rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Delimitacja jednostek architektoniczno-krajobrazowych kluczem do efektywnego zarządzania krajobrazem miasta

W strukturach miast zachodzą stałe przemiany funkcjonalno-przestrzenne, które znajdują odzwierciedlenie w ich współczesnym krajobrazie. Ogromna skala obecnych miast stwarza trudności w zarządzaniu ich niejednorodnym krajobrazem, który w ramach jednego miasta może składać się z szeregu różnych jednostek krajobrazowych o odrębnej charakterystyce i walorach. Identyfikacja i delimitacja jednostek architektoniczno- -krajobrazowych w oparciu o badania terenowe oraz studialne jest więc kluczem do zarządzania krajobrazem miast. Obecne podziały administracyjne nie stanowią podstawy do zarządzania krajobrazem poszczególnych dzielnic, w ramach których może występować nawet kilka jednostek architektoniczno-krajobrazowych. Delimitacja krajobrazów miasta, stanowiąca część składową Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego może stać się podstawą do ustalania szczegółowych wytycznych kształtowania krajobrazu poszczególnych jednostek architektoniczno-krajobrazowych i efektywnego zarządzania krajobrazem miast.

Czasopismo: Teka Komisji Urbanistyki i Architektury Oddział PAN w Krakowie
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
Ogród jako miejsce spotkania dziecka z przyrodą - projekt zagospodarowania skweru przy ul. Radomskiej w Lublinie

Celem pracy było przedstawienie relacji natura-ogród-dziecko na przykładzie projektu zagospodarowania skweru znajdującego się w dzielnicy Węglin Południowy w Lublinie. Współcześnie większość terenów rekreacyjnych dla dzieci wyposażanych jest w urządzenia umożliwiające dzieciom standardowe zabawy ruchowe tj. huśtanie się, kręcenie w kółko, wspinanie. W niestandardowym podejściu do tematu - tereny zieleni miejskiej mogą należeć do nielicznych miejsc, gdzie wśród otoczenia roślin i zwierząt, dzieci mogą rozwijać swoją kreatywność, pasje, utożsamiać się z daną przestrzenią oraz nabywać nowych doświadczeń. W przedstawionej pracy ukazano również konieczność zwiększenia liczby miejsc wypoczynku dla osób w różnych przedziałach wiekowych.

Czasopismo: Teka Komisji Urbanistyki i Architektury Oddział PAN w Krakowie
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
Janusz Ballenstedt i jego Teoria Minimum w Architekturze

W artykule przedstawiona została postać Janusza Ballenstedta (1929-2005), krakowskiego architekta, którego przypadki losu przemieściły w środowisko francuskie. Był projektantem znaczących obiektów w Polsce, człowiekiem ogromnej wiedzy, sprawnie używającym pióra. Swoje przemyślenia dotyczące całościowego widzenia architektury przenosił na papier. Powstała książka pt.: Architektura – Teoria i Historia (PWN 2000). W artykule uwaga została skupiona na wcześniej niepublikowanej pracy J. Ballenstedta, jego szczególnym manifeście, zatytułowanym Teoria Minimum w Architekturze.

Czasopismo: Teka Komisji Urbanistyki i Architektury Oddział PAN w Krakowie
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
Krajobrazy średniowiecznej Europy

Rozmaitość postaci krajobrazów średniowiecznych odzwierciedla sytuację polityczną i społeczną terytoriów europejskich w okresie V – XV wieku. Z dzisiejszego punktu widzenia, w obszarach europejskich mamy do czynienia z kilkoma charakterystycznymi typami obiektów pejzażowych, takimi jak 1. warownie (zamki) średniowieczne; 2. osady mieszkalne, w tym miasta, miasteczka, wsie; 3. opactwa i mniejsze klasztory; 4. kościoły w krajobrazach otwartych i centra pielgrzymkowe; 5. rejony upraw rolnych; 6. kompozycje ogrodowe; 7. specyficznie polskie relikty przeszłości takie jak gródki wczesno średniowieczne.

Czasopismo: Teka Komisji Urbanistyki i Architektury Oddział PAN w Krakowie
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
Urbaniści - zawód niechcianego zaufania publicznego

Budowanie miast nie jest zajęciem dla każdego. Aby na tym polu działać z powodzeniem potrzebne są umiejętności, z których pożytek staje się dobrem publicznym. Umiejętności - zdobywane wraz z wiedzą i doświadczeniem, nakładającymi się na wrodzone zdolności: intelekt, wyobraźnię, wrażliwość artysty. Ale również owo dobro publiczne, a więc akceptowane i właściwie pożytkowane dzieło sztuki budowy miast nie zaowocuje w każdych okolicznościach. Trudno sobie wyobrazić zadowolenie nomadów z mieszkania w dzielnicy willowej. Nie znaczy to jednak, aby urbaniści tworzyć mieli „pod publiczkę” – wprost przeciwnie! Jak w każdej sztuce, tak i w tej, odbiorca powinien otrzymać od twórcy dzieła nieco więcej niżby się spodziewał. Celem planowania jest ład przestrzeni. Jego ustawową definicję trudno wykorzystać jeśli chodzi o mieszczące się w niej „wymagania kompozycyjno- estetyczne”. Od czasów Witruwiusza określano je jako venustas a więc pożądany powab przestrzeni. Dziś, z rzadka używając synonimu „piękno” – podchodzimy do tego tak, jakby nie wypadało o tym mówić, jakbyśmy zapomnieli, że sztuka budowy miast może przynieść piękno w otoczeniu człowieka! Wobec trudno uchwytnego - w urzędowej nowomowie – meritum, zastępuje się je gąszczem wymagań dotyczących między innymi skali opracowania, oprogramowania komputerowego, zakresu uzgodnień, skutków finansowych itp. Zupełnie tak, jakbyśmy chcieli dokonać wyboru miss na podstawie zaświadczeń lekarskich kandydatek. Tymczasem kryteria te powinny być jedynie dopuszczające do uczestnictwa w konkursie, zaś laureatem i zleceniobiorcą powinien być ten, kto zaprojektuje najpiękniejszą kompozycję przestrzenną.

Czasopismo: Teka Komisji Urbanistyki i Architektury Oddział PAN w Krakowie
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
Teoretyczne aspekty praktyki w architekturze krajobrazu na przykładzie koncepcji projektowej „Alei Niezłomnych” w Parku Konstytucji 3-go Maja w Białymstoku

Artykuł przedstawia zapis procesów projektowych konkursowych związanych z planowaną realizacją założenia krajobrazowego, rzeźbiarsko-architektonicznego w Parku Konstytucji 3-go Maja w Białymstoku. Tematyka pracy dotyczy zagadnień określania zasad kształtowania kompozycji oraz budowy i morfologii formy architektoniczno-krajobrazowej. Projekt ukazany będzie w kontekście doświadczeń dydaktycznych na Wydziale Budownictwa i Inżynierii Środowiska Politechniki Białostockiej, na kierunku Architektura Krajobrazu.

Czasopismo: Teka Komisji Urbanistyki i Architektury Oddział PAN w Krakowie
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
Miasto/nie-miasto. Brasília

Brasilia. Miasto utopia. Miasto-eksperyment. Miasto-akt polityczny. Miasto-symbol i manifest. Zbudowane z idei i odważnie wrzucone w głąb lądu. I choć powstałe w latach 60. ubiegłego wieku, nadal budzi skrajne emocje. To mistrzowsko rozplanowane miasto miało być ośrodkiem wzorcowym i estetycznym symbolem nowej myśli modernistycznej, a także kluczem do sukcesu młodego brazylijskiego społeczeństwa. Minęło ponad 60 lat od podpisania aktu założycielskiego miasta przez socjalistę i populistę Juscelino Kubitschka. Jak dziś rozwija się owo urbanistyczne arcydzieło i symbol brazylijskiego modernizmu, który kiedyś zadziwił i olśnił cały świat? Co zostało z wyobrażeń i założeń funkcjonalistów? Czy można uznać, że unikatowy eksperyment na światową skalę się udał?

Czasopismo: Teka Komisji Urbanistyki i Architektury Oddział PAN w Krakowie
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
Gra brył w świetle, czyli rola słońca w architekturze

W 1969 roku miała miejsce XXIV Sesja Generalna ONZ na temat aktualnego stanu środowiska na świecie. Raport U. Thanta ostrzegał przed postępującą degradacją natury. Konieczna stała się zmiana systemu wartości. Od lat 70 ochrona przyrody jest priorytetem. Rozpoczęła się era budownictwa zrównoważonego, w którym słońce odgrywa kluczową rolę. Celem artykułu jest przypomnienie istotności słońca w kształtowaniu architektury na przestrzeni wieków, oraz próba oceny jego ważności w przyszłości budownictwa.

Czasopismo: Teka Komisji Urbanistyki i Architektury Oddział PAN w Krakowie
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
Szkoła Żórawskiego

Wspomnienie o zmarłym profesorze architekcie Juliuszu Żórawskim (1898-1967) napisane przez jednego z najbliższych uczniów i współpracowników zarazem. Autor opisuje nastrój wykładów z projektowania architektonicznego prowadzonych przez Żórawskiego i atmosferę panującą w katedrze na Wydziale Architektury Politechniki Krakowskiej w okresie kiedy Żórawski nią kierował. Na przykładzie mieszkalnej kamienicy w Warszawie ukazuje awangardową dla polskiej architektury międzywojennej rolę Żórawskiego. Tekst przygotowany w 1968 roku jest tutaj publikowany po raz pierwszy.

Czasopismo: Teka Komisji Urbanistyki i Architektury Oddział PAN w Krakowie
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
Włodzimierz Gruszczyński - guru czy geniusz

Artykuł przedstawia postać i dzieło wybitnego Krakowianina - czołowego profesora Wydziału Architektury Politechniki Krakowskiej i Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Zaprezentowane pola jego aktywności to kreacje budynków i zespołów urbanistycznych - zrealizowanych i koncepcyjnych, ukazanych w szerokim spektrum graficznym, od fascynujących szkiców odręcznych rysowanych i malowanych, do pracowitych dokumentacji studialnych w odniesieniu do konkursów i projektów wystawowych - o problematyce rozpiętej od konserwatorstwa (projekt przekształcenia Krakowskiego Rynku, projekt przekształcenia Wawelskiego Wzgórza), aż do futurologii. Przeszedł życiową drogę ideowo-projektową od tożsamościowego regionalizmu (zwłaszcza ulubionego regionu Tatr, Skalnego Podhala, Zakopanego i Nowego Targu) - do ekstremalnego modernizmu budowli i miast. Swoje dokonania przekazywał w porywającej dydaktyce, poprzez ilustrowane krasomówcze wykłady oraz wnikliwe, bogate i asertywne dialogi z kolegami, asystentami i studentami. Bliską architekturze i urbanistyce, ale faktycznie odrębną dziedziną jego czynnych zainteresowań - było programowe malarstwo krajobrazowe na pograniczu abstrakcji. Używając techniki tempery na kartonie, wytworzył absolutnie oryginalny i silnie rozpoznawalny styl cechujący się znaczną dynamiką i twórczą odwagą. Autor artykułu znał profesora od swego dzieciństwa, był jego studentem, magistrantem, doktorantem, asystentem w Uczelni i autorem szeregu publikacji naukowych z nim związanych. Poniższe informacje i uwagi są wynikiem: osobistej znajomości wielu opisywanych dzieł i ich tworzenia, studiów literaturowych, kontaktów z istotnymi osobami, wreszcie własnych interpretacji i ocen.

Czasopismo: Teka Komisji Urbanistyki i Architektury Oddział PAN w Krakowie
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
Rewitalizacja terenu „przenikających się światów” - Żabie Doły w Bytomiu

Tereny poprzemysłowe bywają powszechnie postrzegane jako miejsca degradacji i zniszczenia. Gdy jednak przyjrzymy im się dokładnie, odkryjemy, jak wiele potrafi zdziałać przyroda, gdy pozwolimy jej przejąć inicjatywę. Żabie Doły to obszar na granicy Chorzowa, Bytomia i Piekar Śląskich, który ma status zespołu przyrodniczo-krajobrazowego. Podstawą ochrony są tu siedliska cennych gatunków fauny, szczególnie ptactwa. Najciekawszym zagadnieniem jest geneza tego obiektu. Tu nie poddano ochronie pozostałości dawnych, naturalnych i cennych ekosystemów. Miejsce to było pierwotnie użytkowane rolniczo, ale jego krajobraz uległ zmianie pod wpływem eksploatacji węgla kamiennego, rud cynku i ołowiu oraz żelaziaków brunatnych. Na skutek działalności górniczej poziom terenu obniżył się o 5-8 metrów i powstały tu niecki osiadań, które stopniowo wypełniły wody gruntowe. Teren poprzecinany jest nieużytkowanymi nasypami kolejowymi. Są tu również hałdy i osadniki poflotacyjne. Gleby, a szczególnie osady denne zbiorników wodnych zanieczyszczone są metalami ciężkimi. Mimo tak trudnej ekologicznie sytuacji teren zasiedla wiele gatunków ptaków, w tym chronionych prawem polskim i wspólnotowym. Obecnie potwierdzono występowanie 64 gatunków, choć wieloletnie obserwacje podnoszą tą ilość prawie dwukrotnie. Część z zastanych gatunków znajduje się w polskiej czerwonej księdze zwierząt. Poza ptakami występują tu również inne zwierzęta, w tym chomik europejski. Potwierdzona flora tego obszaru też jest znacząca, obejmuje 375 gatunków. Powstała w 2016 roku waloryzacja przyrodnicza stanowiła podstawę do opracowania w 2017 roku projektu rewitalizacji tego obszaru w granicach Bytomia. Jest to miejsce przenikania się „światów” - zwierząt z ich siedliskami, wędkarzy i zwolenników rekreacji ruchowej, entuzjastów obserwacji ptaków i ekologów. Współczesne tendencje ochrony przyrody narzuciły sposób rewitalizacji, w którym ochrona elementów rodzimej natury ma łączyć się z popularyzacją wiedzy przyrodniczej. Zaproponowano więc, by to przenikanie się świata przyrody, rekreacji i historycznej tożsamości regionu podkreślić i wyposażyć w sprzyjającą infrastrukturę. Wprowadza ona też kolejny wirtualny świat, jako nową warstwę treściową, atrakcyjną dla młodych pokoleń.

Czasopismo: Teka Komisji Urbanistyki i Architektury Oddział PAN w Krakowie
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
Cmentarze wsi Pokój świadectwem wielokulturowej historii miejscowości

Pokój to miejscowość położona w województwie opolskim. W XVIII w. wzniesiono tu książęce założenie rezydencjalne, Carlsruhe, w formie gwiaździstej kompozycji z centralnym placem, ogrodami i parkami. Miejscowość stała się ośrodkiem kultury i rzemiosła, a od XIX w. uzdrowiskiem. Rok 1945 i dokonane zniszczenia przerwały jej rozwój, a dawne Carlsruhe stało się wsią gminną Pokój. Współcześnie trzy cmentarze: ewangelicki, katolicki i żydowski stanowią świadectwo wielokulturowej przeszłości wsi Pokój. W artykule przedstawiono historię cmentarzy, scharakteryzowano ich kompozycje oraz lokalizacje w układzie wsi, zbadano stan zachowania oraz wskazano indywidualne walory estetyczne każdej nekropolii.

Czasopismo: Teka Komisji Urbanistyki i Architektury Oddział PAN w Krakowie
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
Kształtowanie przestrzeni przyjaznej człowiekowi na przykładach wybranych koncepcji zagospodarowania przestrzeni miejskich

W kontekście powszechnej globalizacji, komercjalizacji i kształtowania miast w duchu pop-kultury, dobra jakość przestrzeni wiąże się z projektowaniem, które wykracza poza aspekty użytkowe i estetyczne. Konieczne staje się projektowanie ukierunkowane na kreację przestrzeni przyjaznej człowiekowi. Celem artykułu jest wskazanie na podstawie wybranych projektów zagospodarowania przestrzeni wyznaczników przestrzeni przyjaznej. Kluczowe wydają się być: wykorzystanie motywu zabawy, adaptowalność i elastyczność użytkowania, a także odwołanie się do tradycji lokalnych.

Czasopismo: Teka Komisji Urbanistyki i Architektury Oddział PAN w Krakowie
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
Miejsca święte w zielonych przestrzeniach publicznych

W artykule zaprezentowano różne wzory projektowania sacrum w zielonych przestrzeniach publicznych, jak również Uniwersalny wzorzec parku o właściwościach terapeutycznych. Jako przykład omówiono kompleks zielonych przestrzeni publicznych w Wejherowie, utworzony przez Kalwarię Wejherowską i Park im. A. Majkowskiego.

Czasopismo: Teka Komisji Urbanistyki i Architektury Oddział PAN w Krakowie
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
Współczesna architektura chińska drugiej fali

Artykuł przedstawia dwa pokolenia chińskich architektów (architekci tzw. Pierwszej i Drugiej Fali), działających w okresie post-Mao, czyli od czasu wprowadzenia reform Deng Xiaopinga. Zasadniczym celem artykułu jest przedstawienie prac najmłodszych architektów Drugiej Fali i próba ich charakterystyki. Przykłady ilustrujące artykuł to realizacje takich biur jak: META-Project (Wang Shuo), TAOA (Tao Lei), ZAO/standardarchitecture (Zhang Ke), Zhao Yang Architects oraz DnA_Design and Architecture (Xu Tiantian). Wybrane realizacje są z pewnością inspirującym przykładem eksperymentalnej chińskiej architektury ostatnich lat – architektury krytycznej, która w reakcji na błędy poprzednich lat, związane z ekstensywną modernizacją miast, starała się odbudować relację z utraconą tradycją, kierować swoją uwagę na człowieka, świadomego swojego miejsca we współczesnym świecie, jak również swojego dziedzictwa. Artykuł został opracowany na podstawie materiałów źródłowych pozyskanych bezpośrednio z biur architektonicznych w ramach pracy autora nad wystawą Współczesna Architektura Chin. Modernizm udomowiony, której autor był pomysłodawcą i, wraz z prof. Wang Lu (Tsinghua Univ, Pekin), współkuratorem. Wystawa została zaprezentowana w Muzeum Manggha, jej otwarcie towarzyszyło Biennale Architektury w Krakowie w roku 2017.

Czasopismo: Teka Komisji Urbanistyki i Architektury Oddział PAN w Krakowie
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
Projektowanie natury - projektant symbiotyczny

Wspólnym mianownikiem nowoczesnej postawy projektowej jest intensywne wplatanie natury w struktury zurbanizowane. Zwiększa się rola gatunków obcych w ekosystemach, dąży się do ich integracji, w celu wydobycia wartości ekologicznych i estetycznych. Podkreśla się odpowiedzialność człowieka za zrównoważoną uprawę ogrodu planetarnego. Oznacza to symbiotyczną postawę poprzez aktywne uczestnictwo w kreacji, a następnie w opiece/uprawie zmierzające do utrzymania nowej/nowo-powstałej równowagi.

Czasopismo: Teka Komisji Urbanistyki i Architektury Oddział PAN w Krakowie
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
Współczesny architekt jest urbanistą

Przesunął się zakres zadań i obowiązków architektów: z projektantów obarczonych odpowiedzialnością za kształt i sprawność architektury, na reżyserów (animatorów) przestrzeni miejskiej odpowiedzialnych za prawidłowy i niezakłócony przebieg spektaklu dziejącego się w przestrzeni urbanistycznej, jako nieustannego, symultanicznego i bezantraktowego ciągu wzajemnie się generujących scen życia Miasta. Architektura, a raczej tkanka miejska stała się scenografią dla synergicznych działań holistycznych/wielokierunkowych podtrzymujących życie mieszkańców i usprawniających użytkowanie. Programiści, reżyserzy, animatorzy kultury, gospodarze miast, oddolne inicjatywy mieszkańców, możni inwestorzy – wszyscy ci organizatorzy przestrzeni miejskiej mają wyrównane racje w ARANŻOWANIU PRZESTRZENI URBANISTYCZNEJ. Czy miasto jeszcze potrzebuje architektów?

Czasopismo: Teka Komisji Urbanistyki i Architektury Oddział PAN w Krakowie
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
Sacrum w programie kompozycyjnym XIX-wiecznych założeń ogrodowych na Śląsku

Definicja wszechobecnego w sztuce pojęcia sacrum jest dość subiektywna stąd też każdorazowo powinna być rozpatrywana przez pryzmat motywów indywidualnych i kulturowych kierujących danym autorem lub fundatorem dzieła sztuki. Przyrodniczo-krajobrazowe bogactwo Śląska wraz z tłem kulturowym i ogrodowym doby XIX stulecia, stanowi doskonały przykład pluralizmu pojęcia sacrum, które w przestrzeni założenia ogrodowego markowane może być ścieżką, rzeźbą symbolizującą rangę polityczną państwa, ogrodem samym w sobie jako darem czy wreszcie krajobrazem w ogóle.

Czasopismo: Teka Komisji Urbanistyki i Architektury Oddział PAN w Krakowie
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
Znaczenie publicznych inwestycji kultury dla reurbanizacyjnego rozwoju miasta

Współczesne miasta trawią problemy degradacji, suburbanizacji i depopulacji, jednocześnie jako historycznie nawarstwione krajobrazy niosą w sobie istotne wartości: gospodarcze, społeczne i kulturowe. Rozwój reurbanizacyjny ma na celu odnowę przestrzeni, które utraciły dotychczasową funkcjonalną i formalną aktualność i atrakcyjność. Miejskie projekty inwestycyjne, które chronią i wykorzystują historyczne dziedzictwo, są jednym z narzędzi jego wdrożenia. Artykuł na przykładzie analizy wybranych inwestycji z zakresu infrastruktury kultury prezentuje reurbanistyczne skutki ich realizacji.

Czasopismo: Teka Komisji Urbanistyki i Architektury Oddział PAN w Krakowie
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
Tożsamość miejsc związanych z austro-węgierskimi założeniami zapleczy militarnych we współczesnej architekturze krajobrazu – projekty, kreacje konserwatorskie, realizacje

Artykuł niniejszy stanowić ma przyczynek do szerszych rozważań i dyskusji dotyczących pomijanych wciąż kwestii garnizonowej architektury krajobrazu, jej kanonu – istoty miejsca, jego tożsamości. Jak dotąd zagadnienia przestrzeni garnizonowej, jej atrybuty – architektura, elementy zagospodarowania, zieleń znajdowały się poza nurtem naukowych rozważań, stanowiąc swoiste tabu z różnych racji i cezur. Jako tereny zamknięte, a po zakończeniu wojskowych funkcji, jako powojskowe, predysponowane są szczególnie do pełnienia znaczącej roli w relacjach urbanistycznych obszarów śródmiejskich, ich współczesnych kreacji konserwatorskich. W przywołanych projektach i realizacjach stanowić mogą przykłady kierunków rozwoju uwzględniających ich uprzednią wojskową tożsamość – ducha miejsca.

Czasopismo: Teka Komisji Urbanistyki i Architektury Oddział PAN w Krakowie
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
Studium przyrodniczokrajobrazowe wraz z koncepcją zagospodarowania fragmentu zachodniego brzegu Kanału Żerańskiego

Zachodni brzeg Kanału Żerańskiego wyróżnia się potencjalnie wysokimi walorami przyrodniczymi i kulturowymi. Planowana na tym obszarze budowa gazociągu wysokiego ciśnienia zasilającego Elektrociepłownię Żerań stanowi strategiczne przedsięwzięcie dla pn.-wsch. Warszawy. Opracowanie wykonane w Katedrze Architektury Krajobrazu miało na celu określenie uwarunkowań przyrodniczo-krajobrazowych oraz kulturowych tego miejsca, które posłużyły do sformułowania wskazań funkcjonalno-przestrzennych, a następnie opracowania koncepcji zagospodarowania pasa terenu po zakończeniu budowy gazociągu.

Czasopismo: Teka Komisji Urbanistyki i Architektury Oddział PAN w Krakowie
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
Sacrum we współczesnym krajobrazie Warszawy

Artykuł przedstawia badania dotyczące roli budowli sakralnych we współczesnym krajobrazie Warszawy. Obiekty sakralne powinny być częścią elementów i systemów tworzących tożsamość każdego miasta. Badania koncentrują się na określeniu roli budowli sakralnych w kompozycji krajobrazu miasta, w tym wpływu przekształceń przestrzennych terenów położonych w najbliższym sąsiedztwie budowli sakralnych na kompozycję przestrzenną badanych założeń.

Czasopismo: Teka Komisji Urbanistyki i Architektury Oddział PAN w Krakowie
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
Współczesne środowisko mieszkaniowe - w poszukiwaniu klimatu miejskości

Autor podjął próbę scharakteryzowania walorów zespołów zabudowy realizowanej w różnej skali w polskich miastach, w poszukiwaniu utraconych cech miejskości i możliwości odzyskania dla miasta i jego mieszkańców środowiska mieszkaniowego – sprzyjającego integracji społecznej, dzięki miejskiemu klimatowi przestrzenno-funkcjonalnej struktury nowych zespołów zabudowy, w której otwarta publiczna przestrzeń łączy tkankę zabudowy, wyposażoną w niezbędny program społecznej infrastruktury usługowej.

Czasopismo: Teka Komisji Urbanistyki i Architektury Oddział PAN w Krakowie
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka