepcję zewnętrznego ogrodu wertykalnego dla budynku Biocentrum Uniwersytetu Przyrodniczego w Poznaniu. W pracy przedstawiono opis koncepcji, dobór gatunków roślin oraz ich rozmieszczenie na ścianie, a także wizualizacje.

Czasopismo: Architecturae et Artibus
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
Z głową w chmurach. Projekty artystyczne Thorstena Goldberga na tle niektórych aspektów sztuki w przestrzeni publicznej

Tekst krótko opisuje zjawisko sztuki w przestrzeni publicznej i niektóre przykłady takich projektów niemieckiego artysty Thorstena Goldberga. Na początku krótko przedstawiono definicję zjawiska i opisano powstanie tego rodzaju sztuki w Stanach Zjednoczonych, Polsce i Niemczech. Tekst zawiera rozróżnienia kilku rodzajów tego typu sztuki: drop sculptures, projekty site-specific i context-specific. Następne części prezentują przykłady projektów sztuki w przestrzeni publicznej stworzone przez Thorstena Goldberga. Jest tu mowa o ich kontekście, innowacyjnych znaczeniach i wadze dla rozwoju sztuki w przestrzeni publicznej. Sztuka i teksty niemieckiego artysty Thorstena Goldberga mogą być istotnym wzorem dla innych twórców uprawiających tę dziedzinę sztuki.

Czasopismo: Architecturae et Artibus
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
Malarstwo monumentalne Kazimierza Bieńkowskiego (1907-1993) w kościołach Pomorza Zachodniego : Przyczynek do dziejów architektury wnętrz sakralnych

Twórczość Kazimierza Bieńkowskiego (1907-1993), znakomitego rzeźbiarza, twórcy architektury wnętrz prezbiteriów kościołów na terenie Pomorza Zachodniego, nie była dotychczas przedmiotem badań. Niniejszy tekst stanowi przyczynek do opracowania dzieł sztuki tego artysty, wypełniając jednocześnie postulat badawczy dotyczący rozwijania wiedzy na temat dziejów współczesnej sztuki sakralnej w Polsce po 1945 roku, zwłaszcza w kontekście zmian liturgicznych po Soborze Watykańskim II.

Czasopismo: Architecturae et Artibus
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
Relacje pomiędzy psychologicznym i fizycznym ładem współczesnej przestrzeni architektonicznej

Architektura współtworzy czasoprzestrzenne środowisko życia i jako taka stanowi układ odniesienia dla procesów życiowych każdego z nas. Ma ona charakter dualny. Z jednej strony ma wymiar fizyczny, z drugiej psychologiczny, będąc odzwierciedleniem w naszych umysłach tego pierwszego. Ma zatem charakter antropogeniczny i antropocentryczny. Fizyczna i psychologiczna przestrzeń życia to dwa główne pojęcia, w ramach których definiuje się czasoprzestrzeń architektoniczna. Trzy komponenty ładu psychicznego tej przestrzeni wydają się najważniejsze, a mianowicie: wzorce archetypowe, potrzeba trwałości układu odniesienia i potrzeba tożsamości kulturowej. Współczesną, poprzemysłową czasoprzestrzeń architektoniczną cechują rewolucyjne i wielokrotne zmiany paradygmatów, dokonujące się w czasie życia jednego pokolenia. Ich tempo i zakres prowadzą do dysharmonii pomiędzy fizyczną i mentalną przestrzenią życia, powodując zachwianie ładu psychicznego w tej ostatniej. Liczne symptomy wskazują na to, że zdolność człowieka do przebudowy swojego wewnętrznego ładu psychicznego jest ograniczona i może nie nadążać za coraz szybszymi przemianami cywilizacyjnymi. Szczególnie niepokojące są wyraźnie widoczne przejawy częściowej lub całkowitej arogancji w stosunku do status quo ładu psychicznego pojedynczego człowieka, polegające między innymi na jego przedmiotowym, a nie podmiotowym traktowaniu. Analiza przedstawionych w wywodzie zjawisk prowadzi do twierdzenia, że pozornie wieczna racja kanonu jedności witruwiańskiej triady: firmitas, utylitas, venustas ulega współcześnie wyraźnemu zachwianiu, co oznacza prawdopodobnie czas poważnej redefinicji teoretycznych podstaw architektury.

Czasopismo: Architecturae et Artibus
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
Piękno i technika we współczesnej architekturze sakralnej

Celem artykułu jest zwrócenie uwagi na rolę technicznych komponentów obiektów sakralnych w kreowaniu wartości i kryteriów aksjologicznych, w szczególności na udział nowatorskich osiągnięć w podążaniu ku pięknu i prawdzie. Posługując się myślą Arthura Schopenhauera, iż „źródłem rozkoszy estetycznej jest poznanie idei dzieła”, zaś owa rozkosz zależy od intensywności przekazywania idei oraz tego, czy „idee gatunku wyraża w sposób czysty”, rozważane są kategorie piękna i prawdy wyrażone poprzez użycie odpowiednich materiałów, wyszukanych elementów i detali konstrukcyjnych, wysmakowanych form odwołujących się do utrwalonych archetypów budownictwa sakralnego. Przeprowadzono pilotażowe rozpoznanie wśród zrealizowanych obiektów (świątynie, kaplice, obiekty sepulkralne z obszaru Europy, Azji i Ameryki), które zyskały uznanie wśród odbiorców (wiernych i architektów). Poddane analizie obiekty poświadczają, że architektura sakralna początku XXI wieku wykorzystuje nowe, dostępne rozwiązania techniczne i przynosi wiele trafionych estetycznie kreacji kompozycyjnych. Jednocześnie stara się przekazywać idee akceptowane przez odbiorców. Elementy techniczne wspierają semantyczne zamysły autorów, czyli to, co tkwi w warstwie głębokich idei – znaku i symbolu, zakorzenionych w tradycji wyznawców danej religii i utrwalonych transcendentaliów (dobra – prawdy – piękna). Użyte w dzisiejszych obiektach sakralnych środki warsztatowe, techniczne i wyrazowe są obecne w różnych nurtach współczesnej architektury (od historyzmu, przez neomodernizm, do architektury ekologicznej, organicznej i wernakularnej). Współczesna architektura sakralna to zatem jedność w różnorodności.

Czasopismo: Architecturae et Artibus
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
Filozoficzne tło architektury modernistycznej

Modernizm przejawiał się w wielu dziedzinach twórczości. Rozmaite idee przyświecające artystom modernizmu były często swoistą odpowiedzią na aktualne polemiki w dziedzinie nauk humanistycznych, a przede wszystkim filozofii. Szczególnie wyraźne związki pomiędzy ówczesną teorią architektury a filozofią wykazywały charakterystyczne dla modernizmu postawy twórcze nakierowane na przyszłość i postęp oraz wynikające z nich uznanie pionierskiej roli architektury w rozwoju społecznym. Celem autorki niniejszego artykułu było zarysowanie najważniejszych analogii pomiędzy modernistyczną filozofią i architekturą. Ma on stanowić wstęp i przyczynek do dalszych szczegółowych badań na polu interdyscyplinarnym. Powstanie artykułu poprzedziły studia literatury z dziedziny filozofii i architektury modernizmu.

Czasopismo: Architecturae et Artibus
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
Wielokryterialna analiza zrównoważonego rozwoju miast na prawach powiatu w województwie podlaskim

W pracy zaproponowano analizę zrównoważonego rozwoju miast przy użyciu wybranej metody wielokryterialnego wspomagania decyzji oraz danych statystycznych udostępnianych przez Główny Urząd Statystyczny w ramach Aplikacji Wskaźniki Zrównoważonego Rozwoju. Na wstępie przedstawiono zarys historyczny idei zrównoważonego rozwoju, jak również nawiązano do problematyki jej wdrażania na terenach zurbanizowanych. Następnie część teoretyczna pracy została uzupełniona studiami przypadków, które dotyczyły trzech miast na prawach powiatu w województwie podlaskim. Natomiast w podsumowaniu przedstawiono przykłady działań ułatwiających zrównoważony rozwój współczesnych miast.

Czasopismo: Architecturae et Artibus
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
Expo 2015 oraz nowe osiedla w Mediolanie w aspekcie wpływu technologii na poprawę życia w śródmieściach wielkich miast

Celem pracy badawczej jest przedstawienie osiągnięć technicznych i technologicznych dotyczących architektury zastosowanych w pawilonach na Wystawie Światowej EXPO Mediolan 2015, ze szczególnym uwzględnieniem tendencji architektoniczno–budowlanych, które mogą mieć wpływ na poprawę stanu środowiska w śródmieściach europejskich (na przykład: oczyszczanie powietrza, oszczędzanie energii, wody i innych zasobów, miniaturyzacja urządzeń, kreatywne rozwiązania jako element zrównoważonego rozwoju). Metoda badawcza to skonfrontowanie wybranych obiektów wystawienniczych, przedstawienie zastosowanych technologii i głównych idei. Przedmiotem pracy jest poszukiwanie trendów i kierunków możliwych do zastosowania podczas rewitalizacji oraz w innych przekształceniach istniejących, historycznych śródmieść europejskich. Przesłankami do podjęcia badań był między innymi wpływ osiągnięć technicznych przedstawiany na wcześniejszych Wystawach Światowych na rozwój technologii budowlanej i architektury. Główne konkluzje: przedstawione technologie i nowe rozwiązania techniczne wzbogacają rozwój architektury poprzez stosowanie ekologicznych, w tym energooszczędnych technologii, umożliwiając tym samym przekształcenia już istniejącej tkanki miejskiej. Propozycje dalszych badań: dalszy monitoring tendencji w przekształceniach śródmieść miast europejskich, przy badaniu efektywności nowych technologii i rozwiązań technicznych.

Czasopismo: Architecturae et Artibus
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
Domy nasze – tożsamość

W przedstawionym materiale autorka stawia hipotezę, że tożsamość każdego człowieka wiąże się z jego domem jako takim. Dowodzenie tezy następuje poprzez prezentację trzech przypadków. Pierwszym z nich jest koncepcja „5 skór” Friedensreicha Hundertwassera, następnym opis regionalnej zabudowy występującej we wsiach północno-wschodniej części Podlasia, kolejnym zaś przypadkiem jest zabudowa osiedla domów jednorodzinnych w Herzliyi (Izrael), w której widać przywiązanie do tradycji budowlanych przywiezionych z Polski. Przywołane, mimo pozornej rozbieżności, przykłady pozwalają na sformułowanie uogólnienia potwierdzającego znaczenie architektury domu dla zachowania tożsamości człowieka.

Czasopismo: Architecturae et Artibus
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
Ekologiczny kampus uniwersytetem przyszłości

Odkąd powstały pierwsze szkoły przypominające współczesne uniwersytety, obserwujemy stały wzrost znaczenia szkolnictwa wyższego. Uczelnie, aby sprostać ciągle rosnącym wymaganiom, dokonują wielu zmian w poszukiwaniu optymalnych rozwiązań funkcjonowania. Ważne jest myślenie o przyszłości nie tylko w kontekście tego w jaki sposób, ale także
w jakich obiektach będzie funkcjonował uniwersytet przyszłości. Ponieważ szkoły wyższe mają realny wpływ na stan
i jakość kapitału ludzkiego oraz mogą stymulować rozwój miast, powinny być wspierane na każdym etapie i w każdym
aspekcie działalności.
Stale pogarszający się stan środowiska naturalnego oraz rosnąca potrzeba kontaktu człowieka z naturą wpływają bezpośrednio na coraz powszechniejsze stosowanie rozwiązań ekologicznych. Część miast decyduje się na mniej lub bardziej
nowatorskie metody i projekty, np. szwedzkie osiedle Hammarby Sjöstad czy eko miasta – Masdar City w Abu Dhabi
i Logroño Montecorvo w Hiszpanii. Koncepcja zielonej architektury powinna obejmować nie tylko funkcję mieszkaniową,
ale także obiekty użyteczności publicznej, w tym budynki akademickie. Dla prawidłowego funkcjonowania uczelni, oprócz
bazy dydaktycznej, istotny jest kontekst urbanistyczny oraz architektoniczny. Kampusy dobrze prosperujących szkół wyższych posiadają właściwości „wspólnototwórcze” – wpływają na utożsamianie się z miejscem i tworzeniem mikrospołeczności studentów i pracowników naukowych. Poczucie przynależności do społeczeństwa wpływa pozytywnie na wyniki
pracy oraz wizerunek uczelni i regionu. Koncepcja połączenia miasta i szkół wyższych widoczna jest np. w amerykańskiej
strategii COL (City of Learning), która zakłada ich ścisłą współpracę.
Jak zatem będzie wyglądać uniwersytet przyszłości? Odpowiedzi na to pytanie należy szukać w opracowywanych raportach (grupa Arup), projektach nowych budynków oraz adaptacjach już istniejących obiektów akademickich. Zarówno
europejskie, jak i polskie uczelnie coraz częściej postanawiają zmienić status quo i podejmują działania mające na celu dostosowanie się do nowych wymagań dydaktycznych, technologicznych i ekologicznych. W pracy wykorzystano literaturę
przedmiotu oraz istniejące przykłady projektów obiektów i zespołów urbanistycznych, realizujące zasady zrównoważonego
rozwoju.

Czasopismo: Architecturae et Artibus
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
Budynek drewnianej kaplicy w rządowym kompleksie wypoczynkowym w Łańsku

Historia ośrodka wypoczynkowego w Łańsku sięga lat pięćdziesiątych XX wieku. W czasach Polskiej Rzeczpospolitej Ludowej był to tajny, pilnie strzeżony kompleks przeznaczony dla najwyższych rangą urzędników państwowych i partyjnych. Położony nad jeziorem ośrodek jest ukryty pośród lasów Puszczy Nidzickiej. Stanowi dziś własność Kancelarii Premiera RP. Jedynym budynkiem, jaki powstał w granicach ośrodka po roku 1989, jest drewniana kaplica. Pomimo swoich niewielkich rozmiarów stanowi ona ważny, czytelny znak nowych demokratycznych czasów. Zgodnie z założonym pierwotnie celem w niniejszej publikacji zaprezentowano architekturę obiektu oraz naświetlono uwarunkowania dla przyjętych rozwiązań projektowych. Było to możliwe dzięki przeprowadzeniu badań terenowych, analizie materiałów archiwalnych oraz studiów literatury.

Czasopismo: Architecturae et Artibus
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
Nowe wyniki badań systemów piecowo-kominowych z drugiej połowy XX wieku w wiejskich domach gminy Michałowo

W październiku 2014 roku przedsięwzięto badania terenowe dawnego ludowego budownictwa, jak też współczesnej ludowej estetyki architektonicznej na terenie gminy Michałowo. Wykonano inwentaryzacyjną dokumentację fotograficzną i rysunkową pięciu domów mieszkalnych, w tym czterech w samym Michałowie i jednego we wsi Topolany. Zamierzono rozpoznać specyficzne, być może – jak sądzono – unikalne cechy domu wiejskiego na badanym terytorium, co ostatecznie doprowadziło do skupienia uwagi badawczej na zastanych w inwentaryzowanych tu domach systemach piecowo-kominowych jako poznawczo najciekawszych, oryginalnych, determinujących rozplanowanie i funkcję domu wiejskiego. Piece te opisano i poparto ilustracjami uwypuklającymi ich specyfikę konstrukcyjną, estetyczną i funkcjonalną, rozpoznaną również na podstawie porównań z innymi rozwiązaniami systemów ogniowo-dymowych znanych na Białostocczyźnie i opisanych w literaturze przedmiotu.

Czasopismo: Architecturae et Artibus
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
Między sacrum a profanum. Rola i znaczenie rzeźby nagrobnej w dobie renesansu : przyczynek do dalszych badań

Renesansowe mauzolea rodowe, w których istotne miejsce zajmowały rzeźbiarskie struktury nagrobne, stanowiły miejsce styku tego, co święte, z tym, co świeckie, ich wypadkową były dzieła sztuki – rozpatrywane w kategorii piękna. Wiązały się one przede wszystkim z treściami eschatologicznymi. Obiekty te stały się, zgodnie z zamierzeniami fundatorów, miejscem pochówku ich oraz często członków rodziny. Poprzez swą formę i wyposażenie niosły ze sobą wielorakie treści, odwołując się do wątków religijnych, politycznych lub historycznych. Artykuł stanowi próbę osadzenia typu renesansowego pomnika nagrobnego w historycznej przestrzeni sakralnej w kontekście kategorii piękna z uwzględnieniem jego roli jako przekaźnika treści ideowych. Wskazuje także na aktualność tematu, w tym szczególnie na potrzebę powstania nowoczesnego opracowania o wymowie ideowej dzieł plastyki funeralnej.

Czasopismo: Architecturae et Artibus
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka