rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
O potrzebie rekonstrukcji instytucji wszczęcia postępowania podatkowego

Zgodnie z art. 9 ust. 2 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 22 marca 1928 r. o postępowaniu administracyjnym osoby posiadające interes prawny w danej sprawie były upoważnione do uczestniczenia jako strona, zarówno w postępowaniu administracyjnym wszczynanym na jej żądanie, jak i przez organy władzy z urzędu. Zasadniczym i ciągle nierozstrzygniętym pytaniem, towarzyszącym tej konstrukcji prawnej, jest wskazanie, kto w istocie ma uprawnienie do dokonania wiążącej prawnie oceny, czy wskazywany przez stronę interes prawny istnieje, a w konsekwencji, kto decyduje o jej dopuszczeniu do postępowania. Zagadnienie to zostało przeniesione na grunt ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa wraz z implementowaniem omawianego rozwiązania prawnego, bez wzięcia pod uwagę specyfiki prawnej postępowania wymiarowego, w szczególności procedury samowymiaru zobowiązań podatkowych, do postępowania podatkowego. Ponadto, zgodnie z systemem ontologicznym zaprezentowanym przez Romana Ingardena w dziele Spór o istnienie świata, przedmiot, jakim jest wszczęcie postępowania podatkowego stanowi zdarzenie, a nie przedmiot trwający w czasie, proces, przedmiot intencjonalny czy ideę. Proceduralne prawo podatkowe nie rozróżnia i nie nazywa właściwie różnych form przedmiotowych, co powoduje poważne problemy na płaszczyźnie wykładni prawa. Celem niniejszego artykułu jest wskazanie kilku podstawowych prawnych i filozoficznych kierunków rekonstrukcji instytucji wszczęcia postępowania podatkowego.

Czasopismo: Krytyka Prawa. Niezależne Studia nad Prawem
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
Akceptacja złożoności w uczeniu się organizacyjnym

Koncepcja uczenia się organizacyjnego (OL), mimo że ma już za sobą okres wzmożonego wzrostu popularności, nie straciła na aktualności i wadze. Mimo dość długiej historii badań nie istnieje spójna teoria uczenia się organizacyjnego. W pracy dokonano przeglądu czterech podejść do OL: behawiorystycznego, kognitywnego, konstruktywistycznego i społeczno-poznawczego. Ich porównanie z perspektywą nazwaną tu „złożonościową” (czyli związaną z traktowaniem organizacji jako systemu złożonego w rozumieniu teorii złożoności) wspiera tezę o rosnącej akceptacji złożoności w rozwoju teorii uczenia się organizacyjnego.

Czasopismo: Zeszyty Naukowe Politechniki Poznańskiej. Organizacja i Zarządzanie
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o zarządzaniu i jakości
Możliwe metody zarządzania procesem leczenia udaru mózgu

Celem artykułu jest identyfikacja możliwości usprawnienia procesu leczenia udaru mózgu z wykorzystaniem metod zarządzania i działań doskonalących na przykładzie procesu leczenia pacjentów z niedokrwiennym udarem mózgu. Opisano w nim również zależności między społecznymi i środowiskowymi aspektami funkcjonowania placówek ochrony zdrowia. Szczególną uwagę poświęcono metodom złożonym uwzględniającym sprzężenie zwrotne przez oddziaływanie otoczenia zewnętrznego na proces leczenia uwarunkowany czynnikami demograficznymi i środowiskowymi. W pracy wykorzystano wnioskowanie indukcyjne z zastosowaniem metody desk research oraz wywiadów i obserwacji nieuczestniczącej. Jako paradygmat dominujący przyjęto założenie o dążeniu do spełniania celów dla gospodarek państw rozwijających się uwzględniające spójność społeczną, ekonomiczną oraz ekologiczną.

Czasopismo: Zeszyty Naukowe Politechniki Poznańskiej. Organizacja i Zarządzanie
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o zarządzaniu i jakości
Czynniki kształtujące siłę subkultury zespołu projektowego

Celem artykułu jest zdefiniowanie siły subkultury zespołu projektowego oraz sformułowanie hipotezy badawczej, która dotyczy związku czterech cech projektu z siłą subkultury zespołu projektowego. Na podstawie analizy literatury przedmiotu wykazano, że unikalność każdego projektu oraz jego niepowtarzalny w danej organizacji charakter uniemożliwiają sformułowanie spójnej listy norm i wartości subkultury zespołu projektowego, a bardziej zasadne wydaje się postrzeganie jej w relacji do kultury organizacyjnej. Na podstawie czterech wymiarów projektu, opisanych szeroko w literaturze, określono związek cech projektu z siłą subkultury zespołu projektowego. Głównym wnioskiem z badań jest konieczność zweryfikowania hipotezy badawczej opisującej zależność między siłą tej subkultury i czynnikami sprzyjającymi jej kształtowaniu się. Hipoteza jest oparta na założeniu, że przy słabym nasileniu cech projektu subkultura zespołu powinna być słaba, co oznacza, że jaskrawe przeciwstawianie zarządzania powtarzalną działalnością i zarządzania projektami nie zawsze jest uzasadnione. W zależności od wyróżnionych czynników subkulturotwórczych normy i wartości charakterystyczne dla subkultury zespołu projektowego mogą bowiem mniej lub bardziej się różnić od obserwowanych w kulturze organizacyjnej. Odmiennie więc niż w dotychczasowej literaturze przedmiotu zwraca się uwagę na to, że nie istnieje uniwersalny zestaw cech charakteryzujących zespół projektowy w odróżnieniu od reszty organizacji, zajmującej się rutynową działalnością. Biorąc pod uwagę zdefiniowane w artykule pojęcie siły subkultury zespołu projektowego, można bowiem przypuszczać, że słabe nasilenie cech projektu spowoduje ukształtowanie się słabej subkultury zespołu projektowego lub nawet jej brak, a normy i wartości reprezentowane przez członków zespołu projektowego będą takie same jak przyjęte w kulturze organizacyjnej.

Czasopismo: Zeszyty Naukowe Politechniki Poznańskiej. Organizacja i Zarządzanie
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o zarządzaniu i jakości
Doktoraty honoris causa matematyków na Uniwersytecie w Poznaniu w latach 1919–2019

W latach 1919–2019 na Uniwersytecie w Poznaniu przyznano matematykom dziewięć doktoratów honoris causa, natomiast dwóch innych kandydatów nie uzyskało zgody wyższej instancji. Otrzymali je matematycy z Polski i zagranicy. Celem tej pracy jest przedstawienie informacji odnośnie dziewięciu matematyków, którym nadano ten tytuł jak i dwóch osób, których spotkała odmowa. Ważną częścią tego opisu są dołączone zdjęcia z tym związane.

Czasopismo: Antiquitates Mathematicae
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: matematyka
Jerzy Battek - informatyk z matematycznym rodowodem

Artykuł przybliża sylwetkę Jerzego Batteka (14.01.1927--12.08.1991), który należał do tego pokolenia młodzieży, któremu udało się przetrwać okres II Wojny Światowej, nie przerywając całkowicie nauki szkolnej. W czasie okupacji uczył się na tajnych kompletach II Ośrodka Naukowego i uzyskał małą maturę w 1945 roku. Pełną maturę zdał w 1947 roku w Państwowym Liceum dla Dorosłych we Wrocławiu, po której rozpoczął studia na Wydziale Matematyki, Fizyki Chemii Uniwersytetu i Politechniki Wrocławskiej. Studia ukończył w 1952 roku jako magister filozofii. Po studiach, w 1952 roku, rozpoczął pracę w Katedrze Matematyki na Wydziale Mechanicznym Politechniki Wrocławskiej i jednocześnie był aktywnym uczestnikiem Seminarium Matematyki Stosowanej zorganizowanym i początkowo prowadzonym przez Hugona Steinhausa. Pracę doktorską, przygotowaną pod kierunkiem Juliana Perkala, obronił w 1961 roku. W 1962 roku zostaje mu powierzone kierowanie Zakładem Metod Numerycznych i Graficznych w Katedrze Matematyki Politechniki Wrocławskiej, co rozpoczęło istotny zwrot Jego zainteresowań w kierunku zagadnień objętych dzisiaj informatyką. W 1965 roku obejmuje kierownictwo Ogólnouczelnianego Ośrodka Obliczeniowego z wrocławską maszyną Odra-1003. Końcowy fragment niniejszego opracowania poświęcony jest zagadnieniom, które miały istotne znaczenie dla doc. Jerzego Battka w okresie, który rozpoczęło utworzenie Ośrodka Obliczeniowego do końca życia.

Czasopismo: Antiquitates Mathematicae
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: matematyka
Matematyka na Zjazdach Lekarzy i Przyrodników Polskich 1869–1937

W latach 1869--1937 odbyło się 15 Zjazdów Lekarzy i Przyrodników Polskich. Od 1875 roku w Zjazdach uczestniczyli też przyrodnicy, którzy obradowali w swoich kilkunastu sekcjach. Sekcje matematyczne rozpoczęły się w 1881 roku i trwały do 1933 roku. Trzy przedwojenne zjazdy: 1900 w Krakowie, 1907 we Lwowie i 1911 w Krakowie, gromadziły po ponad 1000 uczestników. Na ośmiu Zjazdach, począwszy od Zjazdu IV w 1884 roku, były sekcje matematyczne z wykładami matematyków. Była to wówczas jedyna forma spotkań matematyków polskich z różnych zaborów. Szczególne znaczenie dla matematyków miał Zjazd XI, który odbył się w 1911 roku w Krakowie. Celem tej pracy jest zebranie informacji odnośnie Zjazdów, a szczególnie podanie tytułów odczytów matematycznych na ośmiu ze Zjazdów w okresie 1884--1933.

Czasopismo: Antiquitates Mathematicae
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: matematyka
Tadeusz Posament (1905-1941)

Tadeusz Posament urodził się w 1905 roku we Lwowie. Po ukończeniu szkoły średniej podjął studia na Wydziale Mechanicznym, a ukończył je na Wydziale Ogólnym Politechniki Lwowskiej w 1931 roku ze stopniem magistra matematyki. Opiekunem naukowym pracy dyplomowej Posamenta był Kazimierz Kuratowski, który wysoko ocenił jego zdolności matematyczne. Wkrótce po tym ukazały się dwie publikacje, omawiające jego wyniki naukowe. Jednak dla T. Posamenta zabrakło miejsca pracy na uczelni. Do wybuchu II wojny światowej pracował w szkołach średnich we Lwowie i w Mławie. Na początku okupacji niemieckiej podobnie jak wielu nauczycieli, został aresztowany i osadzony w obozie koncentracyjnym w Działdowie, a następnie w Gusen. Zginął tragicznie w 1941 roku na Zamku Hartheim koło Linzu (Austria).

Czasopismo: Antiquitates Mathematicae
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: matematyka
Fenomen Steinhausowskiego Seminarium Matematyki Stosowanej. Tematyka

Niniejszy artykuł przedstawia tematyke Seminarium Matematyki Stosowanej, prowadzonego w latach 1948-1960 przez profesora Hugona Steinhausa we Wrocławiu i jest istotnym uzupełnieniem analizy przestawionej w pracy Szczotki (2018). Tematyke te ilustrujemy dokładniejszym omawianiem niektórych prac i rezultatów z tej tematyki uzyskanych przez uczestników Seminarium.

Czasopismo: Antiquitates Mathematicae
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: matematyka
Jan Ptaszycki (1854-1912)

Jan Ptaszycki był polskim matematykiem pracującym w Petersburgu w latach 1876-1912. W Polsce jest zapomniany, a w Rosji uważany zazwyczaj za rosyjskiego matematyka, znanego tam jako Iwan Lwowicz Ptaszycki. W rosyjskiej literaturze historyczno-matematycznej, w zależności od autora, podaje się, że Ptaszycki był rosyjskim matematykiem lub, rzadziej, polskim matematykiem, na przykład u Łokot (2015, 2018). Ważne informacje o Ptaszyckim pochodzą z nekrologów K. A. Posse (1912) i S. Dicksteina (1912) oraz ze wspomnień I. Ja. Depmana (1960), którzy znali go osobiście. Chcemy przybliżyć współczesnemu czytelnikowi tego zapomnianego polskiego matematyka pracującego w Petersburgu. Po omówieniu jego biografii krótko omawiamy jego prace matematyczne. Na zakończenie artykułu cytujemy artykuły i książki związane z dorobkiem naukowym Ptaszyckiego oraz podajemy pełną listę prac i książek, które opublikował a także listę prac, gdzie można znaleźć informacje o nim.

Czasopismo: Antiquitates Mathematicae
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: matematyka
Polskie osiągnięcia dotyczące klasyfikacji Baire'a

W pracy opisane są niektóre wyniki polskich matematyków XX wieku dotyczące klasyfikacji Baire'a funkcji oraz klasyfikacji zbiorów borelowskich. Jak zwykle, duża część rezultatów osiągnięta została przez Wacława Sierpińskiego, pozostałe pochodzą od Kazimierza Kuratowskiego, Stefana Banacha, Stefana Kempistego, Edwarda Szpilrajna (Marczewskiego), Andrzeja Alexiewicza, Władysława Orlicza, Adolfa Lindenbauma, Romana Sikorskiego, Ryszarda Engelkinga, Włodzimierza Holsztyńskiego, Tadeusza Traczyka, Janiny Staniszewskiej, Zygmunta Zahorskiego i Samuela Eilenberga.

Czasopismo: Antiquitates Mathematicae
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: matematyka
Fenomen Steinhausowskiego Seminarium Matematyki Stosowanej. Zarys koncepcji

Niniejszy artykuł jest pierwszą częścią większego zamierzenia poświęconego Seminarium Matematyki Stosowanej, prowadzonego w latach 1948-1960 przez profesora Hugona Steinhausa we Wrocławiu. Jest oparty na protokołach z tego Seminarium, nigdzie dotąd nie omawianych. Próbujemy tutaj zastanowić się nad genezą tego Seminarium, jego celem, a także przedstawiamy atmosferę na nim panującą i jego formułę. Druga część naszego zamierzenia ,,Tematyka steinhausowskiego Seminarium Matematyki Stosowanej. Tematyka. (2019) będzie poświęcona omówieniu tematyki i problemów rozważanych na tym Seminarium oraz niektórych rezultatów uczestników Seminarium, publikowanych w czasopismach matematycznych.

Czasopismo: Antiquitates Mathematicae
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: matematyka
Helena Rasiowa (1917–1994)

Helena Rasiowa urodziła się w rodzinie patriotycznej 20 czerwca 1917 r. Działała w instytucjach decydujących o sprawach kształcenia matematyków i rozwoju naukowego młodej kadry naukowej. Była niezrównaną kontynuatorką tradycji sławnej polskiej szkoły logicznej okresu międzywojennego.

Czasopismo: Antiquitates Mathematicae
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: matematyka
Br(z)o... (?) – nie recenzja i nie polemika

Niewiemy jakie naprawdę nazwisko nosił Polak, ksiądz,matematyk znany jako Iohannes Broscius (1585–1652). Najbardziej popularna jest rekonstrukcja „Brożek”. Ale nie jest ona jedyną możliwą – na przykład – nazwisko „Brzozek” jest też zgodne z zachowanymi źródłami. Wdawnych wiekach (poza rzadkimi wypadkami), nie możemy znać momentu urodzin dziecka dokładniej niż z błędem przekraczającym godzinę.Może to pociągać za sobą naszą nieznajomość daty dziennej urodzin.

Czasopismo: Antiquitates Mathematicae
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: matematyka
Eustachy Żyliński (1889-1954)

Eustachy Żyliński był polskim matematykiem pracującym w teorii liczb, algebrze, logice i podstawach matematyki. Napisał ponad 20 prac naukowych i 6 podręczników. W latach 1919-1939 pracował na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie i był członkiem tzw. Lwowskiej Szkoły Matematycznej, a po wojnie, w latach 1946-1951, pracował na Politechnice Śląskiej w Gliwicach.

Czasopismo: Antiquitates Mathematicae
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: matematyka
Karol Hertz (1943-1904) – absolwent Szkoły Głównej Warszawskiej

Karol Hertz był polskim matematykiem, pedagogiem i publicysta w zakresie nauk scisłych. Studiował w Szkole Głównej w Warszawie na Wydziale Matematyczno-Fizycznym, a doktorat uzyskał na Uniwersytecie w Halle, przez cały czas uczac matematyki w gimnazjum w Warszawie. Napisał badz przetłumaczył kilka ksiazek oraz wiele artykułów, zarówno matematycznych jak i popularnonaukowych.

Czasopismo: Antiquitates Mathematicae
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: matematyka
Prace matematyczne w sprawozdaniach gimnazjów galicyjskich

Prace matematyczne w sprawozdaniach gimnazjów galicyjskichKazde sprawozdanie szkolne składało sie z dwóch czesci: urzedowej i naukowej. Ponizej przedstawiona jest lista prac dotyczacych matematyki, nauczania i historii matematyki. Publikacje te odegrały duza role jako istotny element kształtowania kultury matematycznej na ziemiach polskich w drugiej połowie XIX i na poczatku XX wieku. Every annual report is consisted from two parts: the official and scientific one.In the article, there are presented works concerning mathematics, teaching,and the history of mathematics. The importance of these reports will be realizedlater as an essential element of forming mathematical culture on thePolish lands in the second half of the XIXth century and at the beginning of XXth century.
Kazde sprawozdanie szkolne składało sie z dwóch czesci: urzedowej i naukowej.Ponizej przedstawiona jest lista prac dotyczacych matematyki, nauczaniai historii matematyki. Publikacje te odegrały duza role jako istotny elementkształtowania kultury matematycznej na ziemiach polskich w drugiej połowieXIX i na poczatku XX wieku.Mathematical works in annual reports of gymnasiums in Galicia

Czasopismo: Antiquitates Mathematicae
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: matematyka
Memorandum w sprawie reformy nauczania matematyki w wyższych uczelniach Austro-Węgier

Memorandum powstało w roku 1907 i dotyczyło reformy nauczania matematyki w uniwersytetach austriackich. Tekst memorandum, o którym jest mowa w tytule, znajduje się w archiwum Uniwersytetu Jagiellońskiego, w tece zawierającej materiały archiwalne Wydziału Filozoficznego Uniwersytetu [1]. Memorandum to powstało w roku 1907 i dotyczyło reformy nauczania matematyki w uniwersytetach austriackich (w wieku XIX i w początkowych latach XX wieku studia matematyki jak tez innych przedmiotów ścisłych odbywały się w ramach wydziałów filozoficznych uniwersytetów, dlatego też tekst memorandum znalazł się w materiałach dotyczących Wydziału Filozoficznego).

Czasopismo: Antiquitates Mathematicae
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: matematyka
Teoria liczb w pracach matematyków polskich na obczyźnie

W pracy omówione są niektóre wyniki z teorii liczb kilku matematyków polskiego pochodzenia przełomu XIX i XX wieku na obczyźnie, m.in. Axera, Ptaszyckiego, Sochockiego, Staniewicza i Zbikowskiego.

Czasopismo: Antiquitates Mathematicae
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: matematyka
O stratach osobowych matematyki polskiej związanych z II Wojną Światową

Artykuł wylicza straty osobowe matematyki polskiej, poniesione w związku z II wojną światową. Podzielone na trzy kategorie – śmierć gwałtowna, śmierć „naturalna”, opuszczenie kraju – objęły one łącznie 73 nazwiska, tj. około połowy czynnych przed wojną matematyków.

Czasopismo: Antiquitates Mathematicae
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: matematyka
Jeszcze o Brożku

Praca dotyczy polskiej wersji nazwiska znanego XVII-wiecznego matematyka i astronoma krakowskiego, które w zlatynizowanej postaci miało forme: Broscius. Przedstawiono argumenty przemawiajace – zdaniem autora – za tym, ze własciwa jest forma: Brozek (powszechnie dotad uzywana w literaturze polskiej, co do której poprawnosci wysunieto jednak ostatnio watpliwosci).

Czasopismo: Antiquitates Mathematicae
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: matematyka
Badania in vivo w diagnostyce alergii pokarmowej – wybrane aspekty praktyczne

Diagnostyka alergii pokarmowej niejednokrotnie jest bardzo trudna. Pacjenci zgłaszają liczne objawy, które czasem trudno powiązać z konkretnym pokarmem. Pomimo rozwoju immunologicznych metod diagnostycznych, przede wszystkim zwiększenia dostępności diagnostyki opartej o komponenty alergenowe, badania in vivo, w szczególności próby prowokacyjne, są niezbędne by rzetelnie ocenić faktyczny przebieg reakcji u pacjenta. Próby prowokacyjne są czasochłonne i niejednokrotnie trudne do przygotowania. Z tego powodu poszukuje się innych, alternatywnych metod diagnostycznych, takich jak np. różne modyfikacje testów skórnych. Metody te budzą liczne kontrowersje oraz wątpliwości u klinicystów. Szczególny problem dotyczy diagnostyki reakcji o charakterze niezależnym od IgE. W tym przypadku testy skórne płatkowe budziły nadzieje, jednak okazało się, że ich swoistość jest ograniczona, a interpretacja trudna. W pracy przedstawiono praktyczne aspekty przeprowadzania badań in vivo u chorych z podejrzeniem alergii na pokarmy. Wyjaśniono, na podstawie danych literatury oraz obserwacji własnych, jakie ograniczenia mają badania diagnostyczne in vivo i jak można usprawnić postępowanie diagnostyczne u pacjenta.

Czasopismo: Alergia Astma Immunologia - przegląd kliniczny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Alergia, jako maska Pierwotnych Niedoborów Odporności

Pierwotne Niedobory Odporności (PNO) występują częściej niż nam się wydaje. Najczęściej występujący PNO, tj. izolowany niedobór IgA występuje w populacji kaukaskiej z częstością 1:500. Niedobory te są wynikiem braku, osłabienia lub nieprawidłowego funkcjonowania jednego lub więcej elementów układu immunologicznego. Alergia również wynika z pewnej nieprawidłowości zachodzącej w układzie immunologicznym, z założenia może więc współwystępować z Pierwotnymi Niedoborami Odporności. Wykazano znacznie częstsze występowanie alergii u pacjentów z PNO, a ponadto udowodniono, że niejednokrotnie objawy alergii mogą wyprzedzać, a nawet maskować objawy PNO, utrudniając diagnostykę, co wiąże się z opóźnieniem prawidłowego rozpoznania niedoboru i gorszym rokowaniem dla tych chorych.

Czasopismo: Alergia Astma Immunologia - przegląd kliniczny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Alergia na pokarmy w Polsce na tle innych krajów Europy – wyniki projektu EuroPrevall

Alergia pokarmowa to znaczący problem medyczny i społeczny. Pomimo licznych publikacji naukowych brakuje pełnych danych epidemiologicznych. Celem dostarczenia dobrej jakości danych z krajów europejskich powstał projekt EuroPrevall – wieloośrodkowe międzynarodowe badanie kohortowe. Badanie dotyczyło epidemiologii, metod diagnostycznych, fenotypów alergii, zagadnień socjalno-ekonomicznych. Wyniki badań opublikowano w szeregu publikacji oryginalnych, a celem tej pracy jest podsumowanie doniesień naukowych w nich zawartych, a także porównanie charakterystyki alergii pokarmowej w Polsce względem alergii pokarmowej w innych krajach europejskich. Podsumowano doniesienia na temat alergii na wybrane grupy pokarmów: mleko krowie, jajo kurze, orzechy ziemne, orzechy laskowe, kiwi.

Czasopismo: Alergia Astma Immunologia - przegląd kliniczny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Przenikanie się prawa konstytucyjnego, prawa pracy i prawa administracyjnego na przykładzie polskiego prawa urzędniczego w świetle orzecznictwa (zagadnienia wybrane)

W artykule przedstawiono rozważania na temat przenikania się w systemie prawa instytucji prawa administracyjnego, konstytucyjnego i pracy. W ujęciu historycznym wskazano na kierunek i dynamikę zmian w obszarze prawa urzędniczego. Wskazano na pozaprawne czynniki wpływające na ustawodawcę, które powodują zaburzenie jasnego, teoretycznego podziału prawa na gałęzie prawa. Rozważania zilustrowano orzecznictwem sądów administracyjnych i powszechnych a także Trybunału Konstytucyjnego w zakresie interpretacji wybranych, kluczowych instytucji prawa urzędniczego, tj. zakresu podmiotowego służby cywilnej, zakresu pojęcia „administracja rządowa” i istoty postępowania kwalifikacyjnego w służbie cywilnej.

Czasopismo: Studia Prawnicze
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
Nauczanie matematyki w okresie zaborów (1795-1918)

Od roku 1851wmonarchii Austro-Wegier ukazywały sie tzw. programy szkolne, wystepujace takze pod nazwa sprawozdan szkolnych. Kazdy raport roczny składał sie z dwóch czesci: urzedowej i naukowej. Czesc urzedowa zawierała informacje o nauczycielach, programach nauczania, podrecznikach, uczniach, pytaniach maturalnych, kronike szkoły itp. W artykule omawiamy programy nauczania w gimnazjach Galicji.

Czasopismo: Antiquitates Mathematicae
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: matematyka
Program Merański w Polsce

Scientific and economic development in the second half of XIX century forcedchanges in school-teaching of mathematics. Among variety of reformsthe German Merano Program (1905) was outstanding. The key concepts ofthis program was introduced also in Polish schools in that time. The articlecontains source data which support this statement.PROGRAM MERANSKI W POLSCEPostep naukowy i gospodarczy w drugiej połowie XIX wieku wymusił zmianyw szkolnym nauczaniu matematyki. Wsród podejmowanych w wielu krajachreform pozytywnie wyróznił sie niemiecki Program Meranski (1905).Jego podstawowe idee zostały zrealizowane takze w szkołach polskich w tymokresie. Opracowanie zawiera materiały zródłowe dokumentujace to stwierdzenie.

Czasopismo: Antiquitates Mathematicae
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: matematyka