rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Praca rodziców na wsi we wspomnieniach z dzieciństwa pokolenia Millenialsów

Praca stanowi jedną z głównych form aktywności człowieka. Praca Millenialsów we wspomnieniach z dzieciństwa jest obecna i mocno akcentowana. Mogą one umożliwiać odtworzenie okoliczności, w jakich kształtowana była kultura pracy w środowisku wiejskim. Na podstawie refleksji biograficznych możliwa jest rekonstrukcja subiektywnego doświadczania pracy w warunkach i okolicznościach, w jakich przebiegało dzieciństwo. W przypadku pokolenia Millenialsów były to lata dziewięćdziesiąte, czyli początkowy okres transformacji ustrojowej. W środowisku wiejskim przebiegała ona specyficznie. Przebiegi dróg życiowych i zawodowych jak i sylwetki osobowe ówczesnych dzieci wiejskich są związane z doświadczeniami nabytymi przez nich w tamtym okresie. Odwołanie się do refleksji autobiograficznych z okresu dzieciństwa poszerza wiedzę na temat „tamtych czasów” i ukazuje indywidualne doświadczenia związane z pracą. Umożliwia także lepsze poznanie i zrozumienie późniejszego funkcjonowania społecznego, szczególnie zawodowego w okresie dorosłości. W przypadku Millenialsów pochodzących ze środowisk wiejskich we wspomnieniach pracy z okresu dzieciństwa wyraźnie zauważalne jest powszechnie występujące zapracowanie rodziców, ich zmęczenie pracą, częste też wykonywanie przez rodziców dodatkowej pracy w gospodarstwie rolnym prowadzonym na własne potrzeby. Czasu wolnego ani czasu dla dzieci rodzice nie mieli wcale, gdyż treścią wypełniającą kolejne dni była praca zawodowa i w gospodarstwie. Wyraźnie różne są wspomnienia dotyczące pracy poszczególnych rodziców – ojcowie koncentrowali się zazwyczaj na pracy zawodowej, matki – natomiast obok pracy zawodowej dźwigały ciężar prowadzenia domu. Do prac też angażowane były dzieci. Zazwyczaj były to prace związane z opieką nad rodzeństwem, prace porządkowe i samoobsługowe oraz pomoc przy sezonowych pracach polowych. We wspomnieniach z okresu dzieciństwa najstarszych Millenialsów, określanych jako „pokolenie cyfrowe”, nie występują nowe media elektroniczne ani technologie elektroniczne. Praca ich rodziców zazwyczaj była pracą fizyczną. W pamięci dzieci utrwaliła się jako praca zazwyczaj ciężka, wyczerpująca, a jednocześnie konieczna. Była źródłem utrzymania i tak też była traktowana przez rodziców, którzy wykonywali ją z odpowiedzialnością i zaangażowaniem. Nie narzekali na jej nadmiar i powodowane przez nią zmęczenie.

Czasopismo: Roczniki Pedagogiczne
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Nauczanie podsystemu leksykalnego w edukacji przedszkolnej dzieci ze spektrum autyzmu oraz zespołem Aspergera

Nie tylko specjalne potrzeby edukacyjne, lecz także cechy rozwojowe silnie determinują specyfikę nauczania podsystemu leksykalnego jezyka obcego w edukacji przedszkolnej. Celem tego artykułu jest prezentacja wyników badania, przeprowadzonego pośród grupy dzieci pięcioletnich, dotkniętych spektrum autyzmu oraz zespołem Aspergera. Dążeniem tego konkretnego kontekstu pedagogicznego edukacji przedszkolnej jest przeanalizowanie trudności i ich możliwych modyfikacji w metodyczne możlwości. Po pierwsze, wykorzystując perspektywnę neurobiologiczną zaprezentowana zostanie specyfika nauczania podsystemu leksykalnego wśród dzieci. Następnie omówione zostaną szczególne potrzeby i umiejętności dzieci ze spektrum autyzmu oraz zespołem Aspergera. Praktyczna część artykułu powstała na bazie badania, przeprowadzonego w roku szkolnym 2018/2019 w Warszawie. Eksperyment pozwolił na zdiagnozowanie czy zastosowanie teorii inteligencji wielorakich, zadań multisensorycznych oraz zabawy dydaktycznej w kontekście przedszkolnej edukacji specjalnej wpływa na proces nauczania-uczenia się języka obcego. 

Czasopismo: Neofilolog
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Miejsce sprawności językowych na zajęciach języka specjalistycznego (na przykładzie polskiego języka medycznego)

Celem niniejszego artykułu jest przedstawienie wyników dwóch ankiet przeprowadzonych wśród trzydziestu ośmiu uczestników kursu polskiego języka medycznego dla osób z Białorusi, Rosji i Ukrainy. Pierwsze badanie ankietowe (przeprowadzone przed rozpoczęciem kursu) obejmowało następujące zagadnienia: (1) samoocenę znajomości języka polskiego ogólnego, a także specjalistycznego (medycznego), (2) oczekiwania uczestników wobec dwudziestogodzinnego kursu, w którym mieli wziąć udział, (3) świadomość językową na temat konieczności rozwijania czterech sprawności językowych na zajęciach z języka specjalistycznego. Druga ankieta obejmowała przede wszystkim ocenę efektywności zajęć oraz własnych postępów w nauce języka polskiego do celów zawodowych. Badania miały charakter diagostyczno-opisowy i zasygnalizowane w niniejszym artykule spostrzeżenia dały asumpt do szerszych rozważań na temat obecnego stanu badań nad opisem sprawności receptywnych i produktywnych w nauczaniu języka polskiego jako obcego dla celów specjalistycznych.

Czasopismo: Neofilolog
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: językoznawstwo
Czy rodzina jest niezbędna w procesie integralnego rozwoju człowieka? Niespełnione teorie i wyzwania natury

Artykuł dotyczy ponadczasowej dyskusji o rodzinie jako instytucji naturalnej. Przypomina różne eksperymentalne formy życia seksualnego człowieka, realizacje postaw osobistych i społecznych poza małżeństwem i tradycyjną, naturalną rodziną. Głębsza analiza tych eksperymentów ukazuje z jednej strony ich przemijalność i błędne funkcjonowanie, z drugiej absurdalność twierdzenia, że rodzina jest jedynie tworem kulturowym, zmiennym w czasie i zależnym od trendów społecznych. Naturalne małżeństwo i oparta na nim rodzina odzwierciedlają rozsądny charakter natury ludzkiej i służą funkcjonowaniu społeczności. Autor sięga po szereg argumentów przemawiających za koniecznością rodziny naturalnej, stanowiącej psychologiczną, osobową i społeczną podstawę rozwoju człowieka. Odrzucenie roli rodziny w tych sferach życia ludzkiego zagrozi w przyszłości dehumanizacją człowieka.

Czasopismo: Roczniki Pedagogiczne
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Wymiany wirtualne jako forma kształcenia wspierająca rozwój umiejętności interakcji online

Postępująca globalizacja i coraz powszechniejszy dostęp do internetu sprawia, że interakcje między uczącymi się języków obcych zachodzą już nie tylko w formie bezpośredniej, ale także online. Taka forma komunikacji charakteryzuje się specyficznymi właściwościami i wymaga odmiennych od tradycyjnych form nauczania. W niniejszym artykule ukazano, jak nowoczesna forma uczenia się, jaką jest udział w wymianach wirtualnych, pozwala na wykorzystywanie umiejętności charakterystycznych dla interakcji online określonych w dokumencie CEFR Companion Volume. Zaprezentowane badanie oparte jest na danych zebranych podczas polsko-włoskiej wymiany wirtualnej przeprowadzonej między Uniwersytetem w Turynie a Uniwersytetem Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie. Analiza ilościowo-jakościowa wypowiedzi studentów uczących się języka włoskiego na poziomie A1, zgromadzonych podczas projektu, pozwoliła na stwierdzenie, że udział w wymianie wirtualnej był dla studentów okazją do wykorzystania różnorodnych umiejętności związanych z rozmową i dyskusją online, zdefiniowanych w dokumencie CERF Companion Volume. Wyniki badania wskazują ponadto, że ilość wypowiedzi uczestników projektu przewyższała minimum konieczne do zrealizowania wyznaczonych zadań oraz, że wykazali się oni wieloma kompetencjami w zakresie interakcji online przyporządkowanymi poziomowi A2, a więc przewyższającymi ich poziom biegłości językowej w zakresie języka włoskiego. Na tej podstawie można stwierdzić, że wymiany wirtualne są dla studentów angażującą formą nauki nawet na najniższym poziomie językowym, która pozwala realizować ich potencjał komunikowania się w języku docelowym, z wykorzystaniem umiejętności interakcji online.

Czasopismo: Neofilolog
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Pedagogia chrześcijańskiej służby Bogu, bliźnim i ojczyźnie kardynała Stefana Wyszyńskiego

Przedmiotem analizy są zawarte w dziennikach kardynała Stefana Wyszyńskiego poglądy na temat chrześcijańskiej służby Bogu, bliźnim i ojczyźnie z punktu widzenia czasu jego życia i działalności oraz ich ponadczasowej aktualności. Zwrócenie uwagi na socjalizacyjne oraz społeczno-polityczne źródła i głębię mądrości Prymasa Tysiąclecia pozwala na zrozumienie uwikłania jego życia w złożoność konfliktów społeczno-politycznych w dziejach powojennej Polski. Jest to zarazem szansa na przywrócenie w dyskursie naukowym roli chrześcijańskiej pedagogiki i nauczania społecznego Kościoła katolickiego w świetle ustawicznie eksponowanych przez zmieniające się siły politycznej władzy różnice światopoglądowe obywateli oraz potrzeby budowania jedności państwa dla dobra wspólnego. Konieczna jest refleksja na temat skutków sporów politycznych, w które uwikłana jest także pedagogika i praktyka wychowawcza różnych środowisk społecznych.

Czasopismo: Forum Pedagogiczne
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
O nietożsamości dobra i piękna

Elzenbergowska teza o obiektywnej tożsamości dobra i piękna nie jest przekonywająca.
Problem można zanalizować na gruncie Wittgensteinowskiej ontologii
sytuacji, co daje lepsze widoki na jego rozwiązanie. Zbiory stanów rzeczy
dobrych (D) i pięknych (P) ani się nie pokrywają, ani nie przecinają, ani D
nie zawiera się w P. Nie da się wskazać dla D i P cechy rodzajowej i różnicy
gatunkowej. P i D dają się jedynie definiować cząstkowo – przez przykłady
i zbliżanie się do ich zbiorów wyczerpujących. W języku naturalnym wyróżnia
się wiele odmian dobra i piękna, rozmaicie powiązanych, na przykład „piękno
moralne”, „moralną brzydotę”, ale też „brzydotę amoralną”, a nawet „szpetne
dobro”. Jednakże zbiory P i D (oraz B i Z – stanów rzeczy szpetnych i złych)
są rozłączne. Otóż w konkretnej sytuacji pięknej może tkwić abstrakcyjny stan
rzeczy odnoszący się do dobra, a w konkretnej sytuacji dobrej – abstrakcyjny
stan rzeczy odnoszący się do piękna. Te abstrakcyjne „rdzenie” sytuacji mogą
piękno intersubiektywnie „zabarwiać” dobrem, a dobro pięknem.

Czasopismo: Przegląd Filozoficzny. Nowa Seria
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: filozofia
Zwyciężać samego siebie – kard. Stefan Wyszyński o ideale (katolickiego) wychowania

Dla współczesnej pedagogiki życie, myśl i nauczanie kardynała Stefana Wyszyńskiego wpisują się w tradycję rozwoju nauki społecznej Kościoła oraz obejmują obszar pedagogiki katolickiej. Katolicką naukę społeczną traktował kardynał jako integralną część nauczania Kościoła o człowieku, egzystującym i pracującym w konkretnej rzeczywistości społeczno-gospodarczej i politycznej. Na pierwszym miejscu stawiał konkretnego człowieka. Czy wychowanie katolickie ma dziś swoje znaczenie? – pytał Prymas Tysiąclecia i wskazywał na ideały katolickiego (integralnego) wychowania obejmującego: wewnętrzną jedność wychowania; miłość prawdy i życie w prawdzie oraz potrzebę jednoczenia wszystkiego i wszystkich w miłości. Podkreślał, że życie jest największym dobrem każdego człowieka. Każdy człowiek tylko w biegu życia nabiera pełnego wyrazu swej osobowości. Nikt się nie rodzi geniuszem, wielkim uczonym, świętym, ale dzięki życiu się nim staje. Jako istota rozumna i wolna rozwija się w działaniu i wysiłku na rzecz nieprzemijających, ponadczasowych wartości dobra, prawdy i piękna.

Czasopismo: Forum Pedagogiczne
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Wskazania pastoralno-edukacyjne dotyczące małżeństw i rodzin w dokumentach Kościoła w Polsce w latach 1989–1999. Impulsy nauczania kardynała Stefana Wyszyńskiego

W Polsce, po 1989 roku, nowa sytuacja polityczno-społeczna przyniosła wyzwania wymagające refleksji oraz podjęcia przez Kościół nowych działań. Oprócz pozytywnych skutków transformacji, uzyskania wolności i swobód demokratycznych, równolegle pojawiły się zjawiska destrukcyjne oraz demoralizujące, których negatywne skutki dotknęły przede wszystkim rodzinę – fundament każdego społeczeństwa i narodu. Opis planów pastoralnych, dotyczących małżeństw i rodzin, zawartych w dokumentach Kościoła w Polsce, ukazuje troskę oraz zakres pracy i starań w tym obszarze. Nauczanie Stefana kard. Wyszyńskiego na temat małżeństwa i rodziny jest ważnym punktem odniesienia. Przesłanie skierowane do rodzin i wszystkich głoszących Ewangelię pozostaje aktualne i niezmienne w swym celu, zakłada większą specjalizację oraz złożoność edukacji i oddziaływań pastoralnych. Kościół ukazuje niezmiennie prawidłowy model rodziny oraz przypomina o jej fundamentalnej wartości.

Czasopismo: Forum Pedagogiczne
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Wychowawcza wartość nauczania bł. Stefana Kardynała Wyszyńskiego o rodzinie i narodzie

Błogosławiony Kardynał stracił matkę w wieku 9 lat, od tego czasu jego Matką stała się Ojczyzna, dla której służył, którą kochał i o którą walczył – walczył miłością do każdego bliźniego i o każdego bliźniego. Doświadczył okrucieństw wojny i reżimu sowieckiego, jego ukochana Ojczyzna pozbawiła Go wolności, a on dla niej ułożył Śluby jasnogórskie, które stały się pierwszym krokiem na drodze wyzwolenia Ojczyzny, Narodu i polskiej rodziny, dla której kardynał Wyszyński był niekwestionowanym Ojcem. 

Czasopismo: Forum Pedagogiczne
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Działalność i nauczanie Sługi Bożego Stefana Wyszyńskiego – implikacje pedagogiczne dla potrzeb praktyki penitencjarnej

Wieloletnia działalność Sługi Bożego Stefana Wyszyńskiego na rzecz Kościoła w Polsce oraz obrony polskiej tożsamości uwidacznia się na polu odszukiwania oblicza współczesnych wartości, w kontekście wychowania, charakterystycznego dla chrześcijaństwa. Niniejszy artykuł w sposób syntetyczny ukazuje specyficzne rysy sylwetki duchowej oraz wybrane fakty z życia przyszłego błogosławionego, Prymasa Tysiąclecia Stefana Wyszyńskiego, jakie wyłaniają się na podstawie analizy jego działalności i nauczania. Źródłem wiedzy o Prymasie uczyniono jego przemówienia, kazania, homilie, notatki z czasu, kiedy był on więziony. Problematyka badań nad postacią i dziedzictwem Prymasa Stefana Wyszyńskiego uwidacznia się w potrzebie dociekań autora dotyczących doświadczeń wiary oraz możliwości wykorzystania poznawanej rzeczywistości w praktyce pedagogicznej wychowania resocjalizacyjnego.

Czasopismo: Forum Pedagogiczne
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Mazowsze w przepowiadaniu Prymasa Stefana Wyszyńskiego

Jednym z przystanków budzenia wiary narodu, świadomości człowieka wolnego i odpowiedzialnego, tworzącego historię na fundamencie prawa i moralności Dekalogu, było Mazowsze. Prymas wielokrotnie, przy różnych okazjach odwiedzał Płock. Niósł słowo, które jak biblijne ziarno miało padać na glebę ludzkich serc i przynosić owoce. Kardynał Stefan Wyszyński po raz pierwszy jako Prymas przybył do Płocka pod koniec 1961 roku, aby uczestniczyć w uroczystościach pogrzebowych biskupa płockiego Tadeusza Pawła Zakrzewskiego (zm. 26 listopada). Potem wielokrotnie przybywał jeszcze do historycznej stolicy Mazowsza – 4 lutego 1962 roku konsekrował w płockiej katedrze biskupa Jana Wosińskiego; 12–13 listopada 1966 roku uczestniczył w Płocku w uroczystościach millenijnych; 16 kwietnia 1968 roku wygłosił kazanie w płockiej katedrze z okazji 50-lecia działalności Zgromadzenia Sióstr Pasjonistek, a zwłaszcza wziął udział w uroczystych obchodach jubileuszu 900-lecia istnienia diecezji płockiej, które miały miejsce w niedzielę 1 czerwca 1975 roku. To, co Prymas Polski kardynał Stefan Wyszyński mówił na Mazowszu Płockim i o Mazowszu, znalazło swoje dopełnienie w słowach św. Jana Pawła II, wypowiedzianych w dniu 7 czerwca 1991 roku podczas pobytu w Płocku: „Płock głęboko wrósł się w dzieje Polski i w dzieje Kościoła”. Podkreślał przez to rolę tego miasta, stolicy historycznego Mazowsza, w tysiącletniej historii naszej Ojczyzny. Mówił, że Mazowsze zajmuje wysokie miejsce w budowaniu państwa i Kościoła. Przywołując ważne dla Mazowsza postacie, wskazywał zawsze na wartości, których były one nośnikami, a które są ponadczasowe.

Czasopismo: Forum Pedagogiczne
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Stefana kardynała Wyszyńskiego wizja pracy i jej popularyzacja wśród środowisk pozakatolickich

Wizja pracy Stefana kardynała Wyszyńskiego, choć upowszechniana jest już od 1946 roku, czyli zapoczątkowana pierwszym wydaniem monografii Duch pracy ludzkiej, to wciąż jej popularność jest dużo mniejsza, aniżeli innych teorii i koncepcji pracy. Jest to zapewne wynik słabej promocji w środowiskach pozakatolickich, pomimo że jej autorem jest jedna z najwybitniejszych osobistości polskiego życia publicznego – kardynał Stefan Wyszyński. Zatem w roku beatyfikacji warto ją przywołać, aby była znana wszystkim środowiskom, w tym również spoza kręgu katolickiego. Wizja pracy kardynała opiera się na czterech filarach: (1) antropocentryzm, który sytuuje człowieka w centrum wszelkiego działania; (2) biblijny opis pracy człowieka – czyńcie sobie ziemię poddaną (Rdz 1, 28), który wyznacza jedno z zadań Stwórcy dla człowieka w postaci nakazu pracy, ale i – co promuje Wyszyński – stanowi wskazanie dla człowieka, mówiące o sposobie urzeczywistnienia własnego człowieczeństwa w procesie pracy, dzięki zaangażowaniu w proces pracy i chęć udoskonalania; (3) duch pracy ludzkiej i jego wielowymiarowość, w co wpisują się postaci ducha: m.in. wychowawczego, pracy, jałmużny, cywilizacji, przyjaźni, współpracy, ciszy czy pokoju; (4) cnota pracy ludzkiej, rozumiana m.in. przez cierpliwość w pracy, nieskwapliwość, wytrwałość i stałość w pracy, a także sumienność i pilność oraz cichość i współpracę.  

Czasopismo: Forum Pedagogiczne
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Reakcje fizjologiczne i behawioralno-poznawcze dzieci w młodszym wieku szkolnym w sytuacjach stresowych

Stres i związane z nim negatywne emocje wywołują określone reakcje fizjologiczne i behawioralno-poznawcze u jednostek, rzutujące na ich funkcjonowanie w różnych obszarach życia. W artykule - na podstawie badań własnych  analiza tychże reakcji została odniesiona do dzieci w młodszym wieku szkolnym: uczniów trzecich klas szkoły podstawowej, ich matek oraz nauczycieli i wkomponowana w kontekst środowiska rodzinnego, szkolnego i rówieśniczego wspomnianych dzieci.

Czasopismo: Forum Pedagogiczne
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: psychologia
Psychoterapia w szkole? Dylematy w kontekście pandemii COVID-19

Celem artykułu jest udzielenie odpowiedzi na pytanie, dlaczego szkoła nie jest miejscem, w którym powinno prowadzić się psychoterapię. Podjęcie tego tematu wydaje się być szczególnie istotne w momencie wzrostu zapotrzebowania na specjalistyczną pomoc – świadczoną przez szkołę, a dedykowaną uczniom, w kontekście pandemii COVID-19. Artykuł może wypełnić pewną lukę w polskojęzycznej literaturze przedmiotu, ponieważ aktualnie brak jest prac o tym temacie. W pierwszej kolejności przedstawiono podstawowe dane związane ze zmianami, jakie w zakresie zdrowia psychicznego w grupie dzieci i młodzieży spowodowała pandemia. W dalszej części zaprezentowano specyfikę procesu psychoterapii, z uwzględnieniem definicji naukowych. Następnie wskazano, dlaczego w szkole nie należy prowadzić psychoterapii, a nawet jej podejmowanie byłoby szkodliwe dla uczniów. W ostatniej części przestawiono krótki zarys proponowanych form wsparcia, stanowiący pewne dopełnienie pracy. W artykule tym, co jest zgodne z literaturą przedmiotu, słowa psychoterapia i terapia traktowane są zamiennie.

Czasopismo: Forum Pedagogiczne
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Kształcenie zdalne, poziom stresu i dobrostan psychiczny studentów pedagogiki w pierwszej fazie pandemii choroby COVID-19

Celem artykułu jest empiryczna weryfikacja zależności między kształceniem zdalnym, zadowoleniem ze studiów, poziomem odczuwanego stresu w czasie pandemii choroby COVID-19 a ogólnym dobrostanem psychicznym studentów. Badania przeprowadzono w czerwcu 2020 roku. Wzięło w nich udział 91 studentów pedagogiki. Analiza wyników badań wskazuje, że ponad 80 proc. studentów pozytywnie ocenia kształcenie zdalne, a 34 proc. jest bardzo zadowolonych ze studiowania pedagogiki. Ocena kształcenia zdalnego przez studentów i poziom ich zadowolenia ze studiów nie ma związku z dobrostanem psychicznym. Ponad połowa badanych studentów prezentuje wysoki poziomu stresu w pierwszej fazie pandemii. Studenci odczuwający niższy poziom stresu lepiej oceniają kształcenie zdalne niż studenci odczuwający wysokie natężenie stresu. Analiza regresji wskazuje, że poziom stresu doświadczany przez studentów jest predyktorem dobrostanu psychicznego. Wraz ze wzrostem natężenia stresu następuje spadek dobrostanu psychicznego. Kryzys zdrowotny wywołany pandemią w istotny sposób wpływa na funkcjonowanie studentów.

Czasopismo: Forum Pedagogiczne
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Enneagram w pracy koordynatora rodzinnej pieczy zastępczej

Nad prawidłowością funkcjonowania rodziny zastępczej czuwa koordynator rodzinnej pieczy zastępczej. Poprzez wizyty w środowisku społecznym i kontakty z przedstawicielami środowiska wychowawczego dziecka (wychowanka) koordynator – zgodnie z ideą metody indywidualnych przypadków – diagnozuje problemy rodziny zastępczej i dziecka w niej umieszczonego, sporządza plan pomocy dziecka oraz pracuje z danym dzieckiem. Z myślą o podniesieniu efektywności pomocy dzieciom i rodzinom zastępczym w realizacji ich zadań wychowawczych wobec małoletnich oraz podniesieniu poziomu świadomości dziecka (wychowanka) w zakresie radzenia sobie z własnymi problemami metodę indywidualnych przypadków (etap: praca z przypadkiem) wzbogacono metodą Enneagramu.

Czasopismo: Forum Pedagogiczne
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Biografia rodzinna – dynamika systemów rodzinnych w perspektywie narracyjnej

Artykuł ma charakter koncepcyjno-metodologiczny, a jego celem jest próba rekonstrukcji dynamiki zmian w systemie rodzinnym z wykorzystaniem metody biograficznej. Kanwę teoretyczną stanowią podejścia wywodzące się z konstruktywizmu i konstrukcjonizmu społecznego, systemowe rozumienie rodziny oraz koncepcje biograficznego uczenia się. Rodzina jest rozumiana jako system społeczny podlegający zasadom całościowości oraz autopojezy, które wyznaczają ramy i możliwości jego rozwoju. Wprowadzono autorską kategorię „biografii rodzinnej”, która oznacza zwielokrotnioną (będącą czymś więcej niż sumą biografii jednostkowych) nieskończoną (re)konstrukcję wynikającą z napięcia między biegiem życia rodziny a opowieścią o historii życia rodziny. Zastosowanie biografii rodzinnej jako sposobu opisu rzeczywistości systemowej (z uwzględnieniem jej nieoczywistej dynamiki) oraz jako wyznacznika zbierania i analizowania danych empirycznych jest nową możliwością w pedagogicznych badaniach rodzin.

Czasopismo: Forum Pedagogiczne
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Między brakiem a potencjałem. Pedagogika pozytywnych zasobów

Autor opracowania podejmuje refleksję nad czasopiśmiennictwem pedagogicznym oraz stanowi próbę włączenia się do dyskusji nad tożsamością i rozwojem pedagogiki oraz zachodzących w niej przemian. Dotyczą one zróżnicowania w obrębie podejmowanej problematyki, orientacji metodologicznych, wielo-, inter- i trandyscyplinarnej współpracy. Oznacza to konieczność dalszego poszerzania pola przedmiotowego pedagogiki o nowe konteksty i dyskursy wyznaczone synergią poznania i zmiany. Konieczne jest nowe ujęcie pedagogiki w kategoriach pozytywności i rozwoju. Nowa perspektywa stanowić może nową jakość. Opracowanie stanowi również zaproszenie do podjęcia kolejnych naukowych eksploracji w interdyscyplinarnym obszarze kreatologii.

Czasopismo: Forum Pedagogiczne
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: pedagogika
Definicja samoedukacji religijnej jako przyczynek do badań empirycznych

Artykuł jest próbą ustalenia podstawowych złożeń dla samoedukacji religijnej w kontekście wychowania. Przedstawiono w nim wybrane aspekty samoedukacji. Dokonano analizy obszarów poznawczych i badawczych zagadnienia. Podano definicję samoedukacji religijnej. 

Czasopismo: Forum Pedagogiczne
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne