rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Praktyczne aspekty leczenia zaparć stolca u dzieci

Przewlekłe zaparcia są jedną z najczęstszych dolegliwości w populacji dziecięcej. Stanowią przyczynę około 3% wizyt w poradniach pediatrycznych. Problem, niejednokrotnie bagatelizowany, stanowi przykrą, uporczywą dolegliwość, zarówno dla pacjenta, jak i całej jego rodziny. Zaparcia mogą wynikać z przyczyn organicznych lub nieorganicznych. Wśród przyczyn nieorganicznych kluczowa wydaje się przewlekła retencja stolca, wynikająca ze złych nawyków higienicznych, niewłaściwej diety oraz zbyt niskiej aktywności fizycznej. Zaparcia często pojawiają się wraz ze zmianą otoczenia dziecka, np. po rozpoczęciu nauki w przedszkolu czy szkole, w których pacjent z różnych przyczyn powstrzymuje się od oddania stolca. W celu ustalenia ostatecznego rozpoznania należy wykluczyć przyczyny organiczne zaparć, które wymagają leczenia przyczynowego. Terapia najczęściej występujących zaparć o charakterze czynnościowym obejmuje zastosowanie kompleksowych metod farmakologicznych i niefarmakologicznych; zwykle jest długotrwała. Ma ona na celu utrwalenie takiego modelu defekacji, w którym pacjent regularnie oddaje miękki stolec bez przykrych dolegliwości bólowych. Niezwykle istotne jest wsparcie psychologiczne całej rodziny, niejednokrotnie zaangażowanej w trudny problem dziecka. Sukces terapeutyczny wymaga przede wszystkim cierpliwej i sumiennej współpracy pomiędzy lekarzem a pacjentem i jego rodziną, gdyż pozytywne i trwałe efekty leczenia osiągane są po stosunkowo długim czasie.

Czasopismo: Pediatria i Medycyna Rodzinna
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki farmaceutyczne, nauki medyczne
Rak gruczołowo-torbielowaty regionu głowy i szyi – trudności diagnostyczne i metody leczenia

Rak gruczołowo-torbielowaty (ang. adenoid cystic carcinoma, ACC) jest rzadkim, wolno rosnącym guzem, stanowiącym około 1% nowotworów złośliwych regionu głowy i szyi. Lokalizuje się najczęściej w małych gruczołach ślinowych. ACC charakteryzuje się występowaniem odległych przerzutów drogą naczyń krwionośnych (często o opóźnionej manifestacji) oraz naciekaniem nerwów. Nowotwór jest najczęściej diagnozowany w zaawansowanym stadium, co stanowi niekorzystny czynnik rokowniczy dla pacjenta. W diagnostyce stosuje się badania patomorfologiczne pobranego wycinka lub materiał z biopsji aspiracyjnej cienkoigłowej. Tomografia komputerowa lub rezonans magnetyczny są badaniami obligatoryjnymi przed przystąpieniem do leczenia. Ostateczne rozpoznanie stawiane jest na podstawie badania histopatologicznego ze skrupulatną oceną immunochemiczną. Zalecaną metodą leczenia jest resekcja chirurgiczna guza z  limfadenektomią oraz radioterapią uzupełniającą zgodnie z wytycznymi NCCN. W wybranych przypadkach nowotworów zlokalizowanych w obrębie nosa i zatok przynosowych możliwe jest zastosowanie technik endoskopowych.

Czasopismo: Otorynolaryngologia - przegląd kliniczny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Samoistny drenaż ropnia trzustki do światła przewodu pokarmowego

Postęp w dziedzinie współczesnych technik obrazowania sprawił, że zmiany torbielowate trzustki są coraz częściej rozpoznawane w praktyce klinicznej. Wykrywa się je przypadkowo u około 20% pacjentów, u których wykonywane są badania obrazowe (ultrasonografia, tomografia komputerowa, rezonans magnetyczny, endosonografia), zaś badania autopsyjne potwierdzają ich obecność aż u 24% badanych. Torbiel rzekoma jest powikłaniem rozwijającym się u 7–15% pacjentów z ostrym zapaleniem trzustki. Przeważnie ulega samoistnej regresji, jednak w przypadku zmian o średnicy większej niż 6 cm ryzyko wystąpienia powikłań, takich jak pęknięcie, krwotok czy infekcja, oceniane jest na 30–50%. Na podłożu torbieli rzekomej w ciągu kilku tygodni od epizodu ostrego zapalenia trzustki może rozwinąć się ropień. W niniejszym artykule opisujemy przypadek samoistnego drenażu ropnia trzustki do światła żołądka. Wskazaniem do leczenia torbieli rzekomej jest występowanie objawów klinicznych i powikłań. Leczenie zależy od stopnia nasilenia objawów, wielkości torbieli, rodzaju powikłań oraz doświadczenia i preferencji danego ośrodka. Nadal wykorzystywane są metody chirurgiczne, takie jak laparotomia czy drenaż przezskórny, jednak w większości przypadków powinny one być zarezerwowane dla pacjentów, u których mamy do czynienia z zakażoną martwicą trzustki, obecnością ropni, krwotokiem lub pęknięciem torbieli. Przezścienny drenaż torbieli rzekomej trzustki pod kontrolą endoskopowej ultrasonografii jest zabiegiem technicznie wykonalnym, małoinwazyjnym i bezpiecznym dla pacjenta.

Czasopismo: Pediatria i Medycyna Rodzinna
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki farmaceutyczne, nauki medyczne
Metoda EEG-biofeedback w terapii pacjentow z rozpoznaniem ADHD – przegląd badań

Zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi (attention-deficit/hyperactivity disorder, ADHD) to przewlekłe zaburzenie polietiologiczne, najczęściej rozpoznawane w okresie dzieciństwa, ale występujące również w życiu dorosłym. Diagnostyka ADHD jest złożona – opiera się na wywiadzie i obserwacjach pochodzących z różnych źródeł. U pacjentów z zespołem nadpobudliwości częściej współwystępują zachowania antyspołeczne, uzależnienie od alkoholu i narkotyków oraz depresja, a także wzrasta ryzyko samobójstwa. Leczenie ADHD wymaga kompleksowego podejścia, które polega na stosowaniu psychoedukacji, terapii behawioralnej i farmakoterapii. Standardowe leczenie farmakologiczne oraz terapia psychologiczna są często niewystarczające. Leki stwarzają niebezpieczeństwo wystąpienia objawów niepożądanych, ponadto ich stosowanie jest limitowane z uwagi na ograniczenia refundacyjne. Do najpoważniejszych działań ubocznych należy zaliczyć możliwość uzależnienia się od środków psychostymulujących, hamowanie wzrostu, bezsenność, brak apetytu, dysforię, objawy cholinolityczne i pozapiramidowe. W badaniach dzieci z ADHD wykazano charakterystyczne nieprawidłowe formy zapisu elektroencefalograficznego w określonych lokalizacjach w mózgu. Jedną z niestandardowych metod leczenia zespołu nadpobudliwości, wykazującą podobieństwo do terapii behawioralnej, jest EEG-biofeedback. Jego istotą jest modelowanie zachowania poprzez wpływ na czynność bioelektryczną mózgu. W porównaniu z farmakoterapią jest to metoda relatywnie tania (nawet jeśli koszty terapii nie są refundowane), nieobciążająca pacjenta i bezpieczna. Nie ma jednak dobrze udokumentowanych badań jej skuteczności w ADHD, dlatego w dokonanym przeglądzie publikacji szczególną uwagę zwrócono na wybór zastosowanej metodologii, krytycznie odnosząc się do wyników, które nie pochodzą z badań kontrolowanych.

Czasopismo: Pediatria i Medycyna Rodzinna
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki farmaceutyczne, nauki medyczne
Wpływ aktywności fizycznej na wyniki badań posturograficznych u osób zdrowych

Wprowadzenie. Sprawny układ równowagi zapewnia ciału utrzymanie pozycji w przestrzeni. W jego skład wchodzą: układu przedsionkowy, narządu wzroku oraz czucia głębokiego. Dokładnie przeprowadzony wywiad może dostarczyć cennych informacji ułatwiających postawienie diagnozy, a także pozwolić na zaplanowanie leczenia i rehabilitacji. Posturografia jest badaniem rejestrującym i analizującym przemieszczenia rzutu środka ciężkości ciała na platformie stabilometrycznej; zwana jest również obiektywną próbą Romberga. Można ją przeprowadzać w różnych wariantach, w tym z oczami otwartymi i zamkniętymi. Cel pracy. Ocena wpływu aktywności fizycznej na funkcję układu równowagi u studentów fizjoterapii w oparciu o analizę wyników badań posturograficznych. Materiał i metody. Badaniami objęto grupę 60 zdrowych studentów w wieku od 21 do 26 lat, w tym 50 kobiet i 10 mężczyzn. Na podstawie wyników wypełnianej ankiety, badanych podzielono na dwie grupy – studentów aktywnych (n=36) i studentów nieaktywnych sportowo (n=24). Badanie polegało na dokonaniu dwóch trzydziestosekundowych pomiarów równowagi testowanej osoby, z oczami otwartymi i zamkniętymi. Wyniki. Większość ocenianych parametrów okazała się lepsza u osób aktywnych fizycznie, sugerując, że aktywność sportowa może wspomagać pracę układu równowagi i sprawność odruchów przedsionkowo-rdzeniowych. Wnioski. Regularna aktywność fizyczna, budowanie lepszej stabilizacji centralnej oraz doskonalenie reakcji równoważnych poprzez wysiłek fizyczny może przekładać się na sprawność układu równowagi.

Czasopismo: Otorynolaryngologia - przegląd kliniczny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Zastosowanie termografii w diagnostyce wielomiejscowego zespołu odruchowego typu I u 42-letniego chorego

Wielomiejscowy zespół odruchowy typu I jest jednostką chorobową o nie w pełni poznanym patomechanizmie i przebiegu. Charakteryzuje się silnym bólem dystalnej części kończyny, obrzękiem, dysfunkcją naczynioruchową i upośledzoną sprawnością. Objawy te występują po urazach, operacjach na klatce piersiowej, po zawale serca, po udarze, uszkodzeniu nerwów obwodowych, rzadziej w przebiegu zakrzepicy żylnej lub tętniczej. Mechanizm powstawania choroby jest niejasny. Na pierwszy plan wysuwają się zaburzenia funkcji autonomicznego układu nerwowego. Bólowi i obrzękowi kończyny w przypadkach o typowym przebiegu towarzyszą: zaburzenia naczynioruchowe, ograniczona bólem ruchomość oraz wzmożona wrażliwość na ucisk i zmiany temperatury otoczenia. W przebiegu zespołu wyróżnia się trzy okresy: I – ostry, II – dystroficzny, III – atroficzny. Poza postacią odruchową zespołu występuje postać porażenna (po udarze) i toksyczna (polekowa). U większości chorych zwracają uwagę labilność emocjonalna, hiperreaktywność oraz tendencja do stanów lękowych i depresji. Przydatne w rozpoznaniu są badania obrazowe. Skuteczność leczenia zależy od okresu, w którym ustalono rozpoznanie i podjęto terapię. W leczeniu farmakologicznym stosuje się leki przeciwbólowe oraz hamujące układ współczulny. Dobre efekty przeciwobrzękowe i przeciwzapalne, a także stymulację uwapnienia kości uzyskuje się po zastosowaniu: zmiennego pola magnetycznego niskiej częstotliwości, lasera niskoenergetycznego, masażu wirowego kończyn, ćwiczeń indywidualnych zajętej kończyny. W pracy przedstawiono przypadek 42-letniego mężczyzny z wielomiejscowym zespołem odruchowym typu I, u którego diagnozę postawiono dopiero w zaawansowanym II okresie choroby. Zastosowane leczenie farmakologiczne i fizykoterapeutyczne po 3 miesiącach doprowadziło do znaczącej poprawy, którą dobrze obrazuje badanie termograficzne.

Czasopismo: Pediatria i Medycyna Rodzinna
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki farmaceutyczne, nauki medyczne
Rola wybranych microRNA w procesie neoplazmatycznym

Praca prezentuje rolę wybranych cząsteczek microRNA (miRNA) i ich udział w mechanizmach wewnątrzkomórkowych determinujących zjawisko kancerogenezy i progresję zmian nowotworowych. Koncentruje się na problematyce związanej z  rolą miRNA jako onkogenów lub genów supresorowych. Autorzy dokonują przeglądu najnowszego piśmiennictwa dotyczącego znaczenia wybranych microRNA w procesie neoplazmatycznym, w tym rakach regionu głowy i szyi.

Czasopismo: Otorynolaryngologia - przegląd kliniczny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Wartości normatywne przesiewowych adaptacyjnych testów dyskryminacji częstotliwości dźwięków i rozdzielczości czasowej układu słuchowego

Wprowadzenie. Rozumienie dźwięków otoczenia, w tym również dźwięków mowy i muzyki, uzależnione jest od sprawnego działania ośrodkowego układu słuchowego. W procesie tym niezwykle ważne są mechanizmy dyskryminacji słuchowej i aspektów przetwarzania czasowego dźwięków. Istnieje potrzeba opracowania i wystandaryzowania procedur klinicznych, umożliwiających skuteczną i wiarygodną ocenę tych funkcji słuchowych. Cel pracy. Ocena przydatności klinicznej i opracowanie wartości referencyjnych dla przesiewowych adaptacyjnych testów dyskryminacji częstotliwości dźwięku (aDLF) oraz rozdzielczości czasowej układu słuchowego (aGDT). Materiał i metoda. Badania aDLF i aGDT przeprowadzono w grupie 311 zdrowych, z prawidłowym słuchem dzieci w wieku od 8 do 12 lat, podzielonych na grupy wiekowe. Testy te zawarte są na platformie APD-Medical, wykorzystują procedury adaptacyjne oraz oparte są na zasadach teorii detekcji sygnału. Wyniki. Wykazano, że wiek w istotny sposób wpływa na wyniki uzyskane w testach dyskryminacji słuchowej i rozdzielczości czasowej. Dzieci najmłodsze (8 lat) osiągnęły istotnie słabsze wyniki, niż dzieci starsze (10-12 lat). Wartości referencyjne dla obu testów wyznaczono na poziomie 75 percentyla. Wnioski. Ustalenie wartości normatywnych pozwoli na wykorzystanie platformy diagnostyczno-terapeutycznej APD-Medical dla celów badań przesiewowych u dzieci szkół podstawowych.

Czasopismo: Otorynolaryngologia - przegląd kliniczny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Ocena rozwoju sprawności komunikacyjnych dziecka z prelingwalnym głębokim uszkodzeniem narządu słuchu – studium przypadku

Wprowadzenie. Duży wpływ na efektywne nabywanie sprawności komunikacyjnych przez dzieci niesłyszące ma m.in. rzetelnie przeprowadzona diagnoza logopedyczna i wcześnie podjęta i systematyczna rehabilitacja słuchu i mowy. Cel pracy. Celem prezentowanych badań była ocena rozwoju sprawności komunikacyjnych dziecka z prelingwalnym głębokim uszkodzeniem słuchu. Materiał i metody. W badaniu wziął udział chłopiec zaopatrzony w aparaty słuchowe ze względu na zdiagnozowany w wieku 1 roku i 3 miesięcy obustronny niedosłuch zmysłowo-nerwowy głębokiego stopnia. Oceny umiejętności komunikacyjnych dziecka dokonano przy zastosowaniu Karty Oceny Zachowań Komunikacyjnych (1992) Kazimiery Krakowiak i Marii Panasiuk. Wyniki. Wyraźny wzrost umiejętności komunikacyjnych obserwuje się w kategorii zachowań fonicznych przy jednoczesnym niewielkim przyroście umiejętności w zakresie porozumiewania się gestowo-mimicznego. Zaobserwowany sposób komunikowania się dziecka z innymi osobami pozwala na umieszczenie jego rozwoju mowy w okresie swoistej mowy dziecięcej. Wnioski. Omówione wyniki badania surdologopedycznego pokazują, iż niedosłuch głęboki jest barierą, ale możliwą do pokonania, jeśli zostaną podjęte odpowiednie działania diagnostyczno-terapeutyczne w tym kierunku.

Czasopismo: Otorynolaryngologia - przegląd kliniczny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Obrazy kliniczne fenotypów nietolerancji na aspirynę i inne niesteroidowe leki przeciwzapalne. Część I

Klinicznie wyróżnia się trzy rodzaje nadwrażliwości: bronchospastyczną, pokrzywkowo-obrzękową i hiperplastyczne zapalenie błony śluzowej zatok z eozynofilią. Ostatnio nadwrażliwość dróg oddechowych określono jako chorobę dróg oddechowych zaostrzającą się po aspirynie. Bronchospastyczny typ nadwrażliwości na aspirynę, zwany astmą aspirynową (ASA-astma), występuje tylko u pacjentów chorych na astmę. U tych chorych objawy nadwrażliwości na aspirynę to duszność oraz pozaoskrzelowe objawy nadwrażliwości, takie jak wodnisty wyciek z nosa, zmiany spojówkowe i łzawienie, zaczerwienienie twarzy i szyi, obrzęk krtani, spadek ciśnienia tętniczego krwi, a nawet zgon. Pokrzywka wywołana przez aspirynę występuje przede wszystkim u osób z przewlekłą lub nawracającą pokrzywką. Typowym obrazem ASA-astmy są polipy nosa i zatok. Dotyczą one 80% chorych na astmę aspirynową, a tylko 3% z pokrzywką aspirynową. Błona śluzowa oskrzeli i nosa nacieczone są głównie eozynofilami. ASA-astma i ASA-pokrzywka pojawiają się w każdym wieku, ale szczególnie dotyczą kobiet między 30. a 50. rokiem życia. U około 50% chorych na ASA-astmę stwierdzono cechy atopii. Kliniczny przebieg ASA-astmy jest zazwyczaj ciężki, lecz stosując wziewne glikokortykosteroidy i długo działających β2-agonistów, można osiągnąć całkowitą lub częściową kontrolę choroby. Wywiad stanowi ważną część diagnozowania nadwrażliwości. Doustny test ekspozycyjny powinien być stosowany tylko z kwasem acetylosalicylowym, we wzrastających dawkach, podawanych w przynajmniej 24-godzinnych odstępach. W wielu badaniach prowokacyjnych udowodniono, że większość niesteroidowych leków przeciwzapalnych wywołuje duszność u chorych na ASA-astmę oraz zmiany skórne u pacjentów z ASA-pokrzywką. Czasami mogą być wykonywane donosowe i wziewne testy z lizynową aspiryną – są one bezpieczniejsze, ale mniej czułe, dlatego doustny test z kwasem acetylosalicylowym traktowany jest jako „złoty standard”. U chorych na astmę aspirynową i pokrzywkę aspirynową stan tolerancji na kwas acetyloaspirynowy osiąga się poprzez zastosowanie wzrastających dawek aspiryny.

Czasopismo: Pediatria i Medycyna Rodzinna
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki farmaceutyczne, nauki medyczne
Ocena ilościowa kompleksu remodelującego chromatynę typu SWI/SNF w przewlekłym zapaleniu zatok przynosowych – wyniki wstępne

Wprowadzenie. Rozwój nauki w zakresie immunologii i biologii molekularnej, zwłaszcza w ciągu ostatnich dwudziestu lat, pozwolił zrozumieć różne procesy patofizjologiczne zachodzące na poziomie komórkowym, zaangażowane w przewlekłe zapalenie zatok przynosowych (PZZP). Jednak niektóre patomechanizmy PZZP nadal pozostają nieznane. SWF/SNF jest kompleksem remodelującym chromatynę zależnym od ATP i odgrywa ważną rolę w różnych procesach komórkowych. SWI/SNF umożliwia prawidłowe funkcjonowanie receptora dla glikokortykosteroidów (GR) i reguluje stan zapalny. Przypuszczalnie ma on związek z procesem zapalnym w PZZP. Cel pracy. Ocena poziomu ekspresji białka podjednostek kompleksu SWI/SNF (BAF155, BRM i BRG1) u pacjentów z PZZP. Materiał. Badaniami objęto 30 osób w wieku od 19 do 81 lat (12 kobiet i 18 mężczyzn), w tym 10 pacjentów z PZZP bez polipów, 10 pacjentów z PZZP z polipami oraz 10 osób bez PZZP stanowiących grupę kontrolną. Wyniki. Wyniki obserwacji wykazały mniejszą ekspresję białek kompleksu SWI/SNF w obu grupach z PZZP w porównaniu do grupy kontrolnej. Wnioski. Kompleks SWI/SNF może odgrywać istotną rolę w patogenezie PZZP, prawdopodobnie poprzez wpływ na hormony steroidowe oraz funkcjonowanie receptora dla glikokortykosteroidów. Konieczna jest dalsza analiza tego zagadnienia.

Czasopismo: Otorynolaryngologia - przegląd kliniczny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Współczesna terapia autoimmunizacyjnej choroby ucha wewnętrznego

Autorzy dokonali przeglądu najnowszego piśmiennictwa dotyczącego autoimmunizacyjnej choroby ucha wewnętrznego (AIED), przedstawiając m.in. epidemiologię, obraz kliniczny, współczesną diagnostykę laboratoryjną, sposoby rozpoznawania i leczenia tej choroby. Szczególną uwagę autorzy poświęcili wzrastającym możliwościom współczesnej terapii AIED, w tym m.in. wielokierunkowej farmakoterapii (sterydy, leki immunosupresyjne, blokery cytokin) oraz plazmaferezy.

Czasopismo: Otorynolaryngologia - przegląd kliniczny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Adaptacja i walidacja polskiej wersji językowej testów CVHI-10 oraz CVHI-10-P

Wprowadzenie. Co czwarte dziecko w wieku szkolnym może prezentować zaburzenia głosu. Obecnie nie posiadamy narzędzia w polskiej wersji językowej do samooceny głosu dziecka. Cel pracy. Walidacja polskiej wersji językowej testów CVHI-10 (Children Voice Handicap Index-10) oraz CVHI-10-P (Children Voice Handicap Index-10 for Parents). Materiał i metody. W badaniu uczestniczyło 54 pary dziecko-rodzic. Zakres wieku dzieci wahał się między 6-11 lat. Uczestnicy wypełnili testy CVHI-10 oraz CVHI-10-P w odstępie 2-3 tygodni. Ponadto głos każdego dziecka oceniono w skali GRBAS, zmierzono maksymalny czas fonacji głoski [a] (MPT). Dzieci dokonały samooceny głosu w skali VAS (Visual Analog Scale). Badanie powtórzono po 2-3 tygodniach (retest). Okre- ślono współczynnik Cronbacha, dokonano analizy korelacji test-retest oraz wyznaczono współczynniki korelacji między poszczególnymi badaniami. Wyniki. Wewnętrzną spójność testu CVHI-10 uzyskano na poziomie 0,612, a testu CVHI-10-P na poziomie 0,810. Współczynnik korelacji Spearmana między oceną głosu w skali GRBAS a wynikami testu CVHI-10-P wyniósł 0,58, natomiast w wynikach z testem CVHI-10 uzyskano wynik 0,47. Test U Mann-Whitneya wykazał istotne statystycznie różnice między grupą dzieci z guzkami głosowymi i bez guzków głosowych. Wnioski. Zwalidowane w polskiej wersji językowej testy CVHI- 10 oraz CVHI-10-P są spójne i rzetelne. Uzyskane wyniki charakteryzują się wysokim stopniem wiarygodności i powtarzalności.

Czasopismo: Otorynolaryngologia - przegląd kliniczny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Zastosowanie substancji pochodzenia naturalnego w leczeniu zapalenia zatok przynosowych w świetle Europejskich wytycznych na temat zapalenia zatok przynosowych i polipów nosa – EPOS 2012

Zapalenie śluzówki nosa i zatok przynosowych to bardzo częste schorzenie górnych dróg oddechowych. Może być spowodowane zakażeniami wirusowymi, bakteryjnymi, grzybiczymi, alergenami oraz zanieczyszczeniem powietrza (np. dymem tytoniowym); najczęstszą przyczynę stanowią zakażenia wirusowe. W pierwszej fazie leczenie zapalenia śluzówki nosa i zatok przynosowych o etiologii wirusowej polega na stosowaniu leków przeciwgorączkowych, przeciwbólowych, przeciwobrzękowych, udrożniających nos, niekiedy glikokortykosteroidów miejscowo, płukaniu jam nosa oraz wspomagająco fitoterapii. Nie jest konieczne stosowanie antybiotyków w przypadkach wirusowego lub alergicznego podłoża choroby. Jeśli objawy po 7–10 dniach utrzymują się albo dochodzi do nadkażenia bakteryjnego, należy zastosować antybiotyki. W przypadkach ostrego zapalenia zatok przynosowych u dzieci, będącego dość często bardzo poważną chorobą na pograniczu posocznicy (pansinusitis), konieczne jest intensywne leczenie (antybiotyk, metronidazol, glikokortykosteroid donosowo oraz preparaty rozrzedzające wydzielinę i działające przeciwobrzękowo), trwające nawet kilkanaście dni. Według Europejskich wytycznych na temat leczenia zapalenia śluzówki nosa i zatok przynosowych z 2012 roku (EPOS 2012) w niektórych przypadkach i okresach choroby mają zastosowanie substancje pochodzenia naturalnego – jako leczenie wspomagające. Należy do niego płukanie jam nosa fizjologicznym roztworem chlorku sodu lub odpowiednim roztworem wody morskiej oraz wykorzystanie roślinnych produktów leczniczych. Niniejszy artykuł szczegółowo omawia zastosowanie poszczególnych roślinnych produktów leczniczych i przedstawia dane literaturowe na temat ich skuteczności oraz tolerancji.

Czasopismo: Pediatria i Medycyna Rodzinna
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki farmaceutyczne, nauki medyczne