rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Wpływ hydrokondycjonowania na aktywność metaboliczną oraz kiełkowanie nasion i wschody siewek marchwi

Celem przeprowadzonych doświadczeń było zbadanie wpływu czterech metod hydrokondycjonowania, z uwzględnieniem etapowości moczenia, na wartość siewną nasion marchwi 'Amsterdamska'. W tym celu komercyjne nasiona tej odmiany uwadniano czterema metodami w temperaturze 20oC, metodą jednoetapowego lub dwuetapowego moczenia przez 2, 4, 6, 12 i 24 godziny lub w dawkach napowietrzanej wody do różnych wilgotności (10 do 52%). Uwilgotnione nasiona wymienionymi metodami inkubowano następnie w temperaturze 18-20oC w hermetycznych pojemnikach przez 1, 2, 4 lub 6 dni, codziennie je przewietrzając i oceniając ich wilgotność metodą suszarkową. Następnie oceniono ich wartość siewną na podstawie dynamiki, zdolności i średniego czasu kiełkowania w 20oC, przepuszczalności membran cytoplazmatycznych, ogólnej aktywności dehydrogenaz, dynamiki wschodów, liczby wzeszłych siewek i ich wysokości po 18 dniach od wysiewu. Uzyskane wyniki wskazują, że nasiona marchwi 'Amsterdamska' uwodnione do około 40% zawartości wody oraz inkubowane w 20oC przez okres 2-4 dni i następnie wysuszone do wilgotności wyjściowej charakteryzują się wysokim wigorem, szybciej kiełkują, często w większym procencie, a uzyskane z nich siewki szybciej wschodzą i rosną niż siewki z nasion kontrolnych. Szybkie wnikanie wody do zarodków nie uszkadza membran cytoplazmatycznych.

Czasopismo: Journal of Research and Applications in Agricultural Engineering
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Wpływ procesu pasteryzacji na wartość odżywczą soku marchwiowego z produkcji ekologicznej i konwencjonalnej

Przetwory ekologiczne cieszą się dużym zainteresowaniem ze strony konsumentów Jest to związane z postrzeganiem produkcji ekologicznej jako bardziej przyjaznej dla zdrowia człowieka jak też dla środowiska. Żywność z rolnictwa ekologicznego nie posiada w swoim składzie pozostałości niebezpiecznych dla zdrowia substancji chemicznych. Marchew jest bardzo dobrym źródłem karotenoidów. Zawiera szeroko znany betakaroten oraz mniej znaną, lecz również bardzo ważną luteinę. Ponadto w swoim składzie marchew zawiera cenne związki polifenolowe takie jak kwas chlorogenowy, p-kumarynowy czy ferulowy. Proces termicznego utrwalania żywności może wywierać negatywny efekt zna wartość odżywczą produktu końcowego. Dlatego rzeczą niezmiernie ważną jest wykorzystanie do przetwórstwa surowców jak najwyższej, jakości, aby produkt przetworzony również był zasobny w liczne składniki odżywcze. Celem pracy było określenie wpływu metody uprawy i odmiany marchwi oraz procesu przetwarzania na wartość odżywczą soku. Otrzymane wyniki wskazują, że sok ekologiczny charakteryzował się istotnie wyższą zawartością witaminy C, luteiny oraz kwasu kawowego w porównaniu z sokiem konwencjonalnym. Sok otrzymany z marchwi odmiany Flacoro zawierał istotnie więcej witaminy C, kwasu p-kumarynowego, ferulowego oraz benzoesowego w porównaniu z sokiem otrzymanym z marchwi odmiany Perfekcja. Proces pasteryzacji zmienił istotnie i pozytywnie wartość odżywczą badanych soków marchwiowych. Po pasteryzacji stwierdzono, że sok marchwiowy charakteryzował się istotnie wyższą zawartością suchej masy, cukrów redukujących, kwasów organicznych, luteiny, kwasu kawowego oraz zawierał istotnie mniej cukrów ogółem, witaminy C, kwasu chlorogenowego, ferulowego i benzoesowego w porównaniu do soku świeżego.

Czasopismo: Journal of Research and Applications in Agricultural Engineering
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Plonowanie odmiany lnu oleistego bukoz w gospodarstwach ekologicznych i konwencjonalnych

Doświadczenia poletkowe przeprowadzono latach 2009-2010, w gospodarstwach ekologicznych na terenie Podlasia oraz w uprawach konwencjonalnych na terenie woj. wielkopolskiego i dolnośląskiego. Oceniano zdolność plonowania odmiany lnu oleistego Bukoz w różnych warunkach agroklimatycznych. Badano wielkość i strukturę plonu, a także jakość nasion lnu (MTN, zdolność kiełkowania, zawartość tłuszczu i skład kwasów tłuszczowych oraz zawartości metali ciężkich: Cd, Cu, Zn). Odmiana lnu oleistego Bukoz w gospodarstwach ekologicznych plonowała na poziomie o 30,4-37,0%niższym niż w uprawach konwencjonalnych. Wynikało to ze słabszej (w porównaniu do gospodarstw konwencjonalnych) obsady roślin lnu w dniu zbioru, mimo wyższej MTN w gospodarstwach ekologicznych. Analiza składu chemicznego nasion lnu wykazała wyższą zawartość tłuszczu w nasionach lnu odmiany Bukoz na plantacjach ekologicznych, ponadto plony z tych upraw charakteryzowały się wyższą zawartością kwasu linolenowego i oleinowego. Nasiona lnu z upraw konwencjonalnych miały wyższą zawartość kwasu linolenowego.

Czasopismo: Journal of Research and Applications in Agricultural Engineering
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Zdrowotność łubinu wąskolistnego (Lupinus angustifolius L.) uprawianego w systemie konwencjonalnym i w okresie przestawiania na system ekologiczny

Łubin wąskolistny (Lupinus angustifolius L.) jest jedną z ważniejszych roślin strączkowych uprawianych w Polsce. Przyczyną obniżenia plonu masy zielonej i nasion w uprawie łubinu są często patogeny. Na początku rozwoju szczególnie niebezpieczna dla wschodzących roślin może być zgorzel siewek powodowana przez grzyby rodzaju Fusarium i antraknoza łubinu - infekcja z siewek. W okresie kwitnienia łubiny mogą być porażane przez sprawców chorób powodujących straty nie tylko w ilości plonu, ale i jego jakości. Bardzo niebezpieczną chorobą łubinów jest fuzaryjne więdnięcie łubinu powodowane przez Fusarium oxysporum f.sp. lupini. Również groźną chorobą w tej uprawie, zwłaszcza w okresie z dużą ilością opadów jest antraknoza łubinu powodowana przez Colletotrichum lupini. Inną chorobą, która może wystąpić w łubinie zwłaszcza wąskolistnym, jest opadzina liści łubinu (Pleospora herbarum). Celem doświadczenia było porównanie zdrowotności łubinu wąskolistnego uprawianego zarówno w systemie konwencjonalnym, jak i w okresie przestawiania na system ekologiczny. Badanie prowadzono na terenie Polowej Stacji Doświadczalnej Instytutu Ochrony Roślin PIB w Winnej Górze (woj. wielkopolskie) przez okres trzech lat. Materiał do badań stanowiły dwie odmiany łubinu wąskolistnego - Boruta charakteryzująca się rozwojem samokończącym i odmiana Zeus o rozwoju tradycyjnym. Podczas oceny fitopatologicznej na roślinach obserwowano objawy porażenia przez sprawców fuzaryjnej zgorzeli łubinu, antraknozy łubinu i opadziny liści. Przeprowadzone badania wykazały większe porażenie roślin łubinu przez choroby, zwłaszcza antraknozę na liściach oraz strąkach w systemie ekologicznym aniżeli w systemie konwencjonalnym. Zagęszczony wysiew nasion sprzyjał większemu porażeniu przez sprawców chorób, za wyjątkiem porażenia fuzaryjnej zgorzeli łubinu, w którym procent porażonych roślin był podobny.

Czasopismo: Journal of Research and Applications in Agricultural Engineering
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Możliwości zastosowania wybranych preparatów biologicznych w ekologicznej uprawie roślin prozdrowotnych

Celem przeprowadzonych badań była ocena skuteczności nowych środków biologicznych stosowanych w uprawach ekologicznych wiesiołka dwuletniego w aspekcie poprawy jakości i plonowania nasion. Doświadczenia polowe przeprowadzono w latach 2008-2010 w zróżnicowanych warunkach uprawy: na glebie piaszczysto-gliniastej bez nawadniania roślin (susza) oraz w warunkach optymalnych, gdzie rośliny nawadniano w miarę potrzeby. W badaniach uwzględniono preparaty biologiczne o różnych mechanizmach działania (Tytanit, Biojodis, Physe, EM) aplikowane donasiennie, dolistnie i doglebowo. Określono ich wpływ na architekturę nasiennika, plony nasion i zawartość tłuszczu oraz zawartość GLA w oleju. Badania wykazały, że warunki uprawy i stosowanie biopreparatów wpływały na tempo wzrostu i rozwoju roślin oraz dojrzewanie nasion. Warunki uprawy w znacznym stopniu decydowały o plonie nasion. W warunkach optymalnych (nawadnianie) plon był dwukrotnie wyższy niż w warunkach suszy (bez nawadniania roślin). Testowane biopreparaty były najbardziej efektywne w ekstremalnych warunkach uprawy wiesiołka. Najlepsze efekty i istotny wzrost plonów nasion uzyskano po aplikacji dolistnej biostymulatora Tytanit oraz po doglebowej aplikacji preparatu EM i dolistnej Tytanitu w stresowych warunkach uprawy roślin (bez nawadniania). Nasiona zawierały wówczas o 2,9% więcej oleju niż w obiektach nie traktowanych. Zawartość kwasu y-linolenowego w oleju była nieznacznie wyższa w obiektach traktowanych niż kontrolnych, jednak były to wartości nieistotne statystycznie.

Czasopismo: Journal of Research and Applications in Agricultural Engineering
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Wpływ wybranych czynników produkcyjno-ekonomicznych na rozwój górskich i nizinnych łąkarskich gospodarstw ekologicznych w latach 2004-2009

Badania, metodą wywiadu kierowanego, przeprowadzono w latach 2004-2009, w ekologicznych łąkarskich gospodarstwach rolnych - 9 na terenie województw górskich (małopolskie i podkarpackie) oraz 32 na terenie województw nizinnych (kujawsko-pomorskie, lubuskie, mazowieckie, podlaskie, pomorskie, warmińsko-mazurskie, wielkopolskie). Obszar użytków rolnych (UR) w badanych gospodarstwach wynosił w 2009 r. średnio 46,14 ha, wahając się od 3,01 ha do 305,80 ha. Na tle charakterystyki przyrodniczo-rolniczej i ekonomicznej przedstawiono wyniki produkcyjne (plony, obsada zwierząt) i ekonomiczne (standardowa nadwyżka bezpośrednia na ha UR i na osobę pełno zatrudnioną). Postawiono hipotezę, że w ekologicznych łąkarskich gospodarstwach górskich możliwa jest produkcja zdrowej żywności dopuszczalna przyrodniczo (ekologicznie), akceptowana społecznie i efektywna ekonomicznie. Badano czynniki: obszar UR, obsadę krów, mleczność krów i wartość środków trwałych w zł/ha UR. Stwierdzono niski i średni poziom zainwestowania gospodarstw w środki trwałe oraz względnie niski poziom kosztów bezpośrednich produkcji roślinnej i zwierzęcej. Przychody z produkcji rolniczej w badanych gospodarstwach górskich były średniej i niskiej wartości, wyższe z produkcji zwierzęcej (bydło i owce) niż roślinnej. Nadwyżka bezpośrednia zarówno na ha UR, jak i na osobę pełno zatrudnioną ukształtowała się na średnim i niskim poziomie w stosunku do ogółu gospodarstw w kraju. Ogólnie koszty produkcji rolniczej w badanych gospodarstwach ekologicznych nie zawsze były rekompensowane dochodami z produkcji ekologicznej. Rekompensowały je dopiero subwencje UE i Państwa Polskiego. Stwierdzono, że w obu badanych grupach łąkarskich gospodarstw ekologicznych (górskich i nizinnych) możliwa jest efektywna ekonomicznie produkcja "jakościowej żywności" - pod warunkiem określonego poziomu dopłat.

Czasopismo: Journal of Research and Applications in Agricultural Engineering
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Wpływ wiosennego nawożenia obornikiem i gnojówką na plony i jakość pokarmową oraz mikrobiologiczną kiszonki z runi łąkowej w warunkach gospodarowania ekologicznego

Celem badań była ocena wpływu wiosennego nawożenia łąki trwałej obornikiem i gnojówką na wielkość plonów, wartość pokarmową runi łąkowej i jej przydatność do zakiszania. Porównywano nawożenie nawozami mineralnymi NPK (N-60 kgźha-1, P-30 kgźha-1, K-60 kgźha-1), nawożenie gnojówką (w dawkach 30 i 45 m3 ha) oraz obornikiem (w dawkach 25 i 37 tźha-1). Skoszoną i podsuszoną ruń łąkową zakiszono w dużych belach cylindrycznych. W próbkach zastosowanych nawozów, w glebie oraz w paszach (zielonka i kiszonka) oceniano liczebność drożdży, pleśni, bakterii z rodziny Enterobacteriaceae, bakterii z grupy coli, obecność pałeczek Salmonella sp., przypuszczalną liczbę Bacillus cereus. W próbkach zielonki i kiszonki oceniano zawartości składników pokarmowych, a w kiszonce także poziom suchej masy, wartość pH świeżej masy kiszonki, udział amoniaku, zawartość kwasu mlekowego i lotnych kwasów tłuszczowych. Nawożenie obornikiem, zwłaszcza w większej dawce, wpływało na zwiększenie plonów zielonki oraz sprzyjało uzyskaniu wyższej wartości pokarmowej zarówno zielonki, jak i produkowanych z niej kiszonek. Mimo to ruń łąkowa z łąki nawożonej obornikiem stanowiła gorszy materiał na kiszonki (niekorzystny stosunek cukry/białko) niż ruń nawożona gnojówką. Po nawożeniu gnojówką uzyskano paszę o wartości pokarmowej zbliżonej do paszy z łąki nawożonej nawozami mineralnymi. Nawożenie gnojówką runi łąkowej nie utrudniło procesu fermentacji, z runi nawożonej tym nawozem uzyskano bardzo dobrą kiszonkę.

Czasopismo: Journal of Research and Applications in Agricultural Engineering
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Plonowanie pszenicy jarej w uprawie ekologicznej w zależności od poziomu agrotechniki

W latach 2009-2010 przeprowadzono badania, których celem była ocena plonowania wybranych odmian pszenicy jarej uprawianych na dwóch poziomach agrotechniki. Oceniane zabiegi różniły się stosowaniem nawożenia naturalnego i intensywnością pielęgnacji. Badania prowadzono w gospodarstwie ekologicznym IUNG - PIB w Grabowie (woj. mazowieckie). Zakres analiz obejmował plon ziarna i cechy jego struktury oraz zachwaszczenie. Pszenica jara w obiekcie z intensywną agrotechniką w porównaniu z jednokrotną pielęgnacją plonowała wyżej, o 14% w 2009 r. i o 9% w 2010 r. Efekt ten uzyskano dzięki lepszym parametrom struktury plonu, głównie obsady kłosów. W badaniach nie stwierdzono jednoznacznego wpływu stosowanych zabiegów agrotechnicznych na zachwaszczenie pszenicy jarej.

Czasopismo: Journal of Research and Applications in Agricultural Engineering
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Szacowanie emisji amoniaku w produkcji bydlęcej w województwie wielkopolskim

Określono wielkość pogłowia bydła wg systemów utrzymania w poszczególnych kategoriach wiekowych i produkcyjnych w województwie wielkopolskim w 2010 roku. Obliczono wielkość emisji amoniaku dwoma metodami. W pierwszej zastosowano klasyfikację źródeł emisji SNAP (Selected Nomenclature for Air Pollution), w drugiej uwzględniono wiek bydła, poziom wydajności mlecznej krów oraz system ich utrzymania. Wielkość emisji obliczona według pierwszej metody była wyższa o około 10% w porównaniu do drugiej metody. W kraju następuje stopniowy wzrost odsetka bydła utrzymywanego w systemie wolnostanowiskowym oraz wzrost wydajności mlecznej krów. Dlatego celowe jest śledzenie tempa tych zmian, które wpływają na wielkość emisji amoniaku.

Czasopismo: Journal of Research and Applications in Agricultural Engineering
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Wpływ efektywnych mikroorganizmów na wybrane właściwości fizyczne i wodne oraz stan struktury poziomu orno-próchnicznego gleb mineralnych, przy zróżnicowanej zawartości w nich materii organicznej. Część I. Właściwości fizyczne i wodne

Przedstawiono wyniki badań testujących wpływ zróżnicowanych dawek mikrobiologicznej szczepionki efektywnych mikroorganizmów (EM) na podstawowe właściwości fizyczne i wodne poziomów orno-próchnicznych gleb mineralnych o odmiennym składzie granulometrycznym, przy różnej zawartości w nich substancji organicznej. Materiał glebowy pobrano z 2 gleb uprawnych (podtyp: czarna ziemia właściwa, gleba płowa typowa). Założono doświadczenie wazonowe. Materię organiczną dodano w postaci murszu. Zastosowano 3 dawki EM-A. W badanych glebach oznaczono m.in.: skład granulometryczny, gęstość gleby, gęstość fazy stałej, porowatość całkowitą i drenażową, współczynnik filtracji, potencjały wiązania wody przez glebę oraz potencjalną i efektywną retencję użyteczną. Stwierdzono, że różne dawki EM-A wpływają odmiennie na gleby o zróżnicowanym poziomie materii organicznej i uziarnieniu. Pozytywnym zmianom ulegają, między innymi, gęstość i porowatość oraz wodoprzepuszczalność gleby. Wpływ EM-A na pojemności wodne oraz zdolności retencyjne jest niewielki.

Czasopismo: Journal of Research and Applications in Agricultural Engineering
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Bilanse azotu, fosforu i potasu w zróżnicowanych obszarowo gospodarstwach ekologicznych

Badania ankietowe przeprowadzone w wybranych łąkarskich gospodarstwach ekologicznych w siedmiu województwach naszego kraju umożliwiła dokonanie oceny gospodarki azotem, fosforem i potasem poprzez bilanse tych składników. Salda bilansowe były zróżnicowane w poszczególnych grupach obszarowych. Najbardziej korzystne salda bilansu azotu i fosforu oraz znaczne wyrównanie sald potasu, zarówno w 2005 oraz 2006 r. stwierdzono w grupie obszarowej gospodarstw od 10,1 do 20,0 ha. Gospodarstwa w tej grupie charakteryzowały się dużą obsadą zwierząt, ok. 0,8 DJPźha-1, mniejszym udziałem użytków zielonych w UR oraz dużą różnorodnością upraw polowych na gruntach ornych. Najwyższe salda bilansowe potasu (najwyższe nadmiar), stwierdzono w 2006 r. w grupie gospodarstw najmniejszych (1,0-10,0 ha), o jednocześnie największej obsadzie zwierząt gospodarskich. Gospodarstwa z grup obszarowych od 20,1 do 50,0 ha i >50 ha charakteryzowały się mniejszą obsadą zwierząt, dominującym udziałem zbóż w strukturze zasiewów oraz najbardziej niekorzystnymi saldami bilansowymi azotu i fosforu oraz potasu, głównie w 2005 r.

Czasopismo: Journal of Research and Applications in Agricultural Engineering
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Analiza porównawcza stopnia pokrycia opryskiwanych obiektów wybranymi rozpylaczami dwustrumieniowymi

W artykule przedstawiono wyniki analizy porównawczej działania dwóch rozpylaczy na podstawie analizy stopnia pokrycia opryskiwanych obiektów. Do badań wybrano dwa rozpylacze dwustrumieniowe różniące się ustawieniem rozpylonych strug. Były to rozpylacze IDKT firmy Lechler i HiSpeed firmy Agrotop. Podczas badań rozpylacz IDKT odchylono od pionu tak, by uzyskać identyczne ustawienie rozpylonych strug jak w przypadku rozpylacza HiSpeed. Celem badań było porównanie stopnia pokrycia opryskiwanych obiektów przy takim samym ustawieniu rozpylonych strug obu rozpylaczy. Analiza porównawcza uzyskanych wyników obu wybranych do badań rozpylaczy nie wykazała dużego zróżnicowania stopnia pokrycia opryskiwanych obiektów.

Czasopismo: Journal of Research and Applications in Agricultural Engineering
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Zmiany składu gatunkowego, plonowanie oraz bilanse azotu łąki trwałej ekologicznej

Badania prowadzono w latach 2006-2009 na doświadczeniu łanowym na łące trwałej, w warunkach grądu właściwego na czarnej ziemi zdegradowanej. Porównywano efekty nawożenia nawozami mineralnymi (PK) oraz obornikiem i gnojówką na poziomie pierwszym 60 kg N ź ha-? i drugim 90 kg N ź ha-?. Stwierdzono, że stosowane sposoby nawożenia, przyczyniły się do wzrostu udziału traw, a spadku udziału ziół i chwastów na wszystkich poziomach nawożenia. Wśród traw dominowały: wiechlina łąkowa (Poa pratensis L.), wyczyniec łąkowy (Alopecurus pratensis L.), życica wielkokwiatowa (Lolium multiflorum L.), życica trwała (Lolium perenne L.), kostrzewa łąkowa (Festuca pratensis L.), kostrzewa trzcinowa (Festuca arundinacea Schreb.), kupkówka pospolita (Dactylis glomerata L.), rajgras wyniosły (Arrhenatherum elatius P.B.), stokłosa prosta (Bromus erectus Huds.), perz właściwy (Elymus repens (L.) Gould), wiechlina zwyczajna (Poa trivialis L.). Udział motylkowatych w największym stopniu zwiększył się na obiekcie, na którym nie stosowano nawożenia azotem (PK). Odnotowano zmniejszenie się udziału mniszka pospolitego (Taraxacum officinale F. H. Wigg.) na wszystkich obiektach doświadczenia. Najmniejsze roczne plony suchej masy uzyskano na obiekcie nawożonym wyłącznie fosforem i potasem. Nawożenie łąki gnojówką bydlęcą, na obu poziomach zarówno na N-60, jak i N-90 wykazało znacznie większy efekt plonotwórczy w porównaniu ze stosowanym obornikiem. Bilanse azotu wykazały duże ujemne jego salda na wszystkich badanych obiektach, a najbardziej niekorzystne ich wartości stwierdzono przy nawożeniu wyłącznie fosforem i potasem. Przy nawożeniu obornikiem i gnojówką zwłaszcza na drugim ich poziomie notowano mniej ujemne salda bilansowe.

Czasopismo: Journal of Research and Applications in Agricultural Engineering
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Badania symulacyjne wpływu oporów cięcia na ramę maszyny

Omówiono budowę i działanie maszyny do jednofazowego i dwufazowego zbioru wierzby krzewiastej. Przedstawiono wyniki badań symulacyjnych i wytrzymałościowych dotyczących wpływu oporów cięcia na ramę nośną obu wersji maszyn. Wyniki przeprowadzonych symulacji przedstawiono w postaci graficznej.

Czasopismo: Journal of Research and Applications in Agricultural Engineering
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
Zachwaszczenie odmian pszenicy jarej uprawianej w ekologicznym systemie produkcji

Celem badań było porównanie zachwaszczenia 9 odmian pszenicy jarej: Vinjett, Bombona, Parabola, Tybalt, Nawra, Raweta, Bryza, Zadra, Żura, uprawianych z wsiewką roślin motylkowatych drobnonasiennych z trawami w systemie ekologicznym. Badania przeprowadzono w latach 2008-2010 w Stacji Doświadczalnej IUNG - PIB w Osinach (woj. lubelskie), na polu użytkowanym od 1994 r. według zasad rolnictwa ekologicznego. Analizowano skład gatunkowy zbiorowisk chwastów, liczebność i powietrznie suchą masę chwastów występujących w łanach poszczególnych odmian pszenicy jarej przed zbiorem. Liczebność chwastów w pszenicy jarej uprawianej w systemie ekologicznym wynosiła, w zależności od roku, od 79 do 115 szt./m2, natomiast sucha masa chwastów była bardziej zróżnicowana - od 7 do 57 g/m2. Najmniejszą liczebność i masę chwastów stwierdzono w odmianach Bombona i Raweta, natomiast najbardziej zachwaszczonymi odmianami były Bryza I Tybalt. W zbiorowiskach chwastów dominowały Chenopodium album i Stellaria media.

Czasopismo: Journal of Research and Applications in Agricultural Engineering
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport
System informatyczny piao jako narzędzie do przetwarzania obrazów cyfrowych wspomagające proces generowania zbiorów uczących przeznaczonych do budowy modeli neuronowych

Pozyskiwanie oraz przetwarzanie danych empirycznych występujących w formie graficznej jest istotnym elementem w procesie generowania zbiorów uczących, przeznaczonych do budowy identyfikacyjnych modeli neuronowych. Właściwa analiza oraz konwersja obrazów cyfrowych są fundamentalnym procesem, determinującym dalsze etapy modelowania neuronowego. Powszechnie dostępne metody edycji oraz pozyskiwania danych z obrazów nie zawsze pozwalają na właściwe i efektywne wytworzenie zbioru uczącego. Często zachodzi potrzeba użycia kilku rodzajów komercyjnego oprogramowania, aby w efekcie można było pozyskać zbiór danych empirycznych zapisanych w pożądanej formie. Dlatego wydaje się być zasadnym wytwarzanie od podstaw kompleksowego systemu informatycznego dedykowanego dla wsparcia procesu generowania zbiorów uczących.

Czasopismo: Journal of Research and Applications in Agricultural Engineering
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria lądowa i transport