rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Objawy otolaryngologiczne u chorych leczonych z powodu chorób przenoszonych przez kleszcze

Wstęp: Choroby przenoszone przez kleszcze stały się w ciągu kilkunastu ostatnich lat bardzo poważnym problemem. Najbardziej rozpowszechnionymi są borelioza oraz kleszczowe zapalenie mózgu (KZM). W ostatnim czasie znacząco rośnie również liczba zakażeń patogenami z rodzaju Bartonella, Babesia, Anaplasma, Brucella i in. Podobieństwo objawów chorób odkleszczowych do objawów innych chorób jest poważnym wyzwaniem diagnostycznym. Materiały i metody: Badaniem objęto grupę 216 chorych w wieku 18–55 lat, zgłaszających się na wizytę w poradni otolaryngologicznej z powodu chorób odkleszczowych w latach 2014–2016. Chorzy mieli zdiagnozowaną boreliozę i koinfekcje, a głównymi testami potwierdzającymi obecność tych chorób były testy: ELISA, Western-Blot oraz badanie KKI (krążące kompleksy immunologiczne). Wyniki: Spośród 216 chorych wyodrębniono grupę 162 pacjentów manifestujących objawy otolaryngologiczne. Głównym objawem zgłaszanym przez pacjentów były uciążliwe szumy uszne (76,5%) – w przeważającej mierze wysokoczęstotliwościowe, zawroty głowy i zaburzenia równowagi (53,7%), bóle głowy (39%), niedosłuch odbiorczy jednostronny (16,7%). Wśród badanych oprócz boreliozy zaobserwowano również obecność innych chorób odkleszczowych. Najliczniejszą grupę stanowili pacjenci zakażeni bakteriami z rodzaju Bartonella henselae (33,4%) oraz Bartonella quintana (13%). Dyskusja: Objawy otolaryngologiczne są częstą manifestacją chorób przenoszonych przez kleszcze. Najczęściej występują w przebiegu boreliozy oraz zakażeń bakteriami z rodzaju Bartonella spp. Objawy ze strony narządów głowy i szyi najczęściej występują w przebiegu przewlekłego procesu chorobowego. Świadczy o tym zdecydowana przewaga przeciwciał IgG i antygenu VlsE w grupie badanych chorych.

Czasopismo: Polish Journal of Otolaryngology
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Rehabilitacja chorych w wieku podeszłym z zawrotami głowy i zaburzeniami równowagi

Wstęp: Zawroty głowy i zaburzenia równowagi w wieku podeszłym mogą być wywołane dysfunkcją ośrodkowego układu nerwowego na różnych poziomach, związaną zarówno procesem starzenia, jak i współistniejącymi chorobami ogólnoustrojowymi. Cel pracy: Ocena skuteczności rehabilitacji u pacjentów w wieku podeszłym z zawrotami głowy i zaburzeniami równowagi. Materiał i metody: Do badań włączono 31 osób z zawrotami głowy i zaburzeniami równowagi. Pacjentów wyłoniono z grupy 84 pacjentów w wieku powyżej 65. roku życia, u których rozpoznano uszkodzenie ośrodkowe w badaniu wideonystagmograficznym (VNG). U chorych przeprowadzono badanie otoneurologiczne z oceną równowagi i chodu wg skali Tinetti, test „Wstań i idź“ oraz test sięgania (FR). Badani wypełniali też kwestionariusz samooceny (DHI). Pacjentów badano dwukrotnie – na wstępie i po zakończeniu terapii. Sesje rehabilitacji przedsionkowej (VR) trwały 2 tygodnie, po 5 razy w tygodniu. Wyniki: Po terapii VR stwierdzono istotne statystycznie różnice w kwestionariuszu samooceny DHI w punktacji całkowitej jak i w 3 podskalach. U 70% pacjentów stwierdzono istotną poprawę w testach chodu i stabilności. W teście „Wstań i idź” średnio 15,3 sekund, w teście Tinetti średnio 22 punkty (mniejsze prawdopodobieństwo upadków), w teście sięgania 27 cm. Wnioski: U pacjentów w wieku podeszłym rehabilitacja przedsionkowa jest metodą znacznie poprawiającą stabilność postawy i chodu. U osób z zawrotami głowy i zaburzeniami równowagi w wieku podeszłym kliniczne badania funkcjonalne oraz dodatkowe mogą służyć nie tylko do potwierdzenia diagnozy, ale i do monitorowania postępów VR terapii.

Czasopismo: Polish Journal of Otolaryngology
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Ocena słuchowych potencjałów korowych u dzieci ze specyficznymi zaburzeniami mowy i języka

Prawidłowy przebieg procesu kształtowania się mowy wywiera silny wpływ na rozwój poznawczy i osobowościowy dziecka. Jest to warunek osiągnięcia sukcesu przedszkolnego i szkolnego – ułatwia nawiązywanie kontaktów społecznych oraz umożliwia wyrażanie potrzeb i uczuć. Zaburzenia mowy i jej rozwoju u dzieci stanowi duże wyzwanie diagnostyczne i terapeutyczne dla lekarzy oraz terapeutów. Wczesne rozpoznanie współistniejących deficytów oraz wczesne podjęcie terapii wpływają na sukces terapeutyczny. Jednym z podstawowych badań diagnostycznych u dzieci ze specyficznymi zaburzeniami mowy i języka (specific language impairment; SLI) jest badanie słuchu, dotychczas rozumiane jako test progu słyszenia. Wiadomo jednak, że przetwarzanie słuchowe jest tak samo ważne, jak prawidłowy próg słyszenia. Diagnostyka centralnych zaburzeń słuchu może być zatem cennym uzupełnieniem diagnostyki zaburzeń mowy i języka. Ich szybkie rozpoznanie oraz wdrożenie odpowiedniego leczenia może przyczynić się do skuteczniejszej terapii mowy i języka.

Czasopismo: Polish Journal of Otolaryngology
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Tor oddechowy a jakość życia u pacjentów z zaburzeniami drożności nosa

Wprowadzenie: Niedrożność nosa jest częstym objawem występującym w populacji, jednak obiektywna ocena tego symptomu jest trudna. Badanie fizykalne, tomografia komputerowa, rynometria akustyczna i rynomanometria nie odzwierciedlają dyskomfortu zgłaszanego przez pacjentów. W niniejszym badaniu zastosowano dwukanałową spirometrię nosową i ustną (nasal-oral flow analyzer; NOFA) w celu oceny oddychania przez nos oraz odniesienia do jakości życia pacjenta. Metody: Do badania włączono 181 dorosłych pacjentów przyjętych do oddziału otorynolaryngologii z objawami zaburzeń drożności nosa. Łącznie 97 chorych (53,6%) wypełniło protokół badania, obejmujący kwestionariusz SF-36 oraz 3-godzinną spirometrię nosowo-ustną z zastosowaniem NOFA. Chorzy zostali podzieleni na dwie grupy: z prawidłowym torem oddechowym (31 pacjentów) i nieprawidłowym torem oddechowym (66 pacjentów). Prawidłowy tor oddechowy określono jako ≥95-proc. przepływ przez nos podczas spirometrii. Wyniki: Wykazano statystycznie znamienne różnice pomiędzy grupami we wszystkich skalach kwestionariusza SF-36 (funkcjonowanie fizyczne, p = 0,004; fizyczne ograniczenia funkcjonowania, p = 0,009; ból cielesny, p <0,001; zdrowie ogólne, p = 0,007; witalność, p = 0,002; funkcjonowanie społeczne, p = 0,008; zdrowie umysłowe, p = 0,009; podsumowanie komponentów fizycznych, p <0,001; podsumowanie komponentów psychicznych, p = 0,02), z wyjątkiem emocjonalnego ograniczenia funkcjonowania, p = 0,1). Wnioski: U pacjentów z objawami niedrożności nosa i zaburzeniami oddychania mierzonymi za pomocą NOFA obserwowano istotny spadek jakości życia w porównaniu z pacjentami, u których występował prawidłowy wzorzec oddychania. Zaobserwowano różnice w zakresie komponentów fizycznych i psychicznych skali SF-36. Konieczne jest prowadzenie dalszych badań w celu określenia, czy urządzenie NOFA może być wykorzystywane jako narzędzie do diagnozowania zaburzeń drożności nosa.

Czasopismo: Polish Journal of Otolaryngology
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Raport z realizacji Programu Powszechnych Przesiewowych Badań Słuchu u Noworodków w Polsce w 2016 roku

Program Powszechnych Przesiewowych Badań Słuchu u Noworodków (PPPBSuN) działa na terenie całej Polski od 14 lat. Jego głównym założeniem jest przeprowadzenie badania przesiewowego słuchu w 2.–3. dobie życia dziecka oraz zebranie informacji na temat czynników ryzyka wystąpienia niedosłuchu. Łącznie w PPPBSuN na trzech poziomach referencyjności, bierze udział 496 ośrodków. Do 22 sierpnia 2017 roku w Centralnej Bazie Danych (CDB) PPPBSuN zarejestrowanych zostało 5 458 114 dzieci. Najczęściej występującym typem niedosłuchu u dzieci był obustronny niedosłuch czuciowo-nerwowy, który został zdiagnozowany w 2016 roku u 260 dzieci. W poniższym raporcie przedstawione są najważniejsze wyniki oraz wnioski płynące z funkcjonowania PPPBSuN w 2016 roku.

Czasopismo: Polish Journal of Otolaryngology
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Obturacyjne zaburzenia oddychania w czasie snu u dzieci – ważny problem w świetle aktualnych europejskich wytycznych

Obturacyjne zaburzenia oddychania w czasie snu (sleep disordered breathing; SDB) są częstym problemem klinicznym. Nierozpoznane lub nieleczone stanowią bardzo poważne zagrożenie dla intensywnie rozwijającego się organizmu dziecka. Wśród następstw wymienia się groźne powikłania ze strony układu sercowo-naczyniowego, ośrodkowego układu nerwowego, zaburzenia wzrastania oraz moczenie się. Z tego względu SDB u dzieci stają się coraz częstszym przedmiotem naukowych dociekań, publikacji, tematem debat w czasie kongresów. W 2015 roku Grupa Robocza Europejskiego Towarzystwa Chorób Układu Oddechowego (European Respiratory Society Task Force) wydała dokument zawierający wnioski dotyczące diagnostyki i leczenia obturacyjnych zaburzeń oddychania w czasie snu u dzieci i młodzieży w wieku od 2 do 18 lat (ryc. 1). Dane naukowe z 362 publikacji przedstawiono w nim w skondensowanej postaci „7 kroków”, niezwykle pomocnych przy ustalaniu rozpoznania i postępowania terapeutycznego [1]. Autorzy zwracają uwagę na wciąż ograniczoną liczbę rzetelnych dowodów dotyczących SDB: badań prospektywnych, randomizowanych, z podwójnie ślepą próbą, z zastosowaniem placebo. Przedstawione dowody autorzy skategoryzowali w zależności od stopnia ich jakości, według klasyfikacji Amerykańskiej Akademii Neurologii (American Academy of Neurology; ANN) w klasach od I do IV. W 2012 roku, zostały opublikowane wytyczne Amerykańskiej Akademii Pediatrii (American Academy of Pediatrics; AAP). Dotyczą one zespołu obturacyjnego bezdechu w czasie snu (obstructive sleep apnea syndrome; OSAS) związanego z przerostem migdałków i/lub otyłością u zdrowych dzieci [2, 3] i stanowią cenne kompendium diagnostyczno- -terapeutyczne. Omawiane w niniejszym artykule „europejskie” wytyczne wynikają z postępu wiedzy, jaki się dokonał w ostatnich latach, traktują problematykę szerzej, uwzględniają także rzadkie i trudne przypadki oraz przedstawiają szersze spektrum potencjalnych działań terapeutycznych. Ich celem jest jeszcze lepsze rozpoznawanie SDB, usystematyzowanie szczegółowej diagnostyki i leczenia na każdym etapie opieki medycznej nad dzieckiem, z uwzględnieniem przyczyny lub przyczyn powstania tego zaburzenia oraz jego powikłań.

Czasopismo: Polish Journal of Otolaryngology
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Ocena funkcji głośni przy użyciu parametrów fali śluzówkowej

W pracy oceniono przydatność kliniczną współczynników otwarcia uzyskanych za pomocą wybranych metod bezpośredniej i pośredniej oceny fali śluzówkowej fałdów głosowych. Analizowano wartości parametrów w zależności od rozpoznania klinicznego. Przedstawiono algorytm oparty na bezpośrednich i pośrednich metodach pomiaru fali śluzówkowej, który pozwala na zróżnicowanie zaburzeń głosu o podłożach organicznym i czynnościowym. Opracowana metoda, służąca obiektywizacji funkcji głośni w różnych patologiach głosu, cechowała się wysoką czułością i swoistością.

Czasopismo: Polish Journal of Otolaryngology
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Czy leczenie ozonem (O3) jest skuteczne w przypadku zanikowego zapalenia błony śluzowej nosa? Badanie eksperymentalne na zwierzętach doświadczalnych

Wprowadzenie: Zanikowe zapalenie błony śluzowej nosa (atrophic rhinitis; AR) jest chorobą charakteryzującą się zanikiem (atrofią) błony śluzowej, błony podśluzowej oraz tkanki kostnej, a także nadmiernym powiększaniem się jam nosa z nieznanej przyczyny. Dotychczas nie udało się poznać skutecznej metody leczenia tej choroby, a terapia czynnościowej utraty atroficznych komórek w AR wciąż pozostaje przedmiotem badań. Wykazano, że terapia ozonem (O3) zwiększa metabolizm komórkowy, angiogenezę, aktywność fibroblastów i syntezę kolagenu. Cel: Ustalenie, czy leczenie ozonem wpływa na histopatologiczny obraz choroby w doświadczalnie wywoływanym modelu AR. Materiał i metody: Do badania włączono 12 szczurów-albinosów rasy Wistar Hannover. Zanikowe zapalenie błony śluzowej nosa u zwierzęcia indukowano poprzez podawanie do obu jam nosa przez 21 dni toksyny bakteryjnej Pasteurella multocida, rozcieńczonej roztworem soli fizjologicznej. Wszystkie zwierzęta objęte badaniem podzielono na dwie grupy – kontrolną i badaną. Grupie badanej podawano doodbytniczo gaz ozonowy (60 μg/ml) przez 21 dni. Po 2 tygodniach szczury poddano dekapitacji, usunięto w całości jamę nosową, a parametry zanikowego zapalenia błony śluzowej nosa (hiperplazję komórek nabłonka, utratę komórek kubkowych, utratę rzęsek, naciek zapalny i ektazję naczyniową) oceniano na podstawie badania histopatologicznego pod mikroskopem świetlnym, po czym poddano analizie statystycznej. Wyniki: Częstość występowania ektazji naczyniowej była istotnie niższa w grupie poddanej leczeniu ozonem w porównaniu z grupą kontrolną (p <0,05). Nie stwierdzono istotnych różnic pomiędzy grupami w odniesieniu do pozostałych parametrów histopatologicznych. Wnioski: Leczenie ozonem wywołało umiarkowany efekt na poziomie histopatologicznym. Autorzy doszli do wniosku, że terapia ozonem nie ma wpływu, lub ma bardzo ograniczony, na zanikowe zapalenie błony śluzowej nosa.

Czasopismo: Polish Journal of Otolaryngology
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Przeznosowe dojście mikroskopowe w operacji naczyniakowłókniaka nosogardła

Wstęp: Naczyniakowłókniak młodzieńczy jest rzadkim, niezłośliwym guzem naczyniowym wychodzącym z nosogardła. Leczeniem z wyboru jest operacja. W ostatnich latach duże znaczenie w leczeniu chirurgicznym tego guza mają techniki przeznosowe. Cel: Celem pracy było przedstawienie naszego doświadczenia w operacjach naczyniakowłókniaka z dostępu przeznosowego mikroskopowego. Materiał i metody: U 10 chorych guz usunięto przez nos przy użyciu mikroskopu, po wykonaniu badań obrazowych i angiografii tętnicy szyjnej. Embolizację tętnic zasilających guz wykonano przed operacją u siedmiu chorych. Dokonano retrospektywnego przeglądu dokumentacji medycznej pacjentów operowanych tą metoda. Głównym miernikiem wyniku leczenia było występowanie powikłań i nawrotów. Wyniki: Według klasyfikacji Andrewsa w grupie znajdowało się dwóch chorych z guzem w stadium I, sześciu chorych w stadium II i dwóch chorych z guzem w stadium IIIA. Obserwacja dziewięciu chorych przez 6–11 lat nie wykazała nawrotu guza. U jednego chorego z guzem IIIA wystąpił nawrót do tyłu od wyrostka skrzydłowatego i został usunięty w całości. U żadnego chorego nie wystąpiły powikłania ani podczas, ani po operacji. Wniosek: Przeznosowy dostęp mikroskopowy jest dobrym dojściem do usunięcia naczyniakowłókniaka nosogardła w stadium I-IIIA.

Czasopismo: Polish Journal of Otolaryngology
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Jakość życia zależna od stanu zdrowia u osób po przebytym raku ustnej części gardła – badanie populacyjne

Cel: Celem niniejszego badania było porównanie jakości życia (quality of life; QoL) pacjentów po przebytym nowotworze złośliwym ustnej części gardła, którzy zostali podani różnym metodom leczenia. Materiał i metody: Nawiązano kontakt z 954 osobami po przebytym raku ustnej części gardła. Każdy z badanych otrzymał kwestionariusz oceny jakości życia chorych na nowotwory złośliwe EORTC QLQ-C30 i EORTC QLQ-H&N35. Wyniki: Kwestionariusze zostały wypełnione przez 263 chorych po przebytym raku ustnej części gardła (28% odesłanych ankiet). Czterdziestu pięciu pacjentów zostało poddanych leczeniu chirurgicznemu, 20 radykalnej radioterapii lub chemioradioterapii, 85 leczeniu chirurgicznemu z uzupełniającą radioterapią, a 111 leczeniu chirurgicznemu z uzupełniającą chemioradioterapią. Osoby, u których zastosowano leczenie chirurgiczne połączone z uzupełniającą radioterapią zgłaszały znacznie więcej problemów z: • połykaniem (B = 13,43, 95% przedział ufności CI – Confidence Interval – 1,83–25,03), • zmysłami (B = 24,91, CI 11,86-33,97), • jedzeniem w towarzystwie (B=16,91, CI 3,46-30,36), • suchością w jamie ustnej (B=22,42, CI 12,17–40,67), • gęstością śliny (B = 22,37, CI 6,23–38,50), • suplementami żywnościowymi (B = 18,59, CI 0,62–36,56) niż pacjenci, którzy zostali poddani wyłącznie leczeniu chirurgicznemu. Chorzy po leczeniu chirurgicznym i uzupełniającej chemioradioterapii zgłaszali znacznie więcej problemów związanych z: • suchością w jamie ustnej (B = 34,15, CI 18,91–99,39). • gęstą śliną (B = 22,90, CI 5,65–40,16). Zgłaszali natomiast mniej problemów związanych z funkcjonowaniem fizycznym (B = -12,07, CI 0,49 –23-64). Wnioski: Osoby, które wzięły udział w badaniu i poddane były wyłącznie leczeniu chirurgicznemu zgłaszały w niektórych modułach, specyficznych dla nowotworów głowy i szyi, lepszą jakość życia związaną ze zdrowiem niż pacjenci, u których zastosowano leczenie multimodalne lub radioterapię adiuwantową.

Czasopismo: Polish Journal of Otolaryngology
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Ocena krótkoterminowej funkcjonalnej terapii głosu u pacjentów z jednostronnym porażeniem krtani

Wprowadzenie: Porażenie krtani pogarsza wszystkie funkcje tego narządu. Z tego powodu proces terapeutyczny powinien obejmować przywrócenie funkcji oddechowej, obronnej i głosowej. Dobór właściwej ścieżki rehabilitacyjnej odgrywa kluczową rolę. Odpowiedni protokół badań, który obejmuje obiektywne metody oceny głosu, jest ważnym elementem monitorowania powrotu sprawności głosu. Wydajność głosu jest ważna dla pacjenta szczególnie ze względów psychologicznych i społecznych. Cel: Celem pracy była ocena krótkoterminowej funkcjonalnej terapii głosu (functional voice therapy; FVT) u pacjentów z jednostronnym porażeniem krtani, z wykorzystaniem obiektywnych parametrów opisujących aparat głosowy krtani i jakość głosu. Materiał i metody: W ciągu ostatnich 10 lat w Klinice Audiologii i Foniatrii Instytutu Fizjologii i Patologii Słuchu z powodu dysfonii hospitalizowano 355 pacjentów z porażeniem krtani. Wszyscy chorzy zostali poddani 5-dniowej FVT. Od 2015 roku ujednolicono parametry pomiaru protokołów diagnostycznych uzyskiwane z wideostrobokimografii (videostrobokymography; VSK), elektroglottografii (electroglottography; EGG) oraz percepcyjnej i akustycznej analizy głosu przed i po 5 dniach hospitalizacji. Wyniki: U pacjentów po FVT uzyskano poprawę jakości głosu i kompensacji aparatu głosowego krtani. Większość pacjentów osiągnęła statystycznie istotną poprawę w VSK, EGG, MDVP oraz analizie percepcyjnej. Grupa pacjentów z niezadowalającą poprawą głosu po terapii wymagała przedłużonej rehabilitacji lub została zakwalifikowana do mikrochirurgii krtani. Analizowano potencjalne czynniki, które mogły powodować niedostateczne efekty FVT. Wnioski: Złożoność rehabilitacji głosu jest kluczowa dla powodzenia terapii. Interdyscyplinarny zespół terapeutyczny odgrywa istotną rolę w rehabilitacji głosu u pacjentów z porażeniem fałdów głosowych.

Czasopismo: Polish Journal of Otolaryngology
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Analiza zmian Programu Powszechnych Przesiewowych Badań Słuchu u Noworodków na przestrzeni 15 lat działania

Wstęp: Jednym z przykładów ogólnopolskiego programu prozdrowotnego w Polsce jest Program Powszechnych Przesiewowych Badań Słuchu u Noworodków (PPPBSuN). Jest on ukierunkowany na wczesną diagnostykę i interwencję u dzieci z zaburzeniami słuchu i podawany jako przykład programu dobrze zarządzanego. Prezentowanie wyników działania PPPBSuN, jak również aspektów organizacyjnych oraz własnych doświadczeń, mogą w znaczący sposób pomagać instytucjom zarządzającym innymi programami w osiąganiu wysokiej efektywności ich funkcjonowania. Celem niniejszej pracy jest szczegółowa analiza ewaluacji programu w okresie 15 lat jego działania, tj. identyfikacja zmian oraz konsekwencje ich wprowadzenia w perspektywie poprawy jakości i efektywności. Materiał i metody: Materiał stanowią dane dotyczące PPPBSuN, zarejestrowane w Centralnej Bazie Danych Programu, a także informacje organizacyjne związane z zarządzaniem, obsługą informatyczną oraz infrastrukturą PPPBSuN. Analizę przeprowadzono w oparciu o parametry oceny jakości (identyfikacje zmian i cel ich wprowadzenia) oraz efektywności (konsekwencje wprowadzenia zmian). Analiza dotyczy całego okresu funkcjonowania PPPBSuN – od 2002 do 2017 roku. Wyniki: W wyniku przeprowadzonej analizy zidentyfikowano 13 głównych modyfikacji programu spełniających kryteria „zmiany” oraz 11 mniejszych – pobocznych – wynikających z konieczności przystosowania funkcjonalności PPPBSuN do aktualnych potrzeb. Zmiany pogrupowano według pięciu kategorii: zmiany prawne, zmiany administracyjne, zmiany w zarządzaniu, audyt i kontrola oraz zmiany informatyczne. Dyskusja: Analizując ewaluację PPPBSuN można przyjąć, że wprowadzone zmiany, wpłynęły pozytywnie na poszczególne aspekty funkcjonowania PPPBSuN, ale nie wyczerpują możliwości dalszej optymalizacji jego działania. Program wymaga stałego rozwoju, tak by wzrastała skuteczność i efektywność jego działania, a zastosowane w nim rozwiązania mogły być bodźcem do ulepszania i tworzenia innych programów prozdrowotnych.

Czasopismo: Polish Journal of Otolaryngology
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Strategia leczenia ANN w obliczu zagrożeń współczesnego świata

Alergiczny nieżyt nosa (ANN) jest najczęstszą postacią alergii, która dotyczy – jak wykazały badania epidemiologiczne – prawie 25% populacji. ANN wpływa znacząco na jakość życia chorego, a im cięższa postać choroby, tym większe ryzyko rozwoju astmy oskrzelowej. Jednym z czynników wpływających na nasilenie objawów i stopień ich kontroli jest zanieczyszczenie powietrza. U niektórych chorych, mimo właściwego leczenia, obserwuje się utrzymywanie lub tylko częściowe ustąpienie dolegliwości (niekontrolowany alergiczny nieżyt nosa). Może prowadzić to do nasilenia chorób towarzyszących – zapalenia zatok przynosowych, zapalenia ucha środkowego i astmy – zarówno u dzieci, jak i u dorosłych. Postępowanie w alergicznym nieżycie nosa, zgodnie ze standardami, polega na: edukacji chorego, eliminacji z otoczenia alergenu i czynników nasilających przebieg choroby, dobraniu właściwej farmakoterapii oraz swoistej immunoterapii alergenowej. Na wybór stosowanego leku przeciwhistaminowego wpływa wiele czynników, m.in. możliwość bezpiecznego zwiększenia jego dawki.

Czasopismo: Polish Journal of Otolaryngology
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne