rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Perforacja przełyku – wyzwanie diagnostyczne i terapeutyczne. Jednoośrodkowa retrospektywna analiza przypadków z lat 2009–2015

Wstęp: Perforacja przełyku jest stanem bezpośrednio zagrażającym życiu pacjenta. Ten stan chorobowy charakteryzuje się złożoną etiologią oraz brakiem wytycznych co do standardów postępowania. Poniższa praca stanowi analizę przypadków leczonych w Klinice Chirurgii Klatki Piersiowej, Chirurgii Ogólnej i Onkologicznej oraz przegląd piśmiennictwa międzynarodowego dotyczącego tego zagadnienia. Cel badania: Celem badania była retrospektywna ocena i analiza postępowania u pacjentów z perforacją przełyku o zróżnicowanej etiologii, leczonych w Klinice Chirurgii Klatki Piersiowej, Chirurgii Ogólnej i Onkologicznej w latach 2009–2015. Z badania wyłączono grupę pacjentów, u których przyczyną perforacji była pooperacyjna nieszczelność w obrębie wykonanego zespolenia chirurgicznego. Materiał: Analizie poddano 16 przypadków perforacji przełyku, które były leczone w klinice w latach 2009–2016. Z analizy wykluczono przypadki nieszczelności chirurgicznych zespoleń u pacjentów poddanych planowym procedurom chirurgicznym zarówno z przyczyn nowotworowych, jak i nienowotworowych. Najczęstszą przyczyną perforacji były powikłania o charakterze jatrogennym (7 pacjentów; 44%), kolejną przyczyną był zespół Boerhaavego (5 pacjentów; 31,2%), perforacja w wyniku urazu tępego (2 pacjentów; 12,5%), perforacja w owrzodzeniu oraz perforacja w obrębie guza (po 1 pacjencie). Dziesięciu chorych leczono operacyjnie, 6 pacjentów poddano pierwotnemu protezowaniu przełyku – w tym w 2 przypadkach zastosowano drenaż śródpiersia i jamy opłucnej. W powyższej grupie chorych doszło do 9 zgonów (56,2%). Wnioski: Leczenie perforacji przełyku stanowi wyzwanie dla całego zespołu terapeutycznego. Począwszy od etapu diagnostyki, poprzez wybór metody leczenia pierwotnego, a następnie leczenie ewentualnych komplikacji. Badanie dotyczyło jednego ośrodka i pomimo szerokich ram czasowych retrospektywnie oceniono jedynie 16 przypadków. Pomimo niejednorodnej pod względem etiologii grupy, udało się uzyskać kilka istotności statystycznych niosących za sobą implikacje kliniczne. Większość rozpoznanych perforacji w czasie powyżej 48 godzin dotyczyła dolnego odcinka przełyku (częstsze ryzyko przeoczenia choroby w tym odcinku ze względu na niejasny obraz chorobowy i wyniki badań obrazowych). Rozpoznanie choroby i wdrożenie leczenia po 24 godzinach w naszym materiale wiązało się z wyższym odsetkiem zgonów.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Akceptacja choroby chorych na raka płuca przed i po zakończeniu leczenia chirurgicznego

Wprowadzenie: Rak płuca jest najczęstszym nowotworem złośliwym na świecie, a także jednym z najgorzej rokujących. Akceptacja choroby jest najważniejszym elementem w procesie przystosowania się do życia. Im wyższa, tym mniejszy stres i większe poczucie własnej wartości, co ułatwia przystosowanie do sytuacji zdrowotnej. Cel: Celem pracy była ocena akceptacji choroby u chorych przed i po operacji raka płuca Materiały i metody: Badanie przeprowadzono w 2016 roku w Centrum Onkologii oraz Kujawsko-Pomorskim Centrum Pulmunologii w Bydgoszczy. W badaniu uczestniczyło tych samych 87 osób przed i po operacjami raka płuca. Do badania użyto autorskiego kwestionariusza ankiety oraz Skali Akceptacji Choroby. Wyniki: Mężczyźni stanowili 75% badanej grupy, 65% osób było w wieku 50–69 lat. Największa liczba pacjentów – 25 osób (28,7%) – paliło 5 paczkolat, natomiast najmniejsza – 8 osób (9,2%) – 2,5 paczkolat. Poziom akceptacji choroby przed i po operacji różnił się u 58 osób. U 29 pacjentów poziom akceptacji był taki sam, u 45 nastąpił jego spadek, natomiast u 13 wzrost. Przed operacją średnia punktowa akceptacja choroby wyniosła 26,2 punktu, po operacji 20,89 punktu. Chorzy zarówno przed, jak i po operacji mieli podobne średnie punktowe akceptacji choroby niezależnie od płci, wieku, wykształcenia miejsca zamieszkania i aktywności zawodowej. Wnioski: U ponad połowy chorych akceptacja choroby zmniejsza się po operacji i jest na przeciętnym poziomie. Zmienne socjodemograficzne w okresie zarówno przed operacją jak i w okresie pooperacyjnym takie jak, płeć, wiek, wykształcenie miejsce zamieszkania, aktywność zawodowa nie mają wpływu na akceptację choroby Z poszczególnych składowych socjodemograficznych znamiennie gorszą akceptację choroby w okresie z przed operacji do okresu pooperacyjnego wykazują mężczyźni i chorzy w wieku 50–69 lat, z wykształceniem podstawowym/zawodowym, średnim, osoby pracujące i nie zależnie od miejsca zamieszkania.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Analiza czynników wpływających na jakość życia osób z chorobą Leśniowskiego-Crohna

Wstęp. Choroba Leśniowskiego-Crohna (chL-C) jest nieswoistym zapaleniem jelit o nieznanej etiologii. Jej przewlekły charakter, a także występowanie objawów jelitowych i ogólnych znacznie utrudnia chorym codzienne funkcjonowanie. Naprzemiennie występujące okresy zaostrzenia i remisji choroby są przyczyną obniżenia jakości życia pacjentów. Poznanie czynników, które spowodowały obniżenie poziomu jakości życia, pozwala zrozumieć zachowanie i sytuację pacjenta oraz możliwości radzenia sobie ze stresem wywołanym przez chorobę. Celem pracy była analiza czynników wpływających na jakość życia osób z chL-C. Materiał i metody. Badaniem objęto grupę 50 osób z rozpoznaniem choroby Leśniowskiego- Crohna. Ankietowani byli leczeni w Klinice Chirurgii Ogólnej i Kolorektalnej Uniwersytetu Medycznego w Łodzi oraz w Poradni Gastroenterologicznej przy Uniwersyteckim Szpitalu Klinicznym nr 1 w Łodzi. Badanie jakości życia przeprowadzono metodą sondażu diagnostycznego przy zastosowaniu narzędzia badawczego kwestionariusza SF-36v2 oraz ankiety własnej konstrukcji. Wyniki. Analiza wyników wykazana, że jakość życia pacjentów z chL-C była obniżona, szczególnie w okresie zaostrzenia choroby. Ocena jakości życia badanych w aspekcie fizycznym była nieco wyższa, niż w aspekcie psychicznym. Wyższe wykształcenie badanych oraz brak konieczności leczenia chirurgicznego znacznie poprawia jakość życia. Wnioski. Występowanie choroby przewlekłej wpływa na obniżenie jakości życia respondentów. Pacjenci w starszym wieku potrafią lepiej przystosować się do trudnej sytuacji spowodowanej chorobą. Jakość życia kobiet i mężczyzn jest na podobnym poziomie oraz chorzy w okresie remisji choroby mieli lepszą jakość życia od chorych w okresie zaostrzenia choroby.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Zastosowanie nowego modelu zatyczki z bezkomórkowej macierzy skórnej w leczeniu przetok odbytu. Opis przypadku oraz spostrzeżenia własne na podstawie pierwszego zastosowania w Polsce

Przetoka odbytu (anal fistula, AF) jest patologicznym połączeniem odbytu i skóry okolicy odbytu. Główną przyczyną tworzenia się przetok odbytu jest infekcja bakteryjna gruczołów w obrębie krypt odbytowych. Jedną z nowoczesnych technik leczenia przetok nieingerujących w aparat zwieraczowy jest implantacja materiału kolagenowego w formie zatyczek. Poniżej przedstawiamy pierwsze polskie doświadczenia z nowym modelem zatyczki biomateriałowej stosowanym w leczeniu przetok odbytu oraz wskazujemy na kluczowe elementy postępowania przed- i śródoperacyjnego związanego z zastosowaniem tej metody. W opinii autorów metoda jest prosta, bezpieczna i powtarzalna. Nowatorska organizacja przestrzenna materiału minimalizuje ryzyko migracji i rotacji zatyczki oraz idealnie wkomponowuje się i dopasowuje do przebiegu i kształtu kanału przetoki, umożliwiając jej inkorporowanie i przerastanie przez tkanki kanału przetoki. Relatywnie krótki czas operacji, niewielkie pooperacyjne dolegliwości bólowe i szybsza rekonwalescencja są niewątpliwie dodatkowymi zaletami metody. W celu oszacowania skuteczności leczenia przetok z zastosowaniem nowego typu zatyczki kluczowa jest długoterminowa obserwacja obejmująca większą ilość pacjentów.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Coccygodynia – patogeneza, diagnostyka i terapia. Przegląd piśmiennictwa

Coccygodynia to problem dotyczący 1% populacji cierpiącej z powodu dolegliwości narządu ruchu. Ból ten kojarzony jest często przez pacjentów z urazem, upadkiem na kość ogonową, długą jazdą na rowerze, czy też – u kobiet – z porodem. Powodem opisywanego problemu mogą być rzeczywiste zmiany morfologiczne. Jednak to coccygodynia idiopatyczna przysparza specjalistom wielu dziedzin trudności terapeutycznych. Niesatysfakcjonująca terapia, włączając w to coccygectomię skłania do poszukiwania nowych rozwiązań. Zaliczyć do nich należy zarówno techniki wykorzystywane w terapii manualnej, które to w swoim spektrum mieszczą zarówno techniki bezpośrednie, z dojścia per rectum, jak i techniki pośrednie wpływające na odległe struktury narządu ruchu, pozostające w ścisłych interakcjach z połączeniem krzyżowo-guzicznym i samą kością ogonową. Okazuje się, że coccygodynia wynikać może z nadmiernego napięcia mięśnia dźwigacza odbytu, mięśnia guzicznego, mięśni pośladkowych, ale też z podrażnienia struktur łącznotkankowych otaczających kość ogonową: więzadeł krzyżowo-ogonowych, krzyżowo-kolcowych oraz więzadeł krzyżówo-guzowych. To właśnie te przyczyny leżą u podstaw coccygodynii idiopatycznej. Niestety nie widać ich w badaniach obiektywnych takich jak: RTG, MR czy TK, dlatego stanowią problem zarówno diagnostyczny, jak i terapeutyczny. Do opisania problemu wykorzystano piśmiennictwo przedmiotu z dziedziny chirurgii oraz terapii manualnej. Szczegółowe i wieloaspektowe poznanie przyczyn opisanego problemu pozwala trafniej zakwalifikować pacjenta do odpowiedniej grupy potrzeb zdrowotnych i efektywniej dobierać metodę leczenia.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Duża torbiel rzekoma trzustki penetrująca do śródpiersia tylnego

Przedstawiamy przypadek dużej torbieli rzekomej trzustki w śródpiersiu powodującej ucisk lewego przedsionka i przełyku, co objawiało się dusznością, kołataniem serca i wymiotami. Zdjęcie RTG klatki piersiowej było niediagnostyczne, w ezofagogastroduodenoskopii uwidoczniono rozlany zewnętrzny ucisk na dystalny odcinek przełyku i trzon żołądka, natomiast ostateczne rozpoznanie postawiono w oparciu o tomografię komputerową. Zdecydowano się na zabieg operacyjny z powodu nawrotowości torbieli rzekomej trzustki, wywiad nieskuteczności zewnętrznego drenażu torbieli pod kontrolą radiologiczną kilka lat przed hospitalizacją oraz dużą średnicę torbieli rzekomej, która powodowała ostrą niewydolność krążeniowo-oddechową.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Rak jasnokomórkowy w obrębie ściany jamy brzusznej

Wprowadzenie: Rak jasnokomórkowy, wywodzący się z blizny po cięciu cesarskim, jest niezwykle rzadki. W piśmiennictwie opisano tylko 22 przypadki tego nowotworu, stąd strategie jego leczenia wymagają dalszego opracowania. W pracy opisujemy przypadek pacjentki z rakiem jasnokomórkowym ściany jamy brzusznej, który wystąpił 35 lat po porodzie rozwiązanym drogą cięcia cesarskiego. Opis przypadku: 58-letnia kobieta, skarżąca się głównie na ból brzucha oraz zwiększającą się masę w obrębie ściany jamy brzusznej, została przyjęta na Oddział Onkologii Chirurgicznej. Po wykonaniu biopsji guza postawiono wstępną diagnozę raka jasnokomórkowego. Przeprowadzono operację wycięcia guza z szerokim marginesem zdrowej tkanki, histerektomię z obustronną owariektomią i salpingektomią oraz rekonstrukcję ściany jamy brzusznej z użyciem siatki syntetycznej. Po 15 dniach hospitalizacji pacjentka została wypisana ze szpitala w stanie bardzo dobrym. U pacjentki nie stwierdzono nawrotu choroby w okresie 6 miesięcy od operacji. Wnioski: Brak standardów postępowania oraz leczenia tych rzadkich złośliwych transformacji nowotworowych stanowi największe wyzwanie w opiece nad pacjentem. Z uwagi na zwiększającą się tendencję do rozwiązywania porodów drogą cięcia cesarskiego możemy spodziewać się zwiększonej zachorowalności na raka jasnokomórkowego ściany jamy brzusznej. Z tego powodu pacjentki oraz lekarze powinni być wyczuleni na jakikolwiek ból, świąd lub zmiany rozmiaru blizn w obrębie ściany jamy brzusznej.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Bezpośrednie wprowadzenie trokarów z uniesieniem pochewki mięśnia prostego brzucha: nowa technika w chirurgii bariatrycznej

Wprowadzenie: Pierwotne wprowadzenie trokaru stanowi pierwszy etap każdego zabiegu laparoskopowego i wiąże się z wieloma powikłaniami. U pacjentów z otyłością olbrzymią wprowadzenie trokara wiąże się z większą liczbą powikłań w porównaniu do pacjentów bez otyłości. Materiał i metody: W naszym badaniu opisaliśmy zastosowaną przez nas technikę pierwotnego wprowadzenia trokaru poprzez bezpośrednie wprowadzenie go z uniesieniem pochewki mięśnia prostego brzucha przy pomocy pojedynczych kleszczyków do serwet typu Backhaus, a następnie oceniliśmy bezpieczeństwo i skuteczność jej stosowania w chirurgii bariatrycznej. Dyskusja: Wyniki wskazują, że uzyskanie pierwotnego dostępu z zastosowaniem naszej techniki pozwala na skuteczne przeprowadzenie laparoskopowych zabiegów bariatrycznych. Przyjęta przez nas technika stanowi bezpieczny i skuteczny pierwszy etap zabiegów laparoskopowych u wszystkich pacjentów, przy czym jedynym przeciwwskazaniem jest ciężka hepatomegalia.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Ocena czynników ryzyka rekanalizacji embolizowanych pękniętych tętniaków umiejscowionych na tylnej części koła tętniczego Willisa

Wprowadzenie: Tętniaki umiejscowione na tylnej części koła tętniczego Willisa są częstą przyczyną krwawienia podpajęczynówkowego (ang. aneurysmal subarachnoid haemorrhag;e - aSAH) i stanowią około 30% wszystkich tętniaków wewnątrzczaszkowych. Ze względu na duże ryzyko operacyjne, chorzy z tętniakami tylnego kręgu są kierowani na leczenie wewnątrznaczyniowe. Embolizacja, czyli upakowanie tętniaka spiralami, jest obarczona dużym ryzykiemą niedogodnością, jaką jakim jest wystąpienie rekanalizacji i powstanie tętniaka nawrotowego. W pracy przeprowadziliśmy analizę parametrów morfometrycznych tętniaków tylnego kręgu w celu znalezienia markera radiologicznego zwiastującego wystąpienia rekanalizacji. Materiał i metody: Analizie retrospektywnej poddano dane kliniczne dwudziestu czterech24 pacjentów z tętniakami tylnego kręgu, którzy leczeni byli na drodze klasycznej embolizacji. Pomiary morfometryczne wykonano na modelach 3D tętniaka otrzymywanych za pomocą przedoperacyjnego badania angio-CT nn. mózgowych. Wielkość i objętość tętniaka mierzono na podstawie obrazów otrzymanych w cyfrowej angiografii subtrakcyjnej. Skuteczność początkowego leczenia endowaskularnego określono wizualnie przy użyciu zmodyfikowanej skali Raymond Roy, po embolizacji i podczas kontrolnej angiografii. Rekanalizację diagnozowano, obserwując wypełnienie tętniaka podczas badania. Analizę statystyczną przeprowadzono stosując oprogramowanie Statistica 13.1 Wyniki: Stwierdzono, że największy wymiar tętniaka prostopadły do jego szyi, był istotnie związany z rekanalizacją (12,12 ± 5,13 mm vs. 7,41 ± 3,97 mm, p = 0,039), i pozostał istotny po uwzględnieniu efektu wieku, płci i lokalizacji tętniaka (OR = 1,26 , 95% CI: 1,01-1,60, p = 0,047). Wykazaliśmy również, że największy wymiar tętniaka prostopadły do jego szyi jest dobrym klasyfikatorem umożliwiającym różnicowanie pomiędzy zrekanalizowanymi a niezrekanalizowanymi tętniakami tylnego kręgu (AUC = 0,755, 95% CI: 0,521-–0,989, p = 0,033).

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Ciśnieniowe pęknięcie przełyku (zespół Boerhaavego) jako diagnostyczne i terapeutyczne wyzwanie wymagające szybkiej i skutecznej współpracy międzyklinicznej. Raport przypadku z regionalnego ośrodka specjalizującego się w chorobach przełyku

Prezentujemy opis przypadku 47-letniego mężczyzny przyjętego do naszego ośrodka z powiatowego Szpitalnego Oddziału Ratunkowego z objawami wstrząsu septycznego i podejrzeniem zespołu Boerhaavego. Po potwierdzeniu rozpoznania pacjenta operowano w trybie ostrego dyżuru. W przebiegu pooperacyjnym wystąpiły objawy alkoholowego zespołu abstynencyjnego oraz przetoki przełykowo-śródpiersiowej – najpoważniejszego powikłania miejscowego w tym schorzeniu. W efekcie leczenia zachowawczego uzyskano wygojenie się przetoki i powrót chorego do zdrowia. W kontrolnym badaniu po 6 miesiącach od wypisu nie stwierdzono powikłań odległych, w szczególności zwężenia przełyku.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Lista kontrolna w chirurgii kolorektalnej – propozycja ekspertów Polskiego Klubu Koloproktologii oraz Konsultanta Krajowego w chirurgii ogólnej

Lista kontrolna (z ang. checklist) to zbiór informacji pomagających zmniejszyć ryzyko wystąpienia niepowodzenia wynikające z ograniczeń ludzkiej pamięci i uwagi. W chirurgii pierwsza edycja checklisty (SSC z ang. Surgical Safety Checklist) powstałej pod nadzorem WHO (Światowa Organizacja Zdrowia z ang. World Health Organization) powstała w 2007 roku i obejmuje trzy etapy związane z pobytem pacjenta na sali operacyjnej i samej operacji: 1. przed rozpoczęciem (indukcją) znieczulenia; 2. przed nacięciem skóry; 3. przed opuszczeniem przez pacjenta sali operacyjnej Chirurgia kolorektalna jest szczególnie obciążona dużym ryzykiem powikłań i relatywnie wysokim odsetkiem śmiertelności. Eliminacja lub, co bardziej prawdopodobne, zmniejszenie ryzyka powikłań poprzez wystandaryzowanie procedur okołooperacyjnych może być szczególnie istotna w tej grupie. Wprowadzenie “dedykowanych” chirurgii kolorektalnej checklist wydaje się być jak najbardziej uzasadnione. Proponowana przez autorów checklista w chirurgii kolorektalnej podzielona jest na cztery etapy, podczas których sumienne wypełnianie list kontrolnych ma zmniejszyć potencjalne ryzyko związane z hospitalizacją i leczeniem operacyjnym pacjentów. Prezentowana checklista nie ma oczywiście charakteru zamkniętego, w miarę pojawiania się nowych publikacji czy rekomendacji pewne punkty mogą ulegać modyfikacjom, nowe zagadnienia mogą uzupełniać checklistę. Na chwilę obecną jest ona jednak narzędziem biorącym pod uwagę znane i potwierdzone elementy postępowania śródoperacyjnego, których przestrzeganie może znacząco zmniejszyć odsetek zdarzeń niepożądanych czy powikłań chirurgicznych.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Leczenie chorych z przerzutami do otrzewnej raka jelita grubego – zabiegi cytoredukcyjne i dootrzewnowa chemioterapia perfuzyjna w hipertermii (HIPEC). Aspekt finansowy

U około 10–15% chorych z rakiem jelita grubego w momencie rozpoznania nowotworu stwierdza się obecność przerzutów do otrzewnej. We wczesnych przypadkach, gdy przerzuty raka jelita grubego do otrzewnej są ograniczone do jamy otrzewnej i nie stwierdza się cech przerzutów drogą krwi, możliwe jest ich skuteczne leczenie w oparciu o rozległe zabiegi cytoredukcyjne (CRS) oraz dootrzewnową chemioterapie perfuzyjną w hipertermii (HIPEC) Leczenie to pozwala uzyskać nawet 50% 5-letnich przeżyć. Wyniki te są powodem coraz szerszego stosowania tej metody leczenia. Ze względu na zakres zabiegów cytoredukcyjnych (CRS), czas trwania procedury chirurgicznej, konieczność opieki pooperacyjnej na oddziale intensywnej terapii oraz koszty leków i sprzętu do HIPEC optymalne leczenie przerzutów do otrzewnej generuje większe koszty aniżeli większość procedur chirurgicznych. Ze względu na niedoszacowanie procedury w ramach refundacji realne pokrycie kosztów wynosi około 40% - 80%. W większości przypadków zabiegi CRS + HIPEC są deficytowe i stanowią obciążenie finansowe dla szpitala. W pracy przedstawiono aspekty finansowe procedury chirurgicznego leczenia chorych z przerzutami do otrzewnej w połączeniu z HIPEC na podstawie wyników własnych z dwóch ośrodków (Gdańsk, Wrocław) a także omówiono zagadnienia refundacji kosztów tej procedury w różnych ośrodkach na świecie wykonujących te zabiegi. Omówiono także możliwości zmniejszenia kosztów procedury, zależne od odpowiedniej kwalifikacji chorych oraz doświadczenia zespołu medycznego.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Obraz chirurgii onkoplastycznej piersi w Polsce

Techniki onkoplastyczne i rekonstrukcyjne stanowią podstawowe narzędzia pracy współczesnych chirurgów piersi. Celem badania było ustalenie rodzajów rekonstrukcji onkoplastycznych przeprowadzanych w ośrodkach leczenia raka piersi w Polsce. Drogą e-mailową rozesłano kwestionariusz zawierający 18 pytań do członków Polskiego Towarzystwa Chirurgii Onkologicznej oraz Polskiego Towarzystwa Chirurgii Plastycznej, Rekonstrukcyjnej i Estetycznej poprzez ich portale internetowe. Liczba pacjentek z rakiem piersi poddawana operacji sięgała od 120 do 904 rocznie w każdym z ośrodków. Wykonywano głównie operacje oszczędzające pierś (breast conserving surgery - BCS) z wyjątkiem jednego ośrodka (zakres 50 – 70%). Jednoczasową rekonstrukcję piersi (immediate breast reconstruction - IBR) wykonywano w 6-42% zabiegów. Najczęstszym rodzajem IBR była dwuetapowa rekonstrukcja z użyciem ekspandera i wszczepieniem implantu lub jednoetapowa rekonstrukcja przy użyciu implantu z lub bez wszczepienia siatki syntetycznej. Najczęściej wykonywanym zabiegiem odroczonej rekonstrukcji piersi (delayed breast reconstruction - DBR) była dwuetapowa rekonstrukcja z użyciem ekspandera i następnie z wszczepieniem implantu. W żadnym z badanych ośrodków nie wykonywano rekonstrukcji z użyciem wolnego płata. W ośrodku chirurgii plastycznej wykonywano rekonstrukcję z wykorzystaniem płata perforatorów głębokich naczyń nabrzusznych dolnych (DIEP). W ośrodkach onkologicznych wykonywano rekonstrukcje z użyciem płatów uszypułowanych. W wybranych ośrodkach stosowano bezkomórkowe macierze skórne (ADM) oraz przeszczep tkanki tłuszczowej. Oceniono wyniki na podstawie opinii pacjentów (patient-reported outcome measures - PROM) oraz powikłania po zabiegach. Nasze wyniki mogą stanowić podstawę do dalszego doskonalenia umiejętności, akredytacji, zbierania danych i audytu, w tym oceny na podstawie opinii pacjentów. Istnieje również pilna potrzeba rozwiązania problemu nierówności w refundacji procedur w różnych państwach Europy.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Miejsce chirurgii cytoredukcyjnej i HIPEC w leczeniu przerzutów do otrzewnej mięsaków oraz innych rzadkich nowotworów

Chirurgia cytoredukcyja (CRS) w połączeniu z chemoterapią dootrzewnową w hipertermii (HIPEC) w rozsiewie wewnątrzotrzwnowym raka jelita grubego, śluzaka rzekomego otrzewnej, czy raka żołądka staje się postępowaniem standardowym. Ocena skuteczności takiego postępowania w innych nowotworach jest wciąż przedmiotem badań klinicznych. Szczególnie trudno ocenić skuteczność CRS i HIPEC w leczeniu rozsiewu nowotworów rzadko występujących takich jak mięsaki czy rak jelita cienkiego. Przejrzano i omówiono dostępne, głownie retrospektywne badania w tym zakresie. Potwierdzają one skuteczność zabiegów cytoredukcyjnych, szczególnie jeśli osiągnięto całkowitą cytoredukcję chirurgiczną (CC-0/1), skuteczność HIPEC wymaga jednak dalszych badań prospektywnych.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne