rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Czy społeczeństwo boi się nowoczesnej technologii? Przypadek zabezpieczeń biometrycznych

Zabezpieczenia biometryczne coraz częściej przedstawiane są jako skuteczny środek podnoszenia poziomu bezpieczeństwa również w ramach sektora publicznego. Stosowanie biometrii wywołuje jednakże kontrowersje związane z wrażliwością danych biometrycznych oraz z negatywnymi skutkami, jakie wywołać może ich ewentualna kompromitacja. Pomimo słyszalnych głosów sprzeciwu obrońców prawa do prywatności, faktyczna akceptowalność społeczna wykorzystania biometrii nie jest w Polsce znana. Celem artykułu jest zatem częściowe odniesienie się do problemu akceptowalności społecznej biometrii poprzez przedstawienie wyników badań jakościowych przeprowadzonych w ramach projektu „Opracowanie i stworzenie systemu mającego na celu identyfikację osób (sprawców przestępstw) na podstawie wizerunku utrwalonego na zdjęciu lub w materiałach video” (nr DOB-BIO7/18/02/2015 finansowany ze środków NCBiR). W badaniach wykorzystano technikę badawczą w postaci zogniskowanego wywiadu grupowego (FGI) pozwalającą na bezpośredni kontakt prowadzącego wywiad z badanymi. Uczestnicy badania reprezentowali przekrój polskiego społeczeństwa ze względu na główne cechy demograficzne odzwierciedlające jego strukturę (płeć, wiek, wykształcenie). Biorąc pod uwagę ograniczenia, jakie wiążą się z badaniami jakościowymi, przeprowadzone badania pokazały, iż akceptowalność społeczna biometrii zależy od wielu czynników. Pierwszym z nich jest cecha, jaką wykorzystuje się w procesie weryfikacji/identyfikacji. Badania pozwalają wysunąć tezę, że wizerunek twarzy oraz odbitki linii papilarnych są bardziej akceptowalne niż inne z wykorzystywanych obecnie cech. Badania pokazały również, że uczestnicy wywiadów nie mieli wystarczającej wiedzy na temat sposobu wykorzystania części identyfikatorów (np. sposób poruszania się, układ naczyń krwionośnych palca), co mogło być jednym z czynników przekładających się na niską akceptowalność społeczną tychże cech. Kolejnym czynnikiem wpływającym na akceptowalność społeczną biometrii okazał się sposób wykorzystania wskazanej technologii, a także rodzaj podmiotu odpowiedzialnego za przetwarzanie danych biometrycznych (wyższa akceptowalność przy wykorzystaniu przez policję, a niższa w przypadku podmiotów sektora usługowego). Pomimo ograniczeń metody jakościowej, badania pozwoliły na wskazanie tendencji akceptowalności zabezpieczeń biometrycznych w Polsce i mogą stać się przyczynkiem do przeprowadzenia badań ilościowych na reprezentatywnej grupie ogólnopolskiej.

Czasopismo: Kultura Bezpieczeństwa. Nauka – Praktyka – Refleksje
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji
ZAGROŻENIA BEZPIECZEŃSTWA SPOŁECZNEGO W IDEOLOGII TRANSHUMANIZMU

Współczesna ideologia i praktyka transhumanizmu niesie z sobą wiele ulepszeń ludzkiego życia, zarówno w wymiarze indywidualnym, jak społecznym. Może się jednak także stać przyczyną uprzedmiotowienia, ubezwłasnowolnienia lub nawet unicestwienia poszczególnych ludzi lub całych populacji i manipulacji na poziomie mentalnej i fizycznej struktury organizmu. W obliczu postępujących zmian technologicznych (GRIN) konieczna jest stała dyskusja filozoficzna, która pozwoli wypracować normy bioetyki i etyki społecznej. W artykule omawia się stosowalność filozofii hedonistycznej i personalistycznej. Wskazuje się na tę drugą, jako właściwą podstawę etyki w erze transhumanizmu.

Czasopismo: Kultura Bezpieczeństwa. Nauka – Praktyka – Refleksje
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji
Podstawowe zadania ochrony w RP osób niepełnosprawnych i weteranów poszkodowanych w działaniach poza granicami państwa

W niniejszym artykule przedstawia się typologię niepełnosprawności i dyskutuje się niejednoznaczność definicji. Wskazuje się na społeczny, a nie tylko indywidualny problem wspierania osób niepełnosprawnych (ON). Wyróżnia się szczególną grupę osób, których niepełnosprawność powstała na służbie w misjach pokojowych, poza granicami kraju, czyli tzw. weteranów poszkodowanych (WP). Wstępnie przedstawia się stan zapewnienia bezpieczeństwa personalnego i społecznego obu grup – ON i WP, w świetle obowiązujących w Polsce przepisów prawnych oraz działania instytucji rządowych i pozarządowych.

Czasopismo: Kultura Bezpieczeństwa. Nauka – Praktyka – Refleksje
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji
Instytucje zwalczające zorganizowaną przestępczość ekonomiczną w Polsce

Przestępczość ekonomiczna jest najszybciej rozwijającą się formą przestępczości zorganizowanej w Polsce. W jej zwalczaniu bierze udział wiele instytucji i służb specjalnych. Podlegają one Ministerstwu Spraw Wewnętrznych i Administracji, Ministerstwu Finansów, Ministerstwu Obrony Narodowej lub są służbami podległymi premierowi jak Agencja Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Centralne Biuro Antykorupcyjne. Większość z nich dysponuje pełnymi uprawnieniami operacyjnymi, śledczymi i analitycznymi. Uprawnienia te w znacznym stopniu nakładają się na siebie. Może to powodować podejmowanie działań przez kilka instytucji wobec tych samych sprawców. Formalnie, za zwalczanie przestępczości zorganizowanej odpowiada Policja. W ramach Policji działa wyspecjalizowana jednostka – Centralne Biuro Śledcze Policji zajmująca się wyłącznie zwalczaniem przestępczości zorganizowanej. Nie ma ono jednak żadnych uprawnień koordynacyjnych oraz nie może wpływać na działania innych instytucji zwalczających przestępczość zorganizowaną. W ramach Policji działa też Krajowe Centrum Informacji Kryminalnych, które powinno gromadzić wszystkie informacje o przestępstwach kryminalnych. W praktyce dysponuje ono wiedzą przede wszystkim o efektach pracy Policji. Nie ma uprawnień w zakresie koordynacji gromadzenia informacji. Nie prowadzi też szerszych czynności analitycznych. W oparciu o przepisy Unii Europejskiej powołano Biuro Odzyskiwania Mienia. Znajduje się ono także w strukturach Policji. Pełni funkcje krajowego punktu kontaktowego w sprawach międzynarodowej wymiany informacji o mieniu pochodzącym z przestępstwa i posiada w tym zakresie niewielkie uprawnienia koordynacyjne. Wydaje się więc niezbędne rozważenie możliwości zmiany w systemie instytucji zwalczających zorganizowaną przestępczość ekonomiczną w Polsce. Przede wszystkim konieczne jest stworzenie możliwości koordynacji działań w jednym ręku w oparciu o zintegrowaną bazę danych i efektywne systemy analityczne.

Czasopismo: Kultura Bezpieczeństwa. Nauka – Praktyka – Refleksje
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji
ZDROWY TRYB ŻYCIA JAKO ELEMENT KULTURY BEZPIECZEŃSTWA

Zgodnie z definicją WHO – zdrowie to przynależny człowiekowi dobrostan fizyczny, psychiczny i społeczny. Załamanie się zdrowia stanowi poważne zagrożenie bezpieczeństwa. Tylko zdrowy człowiek może brać udział w efektywnej edukacji, w procesach organizacyjnych oraz aktywnie i twórczo włączać się w działania celem których jest podnoszenie kultury bezpieczeństwa i obronności, służącej harmonijnemu rozwojowi określonych podmiotów oraz osiąganiu bezpieczeństwa w szerokim tego słowa znaczeniu. Tymczasem zmęczenie, wywołane prowadzeniem niewłaściwego stylu życia czy zmianami fizyko-somatycznymi, obniża poczucie dobrostanu będącego ekwiwalentem bezpieczeństwa. Podjęcie adekwatnych działań, mających na celu zminimalizowanie subiektywnego poczucia braku dobrostanu mogłoby przyczynić się do zwiększenia naszej efektywności i kreatywności, a tym samym poprawić warunki naszego bezpieczeństwa.

Czasopismo: Kultura Bezpieczeństwa. Nauka – Praktyka – Refleksje
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji
Zakres i charakter prawnych regulacji powszechnej samoobrony w Polsce

Powszechna samoobrona jest ważnym narzędziem realizacji zadań związanych z ochroną ludności w warunkach zagrożeń militarnych, ale też i różnego rodzaju kataklizmów. W świetle prawa międzynarodowego jest ważnym elementem obrony cywilnej, a jej zakres i charakter regulują wewnętrzne przepisy prawa. Celem artykułu jest zwrócenie uwagi na zakres i charakter prawnych regulacji instytucji powszechnej samoobrony w Polsce. Autor przeanalizował ujęcie powyższej problematyki w ustawach, rozporządzeniach i aktach prawa miejscowego.

Czasopismo: Kultura Bezpieczeństwa. Nauka – Praktyka – Refleksje
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji
Zagrożenie terrorystyczne Polski – próba oceny zjawiska i sposoby przeciwdziałania atakom w latach 2010–2016

Współczesny terroryzm kojarzony jest z bliskowschodnimi fundamentalistami islamskimi. Przyczyną tego stanu rzeczy są przeprowadzane na przestrzeni ostatnich lat brutalne ataki terrorystyczne, które przybrały różne formy i metody. Względy te zadecydowały, że terroryzm w świadomości społecznej urósł do rangi poważnego problemu. Dotyczy to również Polski, na której terenie istnieją realne zagrożenia terrorystyczne. W ramach artykułu dokonano wieloaspektowej oceny stopnia zagrożenia terrorystycznego Polski pod względem prawno-materialnym i statystycznym za okres 2010–2016 w aspekcie konkretnych zagrożeń oraz reakcji służb specjalnych na te zagrożenia. Wynik analizy dowodzi, że poziom zagrożenia czynami terrorystycznymi w Polsce nie jest wysoki, mimo że przestępczość o charakterze terrorystycznym obejmuje osobny katalog czynów spenalizowanych w wielu ustawach. Wysoka skuteczność polskich służb specjalnych i policyjnych jest wynikiem wykorzystania dopuszczonych prawem możliwości działania w celu przeciwdziałania terroryzmowi.

Czasopismo: Kultura Bezpieczeństwa. Nauka – Praktyka – Refleksje
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji
PROWADZENIE ROZPRAWY GŁÓWNEJ ALBO POSIEDZENIA BEZ UDZIAŁU OSKARŻONEGO W TRYBIE ART. KODEKSU POSTĘPOWANIA KARNEGO

Artykuł przedstawia ewolucję, instytucji stosunkowo młodej w polskim procesie karnym, polegającej na prowadzeniu postępowania sądowego bez udziału oskarżonego (art. 377 k.p.k.). Omawia znaczenie tej instytucji dla zapewnienia sprawnego toku procesu. Zwraca uwagę na stosunkowo rzadkie wykorzystanie jej w praktyce sądów oraz na podstawie wyników przeprowadzonego sondażu, przybliża prawdopodobne przyczyny skłaniające sędziów do ostrożnego stosowania instytucji rozpoznawania spraw pod nieobecność oskarżonych. Zwięźle, a zarazem krytycznie ustosunkowuje się do występujących w praktyce sądowej uwag, wątpliwości, obaw i zastrzeżeń wypowiadanych pod adresem art. 377 k.p.k. z uwzględnieniem zmian, które w wyniku nowelizacji z 27 września 2013 roku wejdą w życie z dniem 1 lipca 2015 roku.

Czasopismo: Kultura Bezpieczeństwa. Nauka – Praktyka – Refleksje
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji
Samoobrona indywidualna w perspektywie ogólnej teorii sztuk walki

Perspektywa i cel. Ramy teoretyczne współtworzą tu Ogólna Teoria Sztuk Walki i koncepcja kultury bezpieczeństwa. Celem opracowania jest opis i próba wyjaśnienia problemu treści i przejawów fenomenu samoobrony – aktualnie, w krajach Zachodu. Materiał i metody. Zastosowano trzy komplementarne metody badań jakościowych: długoletnią obserwację uczestniczącą, analizę treści literatury przedmiotu oraz metodę sądów eksperckich/sędziów kompetentnych. To zostało uwzględnione łącznie w szerokim dyskursie źródeł i opracowań. Było tylko jedno pytanie skierowane do ekspertów samoobrony: Jakie jest znaczenie samoobrony, jej sens i przejawy dzisiaj na Zachodzie? Zapytano 7 ekspertów z Europy – posiadaczy stopni 8‒10 dan w goshinjutsu (jap. sztuka samoobrony) i w innych sztukach walki. Uwzględniono wypowiedzi bezpośrednie, a także zastosowano analizę źródeł – publikacji książkowych, nagrań video, dokumentów organizacyjnych, i opracowań naukowych. Wyniki. Wyniki badań przedstawiono w czterech częściach, odnoszących się kolejno do wypowiedzi ekspertów w kwestiach ogólnych, walk grupowych, roli szermierki i w dyskusji. Został ukazany podstawowy kanon, dotyczący realnej walki i samoobrony, stosowanej techniki i taktyki. Eksperci wskazują na konieczność stosowania specjalistycznego treningu. Skuteczność w samoobronie wymaga: dość dużej wszechstronności w wyszkoleniu, wyboru technik realnie skutecznych, właściwych metod nauczania, i wiedzy psychologicznej. Tylko umiejętność walki w różnych dystansach i pozycjach, oraz wybór odpowiednich technik zapewni zwycięstwo w realnej walce. Wnioski. Różnie ujmowany jest sens samoobrony i różnie się ona przejawia. W wersji skrajnie skomercjalizowanej jest tylko produktem na sprzedaż. Bywa też głównym sensem treningu sztuk walki. Także umiejętności szermiercze są tu przydatne.

Czasopismo: Kultura Bezpieczeństwa. Nauka – Praktyka – Refleksje
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji
WYBRANE ROZWIĄZANIA PRAWNOMIĘDZYNARODOWE W OBSZARZE PRZECIWDZIAŁANIA I ZWALCZANIA TERRORYZMU

Gwałtowny rozwój światowego terroryzmu w ostatnich latach spowodował konieczność wypracowania i stosowania skutecznych metod jego zwalczania na wielu płaszczyznach. Ponadto prowadzenie działań prewencyjnych przeciwko terrorystom nie pozwala oczekiwać na kolejny atak z ich strony. Nakłada natomiast na odpowiedzialnych za prawidłowe funkcjonowanie sytemu bezpieczeństwa obowiązek umiejętnego wyciągania wniosków ze zdobytych doświadczeń, a w konsekwencji stymuluje przyjmowanie skutecznych rozwiązań umożliwiających przeciwdziałanie temu groźnemu zjawisku. Terroryzm stanowi niewątpliwie jedno z najważniejszych wyzwań w dziedzinie bezpieczeństwa większości państw. Uznawany za zjawisko o charakterze globalnym, którego zwalczaniem zainteresowana jest cała społeczność międzynarodowa. Dlatego też w ciągu ostatnich kilkudziesięciu lat powiększyła ona swój dorobek w zakresie metod zwalczania tego zjawiska również poprzez zastosowanie rozwiązań prawnomiędzynarodowych w zakresie przeciwdziałania i zwalczania terroryzmu.

Czasopismo: Kultura Bezpieczeństwa. Nauka – Praktyka – Refleksje
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji
System zarządzania bezpieczeństwem ruchu drogowego na tle społecznych i ekonomicznych kosztów wypadków drogowych w Polsce – wybrane problemy podstawowe

Warto zbadać problem polegający na tym, czy współczesna organizacja systemu zarządzania bezpieczeństwem ruchu drogowego w Polsce uwzględnia w swych założeniach programowych znaczące koszty społeczne i ekonomiczne „wywołane” licznymi wypadkami drogowymi oraz „dostrzega” – w sposób właściwy – problematykę oznaczania dróg znakami i sygnałami drogowymi, jako jedną z podstawowych przyczyn takiego stanu rzeczy. W istniejących realiach, świadczących o dużej liczbie wypadków drogowych skutkujących licznymi ofiarami i pogorszeniem stanu zdrowia wielu ludzi oraz dużych stratach materialnych, celowym jest zastanowienie się nad tym zagadnieniem. Właściwe oznakowanie w ruchu drogowym ma niewątpliwie wpływ na poziom bezpieczeństwa w tym obszarze. Kierujący pojazdami nie stosują się w wielu sytuacjach do znaków i sygnałów drogowych, ponieważ ich rozmieszczenie i usytuowanie wydaje się być często niezgodne z logiką i celowością ich zastosowania. Niesie to za sobą wiele przykrych – o których wspomniano już – konsekwencji, ale również (i często) przejawia się w samym lekceważeniu obowiązujących przepisów prawnych w komunikacji drogowej, co w konsekwencji obniża poziom kultury bezpieczeństwa, postrzeganej z punktu widzenia nauk o bezpieczeństwie.

Czasopismo: Kultura Bezpieczeństwa. Nauka – Praktyka – Refleksje
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji
Trzy filary kultury bezpieczeństwa

Artykuł prezentuje propozycję interdyscyplinarnej platformy naukowej, jako podstawy dla nauk o bezpieczeństwie. Zawierają się w niej nie tylko militarne, ale głównie niemilitarne aspekty bezpieczeństwa. Nacisk został położony na kulturę bezpieczeństwa, główną oś naukową czasopisma naukowego „Kultura Bezpieczeństwa”, wraz z koncepcją trzech filarów kultury bezpieczeństwa: mentalno-duchowy, prawno-organizacyjny, materialny.

Czasopismo: Kultura Bezpieczeństwa. Nauka – Praktyka – Refleksje
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji
Brak notyfikacji komisji europejskiej ustawy o grach hazardowych a możliwość stosowania sankcji administracyjnych wobec podmiotów prowadzących gry hazardowe

Cel: Celem niniejszego artykułu jest przybliżeniem kwestii stosowania przez sądy administracyjne art. 14 ust. 1 oraz 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19.11.2009 r. o grach hazardowych, które to przepisy nie zostały notyfikowane Komisji Europejskiej pomimo takiego wymogu wynikającego z prawa unijnego, tj. art. 8 ust. 1 oraz art. 1 pkt 11 Dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r., ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego, zmienionej dyrektywą Rady 2006/96/WE z dnia 20 listopada 2006 r. Wprowadzenie: W treści artykułu analizowane są stanowiska zajmowane przez polskie sądy administracyjne w tym zakresie oraz dokonywana jest ich ocena w kontekście prawa unijnego, orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz podstawowych zasad prawoznawstwa oraz teorii prawa. Szczególnie eksponowana jest kwestia powiązania oraz relacji tych dwóch przepisów ustawy o grach hazardowych. Metodologia: Praca oparta jest na metodzie formalno-dogmatycznej, bowiem odwołuje się do konkretnych przepisów prawa zarówno krajowego, jak i unijnego oraz prezentuje sposób ich interpretacji oraz konsekwencje subsumpcji określonych stanów faktycznych i prawnych w orzecznictwie krajowym oraz unijnym. Omawiana w niej jest także bardzo ważna uchwała dla analizowanego zagadnienia – uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 maja 2016 roku. Autor analizuje także zasadę estoppel w odniesieniu do nakładania kar administracyjnych na podmioty prywatne, pomimo tego, że to państwo nie wykonało ciążącego na nim obowiązku notyfikacji przepisów technicznych Komisji Europejskiej. Wnioski: Pracę zamykają wnioski końcowe, z których wynika, iż polskie sądy administracyjne w tym Naczelny Sąd Administracyjny, w zdecydowanej większości w sposób błędny odczytały relację pomiędzy treścią art. 14 ust. 1 oraz 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19.11.2009 r. o grach hazardowych, ignorując przy tym dorobek orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz fundamentalne zasady prawa unijnego. Istnieją w tym zakresie jednak nieliczne wyjątki, tj. odmienne orzeczenia sądów administracyjnych, czy też zdania odrębne zgłoszone do nieprawidłowych rozstrzygnięć.

Czasopismo: Kultura Bezpieczeństwa. Nauka – Praktyka – Refleksje
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji
Jak organizować instytucje i organizacje w oparciu o założenia podejścia międzykulturowego?

Artykuł koncentruje się na prezentacji założeń podejścia międzykulturowego w oparciu o przykład konferencji CICA. W przedstawionym tekście dokonano przeglądu literatury przedmiotu – umiejętności międzykulturowych – ich założeń, procedur oraz znaczenia. Podano także praktyczne przykłady wykorzystania tego podejścia. W pierwszej części artykułu opisano raport i roboczą definicję kompetencji międzykulturowych oraz zaprezentowano międzykulturowe podejście oparte na pracach Benneta, Deardorff i Heywarda. Na podstawie zilustrowanych ram kompetencji międzykulturowych, przedstawiono kryteria kompetencji międzykulturowych (ICC), które muszą być spełnione przy tworzeniu środowiska wspierającego ich rozwój. Przykłady i jasne kryteria mogą być pomocne przy tworzeniu kolejnych wydarzeń społecznych, konferencji czy szkoleń, bowiem tylko realne stosowanie założeń ICC wspomaga dialog międzykulturowy

Czasopismo: Kultura Bezpieczeństwa. Nauka – Praktyka – Refleksje
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji
WYBRANE PROBLEMY „BEZPIECZEŃSTWA” - POZIOM LOKALNY

Zapewnienie akceptowalnego poziomu bezpieczeństwa lokalnego wymaga kreatywnej aktywności lokalnego samorządu, ochrony i obrony przed zagrożeniami. Zakres działalności samorządu gminnego i powiatowego w obszarze zapewnienia bezpieczeństwa lokalnego jest w istotny sposób zróżnicowany. Do zadań samorządu gminnego w tym obszarze należą m.in. sprawy dotyczące: porządku publicznego, bezpieczeństwa obywateli, ochrony przeciwpożarowej oraz ochrony przeciwpowodziowej. Natomiast samorząd powiatowy uzupełnia te zadania zgodnie z zasadą komplementarności. Podkreślić należy, że obecne rozwiązania wydają się być zbyt formalne i sektorowo rozdzielone, a ich funkcjonowanie nie spełnia wymogów interdyscyplinarnego i wieloaspektowego spojrzenia na bezpieczeństwo lokalne co wymaga ustanawiania rozwiązań systemowych w skali całego państwa.

Czasopismo: Kultura Bezpieczeństwa. Nauka – Praktyka – Refleksje
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji
Wyzwania migracyjne w aspekcie bezpieczeństwa społecznego i polityki migracyjnej Polski

W artykule opisano teoretyczne podstawy, genezę oraz obecne znaczenie polityki migracyjnej Polski na podstawie wybranych statystyk migracyjnych. Zawarto w nim charakterystykę po-glądów przedstawicieli przedmiotowej polityki. Wyjaśniono także znaczenie polityki migra-cyjnej i jej wpływ na bezpieczeństwo społeczne państwa, opierając się na danych statystycz-nych dotyczących imigracji obywateli Ukrainy do Polski na tle innych państw w latach 2010–2018. W artykule wyjaśniono również znaczenie zjawiska migracji i jej wpływ na rynek pracy.

Czasopismo: Kultura Bezpieczeństwa. Nauka – Praktyka – Refleksje
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji
„KLAMKA” BODYGUARDA

Pracownik ochrony fizycznej osób kojarzy się większości jednoznacznie z uzbrojonym w broń palną krótką bodyguardem. W mowie potocznej broń tego typu określana jest nazwą "klamka". Klamka będąca elementem uzbrojenia musi spełniać odpowiednie dla danej profesji kryteria. Musi być bronią niezawodną, poręczną i przede wszystkim skuteczną. Musi zapewniać bezpieczeństwo działania, odpowiednią manewrowość ruchową oraz wytrzymałość w służbie. Tak obszernych wymagań nie spełni każdy pistolet lub rewolwer, toteż nie każdy nadaje się do realizacji zadań w zakresie ochrony osób.

Czasopismo: Kultura Bezpieczeństwa. Nauka – Praktyka – Refleksje
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji
Uzależnienie od hazardu jako przyczyna rozwodu

Niniejszy artykuł ma na celu zaprezentowane wpływu jaki może mieć uzależnienie od hazardu na życie rodzinne osoby cierpiącej na to zaburzenie. Podstawowym problemem badawczym jest ustalenie, czy uzależnienie od hazardu może być przyczyną rozwodu a w dalszej części odpowiedzi na pytanie czy hazard może być przyczyną rozpadu pożycia małżeńskiego stron. Omówienie tego zagadnienia wymaga ustalenia tego, co to jest uzależnienie od hazardu i jaki ma wpływ na rozpad więzi łączących małżonków przez pryzmat ich wzajemnych obowiązków oraz odpowiedzi na zasadnicze pytanie dotyczące orzeczenia rozwodu z winy małżonka z tego powodu.

Czasopismo: Kultura Bezpieczeństwa. Nauka – Praktyka – Refleksje
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji