rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Przestępstwa z użyciem noża w Anglii i Walii

Niniejszy artykuł stanowi próbę syntezy przestępczości z użyciem noża w Anglii i Walii. Celem opracowania jest nie tylko przedstawienie zjawiska przez pryzmat istniejących regulacji, sys-temu prewencyjnego oraz badań wyjaśniających obecność zjawiska, ale również zachęcenie do przyjrzenia się bliżej zjawisku w Polsce. Przeprowadzone badania pozwoliły ustalić, że szczątkowe dane dotyczące polskiej rzeczywistości uzasadniają potrzebę pogłębienia wiedzy poprzez przyjrzenie się sposobom rozwiązywania problemu przez anglosaskie środowisko i ewentualnemu rozszerzeniu prowadzonych przez państwo statystyk

Czasopismo: Ius Novum
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
O wykorzystaniu derywacyjnej koncepcji wykładni prawa w rozwiązywaniu problemów prawa karnego

Zasadniczym celem opracowania jest przedstawienie możliwości wykorzystania derywacyjnej koncepcji wykładni prawa w rozwiązywaniu kilku wybranych istotnych problemów prawa karnego – na bazie przyjmowanych przez rzeczoną koncepcję dwupoziomowości tekstu praw-nego oraz rozczłonkowaniu treściowym norm w przepisach prawnych. Na tym tle ustalono, że każdy przepis typizujący części szczególnej Kodeksu karnego zawsze wysłowia zręby normy sankcjonowanej i sankcjonującej, co oznacza, że prawo karne jest regulatorem życia społecz-nego i samoistnym źródłem norm sankcjonowanych (zakazujących). Nadto ustalono, że prze-pisy statuujące kontratypy w rzeczywistości są przepisami modyfikującymi i nie są podstawą rekonstrukcji określonej normy prawnej. Stanowią niezbędny składnik norm sankcjonowanych i modyfikują ich zakres zastosowania. W konsekwencji w obszarze prawa karnego ustalenie bezprawności czynu ma zawsze charakter definitywny, bo przekroczenie określonej normy sankcjonowanej implikuje bezprawność. Tym samym nie jest tak, że ustawowa określoność czynu i bezprawność to dwa różne elementy struktury przestępstwa, znajdujące się na róż-nych piętrach tej struktury.

Czasopismo: Ius Novum
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
Zmiany art. 190a k.k.

Artykuł 190a k.k., penalizujący przestępstwo uporczywego nękania, a także kradzieży toż-samości, wprowadzony został do polskiego Kodeksu karnego w 2011 roku. Od tego czasu w doktrynie toczą się dyskusje nad tym, czy przepis ten spełnia swoją rolę. Podejmowane są także analizy jego konstrukcji i użytych w nim znamion. W tym opracowaniu przedstawiony został krótki zarys historii funkcjonowania art. 190a w polskiej ustawie karnej, ukazujący jego pierwotne brzmienie oraz prezentujący zmiany dokonane w nim ustawą z dnia 31 marca 2020 roku. To także próba oceny wprowadzonych zmian.

Czasopismo: Ius Novum
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
Zawiadamianie o opuszczeniu przez skazanego zakładu karnego i innego ośrodka odosobnienia

Artykuł ma charakter naukowo-badawczy, a jego przedmiotem jest zawiadamianie pokrzywdzonego, świadka lub jednostki Policji o zwolnieniu skazanego z zakładu karnego. aresztu śledczego i zakładu psychiatrycznego. Podstawowym celem naukowym była ocena zasadności wprowadzania do Kodeksu karnego wykonawczego takiego obowiązku zawiadamiania i poprawności określenia przesłanek. Główną tezą badawczą było wykazanie, że zawiadomienia te spełniają istotna rolę w zakresie ochrony pokrzywdzonego i świadka oraz mają istotny walor prewencyjny co do zawiadomienia jednostki Policji. Wyniki badania mają oryginalny charakter, gdyż dotyczą problematyki prawie nieporuszanej w literaturze. Badania tyczą się przede wszystkim problematyki krajowej, ale mogą być przydatne także w innych państwach, ze względu na to, że dotyczą oryginalnego środka. Artykuł ma istotne znaczenie dla nauki, gdyż zawiera pogłębioną analizę dogmatyczną, duży ładunek myśli teoretycznej, a także dla praktyki – wskazuje kierunki interpretacji przesłanek zawiadomienia i innych jego elementów, a tym samym może przyczynić się do jednolitego jego stosowania.

Czasopismo: Ius Novum
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
Odpowiedzialność cywilna firm audytorskich – część 1

Artykuł dotyczy problematyki odpowiedzialności cywilnej firm audytorskich. Autorzy podejmują próbę zrekonstruowania reżimu odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną przez firmy audytorskie na gruncie Ustawy z dnia 11 maja 2017 r. o biegłych rewidentach, firmach audytorskich oraz nadzorze publicznym. Rozważania prowadzą do udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy de lege lata mamy do czynienia z odrębnym i samodzielnym reżimem odpo-wiedzialności cywilnej firmy audytorskiej, a jeśli tak, to czy dopuszczalne jest stosowanie przepisów Kodeksu cywilnego dotyczących odpowiedzialności deliktowej lub kontraktowej oraz w jakim zakresie. Rozstrzygnięcie tej kwestii pozwala również na odniesienie się do innych szczegółowych zagadnień, m.in. do zakresu zastosowania ustawowych limitów odpo-wiedzialności czy kwalifikowania naruszenia standardów zawodowych przez biegłego rewi-denta z punktu widzenia przesłanek odpowiedzialności. Pierwsza część opracowania tyczy się do problemu odrębności cywilnej odpowiedzialności odszkodowawczej firm audytorskich oraz odpowiedzialności kontraktowej za badanie jednostkowych sprawozdań finansowych wobec badanej jednostki.

Czasopismo: Ius Novum
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
Kontrola wewnętrzna w administracji publicznej jako instrument sprawnego zarządzania

Kontrola wewnętrzna w administracji publicznej jest z jednej strony rodzajem wielu kontroli występujących w sferze publicznej, ale z drugiej – instrumentem sprawnego zarządzania w tej sferze. Autor przedstawia specyfikę kontroli wewnętrznej w administracji publicznej, korzysta-jąc zarówno z teorii kontroli, jak i porównań do kontroli wewnętrznej w sektorze prywatnym, i w tym celu wykorzystuje w szczególności metodę krytycznej analizy źródeł. Stawiając za cel udowodnienie niemożności bezrefleksyjnego stosowania przepisów ustawy z dnia 15 lipca 2011 r. o kontroli w administracji rządowej do klasycznej kontroli wewnętrznej, będącej swego rodzaju samokontrolą organu administracyjnego, porównuje w różnych płaszczyznach działanie orga-nów administracyjnych, będących z jednej strony kontrolującym, a z drugiej kontrolowanym do charakterystyki kontroli wewnętrznej, w której kontrolującym i kontrolowanym jest ten sam organ (jednostka). W tym celu posiłkuje się przede wszystkim metodą dogmatyczno-prawną, charakterystyczną dla egzegezy zawiłości działania administracji rządowej.

Czasopismo: Ius Novum
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
Problematyka przywilejów w systemie zabezpieczenia społecznego – uwagi polemiczne na marginesie artykułu Łukasza Kasprowicza

W numerach 1 i 3 kwartalnika „Ius Novum” ukazał się artykuł Łukasza Kasprowicza zatytu-łowany Problematyka przywilejów w systemie zabezpieczenia społecznego (część I i II). Podstawowy problem badawczy w opracowaniu sprowadza się do pytania, czy uprzywilejowane uprawnienia emerytalne dla wybranych grup zawodowych mają uzasadnienie w kontekście zasad określonych w konstytucji RP. W konkluzjach Autor opowiedział się za likwidacją większości omawianych przywilejów i zbudowaniem powszechnego, jednolitego i spójnego modelu sys-temu zabezpieczenia społecznego, obejmującego wszystkie grupy zawodowe. Zapoznając się z opracowaniem Ł. Kasprowicza, można odnieść wrażenie, że część z poruszonych w nimzagadnień nie została przedstawiona dogłębnie i wszechstronnie. Zastrzeżenia pojawiająsię przy lekturze fragmentów poświęconych funkcjonariuszom służb mundurowych oraz sędziom i prokuratorom. Nasuwa się przypuszczenie, że Ł. Kasprowicz badał regulacje doty-czące uprzywilejowania w zabezpieczeniu społecznym bez ściślejszego ich powiązania z fak-tycznymi i prawnymi uwarunkowaniami wpływającymi na treść uprawnień emerytalnychposzczególnych grup zawodowych. Aby dokonać gruntownej i zobiektywizowanej ocenyistniejących rozwiązań oraz udzielić przekonującej odpowiedzi na pytanie o zasadność różni-cowania sytuacji prawnej adresatów norm prawa socjalnego, istotne jest, by wieloaspektowo analizować poszczególne zagadnienia.

Czasopismo: Ius Novum
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
Przegląd uchwał Izby Karnej Sądu Najwyższego w zakresie prawa karnego materialnego i procesowego za 2020 rok

Artykuł ma charakter naukowo-badawczy, a jego przedmiotem jest analiza uchwał i postano-wień Izby Karnej Sądu Najwyższego w zakresie prawa karnego materialnego i procesowego wydanych w 2020 r., w wyniku rozpatrzenia tzw. pytań prawnych. Dotyczyły one: odpowie-dzialności za fałszywe zeznania (art. 233 § 1 k.k.), reprezentowania małoletniego pokrzyw-dzonego przez jednego z rodziców w sytuacji, gdy oskarżonym (podejrzanym) jest drugi z rodziców (art. 51 § 2 k.p.k.), naruszenia praw wskutek przestępstwa osoby, która złożyła zawiadomienie o przestępstwie (art. 306 § 1 pkt 3 k.p.k.), osoby nieuprawnionej, do orzekania (art. 439 § 1 pkt 1 k.p.k.), konkretnych pytań prawnych (art. 441 § 1 k.p.k.), zaliczenia na poczet orzeczonego łącznego środka karnego odrębnie wykonanych tożsamych rodzajowo środków karnych (art. 577 k.p.k.), wznowienia postępowania z powodu popełnienia przestępstwa w związku z postępowaniem (art. 540 § 1 pkt 1 k.p.k.), pojęcia „wydatków niezbędnych do wydania opinii” (art. 618f § 1 k.p.k.), przedstawienia przez skład Sądu Najwyższego zagadnie-nia prawnego do rozstrzygnięcia składowi 7 sędziów tego sądu (art. 82 ustawy o SN), uchwał o mocy zasad prawnych (art. 87 § 1 ustawy o SN) i skargi na decyzje organów wykonawczych (art. 7 § 1 k.k.w.). Podstawowym celem naukowym była ocena zasadności dokonanych przez ten organ interpretacji przepisów regulujących zagadnienia prawne poddane Sądowi Najwyż-szemu do rozstrzygnięcia. Głównymi tezami badawczymi było wykazanie, że tzw. instytucja pytań prawnych kierowanych do Sądu Najwyższego spełnia ważną rolę w zapewnieniu jed-nolitości orzecznictwa sądów powszechnych i wojskowych, gdyż argumentacja stanowiska tego organu jest pogłębiona. Wyniki badania mają oryginalny charakter, ponieważ rozwijają twórczo interpretację zawartą w analizowanych rozstrzygnięciach. Badania mają przede w wszystkim zasięg krajowy. Artykuł ma istotne znaczenie dla nauki – zawiera pogłębioną analizę dogmatyczną oraz duży ładunek myśli teoretycznej, a także jest przydatny dla prak-tyki, wzbogacając argumentację Sądu Najwyższego lub przytaczając okoliczności uzasadnia-jące poglądy odmienne.

Czasopismo: Ius Novum
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
Kilka uwag o przymusie adwokacko-radcowskim

Celem niniejszej publikacji jest przedstawienie pojęcia przymusu adwokacko-radcowskiego, dokonanie jego charakterystyki na tle doktryny i orzecznictwa, określenie funkcji oraz uzasad-nienia w polskim procesie karnym. Ponadto w artykule opisuję instytucje objęte przymusem adwokacko-radcowskim zarówno w ustawie karnoprocesowej, jak i ustawach szczególnych. W tekście przedstawiono problemy dotyczące przymusu adwokacko-radcowskiego, zwróconoszczególną uwagę na możliwość sporządzenia pism procesowych objętych przymusem przez adwokata lub radcę prawnego we własnej sprawie, a także wskazano na propozycje zmian legislacyjnych w przedmiotowym unormowaniu karnoprocesowym.

Czasopismo: Ius Novum
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
Właściwość funkcjonalna sądu do rozstrzygania sporów kompetencyjnych w sprawach karnych w świetle nowelizacji z 19 lipca 2019 roku

W pracy podjęto próbę oceny zmiany przepisów dotyczących rozstrzygania sporów kom-petencyjnych w procesie karnym, wprowadzonej w drodze nowelizacji z 19 lipca 2019 roku. W pierwszej kolejności zaprezentowano dorobek doktryny procesu karnego oraz orzecznictwa sądów karnych ukształtowany jeszcze na gruncie poprzedniego brzmienia art. 38 § 1 Kodeksu postępowania karnego, a następnie poddano analizie celowość zmian wprowadzonych w dro-dze nowelizacji z 19 lipca 2019 roku, jak również samo brzmienie tego przepisu w jego nowym kształcie, wskazując na jego oczywistą wadliwość, a w konsekwencji postulując powrót do poprzedniej wersji tego unormowania. Równocześnie w tekście znajdują się propozycje zasto-sowania określonych zabiegów interpretacyjnych, które de lege lata pozwoliłyby na chociaż częściowe zniwelowanie negatywnych skutków wprowadzenia opisywanej reformy.

Czasopismo: Ius Novum
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
Warunkowe przedterminowe zwolnienie z odbycia reszty kary pozbawienia wolności a ogólne dyrektywy wymiaru kary

Artykuł dotyczy możliwości stosowania ogólnych dyrektyw wymiaru kary (w tym dyrektywy ogólnoprewencyjnej) w przypadku udzielania skazanemu warunkowego przedterminowego zwolnienia z odbycia kary pozbawienia wolności. Według jednego z poglądów art. 77 § 1 Kodeksu karnego określa przesłanki warunkowego zwolnienia w sposób enumeratywny, co uniemożliwia stosowanie art. 53–55 k.k. Zgodnie ze stanowiskiem opozycyjnym, art. 56 k.k. nakazuje uwzględnić również ogólne dyrektywy wymiaru kary. Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 26 kwietnia 2017 r., I KZP 2/17, opowiedział się za pierwszą koncepcją. Autor tekstu podaje wiele argumentów przemawiających za przyjęciem przeciwnego poglądu. O ile sam art. 77 § 1 k.k. kładzie nacisk jedynie na osiągnięcie celu resocjalizacyjnego, to w art. 56 k.k. nakazuje się stosować również ogólne przepisy dotyczące wymiaru kary. Pomimo że udziele-nie warunkowego zwolnienia nie stanowi wymiaru kary, to jednak modyfikuje skutki orzecze-nia o karze, więc powinno respektować cele, zasady i dyrektywy wymiaru kary. Ustawodawca w art. 77 § 2 k.k. zezwolił sądowi w postępowaniu jurysdykcyjnym na zaostrzenie warunków co do korzystania ze zwolnienia. Sąd podejmuje decyzję w tym przedmiocie jedynie na pod-stawie art. 53–55 k.k. Nie może tego uczynić na podstawie art. 77 § 1 k.k., ponieważ sprawca nawet nie rozpoczął wykonywania kary.

Czasopismo: Ius Novum
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
Kilka uwag o stosunku pomiędzy podstawowym typem czynu zabronionego a  jego odmianami oraz o regule specjalności jako mechanizmie redukcyjnym wielość ocen w prawie karnym

W artykule podjęto próbę ustalenie stosunku zasadniczego typu czynu zabronionego a jego odmianami oraz trafności sięgania do reguły specjalności jako mechanizmie redukcyjnym wie-lość ocen w prawie karnym. Rozważania oparto na bazie wiedzy o strukturze tak zwanych norm sprzężonych, wyznacznikach reguł derywacyjnej koncepcji wykładni prawa w powiaza-niu z poziomową interpretacją tekstu prawnego, techniką redagowania tekstów aktów praw-nych oraz w duchu poznańsko-szczecińskiej szkoły w teorii prawa i wypracowanej przez nią aparatury pojęciowej. Na tym tle ustalono, że każdy przepis typizujący części szczególnej Kodeksu karnego wysłowia własną normę sankcjonowaną i sankcjonującą jako przepis zrę-bowy centralny. W tym sensie typy zmodyfikowane są modyfikatorami przepisów centralnych statuujących podstawowe typy czynów zabronionych. Modyfikatory te są niezbędnymi skład-nikami normy sankcjonowanej odtworzonej w przepisu typizującego typ zasadniczy, co nastę-puje w rekonstrukcyjnej fazie wykładni prawa. W rezultacie typy zmodyfikowane niczego nie modyfikują na płaszczyźnie norm sankcjonujących i pozostają w stosunku wykluczania z przepisami określającymi podstawowym typ czynu zabronionego. Pomiędzy normami sank-cjonującymi rekonstruowanymi z typu zasadniczego a jego odmianami, nie zachodzi kolizja. W sferze ustalania stosunku pomiędzy typami zasadniczymi a jego odmianami, nie jest wła-ściwe sięganie do reguły specjalności. Reguła specjalności w ogóle nie jest regułą wyłączania wielości ocen w prawie karnym.

Czasopismo: Ius Novum
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
Odpowiedzialność karna rodziców za uprowadzenie lub zatrzymanie małoletniego dziecka (art. 211 k.k.)

Przedmiotem opracowania jest problematyka odpowiedzialności karnej rodzica za uprowadzenie lub zatrzymanie swojego dziecka. W artykule, poza ogólną charakterystyką ustawowych znamion tytułowego przestępstwa, przeanalizowano podmiotowy zakres odpowiedzialności karnej rodzica za czyn z art. 211 k.k. w zależności od przysługującej mu władzy rodzicielskiej. Odniesiono się w tym aspekcie do zachowań podjętych przez sprawcę, któremu przysługuje pełnia władzy rodzicielskiej, który nie posiada władzy rodzicielskiej oraz sprawcy, któremu ograniczono władzę rodzicielską. Odrębne rozważania poświęcono kwestii tymczasowego rozstrzygnięcia sądu rodzinnego. W artykule zakwestionowano tezę, iż rodzice posiadający pełnię władzy rodzicielskiej nie mogą być podmiotami przestępstwa określonego w art. 211 k.k., a mogą stać się nimi dopiero wówczas, gdy zostaną tej władzy pozbawieni lub zostanie ona im ograniczona, czy też zawieszona.

Czasopismo: Ius Novum
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
Inspiracje gregoriańskie w Łatwej mszy polskiej w stylu chóralnym ks. Brunona Schmidta (1895–1961)

Ksiądz Brunon Schmidt urodził się w Poznaniu w 1895 r. (w zaborze pruskim). Święcenia kapłańskie przyjął w katedrze gnieźnieńskiej w 1921 r. Od 1934 r. był proboszczem w Łabiszynie. W latach 1934 i 1936 wydawał napisane przez siebie modlitewniki, które zawierały Litanię do Najświętszego Serca Jezusowego oraz Obrzędy Mszy w języku polskim i łacińskim. Interesował się liturgią i śpiewem kościelnym. Skomponował „Łatwą mszę polską w stylu choralnym” pod pseudonimem „Brunon Poznańczyk”. Jej drukowana wersja została wydana prawdopodobnie w 1936 lub 1937 roku i została pozytywnie oceniona przez wybitnego kompozytora Feliksa Nowowiejskiego. Ksiądz Schmidt starał się zachować w tej kompozycji cechy chorału gregoriańskiego, takie jak lekkość, swobodna rytmika, duchowość, spokój, płynna kantylena głosów męskich. Msza ks. Schmidta podzielona jest na pięć części: Kyrie, Gloria, Credo, Sanctus i Benedictus(tworzące całość), Agnus Dei. Analizując melodykę tej kompozycji można zauważyć, że niektóre tematy melodyczne przejął ks. Schmidt z pogregoriańskiej mszy VIII „De Angelis”.
               Sądząc po tej kompozycji, ks. Brunon Schmidt wydaje się być znakomitym muzykiem, liturgistą i teologiem. Jego „Łatwa msza polska w stylu choralnym” nawiązująca do tradycji chorału gregoriańskiego jest jednocześnie pionierskim dziełem okresu posoborowego, którego celem było zaangażowanie w liturgię większej liczby wykonawców i wszystkich wiernych. W latach 60-tych XX w. kompozycję tę rozsławił w archidiecezji gnieźnieńskiej ks. Władysław Zientarski. Mimo upływu czasu trzy części mszy: Kyrie, Sanctus i Agnus Dei są chętnie wykonywane w wielu kościołach na terenie dawnej i obecnej archidiecezji gnieźnieńskiej.

Czasopismo: Liturgia Sacra. Liturgia - Musica - Ars
Dziedziny: sztuka, nauki humanistyczne
Dyscypliny: sztuki muzyczne, nauki o kulturze i religii
Posługa muzyka kościelnego w świetle Musikalisch-liturgisches Wörterbuch Bernharda Kothego (1821–1897)

W tradycji Kościoła katolickiego muzyka stanowi nieodzowną i integralną część jego uroczystej liturgii. To stwierdzenie przypomina o trwającym od wieków przekonaniu o jedności tych dwóch rzeczywistości. Na przestrzeni wieków różne przyczyny powodowały okresy lepszej lub gorszej kondycji muzyki liturgicznej. Drugą połowię XVIII i początek XIX wieku przyjęło się uważać za czas kryzysu. Przejawiał się on przede wszystkim w niskim poziomie wykształcenia, niedbalstwie i swawoli muzyków kościelnych, a także braku odpowiedniej literatury muzycznej i czerpaniu ze świeckich wzorców. W odpowiedzi na te zjawiska w 1868 roku powstało towarzystwo Allgemeiner Cäcilienverein. Ruch ten zrzeszał duchownych i świeckich zaniepokojonych stanem ówczesnej muzyki kościelnej. Szczególny nacisk położono na edukację. W tym celu zaczęto opracowywać zbiory literatury muzycznej, podręczniki, czasopisma. Jedną z takich pozycji jest wydany w 1890 roku słownik Musikalisch-liturgisches Wörterbuch Bernharda Kothego. Jest to uporządkowany zbiór wiadomości ujętych w formie podstawowych haseł wraz z ich opisami, co nadaje mu formę leksykonu. Zawiera on nie tylko ogólną wiedzę muzyczno-liturgiczną, ale także przemyślenia autora na temat posługi muzyka kościelnego.

Czasopismo: Liturgia Sacra. Liturgia - Musica - Ars
Dziedziny: sztuka, nauki humanistyczne
Dyscypliny: sztuki muzyczne, nauki o kulturze i religii
Liturgia w Liber Pontificalis The liturgy in “Liber Pontificalis”

Artykuł Liturgia w „Liber Pontificalis” rozpoczyna się od ukazania historii Liber Pontificalis, która pokazuje, że nie można mówić o jednym autorze tej księgi. Opracowanie jest podzielone na pięć części: 1. Msza Święta; 2. Sakrament święceń; 3. Rok liturgiczny; 4. Przestrzeń; 5. Inne przejawy związane z liturgią. Cztery części zawierają zagadnienia, które są w nich pogrupowane tematycznie, ponieważ dają pewną całość. Natomiast ostatnia część obejmuje problematykę występującą w pojedynczych zapisach. Krytyczne podejście do Liber Pontificalis, w zestawieniu biogramów z innymi źródłami historycznymi, ukazuje, że nie wszystkie normy przypisywane niektórym papieżom są wiarygodne. Te anachronizmy wynikają z faktu, że księga nie pochodzi od jednego autora, a szczególnie początkowe pontyfikaty były spisywane dużo później. Poza tym w tym dziele oprócz liturgii znajdują się informacje dotyczące innych dziedzin, które nie były przedmiotem badań tego opracowania.

Czasopismo: Liturgia Sacra. Liturgia - Musica - Ars
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii
Obrzęd konsekracji dziewic i sakrament małżeństwa – różne, a jednak bliskie rzeczywistości. Analiza syntetyczna

Sakrament małżeństwa i obrzęd konsekracji dziewic to celebracje należące do dwóch światów,  które wydawać się by mogło nie mają punków stycznych. Sama konsekracja dziewic jawi się jako coś starożytnego i egzotycznego jednocześnie, a zainteresowanie jej znaczeniem jest nadal nikłe. Niniejszy artykuł to syntetyczne przedstawienie badań, jakie zakończyły się w kwietniu 2021 r.,  czego efektem jest praca zatytułowana: Nupcjalny charakter sakramentu małżeństwa i konsekracji dziewic. Studium analityczno – porównawcze. Dostrzeżenie owej oblubieńczości badanych obrzędów, tak w całości, jak w ich poszczególnych elementach, przy jednoczesnym komentarzu dokumentów Stolicy Apostolskiej oraz Ojców Kościoła, dobitnie przemawia za tym, że te rzeczywistości są sobie bardzo bliskie, a nawet wzajemnie się uzupełniają.
Słowa kluczowe: sakrament małżeństwa, obrzęd konsekracji dziewic, nupcjalność, przymierze, oblubieńczość.

Czasopismo: Liturgia Sacra. Liturgia - Musica - Ars
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii
Idea participatio actuosa Soboru Watykańskiego II w dobie pandemii

Niniejszy artykuł jest próbą odpowiedzi, jak soborowa idea participatio actuosa mogła być realizowana w warunkach pandemii Covid-19.  Uczestnictwo w liturgii zakłada jedność czasu i miejsca. Możliwości oferowane przez współczesne media spełniają zasadniczo warunek uczestnictwa co do jedności czasu. Znacznie większy problem dotyczy jedności miejsca, co pociąga za sobą ograniczenia uczestnictwa w liturgii rozumianej jako świat osób i relacji. Niewątpliwie, nawet tak ograniczony sposób uczestniczenia nie musi automatycznie narzucać ograniczeń co do skuteczności w porządku łaski. Kwestie te były już podnoszone podczas obrad Soboru Trydenckiego. Oznacza to, że nawet ograniczenia narzucone przez pandemię nie wykluczają całkowicie z włączania się człowieka w opus Dei. Obok analizy dokumentów poświęconych liturgii, artykuł uwzględnia badania socjologiczne religijności Polaków w dobie pandemii.

Czasopismo: Liturgia Sacra. Liturgia - Musica - Ars
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii