rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Rozwój somatyczny chłopców i dziewcząt wiejskich w wieku 6–19 lat z województwa podkarpackiego na tle serii miejskiej

Wstęp: W pracy przedstawiono rozwój wybranych parametrów somatometrycznych oraz wskaźników proporcji
ciała u chłopców i dziewcząt wiejskich w wieku od 6–19
lat z regionu Podkarpacia w porównaniu z serią miejską
z Rzeszowa.
Materiał i metoda: Badaniami antropometrycznymi objęto
1887 chłopców i 1809 dziewcząt wiejskich (3,5 % populacji
generalnej) z zastosowaniem techniki martinowskiej. W pracy
uwzględniono trzy cechy metryczne: wysokość (B-v), masę
ciała i obwód klatki piersiowej (xiphiale (xi)). Wartości
powyższych parametrów stały się podstawą do obliczenia
wskaźników: Marty’ego, Rohrera i Liviego. Otrzymane dane
poddano opracowaniu statystycznemu z wykorzystaniem
programu Microsoft Offi Excell 2003.
Wyniki: Rozwój wartości wysokości, masy ciała i obwodu
klatki piersiowej generalnie utrzymuje się na niższym
poziomie wśród dzieci i młodzieży wiejskiej na tle populacji miejskiej. Istotne statystycznie różnice analizowanych
parametrów stwierdzono w niektórych klasach wieku.
Przedstawiciele obu płci ze środowiska wiejskiego charakteryzują się słabszą budową ciała (z wyjątkiem 7- i 18-letnich
chłopców) aniżeli badani z Rzeszowa. Wśród chłopców wiejskich w okresie 6–11 lat i w 13 r.ż. zarejestrowano trend do
gracylizacji budowy ciała, zaś u 12- i 15-latków oraz 17–18
r.ż. tendencję przeciwstawną w porównaniu z populacją
miejską. W 14 i 16 r.ż. badane proporcje ciała ulegają wyrównaniu. W odcinkach ontogenezy: 6–10 i 13–15 lat dziewczęta
wiejskie cechują się smuklejszą budową ciała, natomiast
11-, 16- i 17-latki – masywniejszą na tle dziewcząt miejskich.Przybliżone proporcje wagowo-wzrostowe zaobserwowano
u dziewcząt w 12 i 18 r.ż.
Wnioski: Wykazane różnice zarówno w odniesieniu do wartości przedstawionych parametrów somatometrycznych, jak
i wskaźników budowy ciała uwidaczniają potrzebę kontynuowania powyższych badań w środowisku wiejskim.

Czasopismo: Medical Review
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki o kulturze fizycznej
Problemy diagnostyczne w przebiegu leczenia podwójnej macicy – opis przypadku

Macica podwójna stanowi rzadką postać malformacji macicy,
powstającą na skutek całkowitego niezrośnięcia się przewodów
Müllera. Dzięki dostępności licznych badań obrazowych
jej diagnostyka na ogół nie stwarza problemów klinicznych.
Przyjmuje się, że w rozpoznaniu podwójnej macicy pomocne
są: ultrasonografia przezpochwowa, sonohisterografia, histerosalpingografia,
rezonans magnetyczny, histeroskopia, oraz
3-D USG. W pracy przedstawiono opis przypadku krwiaka
w niedrożnym trzonie macicy prawej imitującego torbiel
endometrialną. Prezentowany opis przypadku dowodzi, że
w szczególnych stanach klinicznych rozpoznanie podwójnej
macicy może być trudne, a nowoczesne techniki obrazowania
są jedynie badaniami dodatkowymi, które pomagają
w ustaleniu rozpoznania, lecz nie mogą samodzielnie o nim
stanowić.

Czasopismo: Medical Review
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki o kulturze fizycznej
Dynamika rozwoju morfofunkcjonalnego dziewcząt w wieku 13–15 lat

Wstęp: Zainteresowanie motorycznością człowieka rozwija
się od niemalże początku jego dziejów. Stan i przemiany
w zakresie motoryczności młodzieży są obecnie elementem
strategii edukacyjnej państwa.
Cel pracy: Celem pracy jest określenie różnic pomiędzy podstawowymi cechami somatycznymi dziewcząt w wieku 13, 14
i 15 lat, jak również analiza ogólnej sprawności motorycznej
dziewcząt poddanych badaniom.
Materiał i metody: Do badań zakwalifiowano 135 uczennic
Zespołu Szkół w Starej Wsi w wieku 13, 14 i 15 lat. Każda
z grup wiekowych liczyła 45 osób. Badanie przeprowadzono
w kwietniu 2013 roku.
U badanych wykonano pomiary podstawowych cech somatycznych: wysokości i masy ciała oraz zbadano zdolności
motoryczne testem EUROFIT, a następnie zestawiono próby
w poszczególnych grupach wiekowych.
Wyniki: Uzyskano statystycznie istotne różnice zwinności,
gibkości oraz siły statycznej w zależności od cech somatycznych badanych. Wnioski:
1. Dziewczęta charakteryzują się stopniowym rozwojem
wysokości ciała oraz masy ciała.
2. Wraz ze wzrostem parametru wysokości ciała zaobserwowano obniżenie zwinności badanych dziewcząt.
3. Wykazano wprost proporcjonalną zależność pomiędzy masą
ciała a siłą statyczną dziewcząt z badanych grup wiekowych.
4. W grupie 13- i 14-latek odnotowano istotną statystycznie
zależność masy ciała i gibkości.

Czasopismo: Medical Review
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki o kulturze fizycznej
Zespoły bólowe kręgosłupa lędźwiowo-krzyżowego u lekarzy stomatologów

Wstęp. Praca lekarza stomatologa często wymaga długotrwałego
utrzymywania wymuszonej, nieergonomicznej
pozycji ciała podczas pracy. Powoduje to, że przez wiele
godzin kręgosłup stale narażony jest na przeciążenia. To z
kolei może objawiać się bólami kręgosłupa. Od pewnego
czasu stomatolodzy mają dwie możliwości sposobu pracy.
Pracują z prawego boku pacjenta, co wymaga pochylenia
się w przód i w prawo lub mają możliwość pracy zza głowy
pacjenta wykorzystując specjalnie do tego przystosowane
krzesło wymuszające prawidłowe ustawienie kręgosłupa.
Materiał i metody. Badania, które zostały przeprowadzone,
dotyczyły oceny występowania bólów kręgosłupa lędźwiowego
u lekarzy stomatologów z podziałem na dwie grupy
w zależności od przyjmowanej pozycji podczas pracy. Badaniami
objęto 63 lekarzy. W celu oceny wykorzystano kilka
prostych testów oraz ankietę utworzoną na potrzebę badania.
Wyniki. W grupie lekarzy pracujących z boku pacjenta 18 badanych
(54,5%) wskazywało na szósty stopień bólu, 11 badanych
(33,3%) na siódmy oraz czworo badanych (12,1%) na piąty
stopień bólu w skali VAS. U stomatologów z grupy pracujących
w pozycji zza głowy pacjenta, skala bólu nie przekroczyła trzech.
Wnioski. Pozycja podczas pracy lekarza stomatologa ma
istotny wpływ na powstawanie dolegliwości bólowych kręgosłupa lędźwiowego. Pozycja lekarza pracującego
zza głowy pacjenta jest bardziej ergonomiczna niż z boku
pacjenta. Lekarze pracujący z boku pacjenta częściej zgłaszają
dolegliwości bólowe kręgosłupa lędźwiowego.

Czasopismo: Medical Review
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki o kulturze fizycznej
Charakterystyka wybranych parametrów antropometrycznych kończyn dolnych w warunkach odciążenia i obciążenia masą własną u dzieci w wieku szkolnym

Wstęp. Stopa jest złożoną strukturą biokinematyczną, która
w trakcie filogenezy przechodziła szereg zmian przystosowujących
ją do przenoszenia dynamicznych i dużych obciążeń.
Rozrost stóp na długość jest bardziej zaawansowany niż na
szerokość. Stopa prawidłowo ukształtowana jest sprężysta,
dzięki odpowiedniemu wysklepieniu, które tworzą łuki
podłużny i poprzeczny.
Cel pracy. Ocena wysklepienia łuków stopy prawej i lewej
podczas obciążenia i odciążenia u dzieci w wieku 10-12 lat.
Materiał i metody. Badaniami objęto grupę 159 uczniów
szkoły podstawowej w Rzeszowie, województwo podkarpackie.
Wśród badanych było 77 chłopców (48%) i 82 dziewczynki
(52%). Wiek badanych mieścił się w przedziale 10-12
lat, 10-latkowie (51 osób) i 11- latkowie (51 osób) stanowili
po 32%, natomiast najliczniejszą grupę badanych stanowili
12-latkowie (57 osób), którzy stanowili 36%. Do komputerowej
oceny stóp wykorzystano CQ Elektronik System.
Wyniki. Wskaźnik Wejsfloga we wszystkich trzech pomiarach,zarówno w stopie prawej, jak i lewej mieścił się w przedziale
2,55–3,00, co oznacza, że stopy charakteryzowały się prawidłowym
wysklepieniem. Najniższą wartość, lecz mieszczącą
się w normie wykazywała stopa prawa podczas trzeciej próby
w obciążeniu w staniu jednonóż (2,6). Natomiast najwyższą
wartość wykazywała stopa lewa podczas równomiernego
obciążenia w staniu obunóż (3,0). Biorąc pod uwagę kąt
Clarke’a, w odciążeniu w pozycji siedzącej u dzieci występują
stopy nadmiernie wydrążone, zarówno prawa (53,5),
jak i lewa (53,4). W staniu obunóż stopa prawa (45,2) i lewa
(42,7) charakteryzują się prawidłowym wysklepieniem łuku
podłużnego. Natomiast podczas trzeciego pomiaru w obciążeniu
jednonóż – zarówno stopa prawa (37,2), jak i lewa
(35,2) posiadają obniżone wysklepienie.
Wnioski. Stopy badanej grupy są to stopy słabo wydolne,
które w pozycji siedzącej (w odciążeniu) są nadmiernie wysklepione,
a podczas obciążenia jednonóż (stanie) obniżone.
Taki stan stóp wskazuje na niewydolność stóp mięśniową
lub więzadłową.

Czasopismo: Medical Review
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki o kulturze fizycznej
Analiza przydatności oceny poziomu poczucia koherencji w chorobach somatycznych i psychicznych

Celem pracy było przedstawienie salutogenetycznego
modelu zdrowia (SOC) wg Arona Antonovsky’ego i jego
wyznacznika – poczucia koherencji wraz z jego składowymi
oraz zastosowanie kwestionariusza orientacji życiowej SOC-
29 w badaniach klinicznych i populacyjnych.
Przedstawiono wyniki badań autorów oceniających poziom
poczucia koherencji w różnych grupach pacjentów oraz
u osób z wykształceniem medycznym. Na podstawie analizy
wyników badań na temat znaczenia poczucia koherencji
i stylów radzenia sobie ze stresem stwierdzono, że edukacja
zdrowotna chorych w celu podwyższenia poziomu poczucia
koherencji stanowi ważny element terapii. Natomiast badanie
poziomu SOC u osób aktywnych zawodowo może pomóc
w przewidywaniu zachowań antyzdrowotnych i tendencji
do wypalenia zawodowego.

Czasopismo: Medical Review
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki o kulturze fizycznej
Różny obraz kliniczny celiakii wśród dzieci

Wprowadzenie: Na przestrzeni ostatnich lat obserwuje się
wzrost zachorowalności na chorobę trzewną. Coraz częściej
pierwsze objawy choroby są niespecyficzne i mogą powodować
trudności diagnostyczne. Wczesne rozpoznanie
choroby i wprowadzenie diety bezglutenowej poprawia
jakość życia pacjentów i zapobiega rozwojowi potencjalnych
powikłań.
Cel pracy: Celem pracy była analiza manifestacji klinicznych
celiakii w wieku rozwojowym oraz określenie specyficznych
objawów choroby dla poszczególnych grup wiekowych.
Materiał i metody: Materiał stanowiła dokumentacja medyczna
pacjentów hospitalizowanych w Klinice Pediatrii Uniwersytetu
Medycznego w Lublinie latach 2005–2010, u których
po raz pierwszy postawiono rozpoznanie celiakii. Pacjentów
podzielono na dwie grupy. Grupę I stanowiły dzieci poniżej 6.
roku życia, a grupę II pacjenci powyżej 6. roku życia. W pracy
uwzględniono częstość objawów klinicznych w stosunku do
wieku i płci pacjentów, choroby współwystępujące oraz wywiad
rodzinny w kierunku celiakii. Do obliczeń statystycznych
wykorzystano oprogramowanie Statistica 5.0.
Wyniki: W latach objętych analizą w Klinice Pediatrii celiakię
rozpoznano po raz pierwszy u 13 dzieci w wieku od 2 do 15
lat. Wśród pacjentów z Grupy I najczęstszymi objawami był
niedobór masy ciała (83,33%) oraz niedobór wzrostu i wzdęcie
brzucha (po 50,00%). W Grupie II najczęstszymi objawami
celiakii były anemia mikrocytarna (57,14%), niedobór masy
ciała i niedobór wzrostu (po 42,86%), bóle brzucha (28,57%).
Różnice w obrazie klinicznym celiakii w zależności od wieku
i płci nie były istotne statystycznie (odpowiednio p = 0,55;
p = 0,77).
Wnioski: Celiakia manifestuje się wieloma objawami, ujawnia
się często w sposób nietypowy lub asymptomatyczny. Wykazano różnice w obrazie klinicznym celiakii w poszczególnych
grupach wiekowych.

Czasopismo: Medical Review
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki o kulturze fizycznej
Rozwój i nowe perspektywy leczenia udaru mózgu w Polsce

Udar mózgu jest jednym z niewielu schorzeń neurologicznych
znanych od starożytności. Jest to zespół kliniczny charakteryzujący
się nagłym ogniskowym, a niekiedy uogólnionym
zaburzeniem czynności mózgu, którego objawy utrzymują
się dłużej niż 24 godziny lub wcześniej prowadzą do śmierci
i nie mają przyczyny innej niż naczyniowa. Rocznie na udar
mózgu na świecie zapada ok. 15 mln osób. W krajach wysoko
rozwiniętych stanowi trzecią co do częstości przyczynę niesprawności
osób dorosłych i drugą przyczynę zespołów otępiennych.
W artykule przedstawiono historię leczenia udarów mózgu
w Polsce, od pierwszych wzmianek w podręcznikach neurologii
z lat 50. do czasów współczesnych. Przełomowe w leczeniu
udarów mózgu okazały się minione 2 dekady, kiedy to
dokonała się istotna zmiana w podejściu do osoby z udarem.
Początkowo leczenie udaru polegało jedynie na pielęgnacji
chorego i zapobieganiu powikłaniom ogólnoustrojowym
oraz odleżynom. Dopiero w 2. połowie lat 90. XX w.
rozpoczęto tworzenie wyspecjalizowanych oddziałów udarowych
zapewniających kompleksową opiekę dla pacjentów.
Przełomowe okazało się wprowadzenie do leczenia tkankowego aktywatora plazminogenu w celu rekanalizacji
zamkniętego przez zmiany zakrzepowe lub zatorowe naczynia
w ostrym okresie zachorowania. Leczenie to znacznie
poprawiło stan funkcjonalny chorych. W ciągu ostatnich kilkunastu lat rozwija się koncepcja mechanicznej rekanalizacji
naczyń wewnątrzczaszkowych, której pierwsze próby wykonywanesą w kilku ośrodkach w Polsce.

Czasopismo: Medical Review
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki o kulturze fizycznej
Zapalenie mięśni jako manifestacja choroby nowotworowej – opis trzech przypadków

Choroby zapalne mięśni są zaliczane do zespołów paranowotworowych. Wśród towarzyszących nowotworów
do najczęstszych należą rak jajnika, sutka, płuc, przewodu
pokarmowego, nerek, układu krwiotwórczego, czerniak oraz
rozpowszechniony w krajach azjatyckich rak nosogardzieli.
Mechanizm patogenetyczny odpowiedzialny za współwystępowanie tych chorób nie został dotąd wyjaśniony. Istotną
rolę ogrywać może podobieństwo antygenowe pomiędzy
regenerującymi się miofiroblastami i niektórymi populacjami komórek nowotworowych.
W pracy przedstawiono przypadek zapalenia skórno-mięśniowego u 74-letniego mężczyzny ze współistniejącym guzem
pęcherza moczowego i drobnokomórkowym rakiem płuc
oraz dwa przypadki zapalenia wielomięśniowego, w tym
u 53-letniego mężczyzny, u którego rozpoznano nowotwór
jądra i u 63-letniej kobiety, u której w trakcie obserwacji
postawiono rozpoznanie guza jajnika oraz zespółu mielodysplastycznego. We wszystkich opisanych przypadkach obserwowano burzliwy początek choroby, w dwóch przypadkach
nasilone bóle mięśniowe i zaburzenia połykania, a ponadto
brak reakcji na zastosowane leczenie. Powyższe objawy są
zaliczane do czynników ryzyka choroby nowotworowej.

Czasopismo: Medical Review
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki o kulturze fizycznej
Ocena stanu rozwoju somatycznego studentów różnych kierunków studiów z WWFIS w Białej Podlaskiej

Wprowadzenie: Analiza piśmiennictwa wskazuje występowanie
ścisłych podobieństw w cechach morfologicznych
w odniesieniu do zespołów wykonujących tę samą pracę,
uprawiających tę samą dyscyplinę sportową bądź studiujących
na tym samym kierunku. W obecnej sytuacji niżu
demograficznego i jednocześnie silnej konkurencji na rynku
edukacyjnym coraz częściej podnosi się kwestie nie tylko
poziomu nauczania, ale również kompetencji i predyspozycji
samych studentów.
Cel: Za cel pracy przyjęło analizę rozwoju somatycznego
mężczyzn studiujących na różnych kierunkach w WWFiS
w Białej Podlaskiej
Materiał i metody: Materiał do pracy stanowią dane antropometryczne
175 studentów pierwszego roku WWFiS w Białej
Podlaskiej. Analizowaną kohortę mężczyzn podzielono na
zespoły, uwzględniając profil studiów. Techniką Martina
i Sallera wykonano pomiary cech antropometrycznych niezbędnych do obliczenia wskaźnika BMI, WHR i oszacowania
składu tkankowego ciała. Do charakterystyki zgromadzonych
zmiennych wykorzystano: wielkość próby (n) średnią arytmetyczną
(x ~ ) oraz odchylenie standardowe (SD). Różnice
w wielkości analizowanych cech pomiędzy wyłonionymi
grupami oszacowano z wykorzystaniem testu t-Studenta
dla danych niezależnych.
Wyniki: Badania własne potwierdziły doniesienia innych
autorów podejmujących problematykę analizy związków
budowy ciała z profilem kształcenia. Stąd należy uznać, że selekcja
związana z naborem na studia wychowania fizycznego
w znacznym stopniu determinuje budowę ciała młodzieży.
Wnioski: Odnotowane różnice międzygrupowe w wielkości
beztłuszczowej masy ciała oraz poziomie otłuszczenia, jak
i jego dystrybucji można uznać za efekt różnic w stylu życia
badanych mężczyzn wynikających między innymi z profilu
kształcenia.

Czasopismo: Medical Review
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki o kulturze fizycznej
Poziom wiedzy kobiet z terenów wiejskich na temat raka piersi

Celem pracy była ocena wiedzy kobiet mieszkających na
terenach wiejskich na temat profilaktyki, czynników ryzyka,
objawów klinicznych oraz badań przesiewowych w raku piersi,
w zależności od wieku i wykształcenia. Materiał i metody:
Badanie przeprowadzono w grupie 80 kobiet, zamieszkałych
na wsi w województwie małopolskim. W badaniu wykorzystywano
autorskie kwestionariusze ankietowe. Wyniki: Nie
wykazano istotnych statystycznie różnic pomiędzy wiekiem
i wykształceniem a znajomością czynników ryzyka, objawów
klinicznych i badań przesiewowych w raku piersi. 93,75%
respondentek zaznaczyło czynniki genetyczne jako czynnik
ryzyka. 86,25% kobiet uważa, że obecność twardych,
bezbolesnych guzków stanowi objaw raka piersi. 90%
kobiet wskazało mammografię jako podstawowe badanie
przesiewowe. Zaobserwowano istotną statystycznie różnicę
dotyczącą znajomości badania mammograficznego (p=0,004)
oraz wieku rozpoczęcia wykonywania badania przesiewowego
w grupach wiekowych (p=0,008). Kobiety powyżej
50. roku życia zdecydowanie częściej zaznaczały właściwe
odpowiedzi. Kobiety z wyższym wykształceniem prezentują
większą wiedzę w zakresie samobadania piersi (p=0,058). 78,75% kobiet wskazało jako źródło wiedzy na temat raka piersi
media, a 27% ankietowanych wiedzę uzyskaną od lekarzy.
Wnioski: Znajomość czynników ryzyka zachorowania na raka
piersi oraz wiedzy na temat profilaktyki jest niewystarczająca.
Największe znaczenie w propagowaniu wiedzy na temat raka
piersi według badanych kobiet mają media.

Czasopismo: Medical Review
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki o kulturze fizycznej
Czynniki ryzyka zachorowania na międzybłoniaka opłucnej

Międzybłoniak opłucnej należy do najczęściej występują-
cych nowotworów opłucnej. Rozpoznaje się go przeważnie
u mężczyzn od 50 do 74 roku życia. W Polsce w 2009 roku
odnotowano 250 nowych zachorowań na międzybłoniaka.
Najczęstszym i najlepiej poznanym czynnikiem wpływającym
na rozwój międzybłoniaka opłucnej są włókna azbestu, a w
szczególności włókna krokidolitu. Azbest to grupa 6 minerałów, które były dość powszechnie stosowane w przemyśle
z uwagi na ich właściwości fiyczne i chemiczne. Wykazano,
iż na rozwój międzybłoniaka opłucnej ma wpływ czas oraz
intensywność narażenia na włókna azbestu. Szacuje się, że
czas ten wynosi od 20 do 40 lat. Po ukazaniu się dowodów
na związek między ekspozycją na azbest a rozwojem mię-
dzybłoniaka opłucnej, Międzynarodowa Organizacja Pracy
uchwaliła konwencję odnoszącą się do bezpieczeństwa przy
stosowaniu i wykorzystywaniu wyrobów zawierających
włókna azbestu. W Polsce od 2008 roku realizowane są
programy dotyczące usuwania materiałów zawierających
azbest, jak również profiaktykę oraz wczesne wykrywanie
międzybłoniaka opłucnej u osób mających kontakt z azbestem. Innymi czynnikami o udowodnionym wpływie na
rozwój międzybłoniaka opłucnej są infekcja Simon Virus 40,
genetyczna podatność na szkodliwe działanie erionitu oraz
narażenie na promieniowanie jonizujące. Międzybłoniak
opłucnej charakteryzuje się stosunkowo niskim odsetkiem
całkowitych wyleczeń. Radykalne leczenie chirurgiczne jest
możliwe u około 10% pacjentów. Pozostali chorzy poddawani
są leczeniu, które ma za zadanie przedłużyć i poprawić ich
jakość życia.

Czasopismo: Medical Review
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki o kulturze fizycznej
Przypadek choroby Takayasu u 25-letniego mężczyzny

Choroba Takayasu, nazywana chorobą bez tętna lub zespołem
łuku aorty, należy do grupy układowych zapaleń dużych
naczyń. Wśród przyczyn wymienia się zaburzenia immunologiczne,
czynniki genetyczne i środowiskowe. Dotyczy głównie
ludzi młodych, w przeważającej większości kobiet. W przebiegu
choroby dochodzi do powstawania nacieku zapalnego
w obrębie ściany naczynia z tworzeniem ziarniny zapalnej
oraz zwężeniem lub zamknięciem światła tętnicy. Wstępne
objawy choroby są niecharakterystyczne. Należą do nich złe
samopoczucie, gorączka, nocne poty, utrata wagi, uczucie
zmęczenia. Dalsze objawy zależą od klinicznej manifestacji
niedokrwienia. Złotym standardem diagnostycznym w chorobie
Takayasu jest arteriografia rentgenowska, coraz częściej
zastępowana angiografią metodą tomografii komputerowej
i rezonansu magnetycznego. W monitorowaniu aktywności
choroby przydatne okazują się badania laboratoryjne, w tym
szybkość opadania erytrocytów, białko C-reaktywne i interleukina
6. W leczeniu stosuje się immunosupresję. Terapia
wspomagająca to przezskórna angioplastyka balonowa
i zabieg chirurgiczny.
W pracy przedstawiono przypadek 25-letniego mężczyzny
z chorobą Takayasu rozpoznaną na podstawie deficytu tętna
na jednej z kończyn. W angiografii metodą tomografii komputerowej
uwidoczniono rozległy naciek zapalny ściany aorty od wysokości łuku aorty do poziomu odejścia pnia trzewnego
z krytycznym zwężeniem tętnicy podobojczykowej lewej.
W wyniku zastosowanej terapii immunosupresyjnej uzyskano
kontrolę objawów choroby, w tym powrót tętna na kończynie
oraz znaczącą redukcję nacieku zapalnego aorty, bez wpływu
na średnicę zwężonych naczyń..

Czasopismo: Medical Review
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki o kulturze fizycznej
Wpływ nienadzorowanych ćwiczeń domowych na stan funkcjonalny pacjentów z zesztywniającym zapaleniem stawów kręgosłupa – badanie wstępne

Wstęp. Kompleksowe leczenie zesztywniającego zapalenia
stawów kręgosłupa powinno łączyć metody farmakologiczne
i niefarmakologiczne. Celem pracy jest ocena wpływu
nienadzorowanych ćwiczeń domowych na poziom funkcjonalny
pacjentów z zesztywniającym zapaleniem stawów
kręgosłupa. Dodatkowo przeprowadzono ocenę wpływu
ćwiczeń realizowanych w domu na efektywność prowadzonej
rehabilitacji szpitalnej.
Materiał i metody. Badaniem zostało objętych 52 pacjentów
(12 kobiet i 40 mężczyzn) z zesztywniającym zapaleniem
stawów kręgosłupa w wieku średnio 44,1 lat. W oparciu o zebrane
dane z ankiet, podzielono pacjentów na dwie grupy:
grupa A (34 pacjentów) – pacjenci ćwiczący w domu, grupa
B (18 pacjentów) – pacjenci niećwiczący w domu. W obu
grupach dokonano dwukrotnie oceny stanu funkcjonalnego
za pomocą kwestionariusza BASFI (na początku rehabilitacji
oraz po 3 tygodniach). Wyniki. W obu grupach wykazano porównywalne wartości
wskaźnika BASFI na początku rehabilitacji (BASFI I). Po 3
tygodniach prowadzonego leczenia szpitalnego odnotowano
istotną statystycznie poprawę stanu funkcjonalnego
(wskaźnik BASFI II) w całej grupie pacjentów. Stopień poprawy
stanu funkcjonalnego był porównywalny w obu grupach.
Wnioski. W przeprowadzonych badaniach wykazano brak
wpływu nienadzorowanych ćwiczeń domowych na poziom
funkcjonalny pacjentów z zesztywniającym zapaleniem
stawów kręgosłupa. Stan funkcjonalny pacjentów po 3-tygodniowej
rehabilitacji szpitalnej uległ znaczącej poprawie.
Nie wykazano, by ćwiczenia realizowane w domu wpływały
na zwiększenie efektywności prowadzonej rehabilitacji.

Czasopismo: Medical Review
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki o kulturze fizycznej