rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Krzywa Kuznetsa a wielość jurysdykcji fiskalnych

Środowiskowa krzywa Kuznetsa (EKC) jest często wykorzystywana do zilustrowania różnic dotyczących intensywności tworzenia środowiskowych kosztów zewnętrznych w ramach różnych jurysdykcji. W dominującym wymiarze, tego rodzaju ilustracje posługują się takimi koncepcjami jurysdykcji, które - z punktu widzenia uwarunkowań gospodarczego korzystania ze środowiska - mają charakter zupełnie arbitralny. Analizy prowadzone z zastosowaniem tego rodzaju koncepcji mogą powodować wadliwość wniosków dotyczących kierunków i treści polityki ochrony środowiska. Powodują one bowiem niedopasowanie granic oddziaływania przyjętych środków ochronnych (w tym regulacji) do granic zjawiska, na które owe środki miałyby wpływać. Przez to nie pozwalają na prawidłowe zastosowanie reguł optymalizacji wielkości świadczeń publicznych (w postaci ochrony środowiska); uniemożliwiają również pełne uwzględnienie reguł optymalizacji wielkości populacji dane świadczenie finansującej i z niego korzystającej. To podważa predykcyjną wartość interpretowanej statycznie EKC oraz może obniżyć skuteczność formułowanej na tym tle polityki gospodarczej. Znaczna rozległość wpływu kosztów zewnętrznych ujętych koncepcyjnie w EKC wyklucza rozsądne plasowanie na niej jurysdykcji małych. Jurysdykcje duże lub grupy integracyjne mogą już być na niej umieszczane - dla nich bowiem EKC ma istotną wartość prognostyczną. Dla danego typu obciążenia środowiskowego, EKC może jednak wtedy implikować konieczność transferów infra- albo międzyjurysdykcyjnych.

Czasopismo: Studia z Polityki Publicznej
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse
Publiczne fundusze socjalne – istota oraz organizacja i funkcjonowanie w Polsce

W racjonalizowaniu systemu zabezpieczenia społecznego, który ma zapewniać określony standard bezpieczeństwa socjalnego, istotne znaczenie powinna mieć możliwość zastosowania w nim rozwiązań finansowych o charakterze publicznych funduszy celowych, związanych z danym ryzykiem społecznym. Takie podejście do realizacji jednej z socjalnych funkcji państwa umożliwiałoby dokładniejsze przyjrzenie się ważnemu podsystemowi transferów dochodów, który ma istotne znaczenie w realnym kształtowaniu stosunków społecznych wynikających ze skali redystrybucji dochodów. Praktyka polityki społecznej oraz organizacji i funkcjonowania systemu zabezpieczenia społecznego pokazuje jednak, że jesteśmy dalecy od przestrzegania zasady paraubezpieczeniowej w tworzeniu publicznych funduszy celowych. W takiej sytuacji nie można liczyć na większą akceptację społeczną dla ukierunkowanych obciążeń fiskalnych oraz na osłabienie wpływu czynnika politycznego na gromadzenie i wydatkowanie środków publicznych związanych z socjalną funkcją państwa. Nie powinno to jednak oznaczać przekreślenia możliwości posługiwania się odpowiednio skonstruowanymi publicznymi funduszami socjalnymi w racjonalizowaniu finansów publicznych, a przede wszystkim systemu zabezpieczenia społecznego.

Czasopismo: Studia z Polityki Publicznej
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne, nauki o polityce i administracji, ekonomia i finanse
Spójność polityki Unii Europejskiej: wielowymiarowa regionalizacja

Kraje europejskie po kilkunastoletnim okresie destabilizacji gospodarczej i rozchwiania struktur społecznych w połowie drugiej dekady XXI wieku wkroczą w co najmniej kilkunastoletni okres przeobrażeń społecznych, ustrojowych i strukturalno‑organizacyjnych stymulowanych coraz głębiej motywowanymi, uświadomionymi i jednoznacznie artykułowanymi oczekiwaniami bezpieczeństwa socjalnego i zdrowotnego szerokich rzesz społecznych. W tej nowej, bliskiej już, epoce transformacji realizacja nadrzędnych celów służyć powinna jedności UE i wspólnemu bezpieczeństwu wewnętrznemu i zewnętrznemu. Polityka spójności, jako narzędzie realizacji tych celów, uwzględniać musi te nowe uwarunkowania i wymaga wsparcia przez szczegółowe komplementarne programy/projekty regionalne. Wynika stąd konieczność reinterpretacji pojęcia regionalizacja, czy też wskazania nowych wymiarów regionalizacji, w odniesieniu do polityki spójności.

Czasopismo: Studia z Polityki Publicznej
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna, nauki o polityce i administracji
110 lat polityki publicznej w Wielkiej Brytanii

Przedmiotem opracowania jest ewolucja brytyjskiej polityki publicznej w latach 1900-2010. Analiza koncentruje się na polityce budżetowej, walutowej i socjalnej oraz polityce wobec sektora publicznego. Zaprezentowany w tekście materiał faktograficzny pozwala na uchwycenie kilku prawidłowości. W omawianym czasie rosła gospodarcza i społeczna aktywność państwa, ale nie był to proces o przebiegu liniowym. Można zaobserwować kilka momentów przełomowych, które związane były z trzema kategoriami zjawisk: wojnami, kryzysami ekonomicznymi i zmianami na najwyższych szczeblach władzy. W konsekwencji, historia brytyjskiej polityki publicznej w latach 1900-2010 dzieli się na następujące etapy: 1) 1900-1931 - schyłek epoki liberalnej; 2) 1931-1951 - stały wzrost aktywności gospodarczej państwa; 3) 1951-1979 - stabilizacja ustrojowa na wysokim poziomie zaangażowania państwa w kwestie gospodarcze i społeczne; 4) 1997-2007 - próba powrotu do liberalizmu gospodarczego; 5) 2007-2010 - okres wahań i poszukiwania nowych zasad polityki publicznej.

Czasopismo: Studia z Polityki Publicznej
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji
Recenzja książki: Współczesne państwo a dług publiczny. Dylematy i mity.

Recenzja książki: Współczesne państwo a dług publiczny. Dylematy i mity.

Czasopismo: Studia z Polityki Publicznej
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji, ekonomia i finanse
Polityka przemysłowa państw Azji Wschodniej: analiza krytyczna developmental state

Współcześnie, gdy zdyskredytowana doktryna neoliberalna przestała pełnić funkcję dominującego wzorca polityki ekonomicznej oraz modelu systemowego, być może nadszedł moment wielkiego powrotu polityki przemysłowej, rozumianej jako interwencje państwa mające za cel stymulowanie rozwoju. W II połowie XX w. to właśnie polityka przemysłowa prowadzona w państwach Azji Wschodniej przyniosła najbardziej spektakularny rozwój. W literaturze przedmiotu sukces ten - zwany wschodnioazjatyckim cudem - wyjaśniany jest na gruncie koncepcji developmental state (państwa rozwojowego, czy też prorozwojowego). W niniejszym artykule Autor omawia główne kierunki polityki przemysłowej państw Azji Wschodniej. Stawia też pytanie, czy takie podejście może być stosowane współcześnie. Wymaga to wyjaśnienia, dlaczego polityka przemysłowa zyskuje na popularności. Następnie Autor omawia dzieje powstania pojęcia państwa rozwojowego, aby przejść do analizy najważniejszych jego elementów, tj. przede wszystkim strategii naśladownictwa i innowacji, wybierania gałęzi przemysłu, w które należy inwestować, polityki handlowej oraz wykorzystania subsydiów. W konkluzji stwierdza, że chociaż koncepcja developmental state uznawana jest za zjawisko historyczne, to zasady, którymi kierowały się państwa Azji Wschodniej w swojej polityce przemysłowej, nadal mogą być z powodzeniem stosowane w innych częściach świata.

Czasopismo: Studia z Polityki Publicznej
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse
Ewaluacja jako narzędzie zarządzania w sektorze publicznym

Ewaluacja towarzyszy interwencjom publicznym od prawie 100 lat. Przynajmniej od momentu rozpowszechnienia modelu NPM (new public management) nie powinno ulegać wątpliwości, że ewaluację należy traktować jako narzędzie zarządzania i jej rola oraz efektywność powinny być analizowane w tym kontekście. Tymczasem relacja procesów ewaluacji i zarządzania nie wydaje się być szeroko omawiana w literaturze. Niniejszy artykuł jest próbą wypełnienia tej luki. Prezentuje wybór literatury poświęconej zarządzaniu (głównie strategicznemu) i ewaluacji, odnoszącej się do miejsca ewaluacji w cyklu zarządzania interwencją publiczną. Następnie proponuje model ewaluacji jako procesu towarzyszącego zarządzaniu interwencją publiczną, który może stanowić podstawę przyszłych analiz wykorzystania ewaluacji.

Czasopismo: Studia z Polityki Publicznej
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji, nauki o zarządzaniu i jakości
Nowe źródła zasobów własnych Unii Europejskiej

Wspólnoty Europejskie, a później Unia Europejska, miały podejmować wszelkie działania prowadzące do zmniejszenia różnic w rozwoju gospodarczym poszczególnych państw członkowskich oraz w ich regionach. Te cele były osiągane m.in. poprzez utworzenie unii celnej, jednolitego rynku europejskiego, utworzenie docelowo unii gospodarczej i walutowej oraz wprowadzanie i realizację polityki: handlowej, rolnej, spójności, konkurencji itp. Nierozłącznie z funkcjonowaniem Unii Europejskiej i urzeczywistnianiem jej celów wiąże się problem pozyskania środków finansowych, które pozwoliłyby na wywiązywanie się z zadań nałożonych na nią traktatami i innymi aktami prawnymi. A to oznacza konieczność pozyskiwania nowych zasobów własnych Unii Europejskiej. W ostatnich latach pojawiły się propozycje wprowadzania nowych zasobów własnych w postaci jednolitego podatku VAT, który obowiązywałby w jednakowym stopniu wszystkie państwa członkowskie oraz w postaci podatku od transakcji finansowych. Wadą nowej metodologii wyliczania zasobu własnego opartego na podatku VAT od dostaw towarów i usług, nabycia oraz importu podlegających podstawowej stawce VAT w każdym państwie członkowskim jest złożoność metodologii wyliczeń. Mimo poczynionych starań ww. podatki nadal nie będą typowym środkiem własnym, który wpływa bezpośrednio do budżetu Unii Europejskiej. Będą one przekazywane za pośrednictwem organów państwowych lub podmiotów gospodarczych w wypadku podatku od transakcji finansowych i nadal będą zależne od systemów oraz stawek podatkowych każdego państwa członkowskiego.

Czasopismo: Studia z Polityki Publicznej
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse
Rodzaje kompetencji Unii Europejskiej a unijna polityka podatkowa

W Unii Europejskiej aktualnie funkcjonują trzy rodzaje kompetencji: wyłączne, dzielone oraz wspierające (uzupełniające i harmonizujące). Dla każdego państwa bardzo ważne jest autonomiczne władztwo podatkowe i związana z tym samodzielność w kształtowaniu polityki podatkowej. Państwa przystępujące do Unii Europejskiej musiały się jednak liczyć z tym, że od momentu przystąpienia nie będą miały swoistego monopolu na tworzenie w pełni niezależnych i autonomicznych regulacji podatkowych. Prawo podatkowe UE służy przede wszystkim prawidłowemu funkcjonowaniu rynku wewnętrznego UE. Celem krajowego prawa podatkowego jest w głównej mierze zapewnienie dochodów państwu. Zatem główną cechą krajowego prawa podatkowego jest funkcja fiskalna, a unijnego - prawidłowe funkcjonowanie rynku wewnętrznego. Prawo podatkowe UE sensu largo stanowi zbiór przepisów prawa unijnego (pierwotnego i wtórnego) dotyczących i mających wpływ na prawo podatkowe poszczególnych państw członkowskich. Prawo podatkowe UE sensu stricto stanowi natomiast zbiór przepisów prawa unijnego odnoszących się i stosowanych bezpośrednio w prawie podatkowym państw członkowskich UE. W dużym uproszczeniu można przyjąć, że są to przepisy dotyczące opodatkowania przede wszystkim podatkami pośrednimi.

Czasopismo: Studia z Polityki Publicznej
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne, ekonomia i finanse
Funkcjonowanie Urzędu Podatkowego w Królestwie Norwegii

Norweski Urząd Podatkowy ma wieloletnią tradycję, długą historię, jednocześnie jednak pozostaje otwarty na potrzeby obywateli i wychodzi naprzeciw ich oczekiwaniom. Ciągle modernizuje się i ulepsza swoje usługi dla podatników. Polityka podatkowa rozwijana była w Norwegii już od średniowiecza, gdy początkowo główną rolę odgrywał kościół, potem dopiero król i państwo. W kolejnym etapie rozwoju urzędy podlegać zaczęły gminom, aż w latach 60. XX w. przejęte zostały całkowicie przez państwo. Kamieniem milowym w historii rozwoju Urzędu Podatkowego była reforma z roku 1911, kiedy wprowadzono obowiązkowe zeznanie podatkowe. W 1957 r. weszło w życie bieżące, miesięczne odprowadzanie podatku dochodowego oraz zaliczki na podatek od osób prowadzących działalność gospodarczą. Kolejnym ogromnym przełomem było w latach 70. objęcie funkcji dyrektora przez Erlinga Ree-Pedersena - ekonomistę, a nie jak dotychczas prawnika. Zaczął on zarządzać organizacją i wychodzić naprzeciw potrzebom podatników, zbliżając działalność urzędu do obywateli. Usprawnienia technologiczne, które sukcesywnie następowały w kolejnych latach, udowodniły tylko, że tak mało popularna wśród obywateli instytucja jak Urząd Podatkowy, może być jednak przyjazna i dostępna za pomocą najnowocześniejszych technologii. Norweski Urząd Podatkowy to instytucja, która wzbudza zaufanie obywateli, zwłaszcza że głównym zadaniem polityki podatkowej jest zapewnienie państwu odpowiedniego poziomu dochodu. Jednocześnie zadaniem Norwegii, jako państwa dobrobytu, jest zapewnienie obywatelom odpowiedniego poziomu życia za pomocą m.in. sprawnie funkcjonującej polityki podatkowej, pozwalającej na finansowanie przez państwo podstawowych dziedzin życia publicznego.

Czasopismo: Studia z Polityki Publicznej
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse
Polityka społeczna jako specjalność nauk o polityce publicznej – próba charakterystyki

Artykuł ma na celu omówienie relacji między polityką społeczną a polityką publiczną i wskazanie najważniejszych elementów tych relacji. Polityka społeczna jest związana historycznie z jednej strony z ekonomią, a z drugiej – z socjologią i naukami o polityce. Nauki o polityce publicznej eksponują rolę administracji publicznej w realizacji jej celów i pozwalają na szersze ujęcie zakresu jej zadań poprzez powiązanie ich z innymi specjalnościami. Dzięki temu możliwe jest uzyskanie w praktyce efektów synergicznych podejmowanych działań, a w warstwie teoretycznej – pełniejsza ocena analizowanych problemów. Historia polityki społecznej w Polsce, a szczególnie Instytutu Gospodarstwa Społecznego pokazuje, że takie szerokie podejście do polityki społecznej cechowało tę dyscyplinę także w przeszłości.

Czasopismo: Studia z Polityki Publicznej
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji
Tworzenie aktów normatywnych jako instrument polityki publicznej. Technika budowy tekstu

W zakresie problematyki tworzenia prawa znajduje się m.in. sprawa techniki budowy tekstu aktu normatywnego, np. ustawy. Konstruowanie tekstu aktu normatywnego oznacza w tym wypadku zorganizowanie czy zakodowanie treści pewnej reguły w konwencjonalnie zaprojektowaną formę pisemną. Tworzenie aktów normatywnych zbliżone jest do pisania dzieła literackiego o szczególnym charakterze, tj. takiego, które ma wpływać na postępowanie ludzi. Wspomniana konwencjonalność budowy aktu i znajomość sposobu kodowania umożliwia następnie – ilekroć to będzie konieczne – wydobycie z tej struktury przepisów zawartej w nich normy. Wiedza legislacyjna, o której tu mowa, dotyczy elementów tekstu aktu normatywnego, a zwłaszcza przepisów o różnym charakterze, dyrektyw konstruowania aktu normatywnego, redagowania jego przepisów, systematyki (struktury) tekstu, a także zasad zmieniania, ujednolicania i tzw. uelastyczniania tekstu aktu normatywnego. Rozwój techniki legislacyjnej i stała dbałość o utrzymanie wysokiego jej poziomu w praktyce prawotwórczej ma ogromne znaczenie dla pewności prawa i zaufania obywateli do państwa.

Czasopismo: Studia z Polityki Publicznej
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji, nauki prawne
Kultura analizy w polityce publicznej. Jej źródła i teraźniejszość

Autor dowodzi, że rozwój dyscypliny wiedzy o polityce publicznej wymaga silnie rozwiniętej kultury analizy w państwie i społeczeństwie. Stawia tezę mówiącą o istnieniu wielu trudności w kształtowaniu wysokiej kultury analizy w Polsce. Wskazuje na uwarunkowania kulturowe i niektóre praktyki w życiu zbiorowym, które ograniczają skłonność do analizy. Problemy z jakością kultury analizy widoczne są w administracji publicznej i klasie politycznej, a także we wciąż niedorozwiniętej sieci instytucji analitycznych typu think tanki. Jednocześnie autor podkreśla znaczenie profesjonalnej i nowoczesnej analizy dla uzyskania wysokiej jakości procesu decyzyjnego w państwie. Umożliwia ona ograniczenie wielu rodzajów ryzyka, które kryją się w procesie formułowania i wdrażania polityki publicznej, głębsze diagnozowanie problemów, jakie społeczeństwo chce i musi rozwiązywać. Ma za zadanie uchwycenie ich dynamiki, nim zacznie ona mieć niszczące skutki. Proces analizy wspiera również zadanie tworzenia właściwej agendy problemów, czyli takiej, która odzwierciedla hierarchię ważności problemów. Analiza może pomóc również udowodnić trafność zaplanowanej interwencji publicznej.

Czasopismo: Studia z Polityki Publicznej
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji
Przewartościowania w polityce gospodarczej wobec deindustrializacji

Autor analizuje proces przewartościowania, do jakiego doszło w ostatnich latach w polityce gospodarczej w krajach najwyżej rozwiniętych oraz w Polsce. Dotyczy on stosunku do znaczenia przemysłu. W okresie dominacji nurtu neoliberalnego w polityce gospodarczej przemysł uznawano za sektor schyłkowy. Jego przedstawiciele byli przekonani, że ustąpi miejsca sektorowi usług jako wiodącemu, który bardziej napędza wzrost gospodarczy, ale w ciągu ostatnich 15 lat wiara w znaczenie usług załamała się i to w sposób niespodziewany. Wpłynęły na to technologiczne przeobrażenia w przemyśle, a także wybuch kryzysu globalnego na świecie w roku 2008.Obecnie dyskurs w polityce ekonomicznej toczy się wokół zagadnienia potrzeby nowoczesnej reindustrializacji. Jest to również wyzwanie dla polskiej polityki gospodarczej. W Polsce doszło bowiem w ostatnich dwóch dekadach do nadmiernej deindustrializacji, co osłabiło szanse rozwojowe.

Czasopismo: Studia z Polityki Publicznej
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki o polityce i administracji
Polityka podatkowa państw członkowskich Unii Europejskiej w świetle polityki publicznej

Przedmiotem publikacji jest problematyka związana z międzynarodową konkurencją podatkową i międzynarodowym unikaniem opodatkowania w kontekście polityki publicznej. W stosunkach wewnątrzwspólnotowych, konkurencję podatkową należy uznać za zjawisko polegające na wykorzystywaniu różnych instrumentów techniki podatkowej dla rozwijania krajowej gospodarki i dobrobytu poprzez zwiększanie konkurencyjności rodzimej działalności gospodarczej lub przyciąganie inwestycji zagranicznych. Konkurencja podatkowa jest naturalną konsekwencją procesów globalizacji, gdyż w świecie rosnących ekonomicznych współzależności opodatkowanie wywiera coraz większy wpływ na decyzje inwestycyjne holdingów. Stanowi ona wyraz rozdźwięku między interesami pojedynczego państwa Unii Europejskiej a interesem całej Unii Europejskiej. Najczęściej granica pomiędzy szkodliwą a korzystną konkurencją podatkową jest trudna do wyznaczenia.

Czasopismo: Studia z Polityki Publicznej
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki o polityce i administracji
Rola państwa w regulacji obrotu organizmami modyfikowanymi genetycznie (GMO)

Modyfikacje genetyczne organizmów budzą wiele kontrowersji. Jedni uważają je za korzystne dla przyszłości świata, inni wprost przeciwnie - widzą w nich wiele zagrożeń. Z tego względu istotna w tej kwestii jest funkcja państwa, które tworząc określone regulacje prawne, kontroluje napływ na swoje terytorium produktów GMO. Dyskusyjną kwestią pozostaje, czy regulacje te w dostatecznym stopniu chronią rynek krajowy przed niekontrolowanym przepływem wyrobów modyfikowanych genetycznie. Pojawia się też pytanie, czy zakres norm jest wystarczający, a stosowanie GMO zasadne dla bezpieczeństwa środowiska naturalnego.

Czasopismo: Studia z Polityki Publicznej
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne, nauki o polityce i administracji
Mechanizmy i polityka wyrównywania finansowego w Federacji Rosyjskiej

Artykuł przedstawia zagadnienie nierównowagi fiskalnej w Federacji Rosyjskiej oraz mechanizmy jej niwelowania. Są one jednym z kluczowych elementów relacji budżetowych z uwagi na znaczące zróżnicowanie poziomu rozwoju gospodarczego podmiotów FR, skutkujące poziomą i pionową nierównowagą fiskalną. W pracy przedstawiono najważniejsze mechanizmy podziału transferów od początku lat 90. Najwięcej uwagi poświęcono podstawowej metodzie gwarantowania zabezpieczenia budżetowego - Federalnemu Funduszowi Wsparcia Podmiotów. Do 2008 r. istotnym elementem systemu budżetowego były inne specjalne fundusze (m.in. Federalny Fundusz Rozwoju Regionalnego, Federalny Fundusz Kompensacji), zastąpione przez subwencje, subsydia i dotacje. Opisano najważniejsze zasady, cele oraz efekty funkcjonowania powyższych mechanizmów. Część pracy poświęcono również pokazaniu zależności poszczególnych podmiotów od transferów finansowych ze szczebla federalnego. Rezultaty wyrównywania nierównowagi fiskalnej w badanym okresie okazały się słabe, mechanizmy nietrwałe i nie zawsze sformalizowane, by nie podlegać bieżącym potrzebom politycznym.

Czasopismo: Studia z Polityki Publicznej
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki o polityce i administracji
Polityka publiczna wobec kapitału zagranicznego. Kapitalizm zależny?

Autor analizuje wybrane cechy kapitalizmu w państwach Europy Środkowej. Opisuje różne koncepcje teoretyczne tego zagadnienia, w tym podejście sformułowane przez L. Kinga i I. Szelenyi'ego, które zakłada, że zmiany systemowe w państwach tego regionu szczególnie adekwatnie charakteryzuje perspektywa kapitalizmu "z zewnątrz" (from without). Ukazuje ona jego specyfikę w tym, że w kluczowym okresie pokomunistycznych zmian ustrojowych występowało zjawisko absencji znaczących klas prywatnych właścicieli, którzy na Zachodzie byli głównymi promotorami gospodarki rynkowej. Artykuł wskazuje zalety i wady modelu gospodarczego uformowanego przez dominujący udział kapitału zagranicznego, zwłaszcza będące konsekwencją tego zjawiska ograniczenia podmiotowości polityki gospodarczej państwa oraz szans rozwojowych rodzimego biznesu. Charakteryzuje obawy, że model ten ukształtowany w Polsce (i innych państwach regionu) po 1989 r. wyznacza krajowym przedsiębiorstwom role korporacyjnych poddostawców, głównie tradycyjnych lub niszowych produktów oraz usług.

Czasopismo: Studia z Polityki Publicznej
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji, ekonomia i finanse