rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
EUROPEJSKI KONTEKST FINANSOWANIA CYFRYZACJI KIN

Od kilku lat, w związku z pojawieniem się możliwości zastosowania cyfrowej projekcji w kinach, prowadzona jest dyskusja na temat cyfryzacji kin. Ze względu na wysokie koszty inwestycji gruntownie analizowane są korzyści wynikające ze zmiany kinotechnicznej oraz opracowywane modele finansowania

Czasopismo: Zarządzanie w Kulturze
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii, nauki o zarządzaniu i jakości
ZARZĄDZANIE MARKĄ A RYNEK USŁUG KULTURALNYCH – NA PRZYKŁADZIE SZLAKU ARCHITEKTURY DREWNIANEJ

Poniższy tekst ma być próbą przeniesienia zagadnień związanych z pojęciem marki w sferę zarządzania dziedzictwem kulturowym. Okazuje się bowiem, że stworzenie nowej marki w obrębie tej specyficznej grupy „towarów i usług” jest procesem równie trudnym, co wykreowanie nowej marki w sektorze komercyjnym. Wybór małopolskiegoSzlaku Architektury Drewnianej jako głównego przedmiotu rozważań nie jest przypadkowy. Z jednej strony jest to bowiem produkt dobrze już rozpoznawalny przez mieszkańców Małopolski, z drugiej zaś (ze względu na wpisanie w obręb tej trasy wielu różnorodnych obiektów – różnorodnych pod względem własności, klasy artystycznej, stanu zachowania, pełnionych obecnie funkcji) – pozwala na wskazanie wielu możliwych perturbacji, jakie napotkają osoby próbujące podejmować podobne działania.

Czasopismo: Zarządzanie w Kulturze
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii, nauki o zarządzaniu i jakości
PUBLICZNE PRZEDSIĘBIORSTWO MEDIALNE – ZARZĄDZANIE, SYSTEMY, MODELE

Zarządzanie publiczne jest czy raczej może stać się najmłodszą subdyscypliną nauki o zarządzaniu. Przedmiotem jej zainteresowania są organizacje publiczne realizujące interes publiczny. Organizacje publiczne w przeciwieństwie do organizacji biznesowych nie są nastawione na zysk. Ich cel wyznacza właściciel, czyli państwo, i na jego realizację przeznacza publiczne środki. Ten klasyczny model funkcjonowania organizacji publicznej jest nieco odmienny w przypadku polskich publicznych telewizji i radia. W budżecie telewizji publicznej jedynie 30% to pieniądze podatników, a w przypadku radia około 80%. Są jednak kraje takie jak Wielka Brytania, Dania, Norwegia, Szwecja czy Japonia, w których udział pieniędzy publicznych w przychodach tych instytucji wynosi 100%3. Zatem zarządzanie polskimi mediami publicznymi musi stanowić połączenie dwóch celów: komercyjnego i publicznego. Polskim mediom publicznym nadano formę spółek prawa handlowego, które ze swej natury są nastawione na zysk. Tego zresztą oczekuje minister skarbu państwa, który w stosunku do spółek medialnych pełni funkcje właścicielskie. Z drugiej jednak strony polskie media publiczne poddano ustawie o radiofonii i telewizji, w której opisano interes publiczny (zadania), czasami określany jako misja mediów publicznych.

Czasopismo: Zarządzanie w Kulturze
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii, nauki o zarządzaniu i jakości
ZARZĄDZANIE PROJEKTEM – LEKCJA WYNIESIONA Z DOŚWIADCZEŃ BARBARY TORUŃCZYK, INICJATORKI I REALIZATORKI PRZEDSIĘWZIĘCIA WYDAWNICZEGO „ZESZYTY LITERACKIE”

Podstawą działalności społeczno-kulturalnej jest dzisiaj praca oparta na projekcie. Zarówno instytucje państwowe, samorządowe, jak i sektor non profit (fundacje i stowarzyszenia), chcąc otrzymać środki finansowe na swoją działalność, zobowiązane są do przedstawienia pomysłu w formie projektu. Ze względu na te formalne wymogi coraz powszechniej rozumienie tego pojęcia zawęża się do wniosku – formalnego zapisu działań. A przecież słowo „projekt” ma szerszy zakres. Jego zakorzenienie w kulturze wskazuje na rozleglejsze pole odniesień. Już chociażby lektura dzienników, notatników czy wspomnień pozostawionych nam przez artystów i intelektualistów dowodzi powszechności jego stosowania wśród ludzi kultury.Aby nie zatracić sensu i znaczenia tego słowa, warto odwołać się do doświadczeń tych, którzy odnieśli sukces na rynku kultury. Tak też przyjrzenie się „Zeszytom Literackim” pozwoli określić cechy przedsięwzięcia społeczno-kulturalnego pretendującego do miana szeroko rozumianego projektu. Analiza etapów realizacji tej inicjatywy wydawniczej może być próbą wskazania zasad tworzenia projektu.

Czasopismo: Zarządzanie w Kulturze
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii, nauki o zarządzaniu i jakości
ZMIANY W SPOSOBACH ZARZĄDZANIA A POMIAR EFEKTYWNOŚCI ZARZĄDZANIA W INSTYTUCJACH KULTURY

Zmiany zachodzące w zarządzaniu gospodarką nie ominęły także publicznego sektora kultury. Towarzyszy im poszukiwanie rozwiązań menedżerskich specyficznych dla poszczególnych sfer sektora publicznego. Zarządzanie w sektorze publicznym, w tym także zarządzanie instytucjami kultury, niesie wiele dylematów, często nieobecnych w sektorze prywatnym. W konsekwencji zapomina się o potrzebie mierzenia efektywności zarządzania w tych placówkach albo też w ogóle nie dostrzega się takiej potrzeby. Celem tego artykułu jest zwrócenie uwagi na konieczność uwzględniania efektywności w zarządzaniu instytucjami kultury, a także zaproponowanie takich wskaźników jej pomiaru, które pomogą lepiej opisać efektywność zarządzania publicznymi jednostkami kultury i wykorzystania środków publicznych na rozwój kultury.

Czasopismo: Zarządzanie w Kulturze
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii, nauki o zarządzaniu i jakości
PROBLEM WARTOŚCI W ZARZĄDZANIU HUMANISTYCZNYM

Nauki humanistyczne, nauki o człowieku, nauki o społeczeństwie oraz nauki ekonomiczne, w których skład tradycyjnie (choć niesłusznie) wlicza się także nauki o organizacji i zarządzaniu, niebezpiecznie się od siebie oddaliły, chociaż wywodzą się z jednego źródła, zarówno merytorycznie, jak i historycznie. Wszystkie są w istocie naukami o człowieku, jego działalności indywidualnej i zbiorowej, jego środowisku społecznym, jego indywidualnych oraz zbiorowych wytworach. Psychologia i fizjologia człowieka są naukami o samym człowieku, a nauki społeczne, humanistyczne i ekonomiczne – o wytworach ludzi: organizacjach, produktach, ich wzajemnym oddziaływaniu, miarach ich wartości oraz procesach kształtowania się tych miar. Nauki społeczne zajmują się organizacjami tworzonymi przez człowieka, zarówno nieformalnymi, jak i formalnymi (organizacje), nauki humanistyczne zajmują się wytworami typu informacyjno-symbolicznego (prawo, literatura, teatr, film, sztuka etc.), nauki ekonomiczne zaś zajmują się ludzkimi wytworami (lub produktami naturalnymi, zawsze jednak przez ludzi wydobywanymi czy przetwarzanymi) z punktu widzenia ich wartości i wymiany. Do tych ostatnich zalicza się również wytwory symboliczno-informacyjne, a więc dzieła sztuki, książki, produkcję filmową i teatralną, które również podlegają obrotowi ekonomicznemu. Zatem związek pomiędzy dziedziną humanistyki a ekonomią, organizacją i zarządzaniem, jest oczywisty i pozwala stworzyć jedną z dziedzin ekonomii (ekonomię humanistyczną), a także zarządzania i organizacji (zarządzanie humanistyczne).

Czasopismo: Zarządzanie w Kulturze
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii, nauki o zarządzaniu i jakości
MARKETING W DZIAŁALNOŚCI PODMIOTÓW KULTURY – AKTUALNE WYZWANIA, PROBLEMY I DOŚWIADCZENIA

Marketing – kategoria, która zyskała sobie w ostatnich czasach miano jednej z najbardziej popularnych dróg do sukcesu rynkowego w różnych dziedzinach aktywności w naszym kraju – staje się również coraz bardziej dostrzegany i ceniony na polu działalności kulturalnej. Podmioty kultury (instytucje, placówki, stowarzyszenia, organizacje, fundacje, zespoły artystyczne itp.) nabywają przekonania, że – mówiąc słowami A. Giddensa – nie można dziś rynkowi powiedzieć „nie”, a jedyna możliwość, to sprawić, by pracował dla ludzi.Marketing budzi jednak w środowisku pracowników kultury bardzo różne opinie i przybiera przeróżne oblicza. Traktowany jako szansa na powodzenie, rodzi postawy wiary i nadziei lub – postrzegany jako „obce ciało nieczyste” – wznieca niepokój, krytykę, nieufność. Negatywne podejście wynika najczęściej z nieznajomości tej dziedziny w sensie profesjonalnym i opierania się tylko na wiedzy potocznej lub – co najwyżej – fragmentarycznych i mało już aktualnych ujęciach teoretycznych.Pod pojęciem marketing kryje się wiele znaczeń. Termin pochodzi od angielskiego słowa market (bazar, targ, rynek) i w najbardziej ogólnym ujęciu można przyjąć jego rozumienie jako sposób myślenia i działania rynkowego. Istnieje niezliczona liczba definicji, formułowanych na gruncie wielu dyscyplin naukowych, w odmiennych miejscachi przedziałach czasowych, w których eksponowane są przeróżne aspekty funkcjonowania rynkowego, co sprawia, iż ta sama kategoria pojęciowa zmienia zakres znaczeniowy. Nie wchodząc tutaj w szczegółowe rozważania terminologiczne, chcemy jedynie zwrócić uwagę na nowe orientacje, pilną potrzebę ich poznawania i konieczność „pożegnania się” z wizją marketingu w tradycyjnym rozumieniu.

Czasopismo: Zarządzanie w Kulturze
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii, nauki o zarządzaniu i jakości
WPROWADZENIE DO PROBLEMATYKI PROMOCJI NARODOWEJ

Obecnie promocję uznaje się za jeden z najważniejszych instrumentów marketingu. We współczesnym rozumieniu marketing obejmuje wszystkie obszary życia nie tylko gospodarczego, ale też społecznego, kulturalnego i politycznego. Kotler definiuje marketing jako „proces społeczny i zarządczy, dzięki któremu jednostki i grupy otrzymują to, czego potrzebują i pragną, poprzez tworzenie, oferowanie i wymianę z innymi jednostkami i grupami produktów posiadających wartość”1. Produkt, według niego, jest pojęciem bardzo szerokim – poznaniem potrzeb i życzeń rynków docelowych oraz zapewnieniem pożądanego poziomu zadowolenia w sposób efektywniejszy i  skuteczniejszy niż konkurenci, przy jednoczesnym zachowaniu lub podniesieniu dobrobytu konsumenta i społeczeństwa. Taka koncepcja marketingu odnosi się nie tylko do podmiotów rynkowych i potrzeb konsumenta, lecz zwraca także uwagę na interes publiczny, obejmując nim także instytucje i organizacje non-profit, rządy oraz jednostki terytorialne różnego szczebla. Tak więc każda organizacja powinna identyfikować i zaspokajać potrzeby konsumentów tak, aby przyczynić się również do dobra ogólnospołecznego. Zatem muszą być brane pod uwagę trzy zasadnicze aspekty: zysk działającej organizacji, zaspokojenie wymagań klientów oraz dbanie o interes publiczny. Ponieważ pojęcie marketingu zostało zastosowane z powodzeniem w praktycznie wszystkich dziedzinach gospodarczych i pozagospodarczych, konieczne stało się dookreślenie go w różnych sektorach działalności. Oprócz marketingu dóbr inwestycyjnych, dóbr konsumpcyjnych czy marketingu usług utworzony został także sektor zwany marketingiem terytorialnym lub marketingiem miejsca. Konkurencja, zawsze stymulująca marketing – który stał się koniecznością, kiedy podaż towarów zaczynała górować nad popytem (rynek konsumenta) – zaistniała także w dziedzinie kultur, regionów, miast i narodów. Tym sposobem marketing terytorialny jest kolejnym etapem  przenoszenia koncepcji zarządzania wypracowanych w sektorze prywatnym do sektora publicznego

Czasopismo: Zarządzanie w Kulturze
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii, nauki o zarządzaniu i jakości
REALIZACJA MISJI UPOWSZECHNIANIA KULTURY NA PRZYKŁADZIE KAMERALNEJ SCENY TEATRU „BAGATELA” – SCENA SAREGO 7

Zaledwie kilka lat temu na Scenie Sarego 7 nie można było zacząć punktualnie przedstawienia, należało poczekać na widzów, którzy próbują w przestrzeni kulturalnego miasta Krakowa odnaleźć drugą scenę „Bagateli”. Dzisiaj uśmiecham się, kiedy poznaję na widowni stałych bywalców. Przez ten krótki okres scena, a właściwie 2 przestrzenie sceniczne różne w charakterze i kompozycji wraz z otoczeniem sceny rozwijały się, pozwalając na realizację coraz bogatszych wizji artystycznych.

Czasopismo: Zarządzanie w Kulturze
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii, nauki o zarządzaniu i jakości
TWÓRCZOŚĆ JAKO WYZWANIE I SZANSA DLA WSPÓŁCZESNEGO ZARZĄDZANIA

Zarządzanie twórcze jest nową dziedziną wiedzy w dziale nauk o zarządzaniu. Jako przedmiot nauczania wprowadzone zostało przez Tudora Rickardsa w roku 1984 w Manchester Business School i szybko znalazło uznanie w innych szkołach biznesu. Warto na marginesie dodać, iż w tym samym czasie naukę o twórczości propagował w środowisku inżynierskim doc. dr Tomasz Kocowski z Instytutu Psychologii UJ. Miałem przyjemność uczestniczyć w dwóch zorganizowanych w Sudetach znakomitych warsztatach twórczego myślenia, w których uczestniczyli przede wszystkim naukowcy, inżynierowie, projektanci i wynalazcy, psychologowie zaś pomagali im w osiągnięciu twórczego podejścia i generowaniu twórczych rozwiązań w ich dziedzinach działalności. W Polsce nie było jeszcze w tym czasie wielkiego prywatnego biznesu, menedżeryzm zaś robił dopiero pierwsze, z konieczności niezbyt udane kroki w anachronicznym i nieefektywnym sektorze państwowym. Siłą rzeczy akcentowano więc przede wszystkim tę sferę twórczości, którą można nazwać twórczością technologiczną, a która zawsze odgrywała i nadal odgrywa w świecie współczesnego biznesu ogromną rolę. Zasady twórczego zarządzania mogą i powinny być także zastosowane i rozwinięte w innych dziedzinach zarządzania – również w dziedzinie zarządzania w kulturze.

Czasopismo: Zarządzanie w Kulturze
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii, nauki o zarządzaniu i jakości
RYNEK MUZYCZNY STOŁECZNO-KRÓLEWSKIEGO MIASTA KRAKOWA – DUŻE ZESPOŁY ZAWODOWE

Duże zespoły, a szczególnie zespoły zawodowe, mają na rynku muzycznym szczególną pozycję. Z jednej strony – prezentują melomanom (odbiorcom sztuki) najbardziej wartościowe utwory muzyczne, z drugiej – są wizytówką kulturalną miasta, mają do spełnienia funkcję promowania miasta. Zespoły te muszą spełniać również inne zadania: reprezentacyjne i edukacyjne. Innym aspektem, który należy brać pod uwagę, są koszty utrzymywania tak dużych zespołów. XIX- i XX-wieczna tradycja stworzyła typ kultury mieszczańskiej, w którym ważne miejsce obok Kościoła i szkoły zajmowała działalność na rzecz sztuki: organizowanie koncertów i wystaw plastycznych, śpiewanie (nieraz całymi rodzinami) w chórach. Te większe miasta, które dbały o swój prestiż i finansowo mogły sobie pozwolić na utrzymywanie orkiestr i chórów zawodowych, czyniły to. W tych wypadkach większość muzyków zdobywała umiejętności w szkołach działających w danym mieście, część artystów sprowadzano z innych ośrodków.

Czasopismo: Zarządzanie w Kulturze
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii, nauki o zarządzaniu i jakości
„KTO TY JESTEŚ?”. WYIMEK Z NOCY MUZEÓW KRAKOWSKICH AD 2008

Kiedy w 2004 roku, z okazji akcesji Polski do Unii Europejskiej, dyrektor Muzeum Narodowego w Krakowie Zofia Gołubiew zaproponowała, by wzorem miast  europejskich zorganizować w Krakowie Noc Muzeów, propozycja została ciepło przyjęta przez Urząd Miasta. Wyznaczono datę, zaproszono krakowskie muzea do uczestnictwa, które również chętnie zgłosiły swój udział, i tak się zaczęło. Pierwsza Noc Muzeów, przeprowadzona pod hasłem „Tajemnice Europy”, zaskoczyła chyba wszystkich. Frekwencja przerosła wszelkie oczekiwania – nikt nie spodziewał się aż takiego zainteresowania.

Czasopismo: Zarządzanie w Kulturze
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii, nauki o zarządzaniu i jakości
KONTROLA WYDATKÓW W RAMACH PROCESU ZARZĄDZANIA INFORMACJĄ W INSTYTUCJI KULTURY NA PRZYKŁADZIE OPERY KRAKOWSKIEJ

Wprowadzona 26 listopada 1998 roku Ustawa o finansach publicznych nałożyła na podmioty sektora publicznego, w tym na publiczne instytucje kultury, obowiązki o charakterze kontroli finansowej wyrażonej w art. 35a niniejszej ustawy, a mającej na celu takie prowadzenie gospodarki finansowej instytucji, aby zapewnić  „przestrzeganie procedur kontroli oraz przeprowadzenie wstępnej oceny celowości zaciągania zobowiązań finansowych i dokonywania wydatków”. Zasady gospodarki finansowej podmiotów sektora finansów publicznych jednoznacznie określają (art. 26), że „wydatki i rozchody – stanowią nieprzekraczalny limit”. Zaś procedury kontroli mają zabezpieczyć środki publiczne przed nieuprawnionym przekroczeniem limitu wynikającego z rocznego planu finansowego instytucji. Skuteczność stosowania procedur w głównej mierze uzależniona jest od dostępu do informacji o stopniu realizacji planu finansowego. Potwierdzenie, że „zobowiązania wynikające z operacji mieszczą się w planie finansowym” (art. 35.3.), dokonywane na podstawie danych z systemu księgowego ma podstawową wadę: dotyczy wartości historycznej (w niektórych jednostkach opóźnienie przekracza jeden miesiąc), a nie bieżącej. Zatem potwierdzenie stanu faktycznego wymaga dodatkowych operacji, które zwiększają pracochłonność zadań księgowych, lub stosuje się metody uproszczone, dające wyniki szacunkowe. Brak bieżącej informacji finansowej jest nieuprawniony, ale spotykany

Czasopismo: Zarządzanie w Kulturze
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii, nauki o zarządzaniu i jakości
FINANSOWANIE KINEMATOGRAFII W EUROPIE – ROLA PUBLICZNYCH FUNDUSZY WSPIERAJĄCYCH PRODUKCJĘ FILMOWĄ

Pomimo żarliwej deklaracji Louisa Lumière’a, że „kinematografia to sztuka bez przyszłości”, wygłoszonej podczas pierwszej publicznej projekcji filmu w 1895 roku, kino – często nazywane „siódmą sztuką” – osiągnęło niezwykły rozwój zarówno w sensie ekonomicznym, jak i artystycznym. W 2005 roku obchodzi swoje sto dziesiąte urodziny, i mimo skromnych początków, późniejsze wprowadzenie do filmu koloru i dźwięku sprawiło, że jego fenomen, zarówno ten magiczny, jak i ekonomiczny, wciąż zadziwia i przyciąga miliony widzów na całym świecie. Przez lata kino dostosowywało się do zmieniającego się otoczenia i w związku z tym przeszło samo wiele zmian. Najważniejsza – udźwiękowienie filmu – sprawiła, że kino stało się jeszcze bardziej atrakcyjne i popularne. Kolejne zmiany były spowodowane rozwojem nowych technologii, które umożliwiły transmitowanie filmów drogą telewizyjną, a więc dotarcie do dużo większej liczby widzów. Film nie był już tylko wyświetlany w salach kinowych, ale zaistniał w każdym domu dzięki telewizji, magnetowidom, odtwarzaczom dvd i komputerom.

Czasopismo: Zarządzanie w Kulturze
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii, nauki o zarządzaniu i jakości
ZARZĄDZANIE DLA WARTOŚCI, CZYLI O ODPOWIEDZIALNOŚCI MENEDŻERÓW KULTURY SŁÓW KILKA

Trwająca od pewnego czasu w kręgach akademickich dyskusja o potrzebach edukacyjnych menedżerów kultury skłania do refleksji nade wszystko nad tym, kim powinien być absolwent kursów i studiów zarządzania kulturą. Tymczasem, co nal eży podkreślić, w polskim piśmiennictwie brakuje jednoznacznej definicji i określenia sylwetki menedżera kultury. Brak tego typu informacji również na stronie Ministerstwa Pracy, gdzie taki zawód nie został w ogóle uwzględniony. Poniższy tekst z założenia stać się ma głosem w toczącej się dyskusji i próbą naszkicowania najważniejszych wątków w rozumieniu zawodu menedżera kultury nie tylko jako pewnego rodzaju profesjonalnych umiejętności, ale także – a może przede wszystkim – jako posłannictwa. Można więc powiedzieć, że zawód menedżera kultury należy traktować jako swego rodzaju zawód z misją, a następujący tekst, bez ambicji wyczerpania tematu, będzie próbą oświetlenia charakteru tej misji.

Czasopismo: Zarządzanie w Kulturze
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii, nauki o zarządzaniu i jakości
DYREKTOR TEATRU – PRZYWÓDCA CZY MENEDŻER?

Niniejsza publikacja jest zapisem wywiadów przeprowadzonych w 2004 i 2005 roku z dyrektorami trzech teatrów instytucjonalnych, repertuarowych. Swoje doświadczenia na polu zarządzania teatrem w obecnych warunkach gospodarczych, poglądy na temat zadań stojących przed dyrektorem, a także swoje plany i ambicje zawodowe przedstawili w nich: Krystyna Meissner – dyrektor wrocławskiego Teatru Współczesnego, Krzysztof Orzechowski – dyrektor Teatru im. Juliusza Słowackiego w Krakowie, oraz Jerzy Fedorowicz – dyrektor Teatru Ludowego w Krakowie Nowej Hucie.

Czasopismo: Zarządzanie w Kulturze
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii, nauki o zarządzaniu i jakości
UWARUNKOWANIA I ODRĘBNOŚCI W ZARZĄDZANIU PODMIOTAMI NA RYNKU KULTURY

Rynek kultury jest faktem zarówno społecznym, jak i ekonomicznym. Występuje na nim wymiana dóbr i usług, rządzi nim prawo popytu i podaży. Wszystkie te kategorie mają jednak swoje specyficzne odrębności, dlatego też rynek kultury jest rynkiem o szczególnym charakterze i cechach wyjątkowych. Występuje na nim wielość podmiotów zarówno po stronie podaży, jak i popytu, co wpływa na ich wzajemne relacje oraz różnorodność oferowanych produktów i usług.

Czasopismo: Zarządzanie w Kulturze
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii, nauki o zarządzaniu i jakości
SKUTKI WEJŚCIA W ŻYCIE USTAWY O DZIAŁALNOŚCI POŻYTKU PUBLICZNEGO I O WOLONTARIACIE1 DLA ORGANIZACJI POZARZĄDOWYCH W KRAKOWIE W OBSZARZE WSPÓŁPRACY ORGANIZACJI POZARZĄDOWYCH Z SAMORZĄDEM GMINNYM

Przygotowywane przez wiele lat zapisy ustawy o pożytku publicznym i o wolontariacie miały umocnić prawa obywateli, stworzyć podstawy do budowania prawdziwie demokratycznego, obywatelskiego społeczeństwa, poprzez nałożenie na samorządy obowiązku współpracy z lokalną społecznością. Ustawa miała stworzyć warunki do twórczego dialogu między organizacjami pozarządowymi a przedstawicielami władz lokalnych, dialogu oczekiwanego przez lokalne społeczności, niechętnie realizowanego przez samorządy, nawet w chwili, kiedy obowiązują już w pełni, mniej lub bardziej trafnie sformułowane, zapisy ustawy o pożytku publicznym i o wolontariacie. Wynika to – z jednej strony – z niezrozumienia podstawowej misji samorządu przez stojących na jego czele polityków, z drugiej – z niechęci do dzielenia się władzą, pozbywania się prawa do podejmowania autorytarnych decyzji.

Czasopismo: Zarządzanie w Kulturze
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii, nauki o zarządzaniu i jakości
PROGRAM „NA TROPACH EUROPY” JAKO PRZYKŁAD PROJEKTU REALIZOWANEGO DZIĘKI MECENATOWI

W kwietniu 2003 roku w Muzeum Narodowym w Krakowie zainaugurowany został cykl wykładów i imprez artystycznych pt. „Na tropach Europy”, który na życzenie publiczności kontynuowano w roku 2004 i 2005. Za edycję w roku 2003 Muzeum Narodowe w Krakowie otrzymało II Nagrodę w konkursie Wydarzenie Muzealne Roku „Sybilla 2003” w kategorii Programy Edukacyjne, Oświatowo-Wychowawcze i Promocyjne.Program od początku został otoczony opieką przez PKO Bank Polski, a w związku ze sposobem realizacji tej opieki stanowi bardzo dobry przykład współczesnego mecenatu sprawowanego nad działaniem instytucji kultury wysokiej – muzeum.Główną ideą programu jest przedstawienie Polski jako ważnego kraju europejskiego, posiadającego od wieków żywe związki z innymi państwami tego rejonu świata, mającego bogatą kulturę, a jednocześnie otwartego na kulturę i sztukę innych narodów, czego „śladami” są zgromadzone w zbiorach Muzeum Narodowego zabytki, reprezentujące sztukę praktycznie wszystkich narodów Europy

Czasopismo: Zarządzanie w Kulturze
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii, nauki o zarządzaniu i jakości