rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Wykorzystanie wybranych kwasów organicznych i ich mieszanin w żywieniu kurcząt rzeźnych

Celem przeprowadzonych badań było określenie wpływu dodatku średniołańcuchowych
kwasów tłuszczowych (MCFA), maślanu wapnia, kwasu benzoesowego i ich mieszanin, jako
potencjalnych stymulatorów wzrostu w żywieniu kurcząt rzeźnych. Doświadczenie przeprowadzono
na 12 grupach ptaków żywionych dietami zawierającymi dodatek kwasu benzoesowego
– B (0,1%), maślanu wapnia – MW (1%), średniołańcuchowych kwasów tłuszczowych
(MCFA): kapronowego – K1 (0,85%), kaprylowego – K2 (0,85%), kaprynowego – K3
(0,85%), ich mieszaniny w stosunku 1:1:1 – MCFA (0,85%) oraz mieszaniny kwasu kaprynowego
i kaprylowego w formie triglicerydowej (0,3%) w stosunku 1,4:1 – MCT. Grupa kontrolna
pozytywna (PC) zawierała dodatek kokcydiostatyku – salinomycyny, w ilości 70 mg/kg.
W grupie kontrolnej negatywnej (NC) nie zastosowano żadnych dodatków. We wszystkich
okresach odchowu nie stwierdzono poprawienia wskaźników odchowu w stosunku do PC i
NC (P<0,05). W okresie od 1. do 14. dnia życia najgorszym przyrostem charakteryzowały się
grupy BK2 i BMCFA, natomiast najwyższy współczynnik zużycia paszy na 1 kg m.c. występował
w grupie BMW (P<0,05). W okresie od 15. do 35. dnia życia najgorszym przyrostem i
zużyciem paszy na 1 kg przyrostu charakteryzowały się ptaki z grupy MWMCFA (P<0,05).
W przypadku grup BMCFA, BMCT i BMW również stwierdzono wzrost współczynnika zużycia
paszy (P<0,05). W całym okresie doświadczenia (do 35. dnia życia) pogorszenie przyrostów
masy ciała ptaków stwierdzono w grupie BMCFA, natomiast negatywny wpływ dodatków
na współczynniki zużycia paszy występował w przypadku grup BMW, BMCT, BMCFA
oraz MWMCFA (P<0,05).

Czasopismo: Roczniki Naukowe Polskiego Towarzystwa Zootechnicznego
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: zootechnika i rybactwo
Efektywność tuczu świń mieszankami z udziałem łubinu żółtego (Lupinus luteus)

W tuczu 3-fazowym 30 warchlaków, loszek i wieprzków 3-rasowych: ♀ (landrace x yorkshire) x ♂ duroc, tuczono od masy ciała 27,2 do 117,5 kg. Zwierzęta podzielono na trzy grupy (po 10 sztuk) – kontrolną (K) i doświadczalne (D1, D2), i żywiono mieszankami pełnoporcjowymi, kontrolując przyrosty dobowe i zużycie paszy. Jedynym źródłem białka w mieszankach dla świń kontrolnych była poekstrakcyjna śruta sojowa. W mieszankach dla świń doświadczalnych poekstrakcyjną śrutę sojową częściowo zastąpiono nasionami łubinu żółtego. Ich udział był stały niezależnie od fazy tuczu i wynosił 7,5% (świnie z grupy D1) lub 15% (świnie z grupy D2). Po zakończeniu tuczu i uboju określono podstawowe wskaźniki rzeźne: masę tuszy ciepłej (kg), grubość słoniny między 3. a 4. żebrem (mm), wysokość mięśnia najdłuższego grzbietu (MLD) między 3. a 4. żebrem (mm) oraz mięsność (%). Przeprowadzono kalkulacje ekonomiczne tuczu; obliczono różnicę między przychodem ze sprzedaży tuczników i poniesionymi kosztami. Zastosowanie 7,5% lub 15% udziału łubinu żółtego w mieszankach dla tuczników doświadczalnych nie miało statystycznie istotnego wpływu na wyniki tuczu. Przyrosty dobowe w grupie K, D1 i D2 były bardzo dobre i wyniosły odpowiednio: 1056 g, 1075 g i 1081 g (P>0,05). Zużycie paszy na przyrost 1 kg masy ciała było niskie i wynosiło: w grupie K – 2,72, D1 – 2,72, D2 – 2,69 kg/kg. Wyniki rzeźne w porównywanych grupach były zbliżone (różnice nieistotne statystycznie). Uproszczona analiza efektywności produkcji wykazała dodatnią stopę zmian: D1 vs K – 18,53% oraz D2 vs K – 8,56%, co potwierdza korzyści wynikające ze stosowania nasion łubinu żółtego w tuczu świń i uzasadnia jego stosowanie.

Czasopismo: Roczniki Naukowe Polskiego Towarzystwa Zootechnicznego
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: zootechnika i rybactwo
Badania czynników decydujących o wyborze gniazd przez kury nieśne

Celem pracy była próba ujednolicenia poglądów na temat preferencji gniazd przez nioski
utrzymywane w systemach podłogowych. Wieloletnie badania potwierdziły duży wpływ
czynników genetycznych na zróżnicowanie zachowań kur nieśnych typów: Astra S, Isa
Brown, Tetra SL, ROSS. Nie potwierdzono opinii, że kury chętniej znoszą jaja w gniazdach
słabiej oświetlonych. Potwierdzono natomiast wpływ koloru gniazd na decyzję o wyborze
miejsca gniazdowania – kury wybierały barwy zbliżone do występujących w naturze, podobnie
zresztą jak rodzaj podłóg – przypominający środowisko naturalne. Nie udało się
ujednolicić poglądów dotyczących preferencji kondygnacji gniazd w segmentach – część kur
wybierała gniazda położone niżej, natomiast ostatnie badania wykazały o 50% większe zainteresowanie
gniazdami na 2. piętrze. Nie udało się także ustalić, czy temperatura ma wpływ
na wybór miejsca znoszenia jaj przez kury.

Czasopismo: Roczniki Naukowe Polskiego Towarzystwa Zootechnicznego
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: zootechnika i rybactwo
Efekty tuczu i wartość poubojowa tusz świń rasy wielkiej białej polskiej i mieszańców towarowych utrzymywanych w gospodarstwie tradycyjnym w woj. kujawsko-pomorskim

Celem pracy była ocena wyników tuczu i wartości poubojowej tusz świń rasy wielkiej białej polskiej i mieszańców towarowych utrzymywanych w jednym z gospodarstw tradycyjnych w woj. kujawsko-pomorskim. Badaniami objęto trzy grupy tuczników: grupę I stanowiły tuczniki rasy wielkiej białej polskiej (wbp), grupę II – mieszańce F1 (wbp x pbz) x PIC, natomiast grupę III – mieszańce pbz x F1 (duroc x pietrain), po 20 zwierząt w każdej grupie. Ocenie poddano cechy tuczne: długość trwania tuczu, przyrosty dobowe, zużycie paszy w trakcie tuczu oraz cechy rzeźne: masę tuszy ciepłej (wbc), wydajność rzeźną, mięsność tuszy, grubość słoniny oraz wysokość mięśnia polędwicy. Przeprowadzono uproszczoną analizę ekonomiczną prowadzonego tuczu, w której uwzględniono koszty zakupu prosięcia, koszty żywienia tucznika przez cały okres tuczu i pozostałe koszty. Poniesione koszty skonfrontowano z wartością sprzedaży tuczników określaną jako przychód. Wykazano, że świnie mieszańce z grupy II cechowały się wyższym tempem wzrostu i wcześniej uzyskały ubojową masę ciała niż świnie z grupy I i III (p≤0,01). Wartość rzeźna tuczników we wszystkich grupach była bardzo dobra, gdyż większość ocenianych tusz została zaliczona do najcenniejszych klas S, E i U. W ocenie efektywności ekonomicznej produkcji wykazano zbliżoną wartość uzyskaną ze sprzedaży tuczników z grupy I i II, jednak najniższe koszty produkcji tuczników odnotowano w grupie III, gdzie prosięta do tuczu pozyskiwano z własnego chowu.

Czasopismo: Roczniki Naukowe Polskiego Towarzystwa Zootechnicznego
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: zootechnika i rybactwo
Polimorfizm genu białka prionowego PrP u polskich owiec nizinnych utrzymywanych na Podlasiu

Badaniami objęto stada maciorek i tryków polskich owiec nizinnych (7 stad) z terenu woj. podlaskiego. Ocenie poddano 349 owiec (326 ♀ i 23 ♂) w wieku od 2 do 11 lat, należących do trzech odmian polskich owiec nizinnych: corriedale (2 stada), polskiej owcy nizinnej z regionu podlaskiego (3 stada) i żelaźnieńskiej (2 stada). Wszystkie zwierzęta były poddane identyfikacji genu białka prionowego PrP. Na podstawie przeprowadzonych prac badawczych stwierdzono wysoko istotny wpływ odmiany owiec nizinnych oraz nieistotny płci na frekwencje alleli i genotypów. Wykazano występowanie pięciu alleli (ALRR, ALRQ, ALHQ, AFRQ i VLRQ) u odmiany corriedale, natomiast u polskich owiec nizinnych z regionu podlaskiego nie znaleziono allelu VLRQ, a u żelaźnieńskich alleli VLRQ i AFRQ. Zidentyfikowano 11 genotypów trzęsawki, w tym najwięcej u owcy corriedale – 11 genotypów (11 u maciorek i 3 u tryków), 5 genotypów u polskiej owcy nizinnej z regionu podlaskiego (5 u maciorek i 2 u tryków) oraz 3 genotypy u owcy żelaźnieńskiej (3 u maciorek i 2 u tryków). Stwierdzono bardzo wysoką frekwencję genotypu ALRR/ALRR i ALRR/ALRQ u owcy żelaźnieńskiej i polskiej owcy nizinnej z regionu podlaskiego w porównaniu do owiec corriedale. Genotypy zawierające allel AFRQ (ALHQ/AFRQ, AFRQ/AFRQ, VLRQ/AFRQ) i VLRQ (VLRQ/ALRR, VLRQ/ALRQ, VLRQ/ALHQ, VLRQ/AFRQ) znaleziono u owiec corriedale, natomiast u owiec nizinnych z regionu podlaskiego genotyp ALRR/AFRQ znaleziono tylko u jednej maciorki, wykazując równocześnie bardzo niski poziom ich frekwencji. Stwierdzenie bardzo wysokiej frekwencji alleli i genotypów zawierających allel ALRR u odmiany żelaźnieńskiej i polskiej owcy nizinnej z regionu podlaskiego uznać należy za niezwykle cenne. Ze względu na występowanie u owiec corriedale alleli i genotypów zawierających VLRQ i AFRQ, przy niższej frekwencji ALRR, wskazane jest opracowanie dla tej odmiany programu hodowlanego zmieniającego istniejący rozkład alleli i genotypów trzęsawki.

Czasopismo: Roczniki Naukowe Polskiego Towarzystwa Zootechnicznego
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: zootechnika i rybactwo
Wpływ pory roku wykonania uboju i masy tuszy ciepłej na mięsność tuczników pogłowia masowego

Celem pracy była analiza oddziaływania pory roku wykonania uboju i masy tuszy ciepłej na mięsność tusz tuczników z chowu masowego, pochodzących z zaplecza surowcowego jednego z zakładów mięsnych środkowo-wschodniej Polski. Materiał badawczy stanowiło ogółem 8820 tusz zwierząt ubijanych w 2012 roku: zimą (luty) – 1861 szt., wiosną (maj) – 2334 szt., latem (lipiec) – 2127 szt. i jesienią (październik) – 2498 szt. Procentową zawartość mięsa w tuszy oszacowano za pomocą aparatu ultradźwiękowego ULTRA FOM 300 duńskiej firmy SFK-Technology. Dodatkowo, analizowany materiał badawczy podzielono na trzy grupy zróżnicowane masą tuszy ciepłej (MTC): I – MTC <79 kg, II – MTC 79-87 kg i III – MTC >87 kg. Stwierdzono, że pora roku wykonania uboju istotnie różnicowała procentową zawartość mięsa w tuszy oraz grubość mięśnia LD i słoniny. Największą mięsność oraz najmniejsze otłuszczenie badanych tusz odnotowano w grupie tuczników ubijanych zimą. Dokonując uboju zwierząt o masie tuszy ciepłej przekraczającej 87 kg należy liczyć się zarówno ze spadkiem średniej mięsności (o ok. 0,8 p.p.), jak i znacznym wzrostem otłuszczenia (o ok. 2-3 mm) w stosunku do tusz lżejszych (o masie nie przekraczającej 87 kg). Uwzględniając interakcję pory roku i masy tuszy ciepłej, najkorzystniejszymi wartościami analizowanych cech charakteryzowały się tusze o masie od 79 do 87 kg. W zakresie mięsności, jak i grubości słoniny w punkcie S1 tusze te (z wyjątkiem grubości słoniny w punkcie S1 zmierzonej zimą) nie różniły się statystycznie w poszczególnych porach roku od tusz, których masa nie przekraczała 79 kg, zaś grubość mięśnia LD (z wyjątkiem jesieni) miały zbliżoną do tusz najcięższych (o masie powyżej 87 kg).

Czasopismo: Roczniki Naukowe Polskiego Towarzystwa Zootechnicznego
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: zootechnika i rybactwo
Zastosowanie nowych antybiotyków w konserwacji nasienia knura w stanie płynnym

Celem pracy było przygotowanie modyfikacji rozcieńczalnika, stosowanego do przechowywania nasienia knura, zawierającego antybiotyki: polimyksynę B, florfenikol i daptomycynę. Badania prowadzono w celu uzyskania rozcieńczalnika umożliwiającego utrzymanie wysokiej wartości biologicznej nasienia konserwowanego w stanie płynnym przez okres sześciu dni. Nasienie pochodzące od 5 knurów (30 ejakulatów) rozcieńczano w rozcieńczalniku kontrolnym (Biosolwens Plus) oraz w rozcieńczalnikach R1, R2 i R3, zawierających odpowiednio: polimyksynę B, florfenikol i daptomycynę. Ocenę jakości przechowywanego nasienia przeprowadzono za pomocą systemu CASA, oceniając całkowity i postępowy ruch plemników. Na podstawie zmian apoptotycznych określono odsetek plemników żywych (YO-PRO-1-/PI-), wykazujących zmiany apoptotyczne (YO-PRO-1+/PI-), z wysokim potencjałem mitochondrialnym (JC-1+) i wykazujących fragmentację DNA (TUNEL+). Wykazano, że rozcieńczalnik uzupełniony 200 μg florfenikolu zapewnia najwyższą jakość nasienia knura podczas 6-dniowego przechowywania.

Czasopismo: Roczniki Naukowe Polskiego Towarzystwa Zootechnicznego
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: zootechnika i rybactwo
Wpływ tempa wzrostu na otłuszczenie tuszy oraz profil kwasów tłuszczowych w mięsie i tłuszczu królików

Celem prowadzonych badań było określenie zależności pomiędzy tempem wzrostu a otłuszczeniem tuszy królików, wraz z porównaniem składu kwasów tłuszczowych w tłuszczu śródmięśniowym combra i nogi tylnej, tłuszczu podskórnym i okołonarządowym. Materiał doświadczalny stanowiły króliki rasy nowozelandzkiej białej, podzielone na trzy grupy w zależności od tempa wzrostu w okresie od odsadzenia w 35. dniu do 90. dnia życia. W pozyskanym tłuszczu oznaczono zawartość kwasów tłuszczowych. W prowadzonych badaniach stwierdzono, że tempo wzrostu królików ma wysoko istotny wpływ na otłuszczenie ich tuszek. Wraz ze wzrostem masy ciała wzrasta ilość tłuszczu podskórnego i okołonarządowego, nie stwierdzono natomiast wpływu tempa wzrostu na zawartość tłuszczu śródmięśniowego w lipidach mięsa tylnej nogi i combra. Profil kwasów tłuszczowych w tłuszczu królików zmienia się w zależności od lokalizacji w tuszce. W tłuszczu okołonarządowym i podskórnym stwierdzono najkorzystniejszy z punktu widzenia dietetyki człowieka stosunek kwasów z rodzin n-6 i n-3, spowodowany istotnie niższym (P≤0,01) poziomem wielonienasyconych kwasów rodziny n-6, tj. linolowego i arachidonowego. Mniej korzystny okazał się stosunek DFA/OFA oraz UFA/SFA.

Czasopismo: Roczniki Naukowe Polskiego Towarzystwa Zootechnicznego
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: zootechnika i rybactwo
Współzależność pomiędzy liczbą komórek somatycznych a użytkowością mleczną krów rasy polskiej holsztyńsko-fryzyjskiej

W analizowanym mleku przeciętna liczba komórek somatycznych wynosiła 326 tys./ml. Dla wyróżnionych w metodyce pracy 4 grup krów, charakteryzujących się wydajnością dobową: ≤15 kg, 15-25 kg, 25-35 kg, >35 kg, liczba komórek somatycznych w 1 ml mleka wynosiła odpowiednio: 771 tys. , 393 tys., 240 tys., 180 tys. Analiza statystyczna wykazała istotność różnic w liczbie komórek somatycznych w mleku od krów o różnej produkcyjności. Stwierdzono wysoko istotny współczynnik korelacji dla wydajności dobowej krów i liczby komórek somatycznych w mleku (r=−0,81). Ujemny współczynnik korelacji świadczy, że wzrostowi ilości mleka towarzyszył spadek liczby komórek somatycznych w mleku. Otrzymane równanie regresji wskazuje, że w badanej populacji krów spadkowi liczby komórek somatycznych o 100 tys./ml towarzyszył wzrost dobowej wydajności mleka o 3,8 kg. Przeprowadzone analizy wykazały, że występuje negatywna współzależność pomiędzy liczbą komórek somatycznych a wydajnością mleka krów. Stwierdzono, że wzrostowi wydajności mleka towarzyszył spadek liczby komórek somatycznych w 1 ml mleka, co oznaczało poprawę jakości cytologicznej.

Czasopismo: Roczniki Naukowe Polskiego Towarzystwa Zootechnicznego
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: zootechnika i rybactwo
Zależność między zawartością komórek somatycznych a cechami wydajności mlecznej w mleku krów rasy PHF odmiany czarno-białej

Celem pracy było zbadanie zależności między dzienną zawartością komórek somatycznych
(SCS) a wydajnością mleka i zawartością tłuszczu i białka w mleku krów rasy polskiej holsztyńsko-
fryzyjskiej odmiany czarno-białej. Materiał do badań stanowiły cechy dziennej wydajności
mlecznej oraz zawartość komórek somatycznych (tzn. liczba komórek somatycznych
po transformacji logarytmicznej). Dane dotyczyły 5638 krów pierwiastek, które cieliły
się w latach 2003-2005, w 606 oborach. Na podstawie średniej liczby komórek somatycznych
w mleku utworzono 4 klasy zdrowotności wymienia, tzw. klasy SCC. W obrębie klas SCC
obliczono współczynniki korelacji liniowej między cechami. Stwierdzono ujemną korelację
między SCS a dzienną wydajnością mleka (–0,14). Zależność między SCS a zawartością
tłuszczu i białka była dodatnia i wynosiła odpowiednio: 0,13 i 0,15. Wykazano, że wraz
ze wzrostem liczby komórek somatycznych malała zależność między SCS a wydajnością
mleka i zawartością tłuszczu. W przypadku zawartości białka nie stwierdzono takiej tendencji.
W pierwszych trzech klasach SCC (do 400 tys. SCC) wraz ze wzrostem dziennej
zawartości komórek somatycznych malała dzienna wydajność mleka, natomiast w klasie
czwartej (400-500 tys. SCC) nie wykazano podobnego trendu.

Czasopismo: Roczniki Naukowe Polskiego Towarzystwa Zootechnicznego
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: zootechnika i rybactwo
Wpływ preparatu ziołowego na zmiany barwy i kwasowości mięsa wieprzowego podczas przechowywania

Materiał badawczy stanowiło 80 próbek mięsa z m. longissimus lumborum pochodzących od tuczników hybrydowych (topigs 20 ♀ x tempo York ♂) z dwóch grup żywieniowych. Zwierzęta obu grup otrzymywały mieszanki pełnoporcjowe, natomiast dla świń grupy doświadczalnej wprowadzono dodatkowo preparat ziołowy w ilości 5 g x kg-1 paszy. Wykazano, że zakwaszenie musculus longissimus lumborum nie zależało od rodzaju stosowanych mieszanek, natomiast wydłużenie czasu przechowywania do 2 i 4 dni w sposób istotny (P≤0,01) obniżyło jego pH. Mięso pochodzące od świń otrzymujących preparat ziołowy cechowało się ciemniejszą barwą (P≤0,05), mniejszym stopniem wysycenia w kierunku czerwieni (P≤0,01) i żółci (P≤0,05) oraz niższym (P≤0,01) indeksem wysycenia barwy (C*).

Czasopismo: Roczniki Naukowe Polskiego Towarzystwa Zootechnicznego
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: zootechnika i rybactwo
Skład chemiczny, jakość cytologiczna i przydatność technologiczna mleka krów trzech ras o umaszczeniu czerwono-białym żywionych systemem TMR

Celem pracy była ocena składu chemicznego, jakości cytologicznej i przydatności technologicznej mleka krów trzech ras o umaszczeniu czerwono-białym żywionych systemem TMR, z uwzględnieniem ewentualnego wpływu dobowej wydajności mleka (≤25 i >25 kg). Badaniami objęto 540 prób mleka pobranych od krów rasy polskiej holsztyńsko-fryzyjskiej odmiany czerwono-białej (PHF RW), simentalskiej (SM) i montbeliarde (MO). Oznaczano zawartość tłuszczu, białka, kazeiny, suchej masy, suchej masy beztłuszczowej, kwasowość czynną i potencjalną, stabilność cieplną i czas krzepnięcia pod wpływem podpuszczki oraz liczbę komórek somatycznych. Wykazano, że mleko krów rasy MO charakteryzowało się najwyższą koncentracją suchej masy (13,65%), natomiast lepszą jakość cytologiczną (p≤0,01) miało mleko krów rasy PHF RW i SM. Najlepszy surowiec do produkcji serów pozyskiwano od krów rasy MO, miał on najwyższą (p≤0,05) zawartość suchej masy beztłuszczowej (9,30%) i najkrótszy czas krzepnięcia pod wpływem podpuszczki (4:18 min). W mleku krów rasy PHF RW przy dobowej wydajności mleka >25 kg zmniejszyła się o 0,54 p.p. zawartość suchej masy, w tym białka o 0,30 p.p. i tłuszczu o 0,31 p.p. W mleku krów rasy SM różnice te wynosiły odpowiednio: 0,85; 0,24 i 0,70 p.p., natomiast u krów rasy MO skład mleka był wyrównany. Przy wydajności dobowej >25 kg mleka wykazano istotne (p≤0,01) u PHF RW i SM obniżenie zawartości suchej masy beztłuszczowej, w tym kazeiny, a w przypadku rasy SM również istotne (p≤0,05) wydłużenie czasu krzepnięcia pod wpływem podpuszczki.

Czasopismo: Roczniki Naukowe Polskiego Towarzystwa Zootechnicznego
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: zootechnika i rybactwo
Właściwości fizykochemiczne mięsa królików żywionych mieszankami paszowymi natłuszczanymi olejem rzepakowym przy różnym poziomie witaminy E, w zależności od metody ich pakowania i przechowywania

Celem podjętych badań było określenie wpływu zróżnicowanego dodatku octanu α-tokoferolu w mieszankach paszowych natłuszczanych olejem rzepakowym (2%) na skład kwasów tłuszczowych, zawartość witaminy E i substancji reagujących z kwasem tiobarbiturowym w mięśniu najdłuższym grzbietu królików, przechowywanym zamrażalniczo 14 i 90 dni oraz porównanie sensorycznej jakości mięsa króliczego w zależności od metody pakowania i przechowywania. Króliki rasy nowozelandzkiej białej w każdej grupie (n=40) żywiono ad libitum (od 35. do 90. dnia) granulowanymi mieszankami pełnoporcjowymi z udziałem oleju rzepakowego (2%), wzbogaconymi octanem α-tokoferolu (0; 40 lub 100 mg/kg paszy).W wieku 90 dni ubojowi poddano 10 królików z każdej grupy. Wykazano, że zawartość białka w mięśniu najdłuższym grzbietu była na zbliżonym poziomie (19,7-20,4%) w badanych grupach. Nie stwierdzono różnic w zawartości wody, tłuszczu i popiołu. Po 14 dniach zamrażalniczego przechowywania mięsa najmniejszą zawartość witaminy E stwierdzono w mięsie królików, które karmione były mieszanką bez jej dodatku. W grupach karmionych mieszanką z dodatkiem witaminy E jej zawartość w mięsie zwiększała się wraz ze wzrostem jej zawartości w paszy (od 3,38 do 5,24 μg/g). Zbliżone tendencje utrzymywały się po 90 dniach zamrażalniczego przechowywania mięsa. Wzbogacenie paszy w witaminę E w ilości 100 mg/kg paszy wpływało istotnie na zmniejszenie wartości wskaźnika TBA-RS w mięsie po 90 dniach zamrażalniczego przechowywania. Świadczyło to o wolniejszym tempie utleniania lipidów mięsa. Wykazano, że ocena poszczególnych wyróżników jakości sensorycznej mięsa była różna w zależności od sposobu przechowywania mięsa (próżnia i chłodzenie przez 14 dni lub zamrażanie w woreczkach strunowych przez 14 dni) i ilości witaminy E podawanej w paszy. Korzystniejszą ocenę dotyczącą smaku, zapachu, kruchości i soczystości uzyskało mięso pakowane próżniowo.

Czasopismo: Roczniki Naukowe Polskiego Towarzystwa Zootechnicznego
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: zootechnika i rybactwo
Jakość jaj kurzych w zależności od ich kategorii wagowej

Celem podjętych badań była ocena kształtowania się wybranych cech jakości jaj kurzych w zależności od ich masy (kategorie wagowe). Materiał badawczy stanowiły jaja pochodzące od 250 niosek (♂ New Hampshire x ♀ Barred Rock). Ptaki utrzymywane były w kurniku na ściółce w jednakowych warunkach zoohigienicznych i żywione do woli takimi samymi mieszankami paszowymi, o odpowiedniej wartości pokarmowej w okresie wychowu i nieśności. W 36. tygodniu życia niosek pobrano losowo 160 jaj, które podzielono na cztery kategorie wagowe: poniżej 57,0 g (grupa A); od 57,0 do 60,0 g (grupa B); od 60,0 do 63,0 g (grupa C) oraz powyżej 63,0 g (grupa D). Przeprowadzono ocenę parametrów jakości białka, żółtka i skorupy, a także określono stężenie oraz aktywność enzymatyczną lizozymu w poszczególnych frakcjach białka. Jaja pochodzące z grupy D cechowały się największym udziałem białka (60,92%), a najmniejszym skorupy (10,56%). Białko tych jaj wyróżniało się największą masą (40,19 g) oraz wysokością (6,61 mm). Również żółtko charakteryzowało się najwyższą masą (18,13 g) oraz najciemniejszym wybarwieniem (13,65 pkt.). Jaja zakwalifikowane do grupy B miały skorupy o największej grubości (352,46 μm) i wytrzymałości (38,2 N). Szczegółowa analiza lizozymu wykazała, że białko jaj z grupy A charakteryzowało się największą zawartością oraz aktywnością tego enzymu w obu analizowanych frakcjach białka (0,61%; 131 105 U/ml – białko rzadkie oraz 0,38%; 80 705 U/ml – białko gęste). Stwierdzono, że jaja o największej masie cechowały się najkorzystniejszymi z punktu widzenia konsumenta cechami. Wyróżniała je dobra jakość białka (największa masa i wysokość) oraz żółtka (największa masa i najciemniejsze wybarwienie). Ponadto cechowały się dość grubą (352,37 μm) i najmniej odkształcającą się skorupą (70,90 μm). Natomiast białko jaj o najmniejszej masie charakteryzowało się najwyższą koncentracją i aktywnością hydrolityczną lizozymu.

Czasopismo: Roczniki Naukowe Polskiego Towarzystwa Zootechnicznego
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: zootechnika i rybactwo
Efektywność stosowania drożdży Saccharomyces cerevisiae w żywieniu krów mlecznych

Analizowano wpływ dodatku żywych kultur drożdży Saccharomyces cerevisiae na wydajność mleka FCM, zawartość tłuszczu, białka, laktozy oraz liczbę komórek somatycznych w mleku krów rasy polskiej holsztyńsko-fryzyjskiej. Stwierdzono, że krowy otrzymujące dodatek żywych kultur drożdży w formie mieszanki paszowej uzupełniającej odznaczały się, w każdym analizowanym okresie, wyższą wydajnością mleka FCM i mniejszą liczbą komórek somatycznych (LnLKS). Nie zaobserwowano natomiast potwierdzonego statystycznie wpływu dodatku drożdży na zawartość tłuszczu, białka i laktozy w mleku. Wyższa wydajność mleka i mniejsza liczba komórek somatycznych w mleku wskazuje na celowość wprowadzenia do dawki pokarmowej krów drożdży Saccharomyces cerevisiae.

Czasopismo: Roczniki Naukowe Polskiego Towarzystwa Zootechnicznego
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: zootechnika i rybactwo