rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Chorobotwórczość izolatów Phytophthora spp. uzyskanych z cieków i zbiorników wodnych

Badano chorobotwórczość izolatów Phytophthora spp. uzyskanych z cieków i zbiorników wodnych w stosunku do Ligustrum vulgare, Chamaecyparis lawsoniana, Lavandula angustifolia i Rhododendron sp. Źródłem izolatów były 
3 stawy zlokalizowane na terenie szkółek ozdobnych, 3 rzeki oraz kanał odwadniający w szkółce. Wszystkie analizowane izolaty P. citrophthora i P. cinnamomi kolonizowały tkanki testowanych roślin w warunkach laboratoryjnych i szklarniowych. Nie stwierdzono różnic w patogeniczności izolatów z roślin żywicielskich, w porównaniu do kultur uzyskanych z wody.

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Wpływ nawadniania kroplowego na wzrost rożnika przerośniętego (Silphium perfoliatum L.) uprawianego na glebie bardzo lekkiej z sadzonek uzyskanych w wyniku mikrorozmnażania

W doświadczeniu polowym, przeprowadzonym w latach 2009-2010 na glebie bardzo lekkiej w Kruszynie Krajeńskim koło Bydgoszczy, badano wpływ nawadniania kroplowego na wybrane parametry wzrostu rożnika przerośniętego uprawianego z sadzonek uzyskanych w procesie mikrorozmnażania in vitro. Doświadczenie założono jako jednoczynnikowe w układzie zależnym, w czterech powtórzeniach. Czynnikiem stanowiącym źródło zmienności było nawadnianie kroplowe zastosowane w dwóch wariantach: O - bez nawadniania (kontrola), 
K - nawadnianie kroplowe, przeprowadzane na podstawie wskazań tensjometrów (-0,04 MPa). Materiałem do badań były rośliny rożnika przerośniętego (Silphium perfoliatum L.), które uzyskano w procesie mikrorozmnażania. Nawadnianie kroplowe istotnie wpłynęło na zwiększenie świeżej masy liści z jednej rośliny oraz liczby liści. Zwiększyło istotnie powierzchnię transpiracyjną jak również podwyższyło zawartość suchej masy liści.

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Geodezyjne modele kinematyczne

W pracy przedstawiono wybrane zagadnienia dotyczące geodezyjnych
modeli kinematycznych. W dotychczasowych zastosowaniach
wykorzystuje się różne procedury estymacji liniowej, które wynikają
z postaci układów równań wiążących obserwacje. W różny też sposób
formułowany jest sam model kinematyczny. Przyjęta w pracy koncepcja
modelu zakłada, że nie ma znaczenia sposóbprzeprowadzania
obserwacji, w sensie czasu czy epok pomiarowych. Danymi wejściowymi
mogą być również funkcje obserwacji, na przykład współrzędne
punktów wraz z odpowiadającą im macierzą kowariancji. Model kinematyczny,
jeśli ma dotyczyć obiektów inżynierskich, powinien być
uzupełniony odpowiednimi restrykcjami nakładanymi na parametry modelu,
gwarantującymi ciągłość przemieszczeń i odkształceń. Uogólniony
model kinematyczny może służyć do uzyskania parametrów funkcji
opisujących ruch pojedynczych punktów lub całego obiektu, czyli dostarczać
informacji o punktowym lub wektorowym polu przemieszczeń.

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Badanie stopnia cyfryzacji danych oraz wykorzystania map katastralnych w EGiB na obszarze wybranego powiatu w województwie podkarpackim

Przedmiotem opracowania jest analiza danych ewidencyjnych z zakresu
części graficznej operatu ewidencji gruntów i budynków (EGiB) powiatu
strzyżowskiego. Obszar badań obejmuje pięć jednostek ewidencyjnych
(gmin): Strzyżów, Frysztak, Niebylec, Czudec, Wiśniowa. W sumie
stanowi to 63 obręby ewidencyjne. Badaniem objęto mapy ewidencyjne
znajdujące się w zasobie Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej
i Kartograficznej w Strzyżowie. Badania wykonano w oparciu o
klasyfikację udostępnionych na potrzeby pracy (Markowska, 2013) materiałów
kartograficznych pod względem formy (mapa analogowa, cyfrowa,
numeryczna) oraz skali, daty i techniki wykonania.
Głównym celem publikacji jest zbadanie stopnia wykorzystania map
katastralnych w EGiB na w/w obszarze w pracach geodezyjnych. Ponadto
w pracy poddano ocenie poziom modernizacji i cyfryzacji zasobu EGiB, w
celu weryfikacji zamierzeń przeprowadzonego przez ARiMR projektu LPIS.
Dodatkowy aspekt publikacji stanowi porównanie otrzymanych wyników z danymi dla województwa małopolskiego, w kontekście tej samej przynależności
historycznej tych regionów do ziem byłego zaboru austriackiego.

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Występowanie posuch atmosferycznych w półroczu letnim we Wrocławiu–Swojcu w latach 1961-2010

Celem pracy jest analiza i ocena występowania posuch atmosferycznych
w półroczu letnim we Wrocławiu-Swojcu na przestrzeni 50-lecia
1961÷2010. Do zrealizowania założonego w pracy celu wykorzystano
dobowe wartości sum opadów atmosferycznych pomierzonych na terenie
Obserwatorium Agro – i Hydrometeorologii Uniwersytetu Przyrodniczego
we Wrocławiu. Analizy prowadzono dla półrocza letniego (od maja
do października) w pięćdziesięcioleciu 1961÷2010. Ocenę występowania
posuch atmosferycznych przeprowadzono na podstawie ciągów dni
bezopadowych, wykorzystując do ich wyznaczenia kryterium zaproponowane
przez Schmuck’a. Przeprowadzone analizy wskazały na malejącą
tendencję liczby ciągów dni bezopadowych trwających 9 dni i więcej na
przestrzeni 50-lecia 1961÷2010, lecz była ona nieistotna statystycznie.
Trend ten ustabilizował się już w 30-letnim okresie 1961÷1990. Najczęściej
posuchy występowały w październiku, a najrzadziej w lipcu. Umiarkowane
posuchy występowały częściej późnym latem (sierpień) oraz we
wrześniu i w październiku. Natomiast silne posuchy na tym obszarze
występowały sporadycznie i wyłącznie w okresie wrzesień – październik.
Otrzymane rezultaty były zbieżne z wynikami badań innych autorów
uzyskanych dla Wrocławia dla zróżnicowanych okresów wieloletnich.

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Wdrażanie Ramowej Dyrektywy Wodnej w zlewni Baryczy

Ramowa Dyrektywa Wodna 2000/60/WE (RDW) z dnia 23 października 2000 r. ustanawiająca ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej jest wynikiem wieloletnich prac Wspólnot Europejskich zmierzających do lepszej ochrony wód. Zobowiązuje państwa członkowskie do racjonalnego wykorzystywania i ochrony zasobów wodnych w myśl zasady zrównoważonego rozwoju. Zlewnia Baryczy jest jedną z dwunastu zlewni bilansowych na obszarze Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we Wrocławiu. Cechuje się bogactwem krajobrazu oraz dużą bioróżnorodnością. Na jej obszarze rozwinęła się gospodarka stawowa. Stawy hodowlane są jednocześnie unikatową w skali światowej ostoją wielu gatunków ptaków. Przeprowadzona analiza wdrażania Ramowej Dyrektywy Wodnej w zlewni Baryczy obejmuje wszystkie etapy działań przeprowadzonych od momentu przystąpienia Polski do Unii Europejskiej. Na podstawie przeprowadzonej analizy stwierdzono, że wszystkie działania związane z wdrożeniem RDW w zlewni Baryczy przeprowadzono zgodnie z przyjętym harmonogramem. Z analizy wynika, że cały obszar zlewni Baryczy zagrożony jest nieosiągnięciem celów środowiskowych dyrektywy w 2015 r.

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Konflikty przestrzenne na terenach wiejskich – ignorancja czy niewiedza? Studium przypadku

W artykule przedstawione zostały wybrane przypadki konfliktów
przestrzennych występujących na terenach wiejskich. Analizie poddano
zarówno obszary znajdujące się w bezpośrednim sąsiedztwie dużych
aglomeracji miejskich jak i wewnątrz gmin typowo rolniczych. Napotkane
problemy podzielić można na te, wynikające z istniejących uwarunkowań
przyrodniczych oraz będące efektem błędu bądź niedopatrzenia
przy planowaniu nowych funkcji. Następstwem wymienionych w artykule
sytuacji są konflikty przestrzenne występujące na styku terenów
o różnym przeznaczeniu. Konflikty te w znaczny sposób utrudniają lub
uniemożliwiają komfortowe korzystanie z infrastruktury, prawidłowe
funkcjonowanie gospodarstw rolniczych, bezpieczne zamieszkanie na danym
terenie. Efektem błędów popełnionych w procesie planowania przestrzennego
oraz niedostateczne uwzględnianie naturalnych uwarunkowań
występujących na danym terenie jest także zniszczenie mienia, narażenie
gmin na znaczne koszty usuwania skutków klęsk żywiołowych oraz
wypłacania odszkodowań.

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Optymalizacja metod pomiarowych w aspekcie projektowania pomiarów ekstremalnych odkształceń na terenach osuwiskowych

Monitoring terenu podlegającego procesom osuwiskowym jest procesem niezbędnym dla celów zapewnienia bezpieczeństwa obiektów znajdujących się na jego obszarze. W niniejszym artykule przedstawiono opis i wyniki badań eksperymentalnych mających na celu zoptymalizowanie technologii geodezyjnych obserwacji deformacji terenu podlegającego procesom osuwiskowym z wykorzystaniem rozet pomiarowych. Pomiary wykonane zostały przy użyciu trzech instrumentów pomiarowych- LEICA (tachimetry: TCA 2003, TCR 303, TC 407) na badawczym polu testowym. Na podstawie wykonanych badań określono optymalny sposób i dobór sprzętu który może zostać wykorzystany do wykonania obserwacji na rzeczywistym terenie podlegającym procesom osuwiskowym.

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Określenie ilości biogazu z różnych odpadów organicznych pochodzenia komunalnego

Biogaz „gaz wysypiskowy” – powstaje w wyniku fermentacji beztlenowej
związków pochodzenia organicznego. Zawiera od 30 do 70% metanu, od 30 do
60 % CO2 oraz niewielką ilość innych składników takich jak azot, wodór, para
wodna. Jego wartość opałowa waha się w granicach 17–27 MJ/m3. Biogaz ma szerokie
zastosowanie: wykorzystuje się go głównie jako paliwo dla generatorów
prądu elektrycznego, jako źródło energii do ogrzewania wody, a po oczyszczeniu
i sprężeniu jako paliwo do napędu silników spalinowych. W Polsce wytwarzany
jest głównie w niewielkich biogazowniach rolniczych. Pozyskuje się go również
poprzez odgazowywanie obiektów poskładowiskowych.
Przeprowadzone przez autorów badania mają na celu określenie ilości biogazu
możliwych do uzyskania z typowych frakcji, jakie występują w odpadach
komunalnych tj.: obierki z ziemniaków, liście kapusty, obierki warzyw, skórki
z owoców cytrusowych i bananów oraz odpady pochodzenia zwierzęcego.
Do badań przyjęto sześć rodzajów bioodpadów pochodzenia roślinnego oraz
jedną próbę kontrolną zmieszaną losowo ze wszystkich pięciu rodzajów odpadów.
Frakcje te zostały rozdrobnione i uwodnione do zawartości suchej masy ok. 10%.
Biogaz pozyskiwano w procesie fermentacji beztlenowej w regulowanym
środowisku temperaturowym. W tym celu wykorzystano komorę z regulowaną
temperaturą (utrzymując w niej ok. 330 C – optymalna dla bakterii metanowych
mezofilnych), w której umieszczono hermetyczne pojemniki z próbkami. Pomiar
ilościowy wyprodukowanego biogazu i mieszanie próbek następowało dwukrotnie
w ciągu doby.

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Zawartość pierwiastków śladowych w glebach użytkowanych rolniczo

Celem badań było określenie zawartości form ogólnych oraz biodostępnych
wybranych pierwiastków śladowych (Cd, Cr, Ni, Cu, Pb, Zn, Mn) w glebach użytkowanych
rolniczo. Materiał glebowy do badań pobrano z 58 użytków rolnych
zlokalizowanych w obrębie gminy Czernichów. Badane gleby charakteryzowały
się na ogół odczynem kwaśnym lub bardzo kwaśnym. Zawartość węgla organicznego
mieściła się w zakresie od 2,94 g do 31,05 g C · kg-1 s.m. gleby. Zawartości
form ogólnych oraz biodostępnych badanych pierwiastków śladowych charakteryzowały
się dużym zróżnicowaniem pomiędzy poszczególnymi próbkami. Spośród
przebadanych gleb najwięcej pod względem ogólnej zawartości Ni, Cu i Pb zaliczono
do gleb o naturalnej zawartości, natomiast pod względem zawartości Cd
i Zn najwięcej gleb zakwalifikowano do grupy o podwyższonej zawartości tych
pierwiastków. Udział form biodostępnych Cd w ogólnej zawartości tego pierwiastka
w skrajnych przypadkach sięgał 41%. W przypadku Zn i Mn wartość ta
nie przekraczała 24%, zaś dla pozostałych pierwiastków 4%. Zawartość biodostępnych
form badanych pierwiastków śladowych istotnie korelowała z odczynem
gleb.

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Udział azotu azotanowego w ogólnej zawartości azotu w wodach odpływających ze zlewni użytkowanych rolniczo

W pracy przeanalizowano wyniki badań zawartości azotu azotanowego 
i ogólnego w odciekach drenarskich i wodach powierzchniowych pochodzących 
z dwóch obiektów położonych na Dolnym Śląsku. Szczegółowej analizie poddano udział azotanów w ogólnej zawartości azotu. Odcieki drenarskie charakteryzowały się znaczną zawartością azotu ogólnego: średnie stężenie w okresie badawczym wynosiło od 22,4 mg N • dm-3 do 36,9 mg N • dm-3. W odciekach drenarskich, pochodzących z różnych działów drenarskich, stosunek N-NO3:N nie wykazywał istotnych różnic i zawierał się w granicach 75 88%, mimo, że wody te różniły się istotnie zawartością azotu ogólnego i azotanowego. Odprowadzenie odcieków drenarskich zasobnych w związki azotowe na obu obiektach powodowało wzrost średnich stężeń azotu ogólnego w wodach powierzchniowych. W półroczu letnim wody te wykazywały mniejszy stosunek N-NO3:N, co należy tłumaczyć intensywnym pobieraniem tego jonu przez rośliny w okresie wegetacji. Niezależnie od analizowanego półrocza wyższy udział azotanów stwierdzano w wodach poniżej obiektu. Jedynie w przypadku obiektu nizinnego różnice te były istotne dla poziomu istotności p=0,05. Mniejszy udział azotu azotanowego w ogólnej zawartości azotu w wodach powierzchniowych sprzyjał większym wahaniom stosunku 
N-NO3:N.

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Analiza przydatności drobnoziarnistych odpadów przemysłowych do uszczelniania obwałowań przeciwpowodziowych

Artykuł dotyczy możliwości wykorzystania drobnoziarnistych odpadów
przemysłu energetycznego (popiołów lotnych) oraz węglowego (szlamów poflotacyjnych)
do uszczelniania wałów przeciwpowodziowych. Ze względu na to, że są
to nasypy hydrotechniczne, na które okresowo oddziałuje woda, powinny one
spełniać określone dla tego typu obiektów wymagania, dotyczące głównie stateczności
i szczelności. W pracy dokonano analizy uziarnienia, wodoprzepuszczalności
i zagęszczalności wybranych popiołów lotnych i szlamów powęglowych
w aspekcie ich zastosowania do formowania przesłon uszczelniających w wałach
przeciwpowodziowych. Stwierdzono, że stosowanie popiołów lotnych lub szlamów
powęglowych do uszczelniania wałów jest skuteczne, ponieważ pozwala na
uzyskanie wartości współczynnika filtracji rzędu 10-7–10-8 m·s-1, to jest mniejszej
od wymaganej (k < 10-6 m·s-1) dla materiałów stosowanych do nasypów hydrotechnicznych.

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Wpływ fertygacji kroplowej oraz okrywy foliowej w uprawie dyni olbrzymiej odmiany 'Amazonka' na występowanie owadów

Badano występowanie owadów fitofagicznych i pożytecznych zasiedlających dynię olbrzymią ‘Amazonka’, uprawianą w warunkach zróżnicowanej fertygacji kroplowej azotem oraz okrywy foliowej. Doświadczenia entomologiczne przeprowadzono w latach 2006–2007. Pluskwiaki równoskrzydłe, pluskwiaki różnoskrzydłe i przylżeńce stanowiły najliczniejszą grupę, która zasiedlała dynię olbrzymią ‘Amazonka’. Najwięcej owadów o kłująco-ssącym aparacie gębowym występowało, gdy fertygację stosowano raz w tygodniu. Najmniej natomiast w kombinacjach w których stosowano nawożenie posypowe z nawadnianiem kroplowym. Uszkadzające rośliny dyni owady zaliczane do Homoptera reprezentowane były przez kilka rodzin, jak: skoczkowate, szydlakowate i mszycowate. Najliczniejszym przedstawicielem Cicadellidae był skoczek ziemniaczak – Empoasca pteridis Dahlbom. Skoczek sześciorek – Macrosteles laevis Ribaut oraz skoczek czarnoplamek – Eupteryx atropunctata Goeze wystąpiły w mniejszym nasileniu. Owady pożyteczne stanowiły kilka procent całości oznaczonej entomofauny i były to dziubałkowate – Anthocoridae, dziewięciorkowate – Aelothripidae i zażartkowate –- Nabidae. Stosowanie w uprawie polowej dyni olbrzymiej ‘Amazonka’ zróżnicowanej fertygacji kroplowej azotem i okrywy foliowej wpływało na liczebność fitofagicznych pluskwiaków różnoskrzydłych z rodziny tasznikowatych: zmienika lucernowca – Lygus rugulipennis Popp. i wysmułka paskorogiego – Trigonotylus coelestialium Kirk. Wymienione dwa gatunki tasznikowatych chętniej żerowały na roślinach bez czarnej okrywy foliowej. Stosowanie w uprawie dyni okrywy foliowej powodowało zatrzymywanie wody w glebie, nie dopuszczało do rozwoju chwastów oraz prowadziło do zmniejszenia wilgotności w łanie roślin uprawnych.

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Scalenia gruntów w obliczu geozagrożeń

Gwałtowne powodzie oraz osuwiska to groźne i tragiczne w skutkach zjawiska,
z którymi mamy coraz częściej do czynienia. Ostatnie lata przyniosły katastrofalne
powodzie, które spustoszyły nie tylko Polską, ale także inne kraje Europy
środkowej, a skala ich zniszczeń jest trudna do oszacowania do dnia
dzisiejszego.
Dramatyczne skutki geozagrożeń dodatkowo intensyfikuje działalność
prowadzona przez człowieka (m.in. zabudowa mieszkaniowa) w obszarze stref zagrożonych ich występieniem. Od dawna poszukuje się różnego rodzaju rozwiązań,
dzięki którym można minimalizować ryzyko występienia powodzi czy osunięć
ziemi oraz strat powstałych w ich wyniku.
Celem pracy jest przedstawienie scalenia gruntów jako jednego ze znaczących inicjatyw podejmowanych w związku z ochroną przed powodzią oraz
osunięciami ziemi. Sugerowanym rozwiązaniem jest poszerzenie zakresu prac
scaleniowych o działania uwzględniające potrzeby i wymagania związane z zapobieganiem
i ochroną przed geozagrożeniami. W opracowaniu przedstawiono
teoretyczną koncepcje studium geozagrożeń wraz ze wskazaniem materiałów źródłowych koniecznych do jego przygotowania.

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Lipnica Murowana - struktura przestrzenna i krajobraz

Lipnica Murowana prawa miejskie uzyskała w XIV w. Do czasów współczesnych zachowała lokacyjny układ przestrzenny. Korzystne położenie, bogactwa naturalne oraz dobra organizacja i polityka gospodarcza sprzyjały jej rozwojowi i społeczności. Walorami miasteczka są: duży rynek z oryginalną zabudową pierzei XVIII/XIX-wiecznymi kamieniczkami z podcieniami i cały krajobraz osiedleńczy wraz z cennymi obiektami zabytkowymi. Wprawdzie Lipnica utraciła prawa miejskie nadal jest typowym małym polskim miasteczkiem, ale o statusie gminy wiejskiej. Współcześnie, struktura przestrzenna, przesłanki historyczne oraz stopień zainwestowania upoważnia tę miejscowość do wszczęcia starań o przywrócenie jej statusu miasta.

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Zróżnicowanie mikrosiedlisk makrobezkręgowców dennych w obrębie łachy bocznej potoku górskiego

W pracy wykonano analizę, polegająca na sprawdzeniu, czy wybrane
czynniki abiotyczne, to jest: rodzaj granulacji dna cieku i przepływy
wpływają na różnice w różnorodności, liczebności i strukturę dominacji
w zgrupowaniach makrobezkręgowców dennych. Ma to
związek z faktem, że w ostatnim okresie w Polsce rozpoczęły się intensywne
prace nad stanem potoków i rzek górskich w świetle Ramowej
Dyrektywy Wodnej. Coraz trudniej zaprzeczyć faktowi, że rzeka to nie
tylko masa płynącej wody pod wpływem siły ciężkości, lecz także skomplikowany
system powiązań hydrologiczno-biologicznych. Biologiczna
organizacja rzeki tworzy pewien ciągły system – continuum rzeczne,
mający ścisły związek z warunkami geomorfologicznymi, hydrologicznymi
i fizykochemicznymi cieku.
Badania nad zasiedleniem mikorosiedlisk prowadzono w rejonie
łachy bocznej w dolnym biegu potoku Jałowieckiego w Beskidzie Makowskim.
Na podstawie przeprowadzonych pomiarów granulometrycznych
oraz hydrologicznych w różnych punktach badawczych w obrębie
łachy korytowej, tworzącej się na dnie potoku wyróżniono różne typy
siedlisk. Stwierdzono m.in., że w obrębie badanej łachy dominantami
w ciągu całego roku były jętki (43,77 %), muchówki (28,10 %) oraz
widelnice (15,78 %). Chruściki (8,47 %), skąposzczety (2,27 %), chrząszcze
(1,44 %) były subdominantami. Zaobserwowano również różnice
w strukturze dominacji makrofauny poszczególnych punktach badawczych.
We wszystkich punktach dominowały 3 grupy owadów: jętki,
muchówki i widelnice.

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Ochrona przeciwpowodziowa w powiązaniu z ochroną walorów przyrodniczych rzek i ich dolin

Niniejsza praca prezentuje współczesne podejście do problemu
ochrony przed powodzią, które wynika z konieczności integracji trzech
celów gospodarki wodnej: ochrony zasobów wodnych, zaspokojenia uzasadnionych
potrzeb wodnych oraz ochrony przed powodzią i innymi naturalnymi
zagrożeniami. W odniesieniu do realizacji zadań ochrony
przed powodzią, podejście to narzuca respektowanie kryteriów ekologicznych
przy doborze i realizacji środków ochrony. Jednocześnie wymaga
ono równoprawnego stosowania prewencji powodziowej, która
sprzyja przywracaniu lub zachowywaniu naturalnych warunków
odpływu ze zlewni. Ma to jednoznacznie pozytywny wpływ na poprawne
powiązanie ochrony przed powodzią z walorami przyrodniczymi rzek
i ich dolin. W ten sposób, rozwiązując problem społeczno-gospodarczy,
jakim jest obniżenie zagrożenia powodziowego, zachowujemy lub chronimy
przed degradacją dobry ekologiczny stan zasobów powierzchniowych
wód płynących, a tym samym stan ich ekosystemu wodnego i lądowego
z nim związanego. Sprzyja to oczywiście ochronie walorów
przyrodniczych, które są integralną częścią tych ekosystemów. Przedmiotem
pracy są założenia i zasady, jakie winny obowiązywać gospodarza
wodnego i hydrotechnika przy poszukiwaniu rozwiązań dla ograniczenia
zagrożenia powodziowego. Nie zawarto w niej natomiast
szczegółowych odniesień, ani do rodzaju, ani do liczebności gatunków
przyrodniczych. Jest to bowiem przypisane naukom przyrodniczym.
Praca ma charakter przeglądowy i oparta została na doświadczeniach
europejskich i amerykańskich, z próbą odniesienia ich do polskich
warunków.

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna