rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Zróżnicowanie składu i działania ajurwedyjskiego oraz drogeryjnego kremu przeciwzmarszczkowego

Wstęp: Kosmetyki ajurwedyjskie to produkty, które w swoim składzie  nie powinny zawierać substancji chemicznych, syntetycznych zapachów czy olejów mineralnych, a także nie są  testowane na zwierzętach. Istotną zasadą ajurwedy jest wykluczenie aplikacji na skórę wszelkich specyfków, których nie można skonsumować, dlatego tego typu artykuły kosmetyczne otrzymywane są  na bazie naturalnych komponentów -  ziół, esencji, kwiatów, minerałów, przypraw, owoców wykazujących działanie synergistyczne. Celem pracy jest zestawienie składu i opis działania głównych  składników przeciwzmarszczkowego kremu ajurwedyjskiego w porównaniu z preparatem drogeryjnym o podobnym wpływie na skórę.
Materiał i metody: Porównano i zestawiono skład i efekt działania przeciwzmarszczkowego kremu ajurwedyjskiego i drogeryjnego. Do tego celu wykorzystano opis składu  i działania produktów umieszczony przez producenta na opakowaniu. Substancje wchodzące w skład tych kremów pogrupowano ze względu na  ich funkcję w tworzeniu gotowego produktu. Wydzielono  grupę substancji aktywnych (czynnych), konserwujących, syntetycznych barwników i zapachów oraz substancji tzw. pozostałych, którą stanowiły: emulgatory, emolienty, humektanty substancje zmiękczające, chelatujące, fltry przeciwsłoneczne. Porównano składy wyżej wymienionych kremów uwzględniając ogólny udział poszczególnych grup składników w gotowym produkcie. Równolegle zestawiono dane na temat efektów ich działania. 
Wyniki: Substancje, obecne w kremie drogeryjnym,  o działaniu czynno-regenerującym to jedynie 4 składniki na 42 ogółu komponentów składowych. Podobna zawartość  liczbowa dotyczy konserwantów chemicznych (4). Rozpoznano również syntetyczne składniki zapachowe (6) oraz chemiczne barwniki (2). Pozostałe składniki stanowiły 27 komponentów kremu. Natomiast w składzie wybranego preparatu ajurwedyjskiego znajdowało się 11 komponentów naturalnych o wielokierunkowym działaniu, 1 konserwant spożywczy oraz 6 składników pozostałych. 
Wnioski: Przeciwzmarszczkowy krem ajurwedyjski produkowany jest głównie ze składników naturalnych. Naturalne komponenty kremów ajurwedyjskich wykazują szerokie spektrum działania – wspomagają odnowę biologiczną skóry, odbudowują barierę lipidową naskórka, a niektóre z nich wykazują aktywność przeciwdrobnoustrojową. Natomiast w kremie drogeryjnym przeważają składniki syntetyczne czynno-regenerujace o ukierunkowanym działaniu. Ponadto krem ajurwedyjski nie zwiera w swoim składzie syntetycznych zapachów i barwników, które stanowią często komponenty kremów drogeryjnych. Konserwanty stosowane w kremach ajurwedyjskich to przede wszystkim substancje wykorzystywane w produkcji żywności (sorbinian potasu), a w konwencjonalnych preparatach drogeryjnych to między innymi pochodne kwasu parahydroksybenzoesowego

Czasopismo: Puls Uczelni
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Historia zapłodnienia „in vitro”

Celem artykułu jest przedstawienie historii opracowania metody „in vitro” jako sposobu leczenia niepłodności par oraz zwrócenie uwagi na kontrowersje wokół tematu sztucznego zapłodnienia, ze szczególnym uwzględnieniem stanowiska Kościoła Katolickiego. Omówiono krótko historyczne próby pokonywania niepłodności oraz przyczyny niepłodności zarówno po stronie kobiet, jak i mężczyzn. Scharakteryzowano kalendarium wieloletnich prób i badań Roberta edwardsa i Patricka Steptoe’a nad zapłodnieniem „in vitro”, zakończone urodzeniem pierwszego dziecka „z probówki” louise Brown w roku 1978. Przedstawiono technikę oraz etapy zapłodnienia „in vitro”, skuteczność i ewentualne powikłania tej metody oraz statystykę zapłodnień tego typu w poszczególnych krajach, w tym w Polsce. Wskazano największe problemy etyczno-moralne związane z zapłodnieniem pozaustrojowym.

Czasopismo: Puls Uczelni
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Dane epidemiologiczne występowania mikroraka brodawkowego tarczycy na podstawie przypadkowych rozpoznań w preparatach pooperacyjnych

Wstęp: Pojęciem incydentaloma tarczycy określamy wszystkie przypadkowo zdiagnozowane guzki tarczycy. Na etapie diagnostycznym jest to problem endokrynologa i współpracującego z nim histopatologa – cytologa. Raki tarczycy o średnicy ≥ 10 mm powinny zostać rozpoznane przedoperacyjnie. Innym problemem jest przypadkowo zdiagnozowane ognisko raka tarczycy w preparacie pooperacyjnym u chorych, którzy byli operowani z powodu zmian łagodnych. Leczenie uzupełniające jest uzależnione, między innymi od wielkości zmiany złośliwej. W tej grupie raki brodawkowate ≤ 10 mm, określane jako mikroraki wymagają innego podejścia terapeutycznego niż incydentaloma o większym wymiarze. Postępowanie zależy także od zakresu pierwotnie wykonanego zabiegu. Celem badania była ocena występowania przypadkowo rozpoznanego mikroraka tarczycy u chorych po tyroidektomii.
Materiał i metody: Badaniem o charakterze retrospektywnym objęto 726 pacjentów operowanych w Oddziale Chirurgii Ogólnej Szpitala Wojewódzkiego w Suwałkach w latach 1998–2011. Operowano tylko chorych bez przedoperacyjnego rozpoznania raka tarczycy.
Wyniki: W preparatach pooperacyjnych, u 1,79 % (13) chorych stwierdzono mikroraka brodawkowego. Wszystkie miały wymiar ≤ 3 mm. Tę diagnozę postawiono zarówno chorym, którzy mieli wykonaną tyroidektomię totalną (11), totalną lobektomię jednostronną (1), jak i obustronną lobektomię subtotalną (1). Skierowano ich do ośrodków onkologicznych zajmujących się leczeniem nowotworów tarczycy, w których dokonano pooperacyjnej oceny obecności niezdiagnozowanych ognisk nowotworowych. Znaleźli się oni także pod opieką miejscowej poradni endokrynologicznej. Ani jednego z tych chorych nie zakwalifikowano do leczenia uzupełniającego.
Wnioski: Rozpoznanie w preparacie pooperacyjnym tylko incydentalomy o średnicy ≤ 3 mm świadczy o prawidłowej, przedoperacyjnej diagnostyce ultrasonograficznej i cytologicznej. Występowanie mikroraka brodawkowatego w 1,79 % badanej populacji chorych po tyreoidektomii, rozpoznawanego w preparatach pooperacyjnych jest mniejsze niż dane przytaczane w literaturze przedmiotu. Ustalenie przyczyny wymaga dalszych badań. Jest to istotne z punktu widzenia epidemiologicznego w rejonie oddziaływania skutków awarii elektrowni atomowej w Czernobylu. W celu uzyskania wiarygodnych danych należy podjąć współpracę z ośrodkami naukowymi sąsiadujących krajów.

Czasopismo: Puls Uczelni
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Stan skóry oraz skuteczność zabiegów sonoforezy u kobiet palących i niepalących w wieku 21-26 lat. Doniesienie wstępne

Wstęp: Nikotyna ma negatywny wpływ na organizm człowieka, a przede wszystkim na skórę, może przyczynić się do dłuższego 
gojenia ran, wystąpienia nowotworu skóry i błon śluzowych, a także wcześniejszego jej starzenia się. Dym tytoniowy uszkadza 
DNA nasilając produkcję wolnych rodników. Na skórze pojawiają się zmarszczki, naczynia krwionośne zostają uszkodzone,  
a skóra traci jędrność i elastyczność poprzez uszkodzenie włókien kolagenowych i elastynowych. 
Cel pracy: Ocena wpływu czynnego palenia tytoniu na stan nawilżenia, natłuszczenia i złuszczania skóry u młodych kobiet.
Materiały i metody: Grupa badana liczyła 40 kobiet (20 osób palących, 20 osób niepalących) w wieku 21-26 lat. Wśród wszystkich badanych przeprowadzono wywiad kosmetyczny. Badanie natłuszczenia, złuszczania oraz nawilżenia skóry zostało przeprowadzone za pomocą urządzenia Nati Analizer frmy Beauty of Science. Skóra osób badanych od dnia poprzedniego nie była umyta żadnym preparatem oraz nie został nałożony żaden preparat pielęgnujący. Dodatkowo przez okres pięciu tygodni badane były poddane zabiegowi sonoforezy z wprowadzeniem ampułki nawilżająco- seboregulującej, celem sprawdzenia skuteczności zabiegu kosmetycznego. Po serii zabiegów wykonano ponownie badanie przy pomocy Nati Analizer. Przed przystąpieniem do badań przyjęto hipotezę, iż osoby czynnie palące nikotynę będą miały gorszy stan skóry od osób niepalących. 
Wyniki: Z przeprowadzonego wywiadu kosmetycznego wynika, iż osoby palące zdają sobie sprawę z negatywnego wpływu 
nikotyny na stan skóry, dlatego przykładają większą wagę do pielęgnacji codziennej, stosując kosmetyki o działaniu silnie 
nawilżającym. Stan skóry osób palących i niepalących nie różnił się. 
Wnioski: Na podstawie uzyskanych wyników nie potwierdzono postawionej hipotezy, iż stan skóry osób czynnie palących 
jest gorszy. Zabiegi sonoforezy miały większy wpływ na zmniejszenie wydzielania łoju u niepalących, natomiast na stopień nawilżenia u niepalących.

Czasopismo: Puls Uczelni
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Czynniki ryzyka włóknienia wątroby u osób zakażonych hcv - doniesienia wstępne

Wstęp: HCV stanowi poważny problem w praktyce medycznej. Większość powikłań w przebiegu chorób wątroby jest konsekwencją zaawansowanego włóknienia prowadzącego nawet do marskości wątroby. 
Cel pracy: Celem niniejszych badań jest analiza wybranych czynników ryzyka rozwoju włóknienia wątroby u osób z  zakażeniem hcv. 
Materiał i metody: Materiał badawczy stanowiła grupa pacjentów mieszkających na terenie województwa śląskiego. Badaną grupę stanowiły 102 osoby w wieku 13-70 lat. chorzy diagnozowani byli na oddziałach chorób zakaźnych i chorób wewnętrznych z podejrzeniem hcv. Ostateczne rozpoznanie ustalono na podstawie wywiadu z pacjentami oraz oceny histopatologicznej biopsji wątroby. 
Wyniki: W niniejszych badaniach udział wzięło 66 mężczyzn i 36 kobiet. Przedział  wiekowy 13-23 lat stanowi 7,8%, 13, 7% to populacja w wieku 24-34 lat, 32, 4% to badani w wieku 35-45 lat, 27, 5% - pacjenci w przedziale wiekowym 46-56 lat, 16, 7% to populacja w wieku 57-67 lat, 1,9% badanych stanowiła grupa powyżej 67 roku życia. nadwaga występowała  u 55,9% badanych, 76, 5% populacji to osoby palące. 
Wnioski: Na podstawie analizy badań stwierdza się, że wirus hcv z postępującym włóknieniem najczęściej występuje w przedziale wiekowym 35-45 lat, częściej wśród mężczyzn niż wśród kobiet. większość badanych to osoby palące papierosy oraz osoby z nadwagą.

Czasopismo: Puls Uczelni
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Problemy anonimizacji dokumentów medycznych. Część 1. Wprowadzenie do anonimizacji danych medycznych. Zapewnienie ochrony danych wrażliwych metodami f(a)- i f(a,b)-anonimizacji

Wstęp: Dokumentacja medyczna powinna być zabezpieczona przed uszkodzeniami lub utratą. Sposób zabezpieczenia musi uwzględniać zachowanie integralności i wiarygodności oraz zapewniać stały dostęp do dokumentacji osobom uprawnionym, a także uniemożliwiać dostęp osobom nieuprawnionym. Dokumentację medyczną powinno się udostępniać z zachowaniem jej integralności oraz ochrony danych osobowych. Jednym ze sposobów zabezpieczenia danych przed ujawnieniem jest anonimizacja. 
Cel badań: analiza metod anonimizacji, metod ochrony zanonimizowanych danych oraz opracowanie nowego typu zabez-pieczenia prywatności umożliwiającego sterowanie udostępnianiem danych wrażliwych przez podmiot, którego te dane dotyczą.
Materiał i metody: metody analityczne.
Wyniki: dostarczenie materiału wspomagającego wybór i analizę sposobów anonimizacji danych medycznych, opracowanie nowego typu zabezpieczenia umożliwiającego kontrolę danych wrażliwych przez podmioty, których dane te dotyczą. 
Wnioski: W pracy przeprowadzono analizę rozwiązań w zakresie anonimizacji danych pod kątem zastosowania ich do ochrony prywatności w zbiorach danych medycznych. Przeprowadzono analizę takich metod, jak: k-anonimizacji, (X,y)-anonimizacji, (α,k)-anonimizacji, (k,e)-anonimizacji, l-dywersyfikacji, (X,y)-dołączalności, (X,y)-prywatności, LKC-prywatności, t-bliskości, ograniczonego zaufania oraz personalizowanej prywatności. Szczególnej analizie poddano problem możliwości personalizacji sterowania prywatnością danych wrażliwych przez podmiot, którego dane te dotyczą. Oprócz samych metod anonimizacji przeprowadzono analizę metod ochrony zanonimizowanych danych. W szczególności zaś metod: δ-obecności, prywatności e-różnicowej, (d,γ)-prywatności, prywatności (α,β)-dystrybucyjnej oraz ochrony przed (c,t)-izolacją. W pracy zaproponowano nowe rozwiązanie w zakresie kontrolowanej ochrony prywatności. Rozwiązanie oparte jest na wydzieleniu chronionych pól i wielokluczowym szyfrowaniu i deszyfrowaniu danych wrażliwych. Zaproponowano sposób wydzielenia pól zgodny z obowiązującym standardem XML. Do szyfrowania wybrany został schemat szyfrowania posiadający n różnych kluczy. Do deszyfrowania zawartości wystarczające jest p spośród wszystkich możliwych. Umożliwia to tworzenie zupełnie nowych systemów dostępu do danych wrażliwych oraz ich udostępniania.

Czasopismo: Puls Uczelni
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Zaburzenia depresyjne - rola pielęgniarki w edukacji pacjenta i jego rodziny

Wstęp: Depresja jest przewlekłą, nawracającą chorobą. Zabu-
rzeniu ulega nie tylko stan psychiczny i fizyczny człowieka, 
ale również jego funkcjonowanie w społeczeństwie. Chorzy 
i ich bliscy często wykazują się brakiem wiedzy na jej temat, 
co wpływa negatywnie na przebieg i czas trwania choroby 
pacjenta. Leczenie depresji to proces długotrwały, wymagający szczególnego traktowania pacjenta. Kompleksowa terapia depresji wymaga współdziałania wszystkich członków zespołu terapeutycznego, jak również udziału samego chorego oraz jego rodziny.
Cel pracy: Celem pracy jest przedstawienie roli edukacji 
pacjenta i  jego rodziny w przywróceniu go do samodzielnego funkcjonowania w środowisku, oraz roli pielęgniarki w psychoedukacji pacjenta i jego bliskich. 
Materiał i metody: Informacje o pacjencie zebrano metodą 
wywiadu z nim i jego rodziną. Obserwację pacjenta prowadzono przez cały okres pobytu na oddziale. Dokonano analizy dokumentacji historii jego choroby.
Opis przypadku: Podmiotem opisu przypadku jest 58-letni 
pacjent, przywieziony po próbie samobójczej do Wojewódzkiego Specjalistycznego Zespołu Neuropsychiatrycznego w Opolu przez zespół Pogotowia Ratunkowego. Pacjent został przyjęty na oddział z rozpoznaniem: „zaburzenia depresyjne nawracające”. Chory był wcześniej leczony w tutejszym Zespole. W pierwszej dobie pacjent był w obniżonym nastroju, w spowolnieniu psychoruchowym i potwierdzał myśli samobójcze. Zastosowano leczenie farmakologiczne, psychoterapię indywidualną i grupową. Pacjent uczestniczył w różnych formach terapii zajęciowej. W wyniku realizowanych działań pielęgniarskich jego stan uległ znacznej poprawie. Pacjent został wyedukowany w zakresie utrzymania higieny psychicznej oraz umiejętności zaradczych.
Wnioski: Zastosowana u chorego terapia kompleksowa, w tym 
psychoedukacja pielęgniarki, przyniosła oczekiwane rezultaty. 
Stan psychiczny pacjenta uległ poprawie. Chory został wypisany z leczenia szpitalnego z zaleceniami.

Czasopismo: Puls Uczelni
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Przyczyny i skutki wypadków jaskiniowych na terenie Jury Krakowsko-Częstochowskiej

Wstęp: Górskie jaskinie rządzą się swoimi prawami, kto je zna i nie lekceważy, ten ma szansę przeżyć w nich niezapomniane 
chwile i móc do nich wracać. Niebezpieczeństw czyhających na turystę w górskich rejonach, w tym w jaskiniach jest wiele; 
ich przyczyny mają swoje podłoże zarówno w naturze, jak i w samym turyście, w jego działaniu.
Cel pracy: Celem pracy było dokonanie analizy zarejestrowanej wypadkowości na terenie jaskiń znajdujących się na obszarze 
Jury Krakowsko-Częstochowskiej.
Materiał i metody: W pracy wykorzystano metodę analizy dokumentacji; analizie poddano dokumentację obejmującą lata 
1998-2014 (październik) stanowiącą własność Grupy Jurajskiej GOPR z siedzibą w Podlesicach. Wśród dokumentów stano-
wiących materiał do badań znalazły się: Karty Wypadku GOPR, sprawozdania z wypraw ratunkowych oraz książka kontroli 
pracy sprzętu transportowego.
Wyniki: Najwięcej zarejestrowanych wypadków jaskiniowych na terenie Jury Krakowsko-Częstochowskiej miało miejsce w 
rejonie Gór Sokolich. Wśród przyczyn tych niebezpiecznych zdarzeń wskazano: brak odpowiedniego sprzętu i przygotowania 
kondycyjnego, zagubienie, upadek z wysokości, poślizgnięcie  i zaklinowanie. Skutki wypadków były bardzo poważne, od 
złamań kości miednicy i kręgosłupa poczynając, na zdarzeniach śmiertelnych kończąc. 
Wnioski: Turystyka górska/jaskiniowa jest bez wątpienia źródłem wielu niezapomnianych doznań. Ważne jest jednak, aby 
osoby, które ją uprawiają miały świadomość zagrożeń z nią związanych i nie lekceważyły konieczności uprawiania jej zgodnie 
z ogólnie przyjętymi zasadami bezpieczeństwa.

Czasopismo: Puls Uczelni
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Problem bólu głowy a praca zawodowa pielęgniarek

Wstęp: Każdego dnia wielu ludzi odczuwa ból głowy, nie zdając sobie sprawy z tego, że dolegliwość tę można leczyć. 
ważnym elementem naszego życia jest praca, która wymaga od nas dużego poświęcenia i zaangażowania. natomiast ból głowy utrudnia harmonijne funkcjonowanie w pracy. ma to istotne znaczenie zwłaszcza w zawodach medycznych, gdyż może wpływać na podejmowanie decyzji, a nawet stać się przyczyną tragedii.                                                             
Cel badania: Sprawdzenie czy ból głowy jest częstym elementem towarzyszącym pracy pielęgniarek w wojewódzkim 
centrum medycznym oraz Szpitalu wojewódzkim w Opolu i jaki jest jego wpływ na wykonywane czynności zawodowych.         
Materiał i metody: narzędziem badawczym był kwestionariusz złożony z 18 pytań. Badania przeprowadzono od grudnia 2013 roku do  lutego 2014 roku. wzięło w nich udział 50 pielęgniarek pracujących w wojewódzkim centrum medycznym oraz 50 pielęgniarek ze Szpitala wojewódzkiego w Opolu, za zgodą dyrektorów tych placówek medycznych. Ankietowanymi były wyłącznie kobiety.                                                  
Wyniki: w badanej grupie 100 pielęgniarek 68 potwierdziło, że potraf radzić sobie z bólem głowy podczas dyżuru. 
Wnioski: wyniki ankiety przeprowadzonej wśród pielęgniarek wykazały wpływ bólu głowy na  ich działania wykony-
wane podczas dyżuru. z badań można wywnioskować, że ból głowy - w zależności od jego charakteru - ma większy lub 
mniejszy wpływ na pracę. nasilenie jego można zauważyć u większej połowy respondentek podczas wysiłku fzycznego, 
którego nie można uniknąć w pracy pielęgniarki tj. 29%.

Czasopismo: Puls Uczelni
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Problemy opiekuńcze oraz możliwe metody leczenia zachowawczego u osób z chorobą Alzheimera

Choroba Alzheimera jest najczęstszą postacią otępienia, która występuje u ludzi powyżej 60 roku życia. Dotyczy pacjentów na całym świecie i znacznie częściej chorują na nią kobiety. Podczas sprawowania opieki nad osobami chorymi powstaje wiele problemów, do których zaliczyć należy: podawanie posiłków, utrzymanie higieny osobistej, wypoczynek, pielęgnacja odleżyn, samoopieka, zachowania agresywne pacjenta. Postępujące zaburzenie komunikacji wraz z rozwojem choroby jest przyczyną błędów w długoterminowej opiece pacjentów z otępieniem typu alzheimerowskiego. Niewątpliwie przejawem choroby utrudniającym pielęgnację i usprawnianie pacjentów są stany lękowe. Powyższe zaburzenia, a także znaczne ograniczenie funkcji poznawczych wpływają negatywnie zarówno na pacjenta, jak i na jego opiekunów. Przeciwdziałanie im ma na celu poprawę jakości życia pacjentów, opiekunów oraz usprawnienie rehabilitacji stosowanej na poszczególnych etapach otępienia. Przykładowe metody leczenia zachowawczego mają na celu trening niezaburzonych funkcji poznawczych oraz zapobieganie długotrwałym skutkom unieruchomienia. Sprawowanie wydajnej opieki nad pacjentami z chorobą Alzheimera jest uzależnione od jej poziomu i jakości, a także od współpracy personelu medycznego w ujęcie holistycznym. Pełnoprawni opiekunowie zazwyczaj zmagają się z problemami na tle zdrowotnym (depresja, zespół wypalenia zawodowego), fnansowym (brak środków na utrzymanie chorego i własne), dlatego niezbędne jest zaoferowanie im różnorodnych metod wsparcia. Wskazanie docelowych punktów opieki długoterminowej na terenie Polski również należy uznać za niezbędne.

Czasopismo: Puls Uczelni
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Masaż Shantala – charakterystyka i sposób wykonania

Masaż pozytywnie wpływa na organizm człowieka, niezależnie
od wieku. Wspomaga pracę serca, układu oddechowego
i odporność organizmu. W masażu poprzez dotyk stymulujemy
receptory czucia powierzchownego zlokalizowane w skórze i dzięki temu możemy zainicjować rozwój motoryki dziecka. Rodzice powinni wykonywać masaż Shantala, ponieważ w prosty sposób mogą wspomóc prawidłowy rozwój swojego dziecka. Prezentowany w artykule rodzaj masażu polega na stosowaniu wyłącznie techniki głaskania powierzchownego na poszczególnych częściach ciała, które masuje się w odpowiedniej kolejności, we właściwym kierunku i w określonym tempie. Ruchy są proste i łatwe do odtworzenia dla
rodzica. Masaż Shantala wykonywany systematycznie i prawidłowo pozytywnie oddziałuje na psychikę dziecka. Uspokaja, ułatwia zasypianie, zmniejsza objawy kolki. Przede wszystkim pomaga w wytworzeniu więzi pomiędzy rodzicami a dzieckiem, dając poczucie bezpieczeństwa i wsparcia. Cechą charakterystyczną tego rodzaju masażu jest fakt, iż odbiorca, czyli
dziecko, i wykonawca, czyli rodzic, czerpią pozytywne doznania
płynące z dotyku i bliskości. Masaż umożliwia obu stronom
wyciszenie, uspokojenie i chwilę relaksu.

Czasopismo: Puls Uczelni
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Rzadki przypadek całkowitego wypadnięcia narządu rodnego u pacjentki ze współistniejącą kamicą moczową i wynicowaniem odbytnicy – diagnostyka, leczenie operacyjne i problemy pielęgnacyjne

Wstęp: Całkowite wypadnięcie narządu rodnego z punktu
widzenia biologicznego, jak i społecznego, należy uznać za
pewnego rodzaju kalectwo. Dlatego dąży się do usunięcia
tego powikłania, co należy uznać za postępowanie rehabilitacyjne. Odczuwane dolegliwości przyczyniają się do obniżenia jakości życia, a schorzenia współistniejące dodatkowo
pogarszają stan zdrowia. Skłania to do zastosowania dodatkowej specjalistycznej diagnostyki i znacznego rozszerzenia zakresu operacji.
Cel pracy: Prezentacja przypadku całkowitego wypadnięcia
macicy z rzadko występującymi schorzeniami układu moczowego i dolnego odcinka układu pokarmowego.
Materiał i metody: Opisano przypadek 56-letniej chorej
zakwalifikowanej do usunięcia macicy i kamieni moczowych
drogą brzuszną. Dokonano obserwacji, analizy dokumentacji,
przeprowadzono wywiad, pomiary oraz realizowano zalecenia
lekarskie i pielęgniarskie.
Opis przypadku: Pacjentka przygotowywana była do operacji
usunięcia macicy drogą brzuszną, którą poprzedziły:
diagnostyka laboratoryjna, obrazowa, kontrastowa, badania
ginekologiczne, konsultacje specjalistyczne, antybiotykoterapia,
wyrównanie niedoborów, terapia przeciwodleżynowa macicy. Podczas operacji urolog po otwarciu pęcherza moczowego
usunął mniejsze kamienie, a po powiększeniu nacięcia
– większe konkrementy. Następnie ginekolog usunął macicę
z przydatkami. Pozostawiono drenaż ssący z zatoki Douglasa
i przedniej ściany pęcherza moczowego. Stan pacjentki po
operacji był dobry, a przebieg pooperacyjny powikłany nietrzymaniem moczu i okres rekonwalescencji wydłużony.
Wnioski: Operacja przebiegła pomyślnie. Działania o charakterze holistycznym, opieka pielęgniarska, mająca na celu
rozpoznawanie i zaspakajanie potrzeb biopsychospołecznych,
a także przygotowanie pacjentki do samoopieki, przyczyniły
się do poprawy zdrowia i polepszenia jakości życia.

Czasopismo: Puls Uczelni
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne