rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Zmiany w mikroflorze gleby wokół składowiska odpadów komunalnych w Łęczycy k. Stargardu Szczecińskiego

Celem niniejszej pracy było zbadanie wpływu składowiska odpadów komunalnych w Łęczycy k. Stargardu Szczecińskiego na mikroflorę gleby w strefie jego oddziaływania. Na podstawie wykonanych analiz stwierdzono, że w glebach wokół tego obiektu dominowały bakterie, mniej liczne były promieniowce, natomiast liczebność grzybów była stosunkowo mała. Największe liczebności mikroorganizmów stwierdzano w najbliższym sąsiedztwie składowiska odpadów, zwłaszcza w powierzchniowej warstwie gleby. Pomimo, że największą zawartość biomasy mikroorganizmów zanotowano w sąsiedztwie badanego obiektu, a najmniejszą - na skraju strefy ochronnej, nie potwierdzono statystycznie istnienia zależności między zawartością biomasy a odległością od składowiska.

Czasopismo: Woda-Środowisko-Obszary Wiejskie
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Wpływ miedzi na bakterie z rodzaju Azospirillum występujące w ryzosferze siewek kukurydzy i pszenicy

Miedź jest pierwiastkiem niezbędnym w życiu organizmów, a zarazem silnie toksycznym, jeśli występuje w środowisku w nadmiarze. Toksyczne oddziaływanie miedzi dotyczy zarówno roślin, jak i mikroorganizmów glebowych. Zależy od wielu czynników, takich jak: rodzaj gleby, jej właściwości fizyczne i chemiczne, ale także od gatunku rośliny oraz interakcji zachodzących między rośliną a drobnoustrojami glebowymi. Jedną z grup mikroorganizmów endofitycznych, pozytywnie oddziałujących na rośliny, są bakterie z rodzaju Azospirillum. Celem badań prezentowanych w pracy było poznanie reakcji bakterii z rodzaju Azospirillum na różne stężenia miedzi w ryzosferze siewek kukurydzy i pszenicy. Hodowle in vitro kukurydzy i pszenicy inokulowano szczepami bakterii, odpowiednio Azospirillum lipoferum i Azospirillum brasilense. Czynnikiem doświadczalnym było wzbogacenie podłoża miedzią (25, 150 i 350 mg·kg-¹). Analizowano liczebność bakterii z rodzaju Azospirillum oraz aktywność nitrogenazy. Monitorowano także wzrost i rozwój siewek oraz zawartość chlorofilu w ich blaszkach liściowych. Wyniki badań wskazują na silną reakcję roślin i bakterii z rodzaju Azospirillum na zwiększone ilości miedzi w podłożu. Największe zastosowane stężenie  (350 mg·kg-¹ pożywki) spowodowało całkowite zamieranie siewek pszenicy i kukurydzy. Pozostałe stężenia wyraźnie ograniczały liczebność Azospirillum oraz wzrost roślin. Siewki pszenicy inokulowane Azospirillum były większe i wykazywały większą koncentrację chlorofilu od nieinokulowanych. Inokulacja siewek w niewielkim stopniu przyczyniała się do zmniejszenia toksycznego oddziaływania zwiększonego stężenia miedzi na rośliny.

Czasopismo: Woda-Środowisko-Obszary Wiejskie
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Regionalne zróżnicowanie bilansu glebowej materii organicznej w województwie podkarpackim

Określono zmiany regionalnego zróżnicowania bilansu glebowej materii organicznej (MOG) na tle warunków siedliskowych i organizacyjno-ekonomicznych w województwie podkarpackim na przestrzeni lat 2002–2012. Podstawę analizy stanowiły dane Urzędu Statystycznego w Rzeszowie oraz informacje ze starostw powiatowych województwa podkarpackiego. Bilans materii organicznej gleby obliczono, wykorzystując współczynniki jej degradacji i reprodukcji. Uzyskane wyniki opracowano statystycznie, obliczając współczynniki trendu i zmienności oraz przeprowadzając analizę skupień Warda. Ogólny bilans glebowej materii organicznej w województwie podkarpackim w latach 2002–2012 był ujemny i wynosił średnio –0,19 t•ha<sup>-1</sup>, co powodowało konieczność przyorania słomy w ilości średnio 0,90 t s.m.•ha<sup>-1</sup>. Zmniejszenie obsady zwierząt z 0,44 DJP•ha<sup>-1</sup> w 2002 r. do 0,26 DJP•ha<sup>-1</sup> w 2012 r., dodatkowo ograniczyło dopływ do gleby materii organicznej z obornika. Spośród wydzielonych skupień najniższy stopień degradacji glebowej materii organicznej (–0,17 t•ha<sup>-1</sup>) oraz największą produkcję obornika – ponad 1,27 t s.m.•ha<sup>-1</sup> – stwierdzono w powiatach położonych w środkowo-zachodniej części Podkarpacia. Powiaty należące do tego skupienia charakteryzują się największą w województwie obsadą zwierząt 0,51 DJP•ha<sup>-1</sup>i najniższą intensywnością organizacji produkcji roślinnej, wskutek ekstensywnej uprawy zbóż, zajmujących ponad 80% w strukturze zasiewów. Zdecydowanie ujemne wartości bilansu MOG (–0,45 t•ha<sup>-1</sup>) odnotowano w powiatach zlokalizowanych w środkowo-wschodniej części Podkarpacia. Duża intensywność organizacji produkcji roślinnej, głównie w powiatach łańcuckim, jarosławskim i przemyskim, z dominacją w strukturze zasiewów pszenicy ozimej, kukurydzy na ziarno oraz rzepaku ozimego, sprzyjała mineralizacji substancji organicznej i występowaniu ujemnego bilansu, dla zrównoważenia którego niezbędne było coroczne nawożenie słomą w ilości ponad 2,14 t•ha<sup>-1</sup>.

Czasopismo: Woda-Środowisko-Obszary Wiejskie
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Wpływ czynników meteorologicznych i roślinnych oraz wilgotności gleby na temperaturę radiacyjną roślin w różnych siedliskach łąkowych

W pracy dokonano analizy statystycznej metodą regresji wielokrotnej wpływu czynników meteorologicznych, roślinnych i wilgotności gleby na temperaturę radiacyjną roślin w trzech różnych siedliskach użytków zielonych: okresowo mokrym, posusznym i suchym. Powiązanie wskaźnika pF z parametrami meteorologicznymi i roślinnymi w modelach regresji wielokrotnej umożliwiło wyjaśnienie zmienności temperatury radiacyjnej roślin w ponad 85%. W modelu dla trzech siedlisk łącznie stwierdzono istotny wpływ temperatury powietrza, promieniowania słonecznego, barwy roślin, wysokości roślin, wskaźnika pF i stopnia pokrycia gleby na temperaturę radiacyjną roślin. Wpływ wskaźnika pF na temperaturę roślin w przyjętym modelu regresji oceniono na około 10%.

Czasopismo: Woda-Środowisko-Obszary Wiejskie
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Rola bakterii fermentacji mlekowej w poprawie jakości mikrobiologicznej kiszonek z runi łąkowej w gospodarstwach ekologicznych

Głównym celem rolnictwa ekologicznego jest produkcja żywności wysokiej jakości z zastosowaniem przyjaznych środowisku praktyk gospodarowania. Zgodnie z założeniami rolnictwa ekologicznego niedopuszczalne jest stosowanie stymulatorów wzrostu oraz dodatków syntetycznych w żywieniu zwierząt. Dlatego też jednym z najważniejszych czynników decydujących o efektywności produkcji zwierzęcej jest odpowiednia jakość bazy paszowej, przygotowanej z wykorzystaniem naturalnych procesów biologicznych.
Celem niniejszej pracy jest podsumowanie dotychczasowych wyników prac prowadzonych w gospodarstwach ekologicznych przez Instytut Biotechnologii Przemysłu Rolno-Spożywczego, dotyczących poprawy jakości mikrobiologicznej kiszonek z runi łąkowej. Opracowana ekologiczna metoda produkcji kiszonych pasz objętościowych z dodatkiem dwuskładnikowego preparatu, tj. kultury starterowej bakterii fermentacji mlekowej i mieszanki mineralno-witaminowej, umożliwia uzyskiwanie kiszonek wysokiej jakości, mających dużą stabilność tlenową, a także wysoką jakość mikrobiologiczną. Stosowanie preparatu bakteryjno-mineralno-witaminowego do produkcji kiszonek jest bardzo ważne w gospodarstwach ekologicznych, ponieważ nawożenie trwałych użytków zielonych nie do końca przefermentowaną gnojówką lub gnojowicą może być przyczyną skażenia materiału roślinnego bakteriami potencjalnie patogennymi. Wyniki z przeprowadzonych doświadczeń potwierdziły istotny wpływ preparatu na hamowanie w procesie kiszenia runi łąkowej nie tylko rozwoju bakterii potencjalnie patogennych, ale również grzybów pleśniowych, a także obniżenie poziomu produkowanych przez nie mikotoksyn.

Czasopismo: Woda-Środowisko-Obszary Wiejskie
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Możliwość identyfikacji makroszczątków roślinnych w profilu murszowo-torfowym wskazujących na degradację ekosystemu bagiennego

Zmiany florystyczne, zachodzące na ulegających degradacji obszarach bagiennych i pobagiennych, mogą znaleźć odbicie w zestawie makroszczątków. Wyraźnie powinno się to zaznaczyć w obrębie stropowej warstwy złoża. Badaniom stratygraficznym poddano fragmenty 3 profili torfowych, z których dwa pochodziły z Dolnego Śląska [Góry Izerskie i Milicz], a jeden z Pojezierza Zachodniopomorskiego [okolice Gryfina]. Analizowano odcinki profili ok. 50 cm, które obejmowały także niezdegradowaną część złoża. Badania wykazały, że zestaw makroszczątków umożliwia oddzielenie warstwy torfu poddanego procesowi murszenia od niezmienionej części złoża. Zaznaczyły się pewne różnice - w odniesieniu do Milicza i Czarnowa wystarczająco jasny obraz dała analiza materiału karpologicznego, natomiast w Górach Izerskich jedynie obecność korzeni trzcinnika owłosionego (Calamagrostis villosa (Chaix) J. F. Gmel) sygnalizowała rozpoczęcie fazy decesji. Nasiona gatunków takich, jak m.in.: sit rozpierzchły [Juncus effusus L.], sit skupiony [Juncus conglomeratus L.], jaskier ostry [Ranunculus acris L.], wąkrota zwyczajna [Hydrocotyle vulgaris L.] czy koniczyna biała [Trifolium repens L.], mogą być traktowane jako swoiste wskaźniki, wyznaczające zasięg warstwy murszu.

Czasopismo: Woda-Środowisko-Obszary Wiejskie
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Wartość przyrodnicza szaty roślinnej a morfologia i jakość wody w niewielkich zbiornikach wodnych na terenach rolniczych

Celem pracy była ocena walorów przyrodniczych fitocenoz wykształconych w obrębie niewielkich zbiorników wodnych (tzw. oczek wodnych) oraz jakości wody w tych obiektach w zależności od ich morfologii i użytkowania terenów przyległych. W ramach prac terenowych wybrano 22 zbiorniki wodne, wydzielając wśród nich 7 grup różniących się usytuowaniem w krajobrazie rolniczym, tj. lokalizacją względem otaczających upraw. Określono ich parametry morfologiczne, tj. powierzchnię lustra wody, nachylenie skarp i głębokość, a także z każdego pobrano wody do analiz laboratoryjnych. Roślinność wykształconą w strefie brzegowej opisano na podstawie 240 zdjęć fitosocjologicznych. Badania te dały podstawę do oceny różnorodności szaty roślinnej i umożliwiły wskazanie cech, które wpływają na jakość wód. Analizowane oczka wodne charakteryzowało duże zróżnicowanie morfologiczne, przy czym zbiorniki usytuowane w otoczeniu trwałych użytków zielonych wyróżniały się największą powierzchnią i miały zawsze łagodne skarpy. Najmniejsza powierzchnia i jednocześnie najmniejsza głębokość wody cechowała oczka zlokalizowane wśród upraw kukurydzy oraz te, wokół których wykształcił się zwarty pas zadrzewień. Stwierdzono, że różnorodność gatunkowa w większym stopniu zależy od parametrów morfologicznych zbiornika wodnego niż od sąsiadującej uprawy. Zasobność wód analizowanych oczek wodnych w składniki biogenne jest zróżnicowana, lecz wskazuje na postępujący proces eutrofizacji, co wiąże się bezpośrednio z sąsiedztwem łąk kośnych oraz pól uprawnych i może stanowić zagrożenie dla różnorodności gatunkowej.

Czasopismo: Woda-Środowisko-Obszary Wiejskie
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Wpływ intensywności organizacji produkcji roślinnej w gospodarstwach na efektywność deszczowania

Artykuł opracowano na podstawie danych zebranych w latach 1996-1998 z 24 gospodarstw zlokalizowanych w województwach: kujawsko-pomorskim, łódzkim, mazowieckim i wielkopolskim oraz danych zebranych w latach 1999-2001 z 25 gospodarstw położonych w województwie kujawsko-pomorskim. 
Spośród analizowanych gospodarstw 55% charakteryzowało się wyjątkowo wysoką, 21% - bardzo wysoką, a 8% - wysoką intensywnością organizacji produkcji roślinnej. W tej grupie gospodarstw deszczowanie było zabiegiem efektywnym. Średni wskaźnik opłacalności deszczowania wynosił odpowiednio: 178-245, 133-188 oraz 109-134%. W pozostałych 16% gospodarstw o średniej intensywności organizacji produkcji roślinnej, ze wskaźnikiem opłacalności deszczowania wynoszącym 61%, nawadnianie było zabiegiem nieefektywnym. 
Efektywność deszczowania wyrażona wartością przyrostu produkcji roślinnej, wskaźnikiem dochodowości i wskaźnikiem opłacalności była dodatnio skorelowana z intensywnością organizacji produkcji roślinnej gospodarstw. 
W gospodarstwach indywidualnych, z reguły nieprowadzących rachunkowości rolnej, intensywność organizacji produkcji roślinnej można traktować jako orientacyjny wskaźnik spodziewanej opłacalności deszczowania.

Czasopismo: Woda-Środowisko-Obszary Wiejskie
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Stan i przewidywania ekonomiczno-społecznych uwarunkowań rozwoju rolnictwa w Polsce

Przeprowadzona analiza wykazała, że w latach 2005–2007 w polskim rolnictwie nastąpił znaczący przyrost liczby gospodarstw rolnych, w porównaniu z sytuacją sprzed 2004 r., które powiększały wartość posiadanego majątku. W latach kolejnych sytuacja uległa pogorszeniu, a sporządzona projekcja umożliwiła sformułowanie wniosku, że taka sytuacja utrzyma się co najmniej w 2014 r., a jest prawdopodobne, że będzie ona trwać nawet do 2017 r. Zgromadzona literatura pozwoliła również ustalić czynniki, które wywrą wpływ na sytuację gospodarstw rolnych w perspektywie 2020 r. Na podstawie analizy tych czynników sformułowano opinię, że w 2020 r. zaistnieją przesłanki, które będą sprzyjać wzrostowi liczby gospodarstw powiększających wartość posiadanego majątku. W gorszej sytuacji od innych znajdą się jednak gospodarstwa rozwojowe średniej wielkości, które specjalizują się w produkcji mleka i być może te, które specjalizują się w chowie drobiu oraz trzody chlewnej i w produkcji buraków cukrowych. Wzrostowi liczby gospodarstw rozwojowych będzie towarzyszyło zjawisko zanikania gospodarstw drobnych i jego skutki – wzrost liczby osób utrzymujących się z emerytur i rent oraz spadek zatrudnienia w rolnictwie.

Czasopismo: Woda-Środowisko-Obszary Wiejskie
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Występowanie składników organicznych w rutwicy wschodniej w aspekcie jej paszowego wykorzystania

Wprowadzaniu rutwicy wschodniej (Galega orientalis Lam.) do naszego kraju towarzyszyło wiele oczekiwań co do możliwości jej wykorzystania w produkcji biogazu, oczyszczania gleb z metali ciężkich czy też żywieniu zwierząt gospodarskich. Celem badań było poznanie zakresu występowania w rutwicy wschodniej ważnych z żywieniowego punktu widzenia składników organicznych. Prace badawcze nad rutwicą wschodnią prowadzono w latach 2009–2011. Materiał roślinny pochodził z polowej uprawy rutwicy nawożonej dawką 80 kg P&#183ha-&#185 i 120 kg K&#183ha-&#185. Wzrost i rozwój roślin następował w zróżnicowanych warunkach pogody. W roku siewu zebrano jeden odrost, w latach pełnego użytkowania – po trzy odrosty. Materiałem badawczym była masa nadziemna skoszonych pędów rutwicy. Kryteriami oceny rutwicy wschodniej były: białko ogólne, cukry rozpuszczalne, celuloza, ligniny, hemicelulozy, karoten. Oznaczono także zawartość azotu azotanowego. Rutwica wschodnia charakteryzuje się niskim poziomem cukrów i niezbyt wysoką zawartością białka ogólnego oraz dużą koncentracją celulozy i lignin, a jednocześnie niewielkim udziałem hemiceluloz. Występowaniu poszczególnych składników organicznych towarzyszyła znaczna zmienność, co może mieć reperkusje w zmieniającej się wartości pokarmowej w ciągu okresu wegetacji. Na podstawie zawartości składników organicznych rutwicę wschodnią należy uznać za interesującą roślinę pastewną dostarczającą zielonej masy przez cały okres wegetacji. Do pełnej oceny niezbędne jest także poznanie jej składu mineralnego.

Czasopismo: Woda-Środowisko-Obszary Wiejskie
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Możliwości wędkarskiego wykorzystania małych, śródpolnych zbiorników wodnych na tle warunków środowiskowych

W artykule przedstawiono podstawowe parametry określające presję połowową na 8 niewielkich zbiornikach wodnych na terenach rolniczych w województwie zachodniopomorskim. Oceniono warunki siedliskowe ryb i zróżnicowanie chemiczne wód w poszczególnych zbiornikach. Przedstawiono ichtiofaunę złowioną przez wędkarzy w każdym akwenie, określono współczynnik stałości występowania (Ci) i dominacji (Di) gatunków. Badania hydrochemiczne nie wykazały podwyższonego poziomu biogenów w badanych zbiornikach wodnych w porównaniu z akwenami o większej powierzchni. Łącznie ze wszystkich 8 zbiorników w dwuletnim cyklu badawczym odłowiono 501 ryb należących do 9 gatunków. Wśród złowionych ryb zanotowano największą liczbę karasi pospolitych (Carassius carassius L.), których łącznie w okresie dwóch lat badań złowiono 127 szt. Nieco mniej odłowiono okoni (Perca fluviatilis L.) i płoci (Rutilus rutilus L.) – w obu przypadkach po 92 osobniki. Największą wartość współczynnika dominacji odnotowano w odniesieniu do karasia pospolitego (25,25%), a najmniejszy – jazia (Leuciscus idus L.) (0,20%). Również największe wartości współczynnika stałości występowania (Ci) stwierdzono w przypadku karasia pospolitego (87,5%) i nieznacznie niższy – lina (Tinca tinca L.) (75,0%). W dwuletnim cyklu prowadzonych badań rozdano 99 ankiet wędkarskich, a zbiornikiem wodnym, na którym poławiało najwięcej wędkarzy, był ZW1 (35 wędkarzy).

Czasopismo: Woda-Środowisko-Obszary Wiejskie
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Wykorzystanie modelu Wintersa do prognozowania jakości powietrza powiatu kędzierzyńsko-kozielskiego

Powiat Kędzierzyn-Koźle jest jednostką administracji terytorialnej i samorządowej województwa opolskiego, w południowo-zachodniej Polsce. Istniejąca w Kędzierzynie-Koźlu sieć monitoringu powietrza obejmuje dziś tylko jedną w pełni automatyczną stację monitoringu. Emisja wielu zanieczyszczeń powietrza w Kędzierzynie-Koźlu zmniejszyła się znacząco od 1992 r., jednak od 2007 r. stężenie NO<sub>2</sub> i pyłu zawieszonego PM<sub>10</sub> w powietrzu się nie zmniejszyło. Zmniejszenie stężenia zanieczyszczeń powietrza jest nadal konieczne. Prognozowanie jakości powietrza to jeden z kluczowych elementów współczesnego zarządzania jakością powietrza. W artykule przedstawiono modele i prognozy stężenia SO<sub>2</sub>, NO<sub>2</sub>, CO, O<sub>3</sub> i PM<sub>10</sub>, skonstruowane na podstawie danych, pozyskanych z automatycznej stacji monitoringu w Kędzierzynie-Koźlu.

Czasopismo: Woda-Środowisko-Obszary Wiejskie
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Zróżnicowanie makrofitów w różnych typach nizinnych rzek referencyjnych w Polsce

Badania przeprowadzono na terenie Polski niżowej, z uwzględnieniem odcinków referencyjnych wszystkich typów rzek nizinnych, które zostały wydzielone w naszym kraju na potrzeby Ramowej Dyrektywy Wodnej. Badania terenowe zostały wykonane w okresie od czerwca do września w latach 2003–2007. Badania wykonywano wg makrofitowej metody oceny rzek, na podstawie których obliczono makrofitowy indeks rzeczny MIR, całkowite pokrywanie przez rośliny, udział różnych grup ekologicznych oraz podstawowe wskaźniki różnorodności [liczba gatunków, wskaźnik Shannona-Wienera, równomierności, Simpsona i dominacji]. Oprócz badań biologicznych, na każdym stanowisku przeprowadzono ocenę hydromorfologiczną rzek metodą River Habitat Survey [RHS]. Na wszystkich badanych stanowiskach wykonano także analizy fizykochemicznych cech wody z wykorzystaniem standardowych metod. Analizy te umożliwiły wyodrębnienie czterech makrofitowych typów rzek. Są to: rzeki organiczne, małe rzeki krzemianowe z piaszczystym materiałem dna, małe rzeki krzemianowe z podłożem kamienistym oraz duże rzeki krzemianowe. Porównując obliczone wskaźniki makrofitowe, wykazano, że wskaźniki stanu ekologicznego MIR oraz wskaźniki dominacji miały podobne wartości w różnych typach rzek, natomiast indeksy różnorodności biologicznej oraz całkowite pokrywanie przez makrofity różniły się istotnie między typami. Największą różnorodność gatunkową zaobserwowano w rzekach organicznych, natomiast najmniejszą - w małych rzekach krzemianowych o piaszczystym materiale dna.

Czasopismo: Woda-Środowisko-Obszary Wiejskie
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Znaczenie mikroorganizmów w rozkładzie związków ropopochodnych w glebie

Składniki ropy naftowej oraz produkty petrochemiczne o złożonej budowie stanowią istotne zagrożenie dla środowiska przyrodniczego. Największą szkodliwością w odniesieniu do ekosystemu charakteryzują się węglowodory aromatyczne, występujące w ropie naftowej, do których należy zaliczyć: benzen, toluen, etylobenzen, ksyleny. Wyżej wymienione substancje wykazują negatywny wpływ na człowieka ze względu na właściwości kancerogenne i toksyczne. Źródłami skażenia związkami ropopochodnymi środowiska gruntowego najczęściej są: miejsca wydobywania ropy naftowej, zakłady rafineryjne i petrochemiczne, transport ropy naftowej i produktów naftowych, miejsca magazynowania oraz dystrybucji ropy i produktów ropopochodnych, bazy i obiekty wojskowe, transport lotniczy oraz miejsca przetwarzania odpadów ropopochodnych i zaolejonych. Do zanieczyszczeń środowiska może dochodzić długotrwale lub w sposób awaryjno-wyciekowy. Przyśpieszenie rozkładu substancji ropopochodnych w glebie uzyskuje się w procesach stymulacji czynnikami fizykochemicznymi i/lub biologicznymi. W celu oczyszczenia gruntów z produktów ropopochodnych stosuje się proces bioremediacji, który polega na wykorzystaniu szlaków i cykli metabolicznych współdziałających ze sobą mikroorganizmów do ograniczenia zanieczyszczeń lub ich transformacji w formy, które są mniej szkodliwe. Usuwanie zanieczyszczeń gruntów związkami ropopochodnymi może następować w miejscu skażenia (in situ) lub po usunięciu zanieczyszczonej gleby z jej naturalnego pochodzenia (ex situ).

Czasopismo: Woda-Środowisko-Obszary Wiejskie
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Wymywanie makroskładników z górnych warstw profilu glebowego łąki górskiej w warunkach zróżnicowanego nawożenia

Celem pracy było określenie wpływu zróżnicowanego nawożenia łąki górskiej na ilość wymytych makroskładników z dwóch poziomów glebowych (15 i 40 cm). Doświadczenie obejmowało sześć wariantów w trzech powtórzeniach; badania prowadzono w latach 2012–2014. Wodę do analiz laboratoryjnych pobierano w trzech różnych okresach: intensywnej wegetacji roślin, spowolnionej wegetacji roślin i pozawegetacyjnym. Ilość wyniesionych składników nawozowych z wodami odciekowymi była uzależniona od głębokości profilu glebowego. Na ilość wymytego z gleby azotu i potasu wpływały również nawożenie i sposób aplikacji dawki azotu. Duże ilości azotu i fosforu wynoszone z gleby w okresie pozawegetacyjnym wynikały z mineralizacji materii organicznej, braku pobierania tych składników z roztworu glebowego przez system korzeniowy oraz zwiększonej objętości odcieków w tym okresie.

Czasopismo: Woda-Środowisko-Obszary Wiejskie
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka