rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Idea partnerstwa międzysektorowegow zakresie minimalizowania zjawiska wykluczenia społecznego

Celem artykułu jest prezentacja modelu współpracy partnerskiej, która staje się bardzo popularna w świecie. W dzisiejszym społeczeństwie partnerstwo jest ogromną potrzebą, ponieważ daje szansę stworzenia współpracy i przynosi wiele korzyści w rozwiązywaniu trudnych problemów środowiskowych, społecznych, lokalnych oraz globalnych. Stworzenie dobrze funkcjonującego partnerstwa międzysektorowego to zadanie trudne, wymagające ścisłego współdziałania partnerów z różnych sektorów – publicznego, gospodarczego i społecznego. Natomiast misja partnerstwa musi dotyczyć kategorii dobra wspólnego, czyli korzystnej zmiany, z której będą mogli skorzystać i którą zauważą zarówno członkowie partnerstwa, jak i odbiorcy. Na przestrzeni ostatnich lat idea współpracy partnerskiej jest coraz powszechniej akceptowana i ceniona oraz coraz częściej uznawana za odpowiedź na wyzwania w dziedzinie pomocy wykluczonym. Pojawia się wiele przykładów dobrych praktyk międzysektorowych. W artykule przedstawiony został ciekawy i warty polecenia jeden z nurtów działalności Fundacji „Wspólna Droga” United Way Polska, mianowicie – wieloletni, autorski program społeczny Partnerstwo dla Dzieci, będący odpowiedzią na ogromny problem społeczny, jakim jest bieda i ubóstwo polskich dzieci. Celem programu jest wyrównywanie szans rozwojowych i edukacyjnych dzieci zagrożonych wykluczeniem i marginalizacją, pochodzących z rodzin ubogich, wieloproblemowych bądź niewydolnych wychowawczo. Pomoc tym dzieciom jest dobrą i trwałą „inwestycją” w życie ich samych, ich rodzin, jak również całego społeczeństwa. Projekt, opierając się na współpracy międzysektorowej, scala możliwości i efektywność różnych środowisk: organizacji pozarządowych, samorządu, biznesu, administracji rządowej, ośrodków naukowych i mediów.

Czasopismo: Roczniki Teologiczne
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji
Automarginalizacja jako bariera w adaptacji i readaptacji społeczno-zawodowej osoby niepełnosprawnej

Dla każdego człowieka bardzo ważne jest poczucie samorealizacji, autonomii i kreatywnego decydowania o własnym życiu. Wśród osób z niepełnosprawnością są osoby dobrze przystosowane społecznie, zadowolone ze swojego życia, często bardzo twórcze i niezależne, prowadzące normalne życie rodzinne, towarzyskie, zawodowe, a nawet osiągające znaczące sukcesy. Jednak jest także taka grupa osób, które mając poczucie „zewnątrzsterowalności” i marginalizacji, zmniejszają swoje szanse w integracji społecznej i zawodowej. Wyjątkowo mocno zaznacza się kategoria automarginalizacji. O ile czynniki czy też bariery zewnętrzne – ciągle liczne – powodujące wykluczenie osób niepełnosprawnych są łatwe do wyeliminowania poprzez zorganizowane działania społeczne i prawne, o tyle przeszkody natury psychicznej i społecznej są nadal podstawową przeszkodą w drodze do autentycznej rehabilitacji społeczno-zawodowej osób z niepełnosprawnością. Trudno odpowiedzieć, a tym bardziej oszacować, w jakim stopniu wycofujące się postawy osób niepełnosprawnych są same w sobie czynnikami sprzyjającymi marginalizacji. Należy podkreślić, iż takie postawy są najczęściej wypadkową subtelnych sprzężeń pojawiających się jako efekt oddziaływania wielorakich barier zewnętrznych. Niemniej jednak należy zwrócić uwagę na obecność takich samomarginalizujących czynników; ich istnienie stanowi bowiem istotny element błędnego koła marginalizacji.

Czasopismo: Roczniki Teologiczne
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji
Kompetencje pracowników socjalnych w zakresie komunikowania się z osobami niesłyszącymi

Dla osób niesłyszących komunikowanie się ze słyszącym otoczeniem może stanowić niemałą trudność. Dzieje się tak wtedy, gdy otoczenie społeczne nie porozumiewa się preferowanym przez osobę niesłyszącą sposobem. Komunikowanie się zgodne z preferencjami głuchych jest wyrazem przeciwdziałania dyskryminacji, a ponadto pomaga niwelować problemy utrudniające codzienne funkcjonowanie. Celem podjętych badań była próba udzielenia odpowiedzi na pytanie o umiejętność i sposób porozumiewania się pracowników socjalnych z osobami niesłyszącymi. Z badań wynika, że pracownicy socjalni spotykają głuchych w swojej pracy, a bariery komunikowania pokonują, korzystając z alternatywnych sposobów porozumiewania się. Najczęściej wykorzystywane jest pismo. Osób znających język migowy jest niewiele. Wielu pracowników socjalnych, pomimo ukończenia kursów języka migowego, nie korzysta z nabytych umiejętności. Pracownicy socjalni w zdecydowanej większości dostrzegają potrzebę dokształcania się w zakresie wiedzy o problemach osób niesłyszących oraz umiejętności posługiwania się językiem migowym i – co najważniejsze – deklarują chęć uczestnictwa w szkoleniach z tego zakresu.

Czasopismo: Roczniki Teologiczne
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji
Partyworking jako odmiana streetworkingu. Refleksyjny dyskurs praktyka

Celem artykułu było zobrazowanie działalności partyworkera, oparte na percepcji samego praktyka. Przedstawiony w nim został zarys problematyki partyworkingu jako nowoczesnej odmiany streetworkingu, która staje się coraz częstszym przedmiotem zainteresowań instytucji pomocy społecznej. Intencją autorki było zasygnalizowanie pewnych obszarów działań partyworkerów, dostrzeganych przez praktyka. Poruszane kwestie użyto jako prowokacje dla „pomagaczy” celem pogłębienia ich własnych refleksji oraz wnikliwej i wielowymiarowej interpretacji. Stąd też celowym zabiegiem była prezentacja innowacyjnej metody streetworkingu oraz eksploracja indywidualnych doświadczeń. Autorka porusza też kwestię dotyczącą polityki redukcji szkód, która obecnie wzbudza wiele kontrowersji w polskim prawodawstwie.

Czasopismo: Roczniki Teologiczne
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji
Charakterystyka zjawiska bezdomności w województwie warmińsko-mazurskim

Jednym z obowiązków gminy jest m.in. opracowanie i realizacja strategii rozwiązywania problemów społecznych, z uwzględnieniem programów pomocy społecznej i profilaktyki. Do najtrudniejszych do rozwiązania problemów należy zjawisko bezdomności. Towarzyszy ono społeczeństwu od zawsze, ale w obecnych czasach jest uważane za „epidemię XXI wieku”. Istnieje wiele przyczyn bezdomności. Wśród nich wymienia się ubóstwo, eksmisje, alkoholizm, przestępczość. Bezdomność jest przyczyną wykluczenia społecznego, z którego niełatwo jest wrócić do życia społecznego. Wyjście z tego stanu jest bardzo trudne i wymaga ciężkiej pracy osoby bezdomnej nad sobą w celu przezwyciężenia własnych słabości. Wiele placówek społecznych jest zaangażowanych w udzielanie pomocy osobom bezdomnym, oferując im schronienie, poszukując dla nich pracy, udzielając wsparcia terapeutycznego w walce z nałogami czy opracowując indywidualne programy wyjścia z bezdomności. Celem artykułu jest ukazanie zjawiska bezdomności w województwie warmińsko-mazurskim oraz zaprezentowanie rezultatów wdrożonych programów wyjścia z bezdomności.

Czasopismo: Roczniki Teologiczne
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji
Społeczne koszty migracji. Analiza zjawiska na przykładzie współczesnych migracji pracowniczych na Ukrainie

Artykuł jest próbą syntetycznego spojrzenia na problematykę migracji pracowniczych na Ukrainie. W polu zainteresowań badawczych znalazły się społeczne oraz polityczno-gospodarcze następstwa zjawiska masowego odpływu obywateli ukraińskich do pracy za granicą. Na podstawie różnorodnych materiałów badawczych – danych statystycznych, raportów, ekspertyz oraz artykułów naukowych – podjęto próbę obiektywnego wskazania zarówno pozytywnych, jak i negatywnych tendencji towarzyszących migracjom zarobkowym na Ukrainie. Zawarte w artykule wnioski uwzględniają kontekst zmian geopolitycznych w obszarze poradzieckim, jakie nastąpiły w ostatnich miesiącach. Zjawisko migracji pracowniczych na Ukrainie przybrało masową skalę. Ponieważ spora część strumieni migracyjnych skierowana jest do Polski, analiza tego problemu wydaje się aktualna, ważna i interesująca.

Czasopismo: Roczniki Teologiczne
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji
Bank Pobożny księdza Piotra Skargi w Krakowie. Szesnastowieczna odpowiedź na problem ubóstwa i zadłużenia

Problem ubóstwa i zadłużania się gospodarstw domowych jest aktualny od wielu wieków. Borykające się z problemami finansowymi osoby, ratujące się kredytami lichwiarskimi na bardzo wysoki procent, wzbudziły w XVI wieku zainteresowanie księdza Piotra Skargi, który rozpowszechnił instytucje takie, jak Bractwo Miłosierdzia, Skrzynka św. Mikołaja, Bractwo św. Łazarza czy Bank Pobożny, który szczególnie skupiał się na problemach osób ubogich, mających zadłużenia. Pomysł założenia banku, który udzielałby osobom potrzebującym i wierzącym pożyczek na podreperowanie swojej sytuacji materialnej lub założenie niewielkiej działalności przynoszącej zyski, ks. Skarga zaczerpnął z Włoch, gdzie taka idea była znana już w XIII wieku. W Polsce banki te za sprawą ks. Skargi zostały założone między innymi w Warszawie, Łowiczu, Pułtusku, Zamościu. Najbardziej jednak znany był bank w Krakowie, który działał w latach 1584-1953. Udzielano w nim bezprocentowych pożyczek pod zastaw klejnotowy bądź sukienny. Zastawiane fanty były różne (od elementów ubiorów po zastawę stołową). Zasady dotyczące funkcjonowania Banku opracował ks. Skarga. Pierwsze trzysta lat funkcjonowania Banku aż do jubileuszowego roku 1884 to czas zarówno sukcesów, jak i kryzysów. Nigdy jednak instytucja ta nie odeszła od głównej idei, czyli pomagania osobom ubogim i zadłużonym na lichwiarski procent w wyjściu z trudnej sytuacji. Nie bez powodu nazywana jest „przodkiem” mikrokredytów, wyprowadziła bowiem z kryzysu wielu ludzi.

Czasopismo: Roczniki Teologiczne
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: historia
Zdążyć z pomocą dzieciom ulicy w Afryce. Oddziaływania resocjalizacyjne salezjanów na przykładzie wybranych krajów

Zjawisko dzieci ulicy na świecie jest skutkiem zmian strukturalnych i kulturowych związanych z ponowoczesnością. Tym samym oznacza niekorzystny stan dla społeczności, w jakich występuje, i jest oceniany jako niepożądany, zagrażający, niebezpieczny i konieczny do zminimalizowania lub wyeliminowania problem. Afryka jest trzecim kontynentem, po Ameryce Południowej i Azji, co do skali występowania problemu dzieci i młodzieży przebywających na ulicy lub żyjących tam w warunkach uwłaczających godności osoby. Różne podmioty społeczne i kościelne włączają się w proces resocjalizacji i readaptacji społecznej dzieci ulicy. Prężnie działającym podmiotem są salezjanie. Dlatego w naszym artykule pochylamy się nad wielkim zaangażowaniem na tym polu salezjanów, a tym samym składamy im hołd za często heroiczną pracę, która w myśl pedagogii św. Jana Bosko polega na szukaniu dobra w dzieciach ulicy. Celem naszego artykułu jest ukazanie działalności pedagogicznej salezjanów w wybranych krajach Afryki, którzy realizują liczne programy i projekty w środowisku lokalnym na rzecz dzieci ulicy. Ich działalność przebiega dwutorowo: bezpośrednio na ulicy (metoda streetworking) i w ośrodkach specjalnie wybudowanych dla dzieci i młodzieży z ulicy.

Czasopismo: Roczniki Teologiczne
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji
YouTube w edukacji polonistycznej. Rekonesans

Artykuł prezentuje możliwości wykorzystania YouTube’a na lekcjach języka polskiego. Autor przedstawia przegląd tematów, które można zastosować, by włączyć treści z YouTube’a w edukację polonistyczną.

Czasopismo: Edukacja-Technika-Informatyka
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o komunikacji społecznej i mediach, pedagogika
Zasada pondus et ordo w adhortacji Evangelii gaudium i jej przesłanie dla kaznodziejstwa

Zasada pondus et ordo, porządkująca treści wiary według ich „związku z podstawą bądź rdzeniem wiary chrześcijańskiej”, jak stwierdza Dekret o ekumenizmie Unitatis redintegratio w numerze 11, ma duże znaczenie dla kaznodziejstwa. Zasada ta domaga się, by prawdy wiary i moralności przekazywać nie tylko w sposób wierny Ewangelii, ale także tak, by prawdy pierwszorzędne były głoszone i przeżywane w pobożności pierwszorzędnie, a drugorzędne drugorzędnie. Zasada ta spotkała się z dużym uznaniem papieża Franciszka w adhortacji Evangelii gaudium. Artykuł analizuje wypowiedzi poświęcone temu problemowi zawarte w tym dokumencie.

Czasopismo: Roczniki Teologiczne
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Czynniki wpływające na wybór kierunku studiów przez studentów – badania pilotażowe

W artykule poruszono niezwykle ważną i aktualną problematykę dotyczącą wyboru kierunku studiów po ukończeniu szkoły średniej. Wybór ten stanowi bardzo ważną decyzję życiową, która może decydować o przyszłości zawodowej i społecznej młodego człowieka. Jest on tym trudniejszy, że obecnie szybkie tempo rozwoju technologicznego generuje bardzo szybkie zmiany na rynku pracy. Dziś cenione zawody za kilka lat mogą stracić na znaczeniu, a dzisiaj niszowe – stać się bardzo atrakcyjne i prestiżowe za kilka lat. Pewne zawody występujące obecnie na rynku pracy za 10 lat mogą już nie istnieć i zostaną zastąpione innymi, jeszcze niewystępującymi obecni. W niniejszym opracowaniu przedstawiono wyniki badań pilotażowych przeprowadzonych na studentach wydziału Pedagogicznego Uniwersytetu Rzeszowskiego, dotyczących czynników wpływających na ich wybór kierunku studiów. Badania przeprowadzono z wykorzystaniem ankiety elektronicznej dostępnej przez internet.

Czasopismo: Edukacja-Technika-Informatyka
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Evangelii gaudium o homilii jako części liturgii

Adhortacja apostolska Evangelii gaudium, nazywana często programowym dokumentem pontyfikatu papieża Franciszka, omawia bardzo szeroki zakres tematów. Jednym z tematów dominujących jest kaznodziejskie przepowiadanie słowa Bożego. Wprawdzie papież Franciszek w tym „wykładzie homiletycznym” omawia zagadnienia dość powszechnie znane, to jednak przypomnienie ich stanowi wartość samą w sobie. Spośród 25 punktów adhortacji poświęconych homilii (EG 135-159), dwa (EG 137 i EG 138) odnoszą się do jej kontekstu liturgicznego. Omówienie tych dwóch punktów adhortacji Evangelii gaudium oraz wydobycie z nich najważniejszego przesłania jest celem niniejszego opracowania. W opracowaniu omówione zostały zagadnienia: żywa obecność Boga w homilii, mistagogiczna funkcja homilii, homilia jako element integrujący celebrację liturgiczną oraz homilia jako część ofiary przekazywanej Ojcu i pośrednictwo łaski.

Czasopismo: Roczniki Teologiczne
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
„Jedność tematyczna” homilii w świetle adhortacji Evangelii gaudium

Papież Franciszek sugeruje, aby współczesna homilia odznaczała się „jednością tematyczną” i zawierała „syntezę ewangelicznego orędzia”. Wydaje się, że jest to nawiązanie do znanej w historii kościelnego przepowiadania tzw. homilii syntetycznej bądź homilii tematycznej. Autor artykułu ukazuje zagadnienie „jedności tematycznej” homilii w szerokiej perspektywie. Najpierw przedstawia historyczny rozwój homilii syntetycznej oraz sposoby jej pojmowania na przestrzeni dziejów. Następnie, odwołując się do posoborowych dokumentów Kościoła, uzasadnia potrzebę nadania homilii „jedności tematycznej”. Ukazuje także zasady wyboru tematu homilii. Jako naczelne kryterium wskazuje tutaj układ Lekcjonarza mszalnego oraz sprawowane misterium zbawcze. Podkreśla także kulturowe, pedagogiczne oraz teologiczne racje przemawiające za „jednością tematyczną” homilii.

Czasopismo: Roczniki Teologiczne
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Język współczesnego przekazu Ewangelii z uwzględnieniem sugestii papieża Franciszka

Artykuł dotyczy języka przekazu Ewangelii. Zostały w nim omówione najpierw źródła, z których teologia homiletyczna – jako dziedzina teologii praktycznej zajmująca się językiem przepowiadania – czerpie wskazania. Są nimi: Objawienie Boże przekazywane w Piśmie Świętym i Tradycji Kościoła, wciąż aktualizowane wskazania Stolicy Apostolskiej, liturgia, a także świeckie dyscypliny zajmujące się poprawnością i sztuką przemawiania – retoryka i gramatyka.
Wypracowane przez lata wskazania homiletów dotyczące języka przekazu Ewangelii zostały w ostatnim czasie wzbogacone licznymi sugestiami papieża Franciszka, które zostały przeanalizowane i przedstawione w niniejszym opracowaniu. Spośród licznych wskazań papieża z Argentyny omówione zostały: prostota języka i dostosowaniu go do pojętności słuchaczy przy zachowaniu wierności wobec istoty nauczania Pana Jezusa, następnie zaś jasność, serdeczność i familijność, obrazowość i piękno, kreatywność i lapidarność, a także pozytywne brzmienie. Nie można przy tym zapominać, że język zawsze wyraża człowieka. Stąd też troska o język przekazu Ewangelii jest ostatecznie troską o pogłębioną ludzką, intelektualną, duchową i duszpasterskiej formację głosicieli słowa.

Czasopismo: Roczniki Teologiczne
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Sankcje finansowe dla państw członkowskich Unii – realizacja funkcji kontrolnej Trybunału Sprawiedliwości UE

Artykuł przedstawia procedurę egzekwowania wyroków Trybunału Sprawiedliwości UE w drodze nakładania na państwa członkowskie Unii Europejskiej sankcji finansowych: okresowej kary pieniężnej oraz ryczałtu. Autor przybliża politykę w tej dziedzinie wypracowaną przez Komisję Europejską, wyrażoną w jej komunikatach. Omawia także interpretację art. 260 TFUE w orzecznictwie Trybunału: od precedensowej decyzji dopuszczającej łączne nakładanie okresowej kary pieniężnej i ryczałtu, przez zmianę sposobu naliczania obu kar na skutek wejścia w życie Traktatu Lizbońskiego, aż po wykładnię wyrażenia „niepoinformowanie o środkach transpozycji”, o którym mowa w art. 260 ust. 3 TFUE.

Czasopismo: Kontrola Państwowa
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
Proces przygotowania homilii

Autor artykułu podkreśla najpierw, w świetle homiletyki, wielkie znaczenie bliższego przygotowania do głoszenia słowa Bożego, co szczególnie odnosi się do homilii jako priorytetowej formy kaznodziejstwa. Budzi więc radość fakt, że papież Franciszek w adhortacji apostolskiej Evangelii gaudium (EG) dużo miejsca poświęcił homilii i starannemu przygotowaniu do jej wy-głoszenia. U podstaw tej pracy twórczej głosiciela homilii leży „kult prawdy” (EG 146), który prowadzi do rzetelnego poznania i uwydatniania kerygmatu biblijnego. W tym celu kaznodzieja powinien najpierw sam być słuchaczem słowa Bożego, posłusznie poddać się mu i uczynić je swoim, co papież określa mianem „personalizacji Słowa” (EG 149). Temu procesowi interioryzacji służy Lectio divina (EG 152), czyli modlitewne, duchowe czytanie Pisma Świętego. Rozpoznając słowo Boże i wsłuchując się w nie, głosiciel homilii powinien również „słuchać ludu” (EG 154), aby mógł trafnie odpowiedzieć na problemy swoich słuchaczy. Wtedy jego homilia stanie się słowem dojrzałym i aktualnym dla człowieka znajdującego się w konkretnej sytuacji egzystencjalnej. Dlatego istotne jest wymaganie, aby kaznodzieja ciągle doskonalił swoje umiejętności fachowe i dążył do duchowej dojrzałości, a dzięki temu będzie głosił homilię jako autentyczny świadek Chrystusa i wierny zwiastun Jego Ewangelii.

Czasopismo: Roczniki Teologiczne
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Duchowość głosicieli Ewangelii

Celem artykułu jest ukazanie podstawowych treści dotyczących duchowości głosicieli Ewangelii zawartych w piątym rozdziale adhortacji apostolskiej papieża Franciszka Evangelii gaudium. W punkcie pierwszym, zatytułowanym „Pojęcie duchowości”, zauważono, że koncentruje się ona na chrześcijańskim jej rozumieniu, czyli związku z Duchem Świętym. W punkcie drugim, „Specyfika duchowości głosicieli Ewangelii”, starano się ukazać wymieniane przez papieża cechy charakteryzujące duchowość głosicieli Ewangelii, takie jak: prowadzenie przez Ducha Świętego, obcowanie ze słowem Boga, zjednoczenie z Chrystusem, umiłowanie ludu i modlitwa za niego oraz osobowość wędrowca. W trzecim punkcie, „Związek duchowości z głoszeniem Ewangelii”, poszukiwano przytaczanych przez Franciszka racji uzasadniających akcentowany związek duchowości ze skutecznością ewangelizacji. Okazało się, że sprowadzają się one do motywowania głoszenia Ewangelii, zapewniania mu mocy, obdarzanie pogodą ducha. W ostatnim punkcie zwrócono uwagę na przypomniane przez papieża, tym razem z punku widzenia ewangelizatorów, sposoby pogłębiania duchowości. Po zmobilizowania ewangelizatorów do troski o swoją duchowość, przez odwołanie się do związku między świętością ewangelizatora a skutecznością jego posługi, zalecenia papieża sprowadzają się do modlitwy jako źródła ich wszechstronnej formacji.

Czasopismo: Roczniki Teologiczne
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Metoda interpretacji i przepowiadania słowa Bożego SIFT w służbie kaznodziejstwa całą duszą

L.J. Francis i P. Atkins opracowali interesującą i bardzo przydatną metodę interpretacji i głoszenia słowa Bożego SIFT (sensing, intuition, feeling, thinking – spostrzeganie, intuicja, uczucia, myślenie), opartą na teologii różnic indywidualnych i psychologii osobowości. Istotą metody jest zastosowanie funkcji umysłu człowieka (spostrzeganie, intuicja, uczucia, myślenie) do zrozumienia procesów interpretacji Biblii i otaczającego świata, a konsekwentnie także ich wpływu na przygotowanie kazań (homilii). Zasadność stosowania metody jest potwierdzana w wielu badaniach empirycznych. Artykuł w swej zasadniczej części prezentuje cztery odmienne sposoby interpretacji tekstów Pisma Świętego za pomocą funkcji psychicznych (s-i-f-t), cztery kroki w podejściu do konkretnej perykopy biblijnej wyznaczane tymi funkcjami oraz przykład zastosowania metody SIFT do tekstu Ewangelii według św. Marka 4, 35-41. Korzystanie z metody SIFT daje pełny dostęp do tekstu świętego i pozwala przepowiadać w sposób zrozumiały dla wiernych także o innym typie psychologicznym niż naturalne preferencje umysłu kaznodziei.

Czasopismo: Roczniki Teologiczne
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Wymowa teologiczna obrzędów sakramentu święceń w przepowiadaniu słowa Bożego

Przepowiadanie słowa Bożego należy do priorytetów posługi kapłańskiej. Szczególną formą głoszenia prawd Bożych jest homilia, integralnie związana ze sprawowaną liturgią. Aby przepowiadanie przynosiło należyte owoce i pożytek dla słuchaczy należy sięgnąć po wszyst-kie możliwe sposoby jego uatrakcyjnienia. Obrzędy związane z sakramentem święceń mogą w zdecydowany sposób przyczynić się do pokrzepiającego spotkania ze słowem, które staje się źródłem odnowy i wzrastania wierze.

Czasopismo: Roczniki Teologiczne
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Sól ziemi i światło świata. Perykopa o zadaniach uczniów Jezusa (Mt 5, 13-16) w przepowiadaniu homilijnym do młodzieży

Homilie do młodzieży są trudne, ale bardzo ważne. Słowo Boże ma oświetlić ten szczególny etap ludzkiego życia. To spotkanie z Chrystusem nie tylko poszerza horyzont życia, lecz przede wszystkim daje nadzieję. Artykuł dotyczy przepowiadania do młodzieży na podstawie fragmentu Kazania na Górze o soli i świetle. Pozytywne w homiliach jest to, że kaznodzieje bardzo mocno chcą zachęcić młodych słuchaczy do tego, by ich życie było solą i światłem. Ten akcent na postawę człowieka sprawia jednak to, że wielkim nieobecnym w przepowiadaniu do młodzieży staje się Jezus Chrystus. A przecież to On i tylko On jest prawdziwą Solą ziemi i Światłem świata. Młodzi ludzie to słuchacze bardzo wymagający. By rozpalić w ich sercach ogień, trzeba homilię uczynić światłem i ogniem. Słowa pełne Chrystusa i Jego miłości do człowieka zawsze są Dobrą Nowiną. Gwarantują, że ten ogień w sercach młodych zapłonie jak świeca od której mogą zapłonąć ogniem miłości inne świece ludzkich serc.

Czasopismo: Roczniki Teologiczne
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne