rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Ocena podatności pszenicy ozimej na rdzę brunatną oraz poszukiwanie źródeł odporności

W sezonach 2000-2002 występowało silne i wczesne porażenie upraw pszenicy ozimej rdzą brunatną, powodowaną przez Puccinia triticina, szczególne w południowych a także centralnych regionach Polski. Geny odpomości Lr9, Lr19 i Lr24 okazały się efektywne wobec populacji patogena jak też izolatów dominujących populacji w stadium siewki i stadium roślin dorosłych. Wymienione trzy geny jak również geny Lr10 i Lr37 identyfikowano za pomocą markerów DNA - PCR typu STS (Sequence Tagged Site) w źródłach odporności oraz odmianach. Zastosowanie powyższych markerów będzie pomocne w prowadzeniu hodowli odpornościowej pszenicy.

Czasopismo: Acta Agrobotanica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wplyw plynow pohodowlanych grzybow antagonistycznych na zdrowotnosc i plonowanie soi

Celem pracy było określenie skuteczności ochronnego działania płynów pohodowlanych Trichoderma harziamm G 227 i Gliocladium fimbriatum G 156 dla soi przeciwko grzybom przeżywającym w glebie. Wykorzystanie tych płynów do badań wpłynęło korzystnie na liczebność, zdrowotność i plonowanie roślin soi. Siewki soi porażane były głównie przez Pythium irregulare, Fusarium spp. oraz Rhizoctonia solani, a rośliny w fazie kwitnienia przez Fusarium spp., Phoma exigua var. exigua, Rhizoctonia solani i Sclerotinia sclerotiorum. Zastosowanie płynów pohodowlanych zredukowało porażenie roślin przez te patogeny.

Czasopismo: Acta Agrobotanica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wydajność pyłkowa i oblot przez owady kwiatów Malope trifida Cav.

W sezonach wegetacyjnych 1998–2001 prowadzono badania wydajności 
pyłkoweji oblotu przez owady zapylające ślęzawy trójdzielnej (Malope trifida) 
– jednorocznej rośliny ozdobnej z rodziny ślazowatych. 
W warunkach klimatycznych Lublina kwitnienie tego gatunku trwa od połowy 
lipca do końca września, a jednego kwiatu 2,5–5,0 dni, w tym stadium pręcikowe 
1,5–2,0 dni. Pręciki, w liczbie 125,3–148,1 (w jednym kwiecie), zrośnięte są ze sobą 
nitkami, tworząc rurkę otaczającą liczne szyjki słupka.
Kwiaty ślęzawy rozpoczynają pylenie już w stadium pąka, tuż przed rozchyleniem 
się płatków korony. Ziarna pyłku, o ciemnoróżowej barwie, są pojedyncze, w zarysie 
okrągłe, z licznymi porami i kolczastą egzyną. Ich średnica wahała się w granicach 
78,33–82,41 μm, osiągając średnio 80,37 μm.
Średnia wydajność pyłkowa ślęzawy trójdzielnej wyniosła: 16,81 mg dla jedne-
go kwiatu, 4,09 g dla jednej rośliny i 30,69 g z powierzchni 1 m2.
W sprzyjających warunkach pogody kwiaty badanego taksonu oblatywane były 
przez różne owady zapylające, wśród których notowano: pszczoły miodne, pszczoły 
samotnice oraz trzmiele. Liczba zapylaczy zwiększała się stopniowo od godzin ran-
nych uzyskując maksymalna liczbę o godz. 12:00, kiedy na powierzchni 1 m2 
poletka  notowano 18 owadów.

Czasopismo: Acta Agrobotanica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Arbuskularne grzyby mikoryzowe gleb wojewodztwa lubuskiego

W roku 2003 badano występowanie arbuskulamych grzybów mikoryzowych (AGM) z gromady Glomeromyota w glebach uprawnych i nieuprawnych województwa lubuskiego. Występowanie AGM zbadano na podstawie 56 mieszanin korzeni i gleby ryzosferowej pobranych spod 7 gatunków roślin uprawnych i nieuprawnych rosnących w 28 miejscowościach. Zarodniki AGM izolowano zarówno z prób polowych, jak i kultur pułapkowych utworzonych z części każdej próby. Zarodniki AGM ujawniono w 100% polowych i 93,8% kultur pułapkowych. Reprezentowały one 7 z 8 poznanych rodzajów Glomeromycota. Grzybami arbuskularnymi występującymi zdecydowane najczęściej i dominującymi w zbadanych próbach korzeni i gleby byli przedstawiciele rodzaju Glomus. Gatunkami występującymi najczęściej w glebach uprawnych województwa lubuskiego były G. claroideum, G. constrictum, G. deserticola i G. mosseae, a w glebach nieuprawnych G. claroideum, G. constrictum, G. deserticola, G. mosseae i S. dipurpurescens. Przeprowadzona analiza podobieństwa składu gatunkowego zbiorowisk AGM stanowisk województwa lubuskiego i województwa zachodniopomorskiego wykazała, że (1) występowanie w Polsce większości ujawnionych taksonów AGM jest równomierne i nie zmienia się w czasie, (2) zbiorowiska tych grzybów są stabilne, mimo uciążliwości wnikających z wykonywania zabiegów agrotechnicznych i chemicznych oraz (3) różnorodność gatunkowa uprawianych roślin w długim okresie czasu nie wpływa na skład gatunkowy zbiorowisk AGM.

Czasopismo: Acta Agrobotanica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Kalendarz pyłkowy dla Lublina, 1995-2000

Kalendarze pyłkowe roślin wiatropylnych są cennym żródłem informacji w pla-
nowaniu profilaktyki i leczeniu alergii pyłkowych. Pyłkowica jest chorobą sezono-
wą, jej objawy pojawiają się, gdy w powietrzu obecne są ziarna pyłku. Celem pracy
było określenie terminów występowania pyłku różnych taksonów roślin w powietrzu
Lublina, a także wyznaczenie okresów ich maksymalnych koncentracji. Pomiary opa-
du pyłku wykonywano w Lublinie w latach 1995 2000 metodą grawimetryczną.
W oparciu o wyniki 6-letnich obserwacji sporządzono kalendarz pyłkowy dla Lubli-
na. Uwzględniono 15 taksonów roślin:  Alnus, Corylus,  Cupressaceae, Populus, Fraxinus, Betula, Quercus,  Pinaceae, Poaceae, Rumex, Plantago, Urtica, Chenopodiaceae, Artemisia i
Ambrosia. Sezon pyłkowy roślin wiatropylnych w Lublinie rozpoczynał
się w połowie lutego i trwał do połowy września. W ciągu roku można wyróżnić cztery
okresy, w których dominowały ziarna pyłku poszczególnych grup roślin. Jako pierw-
sze pojawiały się ziarna pyłku drzew i krzewów liściastych, następnie iglastych.
Wysokie wartości opadu pyłku tych roślin utrzymywały się do końca maja. Od poło-
wy maja rejestrowano początek sezonu pyłkowego traw, a pod koniec tego miesiąca
także innych roślin zielnych. Najwyższe koncentracje pyłku notowano w kwietniu
i maju podczas pylenia drzew i krzewów. Największe sumy roczne pyłku oznaczono
w przypadku roślin należących do następujących taksonów:  Betula,  Poaceae, Pinaceae,
Alnus, Urtica.

Czasopismo: Acta Agrobotanica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Immunolokalizacja lipoksygenazy w mikrosporze Gagea lutea (L.) Ker.-Gaw.

Metodą immunozłotową badano rozmieszczenie lipoksygenazy (LOX) w mi-
krosporze  Gagea lutea (L.) Ker.-Gaw. Enzym znaleziono w cytoplazmie, jądrze i spo-
rodermie mikrospory. Najintenywniejszą reakcję obserwowano w cytoplazmie, gdzie
czasteczki immunozłota niekiedy były zgrupowane po kilka lub kilkanaście i wyka-
zywały największe zagęszczenie. Najmniej cząsteczek występowało w sporodermie.
Dyskutowana jest rola lipoksygenazy w mikrosporze.

Czasopismo: Acta Agrobotanica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Budowa nektarników jabłoni dzikiej (Malus sylvestris (L.) Mill.)

Strukturę nektarników kwiatowych  Malus sylvestris badano przy zastosowa-
niu mikroskopii świetlnej i skaningowej elektronowej (SEM). Położone w górnej
części dna kwiatowego receptakularne gruczoły nektarnikowe jabłoni dzikiej
charakteryzowały się na przekrojach podłużnych zbliżoną miąższością na całej ich
długości. Powierzchnia komórek strefy ponadnektarnikowej pokryta była warstwą
kutykuli z wyraünymi prążkami. Podobne prążkowanie obserwowano na powierzchni
środkowej części gruczołu nektarnikowego. Nieliczne, otwarte aparaty szparkowe,
przez które odbywa się sekrecja nektaru leżały na poziomie komórek skórki. Drobne,
zawierające gęstą cytoplazmę komórki tkanki sekrecyjnej budowały kilkunastowar-
stwowy pokład, oddzielony od tkanki waskularnej kilkoma warstwami parenchymy
podgruczołowej.

Czasopismo: Acta Agrobotanica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wpływ głębokości sadzenia drzew na plonowanie i jakość owoców jabłoni odmiany "Elstar" na M.9

Głębokość sadzenia drzew istotnie zmieniała siłę wzrostu i wielkość plonu. Drzewa posadzone miejscem okulizacji 7 cm poniżej powierzchni ziemi najsilniej rosły i najsłabiej plonowały. Ten sposób sadzenia powodował ukorzenienie się nasady pnia odmiany 'Elstar' i stymulował wzrost drzew. Zbyt silnie rosnące drzewa zagęszczały nadmiernie korony i wraz ze starzeniem się kwitły i owocowały coraz słabiej. Jakość owoców (masa i wybarwienie owocu) w większym stopniu zależały od przebiegu pogody w poszczególnych latach niż od głębokości sadzenia.

Czasopismo: Acta Agrobotanica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Grzyby wybranych gleb torfowych Narwianskiego Parku Narodowego

Celem badań było poznanie i porównanie zbiorowisk grzybów zasiedlających wybrane gleby torfowe Narwiańskiego Parku Narodowego. Ogółem otrzymano 214 izolatów grzybów, które były reprezentowane przez 45 różnych gatunków. Niewątpliwie wysoka wilgotność gleb torfowych przyczynia się do małego zróżnicowania struktur ilościowo - jakościowych zbiorowisk grzybów zasiedlających te gleby. Ponadto zauważono, że zbiorowiska grzybów badanych profili glebowych w wyraźny sposób różniły się pomiędzy sobą. Uzyskane wyniki nasuwają przypuszczenie, że nie tylko proces glebotwórczy wywiera wpływ na kształtowanie się zbiorowisk grzybów glebowych. Niewątpliwie duże znaczenie mają właściwości samej gleby związane z warunkami siedliskowymi pod wpływem których kształtował się w przeszłości i nadal pozostaje profil glebowy.
Badania zostały sfinansowane z funduszy KBN przyznanych na realizację pracy S/IIŚ/21/04.

Czasopismo: Acta Agrobotanica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Reakcja liści trzech gatunków roślin uprawnych na stres glinowy

Siewki słonecznika zwyczajnego, papryki rocznej i rzodkiewki uprawiano przez 14 dni w kulturach wodnych zawierających 0, 10, 20 i 40 mg·dm⁻³ AlCl₃·6 H₂O. Odczyn pożywki z toksykantem ustalono na poziomie 4,3. Określono wpływ glinu na rozwój i morfologię liści oraz na gęstość i wielkość (długość) aparatów szparkowych w epidermie odosiowej liści właściwych i liścieni badanych gatunków roślin. Stwierdzono, że wraz ze wzrostem stężenia glinu następowała redukcja wielkości tych organów, natomiast zwiększała się liczba szparek na jednostce powierzchni, z jednoczesnym zmniejszaniem ich wielkości. Liścienie roślin eksperymentalnych odznaczały się często odchylaniem ku dołowi brzegów, wczesnym żółknięciem, zamieraniem i odpadaniem. Ponadto na liściach badanych gatunków zauważono chlorozy marginalne i międzyżyłkowe oraz purpurowienie brzegów blaszek i nerwów liściowych.

Czasopismo: Acta Agrobotanica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Struktura flory po dziesięcioletnim odłogowaniu gruntu ornego na dwóch typach gleb

W pracy przedstawiono strukturę flory w pierwszym i dziesiątym roku odłogo-
wania gruntów ornych. Obserwacje fitosocjologiczne przeprowadzono na dwóch par-
celach położonych na różnych glebach (na rędzinie i glebie bielicowej). Dokonano
analizy flory ze względu na przynależność do grup geograficzno-historycznych, grup
ekologicznych oraz form życiowych. Stwierdzono, że we florze odłogów, niezależnie
od typu gleby, wraz z upływem czasu od zaniechania uprawy przybywa gatunków
rodzimych, a ubywa antropofitów, a zwłaszcza archeofitów. Na glebie ciężkiej apofity
ruderalne, dominujące we wczesnych etapach sukcesji, ustępują miejsca apofitom
łąkowym, zaś na glebie lekkiej miejsce apofitów segetalnych zajmują gatunki leśne i
zaroślowe. Wśród form życiowych, w fitocenozie dziesięcioletnich odłogów, najlicz-
niej reprezentowane były hemikryptofity, które zastąpiły dominujące na jednorocz-
nym odłogu terofity.

Czasopismo: Acta Agrobotanica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wpływ terminu sadzenia na dynamikÍ kwitnienia sparaksisu trójbarwnego (Sparaxis tricolor Ker-Gawl.)

Bulwy sparaksisu sadzono w terminach: 20.04, 29.04, 10.05 i 20.05. Najwię
cej pędów kwiatostanowych i najobfitsze kwitnienie uzyskiwano zawsze z najwcze-
śniejszego terminu sadzenia. Najdłużej kwitły (42-73 dni) rośliny, gdy bulwy sadzo-
no do gruntu w pierwszej dekadzie maja. Opóżnianie sadzenia bulw sukcesywnie
zmniejszało liczbę kwiatostanów wyrastających z bulwy oraz liczbę kwiatów na rośli-
nie. Sadząc bulwy od drugiej dekady kwietnia do pierwszej dekady maja można
zachować ciągłość kwitnienia roślin od połowy czerwca do końca sierpnia.

Czasopismo: Acta Agrobotanica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Alergenne działanie miodu pszczelego

Alergia na miód jest zjawiskiem rzadkim i występuje zwykle u osób uczulonych na składniki pożywienia, pyłek roślinny i jad pszczeli. Alergia na miód najczęściej objawia się zaburzeniami ze strony przewodu pokarmowego i skóry. Rzadko dochodzi do anafilaksji. W większości powodem alergii na miód jest białko pyłkukwiatowego, rzadziej białko pszczół. W szczególnych przypadkach alergie mogą wywoływać grzyby pleśniowe i drożdżoidalne oraz wydzielina owadów ssących.Alergię na miód często powodują ziarna pyłku roślin kwiatowych z rodziny Compositae (słonecznik, bylica, złocień, mniszek, nawłoć, ambrozja), rzadziej pyłektraw (tymotka) i drzew (brzoza, leszczyna, oliwka). Znana jest alergia krzyżowa pomiędzy pyłkiem kwiatowym tej samej rodziny (mniszek i słonecznik) i różnych rodzin (słonecznik i seler). Na tej podstawie można przyjąć, że alergia na jeden miód odmianowy może spowodować alergię na inne miody odmianowe.

Czasopismo: Acta Agrobotanica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Grzyby patogeniczne w uprawie pieczarki dwuzarodnikowej Agaricus bisporus [Lange.] Imbach.

W pieczarkarni zlokalizowanej niedaleko Rzeszowa podczas cykli uprawowych 1-3 określono występowanie grzybów patogenicznych dla pieczarki dwuzarodnikowej Agaricus bisporus (Lange.) Imbach. Na tej podstawie stwierdzono, że liczebność i skład gatunkowy mikroorganizmów towarzyszących uprawie pieczarki zależały od warunków uprawy: rodzaju podłoża, odkażania okrywy oraz zdrowotności grzybni. Występowanie w halach już na początku cyklu produkcyjnego grzybów patogenicznych dla Agaricus bisporus jest bardzo niebezpieczne, ponieważ ich szybkie rozprzestrzenianie się skraca okres zbioru owocników.

Czasopismo: Acta Agrobotanica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Analiza zbiorowisk chwastów za pomocą wybranych wskaźników biologicznych

W pracy analizowano zachwaszczenie owsa uprawianego w dwóch stanowiskach: po ziemniaku (w płodozmianie z 25% udziałem owsa) i dwukrotnym następstwie po sobie (z 75% jego udziałem) w latach 1990-2000, za pomocą wskaźników różnorodności gatunkowej (Simpsona i Shannona-Wienera), równomierności gatunkowej Simpsona oraz współczynników podobieństwa zbiorowisk. Oceniono zależność wskaźników biologicznych od układu warunków pogodowych, a także zależność plonowania od liczebności i różnorodności gatunkowej. Różnorodność i równomierność gatunkowa zbiorowisk chwastów w łanie owsa wykazywały duże zróżnicowanie pomiędzy latami badań i terminami pomiarów (faza krzewienia owsa, koniec jego wegetacji). W mniejszym stopniu zmieniały się pod wpływem stanowisk płodozmianowych. W miarę upływu lat następował sukcesywny wzrost liczebności chwastów aspektu wiosennego. Analizowane parametry wykazywały zróżnicowaną zależność od układu warunków pogodowych. Zbiorowiska z lat o zbliżonych charakterystykach meteorologicznych nie wykazywały analogii pod względem składu gatunkowego i liczebności poszczególnych gatunków. Nie potwierdzono istotności zależności plonowania od różnorodności chwastów.

Czasopismo: Acta Agrobotanica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Kiełkowanie nasion i wzrost siewek wybranych gatunków traw w warunkach oddziaływania blastokolin kiełkujących nasion traw

Badania przeprowadzono w warunkach laboratoryjnych w Katedrze £ąkar-
stwa i Kształtowania Zieleni w latach 2003-2004. Badania obejmowały sześć serii
doświadczeñ na szalkach Petriego, założonych metodą kompletnej randomizacji
w czterech powtórzeniach. Badaniami objęto: Festulolium, Festuca pratensis, Lolium
perenne, Phleum pratense i Poa pratensis tworząc z nich jedno i dwugatunkowe
układy. W szalce nasiona dwóch gatunków, po 15 sztuk każdy, rozmieszczono naprze-
mianlegle w odległości 1 cm od siebie. Kontrolę stanowiły obiekty w których nasiona
kiełkowały bez sąsiedztwa innych gatunków (po 30 nasion w szalce). Wilgotność
bibuły w szalkach utrzymywano przez zwilżanie jej wodą destylowaną.
Otrzymane wyniki badañ wykazały istotny wpływ blastokolin badanych ga-
tunków traw na kiełkowanie nasion i początkowy wzrost siewek. Najwyższą aktyw-
ność wykazywały wydzieliny kiełkujących nasion Festulolium. Reakcja testowanych
gatunków traw na substancje allelopatyczne była zróżnicowana. W odniesieniu do
obiektów kontrolnych Festuca pratensis spośród testowanych gatunków, charaktery-
zowała się największą wrażliwością na uwalniane podczas kiełkowania nasion sub-
stancje allelopatyczne.

Czasopismo: Acta Agrobotanica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Ocena zdrowotnosci pszenicy ozimej uprawianej tradycyjnie, w siewie bezposrednim oraz w siewie bezposrednim z wsiewka koniczyny bialej

Badania zdrowotności pszenicy ozimej w zależności od sposobu uprawy roli i dawki nawożenia azotem przeprowadzono w latach 1998-2001. Największym zagrożeniem dla zdrowotności roślin była brunatna plamistość liści powodowana przez Pyrenophora tritici-repentis, szczególnie w sezonie wegetacyjnym 1999/2000. Sposób uprawy zróżnicował nasilenie występowania tego patogena, tylko w dwóch ostatnich latach badań. Najbardziej porażana przez P. tritici-repentis była pszenica uprawiana w siewie bezpośrednim. Zastosowanie wsiewki koniczyny białej w siewie bezpośrednim przyczyniło się do poprawy zdrowotności roślin. Najwyższa dawka nawożenia azotem (120 kg N ha⁻¹) w największym stopniu sprzyjała uszkodzeniu pszenicy przez P. tritici-repentis, ale tylko w dwóch pierwszych latach badań. Drugi patogen Blumeria graminis, powodujący mączniaka prawdziwego zbóż i traw, wystąpił w ilościach śladowych i nie miał wpływu na zdrowotność pszenicy ozimej.

Czasopismo: Acta Agrobotanica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Przystosowania ekologiczne kwiatów Hypocyrta glabra Hook.

Przeprowadzono badania dotyczące ekologii kwitnienia i budowy kwiatu roślin 
Hypocyrta glabra Hook. (Gesneriaceae) uprawianych w warunkach laboratoryjnych i balkonowych (sezon letnio-jesienny). Ustalono długość życia kwiatów oraz zaobserwowano zmiany w ich morfologii w kolejnych fazach kwitnienia. Stwierdzono, ze kwiaty  H. Glabra charakteryzują się zdolnością przemieszczania pręcików w czasie kwitnienia oraz przedprątnością. Analizowano makro- i mikrostrukturę poszczególnych elementów kwiatowych kielicha, korony, pręcikowia, słupka i nektarnika. Określono wielkość, kształt i żywotność ziarn pyłku oraz ich liczbę w główce pręcikowej. Położenie nektarnika w kwiecie  H. Glabra świadczy o tym, że został on
wykształcony z 5-go pręcika w filogenezie tego gatunku. Wykazano, że nektarnik jest
zaopatrywany przez liczne wiązki przewodzące, a nektar wydzielany jest za pośred-
nictwem aparatów szparkowych. Pole szparkowe stanowi 2/5 wysokości nektarnika
i znajduje się w szczytowej części po jego odosiowej stronie, a liczba aparatów szparko-
wych na 1 mm 2 tej powierzchni wynosi średnio 63,2. Masa nektaru wyprodukowana
przez 10 kwiatów w czwartym dniu ich życia osiągała 223,7 mg, przy zawartości
cukrów wynoszącej 32,7%. Na powierzchni kielicha, korony i słupka zaobserwowano
występowanie licznych włosków wydzielniczych i mechanicznych, które świadczą
o kseromorficznych przystosowaniach kwiatu. Stwierdzono, ze liczba takich struktur
ochronnych i wydzielniczych na jednostce powierzchni zewnętrznej korony kwiatu
jest zbliżona. W warunkach balkonowych wydzielina wytwarzana przez gruczoły
kielicha i korony kwiatu była chętnie pobierana przez osy. Wydaje się, że niektóre
cechy budowy kwiatu  H. glabra, takie jak położenie w przestrzeni, kształt i barwa
korony, obfitość nektaru i pyłku związane są z jego przystosowaniem do zapylania
przez kolibry w ojczyünie wymienionej rośliny.

Czasopismo: Acta Agrobotanica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Pyłek brzozy w powietrzu Szczecina w latach 2000-2004

Alergeny pyłku brzozy są jedną z głównych przyczyn pyłkowicy występującej
w Europie północnej i centralnej. Celem pracy było scharakteryzowanie przebiegu
sezonów pyłkowych w Szczecinie w latach 2000-2004 oraz analiza dobowego
rozkładu stężeń pyłku w powietrzu. Pomiary stężenia pyłku prowadzono metodą
objętościową. Do analizy stężenia pyłku w powiązaniu z parametrami meteorologicznym wykorzystano temperaturę maksymalną, maksymalną prędkość wiatru, średni dobo-
wy opad atmosferyczny oraz średnią dobową wilgotność względną. Początek
i koniec sezonu pyłkowego wyznaczono metodą 95%. W pięcioletnim okresie badawczym, najwyższą koncentrację pyłku brzozy zanotowano w 2003 r. Początek sezonu wystąpił w tym roku w połowie kwietnia, a koniec 11 maja. Maksymalne stężenie pyłku o wartości 5736 ziarn w 1m3  zanotowano pod koniec kwietnia 2003 roku. Badania rytmiki dobowej pyłku  Betula wykazały, że krzywa dobowego rozkładu stężeń ma dwa wierzchołki. Najwyższe wartości zarejestrowano pomiędzy 1400 a 1600. Analiza statystyczna wykazała dodatnią, istotną statystycznie korelację pomiędzy stężeniem pyłku brzozy a maksymalną temperaturą powietrza, maksymalną prędkością wiatru oraz ujemną korelację z wilgotnością względną. Oprócz indywidualnego
rytmu pylenia, warunki pogodowe należą do najważniejszych czynników wpływających na stężenie pyłku brzozy w powietrzu.

Czasopismo: Acta Agrobotanica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wystepowanie grzybow na bulwach sparaksisu uprawianego w okolicach Lublina

Badania zdrowotności bulw sparaksis przeprowadzono w latach 2002-2003, na poletkach doświadczalnych AR w Lublinie. Rośliny uprawiane były w kombinacjach z użyciem preparatów: Asahi SL (s.a. - pochodne nitrofenoli), Tytanit (s.a. - tytan), herbicydów: Afalon 450 SC (s.a. linuron), Devrinol 450 SC (s.a. napropainid), Stomp 400 SC (s.a. pendimetalina) oraz w kombinacji kontrolnej. Zdrowotność bulw oceniano po wykopaniu i po przechowywaniu. Wśród grzybów wyizolowanych po wykopaniu i po przechowywaniu dominował Fusarium oxysporum. Bulwy porażone przez ten grzyb były zdeformowane, pomarszczone i pokryte brunatnymi, strupowatymi plamami. Gatunek ten dominował również wśród grzybów wyizolowanych ze wszystkich kombinacji, bez względu na rodzaj stosowanego preparatu. Wartość indeksu porażenia wahała się od 6,0 do 9,25 po wykopaniu oraz od 9,25 do 15,75 po przechowywaniu. Nie zanotowano wyraźnego, pozytywnego wpływu stosowanych preparatów na zdrowotność bulw sparaksis.

Czasopismo: Acta Agrobotanica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wpływ terminu siewu i sposobu uprawy na masę kwiatostanów i nasion dwu form pszczelnika mołdawskiego (Dracocephalum moldavica L.)

Znajomość zależności pomiędzy terminem siewu i sposobem uprawy oraz po-
czątkiem kwitnienia i świeżą masą kwiatostanów a także nasion ma istotne znaczenie
zarówno dla gospodarki pasiecznej, wydajności plonu nasion, które mogą być surow-
cem zawierającym olej tłusty jak też inne składniki biologicznie czynne. Przeprowa-
dzone badania wykazały, że termin siewu jak i sposób uprawy mają wpływ na świeżą
masę kwiatostanów jak i nasion obu badanych form pszczelnika. Stwierdzono, że
owocostany roślin z piątego terminu siewu były niedojrzałe. Wykazano również, że
zarówno świeża masa kwiatostanów jak i nasion niezależnie od terminu siewu i sposo-
bu uprawy zależy od warunków klimatycznych i była różna w obu badanych latach.

Czasopismo: Acta Agrobotanica
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo