rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Wpływ algorytmu określania dróg spływu powierzchniowego na wyniki oceny zagrożenia gleb erozją wodną w skali zlewni z zastosowaniem modelu RUSLE

Celem pracy było określenie wpływu wyboru algorytmu generowania dróg spływu powierzchniowego na wyniki oszacowania zagrożenia gleb erozją aktualną przeprowadzonego w skali zlewni przy użyciu modelu RUSLE. Zagadnienie to zostało zbadane zarówno w odniesieniu do wielkości jak i rozkładu przestrzennego szacowanych strat gleby. Porównano wyniki uzyskane z zastosowaniem siedmiu tego rodzaju algorytmów: D8, Rho8, Kinematic Routing, DEMON, D∞, Multiply Flow Direction (MFD) oraz Triangular Multiply Flow Direction (MD∞). Uzyskane wyniki upoważniają do stwierdzenia, iż dobór algorytmu określenia dróg spływu powierzchniowego nie pozostaje bez wpływu na wyniki oceny zagrożenia erozyjnego. Oszacowanie powierzchni obszarów zagrożonych przy zastosowaniu poszczególnych algorytmów dało zbliżone rezultaty, jednak wystąpiły różnice w określeniu miejsc ich występowania. Za preferowane z punktu widzenia modelowania erozji uznano stosownie algorytmów kierujących spływ do przynajmniej dwóch położonych niżej komórek, a w szczególności algorytm DEMON.

Czasopismo: Roczniki Geomatyki
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze, nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: informatyka, inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Model symulacyjny podziału na działki w zabudowie mieszkaniowej jednorodzinnej

Praca przedstawia badania nad zagadnieniem symulacji podziału na działki obszarów przeznaczonych na zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Jest to jeden z elementów autorskiego systemu wspomagania planowania przestrzennego FAST w formie narzędzia komputerowego służącego bilansowi, ewaluacji i prognostyce zabudowy mieszkaniowej. Zamieszczone w artykule studium literatury ma na celu przybliżenie stanu badań w tym zakresie, a także potencjału oraz perspektyw wykorzystania takiego algorytmu zarówno w projektowanym narzędziu IT oraz w szerszym ujęciu w przetwarzaniu danych GIS w kierunku pełniejszego zobrazowania prognozy rozwoju obszarów mieszkaniowych. Zarówno część studyjna jak i projektowa odnoszą się do oceny dotyczącej słabych i mocnych stron aktualnych systemów podziału, dokonując analizy porównawczej wybranych elementów uznanych za najtrudniejsze do automatycznego przetwarzania. W przedstawionym opisie proponowanego algorytmu podziału na działki budowlane odzwierciedlona jest metoda badawcza polegająca na przełożeniu na język programowania warunków logicznych opisanych przez założenia i regulacje planistyczne dotyczące zabudowy, a także dodatkowych danych, w tym struktury własności, istniejących obiektów i kształtu parceli.

Czasopismo: Roczniki Geomatyki
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze, nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: informatyka, inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Zastosowanie triangulacji do wizualizacji kartograficznej i analizy zmian danych czasowo-przestrzennych

Wizualizacja danych czasowo-przestrzennych opiera się głównie na wykorzystaniu odpowiednio dobranych metod kartograficznych. Można wyróżnić dwa zasadnicze podejścia do powyższego problemu: wykorzystanie animacji lub sekwencji obrazów, bądź jednoczesne wyświetlanie warstw prezentujących stany obiektów w danych stanach czasowych. Pierwsza z metod świetnie nadaje się do oddania charakteru zjawiska oraz głównego trendu zmian w czasie, jednak nie jest najlepszym rozwiązaniem dla szczegółowych analiz w wielu stanach czasowych. Druga grupa metod (do której należy między innymi Space Time Cube), w której cechy przestrzenne obiektów prezentowane są w dwóch wymiarach, a trzecim wymiarem pozostaje czas, lepiej nadaje się do szczegółowych analiz. W pracy zaproponowano wykorzystanie triangulacji do wizualizacji i parametryzacji zmian czasowo-przestrzennych. Metoda ta opiera się na połączeniu zmodyfikowanej metody Space Time Cube z triangulacją. Atutem prezentowanego rozwiązania jest możliwość adaptacji klasycznych analiz przestrzennych na potrzeby opisu zmian w czasie geometrii obiektów przestrzennych.

Czasopismo: Roczniki Geomatyki
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze, nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: informatyka, inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Współczesne problemy prowadzenia mapy zasadniczej w Polsce

Mapa zasadnicza prowadzona jest w Polsce od ponad 35 lat. Metody i środki wykorzystywane do jej prowadzenia były zawsze adekwatne do dostępnych środków technicznych. Mapa zasadnicza, od początku jej prowadzenia była najwierniejszym co do treści, i najdokładniejszym co do lokalizacji modelem rzeczywistości wykorzystywanym przede wszystkim do celów urzędowych jako pomoc w projektowaniu i realizacji inwestycji. Obecnie obowiązujące przepisy, związane z implementacją dyrektywy INSPIRE, wnoszą wiele zmian w funkcjonowaniu mapy zasadniczej. Nie zawsze są to jednak zmiany korzystne. W artykule autor przedstawia swoje spostrzeżenia dotyczące problemów w prowadzeniu mapy zasadniczej na bazie ponad 20-letnich doświadczeń związanych z automatyzacją prowadzenia mapy zasadniczej w wielu ośrodkach dokumentacji geodezyjnej i kartograficznej.

Czasopismo: Roczniki Geomatyki
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze, nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: informatyka, inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Mapa podziału hydrograficznego Polski w skali 1:10 000 – nowe hydrograficzne dane referencyjne

Mapę Podziału Hydrograficznego Polski w skali 1:10 000 (MPHP10) opracowano w ramach projektu Informatyczny System Osłony Kraju przed Nadzwyczajnymi Zagrożeniami (ISOK). MPHP10 to jednolita, ciągła baza danych hydrograficznych obejmująca obszar całego kraju łącznie z częściami dorzecza Wisły i Odry położonymi poza jej granicami. Mapa ta zawiera charakterystykę geometryczną i opisową sieci rzecznej oraz zlewni. MPHP jest jedynym źródłem danych o granicach zlewni. MPHP jest podstawą do tworzenia różnych map tematycznych związanych z gospodarką wodną. Może być pomocna w bilansowaniu wodno gospodarczym, ocenie zasobów wodnych, ocenie przepływów i w konsekwencji symulowaniu ich zmian spowodowanych zmianami klimatu lub działaniami z zakresu gospodarki wodnej. Analizy takie można przeprowadzać w zadanych obszarach takich jak jednolite części wód, zlewnie. regiony wodne oraz dorzecza. Podstawą do utworzenia MPHP10 były warstwy zasobów Bazy Danych Obiektów Topograficznych. Materiał ten został zweryfikowany przez hydrografów. Dzięki temu utworzona mapa numeryczna jest materiałem, który może uzupełnić bądź poprawić zasób geodezyjny w zakresie nazewnictwa cieków i zbiorników wodnych oraz przebiegu, lokalizacji źródeł i ujść cieków. Wymagać to będzie konsultacji między odpowiedzialnymi instytucjami oraz zmiany obowiązujących przepisów. MPHP jest jednym z referencyjnych zbiorów danych tworzących krajową infrastrukturę informacji przestrzennej. Dzięki dostosowaniu MPHP do standardów INSPIRE produkt ten ma taką samą strukturę jak zbiory danych hydrograficznych innych państw Unii Europejskiej. Zharmonizowany zbiór danych MPHP stanie się częścią europejskiej infrastruktury informacji przestrzennej. Pozwoli to dane pochodzące z MPHP10 łączyć z danymi z innych państw i tworzyć opracowania kartograficzne oraz prowadzić analizy przestrzenne o charakterze transgranicznym i paneuropejskim.

Czasopismo: Roczniki Geomatyki
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze, nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: informatyka, inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Integracja danych topograficznych, nawigacyjnych, hydrodynamicznych i meteorologicznych w morskiej strefie przybrzeżnej za pomocą mapy hybrydowej

Zapewnienie bezpieczeństwa w rejonie przybrzeżnym wymusza na państwach nadmorskich prowadzenie badań w zakresie integracji różnych danych środowiskowych. Artykuł przedstawia efekty pracy nad tworzeniem map integrujących elektroniczne mapy nawigacyjne z ortofotomapami terenów przybrzeżnych, jak i danymi z numerycznych modeli hydrodynamicznych i meteorologicznych. Koncentrując się wokół problemów związanych z tworzeniem sieciocentrycznego środowiska integrującego dane dystrybuowane w różnych formatach, szczególną uwagę poświęcając formatowi NetCDF rozwijanemu przez stowarzyszenie UCAR (University Corporation for Atmospheric Research). Zastosowanie formatu NetCDF pozwala w prosty sposób wprowadzać do systemów GIS informacje geoprzestrzenne pochodzące z numerycznych modeli pogody, falowania i hydrodynamicznych. Stosowanie odpowiednich konwencji zapisu metadanych gwarantuje łatwą wizualizację i możliwość analizy w systemie GIS. Przedstawiono wyniki badań nad ww. zagadnieniami wykonanymi w ramach projektu rozwojowego nr O R00 0105 11 finansowanego przez Narodowe Centrum Badań i Rozwoju.

Czasopismo: Roczniki Geomatyki
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze, nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: informatyka, inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Wykorzystanie wskaźników krajobrazowych do oceny zagospodarowania terenu

Do oceny stopnia zagospodarowania wykorzystano analizę struktury krajobrazu, na podstawie mierników krajobrazowych, z wykorzystaniem danych o pokryciu terenu, zgromadzonych w TBD. Na podstawie trzech jednostkowych wskaźników krajobrazowych, a mianowicie SIDI, IJI oraz CV obliczono Syntetyczny Wskaźnik Zróżnicowania Przestrzennego – WZP, który umożliwia charakterystykę struktury przestrzennej pokrycia terenu, odzwierciedlającego zagospodarowanie terenu. W celu wykonania interpretacji funkcjonalnej wskaźnika, określono progi, przy których zmienia się zróżnicowanie przestrzenne terenu, wykorzystując w tym celu podział kwartylowy. Wartości poniżej pierwszego kwartyla wskazują niewielkie zróżnicowania zagospodarowania, podczas gdy powyżej trzeciego – duże zróżnicowanie. Obliczenie metryk jednostkowych i opracowanie wskaźnika WZP wymagało wcześniejszej analizy doboru wielkości pola podstawowego oraz rozmiaru ruchomego okna. Określenie wartości progowych, przy których zmienia się zróżnicowanie przestrzenne analizowanego obszaru, wymagało również zrozumienia i odpowiedniej interpretacji charakterystyk statystycznych uzyskanych wyników. Metodę analiz zagospodarowania przestrzennego z wykorzystaniem wskaźnika WZP przetestowano dla dwóch podwarszawskich gmin: Błonie i Leszno.

Czasopismo: Roczniki Geomatyki
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze, nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: informatyka, inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Wykorzystanie geoankiety jako narzędzia konsultacji społecznych w procesie planowania przestrzennego w aglomeracji poznańskiej

W obliczu złożoności gospodarki przestrzennej a także samego procesu planowania przestrzennego, konieczne jest poszukiwanie rozwiązań pozwalających na usprawnienie i zwiększenie przejrzystości procesów planistycznych. Określając potencjał narzędzi internetowych opartych na systemach geoinformacyjnych, autorzy artykułu przedstawili możliwości zastosowania geoankiety jako narzędzia wspierającego partycypację społeczną w planowaniu przestrzennym – zarówno w jej ustawowych, jak i pozaustawowych formach. W niniejszym artykule zaprezentowano sześć zastosowań geoankiety w Poznaniu i gminach podmiejskich, realizowanych w latach 2015-2016. Zwrócono uwagę na silne i słabe strony wdrażania narzędzi e-partycypacji w jednostkach samorządu terytorialnego oraz na możliwości i ograniczenia w tym zakresie z punktu widzenia praktyki planistycznej.

Czasopismo: Roczniki Geomatyki
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze, nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: informatyka, inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Analiza dostępności Staromiejskiej Trasy Turystycznej Koszalina dla osób z niepełnosprawnością ruchową

Powszechność Internetu sprzyja rozwojowi danych zawierających informację przestrzenną, stąd dużą popularnością cieszą się serwisy mapowe. Są to bardzo często rozbudowane systemy zawierające wiele informacji (często także i funkcji do tworzenia własnych analiz). Jednak wśród dostępnych wielu geoserwisów zawierających rozmaite dane i przeznaczonych dla różnorodnego grona odbiorców, bardzo mało jest serwisów geoinformacyjnych z informacjami dla osób niepełnosprawnych, a występujące tam dane są często niekompletne. W artykule zwrócono uwagę na dwie ważne sprawy. Pierwsza, to uświadomienie społeczności, że kształtowanie społeczeństwa geoinformacyjnego odbywać się powinno z uwzględnieniem potrzeb potencjalnych użytkowników wszelkich grup społecznych. Druga – jak ważne jest tworzenie geoserwisów zawierających dane między innymi o barierach w infrastrukturze miejskiej, o dostępności wszelkich obiektów dla osób niepełnosprawnych. Z pomocą osoby poruszającej się na wózku inwalidzkim, sprawdzono dostępność Staromiejskiej Trasy Turystycznej Koszalina. Wskazano, czy taka osoba może samodzielnie pokonać daną trasę i jaka jest dostępność do obiektów znajdujących się na trasie, takich jak: zabytki, restauracje/kawiarnie, bankomaty, przystanki autobusowe. Wyniki analizy przedstawiono w postaci mapy internetowej.

Czasopismo: Roczniki Geomatyki
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze, nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: informatyka, inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
IIP z perspektywy uczestników szkoleń

Postępujący rozwój infrastruktur informacji przestrzennej, wciąż rosnąca liczba ich użytkowników oraz ciągłe zapotrzebowanie na informację przestrzenną, powodują konieczność okresowego monitorowania odbioru społecznego INSPIRE, zwłaszcza wśród przedstawicieli administracji publicznej. Uzyskane informacje mogą ułatwić określenie dalszych kierunków rozwoju IIP, nie tylko w kraju, ale i w Europie. Celem eksperymentu badawczego jest sprawdzenie świadomości INSPIRE i SDI wśród uczestników szkoleń, organizowanych na zlecenie GUGiK, dla przedstawicieli jednostek samorządu terytorialnego, w zakresie obsługi oprogramowania Modułu SDI oraz aplikacji EMUiA. Eksperyment prowadzony jest w formie ankiety on-line oraz w postaci dyskusji (tzw. hydeparków) podczas szkoleń. Niniejszy artykuł przedstawia wyniki dotąd przeprowadzonych badań.

Czasopismo: Roczniki Geomatyki
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze, nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: informatyka, inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Symulacje zmian pokrycia terenu i użytkowania ziemi z wykorzystaniem modelu agentowego

Modelowanie agentowe (ABM) jest przykładem geomodelowania opartego na wykorzystaniu i przetwarzaniu danych przestrzennych czyli związanych z systemami informacji geograficznej. Jest to jedna z najlepiej przystosowanych metod służących do modelowania sprzężonych systemów naturalnych i społecznych (CHANS), a zarazem relacji człowiek-środowisko. System odzwierciedlany w modelu agentowym składa się z obiektów i elementów umieszczonych w przestrzeni modelowej, która stanowi modelowy obraz Pojezierza Gnieźnieńskiego, a kluczową rolę w całym procesie odgrywają agenci – jednostki decyzyjne modelu, którymi w omawianym systemie są rolnicy. Opracowany model agentowy służy do symulacji zmian pokrycia terenu i użytkowania ziemi będących jednym z istotniejszych syntetycznych wskaźników przemian w środowisku geograficznym. Prezentowany model agentowy oparty jest na schemacie działania związanym z przystępowaniem rolników do wybranych pakietów Programu Rolnośrodowiskowego 2007-2013, które wymuszają na nich ściśle określone działania proekologiczne. Model umożliwia modelowanie różnych scenariuszy postępowania rolników, przez co pozwala uzyskać zarówno realne, jak i abstrakcyjne (100% zainteresowania ofertą PRŚ) konfiguracje pokrycia terenu i użytkowania ziemi. Ten sposób modelowania jest szczególnie przydatny w kontekście funkcjonowania środowiska geograficznego opartego o ścisłe relacje człowiek-środowisko. Dodatkowo może służyć, jako narzędzie wykorzystywane w procesie wspierania podejmowania decyzji, w prognozowaniu rozwoju środowiska, w planowaniu przestrzennym oraz w ocenie oddziaływania na środowisko.

Czasopismo: Roczniki Geomatyki
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze, nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: informatyka, inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Model przepływu danych przestrzennych w administracji publicznej wykorzystujący podejście procesowe

Artykuł jest próbą opisania w jaki sposób przejść od podejścia produktowego do podejścia procesowego zarządzania danymi przestrzennymi w polskich warunkach prawnych i faktycznych. Zaprezentowano nowatorski, autorski model przepływu danych przestrzennych w administracji publicznej, który między innymi: w zakresie wykorzystywania danych przestrzennych zrównuje sferę realną (faktyczne wykorzystanie) i sferę regulacyjną (prawną), racjonalizuje wydatkowanie środków finansowych przez administrację publiczną, odchodzi od podejścia opartego o wytwórców danych na rzecz użytkowników danych przestrzennych (zmian na podejście procesowe zarządzania danymi przestrzennymi), posiada zidentyfikowane mechanizmy stabilizacyjne, które uniezależniają model od zmian kompetencji poszczególnych podmiotów administracji publicznej. Następnie przedstawiono analizę staniu istniejącego w polskim systemie prawnym oraz zaproponowano zmiany do obowiązujących przepisów prawa, które dostosują obowiązujący model przepływu danych do modelu zaproponowanego przez autorkę.

Czasopismo: Roczniki Geomatyki
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze, nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: informatyka, inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Archeologiczne zdjęcie Polski jako element infrastruktury informacji przestrzennej

W artykule przedstawiono wyniki prac wykonanych w pierwszym roku realizacji pilotażowego projektu pt.” Geoprzestrzenny system ewidencjonowania Archeologicznego Zdjęcia Polski dla obszaru Ziemi Chełmińskiej – AZPGEO”. W pierwszej kolejności przedstawiono genezę powstania programu badawczo-konserwatorskiego „Archeologiczne Zdjęcie Polski – AZP”, jako wyniku wieloletnich, sięgających końca XIX wieku, doświadczeń w zakresie archeologicznych badań powierzchniowych. Przez blisko 40 lat archeologowie przeprowadzili badania na obszarze 270 000 km2. Dokumentami, na których dotychczas pracują są: 1) „obszary” AZP, tj. arkusze formatu A4 (5x7,5 km, 37,5 km2) mapy Polski w skali 1:25 000, 2) karty ewidencyjne stanowisk AZP, składające się z części opisowej i części graficznej, z numerem stanowiska składającym się z numeru obszaru i numeru kolejnego stanowiska. W wyniku realizacji projektu AZPGEO nastąpi przeniesienie informacji przestrzennej oraz opisowej z kart AZP do cyfrowej bazy danych. Zakres prac obejmuje: 1) weryfikację przestrzennych danych o nieruchomych zabytkach archeologicznych; 2) harmonizację danych AZP z SDI; 3) przetestowanie standardów w ramach budowy zintegrowanego systemu informacji o zabytkach; 4) ocenę jakości siatki AZP; 5) uruchomienie serwisów WMS, WFS dla Rejestru Zabytków Archeologicznych, zgodnie z dyrektywą INSPIRE; 6) poprawę warunków w zarządzaniu i ochronie dziedzictwem archeologicznym przez WUOZ w Toruniu.

Czasopismo: Roczniki Geomatyki
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze, nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: informatyka, inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Przyszłe kierunki normalizacji w katastrze

Artykuł dotyczy tego aspektu normalizacji z zakresu informacji geograficznej, który odnosi się do ewidencji gruntów i budynków. Normą, która ma w nim najszersze zastosowanie jest PN-EN ISO 19152:2013-05E „Informacja geograficzna – Katastralny Model Administrowania Terenem (LADM)”. Od opublikowania normy minęło już dużo czasu, dlatego pojawiła się dyskusja nad opracowaniem jej nowej edycji. W 2017 roku w Delft (Holandia) odbyły się warsztaty poświęcone temu zagadnieniu. Celem artykułu jest przedstawienie uwarunkowań opracowania nowej edycji normy ISO 19152 oraz kierunków jej dalszego rozwoju. Z przeprowadzonych w pracy rozważań wynika, że w ramach nowej edycji rozwijane będą zarówno istniejące już rozwiązania (rejestracja praw, ograniczeń, zobowiązań, kataster 3D) jak i wprowadzane nowe (moduł fiskalny/wyceny nieruchomości). Planowany prace zrealizowane mają zostać w czasie dwóch do czterech lat.

Czasopismo: Roczniki Geomatyki
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze, nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: informatyka, inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Zastosowanie wielowymiarowej analizy porównawczej do wyznaczenia wskaźnika lokalizacji działki rolnej

W pracy podjęto próbę zdefiniowania syntetycznego wskaźnika ilościowego jako miary opisującej lokalizację działki. Do wyznaczenia wskaźnika zastosowano wielowymiarową analizę porównawczą. Wskaźnik lokalizacji wyznaczono na podstawie autorskiej formuły bazującej na wagowaniu odległości działki do wybranych miejsc lub obiektów. Tak wyznaczony wskaźnik umożliwił obiektywne opisanie lokalizacji działki i zastąpienie analizowanych cech lokalizacyjnych jedną zmienną. W pracy zaproponowano także wykorzystanie opracowanej miary syntetycznej jako miary podobieństwa w grupowaniu działek. W tym celu zastosowano metody statystyki przestrzennej bazujące na zjawisku autokorelacji przestrzennej. Na podstawie wyznaczonych statystyk globalnych i lokalnych Morana, zidentyfikowano skupiska nieruchomości podobnych pod względem lokalizacji. Tak wydzielone klastry przestrzenne mogą mieć wielorakie zastosowanie. Mogą służyć do różnych zadań realizowanych w gminie, w których ważną rolę odgrywa odległość do określonych miejsc. Badania przeprowadzono dla niezabudowanych nieruchomości rolnych. Obszarem badań była gmina wiejska Krotoszyce, położona w południowo-zachodniej Polsce.

Czasopismo: Roczniki Geomatyki
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze, nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: informatyka, inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Mapa gęstości zaludnienia Krakowa – propozycja metodyki opracowania oraz przykładowe zastosowania

W artykule przedstawiono autorską metodę opracowania mapy gęstości zaludnienia miasta Krakowa. Podstawowymi materiałami wykorzystanymi w procesie opracowania mapy były: ortofotomapa ze zdjeć lotniczych oraz ogólnie dostępne dane o liczbie osób uprawnionych do głosowania w poszczególnych obwodach wyborczych na terenie miasta. Dodatkowo wykorzystano również plan miasta, a w wybranych obszarach - mapy ewidencyjne. Materiały te służyły do określenia granic obwodów wyborczych. Lokalizację przestrzenną granic uzyskano na drodze wektoryzacji ortofotomapy ze zdjęć lotniczych. Fotointerpretacja ortofotomapy pozwoliła na uszczegółowienie i sklasyfikowanie miejsc skupisk ludności (położenie budynków jednorodzinnych, kamienic, klatek schodowych w blokach mieszkalnych). Rozkład przestrzenny rozmieszczenia ludności uzyskano metodą dazymetryczną, przyjmując za punkt wyjścia faktyczną liczbę ludności zameldowanej w poszczególnych obwodach wyborczych i uszczegółowiając jej rozmieszczenie wewnątrz tych obszarów poprzez iteracyjne określenie proporcji pomiędzy poszczególnymi rodzajami skupisk ludności, indywidualnie w każdym z obwodów. Powstała mapa skupisk ludności została przekształcona na mapę rastrową o wielkości komórki 25x25 metrów. W artykule zaprezentowano także wybrane możliwości wykorzystania tego typu informacji w analizach przestrzennych z zakresu: zarządzania kryzysowego, geomarketingu, analiz komunikacyjnych i wspierania decyzji administracyjnych.

Czasopismo: Roczniki Geomatyki
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze, nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: informatyka, inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka