rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Wpływ KCl na wzrost i mrozoodporność siewek pszenicy odmiany Gama

Zbadano wpływ KCl na kiełkowanie, wzrost i mrozoodporność siewek pszenicy odmiany Gama. Wraz ze wzrostem stężenia KCl w pożywce zaobserwowano zmniejszanie się zdolności kiełkowania ziarniaków, a następnie wolniejszy przyrost masy roślin w porównaniu do roślin kontrolnych.
Zastosowane roztwory KCl nie wpływały w istotny sposób na mrozoodporność oznaczoną metodą konduktometryczną. Natomiast metoda luminescencyjna wykazała, że mrozoodporność aparatu fotosyntetycznego była większa dla roślin hartowanych, które rosły na pożywce z dodanym KCl.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Rozmnazanie bukszpanu wieczniezielonego [Buxus sempervirens L.] odmian 'Angustifolia' i 'Suffruticosa' z sadzonek zielnych

W szkółkach bukszpan wieczniezielony rozmnaża się z półzdrewniałych sadzonek pędowych w terminie od sierpnia do kwietnia, kiedy rośliny są w stanie spoczynku. Celem doświadczenia była ocena możliwości rozmnażania bukszpanu z sadzonek pędowych wierzchołkowych zielnych, ciętych z przyrostów tegorocznych w trakcie wzrostu krzewów. Sadzonki odmian ‘Angustifolia’ i ‘Suffruticosa’ sporządzano w trzech terminach: 30 maja, 15 i 30 czerwca 2004 roku. Połowę sadzonek traktowano Ukorzeniaczem AB, pozostałe stanowiły sadzonki kontrolne. Procent ukorzenienia sadzonek oraz liczbę i długość korzeni oceniono po 56 dniach ukorzeniania. Sadzonki zielne bukszpanu wieczniezielonego, niezależnie od odmiany, terminu sadzonkowania i traktowania Ukorzeniaczem AB, ukorzeniły się w 71%. Najlepszym terminem do ukorzeniania sadzonek w 2004 był termin najwcześniejszy, tj. 30 maja. Im późniejszy był termin, tym słabiej ukorzeniały się sadzonki. Zastosowanie preparatu Ukorzeniacz AB zwiększyło procent ukorzenionych sadzonek zielnych bukszpanu wieczniezielonego, nie wpłynęło natomiast istotnie na jakość systemu korzeniowego. Bukszpan wieczniezielony można rozmnażać z sadzonek zielnych ciętych w terminie od 30 maja do 30 czerwca. Rozmnażanie bukszpanu wieczniezielonego za pomocą sadzonek zielnych może znacznie skrócić okres produkcji roślin, gdyż sadzonki są dobrze ukorzenione już po 56 dniach.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wplyw nawozenia na zawartosc azotu azotanowego [V] w runi lakowej statycznego doswiadczenia nawozowego w Czarnym Potoku

Doświadczenie zlokalizowane w Czarnym Potoku koło Krynicy na glebie brunatnej kwaśnej, założono w 1968 roku na naturalnej łące górskiej z przewagą Nardus stricta L. i Festuca rubra L. Doświadczenie obejmuje 8 obiektów nawozowych (w 2 seriach: 0 Ca i +Ca), w których stosowano jednostronne nawożenie azotem lub fosforem, a na tle PK azot w dwóch formach (saletra amonowa i mocznik) i dwóch dawkach (90 i 180 kg N·ha⁻¹). W latach 1985, 1995 i 2005 przeprowadzono wapnowanie. Oznaczenie zawartości azotu azotanowego wykonano metodą kolorymetryczną z kwasem difenylosulfonowym. W omawianym doświadczeniu zawartość azotu azotanowego we wszystkich obiektach nawozowych i w badanych okresach była znacząco poniżej wartości uważanej za szkodliwą. Zawartość azotu azotanowego w runi I pokosu nawożonej dawkami 60 i 120 kg N·ha⁻¹ + PK mieściła się w zakresie 0,442-0,699 g·ha⁻¹ suchej masy. Nawożenie PK lub NPK, niezależnie od dawki i formy azotu w nawozach, nie różnicowało istotnie zawartości azotu azotanowego w runi I pokosu. Ruń zdominowana przez kłosówkę miękką (niezależnie od formy azotu) w obiektach z 180 kg N·ha⁻¹ + PK miała podobną zawartość azotu azotanowego jak i ruń zróżnicowana botanicznie w obiekcie z 90 kg N·ha⁻¹ + PK. Wapnowanie powodowało zwiększenie zawartości azotu azotanowego w runi, szczególnie bez nawożenia oraz nawożonej wyłącznie azotem lub fosforem. Stwierdzono większy udział azotu azotanowego w azocie ogólnym spowodowany wapnowaniem wykonanym na 2 miesiące przed zbiorem I pokosu.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wpływ zróżnicowanego pH na zawartość aktywnych form cynku i manganu w glebach w doświadczeniu modelowym

W pracy podjęto próbę określenia, w jakim stopniu zakwaszenie gleby wpływa na zawartość w niej aktywnych form cynku i manganu. Doświadczenie miało charakter modelowy. W eksperymencie zastosowano 4 różne materiały glebowe umieszczone w pojemnikach z tworzywa sztucznego. Zasymulowano w nich różne wartości pH występujące w glebach Polski (рНн₂о: 3,5; 4,0; 5,0; 6,0; 7,0; 7,5). Symulacja poszczególnych wartości pH została przeprowadzona przez dodawanie NaOH i HC1 oraz przez utrzymywanie 60% pełnej pojemności wodnej przez 6 miesięcy. Odpowiednia ilość NaOH i HC1 została określona na podstawie właściwości buforowych materiału glebowego. Po okresie inkubacji przeprowadzono ekstrakcje jonów Zn2+ i Mn2+, wytrząsając materiał glebowy z wodą redes- tylowaną. Mieszaninę gleba - woda sączono na twardym sączku pod ciśnieniem, a w uzyskanym roztworze oznaczono zawartość aktywnych form Zn i Mn. Na podstawie analizy statystycznej otrzymanych wyników stwierdzono wpływ zróżnicowanego pH modeli glebowych na zawartości aktywnych form cynku i manganu.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Przystawka wielofunkcyjna do pilarki spalinowej

Konstrukcja reduktora do silnika pilarki, pozwalająca na napęd świdra i wciągarki linowej, podano parametry pracy.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wlasciowosci chemiczne roznych podlozy i wzrost trzech odmian Ficus benjamina uprawianych na stolach zalewowych

Badano wpływ składu podłoża na wzrost 3 odmian Ficus benjamina: Exotica, Natasja i Golden King oraz na pH, zasolenie i zawartość składników pokarmowych w 3 warstwach podłoża w doniczce po zakończeniu uprawy na stołach zalewowych. Doświadczenia prowadzono w sezonach letnim i zimowym. Porównywano 2 podłoża: torf i torf z wełną mineralną Grodan 20 BU (2:1, v/v). Wszystkie badane odmiany rosły znacznie szybciej w sezonie letnim niż zimowym. Dla odmiany Exotica lepszym podłożem okazał się torf z wełną mineralną, a dla ’Golden King’ torf. Skład podłoża nie wpływał na wzrost ’Natasja’. Najwyższe wartości pH mierzono w dolnej warstwie podłoża w doniczce a najniższe w górnej. Natomiast najwyższe zasolenie stwierdzono w górnej warstwie podłoża. W sezonie letnim w górnej warstwie podłoża gromadził się przede wszystkim K, natomiast w sezonie zimowym N-NO⁻₃, K i Ca. Po zakończeniu uprawy torf z wełną mineralną zawierał więcej składników pokarmowych niż sam torf.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Praktyczne aspekty wykorzystania zdolnosci biosorpcyjnych i bioakumulacyjnych metali przez algi

W pracy przedstawiono procesy biosorpcji i bioakumulacji jako metody wiązania składników mineralnych o znaczeniu paszowym do biomasy organizmów żywych. Jako materiał biologiczny wiążący pierwiastki wybrano algi. Określono ich skład mikroelementowy. Podkreślono ich korzystną charakterystykę paszową, niskie koszty produkcji oraz zdolność wiązania kationów i anionów.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Porównanie zawartości fosforu przyswajalnego oznaczonego metodami Egnera-Riehma i Houby w glebie użytkowanej rolniczo w trzech systemach uprawy

Badano zawartość fosforu przyswajalnego w glebie pochodzącej z wieloletniego doświadczenia polowego w Rolniczej Stacji Doświadczalnej LIPKI w Lipniku. Fosfor przyswajalny oznaczano dwoma metodami: Egera-Riehma i Houby. Analizowane próby glebowe pochodziły z gleby uprawianej trzema różnymi systemami uprawy: klasycznym, uproszczonym i siewu bezpośredniego, oraz z trzech warstw profilu glebowego związanych z głębokością oddziaływania podstawowych narzędzi uprawowych. Stwierdzono zależność między głębokością a spadkiem średniej zawartości fosforu przyswajalnego oraz brak zależności między zawartością fosforu przyswajalnego a sposobem uprawy. Zawartość fosforu przyswajalnego oznaczonego metodą Houby stanowiła 17% ilości fosforu przyswajalnego oznaczonego metodą Eghera-Riehma.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Zawartość i rozmieszczenie niklu w bobiku w zależności od zawartości tego pierwiastka w podłożu

W pracy przedstawiono wyniki dotyczące zawartości i rozmieszczenia niklu w bobiku uprawianym w warunkach kultur wodnych przy różnych koncentracjach niklu w pożywce (0; 0,5; 2,5; 5,0; 7,5; 8,0; 8,5; 9,0; 9,5 i 10,0 mg Ni·dm⁻³). Stwierdzono, że zawartość niklu w bobiku zależała od koncentracji tego pierwiastka w podłożu i od analizowanej części rośliny. Im wyższą dawkę niklu zastosowano, tym wyższy wzrost zawartości niklu odnotowano w bobiku. Najwyższe zawartości niklu oznaczono w korzeniach, niższe w liściach, a najniższe w łodygach. Dawki niklu powyżej 5,0 mg·dm⁻³ wywoływały objawy toksycznego oddziaływania niklu na rośliny.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wpływ czynników technicznych na rozdrabnianie ziarna kukurydzy zbieranej na kiszonkę

Celem badań było wyjaśnienie wpływu parametrów technicznych zespołów roboczych sieczkarni z toporowym zespołem rozdrabniającym na przebieg i efekt rozdrabniania ziaren kukurydzy. Przeprowadzone badania stacjonarne wykazały, że rodzaj elementów krawędziowych instalowanych na końcach noży, wielkość szczeliny roboczej między płytką denną a powierzchnią obwodową elementów krawędziowych, liczba noży i prędkość obrotowa tarczy nożowej są czynnikami istotnie wpływającymi na efektywność rozdrabniania ziaren kukurydzy. Natomiast kierunek i kształt karbów płytki dennej, typ listwy prowadzącej mocowanej do noży i natężenie strumienia masy kukurydzy wprowadzanej do sieczkarni nie różnicowały wskaźnika rozdrabniania. Spośród wszystkich rozpatrywanych układów pracy sieczkarni najlepszy okazał się wariant z kombinacją, w której zastosowano płytkę denną z prętami, krawędź z listwą cepową, gładką listwę prowadząca, szczelinę roboczą na wlocie 8 mm i na wylocie 2 mm, 10 noży i 1000 obr.·min⁻¹ tarczy nożowej. Podczas cięcia kukurydzy o wilgotności 44 i 67% efektywność rozdrabniania ziaren wynosiła odpowiednio 90-95 i 98-100%.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Zakres i metody oceny materialow kolekcyjnych Triticum durum Desf.

Prowadzona na Lubelszczyźnie kolekcja pszenicy twardej ma na celu zarówno ochronę kurczącej się zmienności wewnątrzgatunkowej, jak też pozyskanie wartościowego materiału dla krajowych placówek badawczych i hodowlanych. Kolekcja obejmuje odmiany i linie hodowlane oraz populacje miejscowe pochodzące ze wszystkich rejonów uprawy tego gatunku na świecie.
Gromadzone materiały waloryzowane są w 3-4-letnim cyklu doświadczeń polowych z uwzględnieniem diagnostyki odmian botanicznych, odporności na choroby i wyleganie oraz szczegółowej oceny cech ilościowych roślin i ziarna.
Zgromadzone w latach 1977-1997 zasoby charakteryzują się dużym zróżnicowaniem tak pod względem morfologicznym jak i co do wartości poszczególnych cech użytkowych toteż stanowią interesujące źródło materiałów wyjściowych dla praktycznej hodowli i prac badawczych. Genotypy o korzystnym poziomie analizowanych cech są sukcesywnie przekazywane zainteresowanym hodowcom.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Konsekwencje zaprzestania koszenia lak w parkach narodowych na przykladzie Kampinowskiego Parku Narodowego

Na podstawie dwuletnich badań fitosocjologicznych udowodniono, że brak użytkowania łąk i pastwisk zlokalizowanych w sąsiedztwie Kampinoskiego Parku Narodowego może być jedną z głównych przyczyn degradacji botanicznej. W przeszłości rolnicy systematycznie kosili lub wypasali te użytki zielone, ale obecnie jedynie niewielka ich powierzchnia jest wykorzystywana rolniczo. W wyniku zaprzestania koszenia obserwuje się wyraźne zmniejszenie liczby gatunków roślin. Klasa Molinio-Arrhenatheretea jest ciągle najczęściej spotykaną klasą ale w wielu przypadkach obserwuje się zdominowanie użytków zielonych przez Deschampsia caespitosa w warunkach bardziej wilgotnych siedlisk lub Holcus lanatus w siedliskach suchych. Pewien rodzaj ekstensywnego użytkowania łąk i pastwisk wydaje się niezbędny dla właściwej ochrony zbiorowisk trawiastch na tym obszarze.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Ochrona różnorodności roślin warzywnych

Omówiono przebieg realizacji ogólnopolskiego programu ochrony zasobów genowych roślin warzywnych prowadzonego w Pracowni Zasobów Genowych Instytutu Warzywnictwa w Skierniewicach latach 1998-2003. Program ten obejmuje całokształt prac związanych z poszukiwaniem, gromadzeniem, waloryzacją i zabezpieczaniem w banku genów genotypów roślin warzywnych i dzikich gatunków przed zaginięciem oraz udostępnianiem zebranych zasobów genowych i informacji na ich temat. W banku genów znajduje się 8685 obiektów, w tym: 8429 obiektów reprezentujących rośliny warzywne i spokrewnione dzikie gatunki oraz 256 obiektów z 7 gatunków grzybów uprawnych. W formie nasion przechowywane są 7573 obiekty, a w kolekcjach polowych utrzymuje się 1010 obiektów rozmnażanych wegetatywnie. W omawianym okresie powiększono zbiory o 2586 obiektów. Za granicę wysłano 598 prób nasion. Do odbiorców krajowych (firmy hodowlano-nasienne, uczelnie rolnicze, uniwersytety, odbiorcy indywidualni) wysłano 4232 próby. Na życzenie hodowców sprowadzono z zagranicy 633 próby. Z różnych instytucji w kraju otrzymano 2201 prób. Podczas 29 ekspedycji zebrano 2376 obiektów. W 10 kolekcjach roboczych, służących do rozmnażania, reprodukcji, waloryzacji cech morfologicznych i użytkowych oraz określenia przydatności zasobów genowych w badaniach naukowych i w praktyce, oceniano obiekty z rodzaju Allium, Lycopersicon, Phaseolus, Daucus, Asparagus, Lactuca, warzyw należących do rodziny Apiaceae, Cucurbitaceae, Brassicaceae, Umbellifereae oraz grzybów uprawnych rosnących w stanie dzikim.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wplyw nawozenia gnojowica na sklad mikroflory koniczyny perskiej [Trifolium resupinatum L.]

Porównywano skład mikroflory koniczyny perskiej nawożonej surową gnojowicą bydlęcą i nawozami mineralnymi. Stwierdzono istotny wpływ nawożenia gnojowicą na ilościowy i jakościowy skład mikroflory gleby i roślin. Korzenie, brodawki korzeniowe, części zielone roślin oraz susz charakteryzowały się wysokim stopniem zanieczyszczenia bakteriami i grzybami. Częste występowanie mikroorganizmów chorobotwórczych w próbach z roślin nawożonych surową gnojowicą bydlęcą wskazuje, że pasza pochodząca z tych roślin stanowić może zagrożenie dla zdrowia zwierząt.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Badania funkcjonalnosci zespolow obsypujaco-formujacych sadzarki do zagonowej uprawy ziemniakow

Przedstawiono wyniki badań polowych czterech zespołów obsypująco-formujących sadzarki trzyrzędowej, przeznaczonej do zagonowej uprawy ziemniaków na sadzeniaki. Funkcjonalność zespołów oceniono wskaźnikami charakteryzującymi wysokość uformowanego zagonu i wyrównanie powierzchni jego korony.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Rola torfowiska w ograniczaniu odplywu skladnikow biogennych ze zlewni rolniczej

Badania nad znaczeniem obszarów zabagnionych w procesie akumulacji składników biogennych przeprowadzono na Pojezierzu Olsztyńskim w 2003 roku na torfowisku zlokalizowanym we Wrocikowie koło Olsztyna. Podczas wykonywania pomiaru głębokości zalegania i miąższości warstw na torfowisku, pobrano próbki gruntu do analiz chemicznych, w których oznaczono: popielność, zawartość materii organicznej, gęstość objętościową, N ogólny, K, Ca, Mg, Na i odczyn torfu. Przeprowadzone badania wykazały znaczne zróżnicowanie badanych właściwości fizycznych i zawartości składników biogennych w torfie. Wraz ze wzrostem głębokości zalegania torfu zwiększała się zawartość materii organicznej, N, Ca, Mg i Na, ale malała gęstość objętościowa i popielność. Na terenie zabagnionego jeziora o łącznej powierzchni 21,7 ha zgromadziło się 67 510 t torfu, w którym zakumulowało się łącznie 1273,88 t N, P, K, Ca, Mg i Na.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Reakcja buraka cukrowego na nawozenie Polifoska 6 i Kemira Beta 14 na dwoch stanowskach

W latach 1999-2000 na glebie płowej właściwej w Piwnicach i w Minikowie oceniano działanie dawek azotu 120, 150 i 90 + 60 kg N·ha⁻¹ oraz odpowiednich ilości fosforu i potasu zastosowanych przedsiewnie w formie Polifoski 6 i Kemiry Beta 14 na wschody, plony i parametry jakościowe buraka cukrowego. Dawki azotu na wariantach z Polifoską 6 zostały zbilansowane saletrą amonową. W badaniach był także obiekt kontrolny bez nawożenia oraz wariant z użyciem nawozów jednoskładnikowych: saletry amonowej, superfosfatu potrójnego i 60% soli potasowej. Na obu stanowiskach stwierdzono podobne działanie nawozów. Wystąpił istotny spadek wschodów buraka po zastosowaniu jednorazowo najwyższych dawek NPK. Największe plony korzeni i cukru uzyskano na wariantach o najwyższym poziomie nawożenia Kernirą Beta 14 i Polifoską 6 z podziałem dawki na część przedsiewną (3/5) i pogłówną (2/5). Przy najwyższej dawce nawozów (w całości lub z podziałem) aplikowanie Kemiry Beta 14 spowodowało istotnie większy wzrost plonu technologicznego cukru niż nawożenie Polifoską 6. Najwyższe zawartości cukru zanotowano na obiektach bez nawożenia, a w drugiej kolejności - po użyciu Kemiry Beta 14.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Zmiany w aktywnosci enzymatycznej drobnoustrojow glebowych po zastosowaniu pestycydow. Czesc I.Miedzian 50 WP, Miedzian Extra 350 SC

Adiuwanty w połączeniu z pestycydami stosowanymi w agrotechnice wspomagają walkę z chwastami i szkodnikami roślin, wydłużają okres działania substancji aktywnej, potęgują niejednokrotnie jej oddziaływanie. Istnieje niebezpieczeństwo, że pestycydy udoskonalone (z dodatkowymi wspomagaczami) równie skutecznie mogą przyczynić się do redukcji pożytecznej mikroflory glebowej. Badano wpływ Miedzianu 50 WP i Miedzianu extra 350 SC na wyizolowane z gleby bakterie i grzyby, badano wpływ zarówno na ich wzrost, jak i na aktywność hydrolityczną wobec skrobi, kazeiny i tributyryny. Wzrost mikroorganizmów i ich aktywność hydrolityczną w większości przypadków silniej modyfikował Miedzian 50 WP, niż jego udoskonalony odpowiednik Miedzian 350 SC. Rozpatrując poszczególne grupy systematyczne mikroorganizmów (bakterie lub grzyby), poszczególne dawki pestycydów (1, 10, 100 mg·dm⁻³), określoną aktywność (hydroliza skrobi, tributyryny lub kazeiny) i przede wszystkim badany parametr (wzrost mikroorganizmów lub aktywność hydrolityczną), raz silniej oddziaływała forma tradycyjna, a w innym przypadku udoskonalona. Różnice statystycznie istotne między wpływem dwóch fungicydów, dotyczyły najczęściej dawki najwyższej (100 mg·dm⁻³), na niższe dawki (1 i 10 mg·dm⁻³) mikroorganizmy reagowały podobnie (kilka - kilkanaście % różnicy) lub tak samo. Odmienne oddziaływanie Miedzianu 50 WP i Miedzianu 350 SC dotyczyło częściej bakterii niż grzybów. Badania wykazały, że wyraźne różnice we wzroście grzybów na podłożu i w ich aktywności hydrolitycznej dotyczyły głównie tributyryny, w mniejszym stopniu skrobi i kazeiny. Zróżnicowane oddziaływanie Miedzianu 50 WP i Miedzianu 350 SC obserwowano częściej badając zdolność do wzrostu mikroorganizmów (rozmiary średnic kolonii) hodowanych na podłożu z pestycydami, niż ich zdolność do hydrolizy związku organicznego (skrobi, kazeiny lub tributyryny).

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wpływ składu gatunkowego mieszanek na zawartość niektórych mikroskładników w Lolium perenne L.

Celem badań była ocena wpływu sąsiedztwa Dactylis glomerata L. i Phleum pratense L. na zawartość Cu, Fe, Mn i Zn w suchej masie Lolium perenne L.
Badania przeprowadzono w dwóch siedliskach, różniących się poziomem wody gruntowej i rodzajem gleby. W obu siedliskach Lolium perenne L. wysiano w siewie czystym i w dwugatunkowych mieszankach z Dactylis glomerata L. i Phleum pratense L. (udział każdego gatunku 50%). Na wszystkich obiektach stosowano corocznie jednakowe nawożenie mineralne. W okresie wegetacji zbierano trzy pokosy. W każdym pokosie w roku siewu i w następnym roku wegetacji oznaczono zawartość mikroelementów w L. perenne L. z siewów czystych i mieszanek. Analizy chemiczne materiału roślinnego wykonano w Okręgowej Stacji Chemiczno-Rolniczej w Lublinie. Badania wykazały, że sąsiedztwo D. glomerata i Ph. pratense wpływa na pobieranie składników mineralnych z gleby przez L. perenne, ale intensywność oddziaływania tych gatunków zależy od warunków siedliskowych (stosunki wodne, odczyn gleby, zawartość substancji organicznej itp.)

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Zastosowanie ekstraktu herbaty do stabilizacji oksydatywnej emulsji tłuszczowej

Celem pracy było zbadanie właściwości przeciwutleniających ekstraktów herbaty zielonej oraz czerwonej (pu-erh), jak również zbadanie wpływu dodatku przeciwutleniaczy ekstrahowanych z herbaty na hamowanie procesów utleniania zachodzących w majonezach oraz modelowych emulsjach z olejem rybim. Efektywność ekstraktu w zapobieganiu występowania zmian oksydacyjnych porównana była z działaniem syntetycznych przeciwutleniaczy, EDTA oraz TBHQ, również zastosowanych w badanych emulsjach. Do przygotowanych emulsji dodano jedynie ekstrakt herbaty zielonej ze względu na znacznie lepsze właściwości antyoksydacyjne uzyskane podczas wstępnej analizy właściwości otrzymanych ekstraktów. Na podstawie wykonanych badań można stwierdzić, że ekstrakty herbaty zielonej okazały się efektywnymi przeciwutleniaczami, szczególnie zastosowane w modelowych majonezach. Mogą one równie skutecznie zabezpieczać emulsje tego typu przed utlenieniem jak substancje syntetyczne.

Czasopismo: Zeszyty Problemowe Postępów Nauk Rolniczych
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo