rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Ocena stopnia skażenia bakteriami potencjalnie patogennymi kiszonek z runi łąkowej

Ruń łąkowa i wyprodukowane z niej kiszonki są wartościowymi paszami objętościowym do stosowania w całorocznym żywieniu bydła mięsnego i mlecznego. W gospodarstwach ekologicznych, w których do nawożenia łąk i odrastającej runi stosowane są często nieprzefermentowane płynne nawozy naturalne, istnieje realne zagrożenie skażenia zielonek, a w następstwie kiszonek bakteriami fekalnymi - potencjalnie chorobotwórczymi. Celem badań była ocena stopnia skażenia patogenami kiszonek z runi łąkowej pochodzącej z użytków zielonych intensywnie nawożonych gnojówką i gnojowicą oraz określenie wpływu działania preparatu bakteryjno-mineralno-witaminowego na obniżenie lub wyeliminowanie bakterii z rodzaju Salmonella, bakterii z grupy coli i Escherichia coli w procesie stymulowanej fermentacji mlekowej. W kiszonkach bez dodatku preparatu sporządzonych z runi łąkowej pochodzącej z użytków zielonych nawożonych gnojówką na wiosnę i następnie na odrastające rośliny oraz nawożonych gnojowicą wykryto obecność bakterii z rodzaju Salmonella i bakterii Escherichia coli oraz wysoką liczbę bakterii z grupy coli. Kiszonki doświadczalne wytworzone z dodatkiem preparatu charakteryzowały się wysoką czystością mikrobiologiczną, nie stwierdzono w nich obecności bakterii z rodzaju Salmonella, natomiast liczba bakterii z grupy coli i bakterii Escherichia coli była około 100-krotnie niższa, w stosunku do zawartej w kiszonkach bez jego dodatku. W efekcie działania preparatu bakteryjno-mineralno-witaminowego nastapiło zahamowanie rozwoju bakterii patogennych. Kiszonki z preparatem charakteryzowały się wysoką jakością chemiczną i mikrobiologiczną.

Czasopismo: Journal of Research and Applications in Agricultural Engineering
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Porównanie skuteczności preparatów do zwalczania inwazji Varroa destructor na przestrzeni lat 2007-2009 w pasiece ekologicznej

W ostatnich trzech latach, zwalczając roztocz Varroa destructor w pasiece ekologicznej, stwierdzono wysoką skuteczność warroabójczą kwasu szczawiowego oraz innych preparatów (kwasy organiczne i olejki eteryczne) dopuszczonych do użycia w pasiece ekologicznej. Wykorzystanie kwasów szczawiowego i mrówkowego możliwe jest jedynie w okresie, kiedy w rodzinach nie ma już czerwiu, co zdarza się dopiero w październiku i listopadzie. Stosowanie kwasów o tej porze powoduje, że do chwili ich użycia, w rodzinach następuje intensywny rozwój pasożyta, celowe jest zatem stosowanie środków warroabójczych bezpośrednio po ostatnim miodobraniu, czyli na przełomie lipca i sierpnia (Api Life Var), a w terminie późniejszym zastosowanie kwasu szczawiowego lub mrówkowego. Uzyskanie zadowalających wyników badań nad skutecznością warroabójczą poszczególnych środków pozwala na opracowanie modelu postępowania i zwalczania warrozy w pasiekach ekologicznych. Istotne jest, aby wszystkie wyżej wymienione środki stosowane były po okresie miodobrań i bez powtarzania zabiegów wiosną, tak by nie istniały jakiekolwiek obawy o możliwość ich kumulacji w miodzie. Wskazane również jest takie postępowanie, aby w walce z pasożytem stosować naprzemienne stosowanie w kolejnych latach różnych preparatów, co ma zapobiegać powstawaniu tzw. lekooporności u Varroa destructor.

Czasopismo: Journal of Research and Applications in Agricultural Engineering
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Ocena stanu zrównoważenia gospodarki nawozowej w wybranych gospodarstwach ekologicznych w rejonie Brodnicy

Celem prowadzonych badań była ocena stopnia zrównoważenia gospodarki nawozowej w 20 wybranych gospodarstw ekologicznych, zlokalizowanych w województwie kujawsko-pomorskim. W ocenie zrównoważenia uwzględniono bilans NPK, udział zielonych pól oraz bilans glebowej substancji organicznej. Do sporządzenia bilansu składników mineralnych metodą "na powierzchni pola", wykorzystano program komputerowy Macrobil. Analizowane gospodarstwa ekologiczne charakteryzowały się dodatnim, bezpiecznym dla środowiska saldem bilansu azotu wynoszącym 2,8 kg N ha-1 rok-1. Natomiast saldo bilansu fosforu i potasu było ujemne i wynosiło odpowiednio:-2 i -21,6 kg ha-1 rok-1. Zrównoważony bilans potasu uzyskiwały gospodarstwa ukierunkowane na produkcję zwierzęcą, natomiast wyraźnie ujemny gospodarstwa specjalizujące się w produkcji roślinnej. Bilans glebowej substancji organicznej w badanych gospodarstwach ekologicznych był dodatni i wynosił średnio 0,53 t s.m./ha. Najwyższe wartości tego wskaźnika odnotowano w gospodarstwach wyspecjalizowanych w produkcji zwierzęcej. Udział pól zielonych w badanej grupie gospodarstw ekologicznych wynosił nieco ponad 50%, co wskazuje na duży ich potencjał w ograniczaniu niekorzystnych skutków towarzyszących produkcji rolniczej.

Czasopismo: Journal of Research and Applications in Agricultural Engineering
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Zachwaszczenie mieszanek strączkowo-zbożowych uprawianych ekologicznie

W latach 2007-2009 przeprowadzono badania, których celem była ocena stopnia zachwaszczenia mieszanek strączkowozbożowych uprawianych ekologicznie, w zależności od nawożenia organicznego. Badania wykonano w RZD IUNG w Grabowie (woj. mazowieckie). Porównywano osiem mieszanek roślin strączkowych (groch, wyka) ze zbożami (jęczmień, owies) o zróżnicowanym udziale komponentów (odpowiednio 50:50% i 75:25%). Przeprowadzono jakościowo-ilościowe analizy zachwaszczenia oraz ocenę zbiorowisk chwastów za pomocą wskaźnika różnorodności Shannona i dominacji Simpsona. Badania wykazały, że największą liczbą gatunków, liczebnością oraz masą chwastów charakteryzowała się mieszanka jęczmienia (50%) z grochem (50%). Ocena za pomocą wskaźnika różnorodności Shannona wykazała dla tej mieszanki największą różnorodność flory segetalnej. Najskuteczniej ograniczały zachwaszczenie mieszanki owsa z wyką. Indeks dominacji Simpsona wskazywał na wyraźną dominację jednego gatunku chwastu w mieszankach jęczmienia z wyką.

Czasopismo: Journal of Research and Applications in Agricultural Engineering
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Reakcja odmian ozimych orkiszu pszennego na nawożenie obornikiem

W Katedrze Agronomii Uniwersytetu Przyrodniczego w Poznaniu, w latach 2007-2009 prowadzono badania nad reakcją dwóch odmian ozimych orkiszu pszennego (Schwabenpelz, Badengold) na nawożenie obornikiem (dawki obornika: 0, 15 i 30 t.ha-1). Ponadto zamierzano ustalić optymalne dawki obornika w uprawie tych odmian. Odmiany orkiszu ozimego Schwabenpelz i Badengold silnie reagowały na warunki pogodowe, szczególnie wilgotnościowe w okresie wegetacji. W korzystnym roku dla wzrostu i rozwoju roślin wydały one dwukrotnie wyższe plony niż w roku z okresowym niedoborem wody. Korzystne dla plonowania orkiszu okazało się zastosowanie 15 t obornika*ha-1. Wyższa dawka nawozu naturalnego nie tylko nie zwiększyła plonu ziarna, a często wywoływała tendencję jego spadku. Porównywane odmiany podobnie reagowały na nawożenie naturalne. Odmiana Badengold plonowała wyżej od odmiany Schwabenpelz i różnica ta wynosiła średnio 7,3t*ha-1, tj. 51%. Taka kolejność odmian wystąpiła w obu latach we wszystkich wariantach uprawowych.

Czasopismo: Journal of Research and Applications in Agricultural Engineering
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Ocena plonowania kilku odmian pomidora w uprawie ekologicznej

W latach 2005-2006 w Instytucie Warzywnictwa w Skierniewicach prowadzono badania porównawcze plonowania pomidora uprawianego metodą ekologiczną i konwencjonalną. Oceniano polskie odmiany nowej generacji, samokończące, z przeznaczeniem dla przemysłu. Badano następujące odmiany: Awizo F1, Batory F1, Etna F1, Rumba, Sokal F1, Wiola F1. Czynnikiem najsilniej wpływającym na wysokość i strukturę plonu było występowanie zarazy ziemniaka. W warunkach łagodnego przebiegu choroby (2005 rok) plon pomidora z uprawy ekologicznej był o około 9% niższy niż z konwencjonalnej. Wyróżniającą odmianą pod względem wysokości i struktury plonu w obu metodach uprawy była Batory F1. W warunkach dużego nasilenia choroby (2006 rok) w uprawie ekologicznej uzyskano o 26,5% niższy plon ogólny, a ilość porażonych owoców była 2,5-krotnie większa niż w uprawie konwencjonalnej. W obu latach badań niezależnie od warunków i metody uprawy najmniej owoców z objawami zarazy ziemniaka stwierdzono u odmiany Awizo F1.

Czasopismo: Journal of Research and Applications in Agricultural Engineering
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Porównanie energochłonności uprawy wybranych gatunków roślin towarowych w gospodarstwie ekologicznym i konwencjonalnym

Badania zostały zrealizowane w latach 2002-2004. Przeprowadzono je na terenie województwa zachodniopomorskiego, w dwóch systemach produkcji: ekologicznym i konwencjonalnym. W ekologicznej uprawie ziemniaków, żyta i gryki poniesiono średnio o 21,4% większe nakłady energetyczne na wytworzenie plonu. W członie zmianowania ziemniaki - żyto - gryka, efektywniejsza energetycznie, w porównaniu z produkcją konwencjonalną, była ekologiczna uprawa żyta, zdecydowanie nieefektywna - gryki. Na wytworzenie jednostki plonu w ekologicznej uprawie żyta zużyto o 17,3% mniej energii niż w systemie konwencjonalnym, na uprawę gryki o 75% energii więcej. Analizy efektywności energetycznej produkcji roślinnej, w systemie rolnictwa ekologicznego, nie powinny ograniczać się do pojedynczych upraw. Należy prowadzić je kompleksowo, najlepiej w ogniwach lub członach zmianowania.

Czasopismo: Journal of Research and Applications in Agricultural Engineering
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Mikotoksyny w pszenżycie ozimym uprawianym w ekologicznym systemie produkcji

Określano przyczynę fuzariozy kłosów ekologicznego pszenżyta chronionego biopreparatami oraz zanieczyszczenie ziarna tego zboża przez deoksyniwalenol, toksynę T-2, zearalenon, aflatoksynsy i ochratoksynę A. W badaniach wykorzystano Biochicol 020 PC i biopreparat sporządzony w laboratorium na bazie chitozanu i grzyba Fusarium culmorum. Zawartość mikotoksyn określano za pomocą immunoenzymatycznej metody ELISA. Główną przyczyną fuzariozy kłosów pszenżyta były grzyby Fusarium poae i Fusarium culmorum. Spośród 13 badanych odmian pszenżyta deoksyniwalenol wykrywano w kilku odmianach chronionych przy użyciu środka Biochicol 020 PC lub rosnących w obiektach kontrolnych. W niektórych odmianach Biochicol 020 PC stymulował akumulację mikotoksyn w ziarnie. DON nie był stwierdzany w ziarnie odmian chronionych z użyciem biopreparatu sporządzonego w laboratorium. Zearalenon, toksyna T-2, aflatoksyny i ochratoksyna A nie były identyfikowane w ziarnie ekologicznego pszenżyta.

Czasopismo: Journal of Research and Applications in Agricultural Engineering
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Mikotoksyny w życie ozimym uprawianym w ekologicznym systemie produkcji

Określano przyczynę fuzariozy kłosów ekologicznego żyta ozimego chronionego biopreparatami oraz zanieczyszczenie ziarna tego zboża przez deoksyniwalenol, toksynę T-2, zearalenon, aflatoksynsy i ochratoksynę A. W badaniach wykorzystano Biochicol 020 PC i biopreparat sporządzony w laboratorium na bazie chitozanu i grzyba Fusarium culmorum. Zawartość mikotoksyn określano za pomocą immunoenzymatycznej metody ELISA. Główną przyczyną fuzariozy kłosów żyta były grzyby Fusarium culmorum, F. graminearum i F. poae. Z ziarna obiektów chroniomych izolowano większą liczbę grzybów z rodzaju Fusarium niż z kontrolnych. Spośród 13 badanych odmian żyta deoksyniwalenol wykrywano w kilku odmianach chronionych przy użyciu biopreparatów i wzrastających w obiektach kontrolnych. U większości odmian we wszystkich obiektach identyfikowano zearalenon. U niektórych odmian biopreparat własny stymulował akumulację DON i ZEA w ziarnie. Toksyna T-2, i ochratoksyna A były wykrywane sporadycznie, a aflatoksyny nie były identyfikowane w ziarnie ekologicznego żyta.

Czasopismo: Journal of Research and Applications in Agricultural Engineering
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Wpływ preparatu "Ekolator" na skład chemiczny gleb i roztworów glebowych w strefie emisyjnego oddziaływania Huty Miedzi Głogów

W pracy przedstawiono wpływ preparatu Ekolator II na podstawowe właściwości fizyczne i chemiczne gleb będących w strefie emisyjnego oddziaływania Huty Miedzi Głogów. Zastosowany preparat wpłynął na wzrost ogólnej zawartości węgla, azotu i siarki oraz wpłynął korzystnie na zwiększenie pojemności sorpcyjnej, stwierdzono również przyrost wartości pH. Po zastosowaniu Ekolatora II roztwór glebowy uzyskany z pasty nasyconej charakteryzował się wyższym przewodnictwem elektrolitycznym, zwiększoną zawartością jonów sodu, wapnia, magnezu oraz chlorków. W porównaniu z kontrolą zmniejszeniu uległa koncentracja azotanów, fosforanów i metali ciężkich.

Czasopismo: Journal of Research and Applications in Agricultural Engineering
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Rozwój i plonowanie kukurydzy ziarnowej traktowanej Biochikolem 020 PC w porównaniu do zasiewów zaprawionych Vitavax 200 WS oraz kontroli bez zaprawiania

Kukurydza w warunkach Polski narażona jest na szereg stresów, zwłaszcza chłodów oraz stresu suszy. Stosowanie chitozanu, zawartego w środku o nazwie Biochikol 020 PC może sprzyjać rozwojowi kukurydzy i wzrostowi plonowania. W badaniach prowadzonych na glebie lekkiej w latach 2005-2007, analizowano reakcję kukurydzy ziarnowej na stosowanie biostymulatora Biochikol 020 PC w formie: zaprawy ziarna oraz zaprawy + dwukrotnej aplikacji dolistnej, w porównaniu do zaprawy fungicydowej oraz wysiewu ziarna nie zaprawionego. Nie stwierdzono wpływu stosowania biostymulatora na przebieg wegetacji kukurydzy, stan ilościowy roślin i ich zdrowotność. Biochikol 020 PC jako zaprawa oraz środek dolistny nie wpłynął na zwiększenie plonów ziarna i obniżenie wilgotności w porównaniu do kontroli i zaprawy fungicydowej.

Czasopismo: Journal of Research and Applications in Agricultural Engineering
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Ocena przydatności olejków roślinnych do zaprawiania nasion wybranych roślin uprawnych

Celem doświadczenia było określenie przydatności wybranych olejków roślinnych do zaprawiania nasion. Badaniami objęto nasiona rzodkiewki odmiany Lucynka, marchwi odmiany Nantejska, pietruszki korzeniowej odmiany Cukrowa oraz buraka cukrowego odmiany Kujawska. W doświadczeniu polowym badano wpływ olejków: tymiankowego w stężeniu 3% i 9%, z drzewka herbacianego w stężeniu 30% i 60% oraz cynamonowego w stężeniu 10% i 25% - na wschody i plon wybranych gatunków roślin. Kombinację kontrolną stanowiły nasiona niezaprawione, a także dla porównania skuteczności działania, nasiona potraktowane chemiczną zaprawą Funaben T. W badaniach polowych oznaczono: polową zdolność wschodów, średni czas wschodów i równomierność wschodów oraz wysokość plonu. Na podstawie wyników stwierdzono, że zaprawianie nasion naturalnymi olejkami roślinnymi dało odmienne wyniki w przypadku różnych gatunków roślin. Jedynie zaprawianie olejkiem cynamonowym w stężeniu 25% nie pogorszyło istotnie wschodów polowych oraz plonów wszystkich badanych roślin.

Czasopismo: Journal of Research and Applications in Agricultural Engineering
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Porównanie wartości siewnej i wigoru ziarna jęczmienia jarego uprawianego zgodnie z systemem ekologicznym i konwencjonalnym

Celem pracy była ocena wartości siewnej i wigoru ziarna jęczmienia jarego w zależności od systemu uprawy, gęstość siewu i odmiany. Badania laboratoryjne przeprowadzono w Katedrze Agronomii, Uniwersytetu Przyrodniczego w Poznaniu, na ziarnie pochodzącym z doświadczeń polowych przeprowadzonych w Rolniczej Stacji Doświadczalnej Winna Góra należącej do Instytutu Ochrony Roślin - Państwowego Instytutu Badawczego. Ocenianymi parametrami były: energia kiełkowania, zdolność kiełkowania oraz wigor przy wykorzystaniu: testu wzrostu siewki, testu szybkości wzrostu siewki, testu Hiltnera, testu wigorowego stresu kompleksowego, a także oznaczono długość korzeni, liczbę korzeni, masę ziarniaków, wagę siewki. Stwierdzono, że system uprawy istotnie modyfikował wartość siewną ziarna jęczmienia jarego. Wyższymi parametrami zdolności kiełkowania oraz wigoru wyrażonego testem wzrostu siewki, testem szybkości wzrostu siewki, testem Hiltnera, indeksem wigoru charakteryzowało się ziarno z uprawy konwencjonalnej. Zagęszczenie siewu jęczmienia jarego w większości ocen wykazywało jedynie tendencje do polepszania jego jakości siewnej. Spośród porównywanych odmian wyższą zdolnością kiełkowania ocenianą w teście podstawowym jak i w teście Hiltnera charakteryzowała się odmiana Refren.

Czasopismo: Journal of Research and Applications in Agricultural Engineering
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Wpływ stopnia przewiędnięcia runi łąkowej na jakość i wartość pokarmową kiszonek w belach cylindrycznych

Badania prowadzono w latach 2008-2010 w dwóch gospodarstwach produkujących kiszonki w dużych belach cylindrycznych. Celem badań była ocena wpływ stopnia przewiędnięcia zakiszanej runi łąkowej na jakość i wartość pokarmową uzyskanych kiszonek. Właściwy stopień podsuszenia zakiszanej masy roślinnej był istotnym elementem kształtującym przebieg procesu zakiszania runi łąkowej oraz jakość kiszonki. Uzyskanie optymalnej zawartości suchej masy w zakiszanym surowcu zależało od wielu czynników, w tym m.in. od przebiegu warunków pogodowych w trakcie podsuszania, długości okresu podsuszania oraz od stosowanych operacji technologicznych poprzedzających zbiór podsuszonej masy roślinnej. Podsuszenie zakiszanego materiału przez zbiorem, powodowało linowy wzrost odczynu świeżej masy kiszonki przy równoczesnym spadku procentowego udziału amoniaku. Wraz ze wzrostem zawartości suchej masy do poziomu 45-50% obserwowano spadek koncentracji lotnych kwasów tłuszczowych. Dalsze podsuszenie materiału roślinnego powyżej 55% powodowało wzrost koncentracji tych kwasów. W celu uzyskania kiszonek o największym udziale kwasu mlekowego w produktów fermentacji, optymalna zawartość suchej masy w zakiszanym materiale roślinnym wynosiła 25-35%. Silniejsze podsuszanie nie powodowało dalszego zwiększania udziału kwasu mlekowego w sumie kwasów oraz nie miało dodatniego wpływu na pobranie paszy, strawność oraz wartość pokarmową pasz.

Czasopismo: Journal of Research and Applications in Agricultural Engineering
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Wpływ nawadniania i efektywnych mikroorganizmów na wielkość i skład chemiczny plonów roślin uprawianych w płodozmianie ekologicznym na glebie lekkiej

Celem badań przeprowadzonych w latach 2009-2011 było określenie wpływu zabiegu nawadniania i stosowania efektywnych mikroorganizmów na wielkość plonów głównych (bulwy, ziarno, nasiona) i ubocznych (słoma) oraz skład chemiczny plonów (zawartość azotu ogólnego, fosforu, potasu, magnezu, wapnia, miedzi, żelaza, manganu, cynku i boru) gatunków roślin uprawianych w płodozmianie ekologicznym na glebie lekkiej. Zmianowanie obejmowało następujące gatunki roślin rolniczych: ziemniak, żyto, owies, gryka, łubin żółty. W badaniach uwzględniono cztery kombinacje: nawadniana (N), nawadniana + efektywne mikroorganizmy (N+EM), nienawadniana (NN), nienawadniana + efektywne mikroorganizmy (NN+EM). Nawadnianie wykonywano metodą kroplującą (ziemniak) i deszczującą (pozostałe gatunki roślin). Efektywne mikroorganizmy w formie preparatów EM Farming i Humobak stosowano wiosną i mieszano z glebą. Wykazano istotne zróżnicowanie wielkości plonów głównych i ubocznych pomiędzy uprawianymi gatunkami roślin, natomiast w odniesieniu do badanych kombinacji różnice nie zostały udowodnione statystycznie. Istotne zróżnicowanie zawartości azotu, fosforu, miedzi i manganu w plonach głównych wykazano w stosunku do kombinacji jak i gatunków roślin, natomiast potasu, magnezu, wapnia oraz cynku, boru i żelaza tylko pomiędzy uprawianymi gatunkami roślin. W plonie ubocznym istotne zróżnicowanie zawartości makro- jak i mikroelementów stwierdzono pomiędzy uprawianymi gatunkami roślin.

Czasopismo: Journal of Research and Applications in Agricultural Engineering
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Toksyny fusarium w ziarnie pszenicy i jego produktach z ekologicznego i konwencjonalnego systemu uprawy

Celem badań była ocena zawartości fuzariotoksyn w ziarnie pszenicy pochodzącego z ekologicznego i konwencjonalnego systemu upraw oraz jego produktach, zakupionych na terenie województwa kujawsko-pomorskiego w latach 2009-2011. Łącznie oceniono 52 próby ekologiczne i 28 prób konwencjonalnych. Główne trichoteceny oraz zearalenon oznaczano metodą HPLC-MS/MS. W ziarnie oraz analizowanych produktach (mąka, makaron, płatki, otręby) dominującymi miko toksynami był deoksyniwalenol i zearalenon. Spośród produktów najwyższym poziomem toksycznych metabolitów charakteryzowały się otręby i makaron. Zarówno surowie, jak i produkty konwencjonalne były silniej zanieczyszczone. W żadnej z badanych prób zawartość mikotoksyn nie przekroczyła dopuszczalnych norm UE.

Czasopismo: Journal of Research and Applications in Agricultural Engineering
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Mikologiczna ocena jakości ziarna zbóż pochodzących z ekologicznego i konwencjonalnego systemu uprawy

Ustalenie stopnia skażenia grzybami pleśniowymi roslin zbożowych w warunkach upraw ekologicznych, przy ograniczonej ochronie wymaga ciągle wyjaśnienia. Szczególnie w latach wilgotnych i ciepłych możemy spodziewać się występowania fuzariozy kłosów. Istotnym jest też określenie innych grzybów patogenicznych zasiedlających ziarno zbóż w obydwu systemach uprawy. Celem pracy była ocena jakości mikologicznej ziarna zbóż (jęczmień, mieszanki zbożowe, owies, pszenica, pszenżyto, żyto, orkisz) uprawianych w systemie ekologicznym i konwencjonalnym, uzyskanych ze zbiorów w 2010 roku na terenie województwa kujawsko-pomorskiego. Przeprowadzone badania wykazały w gospodarstwach ekologicznych najwyższe zasiedlenie ziarna przez grzyby w próbach ziarna jęczmienia, a najmniejsze w pszenicy i pszenzycie. Najliczniej występowały pleśnie z rodzajów: Aureobasidium, Penicillium, Eurotium oraz Cladosporium. Natomiast w uprawie konwencjonalnej najbardziej skażone były próby ziarna żyta, a najmniej mieszanki zbożowe. Podobnie jak w ziarnach ekologicznych, w konwencjonalnych najliczniej identyfikowano pleśnie z rodzaju: Aureobasidium, Penicillium, Cladosporium i dodatkowo Alternaria. W przypadku oceny grzybów z rodzaju Fusarium nieznacznie ich wyższe zasiedlenie ustalono w zbożach z gospodarstw ekologicznych, a najwyższym procentem skazenia (w obu systemach) charakteryzowały się mieszanki zbożowe.

Czasopismo: Journal of Research and Applications in Agricultural Engineering
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport