rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Wyspy obronne Wyżyny Krakowsko-Częstochowskiej i ich turystyczne znaczenie

Wyżyna Krakowsko-Częstochowska to obszar położony w południowej Polsce, o dużym zróżnicowaniu wysokości względnej. Istniejące na całym terenie Jury wzgórza, swoiste wyspy obronne, stworzyły w przeszłości charakterystyczny militarny trakt o strategicznym znaczeniu, który dzięki swej wyjątkowości krajobrazowej przeistoczył się stopniowo w atrakcyjny szlak turystyczny. Budowle obronne zazwyczaj usytuowane są na wzgórzach, rzadziej na terenach nizinnych. Praca ukazuje zarówno obiekty wykorzystujące swój turystyczny potencjał oraz wskazuje możliwości rozwoju w przypadku miejsc nieznanych mogących zostać włączonych do Szlaku Orlich Gniazd.

Czasopismo: Prace Komisji Krajobrazu Kulturowego
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
Nowe technologie i ich możliwości zastosowania w badaniach preferencji społecznych względem kształtowania krajobrazu

Życie współczesnych mieszkańców miast jest nierozerwalnie powiązane z wytworami cywilizacji, również wszechogarniającym wykorzystaniem nowych technologii niemal we wszystkich dziedzinach życia. Rozwój i upowszechnienie technologii informacyjno-komunikacyjnych (ang. ICT) przyczynia się do transformacji wielu sfer życia człowieka i jest coraz istotniejszym czynnikiem przemian gospodarczych i społecznych. Urządzenia mobilne stały się nieodłącznym elementem codzienności zdecydowanej większości Polaków, co można podsumować stwierdzeniem, że obecnie życie toczy się „on-line”. Zjawisko cyfryzacji dotyka wszelkich obszarów nauki, w tym również architektury krajobrazu i badań nad szeroko rozumianym krajobrazem. Jednocześnie, zaangażowanie potencjalnych użytkowników w proces kreacji przestrzeni jest nie tylko dobrą praktyką, ale coraz powszechniejszym standardem. W artykule zaprezentowano wyniki badań nad wykorzystaniem nowoczesnych narzędzi oraz metod służących rozpoznaniu preferencji społecznych wobec kształtowania krajobrazu w procesie e-partycypacji, ze szczególnym uwzględnieniem potrzeb współczesnej społeczności miejskiej.

Czasopismo: Prace Komisji Krajobrazu Kulturowego
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
Określanie stopnia izolacji wysp krajobrazowychna przykładzie Pomorza

W rolniczo-leśnym krajobrazie Pomorza wyspy krajobrazowe to najczęściej małe płaty leśne położone w obrębie pól oraz płaty polne usytuowane wewnątrz większych kompleksów lasu. Pełnią one ważną bio- i fizjocenotyczną rolę, stąd określenie stopnia ich izolacji stanowi istotny element oceny struktury przestrzennej krajobrazu. W pracy zaprezentowano metodę oceny izolacji przestrzennej wysp krajobrazowych uwzględniającą zarówno kontekst krajobrazowy obiektu, jak również jego wielkość. Pierwszym etapem umożliwiającym wyznaczenie stopnia izolacji wyspy było wyodrębnienie obszarów o dominującym tle krajobrazowym, według metodyki przedstawionej w pracy Pieńkowskiego i Podlasińskiego (2017). Metoda oceny izolacji wysp pozwala na dobór odpowiedniego promienia poszukiwań, zgodnego z celem prowadzonych badań, jak również umożliwia prezentację zmian wskaźnika izolacji danej wyspy w zależności od przyjętego promienia poszukiwań. Zastosowany w pracy wskaźnik izolacji (I) pozwala ponadto na wybór optymalnych obiektów do badań nad wpływem izolacji i wielkości wysp na skład gatunkowy siedlisk, występujących w ich obrębie.

Czasopismo: Prace Komisji Krajobrazu Kulturowego
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
Od zapomnienia do przekształcenia czyli o różnorodności krajobrazów sakralnych Roztocza

Krajobraz Roztocza jako obszaru wschodniego pogranicza Polski jest bardzo zróżnicowany kulturowo. Na jego fizjonomię wpłynęły zmienne w czasie i odmienne dla poszczególnych jego części uwarunkowania historyczne i społeczno-polityczne. Szczególne znacznie odegrała obecność na tym terenie przedstawicieli różnych religii i wyznań (rzymsko-katolików, greko-katolików, prawosławnych oraz wyznawców religii judaistycznej) a także zmiany granic państwa i związane z tym przesiedlenia ludności. Niniejszy artykuł przedstawia różnorodność współczesnych krajobrazów sakralnych Roztocza. Wśród nich można wyróżnić miejsca opuszczone i zapomniane, zniszczone i zdewastowane, harmonijnie zagospodarowane i użytkowane oraz podlegające negatywnym przekształceniom w wyniku presji turystyki religijnej. Praca została oparta o analizę materiałów archiwalnych, w tym o dokumentację fotograficzną obiektów związanych ze strefą sacrum oraz o wyniki pięcioletnich badań terenowych.

Czasopismo: Prace Komisji Krajobrazu Kulturowego
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
Nowa metoda oceny stopnia antropogienczego przekształcenia krajobrazu na podstawie metryk krajobrazowych

Działania z zakresu ochrony i kształtowania krajobrazu rodzą potrzebę dostarczenia odpowiednich narzędzi, pozwalających na monitorowanie jego stanu. Do ilościowego opisu stanu krajobrazu oraz oceny jego zmian służyć mogą metryki krajobrazowe. Artykuł jest odpowiedzią na tę potrzebę i przedstawia propozycję nowej metody oceny stopnia antropogenicznego przekształcenia krajobrazu. Metoda ta opiera się na ocenie relacji pomiędzy indeksem średniego kształtu płatu (MSI) a indeksem różnorodności Shannona (SHDI), opisanej za pomocą zaproponowanego wskaźnika antropogenicznego przekształcenia krajobrazu ALTI. Założono, że spadek tego wskaźnika oznacza wzrost antropogenicznego przekształcenia krajobrazu. Wykazano, że dla analizowanej próby badawczej, wartość zaproponowanego wskaźnika przyjmuje duże wartości w obszarach parków narodowych (krajobrazy przyrodnicze), maleje w gminach wiejskich (krajobrazy przyrodniczo-kulturowe), a w obszarach miast reprezentujących krajobrazy kulturowe osiąga najniższe wartości.

Czasopismo: Prace Komisji Krajobrazu Kulturowego
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
Turystyka religijna w rezerwacie „Kalwaria Pacławska” w województwie Podkarpackim

Województwo Podkarpackie odznacza się wybitnymi walorami przyrodniczymi i kulturowymi. Szczególnie cenne są obiekty i budowle religijne, gdyż stanowią wielką wartość dziedzictwa kulturowego i przyczyniają się do dynamicznego rozwoju turystyki pielgrzymkowej oraz religijnej. Do takich miejsc należy położone na terenie pogranicza polsko-ukraińskiego Sanktuarium Męki Pańskiej i Matki Bożej Kalwaryjskiej w Kalwarii Pacławskiej, do którego udają się pielgrzymi wyznania rzymskokatolickiego i greckokatolickiego. W artykule zaprezentowano sanktuarium oraz walory przyrodnicze i kulturowe rezerwatu przyrody, jak również potwierdzenie tezy, że miejsce kultu religijnego położone w bezpośrednim otoczeniu przyrody może być wiodącym motywem atrakcyjności turystycznej regionu i szczególnym rodzajem krajobrazu sakralnego. Ponadto dokonano analizy ilościowej frekwencji odwiedzających sanktuarium w latach 2004-2011.

Czasopismo: Prace Komisji Krajobrazu Kulturowego
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
Zagrożenia wybranych obiektów przestrzeni historycznej a stan wiedzy o regionie na przykładzie powiatów wodzisławskiego i lublinieckiego

W obliczu postępującego nurtu działań w zakresie ochrony kultury materialnej, w tym zabytków historycznych należy zwrócić uwagę na możliwe zagrożenia w kwestii dbałości o ich dobry stan i utrzymanie. Artykuł prezentuje różne podejście do kwestii konserwacji i ochrony obiektów zabytkowych na podstawie regulacji prawnych krajowych i międzynarodowych. Celem artykułu jest identyfikacja zagrożeń obiektów historycznych, wynikających z braku kompleksowego podejścia do rekonstrukcji i konserwacji zabytków. Przy zastosowaniu badań ankietowych, przeprowadzonych wśród młodzieży licealnej określono stan wiedzy historycznej (świadomości historycznej). Anonimowa ankieta dotyczyła wydarzeń historycznych, postaci historycznych, związanych z miejscem, w którym była przeprowadzana. Na podstawie jej wyników można wnioskować o niezadowalającym stanie wiedzy o regionie, co może skutkować zatraceniem odrębności kulturowej i zanikiem patriotyzmu lokalnego.

Czasopismo: Prace Komisji Krajobrazu Kulturowego
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
Zanieczyszczanie środowiska gór wysokich ekskrementami ludzkimi na przykładzie wybranych szczytów Korony Ziemi

Artykuł skupia się na przedstawieniu skali wielkości występowania ludzkich ekskrementów w środowisku wysokogórskim. Problem ten jest ściśle związany ze wzrostem zainteresowania wspinaczką wysokogórską, głównie za sprawą jej skomercjalizowania, a także zmianą profilu wspinaczki i samego wspinacza. Zachowanie czystości na obszarach recepcji wspinaczkowej zależy głównie od wspinających się (zasada Leave No Trace), jednakże gdy nie ma zapewnionego odpowiedniego systemu sanitarnego nie można winić człowieka za zanieczyszczenie środowiska kałem i moczem, gdyż procesów ekskrecji nie da się w pełni kontrolować. Na podstawie niniejszych badań i kalkulacji tylko w 2007 r. po wspinających się na Denali, Aconcagui i Kilimandżaro pozostało (odpowiednio): 700 kg (39,5 tys. l), 582 kg (57 tys. l) i 9 t (0,5 mln l) kału (moczu). Te wartości nie mogą być bagatelizowane. Ludzkie ekskrementy zawierają wiele szkodliwych substancji, które mogą skazić wodę i glebę doprowadzając do zagrożenia epidemiologicznego. Ponadto wyglądają one bardzo nieprzyjemnie. Podsumowanie zawiera propozycje rozwiązania problemu ludzkich ekskrementów dla zarządzających obszarami górskimi.

Czasopismo: Prace Komisji Krajobrazu Kulturowego
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
Parking samochodowy – pozytywny składnik krajobrazu

W ostatnim dwudziestoleciu dokonał się w Polsce intensywny rozwój indywidualnej motoryzacji a wraz z nim zrodziły się potrzeby budowy coraz to pojemniejszych parkingów samochodowych. Najczęściej powstają one jako wielkopowierzchniowe obiekty terenowe, pochłaniając coraz więcej powierzchni biologiczne czynnych. Stają się w wyniku tego istotnym elementem kształtującym krajobraz, wywierając na nim zarazem silne piętno antropopresji. Obecnie istniejące parkingi okazują się zbyt małe. Powstaje wobec tego konieczność powiększania ich pojemności zgodnie z aktualnymi zapotrzebowaniami. Najczęstszą metodą jest aneksja, przyległych do istniejących parkingów, niezabudowanych połaci terenów – zwłaszcza terenów zieleni osiedlowej. Artykuł ukazuje zagrożenia dla krajobrazu i środowiska naturalnego związane z ekspansją samochodów, jak również sposoby udanego łączenia terenów parkingów samochodowych z przestrzeniami publicznymi i terenami zieleni, co w efekcie powoduje, że tereny parkingów zamiast szpecić krajobraz mogą współtworzyć jego pozytywny obraz.

Czasopismo: Prace Komisji Krajobrazu Kulturowego
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
Linia tramwajowa jako element krajobrazu kulturowego wschodnich dzielnic Sosnowca

Czynnikiem pierwotnie kształtującym krajobraz kulturowy wschodnich dzielnic Sosnowca było rolnictwo. W II połowie XIX w. dołączył drugi kolejny – górnictwo węgla kamiennego. Brak komunikacji powodował samodzielny rozwój osad. Pomimo, iż w XIX w. do części z nich doprowadzono linie kolejowe, w połączeniach lokalnych nie odgrywały one istotnej roli. Sytuację zmieniła wybudowana w latach pięćdziesiątych linia tramwajowa – dzisiejsze wschodnie dzielnice miasta zyskały dogodne połączenie komunikacyjne z Sosnowcem. Tramwaj stał się swoistym „oknem na świat”, co ukształtowało obecną jego pozycję w świadomości mieszkańców i znaczenie dla tożsamości lokalnej. W wyniku tego procesu linia tramwajowa stała się trwałym elementem tego krajobrazu. Sprzyjały temu: specyficzny układ osadniczy – „wyspowość” osiedli, odpowiedni moment historyczny powstania linii, wytworzenie w świadomości mieszkańców roli istotnej roli tramwaju dla poprawy warunków bytowych i przebieg transformacji w latach dziewięćdziesiątych.

Czasopismo: Prace Komisji Krajobrazu Kulturowego
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
Sacrum i profanum w ogrodach przykościelnych

Zarówno świątynie jak i ogrody, były symbolicznym zapisem pierwotnych krajobrazów. Znaczenia sakralne w ogrodzie sygnalizowano poprzez wprowadzanie do nich symbolicznych elementów, jak i odpowiednio ukształtowaną strukturę. Zarówno materiał roślinny, jak i sposoby jego kształtowania nawiązywały do ogrodu rajskiego. Obecnie w świadomości wielu ludzi (niezależnie od religii) budowla kościoła i jego otoczenie jawi się, jako miejsce sacrum, miejsce szczególne pod względem formalnym, jak i metafizycznym, wydzielone od strefy profanum. O ile kościół, jako budowla architektoniczna jest identyfikowany w przestrzeni, dzięki umieszczonym symbolom religijnym, to wskazanie sacrum na terenie ogrodu kościelnego może sprawiać trudności. Na podstawie badań przeprowadzonych w Lublinie i okolicach, dokonano oceny zachowania aranżacji i zagrożeń dla sfery sacrum w ogrodach przykościelnych. Analizie poddano nasadzenia i ich symbolikę. Wskazano również jak przywrócić sferę sacrum na terenach przykościelnych.

Czasopismo: Prace Komisji Krajobrazu Kulturowego
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
Zjawisko wyspowości w krajobrazie krasowym

Obszary krasowe, w tym krajobrazy krasowe cechuje wyraźna odrębność środowiskowa. Polega ona na tym, że ze względu na rozwój podziemnych kanałów i próżni oraz ich interakcje z powierzchnią, obszary krasowe nabywają specyficznych cech (suche, bezwodne, czasami kamieniste, usiane lejami krasowymi, o specyficznej roślinności, glebach itp.), wyróżniających je – bez względu na strefy klimatyczne – spośród innych krajobrazów w postaci niejakich „wysp”. Zjawisko wyspowości dostrzec można również w strukturze wewnętrznej krajobrazów krasowych. Wyraźnie wyspowy charakter mają zarówno wklęsłe (leje, zapadliska, kotliny, polja) jak i wypukle (pojedyncze pagóry, ostańce) geokompleksy, występujące wewnątrz krajobrazu. Specyficzny wyspowy charakter mają też odrębne utwory krasowe, takie jak: senote, tiankeng, mogote, tepui itp. W ich obrębie tworzą się „zaginione światy”, refugia biotyczne, ośrodki o wzmożonej bioróżnorodności, co nadaje im wyjątkowych wartości przyrodoochronnych. Szczególny typ wyspowości krajobrazu krasowego stanowią tzw. archipelagi krasowe, rozpowszechnione w przybrzeżnej strefie obszarów krasu tropikalnego typu fenglin, zatopionych w holocenie wskutek transgresji morza.

Czasopismo: Prace Komisji Krajobrazu Kulturowego
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
Wpływ działalności człowieka na ekosystem rolniczy Wysoczyzny Kaliskiej

Celem pracy było określenie wpływu działalności człowieka na zmianę struktury i funkcjonowanie krajobrazu rolniczego w ostatnim stuleciu. Analizą objęto wybrane agrocenozy Wysoczyzny Kaliskiej, na których obszarze znajdują się tzw. zagłębienia pomarglowe. Efektem marglowania gleby na badanym obszarze były zawodnione doły poeksploatacyjne, które ulegały przekształceniu na skutek działalności człowieka. Badany obszar zalicza się do terenów o wysokim potencjale produkcyjnym rolnictwa, jednym z najwyższych na terenie województwa wielkopolskiego i z tego względu zagłębienia są sukcesywnie eliminowane z krajobrazu rolniczego.

Czasopismo: Prace Komisji Krajobrazu Kulturowego
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
Ogród sensoryczny

Każdy ogród w pewnym sensie jest ogrodem sensorycznym, ponieważ odbieramy go wszystkimi zmysłami. Nie zawsze jednak zdajemy sobie z tego sprawę, ponieważ zazwyczaj percepcja wzrokowa jest tak intensywna, że na niej skupiamy całą naszą uwagę. Niemniej wrażenia odbierane słuchem, węchem, dotykiem i smakiem towarzyszą zawsze postrzeganiu wzrokowemu; niekiedy je wzbogacając, a niekiedy zakłócając harmonię obrazu. Mianem ogrodu sensorycznego określa się kompozycję tak zaprojektowaną, aby bodźce pozawzrokowe były użyte celowo i to w większym natężeniu niż zwykle. Jest to szczególnie ważne w odniesieniu do użytkowników niewidomych, ale ta podstawowa funkcja nie wyklucza szerokiego użytkowania ogrodów sensorycznych przez wszystkich. Można, więc powiedzieć, że obserwowana na świecie moda na tworzenie ogrodów sensorycznych oznacza generalne skupienie uwagi twórców na efektach adresowanych do innych niż wzrok zmysłów. Podobne tendencje pojawiają się również w dziełach z dziedziny tzw. Land Art1 (sztuka przekształcania krajobrazu dla celów czysto artystycznych) i Public Art2 (sztuka przeznaczona do stałego eksponowania pod gołym niebem w parku, na placu lub ulicy). Zmysł słuchu wykorzystujemy w ogrodzie słuchając szumu strumieni, fontann, kaskad, wodospadów, wiatru w gałęziach, śpiewu ptaków, szelestu jesiennych liści czy chrzęstu żwiru pod nogami itp. Gdy zapada zmrok krajobraz dźwiękowy ogrodu staje się bardziej wyrazisty jakby głośniejszy niż poprzednio. Gdy mniej widzimy, zaczynamy więcej słyszeć, nasłuchiwać, odbierać dźwięki, które przedtem uchodziły naszej uwadze. Teraz one pomagają nam orientować się w przestrzeni i pozwalają zrozumieć choćby w niewielkim stopniu, jak odbierają przestrzeń niewidomi. Trzask złamanej gałązki, ktory za dnia byłby zupełnie nieważny, teraz ostrzega nas, że ktoś lub coś nadchodzi. Zadziwiająca niekiedy orientacja niewidomych w przestrzeni możliwa jest między innymi dzięki perfekcyjnemu używaniu zmysłu słuchu. Dzięki niemu takie ważne dla orientacji pojęcia jak: przed – za, bliżej – dalej, pod – nad są dla nich zrozumiałe bez percepcji wzrokowej. Ogrody sensoryczne zazwyczaj oferują wrażenie nie tylko dla oczu i uszu, ale także dla innych zmysłów. Bodaj najpopularniejsze są tak zwane ogrody zapachowe, które bywają częścią wielu ogrodów botanicznych lub parków publicznych na świecie, np. Brooklyn Botanic Garden w Nowym Jorku. Dźwięk jako tworzywo w kompozycji ogrodu to prawdziwe wyzwanie dla projektantów. Oprócz naturalnych odgłosów pobudzanych siłą wody i wiatru, wydawanych przez ptaki i inne zwierzęta, można uwzględnić w projekcie specjalne ogrodowe instrumenty do uruchamiania przez użytkowników, szczególnie dzieci: dzwony, struny, fujarki, bębny itp. Dźwięki mogą wydawać nawierzchnie, mostki, fontanny itp. Park może być wyposażony w informację dźwiękową. Nie można też zapominać o muzyce granej czy odtwarzanej chętnie w scenerii ogrodowej. W tej dziedzinie z pewnością jest jeszcze wiele do wymyślenia i zrealizowania.

Czasopismo: Prace Komisji Krajobrazu Kulturowego
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
Widoki z arterii komunikacyjnych „przód i tył miejscowości”

Istotnym i coraz ważniejszym elementem krajobrazów kulturowych są sieci komunikacyjne. To one łączą sąsiadujące miejscowości, integrującą społeczności ale i dzielą przestrzeń powodując jego fragmentacje. Powszechna obserwacja widoku z dróg i linii kolejowych obliguje do zadbania o panoramy widokowe, o usytuowanie „przodów miast i wsi” tak by można było podziwiać harmonię i ład przestrzenny z współcześnie głównych dróg dojazdowych. W ciągu wieków zmieniały się sposoby podróżowania i przewożenia towarów, istotnie zrosła prędkość przemieszczania się. W artykule prześledzono jak prezentował się w ciągu wieków krajobraz kulturowy miast i wsi z głównych (w danym okresie historycznym) arterii komunikacyjnych, z których szlaków widać było reprezentacyjny, uporządkowany widok, a kiedy dojeżdżając do miasta oglądano jedynie zaplecze, dzielnice magazynowo-składowe.

Czasopismo: Prace Komisji Krajobrazu Kulturowego
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
Sacrum w krajobrazie kulturowym województwa podkarpackiego – zasoby oraz rola w turystyce i promocji regionu

Obszar obecnego województwa podkarpackiego od wieków leżał na pograniczu etnicznym, religijnym i politycznym. Krajobrazowym dowodem wielokulturowości regionu jest zachowany zespół budowli sakralnych, reprezentujących różne wyznania, formy stylistyczne i funkcje. Są wśród nich drewniane kościoły wpisane na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO oraz liczne drewniane cerkwie. Niektóre obiekty i miejsca związane z wielokulturowym i religijnym dziedzictwem połączono turystycznymi szlakami tematycznymi. W „Strategii rozwoju turystyki dla województwa podkarpackiego” dziedzictwo wielokulturowe i religijne przedstawiane jest jako istotny składnik potencjału w rozwoju oferty turystycznej. Było to inspiracją do badań szczegółowych polegających na analizie rozmieszczenia i charakteru obiektów sakralnych w powiatach i miastach na prawach powiatu. Kolejny etap stanowiła ocena zakresu ujęcia tej problematyki i propozycji promocji walorów obiektów sakralnych w dokumentach strategiczno-planistycznych.

Czasopismo: Prace Komisji Krajobrazu Kulturowego
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
Partycypacja społeczna w planowaniu przestrzennym w europejskim programie wspólnotowym URBACT

Celem niniejszego artykułu jest prezentacja wybranych działań podejmowanych w ramach programu URBACT. Przedstawiono przykłady, których problematyka koncentrowała się na zagadnieniach uczestnictwa społecznego w kształtowaniu przestrzeni miejskiej. W artykule wykorzystano materiały dostępne w witrynie internetowej programu URBACT (http://urbact.eu), w tym w szczególności materiały podsumowujące doświadczenia projektów: PARTECIPANDO, UDIEX – UDIEX ALEP, raport URBACT CCTWG, a także materiały dostępne w witrynach internetowych instytucji prowadzących poszczególne projekty. Dla prezentacji i oceny wybranych projektów wykorzystano aparat pojęciowy zaczerpnięty z teorii planowania komunikacyjnego (Healey 1997), a także z opracowania Innes J.E., Booher D.E. (2000).

Czasopismo: Prace Komisji Krajobrazu Kulturowego
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
Miejsca znaczące Lublina

Niniejsze opracowanie poświęcone jest analizie wyników badań nad percepcją przestrzeni miejskiej Lublina, a w szczególności wartościowaniu tej przestrzeni. Analizie poddane zostały przede wszystkim te jej elementy, które przez mieszkańców Lublina, uznane zostały za szczególnie istotne dla miasta. Są to miejsca wskazywane jako ulubione, symboliczne, atrakcyjne, wizytówki miasta, itp. Porównano wyniki badań podejmowanych przez różne środowiska i podjęto rozważania na temat istoty wskazanych miejsc, ich wartości historycznej, przyrodniczej, emocjonalnej.

Czasopismo: Prace Komisji Krajobrazu Kulturowego
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka
Zmiany przestrzenno-czasowe wartości estetycznych krajobrazów obszarów pojeziernych na potrzeby ich audytu i ochrony na przykładzie gminy Pozezdrze

Praca przedstawia propozycje metodyczne oceny wartości estetycznej krajobrazu w aspekcie ich przydatności do implementacji Europejskiej Konwencji Krajobrazowej oraz opracowania zasad audytu krajobrazowego i definicji krajobrazu priorytetowego – szczególnie cennego ze względu na wartości m. in. estetyczno-widokowe. Autorską metodę oceny wartości walorów estetycznych krajobrazu (OWWEK) zastosowano do oceny gminy Pozezdrze (Pojezierze Mazurskie). Pomiary terenowe oraz mapy wartości wykonano w latach 2008 i 2015. Uzyskane wyniki pozwalają na określenie zmian estetyki krajobrazu w okresie 7 lat. Stwierdzono wysoką atrakcyjność fizjonomiczną krajobrazu oraz szybkie tempo utraty tej atrakcyjności w badanej gminie. Jest to związane ze zmniejszaniem się powierzchni terenów z przewagą elementów naturalnych i wprowadzaniem infrastruktury technicznej oraz turystyczno-rekreacyjnej. Zastosowana metodyka może być narzędziem kształtowania i ochrony wiejskich krajobrazów pojeziernych.

Czasopismo: Prace Komisji Krajobrazu Kulturowego
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: architektura i urbanistyka