rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Goplana Władysława Żeleńskiego. Kilka uwag o stylu opery

W październiku 2016 roku Teatr Wielki – Opera Narodowa w Warszawie wystawił, po kilkudziesięciu latach nieobecności na scenie, Goplanę Władysława Żeleńskiego. Opera ta została przyjęta przez światową krytykę z ogromnym uznaniem, a w maju 2017 roku została uhonorowana w Londynie statuetką International Opera Awards w kategorii: dzieło odkryte na nowo. Nagroda ta była zaskoczeniem nie tylko dla polskich melomanów, lecz także muzyków. Upowszechniła się bowiem opinia o Żeleńskim jako kompozytorze konserwatywnym, którego twórczość jest jedynie wyrazem minionej epoki. Pogląd ten był powielany przez kilka pokoleń i nie mógł zostać zweryfikowany, ponieważ utwory kompozytora były bardzo rzadko wykonywane, za wyjątkiem może jego młodzieńczego dzieła – uwertury koncertowej W Tatrach i kilku pieśni. Dopiero w ostatnim okresie podjęto badania nad jego twórczością. Celem niniejszego artykułu jest uzupełnienie informacji dotyczących warsztatu kompozytorskiego Władysława Żeleńskiego.

Czasopismo: Edukacja Muzyczna
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o sztuce, pedagogika
Giovanni Gagliardi – wirtuoz i wizjoner akordeonu

Giovanni Gagliardi (1882–1964), włoski kompozytor i akordeonista, to postać obecnie zapomniana. Już w 1911 roku postulował – w wydanym w Paryżu Manualetto del fisarmonicista – zmiany w budowie akordeonu mające na celu ulepszenie techniczne tego instrumentu. Zaproponowana mo- dernizacja akordeonu przyczyniła się do rozwoju akordeonowego repertuaru, o nowych możliwościach brzmieniowych i nowej estetyce. Życie artysty, który swoją karierę rozpoczął jako wędrowny grajek, a doszedł do pozycji cieszącego się uznaniem paryskiej bohemy wirtuoza, zmieniło diametralnie przystąpienie Włoch do I wojny światowej w roku 1915. Odmowa służby wojskowej, a po zakończeniu wojny także publicznych koncertów, oraz 3,5-letnie internowanie w czasie II wojny światowej – przedstawiają Gagliardiego jako człowieka zaangażowanego nie tylko w sprawy muzyczne, ale i publiczne. Do końca życia muzykował w domowym zaciszu, a w korespondencji z akordeonistami oraz w wywiadach prasowych propagował instrument z manuałem melodycznym. Giovanni Gagliardi wyprzedzał poglądami o dziesiątki lat swoją epokę, ale to właśnie jemu historia przyznała rację.

Czasopismo: Edukacja Muzyczna
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o sztuce, pedagogika
Władysław Andriejewicz Zołotariow (1942–1975) – zarys biografii

Celem niniejszego artykułu jest przybliżenie postaci wybitnego rosyjskiego kompozytora i bajanisty Władysława Zołotariowa. Tragicznie zmarły w wieku zaledwie 33 lat twórca był postacią wyjątkową. Był wielkim nowatorem, który zmienił oblicze akordeonu, wykorzystując ten instrument do granic jego możliwości technicznych i brzmieniowych. Nowy, orkiestrowy wręcz sposób traktowania akordeonu, jaki został przez niego zapoczątkowany w latach 70. XX wieku, nie tylko wywarł olbrzymi wpływ na twórczości młodego pokolenia kompozytorów, jak: Aleksander Naga- jew, Władimir Zubicki czy Wiaczesław Siemionow, ale także został zauważony i doceniony przez wybitną i uznaną już w tym czasie kompozytorkę Zofię Gubajdulinę. O ile jednak twórczość Zołotariowa jest przez dzisiejszych akordeonistów powszechnie znana i doceniana, o tyle jego biografia wciąż kryje wiele nierozwianych dotąd tajemnic i wątpliwości dotyczących przyczyn jego śmierci. Ze względu na brak polskojęzycznych opracowań tematu biografia kompozytora jest warta przybliżenia. Zebrane informacje dotyczące szczegółów z życia kompozytora, a także opinie osób z nim związanych mogą pomóc w zrozumieniu skomplikowanej osobowości twórcy. Nowatorska twórczość Zołotariowa pomimo niezliczonych interpretacji jest nadal interesująca nie tylko dla wykonawców. Stanowi ona wciąż istotną determinantę dla kolejnych kompozytorów muzyki akordeonowej. Kompozycje Zołotariowa, takie jak: Suita kameralna, Partita nr 1, Sonata nr 2, czy zbiory miniatur zawarte w Suitach dziecięcych – na trwałe wpisały się do repertuaru współczesnych wy- konawców. Jego opus magnum – Sonata nr 3 – to do dziś jedno z najważniejszych dzieł w literaturze akordeonowej.

Czasopismo: Edukacja Muzyczna
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o sztuce, pedagogika
O własnej twórczości kompozytorskiej o tematyce pasyjnej. Inspiracje, teksty, technika kompozytorska, język muzyczny

Artykuł jest poświęcony własnej muzyce chóralnej i organowej o tematyce wielkopostnej. Na początku przybliżam motywy podjęcia przeze mnie działalności twórczej, na co m.in. miała wpływ atmosfera domu rodzinnego (ojciec, Wojciech Łukaszewski, był kompozytorem). Inspiracją do podjęcia muzyki chóralnej była natomiast dziesięcioletnia współpraca z chórem Akademii Teologii Katolickiej (obecnie UKSW) w Warszawie pod dyrekcją ks. Kazimierza Szymonika. W dalszej części artykułu przybliżam twórczość chóralną, wymieniam tytuły utworów, a następnie koncentruję się na utworach już stricte o tematyce pasyjnej i paschalnej. Przybliżam okoliczności ich powstania, informacje o prawykonaniach, nagraniach, wykorzystanych tekstach, a następnie przeprowadzam krótkie analizy, zwracając uwagę na najbardziej charakterystyczne cechy mojej techniki kompozytorskiej i stylistyki.

Czasopismo: Edukacja Muzyczna
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o sztuce, pedagogika
Literatura i literaci w życiu i twórczości Stanisława Moniuszki

Artykuł dotyczy miejsca i znaczenia literatury w życiu i twórczości Stanisława Moniuszki, kompozytora tworzącego różne gatunki literacko-muzyczne – pieśni, opery, kantaty, oraz piszącego muzykę sceniczną do dramatów. Podstawą do analizy kontekstów literackich twórczości Moniuszki jest jego korespondencja, w której pojawiały się tematy literackie. Kompozytor pisał o ulubionych lekturach, poetach i pisarzach, o tekstach pieśni i librettach. Przede wszystkim pozostały w listach dowody na poszukiwanie librett wśród istniejących tekstów literackich oraz liczne ślady prób zaproszenia do współpracy przy dziełach dramatyczno-muzycznych pisarzy, poetów i dramatopisarzy współczesnych Moniuszce. Listy pisane do kilku wybitnych przedstawicieli literatury polskiej połowy XIX wieku świadczą o ambitnych zamiarach Moniuszki. Treść tych listów potwierdza również, jak trudno było kompozytorowi pozyskać do współpracy pisarzy w roli autora tekstu do utworu dramatyczno-muzycznego. W artykule przedstawiona została galeria librecistów Moniuszki, wśród których znaleźli się najlepsi pisarze i dramatopisarze epoki. Najwybitniejsze dzieła Moniuszki są utworami z udaną warstwą literacką, co jest dowodem na skuteczność zabiegów kompozytora, a w kontekście popularności jego twórczości – także na znaczenie dorobku Moniuszki nie tylko dla muzyki, ale również dla literatury i kultury literackiej.

Czasopismo: Edukacja Muzyczna
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o sztuce, pedagogika
Twórczość Mykoły Łysenki w dorobku wykonawczym i publicystycznym Galiny Lewickiej

W artykule przeprowadzono analizę osiągnięć z zakresu wykonawstwa fortepianowego i działalności publicystycznej Galiny Lewickiej (1901–1949), która propagowała dorobek artystyczny Mykoły Łysenki (1842–1912) – ukraińskiego kompozytora, pedagoga, pianisty, dyrygenta i folklorysty. G. Lewicka – jako jedna z najwybitniejszych pianistek galicyjskich – w latach 1930–1940 brała udział w koncertach ku czci M. Łysenki, na których wykonywała jego Pierwszą rapsodię – utwór niezwykle trudny, stworzony w oparciu o stylizację ludowych dum. W 1937 roku jej interpretacja tego dzieła we Lwowie zdobyła entuzjastyczną ocenę kilku krytyków. Doświadczenie, które było jej udziałem w związku z wykonaniem utworu, opisała w artykule „Pierwsza rapsodia” Łysenki. G. Lewicka wykonywała też inne utwory kompozytora, między innymi wokalno-instrumentalne, wspólnie ze znanym wokalistą Mychajłem książki popularnonaukowej dla młodzieży pt. Mykoła Łysenko, którą opublikowała pod pseudonimem Oksana Piatygorskaya . Napisała ponadto artykuł o wystawie jubileuszowej z okazji 100. rocznicy urodzin M. Łysenki, obchodzonej we Lwowie w roku 1942, oraz recenzję koncertu, który odbył się w teatrze operowym z tejże okazji. Działalność propagatorska Lewickiej jest wyrazem szczerego szacunku dla Mykoły Łysenki – założyciela ukraińskiej szkoły kompozytorskiej oraz aktywnego działacza i patrioty. Osiągnięciami wykonawczymi pianistki interesowali się liczni autorzy: Oleg Krysztalski, Tetiana Worobkewycz, Natalia Kaszkadamowa, Oksana Ditczuk i inni.
Nie zwrócono jednakże uwagi na jej dorobek z zakresu popularyzowania działalności i twórczości M. Łysenki . Stąd wypływa potrzeba kompleksowego pogłębienia tego zagadnienia. Celem niniejszego artykułu jest zatem wykazanie osiągnięć G. Lewickiej w zakresie wykonawstwa utworów fortepianowych M. Łysenki oraz określenie jej udziału w pogłębieniu galicyjskiej wiedzy na temat kompozytora.

Czasopismo: Edukacja Muzyczna
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o sztuce, pedagogika
Warszawskie sezony Salomei Kruszelnickiej (1898–1902)

Artykuł jest poświęcony omówieniu działalności artystycznej Salomei Kruszelnickiej w latach 1898–1902. Uwzględniono przede wszystkim jej występy na scenie operowej Warszawskich Tea- trów Rządowych. Relację uzupełniono sprawozdaniem na temat pozostałych działań artystki w tym okresie. Praca została napisana w oparciu o materiał źródłowy zebrany w prasie wychodzącej w ośrodkach polskich, Lipsku („Signale für die musikalische Welt”) i Petersburgu (polskojęzyczny tygodnik „Kraj”). Recenzje poświęcone występom Kruszelnickiej stanowią cenny dokument recep- cji jej sztuki, a przy okazji tworzą ciekawy obraz wycinka warszawskiej kultury muzycznej prze- łomu XIX i XX wieku – czasu, w którym starły się ze sobą tradycyjne poglądy na sztukę z prądami modernistycznymi.

Czasopismo: Edukacja Muzyczna
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o sztuce, pedagogika
Shinsakunō. Nowa dramaturgia nō a tradycja

Jadwiga Rodowicz-Czechowska, Inne nō, Muzeum Sztuki i Techniki Japońskiej Manggha, Kraków 2020

Czasopismo: Didaskalia. Gazeta Teatralna
Dziedziny: sztuka, nauki humanistyczne
Dyscypliny: sztuki filmowe i teatralne, literaturoznawstwo, nauki o kulturze i religii
Portrety teatru

Gob Squad, HAU Hebbel am Ufer Berlin.  Utwór. (Obrazy dla Doriana)  pomysł i wykonanie: Gob Squad, kostiumy: Ingken Benesch, scenografia: Lena Mody, dramaturgia i produkcja: Christina Runge  premiera: 2 maja 2018 (premiera berlińska)  Pokazy on-line w ramach Festiwalu Nowa Europa. Zbliżenia w Nowym Teatrze w Warszawie: 20-21 lutego 2021

Czasopismo: Didaskalia. Gazeta Teatralna
Dziedziny: sztuka
Dyscypliny: sztuki filmowe i teatralne
Ciałoperformans

50 odcieni wstydu, koncepcja: She She Pop, wideo: Benjamin Krieg, scenografia: Sandra Fox, kostiumy: Lea Løvsø, dramaturgia: Tarun Kade, dźwięk: Manuel Horstman, premiera 3 marca 2016, Müncher Kammerspiele  Pokazy on-line w ramach Festiwalu Nowa Europa. Zbliżenia w Nowym Teatrze w Warszawie: 22-23 maja 2021

Czasopismo: Didaskalia. Gazeta Teatralna
Dziedziny: sztuka
Dyscypliny: sztuki filmowe i teatralne
Uprawnienia wojewódzkich komisji planowania w gospodarowaniu siłą roboczą

Dziedzina będąca przedmiotem niniejszego opracowania była fragmentem badań prowadzonych w 49 wojewódzkich komisjach planowania w formie ankiety. Zakres badań określony został przez 41 pytań kwestionariusza ankietowego i dotyczył zagadnień związanych z realizacją polityki zatrudnienia w układzie wojewódzkim. Zgodnie z przyjętym założeniem, wojewódzkie komisje planowania traktowaliśmy jako jeden z elementów zintegrowanego ośrodka polityki zatrudnienia na szczeblu regionu, działającego w systemie podmiotów zatrudnienia w państwie. Celem opracowania była nie tylko charakterystyka odpowiedzi, ale przede wszystkim ocena stanu gospodarowania zasobami pracy. Wnioski stąd wynikające zostały zawarte w podsumowaniu.

Czasopismo: Acta Universitatis Lodziensis. Folia Oeconomica
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki o zarządzaniu i jakości
Piękne i bezpretensjonalne, wytworne i wulgarne

Nowy Teatr w Warszawie, Art Stations Foundation w Poznaniu  Silenzio!  choreografia: Ramona Nagabczyńska, performerki i współtwórczynie: Katarzyna Szugajew, Karolina Kraczkowska, Barbara Kinga Majewska, Ramona Nagabczyńska, dramaturgia: Agata Siniarska, muzyka: Lubomir Grzelak, opracowanie partii wokalnych: Barbara Kinga Majewska, scenografia i kostiumy: Dominika Olszowy, reżyseria świateł: Jędrzej Jęcikowski  kuratorka programu Poszerzanie pola: Joanna Leśnierowska  partnerzy: Zachęta Narodowa Galeria Sztuki, Centrum w Ruchu  premiera online: 17 maja 2021

Czasopismo: Didaskalia. Gazeta Teatralna
Dziedziny: sztuka
Dyscypliny: sztuki filmowe i teatralne
Spektakl z porcelany

Teatr Dramatyczny im. Jerzego Szaniawskiego w Wałbrzychu  Pilnie kupię biografię  reżyseria: Krzysztof Popiołek, tekst: pilgrim/majewski, koncepcja, działania artystyczne i kontekstowe – Kolektyw dla Wyspy Håøya w składzie: Julia Baran, Janina Chochłakiewicz, Joanna Łaganowska, Nikola Olszak, Tomasz Jękot, Mikołaj Krzeszowiec, Seb Majewski, Krzysztof Popiołek  premiera: 19 marca 2021

Czasopismo: Didaskalia. Gazeta Teatralna
Dziedziny: sztuka
Dyscypliny: sztuki filmowe i teatralne
Etykiety, ideologie, fantazmaty

Teatr Dramatyczny im. Jerzego Szaniawskiego w Wałbrzychu  Przewodnik dla lewicy o prawicy  reżyseria: Katarzyna Szyngiera, tekst: Marcin Napiórkowski, Katarzyna Szyngiera, scenografia, choreografia, reżyseria światła: Milena Czarnik, muzyka i opracowanie dźwiękowe: Jacek Sotomski  premiera online: 17 kwietnia 2021

Czasopismo: Didaskalia. Gazeta Teatralna
Dziedziny: sztuka
Dyscypliny: sztuki filmowe i teatralne
(Nie)śmiertelność

Nowy Teatr w Warszawie  Odyseja. Historia dla Hollywoodu  reżyseria: Krzysztof Warlikowski, scenariusz: Krzysztof Warlikowski, Piotr Gruszczyński (współpraca: Adam Radecki, Szczepan Orłowski, Jacek Poniedziałek), scenografia, kostiumy: Małgorzata Szczęśniak, współpraca artystyczna: Claude Bardouil, dramaturgia: Piotr Gruszczyński (współpraca: Anna Lewandowska), muzyka: Paweł Mykietyn, reżyseria świateł: Felice Ross, wideo i animacje: Kamil Polak, zdjęcia do filmu Przesłuchanie: Paweł Edelman  premiera: 4 czerwca 2021

Czasopismo: Didaskalia. Gazeta Teatralna
Dziedziny: sztuka
Dyscypliny: sztuki filmowe i teatralne
Charakterystyka wojewódzkich komisji planowania oraz wydziałów zatrudnienia i spraw socjalnych

Wojewódzkie komisje planowania oraz wydziały zatrudnienia i spraw socjalnych są elementami terenowych organów administracji państwowej stopnia wojewódzkiego. Organom tym powierzone jest pror wadzenie polityki zatrudnienia. W przypadku wojewódzkich komisji planowania jest to tylko jeden z wielu terenów działalności, natomiast dla wydziałów zatrudnienia i spraw socjalnych jest to obszar podstawowy. Ze wzglądu na to, dokonując charakterystyki komisji i wydziałów wiąkszość uwagi poświęcimy tym ostatnim. O ile w toku prezentacji wojewódzkich komisji planowania skoncentrujemy sią na kadrowych uwarunkowaniach prowadzonej рггег nie działalności na polu polityki zatrudnienia, to w przypadku wydziałów zatrudnienia i spraw socjalnych rozważania zostaną wzbogacone o przedstawienie niektórych materialno-technicznych uwarunkowań ich działalności
(warunków lokalowych, wykorzystywanego sprzętu itp.), w rezultacie uzyskamy obraz obu badanych instytucji według stanu z okresu prowadzenia badań, czyli z 1987 r. Ten ostatni fakt wymaga szczególnego podkreślenia ze względu na to, że w czasie jaki upłynął od badania do napisania niniejszego tekstu, w strukturze terenowych organów administracji państwowej zaszły poważne zmiany. w celu zapewnienia jasności prezentacji, uzyskane wyniki przedstawimy osobno dla wojewódzkich komisji planowania oraz wydziałów zatrudnienia i spraw socjalnych.

Czasopismo: Acta Universitatis Lodziensis. Folia Oeconomica
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse, nauki o zarządzaniu i jakości
Noty o książkach

Andrzej Marzec, Antropocień. Filozofia i estetyka po końcu świata, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2021 Paweł Demirski, Teksty dla (Starego) Teatru, red. Agata Dąbek, Narodowy Stary Teatr im. Heleny Modrzejewskiej w Krakowie, Kraków 2020

Czasopismo: Didaskalia. Gazeta Teatralna
Dziedziny: sztuka, nauki humanistyczne
Dyscypliny: sztuki filmowe i teatralne, literaturoznawstwo
Według Solonego

TR Warszawa, Stary Teatr w Krakowie  3Siostry  na podstawie dramatu Antona Czechowa  adaptacja i reżyseria: Luk Perceval, scenografia i wideo: Phillip Bussmann, kostiumy: Annelies Vanlaere, reżyseria świateł: Mark Van Denesse, muzyka: Karol Nepelski, tłumaczenie scenariusza: Karolina Bikont, współpraca dramaturgiczna: Roman Pawłowski  premiera: 15 maja 2021 (Stary Teatr), 20 czerwca 2021 (TR Warszawa)

Czasopismo: Didaskalia. Gazeta Teatralna
Dziedziny: sztuka
Dyscypliny: sztuki filmowe i teatralne
Na złe wieści nigdy nie jest za późno

Komuna Warszawa  O czynach niszczących opowieść  organizatorka spotkania: Siksa, rewolwerami władają: Magda Dubrowska, Alex Freiheit, Anna Steller, Martyna Konieczny, Piotr Buratyński, Tomasz Armada, Konstanty Usenko  premiera: 10 czerwca 2021

Czasopismo: Didaskalia. Gazeta Teatralna
Dziedziny: sztuka
Dyscypliny: sztuki filmowe i teatralne
Jutro będziemy drzewem

Teatr Współczesny w Szczecinie, Wrocławski Teatr Współczesny  Stanisław Lem  Kongres futurologiczny  reżyseria: Agnieszka Jakimiak, adaptacja: Agnieszka Jakimiak, Mateusz Atman, scenografia, dramaturgia, reżyseria świateł, wideo: Mateusz Atman, kostiumy: Tomasz Armada, choreografia: Oskar Malinowski, muzyka: Łukasz Jędrzejczak, reżyseria dźwięku: Maciej Duszyński  premiera: 13 marca 2021

Czasopismo: Didaskalia. Gazeta Teatralna
Dziedziny: sztuka
Dyscypliny: sztuki filmowe i teatralne
Różewicz – praktyki dodatków

Tematem szkicu są działania, jakim poddaje swoje teksty – zwłaszcza poetyckie, ale nie tylko – Tadeusz Różewicz. Polegają one na różnorodnych przekształceniach, w wyniku których wiersze Różewicza stają się tekstami wielorakimi, okazują się swego rodzaju wariantami bez oryginału. Autor opisuje sposoby dokonywania owych przekształceń oraz zastanawia się nad ich konsekwencjami.

Czasopismo: Forum Poetyki
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: literaturoznawstwo
Tekst i jego dodatki, dodatki i tekst – od supersystemu rozrywkowego do uniwersum kulturowego

Celem artykułu jest analiza nowych form relacji między tekstem a jego dodatkami: supersystemem rozrywkowym opartym na transmedialnej interaktywności (koncepcja Marshy Kinder); opowiadaniem transmedialnymo (koncepcja Henry’ego Jenkinsa); uniwersum kulturowym (koncepcja własna na podstawie bogatej literatury przedmiotu). Teorie te zostały zaprezentowane jako pewnego rodzaju proces polegający na zacieraniu się granic między tekstualnością a medialnością we współczesnej literaturze i kulturze popularnej.

Czasopismo: Forum Poetyki
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: literaturoznawstwo
Nie tylko do archiwum. Wokół literackiego zdarzenia i filmowego dokumentu

Artykuł jest próbą przyjrzenia się miejscu spotkania: kina dokumentalnego i kultury literackiej, pojmowanej tu w kontekście „zdarzeniowości” i jej dwóch konkretnych przejawów, czyli poetyckiego slamu i spotkania autorskiego. Rozważając to zagadnienie, trudno poprzestać na wniosku, iż dokumentalna kamera, towarzysząc slamowej rywalizacji lub spotkaniu z pisarzem, musi ograniczyć swój udział wyłącznie do nieskomplikowanej funkcji archiwizacyjnej. Analiza wybranych przykładów (warto od razu dodać – katalog filmowych tytułów, uosabiających sformułowane rozpoznania, nie jest bogaty) dowodzi, że wspomniany „styk” zawiera w sobie potencjał znacznie szerszy: dokument potrafi skutecznie uchwycić choćby unikalną dramaturgię zdarzenia, jego semantykę wpisaną nie tylko w słowo, ale i obraz, kryje on w sobie też niemałe możliwości interpretacyjne. Innymi słowy, jeśli ujmować filmowy dokumentalizm jako „dodatek” do literackiego zdarzenia, to tylko ze świadomością tych nie zawsze oczywistych, lecz istotnych znaczeniowo implikacji.

Czasopismo: Forum Poetyki
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: literaturoznawstwo
Przeprowadzka literatury

W artykule autor dokonuje analizy i interpretacji powieści Jacka Dukaja Starość aksolotla, będącej realizacją poetyki powieści e-bookowej, a więc tworzonej bezpośrednio pod wydanie cyfrowe, wzbogacone licznymi grafikami i hiperłączami do przypisów wyjaśniających świat przedstawiony. Stawia tezę o synergii elementów wydarzenia literackiego, jakim była publikacja powieści, w efekcie której wyczytać da się dobrze uargumentowana teza o przenoszeniu się literatury poza podstawowe dla niej medium, jakim jest drukowana książka (i jednocześnie spójnej z poglądami podmiotu powieści Dukaja na transhumanistyczną ewolucję homo sapiens).

Czasopismo: Forum Poetyki
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: literaturoznawstwo
Reakcje posturalne a postawy skoliotyczne i skoliozy u dziewcząt w wieku 12-15 lat badane korelacją porządku rang Spearmana

Celem pracy była analiza korelacji porządku rang Spearmana pomiędzy reakcjami posturalnymi a postawami skoliotycznymi i skoliozami u dziewcząt w wieku 12-15 lat. W całej grupie dziewcząt korelacje dodatnie między parametrami postawy w płaszczyźnie czołowej a reakcjami posturalnymi wystąpiły w przypadku: kąta skrzywienia pierwotnego/prędkości przednio-tylnej oczy zamknięte, kąta skrzywienia pierwotnego/średniej prędkości oczy zamknięte, kąta skrzywienia pierwotnego/długości ścieżki oczy zamknięte, absolutnej wartości kąta linii barków/średniego punktu obciążenia X oczy zamknięte, absolutnej wartości kąta nachylenia miednicy/prędkości bocznej oczy zamknięte. Korelacje ujemne wystąpiły w przypadku: absolutnej wartości kąta skrzywienia wtórnego/ średniego punktu obciążenia X oczy otwarte, głębokości skrzywienia wtórnego/średniego punktu obciążenia X oczy otwarte, długości skrzywienia wtórnego/średniego punktu obciążenia X oczy otwarte, kąta skrzywienia wtórnego/średniego punktu obciążenia Y oczy zamknięte. Korelacje istotne statystycznie częściej występował, kiedy test Romberga odbywał się z oczami zamkniętymi: kąt skrzywienia pierwotnego/prędkość przednio-tylna, nachylenie tułowia w prawo/ średni punkt obciążenia Y, kąt skrzywienia pierwotnego/średnia prędkość, kąt skrzywienia pierwotnego/długość ścieżki, absolutna wartość kąta linii barków/średni punkt obciążenia X, absolutna wartość kąta nachylenia miednicy/prędkość boczna, kat skrzywienia wtórnego/średni punkt obciążenia Y. Wśród korelacji z oczami zamkniętymi sześć było dodatnich: kąt skrzywienia pierwotnego/prędkość przednio-tylna, nachylenie tułowia w prawo/średni punkt obciążenia X, kąt skrzywienia pierwotnego/średnia prędkość, kat skrzywienia pierwotnego, długość ścieżki, absolutna wartość kąta linii barków/średni punkt obciążenia X, absolutna wartość kąta nachylenia miednicy/prędkość boczna i jedna ujemna: kąt skrzywienia wtórnego/średniego punktu obciążenia Y. Wśród korelacji z oczami otwartymi wystąpiły tylko trzy korelacje ujemne: absolutna wartość kąta skrzywienia wtórnego/średniego punktu obciążenia X, głębokość krzywienia wtórnego/średniego punktu obciążenia X, długość skrzywienia wtórnego/średniego punktu obciążenia X.

Czasopismo: Polish Hyperbaric Research
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: automatyka, elektronika i elektrotechnika