rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Autoklawizowany beton komórkowy a zrównoważony rozwój

Współczesne technologie wytwarzania autoklawizowanego betonu komórkowego (ABK) charakteryzują się małym zużyciem surowców oraz energii w stosunku do wytwarzania innych materiałów budowlanych. Wynika to z małej gęstości ABK oraz odpowiednio prowadzonego procesu wytwarzania. Jest to proces bezodpadowy, przyjazny dla środowiska. Ponadto do wytwarzania betonu komórkowego stosuje się jako surowce materiały odpadowe z energetyki (popioły lotne, surowce siarczanowe). Wyroby z ABK charakteryzują się relatywnie korzystną wytrzymałością, przy niskiej gęstości i wysokiej izolacyjności cieplnej, a tym samym znacząco wpływają na oszczędność energii potrzebnej na ogrzewanie obiektów, przy zapewnieniu w nich zdrowego mikroklimatu. Współczesne technologie wytwarzania ABK, charakterystyka wyrobów i związane z tym efekty wskazują, że zarówno proces produkcji, jak i zastosowanie ABK wpisują się w uwarunkowania zrównoważonego rozwoju. Dla utrzymania wysokiego poziomu technologii ABK prowadzone są prace badawcze w zakresie zaawansowanych technologii. Wyzwaniom takim odpowiada zastosowanie surowców ograniczających emisję CO2 i zużycie energii. Jednym z takich surowców mogą być cementy wieloskładnikowe. Uzyskane wyniki z przeprowadzonych prób laboratoryjnych wytwarzania ABK z zastosowaniem tych cementów w miejscu cementu portlandzkiego CEM I mogą być przesłanką do ich wykorzystania w technologii ABK. Wyniki przeprowadzonych przez nas badań zostały przedstawione i szeroko omówione w pracy [7] i artykule [6]. Badania będą kontynuowane łącznie z próbami w skali przemysłowej. Wdrożenie rozwiązania skutkować będzie znacznym ograniczeniem emisji CO2 i NOx do atmosfery.

Czasopismo: Prace Instytutu Ceramiki i Materiałów Budowlanych
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Synteza i właściwości produktów hydratacji alkalicznie aktywowanych szkieł glinokrzemianowych

Matryca uwodnionych krzemianów wapnia (faza C-S-H), ze względu na swą obecność w produktach hydratacji materiałów budowlanych, takich jak: cement, spoiwa żużlowo-alkaliczne czy aktywowane szkła glinokrzemianowe, jest w świetle dostępnej literatury wyjątkowo ciekawa, ale co ważne, od wielu lat budzi żywe zainteresowanie. Rozwój technik analitycznych, jak również pojawienie się nowych technik badawczych, stwarza nowe możliwości w badaniu fazy C-S-H, a tym samym w rozwoju nauki – fundamentu technologii. Produkty hydratacji alkalicznie aktywowanych szkieł żużlowych – uwodnione krzemiany wapnia – stanowią obiekt intensywnych prac badawczych, ze względu na proces ich powstawania, strukturę i zmienny skład chemiczny, ale również z punktu widzenia możliwości immobilizowania przez tę fazę substancji niebezpiecznych dla zdrowia i życia ludzkiego. W pracy przedstawiono wyniki badań dotyczące syntezy oraz właściwości produktów hydratacji alkalicznie aktywowanych szkieł glinokrzemianowych, czyli uwodnionych krzemianów wapnia typu C-S-H. Szczególną uwagę zwrócono na warunki powstawania fazy C-S-H. Ponadto, zbadano wpływ czasu hydratacji i stosunków molowych CaO/SiO2 na przebieg syntezy prowadzonej w temperaturze pokojowej. Praca obejmuje badania mikrostrukturalne i strukturalne otrzymanych żeli C-S-H. Dokonano także analizy składu fazowego metodą XRD i IR. Obserwacje mikrostruktury otrzymanych żeli wykonano przy pomocy skaningowej mikroskopii elektronowej (SEM) wraz z wyznaczeniem widma pierwiastków z powierzchni (analiza EDS).

Czasopismo: Prace Instytutu Ceramiki i Materiałów Budowlanych
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Wpływ stosowania paliw wtórnych na bilans metali ciężkich w piecu obrotowym do produkcji klinkieru cementowego

W artykule przedstawiono wpływ składników paliw wtórnych na wartość emisji metali ciężkich z pieca cementowego oraz na jakość klinkieru portlandzkiego. Zbadano zawartość następujących pierwiastków: Cr, Zn, Cd, Pb, Co, Ni, Mn, Cu, Sr, Ba i P w mieszaninie surowcowej oraz w paliwach wtórnych stosowanych przez przemysł cementowy w Polsce do produkcji klinkieru portlandzkiego. Analiza i metody badania emisji substancji niebezpiecznych (metali ciężkich) z cementu wykonano zgodnie z obowiązującymi normami. Zbadano stopień związania metali w klinkierze portlandzkim, obieg w instalacji piecowej oraz wielkość emisji metali ciężkich w procesie wypalania
klinkieru. Przeanalizowano zawartość całkowitą metali ciężkich oraz ich wymywalność z uzyskanego cementu z klinkieru portlandzkiego. Wyniki badań uzyskane w pracy świadczą o tym, że zmiana technologii produkcji klinkieru cementowego w kierunku stosowania surowców odpadowych i paliw wtórnych nie prowadzi do zwiększenia emisji metali ciężkich w stopniu, który uzasadniałby zakwalifikowanie cementu jako materiału wymagającego systematycznej kontroli szkodliwości oddziaływania na człowieka i środowisko naturalne.

Czasopismo: Prace Instytutu Ceramiki i Materiałów Budowlanych
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Utylizacja odpadów zawierających azbest metodą topienia w piecu łukowo-oporowym

Przeprowadzono próby topienia odpadów zawierających azbest w elektrycznym piecu łukowo-oporowym. Do prób tych wytypowano eternit, stanowiący ponad 90% odpadów zawierających azbest. Prowadzono je w laboratoryjnym, a następnie w przemysłowym piecu łukowo-oporowym. Udowodniono, że można w ten sposób całkowicie „zniszczyć” strukturę włóknistą azbestu zawartego w eternicie. Wykazano również, że korygując odpowiednio skład chemiczny eternitu oraz dobierając odpowiednie warunki chłodzenia powstałego stopu, można uzyskać materiał, w którego składzie fazowym dominują krzemiany wapniowe C2S i C3S. Cement wytworzony z tego materiału charakteryzował się wysoką wytrzymałością na zginanie i ściskanie (7,4 MPa–51,4 MPa), co pozwala zaliczyć go do wysokojakościowej klasy CEM I 42.5 R.

Czasopismo: Prace Instytutu Ceramiki i Materiałów Budowlanych
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Ceramiczne nadprzewodniki wysokotemperaturowe – podział i zastosowanie

Artykuł jest pracą przeglądową, otwiera cykl publikacji dotyczących ceramicznych nadprzewodników wysokotemperaturowych ze zwróceniem szczególnej uwagi na nadprzewodnik z rodziny miedzianów – YBa2Cu3O7-x. W pierwszej części przedstawiono krótką historię odkryć materiałów nadprzewodzących, podano definicje nadprzewodników niskotemperaturowych i wysokotemperaturowych oraz nadprzewodników I i II rodzaju. Przedstawiono także możliwości przemysłowych zastosowań materiałów nadprzewodzących.

Czasopismo: Prace Instytutu Ceramiki i Materiałów Budowlanych
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Wpływ technologii na wybrane właściwości ceramiki z węglika krzemu (SiC)

Przedstawiono wstępne prace dotyczące określenia wpływu procesów jednostkowych na wybrane właściwości ceramiki z węglika krzemu (SiC), otrzymanej z wykorzystaniem różnych technik zagęszczania. Uzyskano następujące serie próbek SiC: prasowane jednoosiowo dwustronnie oraz spiekane; prasowane jednoosiowo dwustronnie i dodatkowo zagęszczane izostatycznie na zimno (Cool Isostatic Press), a następnie spiekane swobodnie; prasowane jednoosiowo dwustronnie oraz spiekane, a następnie prasowane izostatycznie na gorąco (Hot Isostatic Press). W wyniku przeprowadzonych badań została określona wytrzymałość na zginanie kształtek SiC, poddanych różnym procesom zagęszczania. Dodatkowe zagęszczanie izostatyczne spowodowało znaczny wzrost wytrzymałości mechanicznej spiekanych próbek SiC oraz zmniejszenie wielkości krystalitów niektórych faz badanego materiału.

Czasopismo: Prace Instytutu Ceramiki i Materiałów Budowlanych
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Badania porównawcze odporności na wstrząsy cieplne materiału magnezytowego

Odporność na wstrząsy cieplne decyduje o wyborze materiału w przypadku jego użytkowania w warunkach, w których występuje gradient temperatury. Obejmuje to wyroby stosowane w procesach wysokotemperaturowych, prowadzonych zarówno w sposób okresowy, jak i ciągły. Odporność na wstrząsy cieplne określana jest w sposób empiryczny poprzez umowną ocenę skutków wywołanych przez bezpośrednie poddawanie wyrobów cyklicznym zmianom temperatury. W celu oznaczania odporności na wstrząsy cieplne zostało opracowanych wiele metod pomiarowych, umożliwiających szacowanie efektywnego czasu pracy wyrobu w warunkach zmiennej temperatury. Metoda pomiarowa jest tym doskonalsza, im warunki badania bardziej odwzorowują autentyczne warunki pracy badanego materiału. Wymóg ten jest jednak bardzo trudny, a wręcz niemożliwy do spełnienia w warunkach laboratoryjnych. W niniejszej pracy dokonano przeglądu metod oznaczania odporności na wstrząsy cieplne materiałów ogniotrwałych. Wzięto pod uwagę zarówno metody znormalizowane, jak i nieznormalizowane opisane w dostępnej literaturze. Opisane metody porównano i wskazano najistotniejsze różnice w metodyce oraz sposobie prezentacji wyniku badania oraz omówiono słabe strony tych metod. Zaprezentowano wyniki porównawczych badań odporności na wstrząsy cieplne materiału magnezytowego uzyskane w dwóch niezależnych laboratoriach. Badania zostały przeprowadzone według wcześniej określonej metodyki i miały na celu ustalenie wpływu warunków przeprowadzenia badania na wynik końcowy.

Czasopismo: Prace Instytutu Ceramiki i Materiałów Budowlanych
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Potencjał sekwestracyjny CO2 w betonach kruszywowych

Oddziaływania dwutlenku węgla na efekt cieplarniany są jednym z głównych zagadnień związanych z ochroną środowiska. Dwutlenek węgla występuje w atmosferze ziemskiej przy standardowej temperaturze i ciśnieniu. Spalanie paliw kopalnych i wycinki lasów to główne działania człowieka, które przyczyniają się do wzrostu stężenia dwutlenku węgla na ziemi. Emitery dwutlenku węgla to naturalne gorące źródła, wulkany, gejzery i rośliny. Ponieważ globalne ocieplenie stało się jednym z najważniejszych problemów, podejmuje się prace badawcze mające na celu rozwój technologii, które będą wspierać redukcję stężenia CO2 w atmosferze. Większość badań związanych z karbonatyzacją ograniczają się do jego wpływu na korozję stali zbrojeniowej i przewidywania żywotności konstrukcji żelbetowych. W artykule przedstawiono badania mające na celu określenie potencjału sekwestracji CO2 dla różnych odmian betonów wraz ze szczegółową analizą tego procesu.

Czasopismo: Prace Instytutu Ceramiki i Materiałów Budowlanych
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Badania obiegu metali lotnych (Hg, Tl, Cd) w procesie wypalania klinkieru. Cz.2 – Badania obiegu metali lotnych w przemysłowych instalacjach pieca obrotowego

W części 1 artykułu przedstawiono rozpoznanie literaturowe tematu – charakterystykę
fizykochemiczną metali (Hg, Tl, Cd) i ich związków, zasady
obiegu tych metali w instalacji pieca cementowego, poziomy ich zawartości
w surowcach, paliwach i klinkierze portlandzkim oraz obowiązujące limity
emisyjne do powietrza. W części 2 zaprezentowano wyniki badań laboratoryjnych
lotności pierwotnej Hg, Tl i Cd w surowcach stosowanych w procesie,
badania identyfikacyjne poziomu oraz obiegu tych metali w procesie wypalania
klinkieru w dwóch przemysłowych instalacjach pieca obrotowego.
Zawartości metali lotnych wahają się znacznie w zależności od rodzaju stosowanych
surowców i paliw, zwłaszcza paliw alternatywnych. Na podstawie
bilansów metali lotnych, wykonanych dla dwóch różnych instalacji wypalania
klinkieru, stwierdzono różnice obiegu tych metali związane z rodzajem instalacji
i stosowanymi surowcami i paliwami.

Czasopismo: Prace Instytutu Ceramiki i Materiałów Budowlanych
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Migracja pierwiastków na przykładzie chromu w warstwach barwnych osadzanych na podłożu ceramicznym pod wpływem obróbki laserowej

Artykuł podsumowuje wyniki eksperymentalne laserowego nagrzewania środków barwnych na podłożach ceramicznych. Jako podłoże wykorzystano wypalone płytki z białym szkliwem, a osadzane proszki stanowiły mieszaniny farb ceramicznych i innych środków barwnych. Różne wzory geometryczne napawano przy pomocy światłowodowego lasera iterbowego pracy ciągłej, z prędkością kontrolowaną przez układ skanerów galwanometrycznych. Rezultaty, zanalizowane przy pomocy mikroskopii optycznej, SEM EDS i profilometrii laserowej, wyjaśniły obserwowane wizualnie zmiany w barwie wzorów, spowodowane przez migrację cząsteczek pigmentów (charakterystycznych pierwiastków), oraz pozwoliły na opracowanie właściwego procesu laserowego.

Czasopismo: Prace Instytutu Ceramiki i Materiałów Budowlanych
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Technologia CCS dla przemysłu cementowego

Przemysł cementowy jest jednym z większych przemysłowych emitentów CO2, w skali światowej emisja ta jest szacowana na ok. 5%. Wysoka emisja dwutlenku węgla związana jest z technologią produkcji cementu. Podstawowymi źródłami emisji CO2 z przemysłu cementowego są: proces kalcynacji surowca oraz spalanie paliw. Działaniami mającymi na celu ograniczenie emisji CO2 zalecanymi przez BAT dla przemysłu cementowego, są: ograniczenie zużycie paliwa, dobór surowców o niskiej zawartości związków organicznych oraz paliw o niskim udziale węgla do wartości opałowej. Redukcję emisji CO2 można również uzyskać poprzez poprawę sprawności energetycznej procesu produkcji cementu oraz stosowanie jako surowców i dodatków do produkcji cementu odpadów w ilościach maksymalnie dopuszczalnych przez obowiązujące normy. Od dłuższego czasu prowadzone są również badania nad zastosowaniem dla cementowni technologii CCS (Carbon Capture and Storage). Prowadzone są prace przede wszystkim nad doborem najbardziej efektywnej metody wychwytywania CO2. Proponowane jest zastosowanie wychwytywania po spalaniu i spalanie w atmosferze tlenu. Jednak metody te są obecnie bardzo kosztowne. Należy podkreślić, że oprócz kosztów wychwytywania, przy wprowadzaniu technologii CCS, należy również uwzględnić koszty sprężania, transportu i składowania (w tym monitoringu) CO2. Problemem pozostaje również znalezienie odpowiedniego miejsca do składowania lub utylizacja wychwyconego CO2. W artykule przedstawione zostaną metody wychwytywania CO2 proponowane do wykorzystania ich w cementowniach oraz szacowane koszty ich stosowania. Przemysł cementowy w Polsce jest znaczącym producentem cementu w Europie, ale wiąże się to z emisją dużych ilości CO2. Cementownie od wielu lat starają się różnymi drogami zredukować emisję dwutlenku węgla na drodze technologicznej. Ograniczenia technologiczne powodują, że emisja CO2 może być redukowana tylko do pewnego stopnia. Metodą, która potencjalnie może obniżyć emisję CO2 jest wprowadzenie technologii CCS. Artykuł analizuje możliwość wprowadzenia technologii CCS w polskich cementowniach.

Czasopismo: Prace Instytutu Ceramiki i Materiałów Budowlanych
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Spoiwo mineralne oparte na przetworzonych termicznie odpadach flotacyjnych powstających w KGHM Polska Miedź S.A.

W artykule przedstawiono wyniki badań dotyczących możliwości wykorzystania odpadów flotacyjnych powstających w KGHM Polska Miedź S.A. do produkcji wiążących spoiw. W tym celu przeprowadzono monitoring odpadów ze złóż „Rudna” oraz „Polkowice” i wytypowano najbardziej odpowiednie pod względem składu mineralnego i chemicznego odpady. Metodami analizy chemicznej i instrumentalnej określono skład chemiczny i mineralny odpadów wytypowanych do badań oraz reakcje i zmiany fizykochemiczne zachodzące w procesie wygrzewania odpadów flotacyjnych w zakresie od 650 do 1100°C. Ustalono warunki termicznej obróbki dla uzyskania aktywnego
hydraulicznie materiału oraz określono właściwości fizykochemiczne i wytrzymałościowe produktów otrzymanych w poszczególnych zakresach temperatury.

Czasopismo: Prace Instytutu Ceramiki i Materiałów Budowlanych
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Dwuwymiarowa chromatografia gazowa – rozwój techniki na przestrzeni lat

Dwuwymiarowa chromatografia gazowa jest prężnie rozwijającą się techniką analityczną, charakteryzuje się zwiększoną zdolnością rozdzielczą oraz większą czułością w porównaniu do standardowej jednowymiarowej techniki chromatografii gazowej, co pozwala na znaczne obniżenie granicy wykrywalności analitów. Bardzo dobrze sprawdza się w przypadku analiz skomplikowanych próbek o złożonym składzie. W pracy scharakteryzowana została zasada, w oparciu o którą funkcjonuje dwuwymiarowa chromatografia gazowa, ze szczególnym uwzględnieniem budowy modulatorów jako istoty całego systemu. Omówiony został sposób prezentacji wyników oraz etap ich wizualizacji. Technika dwuwymiarowej chromatografii gazowej wykorzystywana jest coraz powszechniej, między innymi w analizie produktów ropopochodnych, analizie środowiskowej do oznaczania związków toksycznych dla organizmów, w analizie produktów żywnościowych oraz w kryminalistyce. W artykule przedstawiono wybrane przykłady aplikacyjne omawianej techniki.

Czasopismo: Prace Instytutu Ceramiki i Materiałów Budowlanych
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Ceramizowane agrospieki nawozowe do proekologicznego zasilania gleb

Przedstawiono opracowany sposób otrzymywania ceramizowanych nawozów mineralnych, tzw. agrospieków. Założeniem eksperymentu było uzyskanie produktu o przedłużonym działaniu, który po wysianiu wzbogacałby glebę w bio- i mikroelementy w ciągu kilku lat, działając jednocześnie odkwaszająco i polepszając strukturę gleby. Agrospieki otrzymano przez granulację i wypalenie w temperaturze 700-800°C odpowiednio zestawionej mieszanki surowcowej. Jako materiał wyjściowy posłużyły kopaliny ze złóż krajowych, w tym kopaliny towarzyszące i mineralne surowce odpadowe zalegające na składowiskach przy odkrywkowych zakładach górniczych, superfosfat oraz szkło wodne potasowe. Własności użytkowe otrzymanych agrospieków określono w oparciu o wyniki doświadczeń wegetacyjnych. Wykorzystanie surowców ze składowisk jest działaniem proekologicznym, gdyż zmniejsza powierzchnię nieużytków rolnych zajmowanych przez składowiska i sprzyja ograniczeniu negatywnego oddziaływania na środowisko gromadzonych odpadów.

Czasopismo: Prace Instytutu Ceramiki i Materiałów Budowlanych
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Petrograficzna identyfikacja kruszyw podatnych na wystąpienie reakcji alkalicznej w betonie

Przedstawiono wyniki analizy petrograficznej 20 kruszyw łamanych z różnych regionów Polski, przeprowadzonej na cienkich szlifach analizowanych pod mikroskopem w świetle przechodzącym. Próbki kruszyw grubych frakcji do 16 mm pochodziły ze skał litych oraz ze złóż polodowcowych z zakładów produkcji kruszyw, łamanych stosowanych do betonu. Ocenę składu mineralnego kruszyw, mającą na celu rozpoznanie składników szkodliwych, przeprowadzono z uwagi na zawartość reaktywnych
minerałów krzemionkowych, m.in. opalu, krystobalitu, trydymitu, chalcedonu, wielkość kryształów (skryto- i mikrokrystaliczny kwarc) oraz kwarcu w stanie naprężeń. Zastosowanie metody petrograficznej na cienkich szlifach pozwoliło na wstępną kwalifikację do kategorii potencjalnie reaktywnej lub reaktywnej. Uzyskane wyniki badań stanowią wstępną informację o przydatności kruszyw jako składników betonu bądź o skierowaniu ich do dalszych szczegółowych badań lub ich odrzucenia.

Czasopismo: Prace Instytutu Ceramiki i Materiałów Budowlanych
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Właściwości fizykochemiczne popiołów lotnych z kotłów fluidalnych i ich wpływ na wybrane cechy użytkowe mieszanek drogowych

Znaczne różnice składu chemicznego, fazowego i morfologii popiołów lotnych z kotłów pyłowych i popiołów lotnych z kotłów fluidalnych powodują, że zagospodarowanie tych ostatnich w przemyśle materiałów budowlanych jest bardzo utrudnione. Inaczej jest w drogownictwie, w którym popioły lotne z kotłów fluidalnych mogą z powodzeniem zastępować popioły konwencjonalne. Badania wykazały, że popioły lotne z kotłów fluidalnych stanowią wartościowy składnik mieszanek popiołowo-spoiwowych, które mogą być użyte do ulepszania i stabilizacji gruntów spoistych.

Czasopismo: Prace Instytutu Ceramiki i Materiałów Budowlanych
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Wpływ czynników materiałowych na skurcz tynków renowacyjnych

Do odnawiania zawilgoconych i zasolonych murów stosowane są tynki renowacyjne. Jedną z istotnych właściwości odróżniających je od tradycyjnych tynków cementowych i cementowo-wapiennych jest porowatość. Mimo że tynki renowacyjne stosowane są już od kilkudziesięciu lat i w wielu przypadkach korzyści wynikające z ich używania są oczywiste, to pojawiły się również głosy krytyczne. Dotyczyły one przede wszystkim pojawiania się rys przy wysychaniu, odspajania zarówno bezpośrednio po nałożeniu, jak
i w trakcie użytkowania. Jedną z przyczyn tego zjawiska może być nadmierny skurcz tynków renowacyjnych przy wysychaniu [1]. W artykule przedstawiono wyniki badań wpływu pochodnych celulozy, polimerów syntetycznych, domieszek napowietrzających i lekkich kruszyw na skurcz tynków renowacyjnych. Najmniejszy skurcz uzyskano przy zastosowaniu pochodnych celulozy na bazie hydroksyetylometylocelulozy (HEMC), hydroksypropylometylocelulozy (HPMC) oraz polimeru syntetycznego na bazie terpolimeru poli(octan winylu-co-wersenian winylu-co-akrylan) (VA/VeoVa/AC). Wpływ na zmniejszeniu skurczu wywierały także domieszki napowietrzające oraz dodatek lekkich kruszyw. Przez odpowiedni dobór tych składników można znacznie poprawić właściwości użytkowe tynków renowacyjnych.

Czasopismo: Prace Instytutu Ceramiki i Materiałów Budowlanych
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa
Weryfikacja modeli numerycznych CFD na przykładzie cyklonów stosowanych w cyklonowym wymienniku ciepła

Analizując dotychczasowe prace badawcze nad odpylaczami cyklonowymi z zastosowaniem modelowania numerycznego przepływów (Computational Fluid Dynamics – CFD) można stwierdzić, że stosowano głównie cztery modele numeryczne: k-ε, k-ε RNG, Reynolds Stress Model (RSM) oraz Large Eddy Simulations (LES). Celem niniejszej pracy była ocena dokładności i poziomu wiarygodności tych modeli na przykładzie cyklonu stosowanego w konstrukcjach cyklonowego wymiennika ciepła. Weryfikacji dokonano
w zakresie wartości spadku ciśnienia i skuteczności odpylania mąki surowcowej. Otrzymane wyniki drogą obliczeniową porównano z wynikami pochodzącymi z rzeczywistej instalacji wypalania klinkieru. Uzyskane wyniki pozwoliły stwierdzić, że w przypadku cyklonów stosowanych w cyklonowych wymiennikach ciepła najbardziej dokładne okazały się modele RSM (w przypadku skuteczności odpylania) oraz LES (w zakresie spadku ciśnienia). Przeprowadzona analiza oraz wnioski mogą być pomocne w procesie
definiowania strategii badań numerycznych, będących etapem optymalizacji konstrukcji cyklonów stosowanych w cyklonowych wymiennikach ciepła.

Czasopismo: Prace Instytutu Ceramiki i Materiałów Budowlanych
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria materiałowa