rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Rzadkie patologie rozrostowo-zapalne zlokalizowane w kości skroniowej – przegląd piśmiennictwa

Wprowadzenie: Patologie rozrostowo-zapalne mogą zajmować kość skroniową, powodując różnorodne objawy, zależne od ich umiejscowienia: niedosłuch, dysfunkcję przedsionkową i neuropatie spowodowane kompresją nerwów czaszkowych. Jakkolwiek ich występowanie jest rzadkie, istotne jest odpowiednie postępowanie diagnostyczne, które skutkuje wdrożeniem właściwej terapii. Cel: Celem pracy była charakterystyka kliniczna i przegląd metod diagnostycznych oraz zaleceń terapeutycznych w wybranych patologiach rozrostowo-zapalnych kości skroniowej: dysplazji włóknistej, inflammatory pseudotumor, osteoradionekrozie. Dysplazja włóknista (fibrous dysplasia) jest powoli postępującym, łagodnym zaburzeniem kostnym o nieznanej etiologii, charakteryzującym się nieprawidłową proliferacją tkanki włóknistej. IPT (inflammatory pseudotumor) to nienowotworowy proces zapalny o nieznanej etiologii, charakteryzujący się proliferacją tkanki łącznej i naciekiem komórek zapalnych. Osteoradionekroza kości skroniowej (TB-ORN) to rzadkie, ale potencjalnie śmiertelne powikłanie leczenia radioterapią nowotworów głowy i szyi. Wnioski: Ze względu na podobieństwo objawów z powszechnymi patologiami zapalnymi ucha środkowego (bóle, wycieki z uszu, niedosłuch) prezentowane rzadkie schorzenia mogą stwarzać problem diagnostyczny i terapeutyczny. Dokładne badanie kliniczne jest niezbędne, ale poszerzenie diagnostyki o badania obrazowe, może przyspieszyć ukierunkowanie diagnozy. W przypadku dysplazji włóknistej obrazy tomografii komputerowej (CT) wykazują charakterystyczną przebudowę struktury kostnej. W przypadku pseudoguzów zapalnych najbardziej czułym narzędziem wydaje się badanie rezonansu magnetycznego (MRI), które obrazuje nacieki zapalne w tkankach miękkich. Badanie CT kości skroniowej skutecznie uwidocznia ubytki i erozję w przebiegu osteoradionekrozy. W każdym z powyższych przypadków niezbędne jest wykonanie badania histopatologicznego w celu wykluczenia procesu nowotworowego.

Czasopismo: Polski Przegląd Otorynolaryngologiczny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Patogeneza przewlekłego zapalenia ucha środkowego z perlakiem w świetle badań wykorzystujących wysokoprzepustowe techniki biologii molekularnej

Perlakiem określa się torbielowaty twór zbudowany z nabłonka wielowarstwowego płaskiego rogowaciejącego, wypełniony masami keratyny, otoczony zmienioną zapalnie tkanką łączną, rozrastający się w przestrzeniach ucha środkowego i niszczący okoliczne struktury kostne. W niniejszej publikacji przedstawiamy przegląd istniejących hipotez, wyjaśniających jego powstawanie w świetle nowych badań wykorzystujących wysokoprzepustowe techniki biologii molekularnej. Mimo istnienia licznych teorii, starających się wyjaśnić etiologię perlaka, takich jak: teoria migracji, metapalzji, wgłobienia, wrastania w głąb komórek warstwy podstawnej nabłonka, żadna z nich nie wyjaśnia w pełni wszystkich patologicznych procesów, do jakich dochodzi w tkance perlaka. Dotyczy to również nowych hipotez tłumaczących powstawanie perlaka nabytego mechanizmami, mającymi na celu ograniczenie stanu zapalnego, podobnymi do obserwowanych w obrębie jamy brzusznej, wpływem błony śluzowej ucha na przesuwanie się przylegającej kieszeni bądź mechanizmem gojenia ran, który uruchamiany byłby przez mikrouszkodzenia błony podstawnej nabłonka wyścielającego kieszeń retrakcyjną. Wprowadzenie nowych wysokoprzepustowych technik biologii molekularnej pozwoliło na ocenę zarówno całego genomu, jak i proteomu perlaka. Potwierdzają one w większości znane już wcześniej procesy patologiczne zachodzące w tkance perlaka, takie jak: wysoka aktywność proliferacyjna, zaburzenia sygnalizacji komórkowej, aktywna odpowiedź immunologiczna, zmiany w obrębie macierzy zewnątrzkomórkowej, wzrost ekspresji cytokin prozapalnych, neowaskularyzacja i wiele innych. Pozwalają również na bardzo dokładny i całościowy wgląd w mechanizmy molekularne tych procesów. Nadal jednak nie uzyskujemy odpowiedzi na pytania o przyczynę wywołującą hyperplazję nabłonka i zaburzenia migracji komórek nabłonkowych czy przyczynę utrzymywania się procesu zapalnego w obrębie istniejącej kieszeni retrakcyjnej.

Czasopismo: Polski Przegląd Otorynolaryngologiczny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Wodniak śródchłonki potwierdzony przy użyciu 3-teslowego skanera MR u pacjentów z obrazem klinicznym choroby Ménière’a

Choroba Méniere’a charakteryzuje się występowaniem napadowych zawrotów głowy z towarzyszącym fluktuacyjnym niedosłuchem odbiorczym, szumami usznymi oraz uczuciem pełności w uchu. Pomimo wielu badań, etiologia choroby pozostaje nieustalona, a jej diagnoza opiera się w głównej mierze na obrazie klinicznym, który charakteryzuje się dużą zmiennością osobniczą i fluktuacyjnym przebiegiem. Możliwość obrazowania ucha wewnętrznego metodą rezonansu magnetycznego po raz pierwszy została opisana w 2007 roku i okazała się znacznym przełomem w diagnostyce wodniaka endolimfatycznego. Prezentujemy opis dwóch przypadków pacjentów z obrazem klinicznym sugerującym chorobę Méniere’a, u których został wykonany pakiet badań audiologicznych, otoneurologicznych, a także rezonans magnetyczny ucha wewnętrznego. W badaniu obrazowym, struktury przedsionka oraz ślimak zostały ocenione po czterech godzinach od podania podwójnej dawki kontrastu gadolinowego dożylnie za pomocą skali zaproponowanej przez Baratha. U opisywanych chorych potwierdzono obecność wodniaka śródchłonki po stronie objawów klinicznych w badaniu MR. Z uwagi na znaczne zaawansowanie kliniczne choroby, opisywani pacjenci zostali zakwalifikowani do chirurgicznego leczenia poprzez przecięcie nerwu przedsionkowego z dostępu przez dół środkowy czaszki.

Czasopismo: Polski Przegląd Otorynolaryngologiczny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Mucocele zatoki klinowej – rzadka zmiana, o której warto pamiętać

Izolowane mucocele zatoki klinowej (SSM, ang. sphenoid sinus mucocele) to rzadka zmiana chorobowa, która – w przypadku zbyt późnego rozpoznania lub leczenia – wiąże się z poważnymi następstwami. Najczęściej jest ona bezobjawowa i wykrywana przypadkowo podczas tomografii komputerowej lub rezonansu magnetycznego okolicy szczękowo-twarzowej, wykonywanych z powodu innych zmian chorobowych. W niniejszej pracy opisano przypadek izolowanego śluzowiaka zatoki klinowej, którego jedynym objawem był utrzymujący się przez ponad rok ból głowy, a także dokonano przeglądu literatury na temat chirurgicznych metod leczenia mucocele.

Czasopismo: Polski Przegląd Otorynolaryngologiczny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Zastosowanie tomografii komputerowej wiązki stożkowej (CBCT) w laryngologii i chirurgii rekonstrukcyjnej głowy i szyi – przegląd literatury i doświadczenia własne

CBCT jest stosunkowo nową metodą diagnostyki obrazowej w medycynie. Po raz pierwszy została użyta w 1982 r. w Mayo Clinic Biodynamics Research Laboratory [1], a od 2001 r. jest komercyjnie wykorzystywana w stomatologii. Od wielorzędowej osiowej tomografii komputerowej różni się m.in. techniką wykonania oraz poszczególnymi parametrami. Niska dawka promieniowania stanowi jej największą zaletę, dzięki której coraz chętniej posługuje się nią wielu specjalistów, w tym laryngolodzy i chirurdzy rekonstrukcyjni. W laryngologii CBCT znalazła zastosowanie w diagnostyce przed- i okołooperacyjnej zarówno w rynologii, jak i otologii. W chirurgii rekonstrukcyjnej CBCT ułatwia dokładne zaplanowanie płata, a śródoperacyjnie pozwala na perfekcyjne dopasowanie odtwarzanych elementów tkankowych. W niniejszym artykule autorzy przedstawiają dotychczasowe informacje na temat CBCT w laryngologii, uzyskane na podstawie przeglądu literatury polskiej i zagranicznej, oraz dzielą się własnym doświadczeniem w zastosowaniu tomografii komputerowej wiązki stożkowej w operacjach rekonstrukcyjnych w obrębie twarzoczaszki.

Czasopismo: Polski Przegląd Otorynolaryngologiczny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Zaawansowane nowotwory masywu szczękowo-sitowego – wyzwanie terapeutyczne. Opis dwóch przypadków i analiza literatury

Guzy masywu szczękowo-sitowego (MSS) są rzadkimi nowotworami złośliwymi i stanowią około 0,2–0,5% wszystkich nowotworów złośliwych człowieka. Początkowe objawy choroby nie są charakterystyczne, imitują stany zapalne zatok. Chorzy najczęściej zgłaszają jednostronną niedrożność nosa z krwisto-ropną wydzieliną oraz bóle głowy. Poza badaniem przedmiotowym, często z wykorzystaniem endoskopowej oceny jamy nosowej, dla dokładnej oceny rozległości zmian konieczne jest wykonanie: tomografii komputerowej zatok przynosowych oraz rezonansu magnetycznego. Badanie histopatologiczne wycinka z guza jest niezbędne do postawienia ostatecznej diagnozy i zaplanowania leczenia. Rak płaskonabłonkowy rogowaciejący to najczęściej rozpoznawany typ histologiczny w rejonie MSS. Inne częste nowotwory złośliwe tego obszaru to: gruczolakorak, rak gruczołowo-torbielowaty, chłoniaki, czerniaki błony śluzowej oraz nerwiak węchowy zarodkowy. Leczeniem z wyboru wszystkich złośliwych zmian MSS, poza chłoniakami, jest leczenie chirurgiczne. Niestety nadal duży odsetek zmian rozpoznawany jest w zaawansowanym stadium choroby, gdy naciek obejmuje struktury podstawy czaszki. W tych przypadkach decyzja o wykonaniu u chorego leczenia operacyjnego jest bardzo trudna i wymaga dużego doświadczenia w chirurgii podstawy czaszki. Z uwagi jednak na niską promienioczułość i niewielką skuteczność chemioterapii w rakach MSS, resekcja zmian i leczenie uzupełniające przyczyniają się do wydłużenia całkowitego przeżycia w tej grupie chorych. W artykule omówione zostały przypadki dwóch pacjentów z zaawansowanym nowotworem MSS, skierowanych do Kliniki Otolaryngologii Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego.

Czasopismo: Polski Przegląd Otorynolaryngologiczny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Zastosowanie wewnątrznosowej chirurgii endoskopowej u chorych leczonych w Klinice Otolaryngologii UJ w Krakowie w latach 2004–2016 z powodu powikłań oczodołowych zapalenia zatok przynosowych

Wprowadzenie: Endoskopowa chirurgia zatok przynosowych jest techniką operacyjną, która zrewolucjonizowała chirurgiczne leczenie chorych z przewlekłym zapaleniem zatok przynosowych. Zastosowanie tej metody obecnie znacznie wykracza poza obręb schorzeń jamy nosowej. Technika ta umożliwia między innymi wykonywanie operacji w obrębie oczodołu, stanowiąc alternatywę dla operacji z dojścia zewnętrznego. Cel pracy: Celem pracy jest poszukiwanie optymalnego sposobu leczenia pacjentów z powikłaniami oczodołowymi w przebiegu zapalenia zatok przynosowych. Materiał i metody: Niniejsza praca poświęcona jest analizie skuteczności chirurgii endoskopowej u chorych z powikłaniami oczodołowymi w przebiegu zapaleń zatok przynosowych leczonych w Klinice Otolaryngologii UJ w Krakowie w latach 2004–2016. Wyniki: W grupie pacjentów operowanych z powodu ropnia oczodołu z dojścia zewnętrznego u wszystkich nastąpiło cofnięcie objawów ze strony oczodołu i narządu wzroku, a w okresie pooperacyjnym nie zaobserwowano powikłań. Wśród pacjentów operowanych z dojścia endoskopowego u jednego chorego nie wystąpiła poprawa funkcji narządu wzroku. Mogło się to wiązać ze zbyt długim czasem, jaki upłynął od pojawienia się pierwszych objawów do przeprowadzenia interwencji chirurgicznej (powyżej 48 godzin), a także z wystąpieniem krwiaka oczodołu w 2. dobie pooperacyjnej i –wobec powyższego – koniecznością wykonania reoperacji z dojścia zewnętrznego. Wnioski: Z naszych doświadczeń wynika, że endoskopowe operacje drenażu ropnia oczodołu są skuteczne, a ich wyniki porównywalne do operacji przeprowadzanych z dojścia zewnętrznego.

Czasopismo: Polski Przegląd Otorynolaryngologiczny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Występowanie bezsenności wśród chorych z rozpoznaniem obturacyjnego bezdechu sennego

Obturacyjny bezdech senny (OBS) jest problemem medycznym o zasięgu społecznym. Podstawą jego podejrzenia i postawienia rozpoznania jest nadmierna senność dzienna oraz wynik polisomnografii (PSG). Bezsenność towarzyszy pacjentom z OBS równie często jak nadmierna senność dzienna, aczkolwiek częstość występowania bezsenności jest różnie określana w różnych badaniach. Postanowiono poddać weryfikacji te poglądy w oparciu materiał własny. Materiał stanowiło 120 pacjentów zgłaszających się do Pracowni Polisomnograficznej Katedry i Kliniki Otolaryngologii WUM z podejrzeniem obturacyjnego bezdechu sennego. Pacjenci rutynowo wypełniali kwestionariusz Ateńskiej Skali Bezsenności (Athens Insomnia Scale; AIS). Całonocna PSG była wykonywana na sprzęcie firmy Grass, z zapisem 14-kanałowym. Ocena badania była dokonywana metodą automatyczno-manualną. Ciężkość OBS klasyfikowano na podstawie AHI. Utworzono grupę badawczą liczącą 96 chorych z rozpoznanym OBS oraz grupę kontrolną, którą stanowiło 24 pacjentów, u których wykluczono OBS, a ich zaburzenia snu oraz nadmierna senność dzienna wynikały z innych przyczyn. Suma punktów z ankiety AIS we wszystkich podgrupach oraz łącznie była bliska znamiennej lub znamienna dla rozpoznania bezsenności. Średni wynik w AIS różnił się istotnie w podgrupach według ciężkości bezdechu, korelował także w sposób istotny statystycznie latencją zasypiania, latencją pełnego snu i latencją fazy N2, ale nie z AHI. Wyciągnięto wniosek, według którego u chorych z rozpoznaniem OBS nasilenie bezsenności mierzonej z zastosowaniem AIS ma istotny związek z ciężkością bezdechu, aczkolwiek nie jest to związek ścisły.

Czasopismo: Polski Przegląd Otorynolaryngologiczny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Przyzwojaki jamy bębenkowej – charakterystyka kliniczna i postępowanie chirurgiczne

Cel: Charakterystyka kliniczna oraz analiza postępowania chirurgicznego wobec leczonych w klinice pacjentów z przyzwojakami zlokalizowanymi w jamie bębenkowej. Materiał i metody: W latach 2000–2015 w klinice leczonych było 27 chorych z przyzwojakami jamy bębenkowej. Wiek pacjentów wahał się między 28 a 79 lat. Analizowano dane z badania podmiotowego, przedmiotowego oraz postępowanie chirurgiczne. Wyniki: Najczęstszymi zgłaszanymi przez pacjentów dolegliwościami były jednostronne szumy uszne oraz niedosłuch. Wśród technik chirurgicznych zastosowano tympanotomię przednią u 3 pacjentów (11,1%), antromastoidektomię z tympanotomią tylną u 21 chorych (77,8%), antromastoidektomię ze zniesieniem ściany przewodu słuchowego zewnętrznego u jednego chorego (3,7 %), petrosektomię boczną w 2 przypadkach (7,4 %). Wnioski: Przyzwojaki jamy bębenkowej częściej występowały u kobiet niż mężczyzn. Najczęściej zgłaszanymi dolegliwościami były: szumy uszne o charakterze pulsowania oraz niedosłuch. Najwięcej guzów operowanych miało II stopień zaawansowania. Najczęściej stosowaną techniką chirurgiczną była antromastoidektomia z tympanotomią tylną.

Czasopismo: Polski Przegląd Otorynolaryngologiczny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Jednostronne zaburzenia rozwojowe nerwu przedsionkowo-ślimakowego i przewodu słuchowego wewnętrznego – opis przypadku

Opis przypadku pacjentki z nietypowym jednostronnym zaburzeniem rozwojowym nerwu przedsionkowo-ślimakowego i przewodu słuchowego wewnętrznego oraz związane z tym problemy diagnostyczne.

Czasopismo: Polski Przegląd Otorynolaryngologiczny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Guzy ślinianek podżuchwowych: przegląd kliniczno-patologiczny 58 przypadków

Cel: Nowotwory ślinianek stanowią jedynie 3% guzów głowy i szyi. Ich charakter jest w większości łagodny, chociaż guzy ślinianki podżuchwowej stosunkowo częściej mają charakter złośliwy. Celem pracy jest ocena struktury demograficznej pacjentów operowanych z powodu guza ślinianki podżuchwowej oraz porównanie zgodności pomiędzy przedoperacyjną biopsją aspiracyjną cienkoigłową a pooperacyjnym badaniem histopatologicznym. Metodologia: Retrospektywnie przeanalizowano dokumentację medyczną wszystkich pacjentów z guzami ślinianki podżuchwowej. Zebrane dane obejmowały strukturę demograficzną, wyniki przedoperacyjnej biopsji aspiracyjnej cienkoigłowej oraz pooperacyjnego badania histopatologicznego. Wyniki: Przeanalizowano przypadki 58 pacjentów - 35 kobiet i 23 mężczyzn, średnia wieku 56,6 lat. W 45 przypadkach charakter zmiany był łagodny, w 13 przypadkach - złośliwy. Najczęściej rozpoznanymi niezłośliwymi guzami ślinianki podżuchwowej były: gruczolak wielopostaciowy, guz zapalny i guz Warthina. Natomiast najczęstszymi nowotworami złośliwymi były: rak płaskonabłonkowy i chłoniak. Po leczeniu operacyjnym w czterech przypadkach wystąpiła wznowa guza. Ponadto porównano wyniki przedoperacyjnej biopsji aspiracyjnej cienkoigłowej z wynikami badań histopatologicznych. Zgodność tego badania wyniosła prawie 83%, a 56% nieprawidłowych wyników dotyczyło niewykrycia nowotworów złośliwych. Czułość i swoistość w rozpoznawaniu nowotworów złośliwych wynosiła odpowiednio 58,3% i 97,5% Wnioski: Najczęstszymi typami guzów ślinianki podżuchwowej są: gruczolak wielopostaciowy, rak płaskonabłonkowy oraz chłoniak. Biopsja aspiracyjna cienkoigłowa jest dokładna w diagnozie przedoperacyjnej, błędy są najczęściej spowodowane brakiem rozpoznania złośliwego charakteru guza.

Czasopismo: Polski Przegląd Otorynolaryngologiczny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Trudności w ocenie zaawansowania raka przewodu słuchowego zewnętrznego – opis przypadku

Nowotwory przewodu słuchowego zewnętrznego (PSZ) są niezwykle rzadkie, występują z częstotliwością 1–6 przypadków na 1 000 000 pacjentów. Zazwyczaj dotykają osoby w średnim wieku (50–60 lat), równie często kobiety, jak i mężczyzn. Najczęstszym typem histologicznym jest rak płaskonabłonkowy. Celem pracy jest omówienie przypadku raka PSZ u 56-letniej pacjentki leczonej w Klinice Otolaryngologii WUM. Pacjentka zgłosiła się z powodu trwającego od ponad 5 miesięcy szumu w prawym uchu, stopniowego pogorszenia słuchu i okresowego wycieku z prawego ucha. W badaniu otoskopowym uwidoczniono guz w PSZ całkowicie wypełniający jego światło. Wykonano biopsję tkanek guza. Rozpoznano raka płaskonabłonkowego. Następnie wykonano tomografię komputerową kości skroniowych, rezonans magnetyczny głowy i badanie ultrasonograficzne szyi. Na ich podstawie ustalono stopień zaawansowania guza na T3 N0. Zaplanowano zabieg petrosektomii bocznej z elektywną operacją węzłów chłonnych szyi. W czasie resekcji śródoperacyjne badania histopatologiczne potwierdziły naciekanie przez raka przedniej ściany PSZ, jamy bębenkowej, szczytu piramidy kości skroniowej, torebki stawu skroniowo-żuchwowego oraz ślinianki przyusznej. Poszerzono resekcję o staw żuchwowo-skroniowy wraz z głową żuchwy oraz śliniankę przyuszną. Przypadek pokazuje, że badania obrazowe są niezbędne przed planowanym leczeniem operacyjnym, ale rozległość nacieku raka często jest niedoszacowana. Dostępne w literaturze wyniki badań sugerują, że najlepsze rokowania mają chorzy poddani rozległej resekcji, uzupełnionej radioterapią, choć dokładny schemat leczenia nie został do tej pory w pełni ustalony.

Czasopismo: Polski Przegląd Otorynolaryngologiczny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Nowe i szybkie kryteria diagnostyczne ostrego zapalenia zatok przynosowych oparte na wzorach bólów głowy i twarzy w zapaleniu zatok: Badanie 117 pacjentów cierpiących na zapalenie zatok

Wprowadzenie. Istnieje potrzeba, aby dowolna konfiguracja opieki zdrowotnej była w stanie dokonać szybkiej identyfikacji pacjentów z zatokowym bólem głowy w innych przypadkach bólów głowy (neurologicznych i pierwotnych), takich jak migreny i przewlekły ból głowy. Materiały i metody. Dokonano oceny 117 przypadków potwierdzonych przypadków zapalenia zatok przynosowych, które wykazały cechy wspólne, mogące pomóc w przyśpieszeniu diagnozy zapalenia zatok. Wyniki. Najczęstszym wzorem obserwowanym w badaniu jest jednostronny, głuchy ból głowy i ból twarzy, zmiana intensywności, trwająca codziennie przez średnio 4-6 godzin, z krótką historią przeziębienia w ostrym zapaleniu zatok. Dyskusja. Jednostronne, głuche bóle głowy i bóle twarzy, o zmiennej intensywności, trwające codziennie przez średnio 4-6 godzin, wraz z wysoce wrażliwym kryterium (91%) w diagnostyce ostrego zapalenia zatok. Wspomniane informacje, wraz z historią poprzedniego zakażenia górnych dróg oddechowych są użyteczne dla szybkiej diagnozy pacjentów z ostrym zapaleniem zatok (wrażliwość 95%). Jednakże, w przypadkach tych dochodzi do występowania podzbioru innych przykładów bólu głowy, dlatego też we wspomnianych pozytywnych przypadkach należy przeprowadzić badanie obrazowe lub endoskopię w celu zwiększenia specyficzności kryteriów diagnostycznych.

Czasopismo: Polski Przegląd Otorynolaryngologiczny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Antybiotykoterapia ostrych zakażeń górnych dróg oddechowych i ucha środkowego u dorosłych

Szacuje się, że co najmniej 50% antybiotyków zlecanych w lecznictwie otwartym jest nieuzasadnione. Za większość ostrych zakażeń górnych dróg oddechowych odpowiedzialne są wirusy. Zakażenia te mają często charakter samoograniczający się i skutecznym pozostaje wyłącznie leczenie objawowe. Tylko w niewielkim odsetku zakażeń w tym obszarze w etiologii uczestniczą bakterie. W przypadku uzasadnionego lub udokumentowanego podejrzenia zakażenia bakteryjnego, wskazane może być zastosowanie antybiotykoterapii. W oparciu o polskie „Rekomendacje postępowania w pozaszpitalnych zakażeniach układu oddechowego 2016”, przedstawiamy wskazania, zasady wyboru, właściwy sposób dawkowania i czas trwania terapii w najczęściej występujących zakażeniach górnych dróg oddechowych u dorosłych. Wdrożenie zaprezentowanych zaleceń dotyczących polskiej sytuacji epidemiologicznej, pozwoli na zmniejszenie tendencji do nadużywania antybiotyków, a co za tym idzie wpłynie na ograniczenie rozprzestrzeniania się drobnoustrojów lekoopornych.

Czasopismo: Polski Przegląd Otorynolaryngologiczny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Leczenie chirurgiczne guzowatości nosa – doświadczenia własne

Guzowatość nosa (rhinophyma) to końcowe stadium trądziku różowatego. Guzowaty przerost nosa zewnętrznego jest schorzeniem o przewlekłym przebiegu. Głównym problemem u chorych z objawami przerostu guzowatego nosa, oprócz zaburzeń czynnościowych, są kwestie dotyczące estetyki, związane z deformacją i zniekształceniem nosa. W związku z tym chorzy często przyjmują postawę izolacyjną, unikają kontaktów interpersonalnych i społecznych. Większość chorych z objawami rhinophyma nie jest świadoma możliwości terapeutycznych, które polegają na poprawie funkcji czynnościowych oraz estetyki twarzy. Metodą z wyboru w leczeniu guzowatości nosa jest leczenie chirurgiczne. Długotrwałe obserwacje pacjentów dowodzą, że leczenie konwencjonalne daje satysfakcjonujące wyniki kosmetyczne i czynnościowe.

Czasopismo: Polski Przegląd Otorynolaryngologiczny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Opis przypadku jako (auto)biografia? Wczesna psychoanaliza Sándora Ferencziego

Tekst stanowi omówienie wczesnej teorii Sándora Ferencziego, bliskiego ucznia Sigmunda Freuda oraz twórcy węgierskiego ruchu psychoanalitycznego, na przykładzie jego szkicu Homosexualitas Feminina z 1902 roku. Autorka analizuje artykuł lekarza poświęcony przypadkowi Rósy K. (Róberta) i omawia podstawowe cechy języka analityka w okresie poprzedzającym jego współpracę z Sigmundem Freudem. W tekście podjęto również namysł nad gatunkiem opisu przypadku obserwowanym w świetle jego związków z literaturą dokumentu osobistego. W interpretacji przypadku Rósy K. autorka odchodzi od dekonstrukcyjnej hermeneutyki Michela Foucaulta na rzecz przyjęcia postawy afirmatywnej, która pozwala potraktować język psychiatrii jako przestrzeń potencjalnej widzialności pacjentów. Autorka na przykładzie tekstu Ferencziego pokazuje wpływ gatunku biografii i autobiografii na przekształcenia zaszłe w dyskursie psychiatrycznym na przełomie XIX i XX wieku.

Czasopismo: Autobiografia Literatura Kultura Media
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: literaturoznawstwo