rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Charakterystyka sprawców zabójstw lub poważnego uszkodzenia ciała. Na podstawie obserwacji sądowo-psychiatrycznych osób dokonujących przestępstwa w stanie upojenia alkoholowego zwykłego

Intoksykacja alkoholem etylowym jest powszechnie uznawana za czynnik ryzyka dokonania przestępstwa, szczególnie u osób, które spożywały alkohol w ciągu 24 godzin przed dokonaniem zabójstwa lub poważnego uszkodzenia ciała ofiary. W przeprowadzonym badaniu podjęto próbę charakterystyki sprawców zabójstwa lub poważnego uszkodzenia ciała w stanie upojenia alkoholowego zwykłego. Grupę badaną stanowiło 90 osób podejrzanych w postępowaniu przygotowawczym, prowadzonym przez prokuratora, o czyn przeciwko zdrowiu lub życiu, zakwalifikowany zgodnie z kodeksem karnym jako zabójstwo, usiłowanie zabójstwa lub ciężkie uszkodzenie ciała. Badani byli poddani obserwacji sądowo-psychiatrycznej w latach 2004-2008 przez okres sześciu tygodni na Oddziale Obserwacji Sądowo-Psychiatrycznym w Zakładzie Karnym nr 2 w Łodzi. Analizowano retrospektywnie dokumentację medyczną zgromadzoną w czasie obserwacji sądowo-psychiatrycznej, w tym dostępną dokumentację lekarską oraz wydane przez dwóch biegłych psychiatrów kategoryczne opinie sądowo-psychiatryczne. Na podstawie zebranego materiału ustalono, że większość sprawców (78% osób) dokonujących w stanie upojenia alkoholowego zwykłego zabójstwa lub poważnego uszkodzenia ciała to mężczyźni w wieku 18-75 lat (średni wiek badanych wynosił 42 lata), bez zatrudnienia, rozwiedzeni lub w stanie wolnym, którzy nie odbyli lub przerwali służbę wojskową, byli wcześniej karani wyrokiem sądowym oraz przejawiali zachowania agresywne w przeszłości.

Czasopismo: Psychiatria i Psychologia Kliniczna
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki społeczne
Dyscypliny: nauki farmaceutyczne, nauki medyczne, psychologia
Co o pracy mówią stare karaimskie porzekadła

Jeszcze raz sięgamy do skarbnicy ludowych mądrości, by poszukać odpowiedzi na pytanie: jak dawni Karaimi traktowali pracę, czy byli pracowici i jakie zajęcia cenili.

Czasopismo: Awazymyz. Pismo historyczno-społeczno-kulturalne Karaimów
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: historia, literaturoznawstwo, nauki o kulturze i religii
Życie w dawnym Łucku

Przed ponad 80 laty Sergiusz Rudkowski (1873–1944) snuł na łamach „Karaj Awazy” opowieść o łuckich Karaimach z jeszcze dawniejszych czasów. Opowieść to barwna i choć czasem autor, upiększając dni minione, nazbyt popuszcza wodze fantazji, umieścił w niej wiele szczegółów, których próżno szukać w archiwalnych dokumentach czy pracach naukowych.

Czasopismo: Awazymyz. Pismo historyczno-społeczno-kulturalne Karaimów
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: historia, literaturoznawstwo, nauki o kulturze i religii
Ślady tureckości i panturkizmu: Polska

Z notatek i wrażeń dotyczących tureckości zebranych przez Reşita Saffeta Beya, posła do Zgromadzenia Narodowego z okręgu Kocaeli i sekretarza generalnego Rady Nauki i Sztuki „Ognisk Tureckich” podczas jego podróży do Rumunii, Polski, Szwecji i Norwegii odbytej w lipcu, sierpniu i wrześniu roku 1930.

Czasopismo: Awazymyz. Pismo historyczno-społeczno-kulturalne Karaimów
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: historia, literaturoznawstwo, nauki o kulturze i religii
Wpływ stężeń terapeutycznych zyprazydonu na poziom wolnych tioli i związków reagujących z kwasem tiobarbiturowym w osoczu – badania in vitro

Leki przeciwpsychotyczne pierwszej i drugiej generacji mogą wywierać przeciwstawne działanie na procesy redoks: pro- lub antyoksydacyjne. Ustalenie wpływu leków przeciwpsychotycznych na biomarkery stresu oksydacyjnego ma duże znaczenie kliniczne, ponieważ leki te są stosowane w zaburzeniach psychicznych, w których występuje stres oksydacyjny. Działanie zyprazydonu na procesy redoks nie jest dostatecznie poznane. Celem badania było ustalenie wpływu zyprazydonu w dawkach rekomendowanych do leczenia ostrego epizodu schizofrenii na wolne tiole w ludzkim osoczu oraz na związki reagujące z kwasem tiobarbiturowym (TBARS) w modelu in vitro. Materiał i metody: Krew do badań pobrano od 10 zdrowych ochotników płci męskiej (w wieku 24-26 lat) na roztwór ACD. Substancję aktywną zyprazydonu rozpuszczono w 0,01% dimetylosulfotlenku do stężeń końcowych (139 ng/ml i 250 ng/ml) i inkubowano z osoczem przez 24 godziny w temperaturze 37°C. Do każdego doświadczenia wykonano próby kontrolne (bez leku). Oznaczenia poziomu wolnych tioli przeprowadzono metodą Ellmana, a stężenia związków reagujących z kwasem tiobarbiturowym – metodą spektrofotometryczną (wg Rice’a-Evansa, 1991). Do analizy wyników zastosowano sparowany test t-Studenta (StatSoft Inc., Statistica v. 6.0). Wyniki: W odniesieniu do prób kontrolnych zyprazydon w stężeniu 139 ng/ml oraz 250 ng/ml po 24 godzinach inkubacji z osoczem spowodował nieistotny statystycznie wzrost poziomu wolnych tioli w osoczu (p>0,05) oraz w stężeniu 250 ng/ml wzrost stężenia TBARS o 27,6% (p=3,9×10-4). Wniosek: Zyprazydon w stężeniach odpowiadających dawkom rekomendowanym do leczenia ostrego epizodu schizofrenii nie powoduje istotnego wzrostu poziomu wolnych tioli w osoczu, jednocześnie istotnie zwiększając peroksydację lipidów osocza.

Czasopismo: Psychiatria i Psychologia Kliniczna
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki społeczne
Dyscypliny: nauki farmaceutyczne, nauki medyczne, psychologia
Ocena wpływu amisulprydu na grupy tiolowe osocza w modelu in vitro

W badaniach klinicznych wykazano, że amisulpryd – lek przeciwpsychotyczny drugiej generacji – nie powoduje wzrostu peroksydacji lipidów osocza. Nie wiadomo, w jaki sposób lek ten wpływa na aktywność kluczowych enzymów obrony antyoksydacyjnej oraz niskocząsteczkowe antyoksydanty, w tym grupy tiolowe osocza. Celem badania było ustalenie wpływu amisulprydu w dawkach rekomendowanych do leczenia ostrego epizodu schizofrenii na wolne tiole w ludzkim osoczu w modelu in vitro oraz peroksydację lipidów, mierzoną za pomocą oznaczenia stężenia TBARS. Materiał i metody: Krew do badań pobrano od 10 zdrowych ochotników płci męskiej (w wieku 24-26 lat) na roztwór ACD. Substancję aktywną amisulprydu rozpuszczono w 0,01% dimetylosulfotlenku do stężeń końcowych (278 ng/ml i 578 ng/ml) i inkubowano z osoczem 24 godziny w temperaturze 37°C. Do każdego doświadczenia wykonano próby kontrolne. Oznaczenia poziomu wolnych tioli przeprowadzono metodą Ellmana, a stężenia związków reagujących z kwasem tiobariturowym – metodą spektrofotometryczną (Rice-Evans, 1991). Do analizy wyników zastosowano sparowany test t-Studenta (StatSoft Inc., Statistica v. 6.0). Wyniki: Amisulpryd po 24-godzinnej inkubacji z osoczem w porównaniu z próbami kontrolnymi (bez leku) spowodował wzrost poziomu wolnych tioli w osoczu – istotny statystycznie dla stężenia 578 ng/ml (p<0,03). W stężeniu tym po 24-godzinnej inkubacji z osoczem lek spowodował również istotny spadek peroksydacji lipidów (p<0,003). Wnioski: Amisulpryd w stężeniu 578 ng/ml, odpowiadającym dawkom leku stosowanym w leczeniu ostrego epizodu schizofrenii, wywiera działania antyoksydacyjne, powodując istotny spadek peroksydacji lipidów osocza oraz zwiększając stężenie wolnych tioli w osoczu.

Czasopismo: Psychiatria i Psychologia Kliniczna
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki społeczne
Dyscypliny: nauki farmaceutyczne, nauki medyczne, psychologia
Porównanie działania klozapiny i haloperidolu na grupy tiolowe osocza osób zdrowych

Analizowano zróżnicowane działanie leków przeciwpsychotycznych: haloperidolu i klozapiny na biomarkery stresu oksydacyjnego. Dotychczas nie rozstrzygnięto, w jaki sposób klozapina i haloperidol oddziałują na grupy tiolowe (-SH) osocza ludzkiego. Celem badania było ustalenie wpływu haloperidolu i klozapiny w dawkach rekomendowanych do leczenia ostrego epizodu schizofrenii na wolne tiole w ludzkim osoczu w modelu in vitro. Materiał i metody: Krew do badań pobrano od 10 zdrowych ochotników płci męskiej (w wieku 24-26 lat) na roztwór ACD. Substancję aktywną leków rozpuszczono w 0,01% dimetylosulfotlenku do stężeń końcowych (haloperidol 4 ng/ml i 20 ng/ml; klozapina 350 ng/ml i 420 ng/ml) i inkubowano z osoczem 24 godziny w temperaturze 37°C. Do każdego doświadczenia wykonano próby kontrolne (bez leku). Oznaczenia poziomu wolnych tioli wykonano metodą Ellmana (Rice-Evans, 1991). Do analizy wyników zastosowano sparowany test t-Studenta (StatSoft Inc., Statistica v. 6.0). Wyniki: Ustalono, że po 24-godzinnej inkubacji z osoczem haloperidol w stężeniu 4 ng/ml i 20 ng/ml oraz klozapina w stężeniu 350 ng/ml i 420 ng/ml spowodowały nieistotne statystycznie, w porównaniu z próbami kontrolnymi (bez leku), zmiany poziomu wolnych tioli (p>0,05). Wniosek: Klozapina i haloperidol w stężeniach odpowiadających dawkom rekomendowanym do leczenia ostrego epizodu schizofrenii nie powodują istotnych zmian stężenia wolnych tioli w osoczu.

Czasopismo: Psychiatria i Psychologia Kliniczna
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki społeczne
Dyscypliny: nauki farmaceutyczne, nauki medyczne, psychologia
Percepcja depresji w wybranych grupach społecznych

Obecnie z depresją walczy około 450 milionów ludzi na całym świecie.
Cel pracy. Ocena percepcji depresji przez nauczycieli i pielęgniarki.
Materiał i metody. Badaniem objęto po 100 pielęgniarek i 100 nauczycieli. Wykorzystano autorski kwestionariusz ankietowy
złożony z 38 pytań.
Wyniki. Zdaniem 93,5% ogółu badanych, na depresję można zachorować w każdym wieku, według 83% zachorowalność
wzrasta, 77% uznało, że jest to poważna choroba, 78% stwierdziło, iż depresja jest wyleczalna, 61,5% było zdania, iż zawód
może oddziaływać na zachorowalność na depresję, 58,5% wskazało, że to choroba wstydliwa. Za grupy najbardziej narażone
na depresję uznano osoby związane z edukacją (59,3%) i pracowników ochrony zdrowia (52%). 76,8% badanych zadeklarowało
pozytywny stosunek do chorego na depresję. W opinii 77% badanych depresji towarzyszą nowotwory. O tym, że
istnieją specjalne skale służące do pomiaru poziomu depresji wiedziało 51% osób. 73% oceniło swój poziom wiedzy jako
średni. 83,5% badanych uważało, że wiedza na temat depresji jest przydatna Wiedzę na temat depresji czerpali głównie
z mediów (66,5%) i Internetu (60,5%). Swoją wiedzę chciałoby poszerzyć 61% badanych, ale tylko 21,5% badanych sprecyzowało
zakres powyższego. 87% w roli edukatora z zakresu depresji widziało psychologa.
Wnioski. W opinii większości badanych depresja jest problemem zdrowotnym polskiego społeczeństwa, a zachorowalność
na depresję w Polsce w ostatnich latach wzrasta. Zdecydowanie większą wiedzę z zakresu depresji posiadały pielęgniarki niż
nauczyciele. Stwierdzono istotne statystycznie zależności pomiędzy wykonywanym zawodem a wiedzą na temat depresji
Nie stwierdzono istotnych statystycznie zależności pomiędzy przebytą depresją a stosunkiem do osoby chorej na depresję.

Czasopismo: Medycyna Ogólna i Nauki o Zdrowiu
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o zdrowiu
Związki między dobrostanem psychicznym – psychopatologią a radzeniem sobie ze stresem u osób z różnymi formami zdrowia psychicznego

W niniejszym opracowaniu autor nawiązał do modelu kompletnego zdrowia psychicznego Keyesa i Lopez, który daje podstawy do wyodrębnienia jakościowo odmiennych form zdrowia psychicznego, wyznaczonych przez wymiary psychopatologii (której wskaźnikiem jest podwyższony poziom lęku) i dobrostanu (sprowadzonego do satysfakcji z życia). Autor ponadto koncentrował się na adaptacyjności zaradczej, której wskaźnikami są podejmowane sposoby radzenia sobie ze stresem. Celem przeprowadzonych badań było określenie zależności zachodzących pomiędzy jakościowo odmiennymi formami zdrowia psychicznego a rodzajem stosowanych sposobów radzenia sobie ze stresem. Badania zostały przeprowadzone na studentach lubelskiej uczelni (UMCS), na kierunkach: filologia polska i filologia angielska. Wiek badanych mieścił się w przedziale 22-42 lat. Do pomiaru zmiennych zastosowano następujące narzędzia badawcze: Skala Satysfakcji z Życia – SWLS, Inwentarz Stanu i Cechy Lęku – STAI oraz Wielowymiarowy Inwentarz do Pomiaru Radzenia Sobie ze Stresem – COPE. Wyniki badań wskazują, że wśród badanych można wyodrębnić grupy osób z różnymi formami zdrowia psychicznego. Autor wyłonił grupy odznaczające się dwiema dominującymi formami zdrowia psychicznego – osoby „prosperujące” i „lękliwe”. W grupie osób „lękliwych” istnieją związki między czynnikami decydującymi o formie zdrowia psychicznego (satysfakcją z życia i poziomem lęku) a sposobami radzenia sobie ze stresem Natomiast w grupie osób „prosperujących” czynniki decydujące o formie zdrowia psychicznego nie są istotnie powiązane ze stosowanymi sposobami zaradczymi.

Czasopismo: Psychiatria i Psychologia Kliniczna
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki społeczne
Dyscypliny: nauki farmaceutyczne, nauki medyczne, psychologia
Niecharakterystyczny ból imitujący lewostronną rwę kulszową – opis przypadku

Najczęstszą przyczyną bólu pleców są zmiany przeciążeniowe kręgosłupa przebiegające z powstaniem przepukliny krążka
międzykręgowego. Zazwyczaj zmiany te dotyczą odcinka lędźwiowego kręgosłupa, którego ruchomość jest największa.
Nie stwarzają one problemów z rozpoznaniem choroby. Objawy zgłaszane przez pacjentów wydają się na tyle pospolite, że
diagnoza może zostać postawiona już na podstawie badania podmiotowego. Częstość występowania dyskopatii też jest na
tyle duża, że pomyłki zdarzają się dość rzadko. Wdrożenie leczenia zachowawczego powinno przynosić ulgę w cierpieniu
i poprawę stanu zdrowia chorego, jednak, gdy takie postępowanie nie przynosi oczekiwanych rezultatów, należy brać pod
uwagę możliwość wystąpienia bólu w obrębie pleców o innej etiologii niż dyskopatia. W tym celu należy przeprowadzić
dokładne badanie przedmiotowe. Jednak i w tym przypadku objawy mogą być na tyle niecharakterystyczne, że celowe
będzie poszerzenie diagnostyki o badania obrazowe. Jedną z możliwych przyczyn, które mogą dawać podobne do dyskopatii
lędźwiowej objawy, jest kamica moczowa.
Celem tego artykułu jest zwrócenie uwagi na konieczność aktualizacji wiedzy w zakresie różnicowania bólów występujących
w okolicy lędźwiowej.

Czasopismo: Medycyna Ogólna i Nauki o Zdrowiu
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o zdrowiu
Poziom wiedzy studentów Państwowej Szkoły Wyższej w Białej Podlaskiej na temat profilaktyki raka piersi

Rak piersi jest nowotworem najczęściej diagnozowanym u kobiet, praktycznie niezależnie od wieku. Efekty leczenia zależą
od stopnia zaawansowania i profilaktyki, którą należy podjąć wobec wszystkich kobiet i edukować je na temat samobadania
piersi i innych metod diagnozowania raka.
Celem pracy było określenie poziomu wiedzy studentów na temat profilaktyki nowotworu piersi.
Badaniom poddano 100 losowo wybranych studentów Państwowej Szkoły Wyższej w Białej Podlaskiej, (60 kobiet i 40 mężczyzn)
w wieku 21–28 lat. Narzędziem badawczym był autorski kwestionariusz ankiety składający się z 27 pytań.
Wykazano, że rak piersi nie występował w rodzinach badanych (77% kobiet i 82% mężczyzn), studenci orientowali się
w przyczynach choroby, wskazując najczęściej na geny BRC1 i BRC2 (po 40% kobiet i mężczyzn), i w objawach, spośród
których najczęściej wymieniali guz w piersi (25% kobiet). Niepokojący jest fakt, że aż 25% kobiet i 15% mężczyzn było zdania,
że nowotworowi nie można zapobiec, ale aż 78% kobiet i 60% mężczyzn było zdania, że profilaktykę nowotworu piersi
należy rozpocząć w gimnazjum. Studenci nie posiadają wystarczającej wiedzy na temat metod diagnozowania nowotworu
piersi i wieku kobiety, w którym powinna ona poddać się badaniom. Studentom sprawiało trudność określenie właściwego
momentu na przeprowadzenie samobadania piersi, wskazań do mammografii i USG piersi.
Sformułowano następujące wnioski: badani ocenili swoją wiedzę na temat nowotworu piersi jako przeciętną, chociaż określili
objawy i czynniki ryzyka nowotworu. Problem studentom sprawia samobadanie piersi, badane kobiety wykonują je zbyt
rzadko, a mężczyźni nie wiedzą, kiedy należy je wykonać. Podstawowym źródłem wiedzy badanych na temat profilaktyki
nowotworu piersi jest Internet.

Czasopismo: Medycyna Ogólna i Nauki o Zdrowiu
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o zdrowiu
Aktywność fizyczna wybranych grup zawodowych. Podobieństwa i różnice w podejściu do problematyki aktywności fizycznej pracownika korporacji, pracownika służby zdrowia oraz nauczyciela

Właściwa aktywność ruchowa jest najważniejszym elementem stylu życia wpływającym na zdrowie człowieka.
Bezsprzecznie wiemy, że jest ona niezbędna, znamy jej wartość profilaktyczną, promującą oraz terapeutyczną. Hipokinetyczny
tryb codziennego życia (niedocenienie aktywności fizycznej pomimo świadomości jej walorów zdrowotnych) wciąż
dotyczy zbyt wielu osób. Celem pracy jest scharakteryzowanie nastawienia do problematyki zdrowia i aktywności fizycznej
trzech grup zawodowych: nauczycieli, pracowników służby zdrowia oraz pracowników korporacji.
Materiał i metody. Badania przeprowadzono za pomocą metody sondażu diagnostycznego z wykorzystaniem kwestionariusza
ankiety. Pytania dotyczyły podejścia do problematyki aktywności fizycznej oraz subiektywnej oceny zachowań
zdrowotnych respondentów. Losową grupę reprezentatywną stanowili nauczyciele (ze szkół podstawowych, gimnazjalnych,
ponadgimnazjalnych oraz policealnych), pracownicy służby zdrowia (głównie pielęgniarki, ratownicy medyczni oraz lekarze)
i pracownicy korporacji (przedsiębiorstwo produkcyjne z branży motoryzacyjnej, przedsiębiorstwa z branży stalowej).
Wyniki badań. Blisko jedna trzecia (36,5%) badanych ma za wysokie wartości BMI. W subiektywnej ocenie zdrowia blisko
co piąta osoba czuje się bardzo dobrze, a ponad połowa (66%) ocenia swoje zdrowie jako dobre. Regularne i zalecane
kontrole zdrowia raz w roku przeprowadza blisko połowa pracowników służby zdrowia i nauczycieli, ale tylko co czwarty
(25%) pracownik korporacji. Aktywność fizyczną służącą zdrowiu (kilka razy w tygodniu) uprawia blisko co trzeci (35%)
pracownik korporacji, 41% nauczycieli i 44% służby zdrowia. Preferowanymi formami aktywności fizycznej w badanej populacji
są spacery, jazda na rowerze oraz pływanie. Największymi barierami w podejmowaniu aktywności fizycznej są: brak
czasu (57%) oraz brak motywacji (40%). Z kolei najsilniejszą motywacją do uprawiania aktywności ruchowej jest poprawa
samopoczucia (72%), w dalszej kolejności aspekty zdrowotne oraz poprawa sylwetki.
Wnioski. Badane grupy zawodowe w podejściu do aktywności fizycznej wypadają korzystnie na tle społeczeństwa. Jest to
jednak wciąż za mało, by walczyć z plagą chorób cywilizacyjnych i czerpać zdrowotne korzyści. W każdej grupie zawodowej
niezbędne są działania zwiększające aktywność fizyczną osób pracujących.

Czasopismo: Medycyna Ogólna i Nauki o Zdrowiu
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o zdrowiu
Białka pstrąga tęczowego jako potencjalne źródło biologicznie aktywnych peptydów

Bioaktywne peptydy pochodzące z białek żywności mogą pełnić funkcje regulatorów układu
sercowo-naczyniowego, nerwowego czy pokarmowego. Do najlepiej znanych bioaktywnych peptydów należą fragmenty
białek o właściwościach przeciwnadciśnieniowych, z których większość to inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę
I (inhibitory ACE). Celem badań było określenie profilu potencjalnej aktywności biologicznej wybranych białek pstrąga
tęczowego (Oncorhynchus mykiss) przy użyciu narzędzi bioinformatycznych dostępnych w bazie BIOPEP.
Materiał i metody. Sekwencje aminokwasowe 7 białek pochodzących z tkanki mięśniowej pstrąga pobrano z bazy danych
UniProt. Dla każdej z wybranych sekwencji wyznaczono częstotliwość występowania biologicznie aktywnych fragmentów
(parametr A) oraz potencjalną aktywność biologiczną (parametr B) białek. Następnie przeprowadzono symulowaną proteolizę
in silico z wykorzystaniem 6 enzymów proteolitycznych.
Wyniki. Największą liczbę sekwencji biopeptydów (1999) zidentyfikowano w kolagenie pstrąga, w tym najwięcej fragmentów
o aktywności inhibitora ACE. Białko to charakteryzowało się największą wartością parametrów A (0,7316) i B (0,1651)
dla peptydów o aktywności inhibitora ACE ze wszystkich przebadanych sekwencji. Ficyna i papaina uwalniały największą
liczbę bioaktywnych fragmentów z badanych białek pstrąga tęczowego.
Wnioski. Na podstawie otrzymanych wyników można stwierdzić, że kolagen jest najbogatszym źródłem peptydów bioaktywnych
z przebadanych sekwencji aminokwasowych białek pstrąga tęczowego. Ficyna i papaina mogą być wykorzystane
do produkcji hydrolizatów lub peptydów o potencjalnej aktywności biologicznej z tkanki mięśniowej pstrąga.

Czasopismo: Medycyna Ogólna i Nauki o Zdrowiu
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o zdrowiu
Zachowania zdrowotne i miejsce zdrowia w hierarchii wartości młodzieży

Zdrowie należy pojmować jako jedną z największych wartości w życiu każdego człowieka. Jednocześnie
w procesie kształcenia młodzieży temu tematowi poświęca się relatywnie niewiele uwagi.
Cel pracy. Niniejsze opracowanie jest wprowadzeniem w problematykę edukacji zdrowotnej młodzieży. Wiedza młodzieży
na temat zdrowia i jego znaczenia w życiu jest często niewystarczająca, dlatego też powinna ona być aktywnie wspierana
przez system edukacji zdrowotnej. Zachowania zdrowotne oraz zdrowy styl życia powinny stać się ważnym elementem
hierarchii wartości wyznawanych przez młodzież, ponieważ tym samym zostaną stworzone podwaliny dla kontynuowania
dbałości o zdrowie w życiu dorosłym.
Skrócony opis stanu wiedzy. Zachowania zdrowotne są jednym z najważniejszych czynników determinujących stan
zdrowia człowieka. Aktywność ruchowa i odpowiednio zbilansowana dieta stanowią podstawę prawidłowego rozwoju
młodzieży. Aktualne wyniki działań zmierzających do poprawy stanu zdrowia młodzieży nie są zadowalające, stąd konieczność
pogłębionej analizy opartej na samoocenie zdrowia oraz dobrego samopoczucia.
Podsumowanie. Zachowania prozdrowotne są wykładnikami postaw wobec zdrowia, które wynikają z przyjętych przez
jednostki wartości, dlatego też wskazuje się na potrzebę doradzania, wspierania oraz pomocy ludziom młodym w ich
kształtowaniu.

Czasopismo: Medycyna Ogólna i Nauki o Zdrowiu
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o zdrowiu
Zespół odpychania – rola koncepcji Bobath

Zespół odpychania jest opisywany jako częste, ale niezbyt dobrze znane zaburzenie postawy ciała charakteryzowane przez
wychylenie w stronę przeciwną do uszkodzonej półkuli mózgu oraz aktywny opór pacjenta na zewnętrzne działania mające
na celu przywrócenie mu rzeczywistej pozycji pionowej. Zespół odpychania występuje częściej u chorych z przebytym
incydentem naczyniowym mózgu. Został po raz pierwszy opisany przez Patricię M. Davies (starszego seniora instruktora
IBITA) w 1985 roku. Terapia według koncepcji Bobath powinna obejmować nie tylko specjalne ćwiczenia, ale też używanie
wizualnych przedmiotów jako punktów odniesienia. Podstawowym celem usprawniania jest wykształcenie właściwego
mechanizmu odruchu postawy. Istotą takiego działania jest usuwanie przeszkód blokujących realizację prawidłowych
wzorów posturalnych i motorycznych oraz dostarczenie prawidłowych doświadczeń sensomotorycznych. Terapia ta jest
procesem długotrwałym, wymagającym cierpliwości i indywidualnego dopasowania do poszczególnych chorych, zależnie
od deficytu motorycznego i poznawczego.

Czasopismo: Medycyna Ogólna i Nauki o Zdrowiu
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o zdrowiu