rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Średnie zużycie zimnej i ciepłej wody w budynkach wielorodzinnych

W artykule przedstawiono wyniki badań dotyczących zużycia wody
w czterech budynkach wielorodzinnych w wieloleciu 2004–2008. Do badań wytypowano
budynki mieszkalne o różnej liczbie lokali mieszkalnych oraz o różnej
liczbie zameldowanych mieszkańców. Wszystkie mieszkania w poszczególnych
blokach są w pełni i komfortowo wyposażone w wewnętrzną instalację wodociągowo-
kanalizacyjną. Woda zimna do mieszkań doprowadzana jest z Miejskiego
Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji S.A. w Krakowie. Natomiast woda
ciepła dostarczana jest z Miejskiego Przedsiębiorstwa Energetyki Cieplnej S.A.
w Krakowie. W każdym lokalu mieszkalnym zainstalowane były wodomierze wody
zimnej i ciepłej. Zainstalowane wodomierze mają klasę dokładności metrologicznej
B, a błąd ich pomiaru wynosi ± 2%. Celem badań było określenie wielkości
jednostkowego zużycia wody zimnej i ciepłej w czterech budynkach
wielorodzinnych zlokalizowanych na osiedlu Kurdwanów w Krakowie. Ilość zużywanej
wody zimnej i ciepłej odczytywano z wodomierzy skrzydełkowych z częstotliwością
raz na trzy miesiące, a następnie obliczano zużycie w przeliczeniu na
mieszkańca w ciągu doby. W okresie tym przeanalizowano wielkość zużycia całkowitego
i porównano do aktualnie obowiązujących wytycznych zawartych
w Rozporządzeniu z dnia 14 stycznia 2002 roku, dotyczącym przeciętnych norm
zużycia wody przez mieszkańców. Porównanie miało na celu wykazanie, czy
faktyczne zużycie wody jest porównywalne ze zużyciem przyjmowanym w wytycznych.
We wszystkich analizowanych budynkach wielorodzinnych odnotowano
dużo mniejsze zużycie wody od wartości podawanych w aktualnie obowiązujących
wytycznych. W okresie 5. lat pomiarów zużycia wody zimnej i ciepłej
stwierdzono, iż średnio jeden mieszkaniec w ciągu doby zużywał od 54,7 dm3
w bloku „A” do 72,4 dm3 w bloku „C”. Różnica pomiędzy rzeczywistym zużyciem
wody a przyjmowanym w obowiązujących wytycznych wynosiła od 63,5%
do 51,7%. Jest to kolejny przykład, jak dalece aktualne wytyczne dotyczące zużycia wody przez ludzi odbiegają od rzeczywistości. Wyniki analizy zużycia wody
przedstawione w niniejszym artykule potwierdzają doniesienia literaturowe o niskim
zużyciu wody przez mieszkańców zamieszkujących mieszkania mające wodę
zimną, ciepłą oraz system odprowadzania ścieków.

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Ocena jakości wód w wybranych zbiornikach małej retencji województwa podlaskiego

W pracy dokonano oceny stopnia zanieczyszczenia wód w zbiornikach
małej retencji Jasionówka i Czapielówka, położonych na terenie woj. Podlaskiego.
Zbiornik zaporowy Czapielówka charakteryzował się w badanym okresie wyższą
średnią zasobnością w fosforany, w stosunku do zbiornika Jasionówka. Pierwszej
klasie jakości odpowiadały stężenia wszystkich nieorganicznych form azotu oznaczane
w warstwie przypowierzchniowej obu akwenów. Do II klasy można zakwalifikować
oba zbiorniki ze względu na stężenia żelaza i manganu. Biorąc pod
uwagę stężenia związków organicznych, wyrażane jako ChZT-Mn w obu akwenach
odpowiadały wartościom charakterystycznym dla III klasy. Pod względem
wartości ChZT-Cr zbiornik Jasionówka spełniał warunki odpowiadające IV klasie,
a zbiornik Czapielówka V klasie jakości wód powierzchniowych. Wartości barwy
w każdym z analizowanych obiektów odpowiadały IV/V klasie jakości wód powierzchniowych.
Analiza rozkładu badanych wskaźników zanieczyszczenia wykazała,
że zbiornik Jasionówka charakteryzował się niższym poziomem trofii
w porównaniu do zbiornika Czapielówka.

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Ocena możliwości zmiany funkcji i przeznaczenia zapory przeciwrumowiskowej na potoku Wieprzówka

W pracy przedstawiono ocenę możliwości zmiany funkcji i przeznaczenia
zapory przeciwrumowiskowej w Rzykach na potoku Wieprzówka I, polegającą na
przystosowaniu jej do utrzymywania stałego piętrzenia wody. Zmiana ta umożliwiłaby
jej turystyczne wykorzystanie zwiększając zarazem retencję doliny.
Zadaniem budowli poprzecznych jest stabilizacja dna koryta cieku. Praca
zapór nie polega na całkowitym zatrzymywaniu rumowiska, lecz na jego ograniczeniu
i dozowaniu, tak aby zachować równowagę hydrodynamiczną cieku. Likwidacja
otworów dozująco- szutrujących w korpusie zapory oraz cykliczne opróżnianie czaszy
zbiornika może powodować daleko idące zmiany koryta poniżej zapory.
Badania terenowe na odcinku 0,74 km, które obejmowały pomiary geodezyjne,
analizę składu granulometrycznego oraz inwentaryzację budowli hydrotechnicznych
posłużyły do wykonania prognozy poziomu zwierciadła wody
w czasie przejścia fali powodziowej oraz obliczeń intensywności transportu dla
różnych przepływów Q% i różnych scenariuszy obliczeniowych. Odżwirowanie
czaszy zapory spowoduje nieznaczną zmianę układu zwierciadła wody w czasie
przejścia fali powodziowej, ale wpłynie na ograniczenie transportu rumowiska.
Konsekwencją będzie pogłębiająca się erozja dna poniżej zapory zagrażająca jej
stateczności oraz erozja wsteczna. Biorąc pod uwagę ograniczenia wynikające
z wieku budowli, prawa wodnego oraz konieczność zapewnienia równowagi hydrodynamicznej
na całym odcinku cieku wydaje się, że najkorzystniejszym rozwiązaniem
jest lokalizacja zalewu wodnego poza korytem głównym.

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Zawartość barwników asymilacyjnych w liściach drzew pestkowych w zależności od nawadniania i nawożenia

Badania polowe prowadzono w latach 2003 - 2005 w Rolniczej Stacji Doświadczalnej w Lipniku k/Stargardu Szczecińskiego, na glebie lekkiej. Celem badań było określenie wpływu nawadniania podkoronowego oraz nawożenia mineralnego na zawartość chlorofilu całkowitego i karotenoidów w liściach wiśni, brzoskwini i śliwy. Nawadnianie zastosowano w postaci systemu podkoronowego, w którym woda rozprowadzana była za pomocą minizraszaczy typu Hadar, gdy potencjał wodny gleby obniżył się poniżej -0,01 MPa. Nawozy azotowe stosowano wczesną wiosną, przed ruszeniem wegetacji, natomiast fosforowe i potasowe jesienią zgodnie z zaleceniami agrotechnicznymi. Wszystkie doświadczenia były założone metodą losowanych podbloków w układzie zależnym (ang. split-plot), 
w siedmiu powtórzeniach w doświadczeniu z wiśnią, pięciu z brzoskwinią i czterech powtórzeniach w doświadczeniu ze śliwą. Wszystkie doświadczenia były przeprowadzone na drzewach 4, 5 i 6-letnich. Drzewa sadzono w rozstawie: wiśnia - 4 x 2 m, brzoskwinia - 3,5 x 3 m, śliwa - 4,5 x 4 m. Na hektarze znajdowało się 1250 szt. drzew wiśni, 952,4 szt. drzew brzoskwini oraz 555,5 szt. drzew śliwy. Między drzewami utrzymywano murawę, a w rzędach drzew - ugór herbicydowy. Materiał roślinny do badań laboratoryjnych pobierano w każdym roku w trzech terminach: w okresie wegetacji w czasie zawiązywania owoców (1 termin), zbiorów (2 termin), oraz miesiąc po zbiorach (3 termin). Badania wykazały, że liście drzew nawadnianych wszystkich badanych gatunków drzew pestkowych miały niższą zawartość chlorofilu całkowitego i karotenoidów w porównaniu do liści pobranych z drzew nie nawadnianych. Z kolei liście drzew nawożonych zawierały wyraźnie więcej barwników asymilacyjnych.

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Modelowanie ewapotranspiracji wskaźnikowej w różnych regionach Polski

Do końca lat 90. XX wieku metoda Penmana była powszechnie stosowaną
metodą obliczania ewapotranspiracji wskaźnikowej. Prowadzone badania i weryfikacja
metody Penmana skłoniły wielu badaczy do poszukiwania modyfikacji tego
wzoru, ponieważ metoda Penmana dawała zawyżone wartości ewapotranspiracji
wskaźnikowej. Obecnie najpowszechniej stosowaną metodą wyznaczania
ewapotranspiracji wskaźnikowej jest metoda Penmana-Monteitha. Metoda Penmana-
Monteitha umożliwia dokładniejszą ocenę zdolności ewaporacyjnej atmosfery,
dlatego jest metodą preferowaną np. przy obliczaniu klimatycznych bilansów
wodnych, wskaźników suszy itp. W literaturze można spotkać wiele modyfikacji
metody Penmana-Monteitha.
Autorzy prezentowanej pracy na przykładzie czterech zróżnicowanych
regionów Polski pokazali, jak zmieniają się wartości parowania wskaźnikowego
wraz ze zmianą metody wyznaczania tego wskaźnika.

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Przemiany funkcjonalne obszarów wiejskich Sudetów po integracji z Unią Europejską

Celem przeprowadzonych badań była analiza przemian funkcjonalnych
gmin wiejskich i miejsko- wiejskich Sudetów. W pracy wskazano funkcje gmin
w 1996 i 2005 r., przy zastosowaniu kryterium delimitacji uwzględniającego
strukturę gospodarki, stopień uprzemysłowienia oraz stopień zagospodarowania
turystycznego. Uwzględnienie walorów krajobrazowo-wypoczynkowych przy delimitacji
typów gmin w zależności od struktury gospodarki i stopnia uprzemysłowienia
pozwoliło wyróżnić osiem typów gmin, przy uwypukleniu funkcji, które
pełnią.
Przeprowadzone badania dowiodły, że w 2005 r. w Sudetach praktycznie
nie występowały gminy rolnicze, co związane jest z niską jakością rolniczej przestrzeni
produkcyjnej gleb obszarów górskich Sudetów. Można powiedzieć, że
zmiany zachodzą w pozytywnym kierunku, a gminy o dominującej funkcji rolniczej
w 1996 r. zmieniły się pod względem funkcjonalnym w gminy przemysłowe
w 2005 r. Są to gminy: Jeżów Sudecki, Stara Kamienica i Kłodzko. Transformacja
ustrojowa dokonana w Polsce na początku 1990 r., doprowadziła do załamania
wielu gałęzi przemysłu, co szczególnie dotkliwie odczuły gminy Sudeckie. Te
skutki przemian gospodarczych odnotowano w badaniach dotyczących typów
gmin w 1996 r. W owym czasie 6 gmin pozostawało prawie bez przemysłu i bez
rolnictwa, nie zagospodarowanych turystycznie, a w 2005 r. (poza gm. Stare Bogaczowice),
gminy te tworzyły grupę gmin uprzemysłowionych.
Porównanie typów gmin w wybranych latach pozwoliło stwierdzić, że zachodzące
przemiany funkcjonalne w gminach wiejskich i miejsko – wiejskich rejonu
Sudetów świadczą o poprawie ich sytuacji gospodarczej.

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Ocena stanu uzbrojenia technicznego terenu w powiecie krośnieńskim

Opracowaniem objęto zagadnienia związane z istniejącym stanem infrastruktury
technicznej na obszarze powiatu krośnieńskiego. Podjęto też próbę ustalenia
propozycji kierunków przestrzennych działań w zakresie rozbudowy tej infrastruktury
w zależności od istniejących czynników demograficznych oraz
geograficznych na podstawie wyznaczonych wartości poszczególnych wskaźników.
Znajomość tej problematyki ma istotne znaczenie dla planowego rozwoju
obszarów i potrzeby rozbudowy lub modernizacji elementów infrastruktury technicznej.

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Administracyjna aktualizacja operatu gleboznawczej klasyfikacji gruntow

Gleboznawcza klasyfikacja gruntów ściśle wiąże się z prowadzeniem
ewidencji gruntów i budynków przez starostów, zgodnie z zapisami
prawa geodezyjnego i kartograficznego. Rejestr w postaci operatu gleboznawczej
klasyfikacji gruntów powstał, był prowadzony i aktualizowany
w oparciu o rozporządzenie z 1956 roku w sprawie gleboznawczej
klasyfikacji gruntów aż do 2012 roku. Nowe rozporządzenie zastąpiło
wiekowy akt wprowadzając zmiany w dotychczas utrwalonym porządku.
Spowodowało to wiele komplikacji dla organów administracyjnych oraz
osób wykonujących czynności techniczne.
W artykule poruszone zostały kwestie związane z funkcjonowaniem
operatu gleboznawczej klasyfikacji gruntów, jego prowadzeniem i aktualizacją
w oparciu o uchylony już akt od strony administracyjno-prawnej,
jak i w oparciu o rozporządzenie z 12 września 2012 r. Kwestie te dotyczą
pojęcia operatu gleboznawczej klasyfikacji gruntów jako rejestru osobnego
w stosunku do operatu ewidencji gruntów, czy celu funkcjonowania
i zakresu zadań związanych z prowadzeniem operatu gleboznawczej klasyfikacji
gruntów. Wiele problemów powoduje niejasne określenie pożądanych
kompetencji osoby, która zostanie powołana do wykonania czynności
klasyfikacyjnych w terenie i w zakresie robót kameralnych.
Poruszony aspekt klasyfikacji gruntów jest tematem bardzo aktualnym
w zakresie gospodarowania nieruchomościami. Dynamiczne
zmiany w polskim prawodawstwie wymuszają konieczność uaktualniania
starszych przepisów. Znowelizowane akty sprzyjają usprawnieniu działań, a z drugiej jednak strony nie odpowiadają na wszystkie nurtujące
pytania, na które osoba administracji musi znać odpowiedź.

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Formy przestrzenne współczesnych układów mieszkaniowo-usługowych w Lądku Zdroju

Ostatnie przed rokiem 1945 przekształcenie przestrzenne części
miejskiej w Lądku Zdroju nastąpiło w roku 1922. Istota zmian wynikała
z włączenia wsi Nieder Thalheim. W roku 1945 została przerwana, dotychczas
sukcesywnie kształtowana, tożsamość jednostki. Problemem jest
pytanie: na ile, zainicjowane dopiero z początkiem lat 70-tych współczesne
formy przestrzenne wzbogacają bądź też zniekształcają ukształtowaną
postać obszaru.
Obiektem rozważań jest zagospodarowanie terenu sąsiadującego
z główną arterią komunikacyjną (ul. Ogrodowa), łączącą część miejską
z uzdrowiskową, oraz teren osiedla domów jednorodzinnych. Analiza
szczegółowa wskazuje, że: zmieniono przebieg ulicy Ogrodowej; teren
zagospodarowano sytuując budynki mieszkalne wielorodzinne reprezentujące
różne postacie; zastosowano różne, wzajemnie niespójne koncepcje
przestrzenne. Wskazuje się, że lokalizacja marketu handlowego „Biedronka”,
to wyraźny symptom spójność części zdrojowej i miejskiej.
Osiedle budownictwa jednorodzinnego stanowią budynki wolnostojące
rozmieszczone w przestrzennym układzie promienisto – pasmowym.
Przy zróżnicowaniu form, została zachowana pewna jednolitość formuły architektonicznej. Aktualnie realizowane domy szeregowe reprezentują
określoną komplementarność z kanonem stylu rodzimego.

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Wstępna ocena efektów scalenia gruntów wsi Krzeczów realizowanego w związku z budową autostrady A4

Artykuł przedstawia wstępną ocenę efektów przeprowadzonych prac scaleniowych we wsi Krzeczów położonej w gminie Rzezawa. Prace geodezyjne związane z przebudową struktury przestrzennej wsi związane z budową autostrady A4 na odcinku Kraków-Tarnów rozpoczęły się w 2009 roku i trwały dwa lata. Opracowaniem objęto fragment obrębu o powierzchni 283 ha, a wykonało go Krakowskie Buro Geodezji i Terenów Rolnych. W chwili obecnej wszystkie techniczne prace geodezyjne związane z wykonaniem szczegółowego projektu scalenia zostały zakończone. W 2011 roku planowane jest wydanie decyzji zatwierdzającej opracowany projekt, a następnie rozpoczęcie prac związanych z zagospodarowaniem poscaleniowym. 
Ocenie poddano zbiory danych o działkach i gospodarstwach charakteryzujących układ gruntowy przed i po zakończeniu prac scaleniowych. Otrzymane wyniki wskazują na poprawę struktury przestrzennej rozpatrywanego obszaru, 
w szczególności w zakresie eliminacji działek, które nie posiadają połączenia 
z drogami publicznymi oraz poprawy ich kształtu. Nie stwierdzono istotnych zmian średniej powierzchni działek ewidencyjnych ani zmniejszenia przeciętnej ich liczby w poszczególnych gospodarstwach. Wykazano możliwości korekty zasięgu obszaru objętego postępowaniem scaleniowym, co wskazuje na potrzebę opracowania dokładniejszych metod określających granice terenów, na których konieczne jest wykonanie prac scaleniowych podejmowanych w związku z budo-wą inwestycji liniowych.

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Wstępne wyniki badań nad wpływem deszczowania i zróżnicowanego nawożenia azotem na plonowanie prosa odmiany 'Gierczyckie' na glebie bardzo lekkiej

W doświadczeniu polowym, przeprowadzonym w latach 2005–2006 na
glebie bardzo lekkiej w Kruszynie Krajeńskim koło Bydgoszczy, badano wpływ
deszczowania i czterech poziomów nawożenia azotowego na wielkość plonu prosa
odmiany ‘Gierczyckie’. Polowa pojemność wodna gleby w warstwie 0–50 cm wynosiła
57 mm, retencja użyteczna 43 mm, zaś efektywna retencja użyteczna zaledwie
30 mm. Doświadczenie założono jako dwuczynnikowe w układzie zależnym
split-plot, w trzech powtórzeniach. Czynnikiem pierwszego rzędu było deszczowanie
zastosowane w dwóch wariantach: Wo – bez nawadniania (kontrola),
W1 – deszczowanie na podstawie wskazań tensjometrów (-0,03 MPa). Czynnikiem
drugiego rzędu było zróżnicowane nawożenie azotowe: N0 = 0 kg N ha -1,
N1 = 40 kg N ha -1, N2 = 80 kg N ha -1, N3 = 120 kg N ha -1. Potrzeby wodne prosa
oszacowano zgodnie z metodyką podaną przez Klatta oraz Pressa. Średnie w
dwuletnim okresie badań potrzeby wodne prosa (od 1 maja do 31 sierpnia) policzone
według Klatta oraz Pressa, wyniosły odpowiednio 278 i 294 mm, wahając się jednak w poszczególnych latach od 264 do 307 mm. Stwierdzono, że deszczowanie
istotnie zwiększyło plony ziarna o 1,79 t ha-1 (85 %). Wzrost nawożenia
azotowego (z 0 do 120 kg Nha-1) spowodował w warunkach deszczowania istotny
przyrost plonu ziarna do poziomu 4,42 t ha-1.

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Porównanie średniej dobowej temperatury powietrza obliczonej na podstawie różnych procedur pomiarowych

W artykule przedstawiono wyniki porównania wartości średniej dobowej
temperatury powietrza obliczonej w oparciu o różne procedury pomiarowe. Dane
do badań pochodziły z pomiarów automatyczną stacją meteorologiczną zlokalizowaną
w Stacji Badawczej Uniwersytetu Technologiczno – Przyrodniczego w odległości
ok. 20 km od Bydgoszczy. Serie danych obejmowały dziesięć lat z okresu
2000-2012 z wyłączeniem roku 2005, 2006 i 2010, z uwagi na niepełne serie pomiarowe
spowodowane serwisowaniem sensorów. Automatyczna stacja meteorologiczna
zaprogramowana została na próbkowanie w odstępach 5-cio minutowych,
następnie dane zapisywane były w pamięci loggera, jako wielkości średnie z godziny.
Cogodzinne wartości temperatury powietrza oraz wartości temperatury
maksymalnej i minimalnej były podstawą do obliczenia średniej dobowej temperatury
powietrza wybranymi metodami. Celem pracy jest ocena wybranych metod
obliczania temperatury średniej dobowej w stosunku do metody, która zgodnie
z zaleceniami WMO najlepiej szacuje wartość średnią (obliczana z 24 obserwacji
terminowych), oraz określenie pośrednio, czy zmiana metody może wpłynąć na
bieżącą ocenę potrzeb wodnych roślin. W wyniku przeprowadzonych badań
stwierdzono, że średnie dobowe wartości temperatury powietrza wyznaczone
w oparciu o różne formuły matematyczne różnią się od wartości średniej rzeczywistej.
Stosowanie danych godzinowych ze stacji automatycznych do szacowania
wskaźników zużycia wody powinno być poprzedzone analizą określającą, w jaki
sposób różnice te mogą wpływać na ustalanie terminów nawadniania.

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Analiza dokładności pomiarów wykonywanych precyzyjnym tachimetrem elektronicznym w ujęciu statystyki matematycznej

Aby sprawdzić poprawność pomiarów wykonywanych precyzyjnym tachimetrem elektronicznym Leica TC 2003, wykonano pomiary testowe polegające na 36-cio krotnym pomiarze odległości oraz kątów poziomych, które mierzono w dwóch położeniach lunety.
Do badania zgodności rozkładu błędów doświadczalnych z teoretycznym
rozkładem N(0;1), co świadczyłoby o poprawności działania badanego sprzętu, zastosowano
dwie metody badań statystycznych:

1. obliczając parametry rozkładu:

a) spłaszczenie „ e"
    b) asymetrię „S"
oraz ich błędy średnie,
2. statystyczny test zgodności Andersona-Darlinga.
Z przeprowadzonych pomiarów oraz badań statystycznych wyciągnięto
wnioski co do poprawności pomiarów wykonywanych badanym sprzętem.

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Zróżnicowanie ukształtowania rozłogów działek ornych na przykładzie wsi Filipowice

Badania rozłogów działek ornych we wsi Filipowice przeprowadzono na
podstawie danych uzyskanych z mapy numerycznej za pośrednictwem opracowanego
programu komputerowego. Procedura znacząco przyczyniła się do przyspieszenia
i obniżenia pracochłonności wykonywanych analiz. Badaniami objęto
wszystkie działki orne należące do gospodarstw położonych we wsi Filipowice,
dla których określono podstawowe parametry rozłogu działek oraz zależne od nich
koszty uprawowe zależne od rozłogu.

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Infrastruktura, układ urbanistyczny osiedla Nikiszowiec cudem architektury i pomnikiem historii

W opracowaniu zwrócono uwagę na unikatową architekturę,
układ urbanistyczny, infrastrukturę, ład przestrzenny osiedla Nikiszowiec
w Katowicach. To robotnicze osiedle wybudowano dla górników
kopalni „Giesche” w latach 1908-1918. Na szczególną uwagę zasługuje
logiczna i czytelna kompozycja urbanistyczna tego zespołu. Składa
się ono z 9 zamkniętych, różnej wielkości bloków, w których oprócz
mieszkań w parterach mieszczą się m.in. sklepy, inne lokale usługowe.
Dzięki licznie stosowanym, prawidłowo i ciekawie zaprojektowanym
detalom architektonicznym, brak jest w osiedlu monotonii, mimo iż całość
wybudowano z czerwonej, surowej cegły, dzięki której zachowano
ujednolicony charakter, styl, formę i kolorystykę. Współcześnie, osiedle
określane jest mianem „cud architektury” i uznano je za pomnik historii.

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna
Rozwój produktu agroturystycznego w oparciu o jazdę konną

Niewiele gospodarstw z kujawsko-pomorskiej wsi buduje produkt agroturystyczny w oparciu o jazdę konną. Badania wykazały, że spośród 78 respondentów tylko 26,9% organizuje w zagrodzie tę formę wypoczynku. Dwa gospodarstwa dysponowały stosunkowo dużą liczbą koni (20 i więcej). Ich stadniny odznaczały się wysokim poziomem świadczonych usług. Gospodarstwa proponują rozmaite formy wypoczynku „w siodle". Od indywidualnej nauki jazdy konnej z instruktorem, obozów, kuligów, po przejażdżki bryczką. Duża grupa właścicieli (52,4%) uruchamiała agroturystykę z myślą, że główną atrakcją zagrody będzie re-kreacja konna. Pozostali gospodarze (47,6%) organizowali na terenie posesji ten rodzaj aktywności ruchowej dopiero po 3-5 latach. Było to podyktowane identyfikacją rynku i dostrzeżeniem zapotrzebowania na ten rodzaj usługi. Zainteresowanie jazdą konną zdaniem ankietowanych (71,4%) wyrażają najczęściej miłośnicy koni, rodziny oraz młodzież w grupach zorganizowanych. Z roku na rok liczba turystów wzrasta, dlatego też właściciele gospodarstw agroturystycznych (23,8%) planują przeprowadzić szereg inwestycji, by podnieść standard usługi i zachęcić gości do dalszego doskonalenia umiejętności jeździeckich.

Czasopismo: Infrastruktura i Ekologia Terenów Wiejskich
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: geografia społeczno-ekonomiczna i gospodarka przestrzenna