rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Entymemat jako struktura epigramatyczna. Koncepcja Jakuba Masena

Barokowe epigramaty bywają oceniane krytycznie, uznawane za mało ciekawe i wymyślne. Jak się okazuje, dzisiejsi czytelnicy i interpretatorzy mogą błądzić nie tylko w ocenach, ale i rozumieniu dorobku dawnej epoki. Na przestrzeni czasu zagubiony został bowiem w badaniach literaturoznawczych entymemat, jeden z istotnych składników procesu twórczego i jedna z metod odczytywania poezji. Zasady, jakimi kierowano się, korzystając z sylogizmu krasomówczego w poezji, omawia w ósmym rozdziale swojego dzieła pod tytułem Ars nova argutiarum jeden z najwybitniejszych uczonych jezuickich XVII wieku, Jakub Masen. Autor podejmuje utrwalone w dialektyce i retoryce pojmowanie entymematu, oparte na wykładzie Arystotelesa, który skłania się ku tzw. koncepcji stylistycznej rozumienia zjawiska, wiążąc je zasadniczo z kompozycją dzieła. Swój wykład popiera licznymi przykładami i pokazuje, jak łączyć sylogizm z innymi środkami poetyckimi. Dzieło jezuity jest tym bardziej cenne, że stanowiło swego rodzaju itinerarium dla adeptów sztuki poetyckiej. Pozwalało uczniom i czytelnikom poznać niuanse procesu twórczego. Obecnie stanowić może dobre narzędzie do "deszyfracji" zawartego w epigramatach przesłania, co pozwoli bardziej skutecznie i poprawnie tłumaczyć i interpretować dawny dorobek epigramatyczny

Czasopismo: Colloquia Theologica Ottoniana
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Przedsoborowe „drogi” do generalnej reformy liturgicznej Soboru Watykańskiego II

Promotor posoborowej reformy liturgicznej A. Bugnini CM w swoim monumentalnym dziele La riforma liturgica (1948-1975) jako klucz do reformy liturgicznej wymienia: ruch liturgiczny, rozwój nauk liturgicznych, komisję powołaną w 1948 roku przez Piusa XII (1939-1958) i kongres w Asyżu. To świadectwo należy rozszerzyć o bogaty dorobek myśli Piusa XII, a zwłaszcza jego encyklikę Mediator Dei (1947), będącą szczególnym impulsem dla przyszłej reformy liturgicznej, a także międzynarodowe kongresy liturgiczne, które odbywały się od 1951 roku, z największym wydarzeniem, jakim był kongres pastoralno-liturgiczny w Asyżu w 1956 roku. Czas kongresów liturgicznych o wymiarze międzynarodowym w latach pięćdziesiątych był wymownym świadectwem dojrzałości ruchu liturgicznego, który po ukazaniu się encykliki Mediator Dei w 1947 roku stał się oficjalnym ruchem Kościoła. Spotkania kongresowe, z udziałem przedstawicieli Stolicy Apostolskiej, najwybitniejszych specjalistów nauk liturgicznych i zaangażowanych duszpasterzy kształtowały dojrzałe idee odnowy liturgicznej, które w pełnym świetle zaprezentowały się w soborowym schemacie liturgicznym. Podczas gdy redakcje innych schematów soborowych odsyłano do nowych opracowań, schemat liturgiczny z proporcjonalnie mniejszymi poprawkami znalazł od początku uznanie Ojców Soboru. Można twierdzić, że dojrzewał przez wiele dziesięcioleci w klimacie ruchu liturgicznego, a od 1947 roku pod szczególnym patronatem encykliki Piusa XII Mediator Dei, która wytyczyła autentyczne drogi odnowy liturgicznej.

Czasopismo: Colloquia Theologica Ottoniana
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Bazylika mniejsza według prawa liturgicznego

Kościoły obdarzone tytułem bazyliki mniejszej, w założeniu ustawodawcy, mają być przede wszystkim centrum życia liturgicznego i duszpasterskiego, a dla innych kościołów wzorem godnym naśladowania. Dekret Domus ecclesiae Kongregacji ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów z 9 listopada 1989 r. odnosi się do prawidłowego urządzenia przestrzeń prezbiterium oraz innych miejsc sprawowania liturgii, według zasad odnowy liturgicznej po Soborze Watykańskim II. Dokument nie wskazuje szczegółowych norm liturgicznych, lecz odnosi do zasad prawnych zawartych w księgach liturgicznych. Szczególna uwaga zwrócona jest na ołtarz, ambonę, miejsce przewodniczenia, chrzcielnicę, konfesjonał, miejsce przechowywania Najświętszej Eucharystii. Troska ustawodawcy położona jest na odpowiednio przygotowany i liczebnie zaspokajający celebrację zespół liturgiczny.

Czasopismo: Kościół i Prawo
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: prawo kanoniczne
Trudności interpretacyjne kanonu 868 § 2 Kodeksu Prawa Kanonicznego z 1983 roku. Kwestie prawne i teologiczne

Wątpliwości związane z normą zawartą w kan. 868 § 2 Kodeksu Prawa Kanonicznego z 1983 r. pojawiają się od samego początku u wielu autorów literatury kanonistycznej. W tym kanonie znajdują odzwierciedlenie dwie fundamentalne kwestie, a mianowicie prawo do wolności religijnej, które jest jednym z podstawowych praw człowieka oraz konieczność chrztu do zbawienia. Dlatego nie jest łatwa interpretacja tego kanonu. Należy pogłębić zarówno kwestie teologiczne, jak i prawne w celu wyjaśnienia wszelkich wątpliwości związanych z obowiązującą normą kodeksową. Opracowanie to stanowi próbę podania interpretacji, która z jednej strony wyjaśnia większość wątpliwości wynikających z przenikania się w tej normie różnych kwestii teologicznych i prawnych, z drugiej pozostaje w zgodzie z nauczaniem Kościoła katolickiego oraz intencji ustawodawcy powszechnego.

Czasopismo: Kościół i Prawo
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: prawo kanoniczne
Wykluczenie bonum prolis w Kodeksie Prawa Kanonicznego z 1983 roku i Kodeksie Kanonów Kościołów Wschodnich

Problematyka dotycząca zrodzenia i wychowania potomstwa zawsze stanowiła przedmiot szczególnej troski Kościoła. Przejawiało się to m.in. w prawnej regulacji tego zagadnienia. Uprawnienie-obowiązek zrodzenia i wychowania potomstwa łączyło się nieodzownie z ogólną wizją małżeństwa, jego celami i przedmiotem małżeńskiej zgody, stąd też wraz z ewolucją rozumienia samego małżeństwa w historii kanonistyki, zmieniało się także rozumienie terminu bonum prolis (dobro potomstwa).
Normy zawarte w kodeksach Jana Pawła II (KPK/83 i KKKW) dotyczące zagadnienia wykluczenia dobra potomstwa, o których była mowa we wstępie niniejszego artykułu, w swojej treści są identyczne. Jedynie treść kan. 776 § 1 KKKW, stanowi swoiste dopełnienie treści kan. 1055 § 1 KPK/83, w którym mowa o strukturze małżeństwa. Z kolei kan. 1061 § 1 KPK/83, będący swoistą definicją małżeństwa dopełnionego i ważnie zawartego, nie znajduje swojego odpowiednika w KKKW.
Zrodzenie i wychowanie potomstwa jest naturalnym celem i uwieńczeniem małżeństwa. Akty małżeńskie, powinny być ukierunkowane na prokreację i dokonywane w sposób ludzki i naturalny. Stąd też wykluczenie aktów małżeńskiego współżycia, otwartych na zrodzenie potomstwa, podjęte pozytywnym aktem woli skutkuje nieważnością samego małżeństwa.

Czasopismo: Kościół i Prawo
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: prawo kanoniczne
Aksjologiczne podstawy prawnej ochrony życia dziecka poczętego

W kwestii przerywania ciąży na przestrzeni dziejów wypowiadali się filozofowie próbując odpowiedzieć na fundamentalne pytania, kiedy zaczyna się życie i od jakiego momentu należy je chronić. Kultura i prawo, a w głównej mierze religia i wierzenia religijne oraz wyznawane systemy filozoficzne wpływały na kształt ochrony życia nienarodzonego. Judaizm w tej kwestii kieruje się Starym Testamentem, a Kościół katolicki mówi o świętości życia wywodzącej się z Ewangelii. Kościół katolicki posiada również w tym zakresie wewnętrzne regulacje prawne – Kodeks Prawa Kanonicznego z 1983 r. – który zakresem podmiotowym, jak i przedmiotowym obejmuje wszystkich katolików. W kwestii ochrony życia nienarodzonego stanowisko zajął m.in. Kościół prawosławny, islam, hinduizm i buddyzm. Założenia aksjologiczne mają dominujący wpływ na kształtowanie się systemu ochrony życia poczętego, dlatego są one tak istotne.

Czasopismo: Kościół i Prawo
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: prawo kanoniczne
Specyfika wyrokowania w kanonicznym procesie skróconym o nieważność małżeństwa

Proces skrócony o nieważność małżeństwa jest jednym z najważniejszych punktów reformy przeprowadzonej przez papieża Franciszka na mocy motu proprio Mitis Iudex Dominus Iesus. Ta nowa instytucja przypisuje biskupowi diecezjalnemu bardzo bezpośrednią i decyzyjną rolę, która podkreśla jego znaczenie jako pierwszego sędziego w Kościele partykularnym, który został mu powierzony. Według MIDI sędzią powinien być ustanowiony osobiście biskup, który mocą swego zadania pasterskiego daje największą gwarancję katolickiej jedności z Piotrem w wierze i dyscyplinie.
W procesie skróconym o nieważność małżeństwa biskup diecezjalny, po konsultacji z instruktorem i asesorem, rozważywszy uwagi obrońcy węzła i wnioski obrończe stron, gdy takie zgłoszono, jeżeli osiągnął moralną pewność co do nieważności małżeństwa, powinien wydać wyrok. Biskup nie podejmuje decyzji w oparciu o subiektywną opinię, ale na podstawie osądu o tym, co jest pewne i możliwe do udowodnienia na gruncie dowodów i argumentów przedstawionych w procesie.
Jedynym ostatecznym rozstrzygnięciem, jakie biskup może wydać jest orzeczenie nieważności małżeństwa, które staje się wykonalne, gdy nie zostanie zgłoszona apelacja, po piętnastu dniach od publikacji wyroku. Nie ma zatem miejsca na wyrok negatywny, ponieważ gdy biskup nie osiągnie moralnej pewności co do nieważności małżeństwa, wydaje dekret i przekazuje sprawę do procesu zwykłego.

Czasopismo: Kościół i Prawo
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: prawo kanoniczne
Humani generis unitas – projekt antyrasistowskiej encykliki Piusa XI

Artykuł jest poświęcony projektowi antyrasistowskiej i wymierzonej w antysemityzm encykliki Piusa XI z 1938 r. Humani generis unitas. Tekst przedstawia kulisy powstawania projektu, stosunek Piusa XI do nazistowskich i faszystowskich represji wobec Żydów, a także jest próbą odpowiedzi na pytanie, dlaczego tytułowy szkic nie zyskał nigdy statusu encykliki.

Czasopismo: Kościół i Prawo
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: prawo kanoniczne
Wkład biskupa Walentego Wójcika na rzecz Soboru Watykańskiego II i reformy prawa kanonicznego

Autor w artykule analizuje publikacje bp. Walentego Wójcika dotyczące Soboru Watykańskiego II i posoborowej reformy prawa kanonicznego. Biskup Profesor Wójcik napisał cykl artykułów na temat ulepszania procedury przeprowadzania soborów powszechnych w kontekście Vaticanum II. W publikacjach dotyczących reformy prawa kanonicznego opisywał przede wszystkim sposób powstawania poszczególnych gremiów zajmujących się kodeksem oraz efekty ich prac. Fundamentalne znaczenie dla oceny działalności W. Wójcika miały dwa fakty: był on uczestnikiem Soboru Watykańskiego II i konsultorem Komisji ds. Rewizji Prawa Kanonicznego.

Czasopismo: Kościół i Prawo
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: prawo kanoniczne
Cel wizyty ad limina Apostolorum

Ad limina Apostolorum oznacza obowiązek biskupa diecezjalnego i zrównanych z nim w prawie (wikariusz apostolski, opat terytorialny, prałat terytorialny, administrator apostolski administratury apostolskiej erygowanej na stałe, ordynariusz wojskowy, ordynariusz sprawujący władzę w Ordynariacie Personalnym dla byłych anglikanów, administrator apostolski Personalnej Administratury Apostolskiej Świętego Jana Marii Vianney’a) odwiedzenia, w ustalonym czasie, grobów Apostolskich i zdania relacji o stanie swoich Kościołów partykularnych. Dlatego też przedmiotem artykułu jest scharakteryzowanie celów wizyty ad limina Apostolorum. Autor opisuje każdy etap wizyty: 1) uczczenie grobów Apostołów Piotra i Pawła; 2) spotkanie z papieżem i 3) odwiedzenie dykasterii Kurii Rzymskiej. Zasadniczym celem wizyty jest wzmocnienie kolegialności i jedności w Kościele.  

Czasopismo: Kościół i Prawo
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: prawo kanoniczne
Przyczyny rezygnacji z urzędu biskupa diecezjalnego

Urząd kościelny jest to ustanowione na stałe zadanie z postanowienia czy to Bożego, czy kościelnego dla realizacji celu duchowego. Zgodnie z kan. 184 § 1 Kodeksu Prawa Kanonicznego z 1983 r., urząd kościelny traci się po upływie wyznaczonego czasu, po osiągnięciu określonego prawem wieku, na skutek rezygnacji, przeniesienia, usunięcia oraz pozbawienia. Każdy, kto jest poczytalny, może dla słusznej przyczyny zrzec się urzędu kościelnego. Biskup diecezjalny, który ukończył siedemdziesiąty piąty rok życia, jest proszony o złożenie na ręce papieża rezygnacji z zajmowanego urzędu. Usilnie prosi się biskupa diecezjalnego, który z powodu choroby lub innej poważnej przyczyny nie może w sposób właściwy wypełniać swojego urzędu, by przedłożył rezygnację z urzędu (kan. 401).

Czasopismo: Kościół i Prawo
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: prawo kanoniczne
Właściwość sądu w sprawach o nieważność małżeństwa

W opracowaniu autor przedstawia normy dotyczące właściwości sądowej przy orzekaniu spraw o nieważność małżeństwa. Analizując rozwój prawa kanonicznego wskazuje na dokumenty historyczne, niejako prezentując genezę współcześnie obowiązujących norm.

Czasopismo: Kościół i Prawo
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: prawo kanoniczne
Votum separatum w prawie kanonicznym i prawie polskim

W artykule opisano zagadnienie dotyczące votum separatum w prawie kanonicznym i prawie polskim. W zakresie prawa kanonicznego analizie poddany został Kodeks Prawa Kanonicznego z 1983 r. oraz instrukcja procesowa Dignitas connubii, a także Kodeks Kanonów Kościołów Wschodnich. Badanie votum separatum w prawie polskim w szczególności objęło akty normatywne ustawowe i wykonawcze oraz orzecznictwo sądowe. Uwzględniona została także podstawowa literatura przedmiotu.
We wstępie artykułu zdefiniowano pojęcie votum separatum, które jest szczególnym uprawnieniem przegłosowanego sędziego składu kolegialnego, który nie godząc się z wydanym orzeczeniem (rozstrzygnięciem, uzasadnieniem) zaznacza swoje odmienne stanowisko.
Zdanie odrębne uregulowane jest w prawie kanonicznym i prawie polskim, jednakże mimo zasadniczego podobieństwa tej czynności procesowej w analizowanych porządkach prawnych występują również znaczne różnice. Zgodnie z wolą ustawodawcy kodeksowego, w prawie kanonicznym votum separatum jest wewnętrzną czynnością procesową, o której strony procesu nie są informowane. W prawie polskim niezależnie od rodzaju procesu czynność ta jest jawna.
Podkreślenia wymaga fakt, że votum separatum jest jedyną czynnością procesową, która jest „wyłomem” w tajemnicy wyrokowania. Ponadto, trzeba stwierdzić, iż jest atrybutem niezależności sędziego w podejmowaniu rozstrzygnięcia w danej sprawie.
Należy także zwrócić uwagę na to, że w prawie kanonicznym każdy sędzia składu kolegialnego jest zobowiązany przygotować swoje wotum wraz z uzasadnieniem prawnym i faktycznym na piśmie. Jednakże od niego zależy, czy na etapie wyrokowania odstąpi od swojego wotum, czy też nie, co w konsekwencji prowadzi do genezy votum separatum.

Czasopismo: Kościół i Prawo
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: prawo kanoniczne
Ochrona życia dziecka poczętego w prawie kanonicznym

Życie ludzkie, jako dar pierwotny i fundamentalny, jest nienaruszalne i święte, dlatego od samego początku domaga się od każdej osoby należnej mu ochrony. Takie przesłanie zostało zawarte w normach prawa naturalnego i wskazaniach religijnych. Kościół od samego początku stoi na stanowisku obrony i ochrony prawa do życia, bowiem jest to uniwersalna płaszczyzna działania dla wszystkich ludzi. Dlatego prawo do życia nie jest tylko kwestią światopoglądu, ani nie jest prawem religijnym, lecz najbardziej podstawowym prawem każdego poczętego człowieka. Natomiast w porządku moralnym przykazanie „Nie zabijaj” staje się fundamentalną zasadą i normą powszechnego kodeksu moralności, który został wpisany w sumienie każdego człowieka. Broniąc prawa do życia, Kościół i państwo otaczają także troską każdą kobietę, która poczęła dar życia i winna być służebnicą nowego życia przez fakt poczęcia i urodzenia osoby ludzkiej. W konsekwencji życie ludzkie każdej osoby staje się najbardziej wartościowym darem od Boga, zwłaszcza dla rodziny i narodu. Zarówno Kościół, jak i państwo, mają brać udział w budowaniu kultury życia, a nie w propagowaniu kultury śmierci, która może zwiastować zaistnienie cywilizacji śmierci, a nie cywilizacji życia. Przepisy i dyscyplina kanoniczna Kościoła Katolickiego jednoznacznie bronią życia każdego poczętego dziecka, jak również realizacji prawa do życia od momentu poczęcia do naturalnej śmierci. 

Czasopismo: Kościół i Prawo
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: prawo kanoniczne
Kościół Matki Bożej Gromnicznej – świątynia zaanektowana?

Kościół Matki Bożej Gromnicznej został zbudowany w XVII w. Do 1946 r. świątynia należała do archidiecezji lwowskiej obrządku łacińskiego. Po uzyskaniu niepodległości Państwa ukraińskiego i wznowieniu struktur Kościoła rzymskokatolickiego na Ukrainie rozpoczęto starania o zwrot kościoła prawowitemu i historycznemu właścicielowi. Jednak władze miasta, wrogo nastawione wobec katolików łacińskich, ze względu na ich polskie korzenie, świątynię złośliwie przekazały na własność wspólnocie Kościoła greckokatolickiego. Po stronie hierarchów grekokatolickich istnieje dobra wola, aby kościół ten został zwrócony Kościołowi łacińskiemu na Ukrainie. Jednak według ustawodawstwa ukraińskiego, to zarejestrowana wspólnota wiernych jest decydentem w tej kwestii, ponieważ jest aktualnie prawnym właścicielem kościoła. Gdyby można było oczekiwać od hierarchów grekokatolickich bardziej zdecydowanej postawy i działań, a zarazem wykluczyć polityczną niechęć władz lwowskich wobec Kościoła rzymskokatolickiego, to istnieją możliwości na drodze prawnej (nawet przy braku reform państwowych w kulejącym ukraińskim systemie sądowniczym) na triumf sprawiedliwości – uznanie prawa własności rzymskokatolickiej archidiecezji lwowskiej do kościoła Matki Bożej Gromnicznej we Lwowie.

Czasopismo: Kościół i Prawo
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: prawo kanoniczne
Prawo do manifestowania przekonań religijnych poprzez symbole religijne w świetle wyroku w sprawie Eweida i inni przeciwko Zjednoczonemu Królestwu z 15 stycznia 2013 roku

W artykule została omówiona problematyka związana z prawem do manifestowania przekonań religijnych na podstawie obowiązujących norm prawa europejskiego, których konkretyzację stanowi orzecznictwo ETPC. W sposób szczególny zwrócono uwagę na bardzo istotną rolę, jaką spełnia odpowiedź na pytanie, czy dane zachowanie stanowi manifestację przekonań religijnych, czy też jest nimi jedynie inspirowane bądź też jest kwestią osobistego wyboru. Jako przykład w trudności w odpowiedzi na to pytanie przywołano wyrok ETPC w sprawie Eweida i inni przeciwko Zjednoczonemu Królestwu, w którym kwestia ta zajmowała istotne miejsce. Trybunał uznał noszenie krzyżyka przez N. Eweidę i S. Chaplin za formę manifestacji ich wiary. Odrzucił jednocześnie stanowisko sądów brytyjskich, które zredukowały krzyżyk do biżuterii, a jego noszenie uznały za osobisty wybór skarżących.

Czasopismo: Kościół i Prawo
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: prawo kanoniczne
Wpływ migracji zarobkowej na trwałość rodziny

Autorzy w artykule analizują wpływ migracji zarobkowej na trwałość rodziny na Litwie. Wyrażenie „migracja” oznacza wyjazd do innego kraju z zamiarem pozostania w nim na stałe lub nie krócej niż 12 miesięcy. Międzynarodowa Organizacja Migracji podaje, że w 2014 r. na Litwie 36,6 tys. osób zadeklarowało wyjazd z kraju, natomiast w 2015 r. – 38 tys. osób. Ludzie migrują ze względów ekonomicznych, braku zabezpieczenia społecznego, braku zaufania do państwa, poniżających postaw pracodawców względem pracowników oraz lepszych możliwości pracy za granicą.

Czasopismo: Kościół i Prawo
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: prawo kanoniczne
Zasady ogólne gospodarki leśnej i prawa leśnego

Prawo leśne nie stanowi autonomicznej gałęzi prawa – jest bowiem najczęściej postrzegane jako część prawa ochrony środowiska. Nie oznacza to jednak, że nie da się wyodrębnić zasad ogólnych prawa leśnego. Ustawa o lasach zawiera katalog explicite sformułowanych zasad ogólnych gospodarki leśnej, będących jednocześnie zasadami prawa leśnego. Ponadto możliwe jest zrekonstruowanie kolejnych zasad ogólnych ze szczegółowych przepisów ustawy o lasach, a także wskazanie tych zasad prawa ochrony środowiska, które mogą zostać rozciągnięte na regulacje leśne. Celem niniejszego opracowania jest więc sformułowanie i analiza zasad ogólnych: (1) expressis verbis wyartykułowanych przez ustawodawcę; (2) możliwych do zrekonstruowania w oparciu o szczegółowe unormowania ustawy o lasach; (3) prawa ochrony środowiska, które mogą być aplikowane do regulacji leśnych. Efektem badania jest stworzenie bardziej rozbudowanego katalogu zasad ogólnych prawa leśnego w ujęciu dyrektywalno-opisowym, co może przyczyniać się do poszerzenia autonomii prawa leśnego.

Czasopismo: Krytyka Prawa. Niezależne Studia nad Prawem
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
Kompetencje Krajowej Rady Sądownictwa i ich wpływ na realizację zasady niezawisłości sędziów oraz niezależności sądów. Prolegomena

W artykule przedstawiono kompetencje Krajowej Rady Sądownictwa pod kątem ich potencjalnego wpływu na realizację zasady niezawisłości sędziów i niezależności sądów. W trakcie wstępnej analizy regulacji prawnych poszczególnych kompetencji Rady starano się ocenić ich potencjalny wpływ bądź jego brak na realizację art. 186 Konstytucji RP. Może to być przyczynkiem do oceny działalności Krajowej Rady Sądownictwa i jej relacji z pozostałymi władzami państwowymi.

Czasopismo: Krytyka Prawa. Niezależne Studia nad Prawem
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
Ochrona pod lupą. Obywatel kontra prywatna ochrona bezpieczeństwa, czyli czego nie wiemy o wewnętrznych regulacjach, monitoringu i praktyce pracy ochroniarzy

Artykuł stanowi próbę analizy relacji podmiotów prywatnej ochrony bezpieczeństwa z obywatelem. Ustalono, jaki dostęp do informacji o ochronie ma użytkownik strzeżonego obiektu. Zbadano w szczególności dostępność regulaminów prywatnych firm ochroniarskich i zasady przechowywania nagrań z monitoringu. W artykule ujawnione zostały także szczegóły rozmów z pracownikami i kierownikami ochrony, w których podjęto tematykę realiów ich pracy. Materiały wykorzystane w artykule są wynikiem autorskich badań studenckiej grupy badawczej działającej w ramach projektu Narodowego Centrum Nauki Opus 5 pt. Prywatna ochrona bezpieczeństwa i jej normy. „Niepaństwowe prawo?”, kierowanego przez prof. dr hab. Jolantę Jabłońską-Bonca. Dzięki zaprojektowanym scenariuszom, w których studenci wcielali się w różne role podczas przeprowadzanych wywiadów, udało się zbadać skłonność pracowników firm ochroniarskich do udzielania informacji związanych z pracą. Fragmenty rozmów przytoczone w niniejszym artykule poddane zostały procesowi anonimizacji. Zachowano autentyczną pisownię, by możliwie najpełniej odtworzyć profil pracownika ochrony i dać czytelnikowi możliwość uchwycenia atmosfery, w jakiej rozmowa była prowadzona.

Czasopismo: Krytyka Prawa. Niezależne Studia nad Prawem
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
Prawo do samostanowienia narodów w prawie międzynarodowym – aktualna wykładnia

Autor chciałby zaprezentować analizę prawną prawa do samostanowienia narodów w prawie międzynarodowym. Temat omówiono zarówno w perspektywie historycznej, jak i współczesnej, powołując się m.in. na takie przypadki jak Kosowo, Quebec oraz Państwo Palestyńskie in statu nascendi.

Czasopismo: Krytyka Prawa. Niezależne Studia nad Prawem
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne