rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Fundusze strukturalne – nowe możliwości dla Państwowej Straży Pożarnej

W artykule przedstawiono krótki przegląd programów operacyjnych stanowiących instrumenty realizacji Narodowej Strategii Spójności 2007-2013 oraz Strategii Rozwoju Kraju 2007-2015. Przedstawiono również dotychczasowe osiągniecia PSP w realizacji projektów współfinansowanych ze środków pomocowych UE, jak również działania mające na celu przygotowanie jednostek organizacyjnych PSP do wykorzystania środków finansowych w ramach perspektywy finansowej 2007-2013.

Czasopismo: Bezpieczeństwo i Technika Pożarnicza
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Badanie zakresu implementacji I stopnia wspomagania systemu "SWDST" na poziomie powiatu (miasta)

Dynamiczny rozwój technologii informatycznych i teleinformatycznych znajduje coraz większe odzwierciedlenie w obszarze informatycznych systemów wspomagających ratownictwo i zarządzanie kryzysowe. Charakterystyczne dla każdej ze służb warunki działań wpływają na różnorodność zaimplementowanych rozwiązań informatycznych. W przypadku Państwowej Straży Pożarnej - co zaprezentowane będzie w artykule - istnieje stosunkowo duża jednorodność. W opracowaniu autor przedstawia wyniki badań nad Systemem Wspomagania Decyzji "SWDST", przeprowadzone w ubiegłym roku na poziomie powiatu (miasta). Opracowanie zawiera krótką charakterystykę systemu, zakres implementacji i wspomagania systemu jak i poszczególnych jego części.

Czasopismo: Bezpieczeństwo i Technika Pożarnicza
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Wpływ pyłów pochodzenia drzewnego na działanie czujek pożarowych dymu

Cel: Obecnie poszukuje się rozwiązań w zakresie czujek pożarowych dymu, które nie będą wrażliwe na sygnały zwodnicze powodujące fałszywe alarmy pożarowe central sygnalizacji pożarowej. Jednym z takich sygnałów jest występujący w pomieszczeniach pył drzewny traktowany przez czujkę jako dym o dużych cząstkach. W artykule opisano wykonane badania wybranych czujek dymu dla różnych pyłów drzewnych. Celem podstawowym artykułu jest wybór najbardziej odpornej czujki dymu na cząstki pyłu, bez pogorszenia jej właściwości detekcyjnych.
Wprowadzenie: Podczas projektowania instalacji systemów sygnalizacji pożarowej napotyka się na problemy doboru czujek pożarowych pracujących w otoczeniu różnych zakłóceń powodujących fałszywe alarmy. Początkowo zbadano wpływ pyłu celulozowego wytwarzanego przy produkcji czasopism w jednej z drukarni. Następnie przeanalizowano również wpływ innych pyłów. Przy pomiarach mieszaniny cząstek o różnych wielkościach nie można jednoznacznie ocenić ich wpływu na sposób wykrywania. W związku z tym dokonano podziału pyłu ze względu na wielkość jego cząstek na pył o średnicach 100 μm, 200 μm i 500 μm. Pozwoliło to na zbadanie wpływu nie tylko rodzaju drewna, ale także wielkości cząstek pyłu na zadziałanie czujek.
Metodologia: W trakcie badań opracowano metodę pomiaru wpływu pyłu na zadziałanie czujek. Dobrano ciśnienie sprężonego powietrza na poziomie 1,5 bar wraz z czasem otwarcia zaworu butli ze sprężonym powietrzem tak, aby osiągnąć najlepsze rozprowadzenie pyłu w pomieszczeniu badawczym. Za krótki czas otwarcia zaworu powodował pozostawanie pyłu w pojemniku, za długi powodował natomiast rozdmuchiwanie obłoku pyłu. W kilku próbach jako optymalny czas przyjęto 3 s. Czujki umieszczono umieszczono pryzmatycznie na przeciwległych ściankach pod sufitem komory w układzie nadajnik-odbiornik, nadajnik-lusterko. Wyniki pomiarów były rejestrowane za pomocą układu komputerowego.
Wnioski: W wyniku przeprowadzonych badań, z uwzględnieniem zachowania czujek pożarowych dymu, określono rozwiązanie konstrukcyjne w postaci czujki systemu OSID jako czujki, która najlepiej poradziła sobie z pyłem występującym w zabezpieczanych pomieszczeniach. Jest to spowodowane sposobem obróbki sygnału w czujce. Na zadziałanie miały wpływ wielkość pyłów oraz, w mniejszym stopniu, rodzaj pyłu w odniesieniu do gatunku badanego drewna.

Czasopismo: Bezpieczeństwo i Technika Pożarnicza
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Modelowania pożaru lasu. Część I. Metody i algorytmy modelowania pożaru lasu

W pracy opisano modele matematyczne, które są stosowane do symulacji rozwoju pożaru lasu w oprogramowaniu FARSITE. Zaprezentowano modele pożaru powierzchni roślinności. Zwrócono uwagę na model pożaru koron drzew, zjawisko roznoszenia płonących fragmentów roślinności oraz modele paliwowe. Omówiono również zastosowanie zasady propagacji fali Huygensa do symulacji wzrostu frontu pożaru.

Czasopismo: Bezpieczeństwo i Technika Pożarnicza
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Miarodajna gęstość obciążenia ogniowego strefy pożarowej – wartość nominalna z pojedynczej inwentaryzacji czy raczej statystycznie uzasadniona wartość charakterystyczna

Cel: Przedstawiono dwa alternatywne podejścia do specyfikacji miarodajnej wartości gęstości obciążenia ogniowego strefy pożarowej. Gęstość ta zależy od nagromadzonych w rozpatrywanej strefie materiałów palnych i determinuje intensywność pożaru, który w tej strefie może rozgorzeć. Za miarodajną uznaje się wartość reprezentatywną dla założonego charakteru użytkowania strefy. Decyduje ona o prognozie poziomu bezpieczeństwa w pożarze, w tym w szczególności o ryzyku zniszczenia mieszczącej się w badanej strefie konstrukcji nośnej. Metody: Oszacowanie miarodajnej gęstości obciążenia ogniowego odniesionej do konkretnej strefy pożarowej będzie wiarygodne tylko wtedy, jeśli dokona się go na podstawie specjalistycznej i zindywidualizowanej inwentaryzacji zgromadzonych w tej strefie materiałów palnych. Miarą poszukiwanej wartości będzie w takim przypadku wartość nominalna uzyskana bezpośrednio z pomiarów. Wartość tę trzeba jednak powiązać jednoznacznie nie tylko z samą badaną strefą, ale i z chwilą przeprowadzenia obserwacji. Z tego względu bardziej uniwersalną miarą wydaje się być wartość charakterystyczna, wyliczona jako odpowiedni kwantyl rozkładu prawdopodobieństwa gęstości traktowanej jako zmienna losowa. Tego typu postępowanie uwzględnia zmienność statystyczną wartości gęstości zinwentaryzowanych w strefach o podobnym sposobie użytkowania. Uzyskaną wartość interpretuje się zatem jako miarodajną dla strefy pożarowej określonego typu, nie zaś jako tę kojarzoną ze strefą badaną w konkretnym budynku.
Wyniki: Omówiono metody prowadzenia inwentaryzacji, sposób interpretacji uzyskanych wyników oraz ograniczenia wpływające na malejącą z czasem wiarygodność oszacowania wyznaczonego w sposób bezpośredni. Rozważania te skonfrontowano z procedurą obliczeń probabilistycznych, prowadzącą do specyfikacji statystycznie uzasadnionej wartości charakterystycznej losowej gęstości, reprezentatywnej dla stref pożarowych o podobnym sposobie użytkowania.
Wnioski: Tradycyjny sposób postępowania oparty na zindywidualizowanej inwentaryzacji pojedynczej strefy pożarowej wydaje się żmudny i mało praktyczny. Każda zmiana sposobu użytkowania strefy, a nawet samo tylko uzupełnienie zgromadzonych w niej materiałów palnych, prowadzi do zakwestionowania wiarygodności wyliczonego wcześniej oszacowania. Z tego względu w pracy rekomenduje się zastosowanie podejścia opartego na obliczeniach probabilistycznych, bardziej uniwersalnego i dającego wyniki o zweryfikowanej wiarygodności.

Czasopismo: Bezpieczeństwo i Technika Pożarnicza
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Prolegomena do dyskusji na temat modelu systemu bezpieczeństwa narodowego

Cel: Wskazanie zasadniczych cech modelu systemu bezpieczeństwa narodowego decydujących o jego nadrzędności wobec tworzonych na potrzeby lokalne i branżowe. 
Wprowadzenie: Bezpieczeństwo państwa, jego rozwój ekonomiczny, polityczny, a tym samym zaangażowanie w kształtowanie bezpiecznego środowiska, a także rosnący poziom zagrożeń dla otwartych społeczeństw – wymuszają konieczność stosowania w praktyce prostych, naukowo uzasadnionych rozwiązań. Założenie takie pozwala bowiem na racjonalne wykorzystywanie posiadanego przez państwo potencjału. Jednym z takich rozwiązań jest budowa systemu bezpieczeństwa narodowego, umożliwiającego równoczesne wykorzystanie elementów obronnych i zarządzania kryzysowego. Metodologia: W zgodnej ocenie naukowców oraz osób zajmujących się zawodowo problematyką bezpieczeństwa w trosce o jego najwyższy poziom poszukuje się sprawnych i skutecznych metod organizacji systemu bezpieczeństwa narodowego. Poszukiwania tych rozwiązań trwają już od wielu lat. Wykorzystuje się w nich analizy rozważań teoretycznych oraz praktycznych rozwiązań krajowych i zagranicznych. 
Wyniki: Bezpieczeństwo państwa charakteryzuje się dynamicznymi zmianami warunków prawnych oraz koncepcyjno-organizacyjnych. Zmiany te powodują konieczność budowy sprawnego systemu bezpieczeństwa narodowego uwzględniającego wszystkie aspekty jego funkcjonowania. Model systemu bezpieczeństwa narodowego nie jest problemem prostym i łatwym do rozwiązania. Na taki stan złożyło się wiele czynników, spośród których wymienić należy te najważniejsze. Po pierwsze stwierdzić należy, że brak jest wystarczająco rozbudowanej jednolitej bazy teoretycznej dotyczącej tego problemu. Część dostępnych materiałów ujmuje problematykę w wąskim bądź bardzo szerokim jej rozumieniu, przy czym co warte podkreślenia, dostarczają one niezwykle cennej wiedzy. Po drugie istnieją różnorodne poglądy związane z problematyką organizacji działań podmiotów państwa na rzecz jego bezpieczeństwa, co wynika z przywiązania do tradycyjnego i utrwalonego selektywnego podejścia, bądź podejścia totalnego. Są to poglądy, które nie wykorzystują w pełni osiągnięć nauki w zakresie dotyczącym organizacji, modelowania i systemów. Budowa modelu systemu bezpieczeństwa narodowego (a w konsekwencji również jego systematyczne doskonalenie) winno być oparte na osiągnięciach nauki. Powinno stanowić jednocześnie wypadkową tych osiągnięć oraz możliwości ich wdrożenia poprzez zastosowanie wartościowych i efektywnych rozwiązań prawnych i organizacyjnych.

Czasopismo: Bezpieczeństwo i Technika Pożarnicza
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Organizacja pracy własnej kierownika

Kluczową sprawą w organizowaniu pracy własnej przez kierownika jest właściwe gospodarowanie czasem, aby go skutecznie rozplanować, zagospodarować i wykorzystać, należy dokładnie poznać swoje możliwości oraz cele, jakie chce się osiągnąć. Kierownik, planując pracę własną, powinien brać pod uwagę czynniki określające wydajną, racjonalną pracę umysłową oraz zasady gospodarowania funduszem czasu osobistego. Należy pamiętać, że efektywne wykorzystanie funduszu czasu osobistego zależy głównie od stylu i przyjętych metod pracy własnej. Planując swoje działanie, kierownik powinien więc uwzględnić podstawowe zasady oszczędnego gospodarowania czasem.

Czasopismo: Bezpieczeństwo i Technika Pożarnicza
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Funkcjonowanie organów administracji publicznej w czasie klęsk żywiołowych w wybranych krajach

Artykuł przedstawia funkcjonowanie organów administracji publicznej w czasie klęsk żywiołowych w wybranych krajach : Polska (II RP), Wielka Brytania, Francja, Niemcy, Kanada, USA. Określa zadania poszczególnych służb, organów terytorialnych i centralnych oraz sposoby finansowania. We wnioskach omawia podobieństwa i różnice przedstawionych systemów narodowych.

Czasopismo: Bezpieczeństwo i Technika Pożarnicza
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Przykład kwantyfikacji gotowości operacyjnej środków transportowych użytkowanych akcyjnie

Cel: Próba uwzględnienia ilościowego wpływu starzenia pojazdów w czasie eksploatacji na ich gotowość, niezawodność i dyspozycyjność.
Projekt i metody: W oparciu o literaturę i akty normatywne przyjęto modele gotowości i stosowane wskaźniki w praktyce sterowania eksploatacją pojazdów, w systemie transportu o specyfice akcyjnej. Tą właściwością charakteryzuje się proces eksploatacji pojazdów funkcjonujących w systemach likwidacji klęsk żywiołowych, wojskowych, itp. Potrzebę, ale i możliwość uwzględnienia wpływu starzenia w czasie eksploatacji na gotowość, niezawodność i dyspozycyjność pojazdów uzasadniono poprzez empiryczne charakterystyki „uszkadzalności” pojazdów. Charakterystyki te powstały na podstawie badań eksploatacyjnych w systemie transportowym o specyfice akcyjnej, w którym czas wyczekiwania pojazdu na pracę jest zmienną losową. Analizując dane z praktyki eksploatacyjnej o „uszkadzalności” samochodów ciężarowych użytkowanych ze zróżnicowaną intensywnością, stwierdzono, że dane o przebiegach między uszkodzeniami charakteryzuje bardzo duży przedział rozrzutu. Okazało się, że o tym stanie decydują dwa czynniki, tj. zróżnicowany wiek samochodów oraz zróżnicowana intensywność ich użytkowania w czasie eksploatacji. Zebrane z praktyki eksploatacyjnej informacje o przebiegu pojazdów między uszkodzeniami przyporządkowano do przedziałów intensywności użytkowania. Pozwoliło to na opracowanie charakterystyk „uszkadzalności” badanych pojazdów dla poszczególnych przedziałów intensywności.
Wyniki: W przedstawionym opracowaniu charakterystyka „uszkadzalności” wyrażona parametrem jako wartość oczekiwana przebiegu samochodu między uszkodzeniami w funkcji przebiegu od początku eksploatacji. Przedstawiono tu kilka charakterystyk dla eksploatowanych samochodów z różniącą się wartością oczekiwaną czasu wyczekiwania na użytkowanie. Kwantyfikacja gotowości operacyjnej samochodów jest wynikiem przetworzonej informacji z monitorowania procesów użytkowania z uwzględnieniem ich specyfiki oraz utrzymania w zdatności. Zbiór informacji wynika z przyjętych modeli procesów i wskaźników gotowości i niezawodności. Na przykładzie podjęto próbę wykorzystania wskaźnika do kwantyfikacji gotowości operacyjnej pojazdów z uwzględnieniem starzenia wyrażonego stopniem zużycia resursu.
Wnioski: Efektywna ocena gotowości operacyjnej samochodów w procesie zarządzania w praktyce tą specyficzną eksploatacją jest możliwa przez odpowiednio zorganizowane i zaimplementowane systemy informacyjne.

Czasopismo: Bezpieczeństwo i Technika Pożarnicza
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Dobrowolne dokumenty i specyfikacje techniczne wspomagające właściwe stosowanie wyrobów w ochronie przeciwpożarowej - rekomendacje CNBOP

W referacie przedstawiona została nowa działalność Centrum Naukowo-Badawczego Ochrony Przeciwpożarowej im. Józefa Tuliszkowskiego, mająca na uwadze przede wszystkim poprawę bezpieczeństwa ludzi i mienia w zakresie bezpieczeństwa pożarowego, a polegająca na dobrowolnej ocenie wyrobów i usług wykorzystywanych w ochronie przeciwpożarowej i przez jednostki straży pożarnej oraz jednostki służb ratowniczych, w sytuacjach gdy nie są wymagane polskim prawem certyfikaty, dopuszczenia, aprobaty, itp., polegająca na udzielaniu Rekomendacji CNBOP.

Czasopismo: Bezpieczeństwo i Technika Pożarnicza
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Analiza rozkładu stężeń tlenu podczas gaszenia pomieszczenia azotem, przy wymuszonych ruchach powietrza

Technologia gaszenia pożarów gazami gaśniczymi stosowana jest do zabezpieczania mienia wysokiej wartości. Współcześnie jest to najczęściej spotykany sposób zabezpieczania serwerowni, archiwów lub magazynów muzealnych. Skuteczność gaszenia gazem zależy od utrzymania stężenia gazu gaśniczego przez wymagany czas. Zbyt wczesny wzrost stężenia tlenu może spowodować nawrót pożaru i zniszczenie zabezpieczanego mienia. Mieszanie gazów po wyładowaniu, za pomocą za pomocą klimatyzatorów pracujących bez dostarczania świeżego powietrza, może wydłużyć czas retencji. W artykule przedstawiono wyniki badań czasu retencji azotu, przy wybranych wydajnościach klimatyzacji i powierzchniach nieszczelności w pomieszczeniu. Stwierdzono, że wzrost intensywności klimatyzacji do określonej wartości granicznej, wydłuża czas retencji. Powyżej tej wartości, czas retencji pozostaje bez zmian.

Czasopismo: Bezpieczeństwo i Technika Pożarnicza
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Ocena ryzyka pożarowego dla obiektów biurowych

Artykuł opisuje metodę oceny ryzyka dla obiektów biurowych. Opisane zostały kolejne kroki konieczne do wykonania, aby stworzyć wartościowy dokument służący poprawie poziomu bezpieczeństwa pożarowego. Wyszczególnione zostały elementy na które należy zwrócić szczególną uwagę, takie jak: źródła zapłonu, materiały niebezpieczne, osoby zagrożone, poziom ryzyka i rozwiązania obniżające jego wartość, monitorowanie i korygowanie ryzyka. Opracowanie stanowi próbę wskazania osobom zajmującym się tematyka oceny ryzyka w obiektach biurowych.

Czasopismo: Bezpieczeństwo i Technika Pożarnicza
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Analiza oparzeń ciała oraz dojścia do zgonu mężczyzny na podstawie podjętych w sprawie ustaleń i zdjęć

Artykuł traktuje o problematyce związanej z wykorzystaniem ognia do dokonania czynów przestępnych i ich maskowania, ustaleniem przyczyn wystąpienia poparzeń na ciele zwłok ludzkich, rodzaju śmierci gwałtownej, tożsamości ofiary i potencjalnego sprawcy tego czynu. Wszelkie działania w trakcie zabezpieczenia terenu, oględzin miejsca zdarzenia, z obecnymi tam zwłokami, powinny być tak ukierunkowane, żeby później jak najbardziej efektywnie można było wykorzystać ujawnione i pobrane dowody, stworzyć wersję kryminalistyczną i wyjaśnić wszystkie okoliczności danej sprawy. Problemy z fachowością i rzetelnością ekip pracujących na poszczególnych etapach postępowania związanego z pożarem (nie tylko zresztą) ciągle się przewijają w doniesieniach literaturowych, opisujących przypadki z praktyki kryminalistycznej. Nieustannie są więc aktualne, bo z jednej strony - nie do wszystkich dociera fakt konieczności solidnego przeprowadzenia czynności oględzinowych na miejscu zdarzenia, z drugiej zaś strony - brak przepływu informacji na dalszych etapach poznawczych sprawia, że skutkuje to negatywnie na przebieg całego procesu. Na przykład często biegli z zakresu medycy sądowej, mający przeprowadzić sekcję, nie mają żadnych informacji na temat sposobu ujawnienia i zmian stwierdzanych na ciele zwłok, podczas oględzin miejsca zdarzenia. Autopsja najczęściej prowadzona jest kilka dni po śmierci osoby, dlatego skutkuje to w ten sposób, że część istotnych informacji (w tym wypadku o zmianach termicznych z pęcherzami oparzelinowymi, przy pojawianiu się pęcherzy gnilnych - pochodzących od bakterii z otoczenia denata) nie jest przez nich w ogóle "odczytywana". Dotyczy to również biegłych z innych dziedzin, którzy nie mając przekazanej wiedzy na temat specyfiki powstania i cech charakterystycznych pożaru, lokalizacji i rozmieszczenia względem siebie śladów i/lub dowodów rzeczowych, oddziaływania czynników środowiskowych etc., nie są w stanie wyjaśnić pewnych okoliczności, a tym bardziej odnieść się do motywu, jakim kierował się sprawca (-cy). Do podjętej problematyki z pożarnictwa dołączono kazus, wydaną na ten temat opinię biegłego, dwa zdjęcia i ich analizę. Ma to na celu "zasianie wątpliwości" co do sprawcy czynu. Przyjęto bowiem, że był nim sam denat. Rzeczywiście, na ujawnionych zwłokach występują rozległe ślady oparzeń, ale jednoznacznie nie ma podstaw twierdzić, że mamy do czynienia z samobójstwem, a nie z zabójstwem. Przyczyną zaistniałego stanu rzeczy było nie tylko działanie wysokich temperatur na ciało ofiary, z różnym stopniem nasilenia, ale również czas, jaki upłynął od momentu zdarzenia do ujawnienia zwłok, warunki atmosferyczne i środowiskowe panujące w terenie oraz brak dostatecznej wiedzy na temat sposobu prowadzenia procesu wykrywczego i zgromadzonego w sprawie materiału.

Czasopismo: Bezpieczeństwo i Technika Pożarnicza
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Likwidacja skażeń powierzchni „wrażliwych”

Cel: Celem artykułu jest prezentacja metody likwidacji skażeń (dezynfekcji i odkażania) powierzchni „wrażliwych”: wnętrz kontenerów
i statków powietrznych, elementów izolacyjnych odzieży ochronnej oraz sprzętu elektronicznego, za pomocą nadtlenku wodoru w stanie pary.
Wprowadzenie: Likwidacja skażeń jest bardzo trudnym procesem pod względem technicznym i technologicznym, gdyż dotyczy skażeń
powierzchni, które po przeprowadzonym procesie powinny być bezpieczne dla ludzi i środowiska. Dotyczy to głównie wnętrz obiektów,
aparatury, dokumentacji oraz specjalistycznego wyposażenia. Obecnie możliwość skażenia lub zakażenia zespołów ratowniczych
lub kontyngentów wojskowych jest wielce prawdopodobna. Siły Zbrojne Rzeczypospolitej Polskiej (SZ RP), dysponują środkami oraz
technologiami do prowadzenia procesów likwidacji skażeń tzw. metodami mokrymi, bazującymi na substancjach czynnych w postaci
roztworów wodnych lub ciekłych mieszanin organicznych. Metoda mokra jest nieprzydatna do likwidacji skażeń np. elektroniki, ponieważ
w większości przypadków sprzęt ten w procesie likwidacji skażeń zostaje trwale uszkodzony. Niezależnie od formy skażeń, ważne
jest szybkie dotarcie do źródła zagrożenia i skuteczna jego likwidacja. Jedną z możliwości rozwiązania praktycznego tego problemu jest
zastosowanie nadtlenku wodoru w postaci pary oraz mobilnego urządzenia do likwidacji skażeń.
Metodologia: Metodykę określenia działania biobójczego gazowego nadtlenku wodoru opracowano na podstawie norm: PN-EN 13697,
PN-EN 14561, PN-EN 14562. Jako substancje testowe wykorzystano: Enterococcus hirae (bakteria gram-dodatnia), Escherichia coli
(bakteria gram-ujemna), Geobacillus stearothermophilus (spor bakteryjny) oraz Candida albicans (grzyb drożdżopodobny) i Aspergillus
niger (grzyb pleśniowy).
Badanie skuteczności odkażania iperytu siarkowego za pomocą gazowego nadtlenku wodoru prowadzono według metodyki RTMO-86
(materiał niejawny). Analizę skażeń resztkowych prowadzono techniką GCMS. Wpływ procesu likwidacji skażeń na materiały oraz
aparaturę oceniano na podstawie norm oraz wewnętrznych procedur badawczych.
Wnioski: Uzyskane pozytywne wyniki badań skuteczności dezynfekcji i odkażania oraz kompatybilność nadtlenku wodoru w postaci
pary w stosunku do materiałów i aparatury, po przeprowadzeniu badań uzupełniających, rekomenduje opracowanie do wdrożenia.

Czasopismo: Bezpieczeństwo i Technika Pożarnicza
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Analiza tworzenia się zagrożeń pożarowo-wybuchowych na instalacjach przerobu ropy naftowej, w wyniku samozapalenia się pirosiarczków /cz 1/

W artykule opisano mechanizm tworzenia się i samonagrzewania (samozapalenia) pirosiarczków w instalacjach przerobu ropy naftowej. Zanalizowano własności pożarowe i wybuchowe siarczków organicznych i nieorganicznych i ich wpływ na powstanie pożaru.

Czasopismo: Bezpieczeństwo i Technika Pożarnicza
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Aspekty problemowe szkolenia praktycznego w zakresie stosowania podręcznego sprzętu gaśniczego

Obok specjalistycznego sprzętu do prowadzenia wszelkich działań ratowniczo-gaśniczych, stanowiącego wyposażenia Państwowej i Ochotniczych Straży Pożarnych, ważną rolę w systemie zwalczania pożarów odgrywa podręczny sprzęt gaśniczy, który przeznaczony jest do gaszenia pożarów w zarodku przed przybyciem zastępów PSP lub OSP. Wprawdzie sprzęt podręczny służy częściej osobom na co dzień nie związanym z ochroną przeciwpożarową, niemniej wiedza z zakresu jego obsługi i stosowania musi być (jak cała wiedza pożarnicza) przede wszystkim znana strażakom oraz specjalistom zakresu bezpieczeństwa pożarowego.

Czasopismo: Bezpieczeństwo i Technika Pożarnicza
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport