rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Skuteczność procesu koagulacji w usuwaniu substancji organicznych z wód podziemnych

W artykule omówiono przydatność procesu koagulacji siarczanem glinu i żelaza(III), glinianem sodu oraz chlorkiem poliglinu, w usuwaniu zanieczyszczeń organicznych z wody podziemnej. Wykazano, że o stopniu usuwania substancji organicznych współdecydowały wartość stosunku utlenialności do żelaza ogólnego, pH i temperatura oczyszczanej wody oraz rodzaj i dawka koagulantu. Efekty usuwania zanieczyszczeń organicznych zwiększały się wraz ze wzrostem stężenia jonów H+ i temperatury wody, natomiast zmniejszały się wraz z rosnącą ilością połączeń żelazoorganicznych w wodzie surowej. Bez względu na wartości wskaźników oczyszczanej wody, najskuteczniejszym koagulantem był chlorek poliglinu. Poprzedzenie procesu koagulacji napowietrzaniem wody, równoznaczne ze wzrostem pH, pogorszyło stopień obniżenia utlenialności i zawartości OWO. Podobny wpływ spowodowało wspomaganie procesu koagulacji siarczanem glinu i żelaza(III) przy pomocy flokulantu organicznego Praestol 2540.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Wykorzystanie dwutlenku chloru do dezynfekcji i stabilizacji mikrobiologicznej wody na przykładzie sieci wodociągowej w Nowym Targu

Dwutlenek chloru należy do najbardziej trwałych środków dezynfekcyjnych i oprócz skutecznej dezynfekcji znacznie ogranicza dalszy rozwój bakterii w sieci wodociągowej, a jednocześnie ogranicza ilość powstających produktów ubocznych. Dwutlenek chloru jest bardzo dobrym środkiem do mikrobiologicznej kontroli sieci wodociągowych, zwłaszcza tych, które są narażone na skażenie ze względu na specyfikę ujęć wody. Dwutlenek chloru ma ponadto zdolność do zmniejszania warstwy osadów biologicznych w przewodach wodociągowych (biofilm) oraz znacznie lepiej ogranicza w nich obecność żywych bakterii w porównaniu do chloru. W pracy omówiono wykorzystanie dwutlenku chloru do dezynfekcji i kontroli mikrobiologicznej jakości wody do picia, ze szczególnym uwzględnieniem większości występujących w niej zanieczyszczeń bakteryjnych, a zwłaszcza form przetrwalnikujących. Omówiono skuteczne zastosowanie dwutlenku chloru do uzdatniania wody z ujęcia w Szaflarach, zaopatrującego Nowy Targ w wodę do picia, podczas skażenia wód Białego Dunajca bakteriami Clostridium perfringens.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Wpływ wysokotemperaturowej modyfikacji węgla aktywnego na sorpcję anionów Cr(VI) i kationów Cr(III) z roztworów wodnych

Omówiono wyniki badań dotyczących wysokotemperaturowej modyfikacji krajowego węgla aktywnego WG-12. Odpopielony kwasem solnym węgiel modyfikowano w temperaturach 700¸900 oC przez 1¸3 godz. z niewielkim dopływem powietrza. Rezultaty modyfikacji oceniono na podstawie efektywności sorpcji chromu(VI) i (III). Dla wszystkich badanych temperatur i czasów utleniania lepsze rezultatu sorpcji chromu otrzymano dla węgli zmodyfikowanych. Oprócz zmian w chemicznym charakterze powierzchni węgla nastąpiła także zmiana w strukturze porowatej węgla aktywnego, czego wynikiem było zmniejszenie gęstości nasypowej węgla. Prawdopodobnie nastąpiło zwiększenie nie tylko objętości porów, ale także ich powierzchni, o czym świadczył wzrost wartości liczby metylenowej. Wykazano, że modyfikując węgiel aktywny WG-12 w temperaturze 900 oC można uzyskać preparat węglowy o większych pojemnościach, zarówno w stosunku do anionów Cr(VI) jak i kationów Cr(III).

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Występowanie i oznaczanie chlorofenoli w środowisku wodnym

Chlorofenole w wodzie oznaczono metodą chromatograficzną z użyciem chromatografu gazowego z detektorem wychwytu elektronów (ECD). Zbadano odzysk chlorofenoli w wodzie destylowanej oraz w wodzie powierzchniowej, który wynosił w zakresie 64-92 %. W próbkach wód powierzchniowych oznaczono następujące chlorofenole: 2-chlorofenol, 2,4-dichlorofenol, 2,4,6-trichlorofenol i pentachlorofenol. Zawartość chlorofenoli oznaczono w wodzie z Wisły na odcinku od Krakowa do Gdańska i w wodach z dwóch małych cieków w okolicy Warszawy (rzeka Jeziorka i Potok Służewiecki). Nie stwierdzono obecności 2-chlorofenolu, natomiast pentachlorofenol występował w prawie wszystkich próbkach wody. W wodzie z Wisły najwyższa była zawartość 2,4-dichlorofenolu - 0,275 mg/m3, natomiast najwyższa zawartość sumy czterech chlorofenoli wyniosła 0,501 mg/m3. Wyższą zawartość chlorofenoli zanotowano w wodach z Jeziorki i Potoku Służewieckiego, w których suma oznaczonych chlorofenoli wyniosła odpowiednio 1,32 mg/m3 i 3,61 mg/m3.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Wpływ wód dołowych odprowadzanych z Kopalni Węgla Kamiennego "Ziemowit" na jakość wody w Potoku Goławieckim

W pracy określono wpływ wód kopalnianych na jakość Potoku Goławieckiego (woj. śląskie), który jest odbiornikiem wód dołowych kopalni "Ziemowit". Badaniami objęto około 900 m odcinek biegu potoku znajdujący się poniżej zrzutu wód dołowych z osadnika ziemnego. W okresie od czerwca do grudnia 2002 r przeprowadzono 7 poborów próbek wody, w których na miejscu oznaczono temperaturę, tlen rozpuszczony, pH i mętność, natomiast w laboratorium -zawartość zawiesin, jonów siarczanowych, chlorkowych i substancji rozpuszczonych. Ocena jakości wody z Potoku Goławieckiego wykazała, iż rzeka znajduje się pod silnym wpływem wód dołowych. Duża mętność wody oraz ponadnormatywna zawartość zawiesin, chlorków i siarczanów klasyfikują wody odbiornika do V klasy czystości. Wykazano, że znaczna ilość zasolonych wód dołowych, w stosunku do średniego niskiego przepływu w odbiorniku tych wód, nie pozwala na utrzymanie dopuszczalnej zawartości chlorków i siarczanów w wodzie z Potoku Gołowieckiego. Przeprowadzone badania wykazały, że charakter hydrochemiczny Potoku Goławieckiego jest współkształtowany przez zrzuty wód kopalnianych, które przyczyniają się do zakłócenia jego naturalnego reżimu wodnego.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Podstawy modelowania matematycznego procesu adsorpcji-biodegradacji w złożach granulowanych węgli aktywnych

Szczególna zdolność złóż sorpcyjnych do zatrzymywania niesionych wraz z wodą mikroorganizmów powoduje wytworzenie na ich powierzchni błony biologicznej i nadanie złożu cech tzw. aktywności biologicznej. Biomasa zasiedlająca stopniowo powierzchnię sorbentu zaburza mechanizm adsorpcji, oddziałując zarówno z adsorptywem jak i z adsorbatem. W pracy omówiono podstawy modeli matematycznych procesu adsorpcji-biodegradacji próbujące opisać to oddziaływanie. W tym celu oparto się na przeglądzie koncepcji profilu stężeń w warstwie granicznej oraz na dyskusji nad szeroko rozumianymi uwarunkowaniami rozwoju błony biologicznej. Do parametrów opisu procesu adsorpcji-biodegradacji zaliczono wielkości charakteryzujące adsorbent, błonę biologiczną, a także parametry opisujące hydraulikę układu. Podkreślono złożoność analizowanego zagadnienia, która powoduje konieczność kalibracji modeli procesu opartej na pośrednim wyznaczaniu wielkości trudno mierzalnych, do których zaliczono wskaźniki związane z dyfuzją substratów przebiegającą w biofilmie.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Wpływ liczby atomów chloru w cząsteczkach kwasów chlorofenoksyoctowych na ich adsorpcję z roztworów wodnych na węglu aktywnym

Do badań adsorpcyjnych wybrano trzy kwasy fenoksyoctowe o różnej liczbie atomów chloru w cząsteczce (PA, 4-CPA, 2,4-D). Adsorpcję tych związków z roztworów wodnych badano stosując handlowy węgiel aktywny F-300 (Chemviron). Dane kinetyczne analizowano z użyciem modeli pseudo-pierwszego i pseudo-drugiego rzędu i stwierdzono, że dobrze spełniają kinetyczny model pseudo-drugiego rzędu. Wraz ze wzrostem początkowego stężenia roztworu wartości stałej szybkości k<sub>2</sub> zmniejszały się w przypadku każdego adsorbatu. Także wraz ze wzrostem liczby atomów chloru w cząsteczce kwasu fenoksyoctowego zmniejszały się wartości stałej szybkości k<sub>2</sub> przy każdym stężeniu początkowym adsorbatu. Analizowano także dane adsorpcji w funkcji równowagowego stężenia roztworu. Stwierdzono, że w zakresie stosowanych stężeń, adsorpcja była dobrze opisywana przy użyciu izotermy Freundlicha. Wraz ze wzrostem liczby atomów chloru w cząsteczce kwasu fenoksyoctowego wartości stałych równania Freundlicha (K<sub>F</sub>  i n) malały. Stwierdzono też, obecność elektrolitu (Na<sub>2</sub>SO<sub>4</sub>) w roztworach fenoksykwasów powodowała wzrost ich adsorpcji.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Usuwanie barwników organicznych z roztworów wodnych w procesie ultrafiltracji w obecności anionowej substancji powierzchniowo czynnej

Określono wydajność i skuteczność procesu ultrafiltracji wodnych roztworów barwników organicznych z dodatkiem substancji powierzchniowo czynnej. W badaniach wykorzystano płaskie membrany ultrafiltracyjne wykonane z różnych polimerów (octan celulozy, regenerowana celuloza, polisulfon, polietersulfon i poliamid), charakteryzujące się różnymi wartościami granicznej rozdzielczości (cut-off), tj. 1 kDa, 5 kDa, 10 kDa i 30 kDa. Proces ultrafiltracji przeprowadzono w zakresie ciśnień od 0,05 MPa do 0,2 MPa w stosunku do roztworów anionowych barwników organicznych (oranż metylowy, czerwień indygo, czerń amidowa, żółcień tytanowa i czerń bezpośrednia) oraz roztworów barwników z dodatkiem surfaktantu (dodecylosiarczan sodu - SDS). Stężenie barwników i SDS w roztworach wodnych wynosiło 100 g/m3. Stwierdzono, że w wypadku membran o umiarkowanym stopniu hydrofilowości obecność SDS w roztworze przyczyniła się do obniżenia przepuszczalności membran i polepszenia efektu separacji barwników, natomiast w wypadku membran wybitnie hydrofilowych stwierdzono zjawisko odwrotne - dodanie anionowego związku powierzchniowo czynnego do roztworu anionowego barwnika spowodowało poprawę właściwości transportowych i niewielkie obniżenie skuteczności zatrzymywania barwników.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Zastosowanie technik komputerowych do prognozowania eutrofizacji wód powierzchniowych na przykładzie zbiornika zaporowego "Dobczyce"

Poprawa funkcjonowania istniejących jak i projektowanie nowych układów technologicznych do oczyszczania wody wymagają określenia stanu czystości ujmowanej wody oraz jej zmian jakościowych w przyszłości. Problem ten jest szczególnie istotny w wypadku ujmowania wód ze zbiorników zaporowych. Do realizacji tego zadania można stosować techniki symulacji komputerowej, które pozwalają dokonać obliczeń w dowolnym horyzoncie czasowym. W pracy przedstawiono wyniki symulacji zmian jakości wód powierzchniowych na przykładzie zbiornika "Dobczyce". W prognozowaniu wykorzystano program WASP4 (Water Quality Analysis Simulation Program version 4) oraz sztuczne sieci neuronowe. Zakres symulacji obejmował ocenę zmienności rozwoju fitoplanktonu w wodnzie zbiornika zaporowego w funkcji wybranych wskaźników jakości wody (biogeny, związki organiczne, tlen rozpuszczony) oraz czynników klimatycznych.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Modyfikacja modelu filtracji pospiesznej Iwasakiego

W pracy podjęto problem modelowania procesu filtracji pospiesznej na jednowarstwowych filtrach piaskowych, ze szczególnym uwzględnieniem efektywności usuwania zawiesin z wody na różnych głębokościach złoża filtracyjnego. W przeprowadzonych rozważaniach oraz badaniach modelowych wykazano, że współczynnik filtracji (l) w równaniu Iwasakiego ulega zmianie wraz z głębokością złoża filtracyjnego, w związku z czym zaproponowano zmodyfikowaną postać tego równania. Zmodyfikowany wzór Iwasakiego został zweryfikowany dla jednej prędkości filtracji i z tego względu będzie podlegał dalszej weryfikacji.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Przyczyny i zapobieganie zmianom jakości wody w systemach wodociągowych

W pracy omówiono czynniki wpływające na zmiany jakości wody w systemach jej dystrybucji. Do głównych czynników wpływających na pogorszenie jakości wody wodociągowej zaliczono korozję i gromadzenie osadów, występowanie procesów biochemicznych w sieci, a także raptowne zmiany ciśnienia oraz remonty prowadzone na sieci. Podkreślono szczególną rolę procesów biochemicznych przebiegających w sieci wodociągowej na jakość wody dostarczanej odbiorcom. Rozwojowi bakterii w sieci wodociągowej sprzyja obecność przyswajalnego węgla organicznego w wodzie poddanej w procesie uzdatniania działaniu utleniaczy chemicznych (ozon, dwutlenek chloru, chlor). Do warunków ograniczających rozwój życia biologicznego w wodzie wodociągowej zaliczono m.in. utrzymanie wysokiego stopnia oczyszczania wody (z optymalnym usunięciem zarówno bakterii, jak i węgla organicznego oraz związków azotowych) celem zapewnienia jej biostabilności, utrzymanie w należytej czystości urządzeń technicznych do oczyszczania i gromadzenia wody, płukanie sieci wodociągowej oraz właściwe postępowanie podczas usuwania awarii sieci i urządzeń sieciowych. Przedsiębiorstwa wodociągowe ujmujące wody powierzchniowe powinny wprowadzić do praktyki analitycznej oznaczanie zawartości ogólnego węgla organicznego (OWO), rozpuszczonego węgla organicznego (RWO) oraz przyswajalnego węgla organicznego (PWO) w wodzie tłoczonej do układu dystrybucji.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Wpływ stanów wody w Wiśle na jakość wody infiltracyjnej ujmowanej przez Wodociąg Praski

Jakość wody infiltracyjnej, ujmowanej w układzie infiltracji naturalnej spod dna rzeki, zależy w bardzo dużym stopniu od jakości wody powierzchniowej. W artykule przedstawiono wyniki analizy zmian jakości wody infiltracyjnej, ujmowanej przez Wodociąg Praski w Warszawie, w okresie letniego spływu powodziowego w 2001 r. oraz w 2002 r., w którym nie wystąpił spływ powodziowy w Wiśle. Wykazano, że wzrost poziomu wody w Wiśle powyżej 200 cm, połączony ze wzrostem stężeń zanieczyszczeń wody w rzece, zmniejszając miąższość warstwy infiltracyjnej powoduje obniżenie efektywności procesu infiltracji naturalnej, co jest równoznaczne z obniżeniem skuteczności obecnego układu uzdatniania wody. Wyniki badań zmian jakości wody rzecznej oraz infiltracyjnej potwierdziły potrzebę rozbudowy układu technologicznego Wodociągu Praskiego o procesy ozonowania pośredniego i filtracji przez złoża węgla aktywnego.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Otrzymywanie i charakterystyka uporządkowanych nanoporowatych materiałów węglowych

W pracy przedstawiono najnowsze wyniki badań dotyczących syntezy i charakterystyki uporządkowanych nanoporowatych węgli. Pierwsze prace na tematu uporządkowanych nanoporowatych węgli ukazały się kilka lat po doniesieniach na temat syntezy uporządkowanych, nanoporowatych krzemionek. W pracach tych pokazano, że uporządkowane mezoporowate krzemionki, tak jak i krzemionkowe koloidalne kryształy mogą być stosowane jako matryce w procesie otrzymywania uporządkowanych nanoporowatych węgli. Inny sposobem otrzymywania takich materiałów węglowych z jednorodnymi mezoporami jest koloidalne odwzorowanie polegające na penetracji mezofazy smoły węglowej (będącej prekursorem węglowym) przez cząstki koloidalnej krzemionki. Metody te pozwalają otrzymać uporządkowane węgle z nanostrukturą o dużej powierzchni właściwej (często przekraczającej 1000 m2/g) i dużej objętości porów (ok. 1,5 cm3/g). Przytoczone w niniejszej pracy wyniki doświadczalne wykazały pełną przydatność dyfrakcji promieniowania rentgenowskiego (XRD), transmisyjnej elektronowej mikroskopii (TEM) i adsorpcji azotu do charakterystyki tych nowych węgli.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Skutki braku stabilności biologicznej wody wodociągowej

Omówiono parametry składu wody oraz procesy oczyszczania współdecydujące o jej biologicznej stabilności. Wykazano, że brak stabilności biologicznej wody wprowadzanej do sieci wodociągowej jest jedną z głównych przyczyn wtórnego fizyczno-chemicznego i bakteriologicznego zanieczyszczenia wody wodociągowej podczas jej transportu do odbiorców. Wykazano, że w wodzie niestabilnej biologicznie przebiegają takie zjawiska, jak wtórny rozwój mikroorganizmów unoszonych z wodą lub zasiedlających wewnętrzne powierzchnie przewodów wodociągowych (tzw. biofilm), biokorozja intensyfikująca korozję elektrochemiczną metali, hamowanie powstawania powłok antykorozyjnych, bądź ich rozpuszczanie, zwiększone zużycie środków dezynfekcyjnych i uwalnianie produktów korozji metali do wody. Zjawiska te są powodem wtórnego zanieczyszczenia wody podczas jej przebywania w systemie wodociągowym.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Technologiczno-techniczne i ekonomiczne aspekty dezynfekcji wody roztworami produkowanymi w elektrolizerach

W pracy omówiono zasadę i typową instalację do produkcji dezynfektanta z chlorku sodu metodą elektrolityczną. Przedstawiono korzyści jak i wady metody elektrochlorowania wody na tle powszechnie stosowanego w stacjach uzdatniania chloru gazowego i handlowego podchlorynu sodu. Do głównych korzyści wynikających z produkcji dezynfektanta w miejscu jego zastosowania należy zaliczono eliminację zagrożeń dla środowiska, ograniczenie problemów związanych z korozją oraz dodatkowo - w wypadku stosowania mieszaniny utleniaczy wytwarzanej w systemie Miox - zmniejszenie ilości powstających THM i HAA5 w uzdatnionej wodzie, efektywniejsze niszczenie mikroorganizmów oraz skuteczne usuwanie biofilmu z sieci wodociągowej. Przeprowadzona analiza ekonomiczna wykazała, iż produkowanie podchlorynu sodu i mieszaniny Miox metodą elektrolityczną jest szczególnie korzystne dla potrzeb dezynfekcji wody w małych i średnich stacjach uzdatniania wody.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Kierunki rozwoju technologii oczyszczania wód infiltracyjnych

W pracy podano charakterystykę wód infiltracyjnych, ze szczególnym uwzględnieniem uciążliwych domieszek organicznych, typowych dla wód powierzchniowych i nieusuwalnych w konwencjonalnym układzie technologicznym, obejmującym procesy napowietrzania, filtracji i dezynfekcji. Omówiono zagrożenie zanieczyszczenia wód infiltracyjnych związkami azotowymi. Określono konieczność usuwania domieszek z wód infiltracyjnych wynikającą nie tylko z przepisów sanitarnych dotyczących jakości wody do picia, ale również ze względów technologicznych. W kierunkach rozwoju układów technologicznych oczyszczania wód infiltracyjnych wskazano na intensyfikację procesów odżelaziania i odmanganiania wody poprzez stosowanie koagulacji, dekarbonizacji, filtracji na złożach katalitycznych, a także usuwania związków azotowych podczas filtracji suchej i w reaktorach denitryfikacyjnych. Jednocześnie podkreślono konieczność stosowania procesu sorpcji na węglu aktywnym do usuwania związków organicznych, obniżenia zapotrzebowania wody na chlor, a także niezbędnego do utrzymania biologicznej stabilności wody, zabezpieczającej przed jej wtórnym zanieczyszczeniem w sieci wodociągowej.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Podstawy klasyfikacji odpadów biodegradowalnych jako biomasy

Przedstawiono problematykę związaną z klasyfikacją energii uzyskanej z odpadów w oparciu o przepisy prawne i wyniki badań. Przeprowadzono analizę właściwości paliwowych i zawartości biomasy w kilku rodzajach odpadów biodegradowalnych (komunalne i przemysłowe osady ściekowe, papier, tekstylia, paliwa alternatywne produkowane z odpadów komunalnych). Porównano wyniki zawartości frakcji biodegradowalnej w odpadach, uzyskane za pomocą metody selektywnego rozpuszczania oraz metody izotopu węgla 14C. Wyniki badań wykazały, że wiele odpadów zawierających frakcję biodegradowalną ma walory energetyczne, umożliwiające odzyskiwanie z nich energii w procesach spalania lub współspalania z paliwami kopalnymi. Jednak energia wytwarzana z udziałem takich odpadów może być zaliczona do energii pochodzącej ze źródeł odnawialnych jedynie w części pochodzącej z zawartej w nich frakcji biodegradowalnej. Wymaga to stosowania jasnych i precyzyjnych zasad określania udziału tej frakcji w odpadach. Określenie udziału frakcji biodegradowalnej w odpadach nie oznacza, że każdy odpad powszechnie uważany za biodegradowalny jest czystą biomasą i powinien być stosownie do tego traktowany podczas termicznego przekształcania.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Standardowe dane adsorpcji azotu, argonu i benzenu do charakterystyki nanoporowatych adsorbentów krzemionkowych

W pracy przedstawiono w tabelarycznej formie dane statystycznej grubości warstwy adsorpcyjnej azotu w temperaturze 77 K, argonu w temperaturze 87 K i benzenu w temperaturze 293 K na adsorbentach krzemionkowych. Dane te uzyskano na podstawie teoretycznych rozważań Broekhoffa i de Boera (BdB) dla przypadku kapilarnego odparowania adsorbatu z mezoporów. Izotermy adsorpcji dla materiałów MCM-41 użyto w celu wykazania, że t-krzywe uzyskane na podstawie teorii BdB dla kapilarnego opróżniania prowadzą do funkcji rozkładu porów analogicznych do tych otrzymanych metodą Kruka, Jarońca i Sayari (KJS). Dane te mogą być również stosowane w porównawczych metodach t i as do wyznaczania zewnętrznej powierzchni właściwej, objętości mikroporów i objętości pierwotnych mezoporów.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Modelowanie fluidyzacji magnetycznej żywicy jonowymiennej MIEX® w układzie oczyszczania wody

Omówiono zasady procesu MIEX®DOC oraz jego rozwiązania z reaktorem o pełnym wymieszaniu i reaktorem fluidalnym o przepływie tłokowym. Badano wpływ oddziaływania magnetycznego ziaren żywicy MIEX® na jej zdolność do utrzymywania zwartej warstwy w reaktorze fluidalnym. Porównano wyniki symulacji stanu fluidalnego cząstek niemagnetycznych o określonym kształcie, wielkości i gęstości z wynikami eksperymentu z użyciem cząstek o tych samych cechach, lecz mających właściwości magnetyczne. Na tej podstawie określono parametry modelu fluidyzacji złoża jonitu o właściwościach magnetycznych. Wyznaczono wartość stałej oddziaływania magnetycznego (v<sub>M</sub>=v<sub>s</sub>–v<sub>st</sub>) między ziarnami żywicy jonowymiennej, będącej różnicą między pozorną prędkością sedymentacji (gwarantującą utrzymanie konkretnej ekspansji złoża w funkcji prędkości fluidyzacji) a rzeczywistą graniczną prędkością sedymentacji ziaren jonitu (v<sub>st</sub>=12 m/h). Wartość stałej oddziaływania magnetycznego, wynosząca 30,5 m/h, obowiązuje przy prędkości fluidyzacji poniżej wartości krytycznej (10 m/h). Opracowany model umożliwia określenie geometrii złoża żywicy w stanie fluidyzacji, której znajomość jest konieczna do analitycznego wyznaczenia sprawności procesu MIEX®DOC z wykorzystaniem modeli matematycznych.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka