rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Motywy udziału kibiców w wydarzeniu sportowym na przykładzie Cavaliady w Poznaniu

Celem badań jest rozpoznanie profilu społeczno-demograficznego kibica imprezy jeździeckiej oraz określenie motywów kibicowania na przykładzie eventu jeździeckiego Cavaliada. Przeprowadzona kwerenda literaturowa wyjaśnia motyw zajęcia się prezentowaną problematyką badawczą. Podstawę teoretyczną opracowania autorskiego kwestionariusza wywiadu stanowił podział Freyera i Grossa, którzy wśród motywów uczestnictwa w wydarzeniach sportowych wyróżnili cztery typy orientacji: orientację społeczną, orientację na emocjonalne doznania, orientację rzeczową oraz orientację na wynik. Kwestionariusz posłużył jako narzędzie badawcze i umożliwił zebranie danych. Z przeprowadzonych badań wynika, że podczas Cavaliady jako kibice najczęściej spotykają się ludzie młodzi, a pasją związaną z końmi głównie zajmują się kobiety, które często sportowo lub amatorsko jeżdżą konno. Udział w takiej imprezie zapewnia kibicom liczne pozytywne emocje. Najważniejsza dla respondentów (N=818) okazała się grupa motywów powiązana z orientacją na emocjonalne doznania.

Czasopismo: Sport i Turystyka. Środkowoeuropejskie Czasopismo Naukowe
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o kulturze fizycznej
Działalność Henryka Leliwy-Roycewicza w zakresie wojskowości, sportu i organizacji jeździectwa w Polsce

Henryk Roycewicz nie należy do postaci powszechnie znanych. Jego nazwisko trudno odnaleźć na kartach podręczników do historii Polski, nie ma go także w większości popularnych ency-klopedii. Kim więc był? Polakiem, pochodzącym z rodziny o tradycjach patriotycznych, ale uro-dzonym w czasach prześladowań w zaborze rosyjskim. Żołnierzem pierwszej wojny światowej, kawalerzystą Drugiej Rzeczypospolitej, sportowcem, jeźdźcem niemal doskonałym, medalistą olimpijskim, trenerem jeździectwa. Roycewicz był także żołnierzem kampanii wrześniowej, póź-niej Armii Krajowej, działaczem konspiracji, w końcu powstańcem warszawskim – dowódcą Ba-talionu „Kiliński”. Za dwa ostatnie „przewinienia” zapłacił wysoką cenę – oskarżeniem o zdradę ojczyzny, wyrokiem skazującym i sześcioletnim pobytem w stalinowskim więzieniu. Po zwolnie-niu i rehabilitacji, wrócił do jeździectwa i pozostał mu wierny niemal do końca życia. Mimo że zmarł ponad ćwierć wieku temu, nadal żyje we wspomnieniach starszego pokolenia jeźdźców, a przede wszystkim swoich towarzyszy broni, ich rodzin, środowisk kombatanckich, dla których jeszcze za życia stał się legendą. Celem artykułu było przedstawienie wybitnej postaci żołnierza-patrioty, sportowca-olimpijczyka, działacza sportowego.

Czasopismo: Sport i Turystyka. Środkowoeuropejskie Czasopismo Naukowe
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o kulturze fizycznej
Szkolne wychowanie fizyczne w III Rzeczypospolitej. Rozważania w kontekście problematyki wartości i obowiązku oraz dziedzictwa kulturowego

W artykule autorzy, na podstawie wybranych tekstów, próbują prześledzić i uchwycić przy-czyny zjawiska unikania zajęć wf. w III Rzeczypospolitej, w kontekście problematyki wartości i obowiązku oraz dziedzictwa kulturowego. Wziąwszy pod uwagę, że przykłady mogły być dobrane tendencyjnie, sięgnięto po teksty z różnych dziedzin wiedzy. W pierwszej części podjęto rozważania nad zmiennością rozumienia pojęć wartość i obowiązek w postrzeganiu i wartościowaniu siebie samych, poglądów i świata nas otaczającego, następnie rozwojem wf., począwszy od ateńskiego systemu kalokagatia i kolejno przez wybrane nowożytne wiodące kraje europejskie, do rozważań na temat edukacji i wf. w aksjologicznej i kulturowej przestrzeni funkcjonowania I i II RP oraz PRL. W części drugiej odniesiono się do zmian polityczno-gospodarczych, jakie nastąpiły po 1989 r., i ich związku z edukacją szkolną i wf. W podsumowaniu wyrażono pogląd, iż na przestrzeni wieków po dzień dzisiejszy trudno doszukać się w naszym dziedzictwie kulturowym wzoru wartości i obowiązku wf. –poza okresem PRL. Zaproponowano wprowadzenie modelu wf. z Australii, gdzie jest ono przedmiotem maturalnym.

Czasopismo: Sport i Turystyka. Środkowoeuropejskie Czasopismo Naukowe
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o kulturze fizycznej
Znaczenie aktywności fizycznej w profilaktyce i leczeniu wybranych schorzeń w okresie starości

Starzenie się ludności Polski będzie stanowić jedno z najważniejszych wyzwań polityki zdro-wotnej i społecznej w nadchodzących latach. Obecnie uważa się, że aktywność fizyczna jest jed-nym z najważniejszych czynników gwarantujących osobom w okresie starości szansę na zdrowe i pomyślne starzenie się. Celem niniejszej pracy jest przedstawienie w świetle literatury przedmiotu znaczenia aktywno-ści fizycznej w profilaktyce i leczeniu wybranych schorzeń w okresie starości. Prezentowana praca przedstawia informacje dotyczące prewencyjnego wpływu aktywności fi-zycznej na wybrane schorzenia wieku starczego; ćwiczenia dla osób w okresie starczym z choro-bami układu krążenia (w nadciśnieniu tętniczym i niewydolności mięśnia sercowego) oraz ćwi-czenia w chorobie zwyrodnieniowej stawów i w osteoporozie. Podkreślono w niniejszej pracy fakt, iż pozytywne efekty przynosi jedynie regularne podejmo-wanie aktywności fizycznej. Istnieje coraz więcej dowodów wskazujących na to, że aktywność fi-zyczna może zapobiegać lub opóźniać występowanie wielu schorzeń wieku starczego.

Czasopismo: Sport i Turystyka. Środkowoeuropejskie Czasopismo Naukowe
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o kulturze fizycznej
Kręcz szyi u dzieci – etiologia, objawy i leczenie

Celem pracy jest przedstawienie pochodzenia, obrazu klinicznego, różnicowania oraz le-czenia różnego rodzaju kręczu szyi u dzieci. Choroba ta ma różną etiologię, ale podobne ob-jawy. Kręcz szyi wpływa nie tylko na asymetryczne ustawienie głowy i szyi, powodujące zniekształcenie twarzy i czaszki, ale skutkuje również asymetrią tułowia oraz przyczynia się do wystąpienia skrzywień kręgosłupa. W pracy omówiono metody postępowania z dzieckiem z kręczem szyi. Kręcz może być spowodowany: wzmożonym napięciem i skróceniem jedne-go z mięśni mostkowo-obojczykowo-sutkowych (m-o-s) (w postaci wrodzonej pochodzenia mięśniowego), strukturalnymi zmianami kostnymi kręgów szyjnych (w postaci wrodzonej po-chodzenia kostnego) lub być następstwem procesu zapalnego, zaburzeń narządu wzroku bądź słuchu (postać nabyta). Leczenie kręczu szyi jest procesem długotrwałym i wymagającym du-żego zaangażowania rodziców. Bardzo dobre rezultaty przynosi wcześnie rozpoczęta fizjote-rapia oraz konsekwentne wykonywanie zaleconych ćwiczeń. Włączenie fizjoterapii w później fazie choroby jest zwykle mało skuteczne i może narazić dziecko na wystąpienie długotrwa-łych powikłań. W pracy szczegółowo omówiono postępowanie rehabilitacyjne u dzieci z wro-dzonym kręczem szyi pochodzenia mięśniowego. W przypadkach trudnych, niepoddających się rehabilitacji stosowane jest ostrzykiwanie mięśnia m-o-s toksyną botulinową, a w ostatecz-ności leczenie operacyjne polegające na przecięciu trzech przyczepów zmienionego mięśnia.

Czasopismo: Sport i Turystyka. Środkowoeuropejskie Czasopismo Naukowe
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o kulturze fizycznej
Motywacje do podejmowania treningów sportów walki w opiniach zawodników boksu i MMA

Wprowadzenie. Motywacja jest niezbędnym czynnikiem do podejmowania oraz kontynuowania treningu w sporcie, wpływa znacząco na odnoszenie sukcesów. Często ludzie skłaniają się ku specyficznym sportom, uznając daną dyscyplinę za szczególnie interesującą i satysfakcjonująca, lub zostali do niej zachęceni przez przyjaciół lub rodzinę. Czynnikiem motywującym może również być traktowanie sportu jako drogi samodoskonalenia, poprawy sprawności fizycznej lub zdrowia. Cel pracy. Celem niniejszej pracy jest zbadanie motywacji do podejmowania treningów sportów walki –w grupach zawodników boksu i MMA. Metoda badań. Badaniami objęto 23 zawodników MMA (N1) oraz 26 boksu (N2) z klubów sportowych w Opolu; zastosowano metodę sondażu diagnostycznego, technikę ankietową, narzędziem badawczym był kwestionariusz badań motywacji Pelletiera. Wyniki. W obu badanych grupach dominuje motywacja wewnętrzna, która jest głównym czynnikiem mającym wpływ na chęć zdobywania wiedzy. Motywacja wewnętrzna charakteryzuje się podejmowaniem określonych czynności, opierając się przede wszystkim na osobistych zainteresowaniach, indywidualnych potrzebach doskonalenia się i rozwoju. W grupie zawodników MMA zauważyć można dominację aspektów hedonistycznych. Przyjemność wynikająca z uczestnictwa w treningach, następnie przyjemność, jaką dostarcza poznawanie nowych technik walki, są najistotniejszymi motywatorami. W grupie bokserów najważniejszymi czynnikami motywującymi są: satysfakcja wynikająca z opanowania trudnych technik walki, ekscytacja, którą odczuwają za-wodnicy zaangażowani w naukę walki wręcz, oraz emocje, które towarzyszą ćwiczącym podczas uprawiania ulubionego sportu. Wnioski. Prezentowane badania mają charakter pilotażowy i stanowią wstęp do dalszego zgłębienia poruszonej tematyki. Uzyskane wyniki wskazują na podobne czynniki motywacyjne w obu grupach badanych sportowców, z dominacją motywatorów wewnętrznych. Badani podejmują i realizują działania zgodne ze swoimi zainteresowaniami, co daje im satysfakcję oraz poczucie kompetencji.

Czasopismo: Sport i Turystyka. Środkowoeuropejskie Czasopismo Naukowe
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o kulturze fizycznej
Preferowane formy aktywności fizycznej przez osoby z dysfunkcją wzroku na przykładzie mieszkańców Szczecina

Celem badań było poznanie podejmowania uczestnictwa w aktywności fizycznej przez niewi-domych i słabowidzących oraz wpływu aktywności fizycznej osób z niepełnosprawnością narządu wzroku na jakość ich życia. Badaniu podlegały takie elementy, jak: czas, częstotliwość, rodzaj, forma i miejsce podejmowanej aktywności fizycznej. Badania prowadzone były na terenie Szczecina wśród osób z dysfunkcją wzroku, zrzeszonych w Zachodniopomorskim Okręgu Polskiego Związku Niewidomych – objęto nimi 81 osób (41 – dzieci i młodzież, 40 – osoby dorosłe). Każdy z uczestników dobrowolnie wyraził zgodę na uczestniczenie w badaniu. Metodą badań był sondaż diagnostyczny z wykorzystaniem autorskiego kwestionariusza ankietowego. Z przeprowadzonych badań wynika, że pomimo trudności i barier, które dotykają osoby z dys-funkcją wzroku, podejmują one uczestnictwo w różnych formach aktywności fizycznej, a najczę-ściej wybierają spacery, jazdę rowerem i pływanie. Uzyskane wyniki dowodzą, że jest to możliwe pod warunkiem zaangażowania odpowiednio przygotowanych instruktorów i trenerów sportowych oraz dostosowania sprzętu, klubów fitness, siłowni itp. do potrzeb osób z tym rodzajem niepełno-sprawności.

Czasopismo: Sport i Turystyka. Środkowoeuropejskie Czasopismo Naukowe
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o kulturze fizycznej
Rozwój organizacyjny lwowskiego narciarstwa w latach 1919–1939

Celem artykułu jest przybliżenie wkładu lwowskiego środowiska narciarskiego w rozwój polskiego narciarstwa. W pracy omówiono uwarunkowania działalności narciarskiej we Lwo-wie, w tym: strukturę ludności, warunki terenowe i klimatyczne oraz organizację narciarstwa w latach 1919–1939. Warunki terenowe we Lwowie i najbliższych okolicach były korzystne, natomiast warunki klimatyczne często utrudniały uprawianie narciarstwa. Lwowskie narciarstwo zmieniało się dynamicznie i było popularne w różnych środowiskach społecznych, także wśród mniejszości narodowych zamieszkujące Lwów. Sekcje narciarskie żydowskich stowarzyszeń sportowych i turystycznych działały wspólnie z polskimi w strukturach Polskiego Związku Narciarskiego, podczas gdy ukraińskie organizacje pozostawały poza związkiem. W artykule omówiono także ilościowe wskaźniki rozwoju narciarstwa we Lwowie na tle danych zbiorczych Polskiego Związku Narciarskiego. Lwowscy narciarze stanowili znaczący odsetek członków Polskiego Związku Narciarskiego, a ich udział w latach 1932–1939 wykazywał tendencję wzrostową. W końcu lat 30. XX w. liczba czynnych zawodników-narciarzy zmniejszała się w stosunku do ogólnej liczby członków lwowskich stowarzyszeń narciarskich. Ten trend wskazywał na szybsze zwiększanie się liczby osób uprawiających narciarstwo rekreacyjne i turystyczne niż nar-ciarstwo sportowe.

Czasopismo: Sport i Turystyka. Środkowoeuropejskie Czasopismo Naukowe
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o kulturze fizycznej
„Nowe” doniesienia o pobycie króla Stanisława Leszczyńskiego na Kujawach i w Toruniu na przełomie 1707/1708 roku

W tomie 20 „Rocznika Toruńskiego” z 1991 r. ukazał się mój artykuł Król Stanisław Leszczyński w Toruniu w styczniu 1708 roku. Zwróciłem w nim uwagę na praktycznie nieznany epizod z dziejów tego monarchy, a także i samego miasta Torunia, podkreślając, że luki w toruńskich źródłach z tego okresu nie pozwalają na pełniejsze przedstawienie tego wydarzenia. Tymczasem podczas niedawnych kwerend archiwalnych napotkałem w zespole Archiwum Radziwiłłów, przechowywanym w Archiwum Głównym Akt Dawnych w Warszawie listy sekretarza króla Stanisława, Samuela Kazimierza Szwykowskiego skierowane do kanclerza wielkiego litewskiego Karola Stanisława Radziwiłła. Szwykowski w latach 1706-1708 stale towarzyszył monarsze, cieszył się jego zaufaniem i praktycznie co tydzień informował Radziwiłła (swego protektora) o codziennym życiu na dworze królewskim. W listach tych znalazło się sporo informacji o pobycie polskiego monarchy w Toruniu i na pobliskich Kujawach w miejscowościach Święte i Koneck. W świetle tych listów okazało się, iż król zjawił się w Toruniu już 5 stycznia po południu, wyjechał natomiast z miasta wieczorem 6 stycznia. Ponownie zjawił się w Toruniu popołudniu 9 I 1708 r. (a nie 11 stycznia) i to właśnie wtedy, a nie podczas poprzedniego pobytu, nocował u podskarbiego wielkiego koronnego Władysława Czarnkowskiego. Król ostatecznie opuścił miasto po obiedzie 10 I 1708 r., udając się w ślad za królem szwedzkim Karolem XII w głąb Rzeczypospolitej.

Czasopismo: Rocznik Toruński
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: historia, literaturoznawstwo
Struktura zawodowa przedmieść Bydgoskiego i Rybaki w Toruniu w latach 1866 –1900

Niniejszy artykuł przedstawia obraz struktury zawodowej dwóch części miasta Torunia,  a mianowicie Przedmieścia Bydgoskiego i bezpośrednio sąsiadującego z nim Przedmieścia Rybaki, jaki kształtował się w latach 1866-1900. Podstawą źródłową w przeprowadzonych badaniach były miejskie księgi adresowe (wykorzystano dziewięć z nich). Tekst zawiera krótki zarys historii omawianego obszaru, skupiając się głównie na XIX wieku. Ukazano proces przeobrażeń urbanistycznych obu przedmieść, co miało niemały wpływ na ukształtowanie się właściwej im struktury zawodowej. Główną częścią opracowania jest opis wyników badań autorki, wzbogacony o wykresy i tabele. Autorka przedstawia zarówno zróżnicowanie całości struktury zawodowej, jak i przeobrażenia, jakim podlegała ona w drugiej połowie XIX wieku. Stara się zwrócić uwagę na czynniki, które wpływały na zmiany struktury zawodowej omawianej części miasta. Stara się również przedstawić nieco szerzej zawody, które w czasach współczesnych już nie istnieją, znajdują się w fazie zaniku, lub występują już niezwykle rzadko, ze względu na zaszłe zmiany społeczne oraz zmiany, które powstały wskutek powstania i wdrożenia nowych technologii. Tekst zawiera także pewne informacje o wyglądzie obu przedmieść w XIX wieku. Zróżnicowanie w wyglądzie tej części miasta wynikało z faktu, iż zamieszkiwali je przedstawiciele różnych warstw społecznych.

Czasopismo: Rocznik Toruński
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: historia, literaturoznawstwo
Pierwszy sezon Teatru Narodowego w Toruniu Dyrekcja Franciszka Frączkowskiego (1920/21)

Artykuł dotyczy kulis powstania Teatru Narodowego w Toruniu oraz przebiegu sezonu teatralnego 1920/21, repertuaru i zespołu prowadzonego przez dyrektora Franciszka Frączkowskiego. Odwołując się do akt z Archiwum Państwowego w Toruniu, prasy polskiej i niemieckiej z początku XX wieku oraz teatrologicznej literatury przedmiotu, autor stara się weryfikować tezy Stanisława Kwaskowskiego i pokazać drogę do utworzenia polskiego teatru, znaczenie pierwszej polskiej sceny publicznej w historii Torunia w nowym świetle: w wymiarze pracy reżyserów i aktorów, a także jakości przedstawień przez nich tworzonych. Przyjęta perspektywa performatyczna pozwala spojrzeć nie tylko na przedstawienia teatralne, ale także różnego rodzaju performanse publiczne, za pomocą których torunianie mogli wyrazić swoje przekonania i emocje w jednym z najważniejszych w historii miasta momentów dziejowych.

Czasopismo: Rocznik Toruński
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: historia, literaturoznawstwo
Napis w przestrzeni miasta (street art, mural i graffiti) Studium porównawcze Torunia i Łodzi

Celem pracy, poświęconej wybranym formom ulicznego folkloru współczesnego, jest analiza napisu w przestrzeni miejskiej, zwłaszcza: street artu, muralu i graffiti. Teren badawczy ograniczyłam do Torunia i Łodzi. Wybór ośrodków tłumaczę ich specyfiką: zarówno w Toruniu, jak i w Łodzi ważną rolę odgrywają napisy o tematyce kibicowskiej, w tym te podkreślające przynależność osiedlową grup tworzących graffiti. Dodatkowo ważnym zagadnieniem poruszanym w pracy jest napis, pełniący rolę dekoracyjną i oswajającą przestrzeń, a mianowicie mural i formy streetartowe. W tym przypadku skupiam się na różnicach, jakie występują w funkcjonowaniu obu typów napisów w badanych miastach. Śledząc street art, mural i graffiti jak również analizując rozmowy z ich twórcami i mieszkańcami obu miast, starałam się odpowiedzieć na pytanie o miejsce napisu w przestrzeni i jego rolę w kształtowaniu różnych form tożsamości (np. kibicowskiej, osiedlowej, miejskiej). Zwracałam też uwagę na podobieństwa i różnice w ich formie, w zakresie funkcji, a także zróżnicowaniu miejsc występowania. Rozważania opieram na obszernym materiale badawczym, który pozyskałam podczas badań terenowych prowadzonych od września 2012 do maja 2014 roku. Są to zapisy z obserwacji, zapisy i nagrania wywiadów z osobami tworzącymi napisy w przestrzeni miasta (legalnie bądź nielegalnie) oraz działającymi w różnego rodzaju organizacjach i stowarzyszeniach zajmujących się poruszaną przeze mnie tematyką. Podstawą prowadzonych analiz jest dokumentacja fotograficzna z Torunia i Łodzi.

Czasopismo: Rocznik Toruński
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: historia, literaturoznawstwo
Przestępczość w Toruniu w okresie międzywojennym w świetle „Słowa Pomorskiego”

Głównym celem artykułu pod tytułem Przestępczość w Toruniu w okresie międzywojennym w świetle „Słowa Pomorskiego”.  jest pokazanie ogólnej panoramy świata przestępczego w Toruniu ze szczególnym uwzględnieniem kradzieży, napadów na tle rabunkowym i włamań z perspektywy jednego z największych toruńskich dzienników w latach 1920 – 1939, a także próba zrozumienia, jakie rodzaje przestępstw i jakie typy spraw kryminalnych najbardziej interesowały, ale także najbardziej bulwersowały mieszkańców miasta ponad 80 lat temu. .
Artykuł jest podzielony na dziewięć sekcji, pierwsza omawia ogólny stan bezpieczeństwa w Toruniu w dwudziestoleciu międzywojennym, druga morderstwa, trzecia napady na tle rabunkowym, czwarta przestępstwa na tle seksualnym i prostytucję, piąta włamania, szósta skupia się na przestępczości wśród żołnierzy, którzy stacjonowali w Toruniu i okolicach, siódma omawia fałszerstwa, ósma kradzieże, a dziewiąta dotyczy innych sytuacji mających wpływ na poczucie bezpieczeństwa mieszkańców Torunia.

Czasopismo: Rocznik Toruński
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: historia, literaturoznawstwo
Działalność dobroczynna polskich organizacji kobiecych w Toruniu w latach 1914–1918

Artykułu porusza problematykę związaną z działalnością dobroczynną polskich organizacji kobiecych w Toruniu w latach 1914-1918. I wojna światowa wymogła na Toruniankach pochodzenia polskiego nie tylko zintensyfikowanie oraz poszerzenie zakresu działalności istniejących już organizacji, ale również zakładanie nowych stowarzyszeń. 
Analiza materiału źródłowego dowiodła, iż najprężniej działającą organizacją kobiecą był Komitet Niesienie Pomocy Ofiarom Wojny w Królestwie Polskim, na czele którego stanęły przedstawicielki toruńskiej inteligencji – Helena z Kawczyńskich Steinborn, Wanda Szumanówna, Helena Piskorska, ziemianka i arystokratka hrabina Maria Potocka oraz asystujące im Maria Swinarska i Hanna Kirmesówna. Ów Komitet niósł pomoc Polakom głównie na terenach Królestwa Polskiego objętych działaniami zbrojnymi.
Autor scharakteryzował także pracę kobiet w organizacjach o charakterze lokalnym, wspierających ludność zamieszkującą Toruń. Największe zasługi na tym polu położyły głównie działaczki zrzeszające się w ramach takich organizacji jak: Towarzystwo Pań św. Wincentego a’Paulo, Stowarzyszenie Personału Żeńskiego w Handlu i Przemyśle oraz „Wełnianka”, Pomorskie Towarzystwo Ziemianek. Głównym źródłem ich finansowania były datki zbierane podczas organizowanych uroczystości zarówno o charakterze patriotycznym, jak i towarzyskim. Zgromadzone pieniądze przekazywane były na rzecz Torunian znajdujących się w trudnej sytuacji materialnej.

Czasopismo: Rocznik Toruński
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: historia, literaturoznawstwo
Działalność podziemia niepodległościowego w latach 1945 –1946 w świetle sprawozdań Miejskiego i Powiatowego Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego w Toruniu

Aparat represji w okresie stalinowskim pełnił w Polsce główną rolę podczas instalacji systemu komunistycznego. Prężnie działająca machina terroru w postaci Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego oddziaływała na wszystkie aspekty życia społecznego. Wszelki otwarty opór, a nawet pośrednie działania dążące do zmiany rzeczywistości politycznej były w okresie Polski Ludowej skrupulatnie zwalczane. Do pełnej kontroli społeczeństwa potrzebna była gęsta sieć agenturalna, za którą odpowiadały Miejskie, Powiatowe i Wojewódzkie Urzędy Bezpieczeństwa Publicznego. Niniejszy artykuł traktuje o toruńskim Urzędzie Bezpieczeństwa Publicznego, a ściślej o jego wpływie na zwalczanie podziemia niepodległościowego, działającego na terenie miasta i powiatu toruńskiego w latach 1945 - 1947. W pracy poruszona została także kwestia struktury i organizacji samej bezpieki. Należy zaznaczyć, że rok 1947 nie był schyłkiem działalności organizacji niepodległościowych, zarówno w okolicach Torunia, jak i w całym kraju. Szerzej o tym zagadnieniu traktuje praca magisterska autora, zatytułowana Miejski i Powiatowy Urząd Bezpieczeństwa Publicznego w Toruniu w latach 1945 - 1954.

Czasopismo: Rocznik Toruński
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: historia, literaturoznawstwo