rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Sprawozdanie z konferencji naukowej ku czci ks. prof. Janusza St. Pasierba i uroczystości wręczenia nagrody Jego imienia

Sprawozdanie z konferencji naukowej ku czci ks. prof. Janusza St. Pasierba i uroczystości wręczenia nagrody Jego imienia. Spotkanie odbyło się 6 grudnia 2018 r. na Uniwersytecie Kardynała Stefana Wyszyńskiego. Jego organizatorem był Instytut Historii Sztuki UKSW wspólnie z Katedrą Literatury Współczesnej Wydziału Nauk Humanistycznych tegoż Uniwersytetu. 

Czasopismo: Artifex Novus
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o sztuce
Konferencja Wędrówki kultu relikwii w I tysiącleciu

Sprawozdanie z Ogólnopolskiej konferencji naukowej poświęconej kultowi relikwii, która odbyła się 18 listopada 2014 r. na Uniwersytecie Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie.
Revue report from the national conference “organized on 18th of November 2014 at the Kardinal Stefan Wyszyński Uniwersity in Warsaw, dedicated to the devotion for holy relics.

Czasopismo: Artifex Novus
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii
Głosy przeszłości

Kilka słów o Konradzie Swinarskim, redakcja: Zuzanna Olbinska, Jan Karow, Krystyna Szymańska, Akademia Teatralna im. Aleksandra Zelwerowicza, Warszawa 2021

Czasopismo: Didaskalia. Gazeta Teatralna
Dziedziny: sztuka
Dyscypliny: sztuki filmowe i teatralne
Pierwsze pęknięcia

Szczeliny. Kobiety w sztukach performatywnych, Instytut im. Jerzego Grotowskiego we Wrocławiu, 12-14 listopada, 3-5 grudnia 2021

Czasopismo: Didaskalia. Gazeta Teatralna
Dziedziny: sztuka
Dyscypliny: sztuki filmowe i teatralne
Co myśli młodzież?

Teatr Studio w Warszawie (koprodukcja Teatr Polski w Bydgoszczy, Festiwal Mała Boska Komedia, Teatr Łaźnia Nowa): Przemiany, reż. Michał Borczuch

Czasopismo: Didaskalia. Gazeta Teatralna
Dziedziny: sztuka
Dyscypliny: sztuki filmowe i teatralne
Rozbrajanie żałoby

Teatr Polski w Bydgoszczy: Ach, jeżeli przyjdę dać, tak okrutne, moje ostatnie pożegnanie, reż. Klaudia Hartung-Wójciak

Czasopismo: Didaskalia. Gazeta Teatralna
Dziedziny: sztuka
Dyscypliny: sztuki filmowe i teatralne
Glosa do uchwały Sądu Najwyższego z dnia 23 października 2019 r., III CZP 23/19

Pewne wątpliwości może budzić to, czy osobą uprawnioną do zachowku w rozumieniu art. 991 § 1 Kodeksu cywilnego jest wnuk spadkodawcy jako dalszy zstępny, gdy stwierdzenie nabycia spadku nastąpiło na podstawie testamentu, a dziecko spadkodawcy jako spadkobierca ustawowy odrzuciło spadek z ustawy i nie zostało powołane do dziedziczenia na podstawie tego testamentu. W glosie do uchwały z dnia 23 października 2019 r., III CZP 24/19, glosator zaaprobował stanowisko Sądu Najwyższego, zgodnie z którym dalszy zstępny spadkodawcy nie jest uprawniony do zachowku po nim, jeśli – w razie dziedziczenia testamentowego – zstępny spadkodawcy złożył oświadczenie o odrzuceniu spadku z ustawy.

Czasopismo: Studia Prawnicze KUL
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
Glosa do wyroku Sądu Najwyższego z dnia 8 maja 2019 r., V CSK 207/18

Glosa analizuje wpływ niedawnego wyroku Sądu Najwyższego, w którym ustalono nowe wskazania dotyczące podstawy odpowiedzialności członka zarządu. Zgodnie z tym orzeczeniem syndyk może żądać naprawienia szkody w ramach odpowiedzialności kontraktowej przez dochodzenie roszczenia przewidzianego w art. 293 Kodeksu spółek handlowych. Wniosek ten istotnie różni się od przyjętego wcześniej stanowiska. Dotychczas bowiem sądy uznawały, że syndyk, jako osoba trzecia, może żądać odszkodowania tylko w ramach odpowiedzialności deliktowej. Rozważania w omawianym wyroku skupiają na kwestii uchwały wspólników niezbędnej do żądania odszkodowania. Niemniej pogłębiona analiza tego orzeczenia ujawnia dalej idące konsekwencje tego rozstrzygnięcia. W glosie podnosi się w szczególności, że nowe wskazania mogą oddziaływać na klasę zachowań powodujących powstanie odpowiedzialności członka zarządu, a także wpływać na termin przedawnienia.

Czasopismo: Studia Prawnicze KUL
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
Glosa częściowo krytyczna do wyroku Sądu Najwyższego – Izby Cywilnej z dnia 25 września 2019 r., III CSK 217/17

Komentowane orzeczenie dotyczy rozkładu ciężaru dowodu w postępowaniu cywilnym wytoczonym przeciwko byłemu pracownikowi w związku z zarzutem ujawnienia tajemnicy przedsiębiorstwa. Zdaniem Sądu Najwyższego to pracownik powinien wykazać, że w podjętej działalności gospodarczej nie wykorzystuje przysługującej byłemu pracodawcy tajemnicy przedsiębiorstwa. Pogląd ten należy ocenić krytycznie. Natomiast na pozytywną ocenę zasługują rozważania sądu dotyczące relacji pomiędzy zakazem konkurencji a obowiązkiem zachowania tajemnicy przedsiębiorstwa oraz zakresu stosowania wobec pracowników obowiązującego przed dniem 4 września 2018 r. czasowego ograniczenia obowiązku poufności.

Czasopismo: Studia Prawnicze KUL
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
Procesowe problemy stosowania regulacji Systemu Teleinformatycznego Izby Rozliczeniowej – glosa do wyroku WSA w Warszawie z dnia 20 września 2018 r. (III SA /Wa 2057/18)

Glosowany wyrok WSA w Warszawie z dnia 20 września 2018 r. (III SA/Wa 2057/18) jest pierwszym dotyczącym problematyki regulacji Systemu Teleinformatycznego Izby Rozliczeniowej, który zapadł w związku z przedłużeniem przez szefa KAS stosowania blokady rachunku bankowego podatnika. W wyroku tym zawarto kontrowersyjne tezy dotyczące wykluczenia w toku postępowań zarówno o zastosowanie blokady, jak i jej przedłużenia przepisów procesowych zawartych w dziale IV Ordynacji podatkowej w zakresie prowadzonego postępowania dowodowego oraz czynnego udziału strony. Autor opracowania nie zgadza się z powyższymi tezami i wykazuje, że charakter blokady rachunku bankowego jako sankcji stosowanej wobec podatników wymaga, by zagwarantować uprawnienia procesowe strony co najmniej w stopniu, w jakim przewidziane zostały w jurysdykcyjnym postępowaniu podatkowym. W szczególności w tym zakresie ochronę praw podatnika gwarantują zasady prowadzenia postępowania podatkowego.

Czasopismo: Studia Prawnicze KUL
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
Glosa do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego  z  20 grudnia  2018 r., II OSK  249/17, LEX nr  2616392

Glosa do wyroku NSA z dnia 20 grudnia 2018 r. (II OSK 249/17) dotyczy kwestii ustalenia właściwego podmiotu zobligowanego do sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego w celu doprowadzenia robót do stanu zgodnego z prawem. Zdaniem NSA właściwe organy administracji publicznej mają obowiązek obciążenia obowiązkiem wykonania określonych czynności tylko w stosunku do aktualnego właściciela nieruchomości, posiadającego tytuł prawny do dysponowania nieruchomością, na której posadowiony jest obiekt budowlany.

Czasopismo: Studia Prawnicze KUL
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
Glosa do uchwały Sądu Najwyższego z dnia 20 września 2018 r., I KZP 5/18

W komentowanej uchwale Sąd Najwyższy sformułował tezę, że znaczenie terminu ,,pracownik”, którym posłużono się w art. 218 § 1a K.k., powinno być ustalane za pomocą norm i definicji pochodzących z prawa pracy. Przestępstwo z art. 218 § 1a K.k. to przestępstwo jedynie przeciwko prawom pracowników w rozumieniu art. 2 K.p. oraz osób zatrudnionych na warunkach charakterystycznych dla stosunku pracy, niezależnie od nazwy zawartej przez strony umowy (art. 22 § 1¹ K.p.). Stanowisko Sądu Najwyższego należy zaaprobować. Terminowi ,,pracownik” nie można nadawać znaczenia szerszego niż funkcjonujące w prawie pracy, gdyż stanowiłoby to niedozwoloną wykładnię na niekorzyść oskarżonego, kolidującą z zasadą nullum crimen sine lege. Przekonująca jest również teza, aby sąd karny, orzekając o popełnieniu przestępstwa z art. 218 § 1a K.k., dokonywał ustaleń dotyczących wykonywania pracy w warunkach charakterystycznych dla stosunku pracy wbrew nazwie zawartej przez strony umowy zgodnie z zasadą jurysdykcyjnej samodzielności wyrażoną w art. 8 § 1 K.p.k.

Czasopismo: Studia Prawnicze KUL
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
Glosa do uchwały Sądu Najwyższego z dnia 8 listopada 2019 r. III CZP 26/19

W świetle dyspozycji art. 788 § 1 K.p.c. dowody przedstawione przez wnioskodawcę odgrywają kluczową rolę dla uzyskania klauzuli wykonalności na rzecz (przeciwko) następcy prawnego pierwotnego wierzyciela (dłużnika). Skuteczne wykazanie przejścia uprawnień lub obowiązków na rzecz następcy prawnego w tym przypadku możliwe jest wyłącznie na podstawie dokumentów urzędowych lub dokumentów prywatnych z podpisem urzędowo poświadczonym. Glosowane orzeczenie wyczerpuje wątpliwości orzecznicze, jakie mogą powstać przy ocenie dokumentu prywatnego z podpisem notarialnie poświadczonym (a zatem jednego z rodzajów urzędowego poświadczenia podpisu) w kontekście dowodu przejścia uprawnień (obowiązków) na następcę prawnego pierwotnego wierzyciela (dłużnika).

Czasopismo: Studia Prawnicze KUL
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
Kryterium wiedzy i umiejętności jako wymóg dla stałych mediatorów – glosa do wyroku WSA w Poznaniu z 25 stycznia 2018 r., III SA/Po 634/17

Przedmiotem glosy są rozważania odnoszące się do kryterium wiedzy i umiejętności jako jednego z wymogów od osób ubiegających się o wpis na listę stałych mediatorów, w kontekście stanowiska wyrażonego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oraz stanowiska organu I i II instancji przedstawionego w glosowanym orzeczeniu. Ponadto rozważania obejmują również rolę prezesów sądów okręgowych w ocenie dokumentów mających świadczyć o posiadaniu kwalifikacji przez kandydatów na stałych mediatorów, ze skoncentrowaniem się na umiejętnościach, które błędnie utożsamiane są w glosowanym orzeczeniu z doświadczeniem w zakresie prowadzenia rzeczywistych mediacji.

Czasopismo: Studia Prawnicze KUL
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
Glosa do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 czerwca 2017 r., sygn. Akt II OSK 2366/16

Glosowanie przedmiotowego orzeczenia miało na celu poruszenie ważnych kwestii zarówno procesowych jak i materialnych zaistniałych w procedurze administracyjnej w przedmiocie udzielenia ochrony międzynarodowej. Sposób i zakres prowadzenia postępowania dowodowego, w tym zasadność przeprowadzenia dowodu z przesłuchania małoletniego, stanowi zagadnienie wstępne do kwestii materialnych poruszanych w glosie. Integracja obywatela państwa trzeciego ubiegającego się o ochronę międzynarodową a będącego małoletnim, jak i związana z tym zasada najlepszego interesu dziecka, wyrażona w art. 3 Konwencji o prawach dziecka, stanowią główne rozważania niniejszej glosy

Czasopismo: Studia Prawnicze KUL
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
Kinga Cecylia Stasiak (1981-2019)

Artykuł stanowi wspomnienie i prezentację życia i dorobku śp. dr Kingi Stasiak (1981–2019), przedwcześnie zmarłej znakomitej badaczki prawa międzynarodowego publicznego. Ukazuje jej drogę zawodową, związaną z Katolickim Uniwersytetem Lubelskim Jana Pawła II, rozwój zainteresowań badawczych oraz zaangażowanie na rozmaitych polach aktywności naukowej, dydaktycznej i osobistej. Zwraca uwagę, że dorobek naukowy K. Stasiak poza monografią Trybunały umiędzynarodowione w systemie międzynarodowego sądownictwa karnego (Lublin 2012) obejmuje czternaście artykułów naukowych opublikowanych w czasopismach naukowych i pracach zbiorowych, pięć tłumaczeń tekstów źródłowych oraz trzy drobne wypowiedzi naukowe, jak też liczne hasła encyklopedyczne.
Artykuł przedstawia główne pola badawczych dociekań K. Stasiak, poczynając od umiędzynarodowionych trybunałów karnych, zakresu ich kompetencji, przebiegu postępowania oraz znaczenia na arenie międzynarodowej. Jako kolejne obszary badań wskazuje warunki dopuszczalności interwencji humanitarnej, międzynarodowe prawo karne, ze szczególnym uwzględnieniem norm prawa międzynarodowego określających materialnoprawne i proceduralne aspekty odpowiedzialności za zbrodnie wojenne, przeciwko pokojowi i przeciwko ludzkości, zagadnienia wewnętrznego systemu sprawiedliwości Organizacji Narodów Zjednoczonych, praw człowieka. Podkreśla wysoką kulturę słowa i sposób posługiwania się językiem prawniczym oraz odpowiedzialność za formułowane tezy, udowadniane zarówno przy okazji mniejszych, jak i bardziej rozbudowanych opracowań.
Artykuł akcentuje nadzwyczajne zaangażowanie dydaktyczne dr K. Stasiak, szeroką aktywność konferencyjną i translatorską oraz ofiarną służbę na rzecz macierzystej Uczelni. Nie zapomniano o tym, że była wyjątkowo ciepłą, pracowitą, obowiązkową i wszechstronną osobą, a każdy, kto spotkał ją na swojej drodze, może potwierdzić, że zawsze była chętna do pomocy, podchodziła z szacunkiem i życzliwością do ludzi.

Czasopismo: Studia Prawnicze KUL
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
Glosa do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego  z  31 sierpnia  2017 r., II OSK  3025/15, LEX nr  2390501

Glosa dotyczy wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w dnia 31 sierpnia 2017 (II OSK 3025/15), który stanowi, że przy określaniu zakresu stron postępowań administracyjnych w sprawach odnoszących się do pozwolenia na budowę, należy uwzględnić wszelkie oddziaływanie na nieruchomości sąsiednie, które w świetle prawa powszechnie obowiązującego, może oznaczać ograniczenie właścicieli w wykonywaniu ich praw. W świetle orzeczenia NSA, ustalenie stron postępowania powinno być poprzedzone analizą wielu przepisów, w tym przepisów Kodeksu cywilnego, jeżeli nieruchomość jest narażona na immisje.

Czasopismo: Studia Prawnicze KUL
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
Tympanon portalu północnego ponorbertańskiego kościoła św. Trójcy w Strzelnie

Tympanon portalu północnego ponorbertańskiego kościoła św. Trójcy w Strzelnie został odkryty w 1953 roku i znajduje się in situ. Datowany jest na około 1216 rok.
Na uwagę zasługuje zarówno jego forma jak i treść. Wyróżnia go trójlistny kształt i bogactwo środków rzeźbiarskich użytych dla osiągnięcia maksymalnych efektów plastycznych i światłocieniowych.
Płaskorzeźba przedstawia Chrystusa w mandorli zasiadającego na łuku tęczy, z gołębicą Ducha Świętego nad głową, depczącego lwa i smoka. Otacza go dwóch aniołów, dwa symbole Ewangelistów i dwóch Apostołów.
Dla ikonografii kluczowe jest przedstawienie dwóch antropozoomorficznych symboli Ewangelistów – Marka i Łukasza zamiast czterech, co jest najczęstsze w tego typu przedstawieniach oraz dwóch Apostołów Piotra i Pawła. Ich osoby łączy zależność opisana w II wieku przez chrześcijańskiego pisarza Ireneusza z Lyonu w traktacie Adversus Haereses. Jednocześnie, w oparciu o jego słowa, Ewangeliści Marek i Łukasz symbolizują odpowiednio Królewskość i Kapłaństwo Chrystusa.
Czynność deptania smoka i lwa (tradycyjnie poza tymi dwoma przedstawiane są bazyliszek i aspiskus) w których można się domyślać symbolicznego przedstawienia szatana i Antychrysta, wskazuje na władzę Chrystusa nad tymi siłami zła.
Ptak interpretowany jako gołębica Ducha Świętego bądź nawiązuje do wezwania kościoła, bądź też wskazuje na stałą obecność Ducha Świętego demonstrującą najwyższy majestat Chrystusa.
Elementem uzupełniającym przedstawienie jest wić roślinna wychodząca z ust masek, która obiega archiwoltę tympanonu. Jest to ilustracja popularnego w średniowieczu tematu Psychomachii. 
W szerszym kontekście kościelno – politycznym przedstawienie może odnosić się do roli zakonu norbertanów we wprowadzaniu reformy Kościoła w Polsce oraz do instytucji papiestwa. W tym czasie papieżem był Innocenty III. Za jego pontyfikatu papiestwo przeżywało apogeum swojego znaczenia. Innocenty III wysunął koncepcję podwójnego wikariatu Chrystusa oraz ideę samego papieża. Papież, jako namiestnik Chrystusa na ziemi miał dzierżyć w swoich rękach zarówno władzę duchową (Christus Sacerdos) jak i świecką (Christus Rex). Tak więc przedstawienie z tympanonu północnego ukazujące majestat Chrystusa zaakcentowany przez umieszczenie przy nim omówionych symboli może być ilustracją tej idei. Nie jest również wykluczone, że portal północny był głównym wejściem do kościoła.

Czasopismo: Roczniki Humanistyczne
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o sztuce
Słynący cudami wileński obraz Matki Boskiej Sapieżyńskiej

Odszukanie i sięgnięcie do nie drukowanych źródeł archiwalnych wydobyło na światło dzienne nieznane dotąd fakty i ukazało nietypowe losy średniowiecznego ołtarza. Pozwoliło również na uporządkowanie najnowszych faktów historycznych, dotyczących zabytku, którego dzieje zostały zamknięte dopiero w ostatnim dziesięcioleciu XX w. Z dużym prawdopodobieństwem udało się określić miejsce i czas powstania obiektu na przełom XV-XVI w. Podobieństwo układu ikonograficzno-formalnego przemawia za możliwością powstania obrazu w strefie oddziaływania sztuki Krakowa.
Przeprowadzona analiza wydaje się wykluczać pierwotną hipotezę, że prace nad zmianą podobrazia zostały wykonane po pożarze w 1610 r, jak również przypisywanie autorstwa nieznanemu litewskiemu malarzowi. Wydaje się, że z wielkim prawdopodobieństwem, chociaż wciąż hipotetycznie, udało się również określić autora zmian kompozycyjnych w II poł. XVII w. Mógł nim być Franciszek Lekszycki.

Czasopismo: Roczniki Humanistyczne
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o sztuce
Miniatura przedstawiająca Matkę Boską Apokaliptyczną z Mszału kolegiaty kieleckiej

Miniatura z przedstawieniem Matki Boskiej z Dzieciątkiem na półksiężycu (wym.: 7 cm wys. X 6,5 cm szer.) znajduje się na 326 karcie Mszału kolegiaty kieleckiej (ob. przech. w Skarbcu katedralnym w Kielcach). Czas powstania iluminacji wyznacza się na koniec XV wieku, natomiast autorstwo przypisuje się krakowskiemu Mistrzowi Pontyfikału biskupa Fryderyka Jagiellończyka. Miniatura pod względem artystycznym i ikonograficznym jest bardzo cennym zabytkiem. Została włączona w ramy nurtu graficznego występującego w gotyckim małopolskim malarstwie książkowym w latach 1490 – 1505. Dostrzega się w niej wpływy drzeworytów południowoniemieckich końca XV wieku. Świadczy o tym zaczerpnięty stamtąd przez iluminatora charakterystyczny kanon postaci oraz technika pracy Mistrza, w której ujawniają się znamiona grafiki.
Iluminacja z Mszału kolegiaty kieleckiej zwraca uwagę interesującą koncepcją ikonograficzną. Atrybutem pozwalającym zidentyfikować kielecką Madonnę jako Apokaliptyczną jest znajdujący się u Jej stóp półksiężyc. Od klasycznych całopostaciowych przedstawień odróżnia ją ujęcie w półfigurze. Jest ona jednocześnie przykładem redukcji atrybutów – występuje tu jedynie półksiężyc, brak natomiast mandorli słonecznej oraz korony na głowie. Konwencja obrazowa półpostaci Matki Boskiej z Dzieciątkiem znana i stosowana była w niemieckiej grafice XV wieku. Taka formuła ikonograficzna rozpowszechniona przez grafikę zyskała popularność krakowskim drzeworytnictwie połowy XVI wieku.

Czasopismo: Roczniki Humanistyczne
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o sztuce
Drewniane rzeźby lwów w polskiej sztuce gotyckiej

Przedmiotem artykułu pt. „Drewniane rzeźby lwów w polskiej sztuce średniowiecznej”? są pełnoplastyczne figury leżących lwów, zgrupowane w większe zespoły rzeźbiarskie. Część z nich, w liczbie dwudziestu dziewięciu, skupiona jest w kręgu zakonu cystersów – w cysterskich i pocysterskich kościołach i klasztorach na terenie całej Polski tj. w Koprzywnicy, Sulejowie, Szczyrzycu, Krakowie-Mogile, Lądzie n/Wartą. Pozostałe rzeźby lwów, w liczbie dwudziestu czterech, znajdują się w kościołach parafialnych lub innych miejscach nie związanych z zakonem cystersów na terenie Polski tj. w Dobrym Mieście, Leżajsku, Borku Wielkopolskim i Koźminie Wielkopolskim.
Większości figurom przypisuje się średniowieczny czas powstania, wskazując na XIII-XVI w. W niektórych przypadkach (Ląd n/Wartą, Borek Wielkopolski, Koźmin Wielkopolski) lwy datuje się na czas późniejszy tj. XVII-XVIII w., wskazując na nie, jako na kontynuację średniowiecznego typu przedstawieniowego „dźwigającego” lwa.
Rzeźby nawiązują formą przedstawieniową do kamiennych i brązowych dzieł europejskiej średniowiecznej sztuki sepulkralnej. Funkcjonalne ukształtowanie lwich ciał wskazujące na dźwiganie i ruchomy charakter drewnianych figur, nasuwa myśl, jakoby stanowiły one część składową konstrukcji katafalkowej do dźwigania trumny podczas uroczystości pogrzebowych. Lwy z poduszkami na grzbietach w pocysterskich kościołach w Sulejowie i Koprzywnicy mogły być używane jako siedziska do czuwania przy zmarłym, które to zazwyczaj było praktykowane podczas żałobnych nabożeństw.
Lew w kontekście sztuki sepulkralnej wyraża eschatologiczną prawdę jaką jest pokonanie śmierci przez Chrystusa i zmartwychwstanie. Jest znakiem wiary i nadziei zmarłego na życie wieczne.

Czasopismo: Roczniki Humanistyczne
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki o sztuce
Glosa do orzeczenia NSA z dnia 6 października 2016 r., II GSK 3491/15

Naczelny Sąd Administracyjny podtrzymał wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który uchylał decyzję Ministra Zdrowia o odmowie dopuszczenia stowarzyszenia zrzeszającego pacjentów do postępowania o objęcie leku refundacją jako uczestnika na prawach strony. Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu orzeczenia postawił szereg twierdzeń, które prowadzą do wniosku, iż udział organizacji społecznych w postępowaniu refundacyjnym jako uczestników na prawach strony jest możliwy. Rozstrzygnięcie takie należy uznać za prawidłowe, jednak może ono mieć daleko idące konsekwencje dla postępowania refundacyjnego. W szczególności zagrożona może być poufność danych, a co za tym idzie, interes wnioskodawców. Sugerowane jest zatem wprowadzenie szczególnych regulacji co do udziału organizacji społecznych w postępowaniu refundacyjnym.

Czasopismo: Studia Prawnicze KUL
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
Zamek lubelski w XVI i pierwszej połowie XVII wieku

Obecne budowle wzgórza zamkowego w większości powstały w początku XIX wieku. Do najstarszych związanych z funkcjonowaniem grodu kasztelańskiego należą XIII – wieczna baszta – wieża obronno – mieszkalna i kaplica św. Trójcy, której budowę wiąże się z działalnością Kazimierza Wielkiego. Zamek, wybudowany również przez tego króla, rozbudowany jako rezydencja renesansowa w czasach Zygmunta I Starego i ulegający modernizacjom w kolejnych stuleciach ma znikomą dokumentację ikonograficzną. O wyglądzie w czasach piastowskich można mieć pewną orientację na podstawie zachowanych fundamentów, tylko częściowo odkrytych. Pewne domniemanie o rozkładzie budowli na wzgórzu zamkowym mamy na podstawie ostatnio odkrytego malowidła ściennego w kamienicy Lubomelskich w Rynku. Renesansową sylwetę ukazuje miedzioryt kolorowany zamieszczony w VI księdze dzieła „Civitates orbis terrarum”, wydanej w Kolonii w 1618 roku. Bardziej dokładne informacje o układzie budowli zamkowych, ich połączeniach – funkcjach, częściowo wyposażeniu posiadamy ze źródeł pisanych. Głównym jest inwentarz starostwa lubelskiego, zawierający także inwentarz zamku, sporządzony w 1564 roku. Kolejne zmiany funkcji i niewielkie stosunkowo przebudowy są opisane w dwóch lustracjach starostwa z lat 1602 i 1616. Dzięki tym źródłom jest możliwe poznanie wyglądu zamku w czasach jego świetności. Wynika z analizy tych źródeł, że nie bez powodu cudzoziemcy i przybysze spoza Lublina byli zauroczeni nie tylko położeniem zamku, ale także jego budowlami, wyposażeniem. Ponieważ całkowitą zagładę zamkowi przyniosły wojny połowy XVII wieku, nasze wyobrażenie o jego świetności jest ukształtowane tylko na podstawie źródeł.

Czasopismo: Roczniki Humanistyczne
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: historia