rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Wplyw roznych dodatkow do zakiszania na wartosc pH kiszonek sporzadzonych z traw i motylkowatych oraz kukurydzy o zroznicowanej zawartosci suchej masy

Badania przeprowadzono w Instytucie für Grünland und Futterpflanzenforschung FAL Braunschweig-Volkenrode w 1994 r. Celem doświadczenia było określenie wpływu stosowanych dodatków mikrobilogicznych i enzymatycznych na wartość pH zakiszanej masy. Przedmiotem badań były zielonki z traw o zawartości suchej masy 26,1; 37,4; 55,2% oraz zielonki z koniczyny i lucerny (o zawartości suchej masy odpowiednio 35,4 i 34,1%) i kukurydzy o zawartości od 22 do 29% suchej masy oraz uzyskane z nich kiszonki. Zielonki zakiszono w mikrosilosach o pojemności 1,5 1 każdy z dodatkiem preparatów mikrobilogicznych (Biomax, Kofal-lac) i enzymatycznego Siloguard. Każdy wariant kiszenia przeprowadzono w 5 powtórzeniach. Kwasowość kiszonek bez dodatku po 4-ech dniach wynosiła przeciętnie pH 5,17; podczas gdy dla kiszonek z udziałem preparatu Biomax 4,38; a w kiszonkach z dodatkiem preparatu Kofal-lac 5,04. Badania wykazały, że określenie wartości pH w 4 dniu fermentacji jest terminem optymalnym do oceny przebiegu procesu fermentacji oraz stosowania dodatków do zakiszania.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Optymalizacja nawożenia azotem wczesnych odmian ziemniaka

Doświadczenia polowe z wczesnymi odmianami: Aster, Drop, Bila, Sumak, Aksamitka i Gloria przeprowadzono w latach 1992-1999 w Jadwisinie w celu
ustalenia optymalnych dawek azotu zabezpieczających właściwą wielkość plonu dobrej jakości zbieranego po 60 i 75 dniach od sadzenia oraz w pełnej dojrzałości. Stosowano obornik w ilości 25 t-ha-1 oraz nawożenie azotem w zakresie 0-200 kg N·ha⁻¹, przy stałym poziomie P (53 kg·ha⁻¹) i K (150 kg·ha⁻¹). Wskaźnikiem stanowiącym podstawę do wyliczenia optymalnych dawek azotu oprócz plonów jest efektywność nawożenia wyrażona jako przyrost plonu bulw na 1 kg azotu zastosowanego w nawozach. Najwyższą efektywnością azotu wynoszącą dla:
I, II, III, terminu zbioru odpowiednio: 30, 76, 166 kg bulw na 1 kg N charakteryzowała się dawka 50 kg N·ha⁻¹. Ponadto jako dodatkowe wskaźniki do ustaleń'' optymalnych dawek azotu przyjęto następujące parametry: ilość azotu pobrana plonem, stopień wykorzystania azotu oraz zawartość azotanów w bulwach głównie ze względu na jakość bulw i ochronę środowiska. Uwzględniając powyższe wskaźniki ustalono, że optymalne dawki azotu muszą być dostosowane do terminu zbioru i powinny mieścić się w granicach dla: I terminu zbioru - 50-70, II terminu zbioru - 80-90, III terminu zbioru - 100-120 kg N·ha⁻¹

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Nastepcze dzialanie nawozow zielonych i slomy w uprawie ziemniakow wczesnych. Czesc I Plon bulw

Badano działanie następcze nawozów zielonych w formie międzyplonów letnich (facelia, żyto, wyka ozima, bobik) i nawożenia słomą (słoma, słoma + 1% N w stosunku do masy słomy) w drugim roku po przyoraniu na plon ziemniaków wczesnych zbieranych po 75 dniach od sadzenia i po dojrzeniu. Stosowano dwie formy przyorywanej masy międzyplonów - całą biomasę i resztki pożniwne. Działanie nawozów zielonych porównano z nawożeniem obornikiem w dawce 25 t·ha⁻¹ i uprawą bez nawożenia organicznego. W uprawie ziemniaków na wczesny zbiór działanie następcze masy organicznej facelii, wyki ozimej i bobiku dorównywało, a żyta przewyższało działanie obornika. W uprawie ziemniaków na zbiór po dojrzeniu, efekt następczego działania masy organicznej facelii dorównywał obornikowi, natomiast efekty działania pozostałych międzyplonów były większe. Forma przyoranej masy międzyplonu (cała biomasa roślin czy resztki pożniwne) nie miała wpływu na plon ziemniaków. Działanie następcze nawożenia słomą łącznie z masą organiczną międzyplonów dało podobne efekty jak nawożenie samą masą organiczną międzyplonów.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Ocena trzech systemów nawożenia stosowanego w 5 wieloletnich doświadczeniach polowych na podstawie plonowania zbóż i wykorzystania składników pokarmowych

W pięciu wieloletnich doświadczeniach w Polsce (Skierniewice od 1923 r., Mochełek 1948 r., Chylice 1955 r., Łyczyn 1960 r. i Bałcyny 1972 r.) uprawia się rośliny w 3 systemach nawożenia, nazywanych mineralnym, organicznym i organiczno mineralnym. Oceny tych systemów dokonano na podstawie plonów ziarna pszenicy ozimej, żyta i jęczmienia jarego od 1998 r., zawartości N, P, K w ziarnie oraz wykorzystanie tych składników pokarmowych z nawozów przez rośliny za okres 20 - 38 lat. Jeśli zastosowano podobne dawki N, P i K w płodozmianie w nawozach mineralnych i oborniku, to największe plony wszystkich roślin otrzymano w systemie mineralno-organicznym, mniejsze w mineralnym a najmniejsze w organicznym. Zawartość N, P, K w ziarnie wszystkich zbóż była podobna we wszystkich systemach nawożenia. Wykorzystanie azotu i potasu z nawozów mineralnych i obornika wynosiło 59 - 65%, a fosforu tylko 30 - 38%. Wykorzystanie azotu było nieznacznie większe, a fosforu mniejsze z nawozów mineralnych niż z obornika.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Tworzenie systemu polityki regionalnej rozwoju obszarów wiejskich na Pomorzu Zachodnim

W opracowaniu przedstawiono założenia polityki regionalnej, ze szczególnym uwzględnieniem koncepcji restrukturyzacji gospodarstw rodzinnych na Pomorzu Zachodnim. Uwzględniono warunki transformacji rolnictwa do 2000 roku, w tym założenia polityki rolnej i etapy transformacji, przewidywane przemiany strukturalne, regionalny program rozwoju rolnictwa (charakterystykę makroregionu, analizę stanu i warunki rozwoju rolnictwa, koncepcję przestrzennej polityki regionalnej, proces przebudowy struktury własnościowej). Wysunięto hipotezę, że zaproponowane kierunki przemian i aktywizacji rolniczej przestrzeni produkcyjnej na Pomorzu Zachodnim są właściwe, a przedstawiony poziom rozwoju możliwy do osiągnięcia w prognozowanym okresie.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Twórczy wkład Profesora Jana Bogdanowicza w rozwój inżynierii rolniczej w Ośrodku Wrocławskim i w skali kraju

Artykuł jest rozwinięciem wspomnienia pośmiertnego o Profesorze Janie Bogdanowiczu. Przedstawia na tle Jego życiorysu i dorobku naukowo- dydaktycznego osiągnięcia ośrodka wrocławskiego w inżynierii rolniczej.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Obliczony zmyw gleby i ladunek substancji przenoszony erozyjnie do wod powierzchniowych w zlewni rzeki Ploni na Pomorzu Zachodnim

Dla zlewni Płoni (1028,5 km²), użytkowanej w głównej mierze rolniczo, obliczono wielkość zmywu glebowego z zastosowaniem modeli matematycznych, wzorując się na opracowaniu Wernera i Wodsaka (1994), wykonanym dla północno-wschodniej części Niemiec. Przeprowadzone obliczenia pozwoliły na określenie ładunku zmywu glebowego przekazanego do rzeki, ładunku azotu rozpuszczonego w wodzie i fosforu w dwu formach: rozpuszczonego i związanego z cząsteczkami glebowymi. Dokładność obliczeń, przy niedostatecznej bazie danych fizjograficznych i pomiarowych, jest na poziomie eksperckim. Uzyskane wyniki były pomocne w opracowaniu stref ochronnych jeziora Miedwie, stanowiącego źródło wody pitnej dla Szczecina.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Problemy uszkodzen ziarna w trzybebnowym zespole mlocaco-wydzielajacym

Przeprowadzano stanowiskowe badania trzybębnowego zespołu wydzielającego współpracującego z cepowym zespołem młócącym kombajnu zbożowego. Omłotowi poddano pszenicę, żyto, jęczmień i owies. Określono ilość makro- i mikrouszkodzeń ziarna w zależności od parametrów roboczych badanego zespołu i wilgotności młóconego zboża.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wplyw substancji organicznych i organiczno-mineralnych na zmiany C-organicznego i azotu w glebach

W oparciu o czteroletnie doświadczenie polowe zbadano wpływ obornika, osadów ściekowych komunalnych i granulatu keratyno-koro-mocznikowego (stosowano te nawozy trzema sposobami) na zawartość C-organicznego i N-łatwo hydrolizującego oraz stosunek między nimi w dwu różnych glebach. Stwierdzono, że najwyższy wzrost C-organicznego w obu glebach uzyskano w obiektach nawożonych obornikiem, w dalszej kolejności w obiektach nawożonych osadami, a znacznie niższy w obiektach nawożonych granulatem. Wyższy wzrost zawartości azotu łatwo hydrolizującego wystąpił w glebie lekkiej, głównie w obiektach z obornikiem i granulatem. Sposób nawożenia nie zawsze zróżnicował omawiane wartości w badanych glebach.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Zasoby genowe w kolekcji kukurydzy w Zakladzie Doswiadczalnym Hodowli i Aklimatyzacji Roslin IHAR w Smolicach

Kukurydza (Zea mays L.) jest rośliną o dużej zmienności i łatwej adaptacji do warunków środowiska. W Polsce jest ważną rośliną, przede wszystkim w uprawie na kiszonkę do żywienia bydła. W uprawie na ziarno jej zasięg z roku na rok rozszerza się. Po II Wojnie Światowej dużo populacji zginęło bezpowrotnie, jedynie niewielką część uratowano dzięki zapobiegliwości i opiece hodowców. Materiały te zostały dokładnie opisane i zachowane w bankach genów. W kolekcji w ZDHAR w Smolicach gromadzi się polskie i obce populacje, linie wsobne i syntetyki o różnym typie i barwie ziarna. W ostatnich latach udostępniono różnym instytucjom wiele populacji i linii wsobnych. Co roku część kolekcji podlega odnowieniu i przekazaniu do Banku Genów w Radzikowie. Obserwacje fizjologiczne i morfologiczne prowadzone są według układu i zaleceń UPOW. Uzyskane wyniki wskazują, że w zasobach kolekcyjnych są formy kukurydzy które mają dużą wartość hodowlaną. Należy prowadzić dalsze bardzo szczegółowe obserwacje i sprawdzać w mieszańcach liczne taksony kolekcyjne w celu ujawnienia wartościowych genotypów.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Problemy energetyczne a skutki ekologiczne, ze szczegolnym uwzglednieniem rolnictwa

Praca przedstawia stan i prognozę energetyki polskiej na tle Europy i świata z równoczesnym ukazaniem skutków ekologicznych obecnego stanu w odniesieniu do całej gospodarki oraz wsi i rolnictwa.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Suszenie kostki ziemniaczanej w złożu fontannowym

Badano wpływ temperatury powietrza na proces suszenia blanszowanej i nieblanszowanej kostki ziemniaczanej (10x10x10 mm). Kostkę suszono w laboratoryjnej suszarce fontannowej. Pomiary przeprowadzono przy stałej prędkości przepływu czynnika suszącego (w=7,6 m/s) w czterech temperaturach (25, 55, 65, 80°C). Określono szybkość suszenia oraz wartość strumienia wilgoci z jednostki objętości komory suszenia. Wyniki przedstawiono w postaci wykresów oraz równań korelacyjnych.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wpływ składu hormonalnego pożywki na namnażanie chryzantemy (Dendranthema grandiflora Tzvelev.) z grupy Garden Mums

W badaniach określono wpływ składu hormonalnego pożywki na inicjację i namnażanie roślin chryzantemy z grupy Garden Mums, odmiany 'Brigitte'.
Zainicjowane do wzrostu eksplantaty namnażano na pożywkach MS o różnym poziomie regulatorów wzrostu - 6-benzyloaminopuryny (BAP) i kwasu indolilo-3-octowego (IAA), odpowiednio od 0,5 do 2 mg·dm⁻³ i 0,2 do 2 mg·dm⁻³. Do badań włączono opracowaną dla chryzantemy pożywkę Jerzego i Lubomskiego (1989) zawierającą IAA (2 mg·dm⁻³) i BAP (0,6 mg·dm⁻³) oraz kontrolę - MS bez regulatorów wzrostu.
Badania wykazały, że w przypadku odmiany chryzantemy gruntowej 'Brigitte' największy współczynnik proliferacji i najlepiej wykształcone pędy boczne otrzymano na pożywce MS z dodatkiem BAP (0-1 mg·dm⁻³) i IAA (0,2-1 mg·dm⁻³), największy przyrost korzeni na pożywce MS bez hormonów wzrostu lub z niewielką ilością auksyn.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Struktura i ciężkość wypadków w obszarze chowu i użytkowania zwierząt gospodarskich

Przeprowadzono analizę 1129 wypadków w obszarze chowu i użytkowania zwierząt gospodarskich. Określono strukturę wypadków powodowanych przez poszczególne gatunki zwierząt, a także czynności oraz grupy wiekowe osób o największym stopniu zagrożenia. Ustalono strukturę obrażeń oraz rozkład wypadków w ciągu roku.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Dolistne dokarmianie azotem a stan odżywienia roślin ziemniaka tym pierwiastkiem oraz ich plonowanie

W pracy przedstawiono wyniki doświadczenia polowego przeprowadzonego w Jadwisinie na glebie lekkiej, bez nawadniania. Odmiany ziemniaka (Santa Tokaj, Triada) uprawiane były na dawce 0 i 150 kg N·ha⁻¹ (D). Cztery poziomy doglebowego nawożenia azotem: D - 10%, D - 20% i D - 30% otrzymano stoi sując mocznik przed sadzeniem i przed wschodami. Brakującą ilość azotu bilansowano do dawki D poprzez dolistną aplikację mocznika w terminach: 58, 72 i 84 dni po posadzeniu (DAP). Próby liściowe pobierano bezpośrednio przed opryskiem mocznikiem oraz po 40 i 96 dniach od posadzenia. Zawartość azotanów w soku ogonków liściowych oznaczano stosując metodykę f-my Merck z użyciem reflektometru RQflex. Dodatkowo w terminie 96 DAP próby całych roślin zostały zebrane w celu określenia indeksów odżywienia azotem (NNI) i powierzchni liściowej (LAI) na poszczególnych obiektach nawozowych. Określono również plon suchej masy bulw i zawartość w nim azotanów metodą kolorymetryczną.
Mocznik w dawce 15 i 30 kg N·ha⁻¹ stosowany dolistnie może być użyty do dokarmiania roślin ziemniaka w czasie wegetacji nie wpływając negatywnie na wielkość plonu końcowego oraz zawartość w nim suchej masy i azotanów. Uzupełniające dawki mocznika stosowanego dolistnie nie zmieniają znacząco zawartości azotanów w soku ogonków liściowych w porównaniu do kombinaq'i z mocznikiem zastosowanym tylko doglebowo. Stwierdzono istnienie ścisłej zależności między zawartością azotanów w soku ogonków liściowych, a plonem końcowym bulw i zawartością w nim azotanów. Wszystkie kombinacje z dolistnie stosowanym mocznikiem spowodowały zwiększenie wartości indeksów LAI i NNI w porównaniu z obiektem kontrolnym.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Dynamika skrawania gleby narzędziami rolniczymi

Przedstawiono wyniki badań oporów skrawania gleby narzędziami o kształcie symetrycznego klina ukośnego. Pomiary przeprowadzono w warunkach polowych w glebie gliniastej ciężkiej. Dokonano analizy wpływu prędkości skrawania na przyrost oporu stwierdzając, że wzrost siły bezwładności nie jest jedynym czynnikiem kształtującym wartość oporu dynamicznego. Różnice w wartościach oporu dynamicznego i oporu pochodzącego od sił bezwładności przemieszczanej skiby należy hipotetycznie przypisać przyrostowi parametrów wytrzymałościowych gleby, związanemu ze wzrostem prędkości jej odkształcania.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Azotany w wodach powierzchniowych na terenie wieloletniego nawozenia gleb ciezkich gnojowica

Opracowanie zawiera wyniki 10-letnich badań zanieczyszczenia wód powierzchniowych azotanami, na dużym obszarze, nawożonym gnojowicą z fermy trzody chlewnej. Gnojowica jest wstępnie oczyszczona w osadnikach i magazynowana, a następnie rozprowadzana na polach przy użyciu deszczowni. Dawki gnojowicy są dostosowane do zapotrzebowania uprawianych roślin na azot.
Badania wykazały nieznaczny wzrost zawartości azotanów w wodzie kanałów przepływających na długości kilku kilometrów przez obszar nawożony gnojowicą. Różnice w zawartości azotanów w wodzie kanałów (rowów), powyżej i poniżej obszaru nawożonego gnojowicą były udowodnione statystycznie tylko w trzech latach z 10-cio letniego okresu badań. Ogólnie nieznaczny wzrost zawartości azotanów w wodach kanałów nie wpłynął na zmianę klasy czystości tych wód. Zawartości azotanów w wodzie kanałów, zarówno powyżej, jak i poniżej obszaru nawożonego gnojowicą, były w okresie zimowym znacznie wyższe niż w letnim.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Zagrozenia naturalnych ekosystemow przez ekspansywne byliny polnocnoamerykanskie na przykladzie rodzaju Solidago L.

Rodzaj Solidago należy do najbardziej złożonych rodzajów w taksonomii roślin wyższych. U gatunków tego rodzaju można zaobserwować wysoką zmienność przejawiającą się zróżnicowaniem ekologicznym oraz będącą skutkiem czynników wewnętrznych, zmienność ta jest pogłębiona przez hybrydyzację i introgresję. W Europie Środkowej występuje pięć taksonów rodzaju Solidago, lecz tylko jeden gatunek, S. virgaurea jest rodzimy, pozostałe zostały sprowadzone do Europy z Ameryki Północnej w XVIII wieku jako rośliny ozdobne. Na terenie Dolnego Śląska największą częstością występowania charakteryzują się S. canadensis var. scabra i S. gigantea, zaś S. canadensis var. canadensis występuje rzadziej. Zasięg S. graminifolia obejmuje niewielki obszar na terenie Dolnego Śląska, a liczba stanowisk tylko nieznacznie się powiększyła od czasu introdukcji. Ekspansywne taksony nawłoci stanowią zagrożenie dla roślinności rodzimej (lasów i zarośli łęgowych) i całych ekosystemów. Szeroko rozpowszechnione taksony wykazują podobieństwo morfologiczne, a ich status taksonomiczny (szczególnie 5. canadensis s.l.) jest dyskusyjny. Cechami mikrometrycznymi, które mogą posłużyć do rozróżniania taksonów rodzaju Solidago są: typ liścia, owłosienie dolnej strony liścia, indeks szparkowy i grubość liścia.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Plonowanie dziesieciu odmian szparaga w uprawie na bielone wypustki

Doświadczenie, w którym porównywano plonowanie 10 odmian szparaga w uprawie na bielone wypustki przeprowadzono w latach 1994 - 1998 w Katedrze Warzywnictwa Akademii Rolniczej w Poznaniu. Dwie odmiany włoskie i siedem odmian amerykańskich porównano z wzorcem, którym była holenderska odmiana Thielim. Stwierdzono, że porównywane odmiany dały zdecydowanie gorsze rezultaty w stosunku do wzorca. Ich przydatność do uprawy w Polsce okazała się mała.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Skład chemiczny i wartość nawozowa kompostów i wermikompostów z osadów ściekowych nadmiernie zanieczyszczonych metalami ciężkimi

W pracy przedstawiono wyniki badań laboratoryjnych oraz wegetacyjnych nad określeniem składu chemicznego i wartości nawozowej kompostów i wermikompostów uzyskanych z osadów ściekowych zawierających nadmierne ilości cynku lub chromu, kompostowanych z dodatkiem rozdrobnionej słomy lub trocin. Kompostowanie osadów ściekowych znacznie poprawiło ich właściwości fizyczne i chemiczne. Wszystkie otrzymane komposty stanowiły jednorodny, luźny materiał o strukturze agregatowej, pozbawiony gnilnego zapachu. W kompostach z dodatkiem słomy lub trocin wyraźnie zwiększyła się zawartość materii organicznej, a zmniejszyła się koncentracja większości składników pokarmowych i metali ciężkich. W kompostach otrzymanych z osadów bez dodatku słomy lub trocin ujawniła się tendencja do zwiększania koncentracji fosforu i metali ciężkich. Działanie nawozowe badanych kompostów i wermikompostów z osadów ściekowych, w przeprowadzonym doświadczeniu wazonowym, było lepsze niż obornika. Najwyższy plon kukurydzy zebrano w obiekcie z wermikompostem z osadu z Myślenic. Wermikomposty te przewyższyły w swoim działaniu nawet nawozy mineralne. Za wyjątkiem chromu nie stwierdzono wzmożonego nagromadzania metali ciężkich w częściach nadziemnych kukurydzy. Największy przyrost zawartości chromu zauważono w roślinach wyrosłych na glebie z dodatkiem kompostów z osadu ściekowego z Myślenic silnie zanieczyszczonego tym metalem.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wplyw nawozenia mineralnego i mineralno-organicznego na sklad elementarny kwasow huminowych

Zagadnienie jakości materii organicznej jest szczególnie istotne w warunkach rolniczego użytkowania gleb lekkich. Na glebach tych obserwuje się proces zubożenia gleb w próchnicę. Badaniami objęto 8 próbek kwasów huminowych wyekstrahowanych z obiektów glebowych wieloletniego doświadczenia statycznego. Analiza składu pierwiastkowego badanych kwasów huminowych pozwala stwierdzić, że brak nawożenia (kontrola) i nawożenie wyłącznie mineralne spowodowało wzrost zawartości H i rozszerzenie wartości stosunku H : C w porównaniu do nawożenia mineralno-organicznego.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wplyw skladowania nawozow naturalnych na jakosc gleby w zagrodzie wiejskiej

Przedstawiono i przedyskutowano wpływ sposobu składowania i przechowywania nawozów naturalnych na terenie zagrody wiejskiej jako potencjalnego ryzyka zanieczyszczenia gleby z tego terenu składnikami nawozowymi. Podano rodzaje zanieczyszczeń, ich potencjalne źródła oraz tzw. „gorące miejsca" w zagrodzie i jej otoczeniu. Na przykładzie zagród z gospodarstw demonstracyjnych, oceniono stan wzbogacenia gleby spod zagrody w składniki nawozowe (N, P, K) i w węgiel organiczny (C org.). Oceniono wpływ miejsca, sposobu i czasu składowania nawozów naturalnych w obrębie zagrody, a także inwestycji proekologicznych w gospodarstwie na jakość gleby. Glebę zagród, których wiek sięga kilkudziesięciu, a nawet 100 i więcej lat można traktować jako antropogeniczną, na co wskazuje układ warstw oraz zawartość składników mineralnych i węgla organicznego w górnej części jej profilu.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Zastosowanie zelu Aqua Terra jako dodatku do podloza w uprawie tytoniu papierosowego jasnego

Prowadzone w latach 1995-1997 wstępne doświadczenia polowe i wazonowe miały na celu zbadanie wpływu hydrożelu na wzrost, rozwój i plonowanie tytoniu papierosowego jasnego. Założone zostały w Ośrodku Doświadczalnym Uprawy Tytoniu w Zamościu.
Hydrożele są powszechnie stosowane w ogrodnictwie. Mają właściwości zwiększania pojemności wodnej gleby.
W doświadczeniu wazonowym dodatek 10 gramów żelu do 8 litrów gleby lekkiej (piasek gliniasty) spowodował największy przyrost masy i objętości korzeni. Cechy biometryczne roślin modyfikowane były w większym stopniu przez typ gleby, jednakże dała się zauważyć tendencja zwiększenia powierzchni i liczby liści, a także wysokości roślin w wazonach z dodatkiem żelu.
W doświadczeniu polowym zastosowano dwie dawki żelu: 3 i 10 g, który wymieszano z glebą na głębokości 15 cm w promieniu 15 cm od rośliny. Stopień przyjęć rozsady wyniósł na poletkach kontrolnych 83%, a z dodatkiem żelu wahał się od 96 do 97%. Istotnie większą masą i objętością systemu korzeniowego cechowały się rośliny na poletkach, gdzie zastosowano hydrożel.
Na wielkość i jakość plonu wpłynął istotnie drugi badany czynnik, jakim było uzupełniające podlewanie roślin w trakcie wegetacji (w okresach suszy). Podlewanie spowodowało przyrost masy liści o 23,3%, ale jednocześnie wpłynęło na obniżenie udziału klas jasnych (I-III) o 12,5%. Podlewanie przyniosło lepsze efekty na poletkach bez żelu. Fakt ten pozwala wnioskować, że jego dodatek stwarza korzystniejsze warunki wzrostu tytoniu.
Żel spowodował wprawdzie pogorszenie jakości surowca, lecz równocześnie znaczny przyrost plonu. W efekcie wartość wykupowa liści, która jest wypadkową plonu i jakości, była wyższa po zastosowaniu żelu.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo