rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Wpływ metody dezynfekcji na zawartość chloramin w wodzie basenowej

Porównano zawartość chloramin w wodzie basenowej w zależności od zastosowanej metody dezynfekcji wody obiegowej w wybranym obiekcie rekreacyjnym przeznaczonym także do nauki pływania dla małych dzieci. W I etapie badań przeanalizowano zawartość chloramin w wodzie z niecki basenowej, do której dopływała woda oczyszczona w układzie z dezynfekcją podchlorynem sodu. W II etapie do układu oczyszczania wody basenowej włączono dezynfekcję promieniami nadfioletowymi (niskociśnieniowa lampa UV), a w III etapie, po wcześniejszym demontażu lampy UV, zastosowano tzw. szokową dezynfekcję wody basenowej podchlorynem sodu. Na podstawie wyników badań fizyczno-chemicznych i bakteriologicznych próbek wody pobieranych z niecki basenowej dokonano oceny jakości wody basenowej, ze szczególnym uwzględnieniem zmian ilości chloramin, w zależności od zawartości chloru wolnego i zastosowanej metody dezynfekcji wody. W przypadku analizowanej wody basenowej, dezynfekcja zastosowana w II etapie badań pozwoliła uzyskać zawartość chloramin mniejszą od wartości dopuszczalnej (0,2g Cl<sub>2</sub>/m<sup>3</sup>), przy jednoczesnym zachowaniu obecności chloru wolnego w zakresie 0,3÷0,4 gCl<sub>2</sub>/m<sup>3</sup>. Badania wykazały, że metody dezynfekcji wody basenowej oparte jedynie na stosowaniu podchlorynu sodu (w I i III etapie badań) nie dały zadowalających wyników, a średnia zawartość chloramin w wodzie przekraczała wartość dopuszczalną o 65%.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Badania skuteczności usuwania benzenu i chloroformu na sorbentach mineralnych z roztworów wodnych.

W pracy zastosowano naturalną zwietrzelinę bazaltową Dunino oraz jej modyfikaty po obróbce chemicznej wodą i kwasem siarkowym(VI) i prażeniu. Jako adsorbenty odniesienia zastosowano węgiel aktywny WN (Gryfskand, Hajnówka) oraz adsorbent mineralny Sa (produkcji USA). Wyniki pomiarów niskotemperaturowej adsorpcji azotu wykazały, że modyfikaty Dunino można zaliczyć do grupy adsorbentów mezoporowatych, węgiel WN do mikroporowatych, a sorbent Sa miał strukturę mieszaną. Dla wybranych sorbentów przeprowadzono adsorpcję benzenu i chloroformu z roztworów wodnych metodami statyczną i dynamiczną. Stężenie początkowe benzenu zmieniało się w granicach 1,7÷924 g/m3, natomiast stężenie początkowe chloroformu w granicach 2,4÷310 g/m3. Badania wykazały, że adsorpcja benzenu i chloroformu na adsorbentach Dunino była porównywalna z adsorpcją na handlowym, mineralnym adsorbencie Sa i znacznie mniejsza niż na węglu aktywnym WN.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Badania nad zastosowaniem niepolarnych związków fluoroorganicznych w procesie ozonowania zanieczyszczeń organicznych w roztworach wodnych.

Jedną z metod optymalizacji ozonowania jest zastosowanie zaawansowanych procesów utleniania (Advanced Oxidation Process - AOP), bazujących na tworzeniu wolnych rodników, których potencjał utleniający jest bardzo wysoki, lecz reakcje mało selektywne. Badania nad rozpuszczalnością i stabilnością ozonu wykazały, że utleniacz ten jest silnie stabilizowany przez związki fluoroorganiczne o niskiej polarności. Rozpuszczalność ozonu w niepolarnej fazie organicznej jest dziesięciokrotnie wyższa niż wodzie, a ponadto aż ponad 50% ozonu pozostaje w fazie nawet po 4 godz. od jej nasycenia utleniaczem. Ozon, jako cząsteczka stosunkowo niepolarna, wykazuje wyższe powinowactwo do fazy fluoroorganicznej niż do fazy wodnej. Wynika to z niskiego momentu dipolowego utleniacza, a także współczynnika podziału ozonu pomiędzy fazę wodną a fluoroorganiczną, którego wartość jest zbliżona do współczynnika podziału związków niepolarnych (węglowodory). W pracy przedstawiono wyniki badań nad wpływem pH i czasu kontaktu na szybkość dyfuzji utleniacza z nasyconej ozonem fazy fluoroorganicznej Fluorinert FC40 do fazy wodnej. Wykazano, że przy wyższym pH, wraz z wydłużeniem czasu kontaktu z 15 min do 60 min stężenie ozonu w fazie fluoroorganicznej spadło z 90% do 67% stężenia początkowego, natomiast przy niskim pH stężenie ozonu w fazie niepolarnej utrzymywało się na podobnym poziomie, niezależnie od czasu kontaktu. W układzie półprzepływowym określono skuteczność procesu ozonowania w stosunku do węglowodorów (kumen, chlorobenzen, toluen) różniących się powinowactwem do fazy fluoroorganicznej oraz kwasu p-chlorobenzoesowego. Różnice w polarności pomiędzy badanymi związkami pozwoliły na określenie wpływu wartości współczynnika podziału na mechanizm i skuteczność procesu ozonowania. Wykazano, iż dla związków o wysokiej polarności faza fluoroorganiczna stanowiła rezerwuar ozonu, który była uwalniany stopniowo podczas reakcji, natomiast związki o wysokiej wartości współczynnika podziału (węglowodory) dyfundowały do fazy fluoroorganicznej i tam ulegały rekcji z ozonem.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Zastosowanie tetrachlorku węgla do charakterystyki właściwości adsorpcyjnych uporządkowanych materiałów krzemionkowych MCM-48.

W pracy omówiono możliwości wykorzystania tetrachlorku węgla do charakterystyki struktury porowatej 3D regularnych uporządkowanych materiałów krzemionkowych z rodziny MCM-48. Próbki materiałów MCM-48 zsyntezowano w temperaturze pokojowej, stosując jako wzorce surfaktanty kationowe - bromki alkilotrimetyloamoniowe o różnej długości łańcucha alkilowego zawierającego od 10 do 18 atomów węgla oraz tetraetoksysilan (TEOS) jako źródło krzemionki. Rzadko stosowana synteza MCM-48 w temperaturze pokojowej pozwoliła uzyskać materiały o dużej powierzchni właściwej i dużej objętości mezoporów. Na podstawie doświadczalnych izoterm adsorpcji tetrachlorku węgla zmierzonych w temperaturze 298 K wyznaczono całkowitą powierzchnię właściwą, całkowitą objętość porów, objętość pierwotnych mezoporów, funkcje rozkładu objętości porów oraz wymiar porów odpowiadający maksimum tych funkcji. Porównując parametry struktury porowatej materiałów MCM-48, uzyskane na podstawie adsorpcji CCl4, z parametrami uzyskanymi na podstawie adsorpcji N2, stwierdzono, że ten pierwszy adsorbat może być również z powodzeniem wykorzystywany do charakterystyki właściwości adsorpcyjnych uporządkowanych krzemionek i analogicznych materiałów. Badania wykazały, że materiały MCM-48 mogą być stosowane do pochłaniania substancji organicznych w procesie oczyszczania powietrza.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Wpływ dominacji i stałości występowania sinic na mechanizm zmian struktury fitoplanktonu w Jeziorze Kortowskim

Przedstawiono przyczyny i skutki zmian zachodzących w strukturze i rozwoju fitoplanktonu w Jeziorze Kortowskim w warunkach dominacji oraz zwiększenia stałości występowania sinic. Przeanalizowano specyficzne możliwości adaptacyjne sinic, które mogły mieć wpływ na to zjawisko oraz powodować ograniczenie występowania i rozwoju innych glonów. W tym celu przeprowadzono analizę jakościową i ilościową fitoplanktonu Jeziora Kortowskiego, w oparciu o którą wyznaczono strukturę dominacji i stałości występowania glonów planktonowych. Na tej podstawie wykazano istotne zwiększenie stałości występowania i dominacji sinic w jeziorze. Stwierdzono, że w tych warunkach stabilność występowania i rozwój innych glonów planktonowych były coraz mniejsze. Wzrastająca dominacja i stałość występowania sinic w jeziorze przyczyniały się do przebudowy struktury taksonomicznej i decydowały o tempie rozwoju całego fitoplanktonu. Stwierdzono, że zwiększenie stałości występowania i dominacji sinic spowodowało szereg kompleksowych przemian kształtujących zbiorowisko glonów planktonowych i był mechanizmem aktywującym zachodzenie tych zmian. Tendencje zmian potwierdzono w siedmio-letniej (1987–1990, 1999, 2009, 2010) obserwacji fitoplanktonu w warunkach wzrostu stałości i dominacji sinic.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Zastosowanie sztucznych sieci neuronowych do prognozowania szeregów czasowych krótkotrwałego poboru wody w wybranych systemach wodociągowych.

W artykule omówiono wyniki modelowania i prognozowania szeregów czasowych poboru wody z miejskich sieci wodociągowych dla potrzeb optymalnego sterowania procesami zaopatrzenia w wodę. Zaprezentowano wyniki praktycznej weryfikacji sztucznych sieci neuronowych na przykładzie wydzielonego rejonu sieci wodociągowej we Wrocławiu i Brzegu. Przedstawiona została propozycja struktury sieci neuronowej przystosowanej do prognozowania zapotrzebowania na wodę, a także omówiono metody przygotowania danych statystycznych do późniejszego wykorzystania przy prognozowaniu z zastosowaniem sieci neuronowych. Wykazano silne i słabe strony omawianej metody prognozowania, jej skuteczność i dokładność. Skuteczność sztucznych sieci neuronowych w prognozowaniu szeregów czasowych krótkotrwałego poboru wody okazała się w praktyce porównywalna ze skutecznością modeli klasy ARIMA.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Zastosowanie sztucznych sieci neuronowych Kohonena do prognozowania dobowego poboru wody.

W pracy przedstawiono wyniki badań nad zastosowaniem samoorganizujących sieci Kohonena do prognozowania dobowego poboru wody. Dotychczas do prognozowania poboru wody używano sztucznych sieci neuronowych najprostszych typów, głównie sieci perceptronowych o pojedynczej warstwie ukrytej. Otrzymywano przy tym wyniki porównywalne lub lepsze od modeli stochastycznych opartych o analizę szeregów czasowych, jednakże sieci te nie pozwalały wniknąć w istotę kształtowania się procesu poboru wody. Wagi poszczególnych neuronów sieci perceptronowych, ustalane w trakcie ich uczenia, nie są bowiem powiązane z fizycznymi cechami prognozowanego szeregu czasowego. Z tego względu podjęto próbę zastosowania samoorganizujących sieci Kohonena dla prognozowania dobowego poboru wody w sieci wodociągowej. W badaniach wykorzystano szereg czasowy dobowego zużycia wody z lat 1996-2002 jednego z większych polskich wodociągów. Prognoza była wykonana dwuetapowo. Pierwszym jego etapem było prognozowanie sumarycznego tygodniowego rozbioru wody przy użyciu prostej sieci perceptronowej szeregu czasowego. W następnym etapie prognozowany całkowity, tygodniowy, rozbiór był rozdzielany na poszczególne dni tygodnia, zgodnie z wzorcami rozpoznanymi dla poszczególnych okresów roku przez samoorganizującą się strukturę sieci Kohonena. Otrzymywane wyniki były porównywalne z wcześniejszymi rezultatami autorów, uzyskanymi na tym obiekcie do prognozowania przy wykorzystaniu prostych sieci neuronowych oraz metody wygładzania wykładniczego. Dodatkowym - poznawczym - wynikiem przeprowadzonych badań są opracowane, przy wykorzystaniu sieci samoorganizującej się na zasadzie współzawodnictwa, profile tygodniowego poboru wody.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Badania oporu hydraulicznego warstwy zakolmatowanej podczas okresowej infiltracji wody do gruntu.

Przy infiltracji wody do gruntu obserwuje się zjawisko odkładania zawiesin w porach gruntu, zwane kolmatacją. W ostatnich latach wzrosło zainteresowanie infiltracją wód deszczowych odprowadzanych z dachów do gruntu, z zastosowaniem podziemnych systemów nawodniających. Do ograniczenia procesu kolmatacji znalazły zastosowanie geowłókniny, które układa się na powierzchni gruntu. W urządzeniach tych infiltracja jest prowadzona w sposób okresowy. W artykule przedstawiono wyniki badań oporów hydraulicznych warstwy zakolmatowanej, jakie zaobserwowano podczas infiltracji modelowych zawiesin na stanowisku wykonanym w skali półtechnicznej. Przedstawiono oryginalne modele umożliwiające określanie oporu warstwy zakolmatowanej w fazie zalewania i opróżniania podziemnych zbiorników do infiltracji wód deszczowych. Badania przeprowadzono dla zawiesiny bentonitu, powodującej powierzchniową kolmatację geowłókniny, oraz zawiesiny kaolinu, które powodowała kolmatację wgłębną gruntu. Analiza uzyskanych wyników, pozwoliła wyciągnąć wnioski o wpływie typu kolmatacji (powierzchniowa, wgłębna) na szybkość wzrostu oporów hydraulicznych gruntu przy infiltracji wód opadowych z zastosowaniem zbiorników podziemnych.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Kompleksowa metoda obliczania natężenia deszczu granicznego do projektowania przelewów burzowych.

W pracy zaproponowano kompleksową metodę obliczania natężenia deszczu granicznego, uwzględniającą charakterystyczny przepływ wody w odbiorniku (Q270) oraz wpływ stopnia zanieczyszczenia zrzutów burzowych na odbiornik Przy jej tworzeniu uwzględniono wyniki badań krajowych i zagranicznych (Niemcy, Szwajcaria i Wielka Brytania), dotyczących projektowania przelewów burzowych. Przedstawiona metoda uwzględnia wpływ dwunastu charakterystycznych parametrów zrzutów burzowych (ß, z, Qs, cs, Qp, cp, QB, Q1, Q270, ts, Hz, q15) oraz uwarunkowania ochrony odbiornika (kategorie A, B i C), który nie jest źródłem wody do celów wodociągowych. Wykazano, że największe znaczenie w proponowanej metodzie mają parametry określające wpływ biofilmu i osadów wypłukiwanych z kanałów (ß), zanieczyszczenia pochodzące ze spływów powierzchniowych (z), relacje między ilością ścieków a przepływem wody w odbiorniku (Q1/Q270) oraz współczynnik uwzględniający jakość ścieków bytowo-gospodarczych i przemysłowych (kc). Zaletą omówionej metody jest jej kompleksowość oraz możliwość uwzględnienia granicznego natężenia deszczu w szerokim zakresie 5÷20 dm3/s/ha, w zależności od wymogów ochrony odbiornika. Wykazano, że zaproponowana metoda obliczania natężenia deszczu granicznego umożliwia projektowanie i ocenę pracy przelewów burzowych, ze szczególnym uwzględnieniem liczby i objętości zrzutów, ładunku zanieczyszczeń oraz czasu zrzutów w średnim roku hydrologicznym.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Usuwanie naturalnych substancji organicznych z wody w zintegrowanym procesie MIEXŽDOC-ultrafiltracja.

Jednym z ograniczeń szerszego zastosowania procesów membranowych do oczyszczania wody jest spadek wydajności hydraulicznej membran, będący wynikiem ich blokowania przez osadzające się drobne cząstki oraz na skutek sorpcji naturalnych substancji organicznych. Obecnie najczęściej stosowaną metodą, pozwalającą na ograniczenie intensywności zjawiska blokowania membran (fouling), jest wstępne oczyszczanie wody przy użyciu konwencjonalnych procesów jednostkowych. Mając to na uwadze założono, że zintegrowanie procesu MIEXŽDOC z ultrafiltracją pozwoli na uzyskanie wysokiej jakości oczyszczonej wody i ograniczy intensywność blokowania membran. W przeprowadzonych badaniach określono wpływ dawki żywicy MIEXŽ, granicznej rozdzielczości membran (cut-off) oraz sposobu realizacji proponowanego procesu na skuteczność usuwania naturalnych substancji organicznych z wody i intensywność blokowania membran. Uzyskane wyniki badań pokazały, że wstępne oczyszczanie wody, nawet przy zastosowaniu małych dawek żywicy MIEXŽ, pozwoliły na znaczącą poprawę jakości wody i zmniejszyły intensywność blokowania membran. Zastosowanie membran o rozdzielczości w przedziale 5÷100 kDa i dawki żywicy 10 cm3/dm3, pozwoliło usunąć ok. 90% substancji organicznych z oczyszczanej wody. Z uwagi na fakt, iż w procesie MIEXŽDOC preferencyjnie usuwane są substancje o małym ciężarze cząsteczkowym, szczególną poprawę wydajności hydraulicznej procesu zaobserwowano dla membran o rozdzielczości 30 kDa i 100 kDa. Realizacja testowanego procesu w układzie zintegrowanym (woda wraz z żywicą MIEXŽ poddawana była ultrafiltracji) pozwoliła w nieznacznie większym stopniu ograniczyć spadek przepuszczalności membran, niż to stwierdzono w procesie zintegrowanym, w którym ultrafiltracja wody była poprzedzona procesem MIEXŽDOC i sedymentacją.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Zastosowanie ozonowania katalitycznego na tlenku glinu do usuwania substancji organicznych z wody.

Substancje organiczne naturalnie występujące w wodzie (NMO - Natural Organic Matter) są wielkocząsteczkowymi związkami o złożonej strukturze, które pod wpływem utleniaczy ulegają mineralizacji jedynie w niewielkim stopniu. Są one źródłem wielu ubocznych produktów utleniania, o wyższym stopniu biodegradowalności niż ich prekursory. Substancje organiczne są także odpowiedzialne za barwę wody, tworzą kompleksy z metalami ciężkimi oraz hydrofobowymi związkami organicznymi (pestycydy, WWA). W pracy określono możliwości zastosowania ozonowania katalitycznego na tlenku glinu (Al2O3) w procesie usuwania substancji organicznych z wody. Założeniem tej metody usuwania substancji organicznych z wody było połączenie zdolności sorpcyjnych tlenku glinu i utleniających właściwości ozonu w celu stworzenia skutecznego układu katalitycznego. Wyniki badań wykazały, że ozonowanie katalityczne spowodowało dwukrotny wzrost skuteczności usuwania substancji organicznych z wody, w porównaniu z metodą klasycznego ozonowania, przy średnim stosunku O3/RWO=2. Odnotowano także znaczne obniżenie zużycia ozonu w przypadku ozonowania katalitycznego. Stosunek zużytego ozonu do usuniętego węgla organicznego (RWO) z wody wyniósł 6,7 w przypadku ozonowania klasycznego i tylko 2,5 w przypadku ozonowania katalitycznego. Stwierdzono, że ozonowanie katalityczne znacznie obniżyło ilość powstających produktów ubocznych utleniania substancji organicznych, a także znacznie zmniejszyło zawartość biodegradowalnego węgla organicznego (BRWO). Ozonowanie w obecności tlenku glinu spowodowało, przy dwukrotnym wzroście skuteczności utleniania substancji organicznych, dwukrotne obniżenie zawartości głównego produktu ubocznego ozonowania - kwasu szczawiowego. Ozonowanie katalityczne substancji organicznych w obecności tlenku glinu może być techniką o potencjalnym zastosowaniu w technologii oczyszczania wody.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Modyfikacja układu klasycznej koagulacji przez wprowadzenie recyrkulacji osadu pokoagulacyjnego

Optymalizacja procesu oczyszczania wody, której celem jest usunięcie rozpuszczonych związków organicznych wymaga prowadzenia koagulacji zgodnie z mechanizmem koagulacji wymiatającej. Prowadzenie koagulacji w warunkach przesycenia wody produktami hydrolizy skutkuje obecnością w odpływie z osadnika glinu pozostałego w wodzie w postaci drobnych cząstek. W badaniach pilotowych określono wpływ warunków mieszania osadu recyrkulowanego z wodą (recyrkulacja osadu pokoagulacyjnego do miesza-cza hydraulicznego lub do komory flokulacji) na skuteczność zmniejszania zawartości tych cząstek. Analizowano również wpływ warunków mieszania wody z recyrkulatem na możliwość poprawy skuteczności usuwania rozpuszczonych związków organicznych. Wykazano, że oczyszczanie wody w układzie koagulacji z recyrkulacją osadu pokoagulacyjnego zarówno do komory flokulacji, jak i do mieszacza hydraulicznego umożliwia zmniejszenie negatywnych skutków koagulacji wymiatającej, przy czym lepszą skuteczność uzyskano w układzie z recyrkulacją osadu do komory flokulacji. Ze względu na zmienną jakość ujmowanej wody oraz dużą skuteczność typowej koagulacji, próby dalszego zmniejszenia zawartości rozpuszczonych związków organicznych w wodzie poprzez recyrkulację osadu pokoagulacyjnego nie powiodły się.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Możliwość przyspieszenia procesu wpracowania złóż filtracyjnych do usuwania manganu na przykładzie stacji uzdatniania wody w Mosinie

Omówiono wyniki badań przeprowadzonych w zakładzie oczyszczania wody "Mosina", największego obiektu poznańskiego systemu wodociągowego, będącego w trakcie modernizacji i rozbudowy do docelowej zdolności produkcyjnej 150 tys. m3/d. Ujmowana woda, pochodząca z kilku źródeł zasilania, ma podwyższoną zawartość związków żelaza (2÷4 gFe/m3) i manganu (0,5 gMn/m3). W 2004 r. zakończono I etap prac modernizacyjnych, który obejmował gruntowny remont filtrów pospiesznych. Dotychczasowe złoża piaskowe zastąpiono złożami dwuwarstwowymi antracytowo-piaskowymi, co w istotny sposób zwiększyło pojemność złóż na zanieczyszczenia. Cechą charakterystyczną złóż filtracyjnych jest ich znaczna wysokość (1,7 m). W pracy przedstawiono doświadczenia eksploatacyjne, które pozwoliły na skrócenie teoretycznego 3÷4 miesięcznego okresu wpracowania nowych złóż do 3÷4 tygodni. Wykorzystywano szereg rozwiązań technologicznych, które umożliwiły uzyskanie szybkiego efektu odmanganiania wody, przy czym w okresie rozruchu filtrów woda zawierała jeszcze ponadnormatywną zawartość związków manganu. W pracy podano zastosowane w praktyce sposoby uaktywniania złóż filtracyjnych, czas ich wpracowania oraz omówiono wpływ cykli filtracyjnych na stabilność pracy układu filtracji pospiesznej.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka
Skuteczność usuwania zawiesin w złożach filtrów typu DynaSand i DYNAMIK

Rosnące wymagania dotyczące jakości wody skłaniają w ostatnich latach do prowadzenia badań nad metodami, które mają na celu zmniejszenie wpływu procesu wpracowania złoża filtracyjnego oraz przebicia złoża na jakość odpływu oraz wzrost liczby cząstek zawiesin przechodzących przez złoże filtracyjne. W pracy określono skuteczność usuwania zawiesin na złożach filtracyjnych z ciągłą regeneracją typu DynaSand i DYNAMIK, w porównaniu do filtrów konwencjonalnych. Do oceny skuteczności usuwania cząstek stałych zastosowano laserowy licznik cząstek. W procesie filtracji wody powierzchniowej (wspomaganej koagulacją) przez filtry typu DynaSand uzyskano bardzo dobry efekt usuwania zawiesin, porównywalny z efektem uzyskanym w procesie koagulacji objętościowej i filtracji pospiesznej przez złoże wielowarstwowe. W procesie filtracji wody podziemnej przez filtry typu DYNAMIK bez stosowania koagulantu stwierdzono bardzo wysoką skuteczność usuwania zawiesin, porównywalną z efektem uzyskanym w procesie koagulacji kontaktowej na filtrach ze złożem wielowarstwowym. Wykazano, że filtry z ciągłym płukaniem złoża pracowały bardzo stabilnie, w porównaniu z konwencjonalnymi filtrami pospiesznymi, a uzyskana skuteczność była niezależna od chwilowych wahań jakości wody surowej lub warunków pracy stacji. Zastosowanie licznika cząstek równolegle z pomiarem mętności wody umożliwiło ocenę skuteczności filtracji i warunków pracy filtrów oraz wskazanie przyczyn zakłóceń w pracy filtrów, mających wpływ na pogorszenie jakości filtratu.

Czasopismo: Ochrona Środowiska
Dziedziny: nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: inżynieria środowiska, górnictwo i energetyka