rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Znaczenie czytania mowy w niedosłuchu związanym z wiekiem (presbycusis): czy posiadamy trzecie ucho?

Wprowadzenie: Jak dotąd nie przeprowadzono badań dotyczących znaczenia czytania mowy u osób z upośledzeniem słuchu związanym z wiekiem. Celem niniejszego badania było sprawdzenie, czy zrozumiałość słów w niedosłuchu związanym z wiekiem (presbycusis) poprawiła się dzięki czytaniu mowy oraz porównanie umiejętności czytania mowy u osób z niedosłuchem o różnym stopniu nasilenia. Materiał i metody: Przeprowadzono analityczne i przekrojowe badanie wśród pacjentów w wieku powyżej 65 lat, którzy zostali podzieleni na dwie grupy: – badawczą z 29 osobami (n = 58 uszu), u których występowało obustronne czuciowo-nerwowe upośledzenie słuchu zgodne z niedosłuchem związanym z wiekiem (presbycusis) (74,1 ± 9,4 lat) – kontrolną z 10 osobami (n = 20 uszu) o maksymalnym niedosłuchu w stopniu lekkim (73,8 ± 8,5 lat). Wszyscy pacjenci zostali poddani ocenie zgodnej z protokołem, który obejmował pełne badanie lekarskie i audiologiczne, uwzględniające audiometrię słowną bez obserwowania i z obserwowaniem twarzy audiologa. Ustalono, że w każdej z grup występowała poprawa progu zrozumiałości mowy (Speech Reception Threshold; SRT). Przeprowadzono analizę opisową i statystyczną, przyjmując poziom istotności 0,05 (5%). Wyniki: Test Signal ujawnił statystycznie istotną różnicę w rozumieniu pomiędzy wynikami „z czytaniem mowy” i „bez czytania mowy” w grupie badanej (p <0,001 <0,05). Takie same wyniki statystyczne stwierdzono w grupie kontrolnej przy użyciu testu Wilcoxona. Test Manna-Whitneya wykazał, że wyniki były bardziej znaczące w grupie badanej (z = -5,835 i p <0,001). Dyskusja: Osoby z niedosłuchem związanym z wiekiem i upośledzeniem słuchu lepiej radziły sobie z rozumieniem słowa mówionego, gdy słuchanie tych słów połączone było z czytaniem mowy. Omawiane zjawisko zdaje się wskazywać na to, że obserwacja twarzy rozmówcy działa jak trzecie ucho.

Czasopismo: Polish Journal of Otolaryngology
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Stopień dysfonii u pacjentów w pierwszych dobach porażenia krtani o podłożu jatrogennym

Wstęp: Najczęstszą przyczyną porażeń krtani są urazy jatrogenne. Pacjenci z objawami porażenia krtani trafiają do specjalisty zwykle po kilku tygodniach a nawet miesiącach. W literaturze brakuje informacji dotyczących zaburzeń głosu u pacjentów w pierwszych dobach porażenia krtani o podłożu jatrogennym. Cel pracy: Ocena jakości głosu u pacjentów w pierwszych dobach od wystąpienia porażenia krtani o podłożu jatrogennym. Materiał i metody: W badaniu wzięło udział 25 pacjentów z jatrogennym porażeniem krtani, które zgłaszały się na konsultację foniatryczną do Katedry i Kliniki Otolaryngologii WUM od maja 2015 do grudnia 2016. Pacjenci byli badani w 1-2 dobie od momentu wystąpienia zaburzeń głosu. U wszystkich wykonano wideolaryngostroboskopię krtani, na podstawie której oceniono: ruchomość fałdów głosowych, obecność przesunięcia brzeżnego, zwarcie fonacyjne, jednoczasowość oraz amplitudę drgań fonacyjnych fałdów głosowych. Przeprowadzono analizę akustyczną i na jej podstawie oceniono parametry akustyczne takie jak: DSI, F0, Shimmer, Jitter, NHR. Ponadto, oceniano maksymalny czas fonacji dla głoski [a] (MPT a) oraz przeprowadzono analizę percepcyjną głosu przy pomocy skali GRBAS. Pacjenci dokonali samooceny głosu posługując się 10-cio stopniową skalą VAS. Wyniki: Na podstawie badania wideolaryngostroboskopowego obserwowano występowanie niedomykalności fonacyjnej oraz asymetrii drgań fonacyjnych fałdów głosowych. W ocenie percepcyjnej głosu z wykorzystaniem skali GRBAS obserwowano chrypkę, głos chuchający oraz osłabienie głosu w stopniu lekkim lub średnim. U przeważającej większości osób uzyskano wyraźnie skrócony maksymalny czas fonacji dla głoski [a]. wszyscy pacjenci prezentowali odchylenia w ocenianych parametrach badań akustycznych. Żadna z badanych osób nie określiła, przy pomocy skali VAS swojego głosu jako całkowicie prawidłowy.

Czasopismo: Polish Journal of Otolaryngology
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Rola pepsyny w refluksie krtaniowogardłowym

Refluks krtaniowo-gardłowy (laryngopharyngeal reflux; LPR) jest częstym problemem wśród pacjentów laryngologicznych oraz foniatrycznych. Pomimo że LPR to nadprzełykowa postać choroby refluksowej (gastro oesophageal reflux dissease; GERD), w diagnostyce różnicowej te dwa schorzenia warto traktować odrębnie. Zaawansowanie objawów LPR można oceniać na podstawie wywiadu, wykorzystując skalę Belafsky’ego i wsp. (reflux symptom index; RSI). Dodatkowo zmiany w krtani, które powstają w trakcie LPR, mogą być stwierdzane w trakcie laryngoskopii oraz klasyfikowane według skali RFS (reflux finding score; RFS). Jednym z głównych czynników drażniących błonę śluzową w LPR jest pepsyna, która trawi białka. Ponadto upośledza ona funkcje komórek błony śluzowej górnych dróg oddechowych poprzez wpływ na anhydrazę węglanową (CAIII) oraz białko Sep 70. Pepsyna inicjuje powstanie zmian zapalnych w obrębie krtani, nosogardła i jam nosa. Wykorzystanie detekcji pepsyny w wydzielinach z gardła górnego oraz dolnego jest nowym kierunkiem w diagnostyce LPR.

Czasopismo: Polish Journal of Otolaryngology
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Zmiany algorytmów leczenia nowotworów głowy i szyi w latach 2010–2017 oparte o wytyczne NCCN

Wstęp: W celu poprawy wyników leczenia Nowotworów Głowy i Szyi (NGiS) i podniesienia jakości życia pacjentów postępowanie diagnostyczne oraz schematy terapeutyczne na przestrzeni lat ulegają modyfikacjom. Cel: Celem pracy jest przedstawienie aktualnego stanu wiedzy w zakresie terapii NGiS na podstawie najnowszych doniesień literaturowych i zaleceń NCCN ze szczególnym uwzględnieniem zmian w algorytmach postępowania. Materiały i metody: Przegląd literatury przedmiotu na przestrzeni ostatnich 5 lat i wypunktowanie kluczowych zmian w terapii NGiS zgodnie z zasadami medycyny opartej na dowodach. Głównym przedmiotem zainteresowania jest analiza zmian w zakresie leczenia poszczególnych ognisk pierwotnych, wdrażanie nowoczesnych terapii biologicznych oraz personalizacja leczenia. Wyniki: Zmiany w wytycznych onkologicznych NCCN dotyczą wszystkich ognisk pierwotnych w zakresie ORL z wyjątkiem dużych gruczołów ślinowych i okolicy podgłośniowej krtani. Powstały w oparciu o badania z zakresu nauk podstawowych, które nadają kierunek aktualnemu stanowi wiedzy oraz o wieloośrodkowe próby kliniczne. Najnowsze zalecenia podkreślają skuteczność stosowania terapii biologicznych.

Czasopismo: Polish Journal of Otolaryngology
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Epidemiologia i własne doświadczenia w diagnostyce oraz leczeniu brodawczaków odwróconych nosa i zatok przynosowych

Wprowadzenie: Celem pracy była analiza częstości występowania brodawczaka odwróconego w obrębie nosa i zatok przynosowych u chorych operowanych techniką endoskopową w Klinice Otolaryngologii, Onkologii Laryngologicznej, Audiologii i Foniatrii. Materiał i metody: W latach 2006–2016 z powodu chorób zatok przynosowych operowano w klinice 3574 chorych. Podstawą kwalifikacji do leczenia były: wywiad, badanie przedmiotowe i tomografia komputerowa zatok przynosowych w trzech płaszczyznach oraz badania laboratoryjne. Materiał opracowano na podstawie analizy danych z historii chorób. Analizie poddano wiek chorych, płeć, wyniki badania histopatologicznego zmian patologicznych usuniętych w czasie operacji. Wyniki: W badanym materiale wśród 3574 pacjentów operowanych techniką endoskopową z powodu przewlekłych zmian zapalnych, u 80 z nich (2,23%) – w tym u 31 kobiet (38,75%) i u 49 mężczyzn (61,25%) – na podstawie badania histopatologicznego postawiono rozpoznanie brodawczaka odwróconego. Największą grupę stanowili chorzy w wieku 60–70 lat (12,5% kobiet i 15% mężczyzn) oraz 50–60 lat (w tej grupie było 5% kobiet i 21,25% mężczyzn). W latach 2006–2016 każdego roku przeprowadzano różną liczbę zabiegów endoskopowych – od 264 (7,38%) w 2013 roku do 355 (9,93%) w 2016 roku. Liczba stwierdzonych brodawczaków odwróconych wahała się od 4 (1,23%) w 2007 roku oraz 2015 roku, do 12 (3,87%) w 2014 roku. W ostatnich 4 latach zaobserwowano wzrost występowania brodawczaków odwróconych. Wnioski: Spośród 3574 pacjentów operowanych techniką endoskopową z powodu przewlekłych zmian zapalnych, u 80 z nich stwierdzono brodawczaka odwróconego, co stanowiło 2,23% wszystkich przypadków. Dlatego wszyscy chorzy, u których planowany jest zabieg endoskopowy z powodu zmian zapalnych i przerostowych, powinni mieć wykonane badanie fiberoskopowe. Wznowy brodawczaków odwróconych stanowiły 17,5% wszystkich przypadków i występowały głównie u pacjentów ze współistniejącymi zmianami polipowatymi nosa i zatok przynosowych. Najbardziej wartościową metodą pooperacyjnej kontroli jego wznowy okazało się badanie fiberoskopowe.

Czasopismo: Polish Journal of Otolaryngology
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Raport z analizy badań przeprowadzonych w ramach IV Europejskiego Tygodnia Profilaktyki Nowotworów Głowy i Szyi w Oddziale Otolaryngologii Międzyleskiego Szpitala Specjalistycznego w Warszawie

Wprowadzenie: Celem pracy była analiza profilu pacjentów zgłaszających się na bezpłatne badania profilaktyczne w ramach IV Europejskiego Tygodnia Profilaktyki Nowotworów Głowy i Szyi (NGiSz) do Oddziału Otolaryngologii Międzyleskiego Szpitala Specjalistycznego w Warszawie (ORL MSS). Materiał i metody: Badaniami objęto 225 pacjentów. Wiek pacjentów wynosił od 26 do 92 rż (średnio 63 lata). Kobiety stanowiły 66% (149), a mężczyźni 34% (76) chorych. Każdy pacjent wypełniał ankietę oceniającą czynniki ryzyka NGiSz, w tym zgłaszane objawy oraz styl życia. Następnie u każdego chorego przeprowadzono pełne badanie laryngologiczne. Wyniki: Wśród zbadanych pacjentów, na podstawie analizy ankiety, stwierdzono następujące czynniki ryzyka NGiSz związane ze stylem życia: nikotynizm u 22% chorych, spożywanie alkoholu częściej niż 1xtydzień u 12%, uprawianie seksu oralnego – u 17%, wielu partnerów seksualnych – u 10%, rzadkie kontrole stomatologiczne u 24%, uzupełnienia protetyczne u 45% badanych. Objawem, który najczęściej skłaniał pacjentów do udziału w tygodniu profilaktyki NGiSz była przewlekła chrypa (u 64% os), suchość w jamie ustnej (u 39% os), zaburzenia połykania (u 37% os), niedrożność nosa (u 6% os), guz szyi (u 5% os). Na badania obrazowe skierowano 7% chorych (15 os), na fiberoskopię 11% (25 os), na wycięcie zmiany 8% (18 os). Spośród zbadanych przebadanych chorych 17 pacjentów, skierowano do dalszego leczenia onkologicznego, z czego u 13 wykryto nowotwór łagodny, a u 4 chorych nowotwór złośliwy. Wnioski: Program profilaktyki NGiSz zwiększa świadomość społeczeństwa i powinien obejmować w sposób systematyczny osoby z grup ryzyka. Wprowadzenie go w Oddziale ORL MSS umożliwiło wykrycie i wdrożenie leczenia różnego rodzaju zmian rozrostowych (w tym zmian nowotworowych) patologicznych wczesne leczenie nowotworów u 7,5% osób, które zgłosiły się do programu. Zastosowanie odpowiedniej diagnostyki i leczenia wymaga jednak odpowiednich środków finansowych, a poprzez to odpowiednich rozwiązań systemowych dla jego szerokiego wdrożenia.

Czasopismo: Polish Journal of Otolaryngology
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Gruczolak wielopostaciowy – wyniki retrospektywnej analizy leczenia 104 pacjentów Klinicznego Oddziału Chirurgii Czaszkowo-Szczękowo-Twarzowej WIM

Gruczolak wielopostaciowy (adenoma pleomorphum), zwany również guzem mieszanym, jest uważany za jeden z najczęstszych nowotworów gruczołów ślinowych. Zazwyczaj występuje w dużych gruczołach ślinowych, jego wzrost jest powolny, a charakter przebiegu łagodny. Rzadko ulega zezłośliwieniu, wykazuje jednakże tendencje do wznowy miejscowej. W niektórych przypadkach jego nietypowa lokalizacja może stać się przyczyną dużych dolegliwości, w tym również zagrażających życiu pacjenta. W niniejszej pracy przedstawiamy wyniki retrospektywnej analizy 104 chorych leczonych w Klinicznym Oddziale Chirurgii Czaszkowo-Szczękowo-Twarzowej Kliniki Otolaryngologii i Onkologii Laryngologicznej WIM w Warszawie w latach 2004–2015 z powodu gruczolaka wielopostaciowego. Badania potwierdziły śliniankę przyuszną jako najczęstszą lokalizację guza. W niektórych przypadkach duże rozmiary nowotworu i jego lokalizacja były przyczyną groźnych dla życia powikłań.

Czasopismo: Polish Journal of Otolaryngology
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Leczenie inhalacyjne wodą termalną wzbogaconą w radon zapaleń górnych i dolnych dróg oddechowych

Wstęp: Terapia wodą mineralną wzbogaconą w radon 222, charakteryzująca się bezpiecznym poziomem radioaktywności, stosowana jest w leczeniu zaburzeń reumatycznych, a jej skuteczność została już potwierdzona w kilku badaniach klinicznych. Terapia chorób zapalnych górnych i dolnych dróg oddechowych wodami radonowymi funkcjonuje w wielu ośrodkach dysponujących gorącymi źródłami, a do chwili obecnej nie powstał przegląd dotyczący ich zastosowania. Metody: Dokonano przeglądu systematycznego w bazach danych PubMed i Scopus w odniesieniu do badań klinicznych opublikowanych w ciągu ostatnich 20 lat, w których porównywano obiektywne parametry czynności górnego i dolnego odcinka dróg oddechowych, przed i po leczeniu inhalacyjnym wodą wzbogaconą radonem. Wyniki: Znaleziono cztery prospektywne badania: jedno badanie dotyczące leczenia astmy oskrzelowej, jedno badanie kontrolowane placebo dotyczące przewlekłego zapalenia zatok przynosowych, jedno badanie odnoszące się do stanów zapalnych górnych dróg oddechowych z niedrożnością nosa oraz jedno badanie kliniczno-kontrolne dotyczące alergicznego nieżytu nosa. Pacjenci byli leczeni za pomocą inhalacji przez nos wody wzbogaconej w radon przez okres od 12 do 28 dni oraz oceniani na początku badania i po zakończeniu terapii. Po 2 tygodniach leczenia zmniejszyły się wartości oporów dróg nosowych, zwiększyły się wartości przepływów, poprawił się klirens śluzowo-rzęskowy, zwiększył się stosunek liczby komórek rzęskowych do śluzowych, wzrosła wartość procentowa FEV1 u pacjentów z astmą. Wnioski: Terapia inhalacyjna wodą termalną wzbogaconą w radon prowadzi do istotnej poprawy obiektywnych wskaźników funkcji nosa w alergicznym nieżycie nosa i przewlekłym zapaleniu nosa i zatok przynosowych oraz zmniejsza obturację płuc w astmie.

Czasopismo: Polish Journal of Otolaryngology
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Przydatność techniki szybkiego filmu High-Speed Digital Imaging (HSDI) w zmianach obrzękowo-przerostowych krtani u osób zawodowo pracujących głosem

Wstęp: Celem pracy jest ocena przydatności metody szybkiego filmu w sekwencji cyfrowej – High-Speed Digital Imaging (HSDI) w diagnostyce dysfonii organicznych w postaci zmian obrzękowo-przerostowych błony śluzowej fałdów głosowych potwierdzonych ultramorfologicznie metodą mikroskopii elektronowej transmisyjnej – Transmission Electron Microscopy (TEM) u pacjentów zawodowo pracujących głosem. Materiał i metody: Badaniem objęto grupę 30 chorych zawodowo pracujących głosem ze zmianami obrzękowo-przerostowymi błony śluzowej fałdów głosowych. Parametry drgań fałdów głosowych oceniano z zastosowaniem techniki szybkiego filmu w sekwencji cyfrowej z wykorzystaniem cyfrowej kamery HS, HRES Endocam Richard Wolf GmbH. Rejestrowano obraz fałdów głosowych z szybkością 4000 klatek na sekundę. Materiał pooperacyjny krtani był przygotowany w rutynowy sposób i oglądano go pod mikroskopem elektronowym transmisyjnym OPTON 900 – PC. Wyniki: Technika szybkiego filmu – HSDI pozwala na ocenę rzeczywistej wibracji fałdów głosowych i określenie wielu parametrów. Wyniki uzyskane techniką TEM w materiale pooperacyjnym wykazały destrukcję komórek nabłonka, z nasilonym zwyrodnieniem wodniczkowym i poszerzeniem przestrzeni międzykomórkowych oraz dużą liczbę naczyń krwionośnych w podścielisku, co przemawiało za obecnością zmian obrzękowo-przerostowych błony śluzowej fałdów głosowych. Dyskusja: Uzyskane wyniki oceny ultrastrukturalnej potwierdzają szczególną przydatność metody szybkiego filmu w sekwencji cyfrowej (HSDI) w diagnostyce dysfonii organicznej w postaci zmian obrzękowo-przerostowych.

Czasopismo: Polish Journal of Otolaryngology
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Czynniki wpływające na zmianę przewodnictwa kostnego u chorych operowanych z powodu przewlekłego zapalenia ucha środkowego przy zachowanym łańcuchu kosteczek słuchowych

Wstęp: Celem operacji ucha środkowego jest usunięcie nieprawidłowości, poprawa drenażu i wentylacji jamy pooperacyjnej oraz rekonstrukcja układu przewodzącego dźwięk w uchu środkowym, czego miarą jest poprawa przewodnictwa powietrznego i zamknięcie rezerwy ślimakowej. Liczne doniesienia wskazują na możliwe zmiany przewodnictwa kostnego jako konsekwencję operacji na uchu środkowym. Cel pracy: Celem pracy jest wskazanie czynników, które wpływają na zmianę przewodnictwa kostnego u chorych operowanych z powodu perforacji błony bębenkowej przy zachowanym i prawidłowo ruchomym. łańcuchu kosteczek słuchowych. Materiał i metody: Przeprowadzono prospektywną analizę chorych operowanych po raz pierwszy z powodu schorzeń ucha środkowego w latach 2009–2012. Do badania włączono pacjentów, u których wykonano myryngoplastykę przy nieuszkodzonym łańcuchu kosteczek słuchowych. Ta grupa została dalej podzielona zależnie od obserwowanych prawidłowości wyściółki ucha środkowego. Niezależnie od poprawy słuchu – wyrażającej się zmianą przewodnictwa powietrznego – zwrócono uwagę na zachowanie krzywej progowej przewodnictwa kostnego u operowanych chorych. Wyniki: Istotną poprawę przewodnictwa kostnego obserwowano po leczeniu operacyjnym chorych z suchą perforacją błony bębenkowej, bez innych nieprawidłowości wyściólki ucha środkowego. Istotną pooperacyjną poprawę progowej krzywej kostnej obserwowano także u pacjentów z wyciekiem z ucha w wywiadzie przedoperacyjnym, u których przed zabiegiem zastosowano właściwe leczenie farmakologiczne. Stwierdzono także, iż usuniecie zmian ziarninowych z jamy bębenkowej wywiera korzystny wpływ na funkcję ucha wewnętrznego po przeprowadzonym leczeniu chirurgicznym. Wnioski: 1. Brak nieprawidłowości wyściółki ucha środkowego po przeprowadzonej myryngoplastyce wywiera korzystny wpływ na funkcję ucha wewnętrznego. 2. Wyciek z ucha – skutecznie leczony zachowawczo w okresie przedoperacyjnym – nie jest niekorzystnym czynnikiem prognostycznym co do poprawy słuchu po myringoplastyce. 3. Zrosty w jamie bębenkowej, a szczególnie w rejonie niszy okienka okrągłego, mają negatywny wpływ na poprawę przewodnictwa kostnego po myryngoplastyce.

Czasopismo: Polish Journal of Otolaryngology
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Wartość predykcyjna badania wideostroboskopowego w ocenie zmian przednowotworowych i wczesnych nowotworów głośni

Cel: Ocena czułości i swoistości wideolaryngostroboskopii (VLS) w diagnostyce różnicowej zmian przednowotworowych i złośliwych błony śluzowej krtani. Materiał i metody: U 175 pacjentów (128 mężczyzn i 47 kobiet), w wieku od 19-88 lat, średnia wieku 61.5, którzy zostali przyjęci do Kliniki z rozpoznaniem zmian przednowotworowych błony śluzowej krtani (leukoplakia, przewlekłe przerostowe zmiany zapalne) oraz pogrubieniem lub obecnością guza fałdu głosowego wykonano badanie VLS przed planowanym zabiegiem mikrochirurgii krtani. Badanie VLS uwzględniało ocenę: lokalizacji zmiany, ruchomości fałdów głosowych, przesunięcia brzeżnego, zwarcia fonacyjnego, amplitudy i symetrii wibracji. W ocenie zastosowano skalę punktową dla poszczególnych parametrów funkcjonalnych. Zakres skali wynosił od 0 do 14. Zmianę głośni kwalifikowano jako złośliwą, gdy w VLS upośledzała ruchomość fałdu głosowego i/lub powodowała brak przesunięcia brzeżnego. Ograniczone przesunięcie brzeżne w VLS kwalifikowało zmianę jako dysplastyczną. Wyniki porównano z ostatecznym badaniem histopatologicznym i wyliczono czułość, swoistość, dokładność, pozytywną (PPV) i negatywną (NPV) wartość predykcyjną metody. Wyniki: Na podstawie badania histopatologicznego zmiany łagodne (prawidłowa lub zapalnie zmieniona błona śluzowa) stanowiły 20% rozpoznań, zmiany przerostowe hiper – i parakeratoza 28%, dysplazja małego i średniego stopnia stanowiły 10 %, a zmiany złośliwe (dysplazja dużego stopnia, rak przedinwazyjny, rak inwazyjny) rozpoznano u 42% chorych. Sumaryczny średni wynik oceny VLS wyniósł 4.5 oraz 8.0, odpowiednio dla zmian łagodnych i złośliwych. Czułość, swoistość, dokładność, PPV i NPV badania VLS w wykrywaniu zmian złośliwych wyniosły odpowiednio 95.6%, 23.8%, 61.1%, 57.6% and 83.3% .Natomiast w wykrywaniu zarówno zmian dysplastycznych, jak i złośliwych wyniosły odpowiednio 90.7%, 31.4%, 78.9%, 84.1% and 45.8%. Wnioski: Ze względu na dużą czułość VLS w wykrywaniu zmian przednowotworowych i złośliwych metoda ta stanowi bardzo dobre narzędzie do diagnostyki przesiewowej zmian patologicznych w krtani.

Czasopismo: Polish Journal of Otolaryngology
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Współczesna profilaktyka urazów akustycznych

Uszkodzenia słuchu spowodowane hałasem nazywane są tradycyjnie – w zależności od czasu trwania narażenia – ostrym bądź przewlekłym urazem akustycznym. Należą one – obok presbyacusis – do najczęściej występujących w populacji dorosłych odbiorczych zaburzeń słuchu. Według raportu Głównego Urzędu Statystycznego (GUS, 2011) w Polsce liczba pracowników zatrudnionych w warunkach przekroczenia najwyższych dopuszczalnych natężeń hałasu (NDN – 85 dB) wynosi ok. 200 tys., najwięcej w górnictwie, produkcji metali i wyrobów z metali, produkcji tkanin, produkcji drewna i wyrobów z drewna. Zgodnie z Rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 roku w sprawie wykazu chorób zawodowych (Dz.U. nr 132, poz. 1115) uszkodzenie słuchu spowodowane hałasem definiuje się jako „obustronny trwały ubytek słuchu typu ślimakowego lub czuciowo-nerwowego wyrażony podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, obliczony jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości 1,2 i 3 kHz”. Do uszkodzeń słuchu dochodzi również w wojsku i policji w czasie ćwiczeń poligonowych i w warunkach bojowych, gdzie źródłem urazów akustycznych są wystrzały z broni palnej i wybuchy generujące hałas impulsowy (podobnie jak w niektórych rodzajach przemysłu) o wysokich poziomach szczytowych dźwięku C (Lc peak) z czasem narastania do maksimum <1 ms. Rozpowszechnienie mody słuchania głośnej muzyki, szczególnie przez osobiste odtwarzacze stereofoniczne, sprawia, że ubytkami słuchu o konfiguracji audiometrycznej urazu akustycznego dotknięte są także dzieci i młodzież (wg szacunków WHO – ok. 15–20%). Strategię działań profilaktycznych, mających na celu zminimalizowanie ryzyka uszkodzenia słuchu, określają przepisy Unii Europejskiej oraz wdrażające je przepisy krajowe. Sprowadzają się one do eliminowania zagrożenia, bądź jego ograniczenia (jeśli nie można go wyeliminować) z uwzględnieniem dostępnych rozwiązań technicznych i organizacyjnych. W przypadku braku możliwości zmniejszenia poziomów hałasu metodami technicznymi i organizacyjnymi konieczne jest zastosowanie indywidualnych ochronników słuchu. Ochronniki nausznikowe mogą być wyposażone w układy elektroniczne z aktywną redukcją hałasu (opcja ta umożliwia podwyższenie skuteczności w zakresie niskich i średnich częstotliwości), mogą mieć regulowane tłumienie (poprawia to zrozumiałość mowy i percepcję sygnałów ostrzegawczych) oraz łączność bezprzewodową, która zapewnia komunikację słowną.

Czasopismo: Polish Journal of Otolaryngology
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Podkradania. O książce Nieuchronny plagiat Macieja Jakubowiaka

Poniższy artykuł to esej przeglądowy dotyczący monografii Macieja Jakubowiaka pod tytułem Nieuchronny plagiat, w której autor dowodzi, że dyskurs prawnoautorski wpływa na sposób myślenia o literaturze i tworzenia jej. W artykule zrekonstruowano krok po kroku drogę dociekań autora, które prowadzą go ku przedstawionemu wnioskowi, oraz wysunięto szereg uwag pozwalających spojrzeć na część przyjętych założeń i wniosków szczegółowych z nieco innej perspektywy.

Czasopismo: Autobiografia Literatura Kultura Media
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: literaturoznawstwo