rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Porównanie wyników badań ultrasonograficznych u pacjentek po niepowikłanym porodzie naturalnym i cięciu cesarskim

Cel badania: Ocena prospektywna wyników badania ultrasonograficznego macicy 24 godziny po porodzie naturalnym lub cięciu cesarskim. Metody: W okresie od lipca 2015 do maja 2018 roku w szpitalu o III stopniu referencyjności przeprowadzono badanie prospektywne z udziałem kobiet po niepowikłanym porodzie naturalnym lub cięciu cesarskim. Po upływie doby od porodu ocenie poddano długość macicy, grubość błony śluzowej macicy (endometrium), ilość wolnego płynu oraz odległość między dnem macicy a wzgórkiem kości krzyżowej oraz dnem macicy a kręgiem L5. Wyniki: Średnia grubość endometrium (min.–maks.) w grupie kobiet rodzących naturalnie i w grupie po cięciu cesarskim wynosiła odpowiednio 13,3 (4–25) i 12,4 (4–29) mm. Odległość od dna do szyjki macicy była znacznie większa w grupie kobiet rodzących naturalnie niż w grupie kobiet po cięciu cesarskim (184,05 ± 16,8 vs 163,6 ± 6,7 mm, p <0,001). Wymiary przedniej i przednio-tylnej ściany macicy, wartości długości macicy w płaszczyźnie przednio-tylnej oraz szerokości macicy były podobne w obu grupach. Odległość mierzona od wzgórka kości krzyżowej do dna macicy była istotnie większa u pacjentek, które rodziły drogą naturalną, w porównaniu z pacjentkami po cięciu cesarskim (123,3 ± 13,6 vs 108,7 ± 23,3 mm, p = 0,005). Wnioski: Pomiar odległości od kręgu L5 do wzgórka kości krzyżowej stanowi łatwą i skuteczną metodę oceny wielkości macicy. W przypadku pacjentek bezobjawowych prawidłowa grubość jednorodnej błony śluzowej macicy (endometrium) w 24. godzinie po porodzie może wynosić do 30 mm. Wyniki prezentowanego badania mogą okazać się pomocne w podejmowaniu decyzji w przypadkach wczesnego krwawienia poporodowego lub niestabilności hemodynamicznej.

Czasopismo: Journal of Ultrasonography
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne, nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: inżynieria biomedyczna, nauki medyczne
Porównanie ultrasonografii wysokiej rozdzielczości z wynikiem badania klinicznego u chorych z bólem stawu skokowego

Cel: Celem pracy była analiza dokładności diagnostycznej ultrasonografii wysokiej rozdzielczości w ocenie bolesnego stawu skokowego w porównaniu z wynikami badania klinicznego. Materiał i metody: Prospektywnym badaniem objęto 136 chorych z bólem stawu skokowego w wywiadzie, skierowanych do Zakładu Radiodiagnostyki i Diagnostyki Obrazowej w celu wykonania badania ultrasonograficznego. Analiza statystyczna: Wyniki badania ultrasonograficznego i klinicznego porównano za pomocą testu McNemara. Wyniki: Oceniono 136 chorych z łącznie 218 patologiami stawu skokowego. W tej grupie 178 patologii podejrzewano klinicznie, a 206 rozpoznano w badaniu ultrasonograficznym. Różnica była istotna statystycznie (wartość p = 0,000). Wnioski: Ultrasonografia to znakomite narzędzie do oceny chorych zgłaszających się z bólem stawu skokowego, szczególnie w przypadkach nieprawidłowości dotyczących więzadeł bocznych, patologii ścięgien, wysięku oraz innych zmian. Może stanowić badanie pierwszego rzutu ze względu na możliwość szybkiej, dynamicznej i niedrogiej oceny stawu. Jednak metoda ta ma ograniczenia w obrazowaniu uszkodzeń więzadła skokowo-strzałkowego tylnego, nieprawidłowości szpiku kostnego oraz głęboko umiejscowionych patologii, w których przypadku należy wykonać badanie rezonansem magnetycznym.

Czasopismo: Journal of Ultrasonography
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne, nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: inżynieria biomedyczna, nauki medyczne
Rola ultrasonografii w rozpoznawaniu utajonych złamań kości łódeczkowatej

Wprowadzenie: Ultrasonografia jest szeroko wykorzystywana w medycynie ratunkowej i radiologii do diagnozowania różnych schorzeń narządu ruchu, w tym złamań. Celem pracy jest jednoznaczne ustalenie stopnia dokładności badania ultrasonograficznego w przypadku klinicznego podejrzenia złamania kości łódeczkowatej. Metody: W pracy podjęto się przeglądu systematycznego i metaanalizy wybranych badań kohortowych, które dotyczą wykorzystania ultrasonografii w rozpoznawaniu utajonych złamań kości łódeczkowatej. Przeszukano bazę National Institute for Health and Care Excellence z wykorzystaniem narzędzia wyszukiwania Healthcare Databases Advanced Search. Wykorzystano również bazę PubMed do przeszukania baz danych Medical Literature Analysis and Retrieval System Online, Excerpta Medica, Cumulative Index of Nursing and Allied Health oraz Allied and Complimentary Medicine Database. Do analizy włączano te badania, które dotyczą roli badania ultrasonograficznego w rozpoznawaniu złamań kości łódeczkowatej na podstawie przerwania ciągłości istoty zbitej, wysięku w stawie promieniowo-nadgarstkowym oraz wysięku w stawie łódeczkowato-czworobocznym. Oceny jakości analizowanych prac dokonywano na bazie klasyfikacji punktowej badań nierandomizowanych. Wyniki: Kryteria włączenia spełniło 6 badań porównawczych bez randomizacji. Badania te obejmowały łącznie 236 pacjentów o średniej wieku od 18 lat do 41,2 roku. Jakość artykułów wahała się pomiędzy średnią a wysoką na podstawie wyniku w klasyfikacji punktowej badań nierandomizowanych. Średnia czułość badania w analizowanych pracach wynosiła 88,95% (odchylenie standardowe: 10,03), a średnia swoistość 89,50% (odchylenie standardowe: 12,21). Wnioski: Najnowsze doniesienia literaturowe mówią o wysokiej czułości i swoistości badania ultrasonograficznego w rozpoznawaniu złamania kości łódeczkowatej. Ustalenie wiarygodności badania ultrasonograficznego w rozpoznawaniu utajonych złamań kości łódeczkowatej jest jednak trudne ze względu na liczne czynniki, takie jak różnice techniczne pomiędzy stosowanymi aparatami i głowicami ultrasonograficznymi, niska liczebność badanych prób oraz różnice w typie badania stosowanego do potwierdzenia rozpoznania. Ze względu na te czynniki i ograniczenia do właściwej oceny wiarygodności badania ultrasonograficznego stosowanego do omawianego celu potrzebne są badania kliniczne wysokiej jakości. Według autorów ośrodki kompleksowej diagnostyki typu „one stop clinic” byłyby idealnym miejscem na wprowadzenie badań ultrasonograficznych do diagnostyki złamań kości łódeczkowatej oraz na prowadzenie badań klinicznych w przyszłości.

Czasopismo: Journal of Ultrasonography
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne, nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: inżynieria biomedyczna, nauki medyczne
Łagodne zmiany węzłów chłonnych szyjnych i zmiany gruczołów przytarczycznych w sonoelastografii

Cel: Celem pracy była ocena użyteczności sonoelastografii odkształceniowej czasu rzeczywistego w diagnostyce węzłów chłonnych okołotarczycowych u pacjentów z chorobą Hashimoto, węzłów chłonnych szyjnych osób zdrowych i zmian gruczołów przytarczycznych. Materiał i metody: W ultrasonografii oceniono 50 zmian przytarczyc (grupa I), 52 węzły chłonne u pacjentów z chorobą Hashimoto (grupa II) oraz 51 odczynowych węzłów chłonnych szyjnych (grupa III), a badanie elastograficzne przeprowadzono w sumie u 95 chorych. Wykonano elastografię odkształceniową czasu rzeczywistego z oznaczeniem wskaźnika elastyczności. Oceniono różnice w wartościach wskaźnika między trzema grupami. Wyniki: Średnie wartości wskaźnika elastyczności oraz wymiary zmian gruczołów przytarczycznych wynosiły odpowiednio 2,30 ± 0,91 i 13,46 ± 5,69 mm. Hiperplazję przytarczyc rozpoznano po paratyroidektomii u dwóch chorych (2/37; 5%) z obecnością łącznie czterech zmian (4/50; 8%). Pozostałe zmiany rozpoznano jako gruczolaki. Średnie wartości wskaźnika elastyczności oraz wymiary w grupie II wynosiły odpowiednio 2,70 ± 0,93 i 7,83 ± 3,35 mm. Średnie wartości wskaźnika elastyczności oraz wymiary w grupie III wynosiły odpowiednio 1,88 ± 0,59 i 11,60 ± 4,96 mm. Odnotowano statystycznie istotne różnice między grupami w zakresie wskaźnika elastyczności (p <0,01). Wnioski: Porównanie odczynowych węzłów chłonnych szyjnych, węzłów chłonnych okołotarczycowych w przebiegu choroby Hashimoto oraz zmian gruczołów przytarczycznych pozwoliło wysnuć wniosek, że parametry elastografii odkształceniowej dostarczają użytecznych informacji w rutynowej praktyce, pomocnych w diagnostyce różnicowej zmian przytarczyc oraz łagodnych zmian węzłów chłonnych szyjnych.

Czasopismo: Journal of Ultrasonography
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne, nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: inżynieria biomedyczna, nauki medyczne
Wieloogniskowa stłuszczeniowa choroba wątroby a insulinooporność i miażdżyca tętnic wieńcowych – ocena współzależności

Wstęp: Wieloogniskowe stłuszczenie wątroby to dość częste znalezisko w badaniu ultrasonograficznym. Jego powstanie tłumaczy się występowaniem nieprawidłowego dopływu krwi, niezależnego od krążenia wrotnego lub insulinooporności. Cel: Ocena istotności tego znaleziska w badaniu ultrasonograficznym. Metody: Oceniono grupę badaną (n = 96), tj. chorych z wieloogniskowym stłuszczeniem wątroby, oraz dwie grupy kontrolne: osoby zdrowe (n = 100) oraz chorych z rozlanym stłuszczeniem wątroby (n = 100). U uczestników oznaczono poziom glukozy na czczo, profil lipidowy, stężenie transaminaz, poziom insuliny w surowicy, poziom hemoglobiny glikowanej, homeostatyczny model oceny insulinooporności, stężenie wysokoczułego białka C-reaktywnego oraz sprężystość wątroby w badaniu aparatem FibroScan. Wyniki: W grupie chorych z wieloogniskowym stłuszczeniem wątroby stwierdzono statystycznie istotnie wyższe wartości transaminaz w surowicy, markerów insulinooporności, wysokoczułego białka C-reaktywnego oraz wskaźnika neutrofilowo-limfocytowego (p <0,05). Parametry lipidowe również były znamiennie wyższe (p <0,05). Średnia sprężystość wątroby (9,8 ± 1,2 kPa) oraz grubość błony wewnętrzno-środkowej (1,16 ± 0,2 mm) tętnic wieńcowych były istotnie wyższe w porównaniu z osobami zdrowymi i chorymi z rozlaną postacią stłuszczeniowej choroby wątroby. Niezależnymi predyktorami insulinooporności i przedwczesnej miażdżycy tętnic wieńcowych u chorych z wieloogniskową chorobą stłuszczeniową wątroby były: gamma-glutamylotransferaza (iloraz szans 1,69), wysokoczułe białko C-reaktywne (iloraz szans 1,62), kwas moczowy (iloraz szans 1,55), lipoproteina bardzo małej gęstości (iloraz szans 1,74), stosunek cholesterolu całkowitego do lipoproteiny wysokiej gęstości (iloraz szans 1,58) oraz stopień sprężystości wątroby w badaniu aparatem FibroScan (iloraz szans 1,9). Wnioski: Wieloogniskowe stłuszczenie wątroby jest agresywną postacią niealkoholowej choroby stłuszczeniowej wątroby i powinno być również uznawane za radiologiczny objaw insulinooporności, wymagający szczególnej uwagi i postępowania.

Czasopismo: Journal of Ultrasonography
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne, nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: inżynieria biomedyczna, nauki medyczne
Ocena somatyki i sprawności fizycznej uczniów szkoły podstawowej nr 2 w Szubinie

Celem pracy jest ocena cech somatycznych i zdolności motorycznych uczniów z klasy VI szkoły
podstawowej. Badaniem zostało objętych 25 dziewcząt oraz 25 chłopców.
W celu oceny poziomu sprawności fizycznej posłużono się Międzynarodowym Testem Sprawności
Fizycznej, wykonując następujące próby: mocy, szybkości, siły, zwinności, wytrzymałości oraz gibkości.
Badania zostały przeprowadzone wiosną 2014 roku. MTSF został rozbity na dwa dni. W pierwszym dniu
przeprowadzono próby: biegu na 50 m, biegu na 800/1000 m oraz skoku w dal z miejsca.
Natomiast drugiego dnia: zwis na ugiętych ramionach, bieg wahadłowy 4 x 10 m z przenoszeniem
klocków, siady z leżenia oraz skłon tułowia w głąb.
Ocena stanu somatycznego badanej młodzieży została określona na podstawie wysokości i masy ciała.
Dla każdego ucznia zostało obliczone BMI.

Czasopismo: Journal of Health Sciences
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o zdrowiu
Skuteczność i tolerancja przewlekłego leczenia przeciwbólowego z zastosowaniem preparatu ketoprofenu o zmodyfikowanym uwalnianiu w zmianach zwyrodnieniowych stawów

Wstęp: Preparaty ketoprofenu o przedłużonym uwalnianiu są powszechnie stosowane w leczeniu chorych ze zmianami zwyrodnieniowymi stawów. Celem niniejszego badania była ocena skuteczności leczenia przeciwbólowego w zmianach zwyrodnieniowych stawów przy zastosowaniu preparatów ketoprofenu o przedłużonym uwalnianiu w monoterapii i politerapii oraz monitorowanie występowania działań niepożądanych. Materiał i metody: W porejestracyjnym badaniu ankietowym wzięło udział 23 240 pacjentów leczonych preparatami ketoprofenu o przedłużonym uwalnianiu od 3±2 tygodni z powodu dolegliwości bólowych towarzyszących zmianom zwyrodnieniowym stawów. Nasilenie bólu oceniano w 10‑punktowej skali analogowej (VAS). Wyniki: Nasilenie bólu u chorych stosujących preparaty ketoprofenu o zmodyfikowanym uwalnianiu w dawce 154±41 mg i inne leki przeciwbólowe (32,7% badanych) wynosiło 5,28±1,97 pkt. W trakcie wizyty utrzymano dotychczasowe leczenie przeciwzapalne/przeciwbólowe u 66,8% pacjentów, w tym 51,8% było leczonych preparatami ketoprofenu w monoterapii, a 15,0% otrzymywało również inne leki przeciwbólowe. Zwiększenie dawki dobowej preparatów ketoprofenu zalecono u 27,9%, a zwiększenie lub zastosowanie innego leku – u 7,7% pacjentów. Leczenie przerwało 12,4% pacjentów, którzy zgłosili się na wizytę kontrolną. Bardziej zaznaczone zmniejszenie nasilenia dolegliwości bólowych odnotowano u pacjentów, u których zwiększono (średnio o 60 mg) dawkę preparatów ketoprofenu o zmodyfikowanym uwalnianiu (‑60,7%), niż u tych, u których zwiększono dawkę innego leku lub zastosowano lek dodatkowy (‑44,0%). Działania niepożądane zgłosiło 11,67% badanych. Stosowanie ketoprofenu przerwało 29,5% pacjentów, u których wystąpiło działanie niepożądane, oraz 10,2% pacjentów pomimo niewystąpienia takiego działania. Niewystąpienie działania niepożądanego wiązało się z 3,69‑krotnie większą szansą na kontynuację leczenia. Wnioski: 1) Preparaty ketoprofenu o zmodyfikowanym uwalnianiu stosowane w monoterapii pozwalają na satysfakcjonujące zniesienie dolegliwości bólowych u połowy chorych ze zmianami zwyrodnieniowymi stawów. 2) Działania niepożądane związane ze stosowaniem preparatów ketoprofenu powodują przerwanie leczenia u co trzeciego pacjenta.

Czasopismo: Pediatria i Medycyna Rodzinna
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki farmaceutyczne, nauki medyczne
Zapalenie ślinianek wywołane podaniem jodowego środka kontrastowego w badaniu USG – przegląd literatury i opis przypadku

Obrzęk gruczołów ślinowych, zwany również w literaturze angielskiej iodide mumps, jest rzadkim działaniem niepożądanym spowodowanym podaniem jodu – składnika występującego obecnie w środkach kontrastowych i wielu innych lekach. Przedstawiono obraz kliniczny i ultrasonograficzny obrzęku ślinianek, który wystąpił w reakcji na jodowy środek kontrastowy, podany dożylnie w celu przeprowadzenia badania z wykorzystaniem tomografii komputerowej. Ponadto przedstawiony obraz porównano z innymi przypadkami opisanymi w literaturze. Dokładna patogeneza tego zdarzenia pozostaje nieznana. Na podstawie obrazu ultrasonograficznego skłaniamy się do poparcia hipotezy dotyczącej wystąpienia ostrego stanu zapalnego wywołanego akumulacją jodu w śliniankach. Lekarze oddziałów ratunkowych powinni znać objawy kliniczne i obraz ultrasonograficzny, a także metody leczenia w celu wdrożenia skutecznego postępowania w takich przypadkach.

Czasopismo: Journal of Ultrasonography
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne, nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: inżynieria biomedyczna, nauki medyczne
Dziedziczny obrzęk naczynioruchowy – przygotowanie pacjenta do zabiegu operacyjnego

Dziedziczny obrzęk naczynioruchowy (hereditary angioedema, HAE) jest rzadko występującym schorzeniem, opisanym po raz pierwszy przez Quinckego w 1882 roku. Podstawowy czynnik wyzwalający mechanizm patogenetyczny choroby stanowi niedobór lub nieprawidłowa funkcja inhibitora dopełniacza C1 esterazy (C1 INH). Wyróżniamy trzy typy dziedziczonego obrzęku naczynioruchowego. Typ I, najczęstszy, jest związany z niedoborem C1 INH, typ II – z jego nieprawidłową funkcją. Choroba charakteryzuje się występowaniem obrzęków błony śluzowej, w tym w obrębie twarzy i krtani. Obrzęk błony śluzowej dróg oddechowych może stanowić zagrożenie życia. Obrzęk w HAE wywołują niektóre leki, szczególnie z grupy inhibitorów konwertazy angiotensyny, stres, uraz oraz infekcje. Zabieg operacyjny może predysponować do wystąpienia obrzęku krtani w przebiegu HAE. Przygotowanie do znieczulenia wymaga ciągłego pomiaru ciśnienia w mankiecie uszczelniającym rurkę intubacyjną, zaleca się podwojenie dawek preparatów pochodnych androgenów, dopuszczalne jest również przetaczanie świeżo mrożonego osocza. Ostatnio zaleca się rutynową profilaktykę koncentratem C1 INH. Od niedawna postępowanie w ostrych napadach obrzęku naczynioruchowego jest oparte na leczeniu przyczynowym obejmującym substytucję C1 INH. W niniejszym opracowaniu przedstawiamy przypadek 46‑letniej pacjentki pozostającej pod opieką alergologiczną z powodu HAE, poddanej zabiegowi ginekologicznemu z profilaktycznym okołooperacyjnym podaniem koncentratu C1 INH uzyskiwanego z ludzkiego osocza (preparat Cinryze). Znieczulenie podpajęczynówkowe, zabieg i okres okołooperacyjny przebiegły bez powikłań.

Czasopismo: Pediatria i Medycyna Rodzinna
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki farmaceutyczne, nauki medyczne
Kontrola procesu szkolenia na przykładzie 12 letnich skoczków o tyczce = Control the training process on the example of 12 year pole vault jumpers

Wprowadzenie Szczególną rolę w procesie szkolenia odgrywa kontrola kompleksowa, której zadanie polega na
monitorowaniu min. cech: anatomiczno-morfologicznych, psychologicznych, fizjologicznych, oraz
predyspozycji psychicznych. Specjaliści zajmujący się teorią i metodyką sportu są zgodni, że w warunkach gdy
proces treningowy na kolejnych etapach szkolenia sportowców będzie wykonywany w myśl warunków jakie
przewidują procesy kierowane jest możliwy płynny wzrost wyników sportowych. By to osiągnąć należy
posiadać obiektywną informację dotyczącą specjalnego przygotowania i współzawodnictwa sportowego
zawodników. Celem badań było określenie wskaźników sprawności specjalnej u 12 letnich .skoczków o tyczce.
Materiał i metody. Badaniami objęto 22 sportowców w wieku 12 lat, trenujących skok o tyczce, w klubie S.L.
WKS, „Zawisza” Bydgoszcz, „Gwardia” Piła. Badania przeprowadzono w warunkach treningowych i zawodów
sportowych w latach 2003-2009. W procesie badawczym zastosowano metodę obserwacji pedagogicznej. W
ramach procesu badawczego zastosowano ocenę sprawności fizycznej i wyników sportowych na zawodach. W
celu zbilansowania wyników badań zastosowano podstawowe metody statystyczne.
Wnioski. Ocena kompleksowego przygotowania konkretnego sportowca, z zastosowaniem określonych
wskaźników przyczyniła się to do wskazania zbiorczą ocenę przygotowania sprawnościowego, przedstawioną
jako średnia arytmetyczna tych samych testów ćwiczących w danym wieku. - Zaobserwowano wysoki stopień
korelacji z wynikiem w skoku o tyczce prób o charakterze szybkościowo-siłowym. Na uwagę zasługuje skok w
dal z miejsca (0,71), a także w podciąganie na drążku (0,63). Do najbardziej trafnych wskaźników sprawności
specjalnej 12-letnich tyczkarzy zaliczamy: bieg na 15 m, skok w dal z miejsca, unoszenie stóp do drążka,
dynamometryczna siła ręki, przemieszczenie się ćwiczącego o tyczce z pomocą trenera, podciąganie na drążku.

Czasopismo: Journal of Health Sciences
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o zdrowiu
Przewlekły kaszel u dzieci – problem diagnostyczny i terapeutyczny

Kaszel jest fizjologicznym odruchem obronnym organizmu, skierowanym przeciw czynnikom drażniącym błonę śluzową dróg oddechowych. Może być także pierwszym objawem choroby. W zależności od długości utrzymywania się objawów wyróżniamy kaszel ostry, przedłużający się oraz przewlekły. Kaszel może być napadowy, charakterystyczny dla astmy czy krztuśca, lub szczekający, z typową dusznością wdechową występującą w podgłośniowym zapaleniu krtani, suchy lub wilgotny. Szczególnym jego rodzajem jest kaszel poinfekcyjny, związany z uszkodzeniem nabłonka oddechowego, nasileniem wrażliwości receptorów kaszlowych i wtórną nadreaktywnością oskrzeli. Ponadto wyróżniamy kaszel psychogenny, polekowy oraz alergiczny. Diagnostyka przewlekłego kaszlu obejmuje szczegółowy wywiad kliniczny, badanie przedmiotowe oraz dodatkowe badania diagnostyczne. Do czynników zakaźnych, które predysponują do długo utrzymującego się kaszlu, należą wirusy, szczególnie często wirus RS, drobnoustroje atypowe: Mycoplasma pneumoniae, Chlamydia pneumoniae, Legionella pneumophila, a także bakterie, przede wszystkim pałeczka krztuśca. Oprócz schorzeń infekcyjnych w analizie przyczyn kaszlu u małych dzieci należy uwzględnić obecność refluksu żołądkowo‑przełykowego, choroby alergiczne (przede wszystkim astmę), przewlekłe zapalenie zatok obocznych nosa, aspirację ciała obcego, a także wrodzone wady i przewlekłe choroby układu oddechowego, w tym mukowiscydozę czy zaburzenia ruchomości rzęsek. Diagnostyka przewlekłego kaszlu powinna obejmować również przyczyny kardiologiczne. Niejednokrotnie charakter kaszlu i objawy towarzyszące wskazują na jego przyczynę. W leczeniu kaszlu stosujemy leki przyczynowe oraz leki działające objawowo, do których zaliczamy leki przeciwkaszlowe i sekretolityczne/mukolityczne. Spośród leków przeciwkaszlowych w uporczywym suchym kaszlu dopuszcza się stosowanie butamiratu lub lewodropropizyny. Należy unikać podawania agonistów receptorów opioidowych i preparatów zawierających prometazynę. Spośród leków sekretolitycznych zastosowanie znajdują leki wykrztuśne, mukolityczne, mukokinetyczne oraz mukoregulujące.

Czasopismo: Pediatria i Medycyna Rodzinna
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki farmaceutyczne, nauki medyczne
Stosowanie azytromycyny w praktyce ambulatoryjnej

Wstęp: Azytromycyna, antybiotyk makrolidowy o szerokim spektrum aktywności i dogodnym sposobie dawkowania, jest powszechnie stosowana w praktyce ambulatoryjnej we wszystkich grupach wiekowych powyżej 2. roku życia. Celem badania było zebranie danych na temat ambulatoryjnego stosowania preparatów azytromycyny w aspekcie przyczyn, które składają się na ostateczne decyzje terapeutyczne. Materiał i metoda: Projekt zrealizowano w formie retrospektywnego ankietowego badania, opartego na udokumentowanych przypadkach leczenia azytromycyną w warunkach ambulatoryjnych. Zebrano dane demograficzne oraz anamnestyczne: rozpoznanie choroby, zastosowany schemat terapeutyczny, przyczyny podjętej decyzji, ewentualną realizację wizyty kontrolnej i zakres adherencji terapeutycznej. Otrzymane dane poddano analizie statystycznej za pomocą programu Statistica 9.0 PL. Wyniki: Analizie poddano 27 850 przypadków leczenia azytromycyną pacjentów powyżej 2. roku życia. Wskazania do leczenia azytromycyną obejmowały głównie schorzenia układu oddechowego o prawdopodobnie bakteryjnej etiologii. Większość kuracji zlecano na podstawie obrazu klinicznego. W około 20% przypadków azytromycynę włączono jako antybiotyk II rzutu. Jedna trzecia przypadków nie wymagała wizyty kontrolnej, natomiast spośród zaleconych zrealizowano około 70%. Prawie 96% chorych nie zastosowało leczenia zgodnie z zaleconym schematem pomimo na ogół dobrej tolerancji leku. Wnioski: 1) W praktyce ambulatoryjnej azytromycyna stosowana jest głównie jako antybiotyk pierwszego rzutu, przede wszystkim w schorzeniach układu oddechowego, pomimo danych epidemiologicznych wskazujących na głównie wirusową etiologię tych schorzeń. 2) Powszechną praktyką jest empiryczne włączanie leczenia azytromycyną, postrzeganą jako lek wysoce skuteczny. 3) Pomimo dobrej tolerancji leku i łatwego sposobu dawkowania niemal wszyscy pacjenci nie zrealizowali w pełni zaleconej kuracji. 4) Wiedza z zakresu racjonalnego stosowania antybiotyków powinna być w polskim społeczeństwie szeroko propagowana.

Czasopismo: Pediatria i Medycyna Rodzinna
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki farmaceutyczne, nauki medyczne