rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Motywy religijne w kronikach szkół wiejskich w latach 1945–1958 (na przykładzie Kociewia i Żuław)

Powojenne kroniki szkół wiejskich Kociewia i Żuław z lat 1945–1958 są w niewielkim stopniu nasycone motywami religijnymi. Występują one przede wszystkim we wpisach związanych ze szkolnymi obchodami świąt, a zwłaszcza Bożego Narodzenia. Pozostałe opisane w kronikach obszary szkolnej działalności tylko w skromnym zakresie nawiązują do religijnego wymiaru życia ówczesnej wsi. W dokumentach sporządzanych przez pracowników szkoły w latach 1945–1957 odbija się laicyzacja powojennej edukacji. Analiza językowa pozwala zaobserwować, jak ówczesne władze starały się zapełnić pustkę po rugowanym życiu duchowym nowymi symbolami i rytuałami oraz jak w wiejskich szkołach rodziła się „nowa świecka tradycja” i tworzył się dla tej tradycji nowy język.

Czasopismo: Język - Szkoła - Religia
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: historia, literaturoznawstwo, pedagogika
Językowa kreacja Kaszubów w Śpiewaj ogrody Pawła Huellego

Celem artykułu jest przedstawienie językowej kreacji Kaszubów w powieści Pawła Huellego Śpiewaj ogrody. Kaszubi w powieści to prastara grupa etniczna mająca silną tradycję i własny język. Są to ludzie bardzo pracowici. Mężczyźni zajmują się głównie pracą na morzu – łowieniem ryb. Ważną dla nich wartością jest wiara (w Boga i moce nadprzyrodzone). Dla Niemców i Polaków zamieszkujących Pomorze Kaszubi są grupą gorszą, posługującą się narzeczem. Kaszubi nie umieją pisać po polsku. Mogą wykonywać tylko prace usługowe. Językowej kreacji Kaszubów służą przede wszystkim leksyka wartościująca, wyliczenia, wykrzyknienia i pytania retoryczne. Mimo że stereotypowe spojrzenie na Kaszubów już od czasów średniowiecza jest negatywne, sposób ich prezentacji przez Pawła Huellego w powieści Śpiewaj ogrody można uznać za pozytywny. To silna grupa połączona wspólną tradycją. Autor ukazuje powolny koniec tej tradycji, który może doprowadzić do upadku wspólnoty etnicznej.

Czasopismo: Język - Szkoła - Religia
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: historia, literaturoznawstwo, pedagogika
Jak ulana… Etymologie ludowe nazwy gdańskiej dzielnicy Oliwa

Artykuł opisuje pięć etymologii nienaukowych toponimu Oliwa. Mają one następujące wykładnie onomastyczne: 1) ‘miejsce, w którym księciu pomorskiemu Subisławowi lub Samborowi przyśnili się Matka Boska z Dzieciątkiem w koronie drzewa oliwkowego lub anioł z gałązką oliwną albo cysters z gałązką oliwną ułożoną na krzyż, i na pamiątkę tego snu wzniesiono tu klasztor’, 2) ‘miejscowość z klasztorem, którego patronką jest Święta Oliwa’, 3) ‘miejsce, w którym naród wybrany wędrujący przez Kaszuby stanowiące ziemię obiecaną miał jeszcze oliwę’, 4) ‘miejsce zawarcia pokoju oliwskiego’, 5) ‘miejsce, w którym jest katedra wyglądająca jak ulana’. Pełnią one funkcję objaśniającą i prestiżotwórczą.

Czasopismo: Język - Szkoła - Religia
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: historia, literaturoznawstwo, pedagogika
Cztery razy jedno, jedno dzielone na cztery? Język poezji a wspólnota domu. Rodzina poetów

W odniesieniu do całego tomiku T. Ferenc, Z. Jankowskiego, A. Janko i M. Wieczorek Cztery twarze domu. Antologia rodzinna można użyć, mając na uwadze, że „żadna synteza nie może być tylko sumą” (Mieczysław Jastrun), określenia autobiografizm rodzinny. Zarysowuje się w tych wierszach jakaś wspólna historia. Starałam się opisać zarówno różnice jak i powiązania pomiędzy obrazami domu w twórczości osób należących do tej samej przestrzeni rodzinnej. Łączy się ona również ze światem wartości i pamięci. U Zbigniewa Jankowskiego wyróżnia się kwestia ideałów, u Teresy Ferenc zaznaczona jest szczególnie pamięć. U Janko tło historyczne jest nie aż tak konkretne. U Wieczorek obecna
jest również, choć w zupełnie inny sposób, w kontekście sztuki, perspektywa historyczna.

Czasopismo: Język - Szkoła - Religia
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: historia, literaturoznawstwo, pedagogika
Morze, obłok i kamień – Janusz Pasierb jako piewca trzech żywiołów (refleksje semantyczne)

Artykuł zawiera analizy semantyczne wybranych miniaturowych, trójwersowych tekstów ks. Janusza Pasierba z tomiku Morze, obłok i kamień. Jest to cykl 66 utworów, w których na tych trzech tytułowych słowach skupiona została uwaga podmiotu. Kierunek interpretacji utworów całego cyklu wyznacza jego motto, które brzmi: „w każdym z nas / jest morze, obłok i kamień”. Przeprowadzone analizy pokazały, jakie bogactwo sensów wydobywa poeta z każdego z tych słów, sytuując je w różnych kontekstach, i jak umiejętnie oscyluje między pozytywnym a negatywnym wartościowaniem każdego elementu triady. Można śmiało powiedzieć, że cykl Morze, obłok i kamień stanowi zbiór mikromedytacji w wymiarze metafizycznym.

Czasopismo: Język - Szkoła - Religia
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: historia, literaturoznawstwo, pedagogika
Etymologie i „etymologie” Juliusza Słowackiego

Przedmiotem analizy w artykule są 43 nazwy (w większości nazwy własne) pochodzące z utworów literackich, pism filozoficznych i korespondencji Juliusza Słowackiego. Poeta czyni je przedmiotem rozważań etymologicznych: objaśnia i komentuje, a także wyzyskuje ich wartość treściową. Objaśnienia etymologiczne Słowackiego (tylko nieliczne z nich są trafne) mają bardzo różny charakter i pełnią różne funkcje w utworach, z których pochodzą. Wszystkie te quasi-etymologie były związane z koncepcją ideowo-artystyczną, która znalazła swój wyraz przede wszystkim w Królu-Duchu, dlatego też stąd pochodzi najwięcej przykładów (22). Oddają one także ówczesną wiedzę i poglądy na temat pochodzenia np. imion legendarnych i historycznych postaci, upowszechnioną w XIX-wiecznej historiografii polskiej. Niezależnie od tego, w jakim stopniu trafne są próby objaśniania nazw, dowodzą one zainteresowania poety językiem i wagi, jaką przywiązywał on do słowa i jego znaczenia.

Czasopismo: Język - Szkoła - Religia
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: historia, literaturoznawstwo, pedagogika
Nazewnictwo współczesnych szkół tańca w aspekcie funkcjonalnym – na przykładzie szkół trójmiejskich

Artykuł poddaje analizie nazwy trójmiejskich szkół tańca. Stanowią one w większości nową warstwę onimiczną i mają charakter chrematonimów marketingowych. Materiał stanowi 86 nazw. Analiza dotyczy aspektu funkcjonalnego nazw: wyróżnione zostały funkcja kulturowa, informacyjna, tożsamościowa i perswazyjna. Wydobyta została specyfika nazewnictwa branży. Stanowi o niej znaczący udział nazw hiszpańskojęzycznych oraz budowanie tożsamości szkoły poprzez włączanie do struktury nazw antroponimów właścicieli, mistrzów tańca, co pośrednio sugeruje najwyższe standardy szkolenia i bezpośredni kontakt z elitą środowiska. Funkcja perswazyjna nazw nastawiona jest na wykreowanie pozytywnego wizerunku szkoły oraz stworzenie zachęty do skorzystania z jej oferty. Nazwy budują pozytywne asocjacje związane ze szkołą jako ośrodkiem edukacyjnym, samym procesem nauczania, jej społecznością oraz sugerują indywidualne korzyści, które odnieść może uczestnik szkolenia tanecznego: fizyczne i wynikające z zaspokajania różnorodnych potrzeb psychicznych.

Czasopismo: Język - Szkoła - Religia
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: historia, literaturoznawstwo, pedagogika
Beatyfikacja Jana Pawła II w recepcji prasy rosyjskiej

Beatyfikacja Jana Pawła II charakteryzowana jest przez rosyjską prasę jako wydarzenie istotne dla społeczności międzynarodowej. Akcentowany jest jej wymiar polityczny, sfera konfesyjna nie jest eksponowana. Prasa skupia uwagę na zewnętrznych przejawach uroczystości. Ważnym elementem rekonstruowanego wizerunku jest charakterystyka pontyfikatu Jana Pawła II, dokonywana w kategoriach cech szczególnych, papież przedstawiany jest jako rekordzista, osoba wyjątkowa, bożyszcze tłumów, co koresponduje z wizerunkiem prezentowanym wcześniej przez rosyjskie media. 
Rekonstruowany obraz jest w istocie spójny, brak zasadniczych różnic w prezentowaniu beatyfikacji przez poszczególne tytuły prasowe. Jest to wizerunek w zasadzie jednolity.
Chociaż niektóre z wykorzystywanych w nim obrazów – przede wszystkim odwołania do sfery sportu i rywalizacji czy też postrzeganie papieża jako idola tłumów – mogą razić, a nawet szokować polskiego odbiorcę, to nie wydają się być one w jakikolwiek sposób nacechowane pejoratywnie. Ich celem nie jest deprecjacja papieża i jego beatyfikacji. Wprowadzenie ich jest uzasadnione specyfiką gatunku, potrzebą dziennikarskiej pogoni za intrygą przyciągającą i mamiącą żądnego sensacji czytelnika.
Trzeba pamiętać, że przedstawiany wizerunek beatyfikacji został zrekonstruowany na podstawie materiału ograniczonego formalnie. Niewykluczone, że przywołanie artykułów z prasy prawosławnej oraz wypowiedzi praktykujących katolików i prawosławnych mogłoby zasadniczo zrewidować prezentowane powyżej wnioski. Szerokie uwzględnienie tego typu danych mogłoby jednak prowadzić do nacechowania obrazu, zsubiektywizowania go. Trudne jest bowiem, jeśli w ogóle możliwe, wskazanie dla rekonstruowanego wizerunku zakresu materiału źródłowego, który gwarantowałby zachowanie pełnego obiektywizmu. W jakich proporcjach powinny zostać w nim uwzględnione wypowiedzi praktykujących
katolików i prawosławnych? W jakim zakresie należałoby zbadać teksty zamieszczane w prasie konfesyjnej? Z pewnością punkt widzenia i dobór materiału badawczego mają dla interesującej nas kwestii zasadnicze znaczenie. Pamiętając o tych ograniczeniach, a także zdając sobie sprawę ze specyficznych cech gatunkowych analizowanych tekstów, które bez wątpienia odcisnęły piętno na sposobie przedstawienia beatyfikacji, można, wydaje się, zaryzykować stwierdzenie, że obraz zrekonstruowany w niniejszym artykule na podstawie materiałów prasowych jest reprezentatywny dla przedstawiciela rosyjskiej klasy średniej, wykształconego, niezwiązanego w szczególny, emocjonalny sposób z żadną
konfesją.

Czasopismo: Język - Szkoła - Religia
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: historia, literaturoznawstwo, pedagogika
Odniesienia do Boga w trójmiejskich inskrypcjach pamiątkowych

Artykuł omawia rolę wyrazów Bóg, Jezus, Chrystus, Duch Święty, Pan oraz ich derywatów słowotwórczych zawartych w różnych komponentach napisów pamiątkowych: w akcie upamiętnienia, w akcie motywacji upamiętnienia, w informacjach o czasie ufundowania nośnika inskrypcji pamiątkowej lub jego fundatorach oraz w cytatach stanowiących kulturowy komentarz upamiętnienia.

Czasopismo: Język - Szkoła - Religia
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: historia, literaturoznawstwo, pedagogika
Kapłaństwo jako droga do świętości. Życie Ewangelią ks. Jana Ziei. Zarys

Długie, bogate w różnorodne wydarzenia życie ks. Jan Ziei (1897–1991) miało kilka wymiarów: modlitewny, duszpasterski, kaznodziejski oraz społeczny. Było ono całkowicie podporządkowane prawdom Ewangelii i tylko w niej ks. Zieja szukał wskazówek i natchnienia. Za swego mistrza uznał św. Franciszka z Asyżu. Ten skromny człowiek nigdy nie pełnił żadnych wysokich funkcji w kościele, krótko był proboszczem, ale wywarł ogromny wpływ na kształtowanie się postaw ludzi Kościoła i polskiej inteligencji. Za podstawę życia chrześcijańskiego uważał parafię zorganizowaną na wzór życia apostolskiego.

Czasopismo: Język - Szkoła - Religia
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: historia, literaturoznawstwo, pedagogika
Nazwy roślin a obraz wierzeń pogańskich w powieściach o polskim średniowieczu

Przedmiotem analizy w artykule jest fragment zagadnienia związanego z zasobem i funkcjami nazw roślin stosowanych w pięciu powieściach historycznych (Rzepicha, matka królów… F. S. Jezierskiego, Stara baśń J. I. Kraszewskiego, Lelum-Polelum W. Przyborowskiego, Ojciec i syn K. Bunscha oraz Puszcza A. Gołubiewa), których akcja rozgrywa się w Polsce od czasów przedhistorycznych po początek XI wieku. 
W opisie funkcji nazw roślin tekst ten nawiązuje do koncepcji A. Stoffa, który wyodrębnił sześć funkcji, jakie motywy roślinne mogą pełnić w dziełach literackich. Jedną z nich jest funkcja symboliczna. Użyte w pięciu analizowanych powieściach w tej funkcji motywy botaniczne odgrywają ważną rolę w kreowaniu obrazu wierzeń religijnych.
W powieściach o wczesnym średniowieczu obraz wierzeń pogańskich został zdominowany przez stereotyp świętych dębów, w Rzepisze przejęty z kultury antycznej, w czterech pozostałych powieściach – rodzimy, dość podobny, ale nie
całkiem jednakowy. Uzupełniają go użycia innych nazw roślin (np. nazw zbóż, ziół), ale, po pierwsze, nie mają one takiej wagi i wyrazistości, po drugie – ich zestaw jest dla każdego z opisywanych utworów odmienny.

Czasopismo: Język - Szkoła - Religia
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: historia, literaturoznawstwo, pedagogika
Metafora DROGI jako środek perswazji w dyskursie kaznodziejskim

Celem artykułu jest wskazanie na rolę metafory DROGI jako środka perswazji w dyskursie kaznodziejskim. Materiał do badań stanowią kazania wygłoszone w roku 2010 i 2011, zebrane w jednym z tomów „Świętokrzyskich kazań radiowych”. Jak wynika z przeprowadzonej analizy, metaforyka DROGI (m.in. obok metaforyki SERCA) występowała najczęściej w badanych tekstach. Praca nad kazaniami doprowadziła do stwierdzenia, iż pojawiają się w nich często następujące komponenty: cel DROGI (wymiennie pielgrzymki) – Królestwo Niebieskie oraz Bóg jako ten, który pomaga człowiekowi w jego DRODZE do celu. Bóg człowiekowi pokazuje właściwą DROGĘ, prowadzi nią, idzie z człowiekiem, wyposaża go na DROGĘ. W kazaniach pojawiły się wskazania na niewłaściwe postawy człowieka, czyli chodzenie nieodpowiednią DROGĄ. Przedstawione przykłady, pochodzące z tekstów kaznodziejskich, są dowodem na to, że metaforyka DROGI ułatwia przekazanie odbiorcom prawd trudnych, związanych ze sferą sacrum, za pomocą prostych sformułowań, które jednocześnie zwiększają obrazowość i komunikatywność przekazu. Metaforyka DROGI
jest jednym ze skutecznych środków perswazji w kazaniach.

Czasopismo: Język - Szkoła - Religia
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: historia, literaturoznawstwo, pedagogika
Gdy "zanika sam fundament politycznego współistnienia" (Jan Paweł II, "Veritatis Splendor"), czyli o manipulacji i brutalizacji języka polityki

Artykuł ukazuje wybrany problem w komunikowaniu politycznym, związany bezpośrednio z dyskredytacyjną retoryką. Nasilające się zjawisko brutalizacji języka polityki skłania do refleksji, szczególnie w odniesieniu do etyki. Fundamentem rozważań jest fragment encykliki Jana Pawła II, w której to przedstawia zasady politycznego komunikowania. Odnoszą się one do etycznego aspektu działań zmierzających do zdobycia władzy. Papież, jako główne ryzyko, przedstawił degradację fundamentu politycznego współistnienia, czyli pokojowej i uczciwej korelacji z otoczeniem. W artykule walor etyczny zestawiony został ze współczesnym ,,czarnym PR”, który opiera się na skrytości działania. Coraz to nowsze formy politycznej mowy nienawiści skupiają się na budowaniu pozorów politycznej poprawności, bez znamion dyskredytacji adwersarza. Autor rozważań przedstawia wybrane instrumenty komunikowania politycznej, mając na uwadze stopień ich bezwzględności w dyskursie publicznym.

Czasopismo: Język - Szkoła - Religia
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: historia, literaturoznawstwo, pedagogika
Uczeń wobec intertekstualności poezji (na przykładzie wiersza Janusza Stanisława Pasierba Sykstyna)

Artykuł omawia problem intertekstualności poezji w nauczaniu uczniów szkoły ponadgimnazjalnej umiejętności analizy i interpretacji wierszy. Autorki ukazują możliwości analizy i interpretacji wiersza z uwzględnieniem jego intertekstualności na przykładzie wiersza Sykstyna Janusza Stanisława Pasierba. Omawiają występujące w tym utworze nawiązania do kaplicy Sykstyńskiej, jaskini w Lascaux i Psalmu 130, a także proponują sposoby, jak można uzmysłowić te związki uczniom.

Czasopismo: Język - Szkoła - Religia
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: historia, literaturoznawstwo, pedagogika
O Nowej kolędzie kaszubskiej Franciszka Sędzickiego

W Nowej kolędzie kaszubskiej, opublikowanej w r. 1937 w „Straży Gdańskiej”, periodyku Polonii Wolnego Miasta Gdańska, Franciszek Sędzicki (1882–1957), poeta i publicysta kaszubski, członek grupy literackiej młodokaszubów, kreuje ludową wizję świata. Według utworu napisanego na wzór kolędy „Przybieżeli do Betlejem pasterze” Zbawicielowi składają hołd Kaszubi. W utworze przejawia się antysemityzm autora i jego przekonania endeckie.

Czasopismo: Język - Szkoła - Religia
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: historia, literaturoznawstwo, pedagogika
Motta biblijne w poezji Krystyny Saryusz-Zaleskiej

Niniejszy szkic charakteryzuje cytaty biblijne, wykorzystywane przez młodopolską poetkę w jej liryce. Przedstawia się tu, jakie fragmenty biblijne i w jaki sposób cytuje autorka, zamieszczając jako motta wierszy. Analizuje się też, jakie związki zachodzą między cytatami z Biblii, mottami a tytułami utworów. Najwięcej uwag dotyczy związku cytatu biblijnego z treścią wiersza. W tym zakresie wskazuje się na kilka funkcji mott biblijnych: introdukcyjność, sygnalizację kontekstu biblijnego (teologicznego) i historię zbawienia, oraz dwa modele przenikania się treści motta z treścią wiersza, którymi są: analizy poetyckiej i model tzw. pryzmatu.

Czasopismo: Język - Szkoła - Religia
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: historia, literaturoznawstwo, pedagogika
Poetyckie porachunki z tym, co nieuchronne w poezji Ludmiły Marjańskiej

Celem prezentowanych w artykule analiz jest rekonstrukcja podmiotowego obrazu życia i śmierci kreowanego w wybranych utworach Ludmiły Marjańskiej. Interpretacji poddałam te liryki z trzech tomików poetyckich wydanych w ostatnich latach życia i działalności twórczej autorki, w których zindywidualizowany obraz życia i śmierci oparty jest na metaforze pojęciowej ŻYCIE TO DROGA / PODRÓŻ (DO BOGA), CZŁOWIEK TO WĘDROWIEC (DO BOGA). Taka rozwinięta postać metafory ŻYCIA jako DROGI jest obecna w tekstach, obraz rzeczywistości kształtowany jest w perspektywie religijnej. Jednym z ważnych zagadnień poruszanych przez poetkę w wierszach jest zagadnienie nieuchronności przemijania życia, które często obrazowane jest w ramach kategorii CZASU. Mijanie czasu jest równoznaczne z mijaniem życia. W niektórych lirykach uwaga skoncentrowana jest na momencie końcowym wędrówki człowieka, czyli na śmierci i przejściu do innej rzeczywistości. W wierszach Marjańskiej zawarta jest myśl, że z tymi nieuchronnymi doświadczeniami trudno jest się człowiekowi pogodzić, ale pogodzić się trzeba.

Czasopismo: Język - Szkoła - Religia
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: historia, literaturoznawstwo, pedagogika
(Nie)Zwyczajny język w (nie)zwyczajnych kazaniach i konferencjach księdza Piotra Pawlukiewicza

Celem artykułu jest analiza wybranych kazań i konferencji księdza Piotra Pawlukiewicza. Zamierzamy zbadać, w jaki sposób Pawlukiewicz przemawia do swoich słuchaczy. Wśród wybranych przez nas wypowiedzi znajdują się wystąpienia księdza dotyczące powołania, seksu, narzeczeństwa i małżeństwa, poczucia własnej wartości, miłości i jej karykatur, pokory i pychy. Skoncentrowałyśmy się przede wszystkim na kazaniach i konferencjach, które kierowane były do ludzi młodych w wieku 19–26 lat. Analiza zebranego materiału umożliwiła przeprowadzenie stosownego wnioskowania.

Czasopismo: Język - Szkoła - Religia
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: historia, literaturoznawstwo, pedagogika
Motywy religijne w przyśpiewkach kibiców klubów piłkarskich

Tekst ukazuje, jak kibice piłki nożnej używają religijnych motywów w swoich przyśpiewkach. Istnieje kilka przyczyn tego rodzaju działania. Pieśni religijne stanowią istotny element polskiej kultury. Parafrazowanie ich ułatwia zapamiętanie rytmu. Klub piłkarski bardzo często bywa określany „świętym”. Kibice porównują klub do Boga, co dodaje wagi i wprowadza klub w sferę sacrum. Tego rodzaju przyśpiewki pokazują również, że klub piłkarski jest uważany za święty przez kibiców tworzących tego typu przyśpiewki.

Czasopismo: Język - Szkoła - Religia
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: historia, literaturoznawstwo, pedagogika
Kompetencja retoryczna uczniów gimnazjum na przykładzie rozprawki

Artykuł traktuje o stanie kompetencji retorycznej uczniów gimnazjum. W pierwszej kolejności autorka definiuje pojęcie kompetencja retoryczna. Następnie przedstawia jej składowe w odniesieniu do podstawy programowej (począwszy od pierwszego etapu edukacyjnego). Kolejno omawia wzorzec gatunkowy rozprawki oraz podstawowe kategorie retoryczne realizowane w rozprawkach uczniowskich takie jak: stawianie tezy lub hipotezy; dobieranie, porządkowanie, hierarchizowanie i selekcjonowanie argumentów; dobieranie trafnych przykładów; przeprowadzanie prawidłowego, logicznego wnioskowania; przestrzeganie podstawowych reguł organizacji kompozycyjnej tekstu i spójności formalnej.

Czasopismo: Język - Szkoła - Religia
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: historia, literaturoznawstwo, pedagogika
Media społecznościowe a e-marketing hotelarski w Iranie – przykład Parsian International Hotels

Celem badań ilościowych była analiza roli mediów społecznościowych w marketingu hoteli irańskich za pośrednictwem Internetu. Zastosowano technikę kwestionariuszową na próbie 149 marketerów zatrudnionych w dziale marketingu sieci Parsian International Hotels. Do oceny danych zastosowano program SPSS. Przeprowadzono testy Kolmogorowa-Smirnowa, Cochrana, regresji, według współczynników niestandaryzowanych i standardowych. W oparciu o wyniki możemy stwierdzić, że media społecznościowe nadal nie stanowią istotnego narzędzia marketingowego w hotelach irańskich. Facebook i YouTube są mediami najczęściej wykorzystywanymi do celów marketingowych, jako że filmy oraz zdjęcia mogą być używane na ich stronach w większym stopniu niż na innych. Wyniki pokazują, że możliwości marketingowe Parsian Hotels rosną wraz z powszechniejszym korzystaniem z mediów społecznościowych, jednakże sektor marketingu hotelarskiego na razie nie traktuje Internetu jako odgrywającego najistotniejszą rolę narzędzia marketingowego.

Czasopismo: Turyzm
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne
Multisensoryczność krajobrazu jako inspiracja w kreowaniu produktu turystycznego

Coraz większa konkurencja na rynku turystycznym pobudza do ciągłego udoskonalenia oferty sprawiając, że jej twórcy sięgają po coraz bardziej wyrafinowane środki. W tym kontekście należy zwrócić uwagę na coraz częściej wykorzystywaną wielozmysłową percepcję krajobrazu gwarantującą wykreowanie interesującego i unikatowego produktu turystycznego. Fakt ten pobudza do ciekawszych doznań oraz większego zaangażowania, co z pewnością daje większą satysfakcję z uczestnictwa w turystyce. Celem autora artykułu jest udowodnienie tezy, że multisensoryczny odbiór krajobrazu posiada zastosowanie w kreowaniu produktu turystycznego, co zostanie poparte przykładami odpowiadającymi poszczególnym bodźcom krajobrazowym. Zamiarem autora jest wykazanie, że multisensoryczność krajobrazu jest zjawiskiem coraz częściej wykorzystywanym we współczesnej ofercie turystycznej.

Czasopismo: Turyzm
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne