rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Albania w czasie drugiej wojny światowej i początkowych latach komunistycznej dyktatury (część II: Od kapitulacji Włoch do operacji Valuable i Friend)

W marcu 1943r. podpisano pakt o neutralności Këlcyra-Dalmazzo. Jednocześnie w podziemiu trwały rozmowy na temat zjednoczenia wszystkich odłamów ruchu oporu. W sierpniu 1943 r. w Mukje zawarto porozumienie, ale zostało ono zerwane przez komunistów. Ich działania doprowadziły do wybuchu wojny domowej. Partyzanci spod znaku czerwonej gwiazdy postanowili fizycznie wyeliminować swych rozmówców z Balli Kombëtar (Front National) oraz powstałej pod koniec 1943 r. promonarchistycznej organizacji Legaliteti (Legality). Po kapitulacji Włoch we wrześniu 1943r., na teren Albanii wkroczyły pododdziały niemieckiego Wehrmachtu. Pod patronatem niemieckim powołany został rząd niepodległej Albanii. Pogarszajaca się sytuacja na frontach bałkanskich zmusiła dowództwo niemieckie do wycofania swych sił z terytorium Albanii w październiku 1944 r. Formacje antykomunistyczne nie były w stanie pokonać przekształconych w regularne jednostki wojskowe oddziałów komunistycznych. Pod koniec 1944 r. Albania oraz Kosowo znalazły się w żelaznym uścisku „czerwonej” dyktatury. Rozpoczał się okres masowych represji, których ofiarą padło kilkadziesiąt tysięcy ludzi. W Kosowie, w grudniu 1944 r., Albańczycy wywołali powstanie. Zostało ono jednak szybko stłumione przez jugosłowianskie siły bezpieczeństwa. Od grudnia 1944 r. aż do początku lat 50. w Albanii, a także w Kosowie, walczyli albańscy żołnierze wyklęci. Pomimo swej determinacji nie mogli zwyciężyć w starciu z komunistyczną machiną terroru. Tysiące z nich poświęciło swe życie w walce o wolność Albanii.

Czasopismo: Rocznik Bezpieczeństwa Międzynarodowego
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji, nauki o bezpieczeństwie
Rekruci z gminy Suchowola w armii rosyjskiej podczas I wojny światowej (1914-1918) w świetle rosyjskiego projektu „Памяти героев Великой войны 1914–1918 годов”

Niniejsza publikacja, złożona z dwóch części, przedstawia mieszkańców gminy Suchowola powołanych do służby w armii carskiej podczas I wojny światowej. Pierwsza część stanowi ogólne podsumowanie zebranego materiału, druga część stanowi zaś kwintesencję tematu, gdyż prezentuje z imienia i nazwiska stu dwudziestu dwóch mieszkańców gminy Suchowola – żołnierzy armii Imperium Rosyjskiego. Utworzona w 1867 roku gmina Suchowola obejmowała16 miejscowości. Były to wsie Suchowola, Antonin, Augustówka, Bramka, Branica Radzyńska, Branica Suchowolska, Brudno, Czech, Glinny Stok, Jezioro, Józefek, Miłków, Pohulanka, Pszonka, Zawoinka i Żminne. Materiały archiwalne pochodzą z archiwów rosyjskich udostępnionych w projekcie poświęconym pamięci żołnierzy walczących w armii rosyjskiej podczas I wojny światowej.

Czasopismo: Radzyński Rocznik Humanistyczny
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: historia
Administracja ogólna na terenie powiatu mińskiego w latach 1866-1915

Powiat miński (nazwa urzędowa: Nowo-Miński) powstał w wyniku reformy administracji Królestwa Polskiego, przeprowadzonej na mocy ukazu cara Aleksandra II wydanego 19/31 grudnia 1866 r. Obejmował on dwa miasta (Mińsk i Kałuszyn) oraz 16 gmin wiejskich. Powiat zarządzany był przez naczelnika powiatu odpowiedzialnego przed zwierzchnikiem gubernialnym. Naczelnik stał na czele zarządu powiatowego, któremu podlegały magistraty i władze gminne powiatu mińskiego.

Czasopismo: Radzyński Rocznik Humanistyczny
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: historia
Problemy mieszkańców Łosic i powiatu łosickiego w latach 1956–1975 w świetle skarg rozpatrywanych przez administrację lokalną

W okresie powojennym Łosice borykały się z wieloma problemami społeczno–gospodarczymi. Majątek miasta został rozgrabiony przez okupantów, przedsiębiorstwa nie mogły funkcjonować, ponieważ brakowało maszyn i sprzętu. Miasto nie miało funduszy na odbudowę i remont ocalałych domów. Te wszystkie problemy z czasem doprowadziły do niezadowolenia społecznego. Mieszkańcy wysyłali skargi, donosy i zażalenia do władz wojewódzkich, telewizji i prasy. Domagano się w nich mieszkań, pracy, sprawiedliwości społecznej i godnego bytu.

Czasopismo: Radzyński Rocznik Humanistyczny
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: historia
Analiza wybranych aktów terrorystycznych w roku 2013. Odrodzenie Al-Kaidy?

Celem artykułu jest ukazanie przemian współczesnego terroryzmu na przykła-dzie wybranych aktów terrorystycznych zaistniałych w roku 2013. Zamachy terrorystyczne ba-dane sa miedzy innymi poprzez kontekst ich relacjonowania w nowych mediach i wpływ na media tradycyjne. Autor analizuje równiez nowe aspekty sposobu działania terrorystów, anali-zie poddana jest takze sytuacja geopolityczna w rejonie Afryki i Bliskiego Wschodu.

Czasopismo: Rocznik Bezpieczeństwa Międzynarodowego
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji
Kształtowanie i monitorowanie Strategii Bezpieczeństwa Wewnętrznego Unii Europejskiej

Celem niniejszego artykułu jest zaprezentowanie wniosków płynacych z przegladów Strategii Bezpieczenstwa Wewnetrznego Unii Europejskiej dokonanych w 2011 i 2013 r. W badaniu wykorzystano przede wszystkim metodę krytycznej analizy dokumentów źródłowych wydanych przez instytucje unijne. W opracowaniu przedstawione zostały metody i środki unijne, za pomocą których dokonuje się pogłębienia kooperacji w przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, jak też obszary, w których jest ona planowana. Wiedza uzyskana z niniejszej analizy pozwala ocenić, iż w dziedzinie spraw wewnętrznych zachodzi od kilku lat intensywny proces uwspólnotowania, w którym czołową rolę odgrywają unijne instytucje. Mimo faktu, iż proces implementacji Strategii po stronie państw członkowskich jest częściowo opóźniony, to nowa perspektywa finansowa na lata 2014-2020 pozwala mieć nadzieję na kontynuację dynamiki rozwoju polityki wewnetrznej UE.

Czasopismo: Rocznik Bezpieczeństwa Międzynarodowego
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji
Fundamentalizm religijny muzułmańskich organizacji terrorystycznych a stan zagrożenia w Europie

Fundamentalizm muzułmański jest jednym z nurtów myśli społeczno-politycznej islamu, a terroryzm islamski to metoda działania wybierana przez zradykalizowanych zwolenników wojującego ekstremizmu. Te dwa pojęcia, które odnoszą się do różnych zjawisk społecznych, są ze sobą mylone. Celem autorki jest uporządkowanie wiedzy na temat fundamentalizmu i dżihadyzmu, a także wskazanie, że zróżnicowanego wewnętrznie islamu nie należy postrzegać jedynie przez pryzmat tych dwóch pojęć. Polska stoi przed wyzwaniem nowej polityki etnicznej, opartej na dobrze przemyślanej strategii integracyjnej. W planowaniu polityki imigracyjnej należy brać pod uwagę dwojakiego rodzaju zagrożenia: te związane z terroryzmem islamskim, który rozwija się w społeczeństwach równoległych, jak również inne spowodowane wzrostem napięcia społecznego, które wyrasta z ignorancji i ksenofobii, dając początek islamofobii.

Czasopismo: Rocznik Bezpieczeństwa Międzynarodowego
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji
Współpraca służb ratowniczych państw regionu Arktyki po II wojnie światowej - wybrane zagadnienia

Artykuł opisuje wybrane operacje ratownicze, do jakich doszło w rejonach arktycznych w okresie zimnej wojny i po jej zakończeniu. Autorka skupia się na międzynarodowym aspekcie akcji poszukiwawczo-ratunkowych. Analizuje ewolucję form i procedur współdziałania rozmaitych podmiotów oraz przeszkody, na jakie napotyka współpraca służb ratowniczych w newralgicznym regionie świata. Podejmuje również próbę określenia perspektyw rysujacych się przed ratownictwem arktycznym na początku XXI wieku.

Czasopismo: Rocznik Bezpieczeństwa Międzynarodowego
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji, nauki o bezpieczeństwie
Ekonomiczne znaczenie Arktyki - nowe perspektywy i aspekty prawne

W niniejszej pracy zostały omówione nowe sposoby ekonomicznego wykorzystania Arktyki, które mogą mieć, lub juz znajdują, zastosowanie w regionie dzięki nowoczesnym technologiom, jak również z powodu zmian klimatycznych. Do tych sposobów należy zaliczyć przede wszystkim nawigację statków, która odbywa sie w ograniczonym stopniu (w tym transport LNG), wykorzystywanie morskich zasobów genetycznych (wydano juz 31 patentów w tym zakresie), przechwytywanie i przechowywanie CO2 (CCS – carbon capture and storage) oraz farmy wiatrowe. Kwestie te budzą wiele wątpliwości, zwłaszcza w świetle stwarzanego zagrożenia dla Srodowiska naturalnego oraz roli, jaką ludność rdzenna ma pełnić w zachodzących procesach. Pozostałymi waznymi kwestiami, jakie zostały omówione, są regulacje prawne obowiazujące w zakresie nowych sposobów wykorzystania Arktyki oraz wskazanie, jakich przepisów brakuje w celu skutecznego i bezpiecznego rozwoju. We wnioskach zostało podkreslone, iż wykorzystanie Arktyki za pomocą nowych technologii moze byź korzystne dla lokalnych społecznoąci, jednak powinny mieć one wpływ na sposób, w jaki rozwój ten bedzie sie odbywał. Nie można również wyłaczyć z procesów decyzyjnych i prawotwórczych społeczności międzynarodowej, która powoli zaczyna być nowym graczem w Arktyce.

Czasopismo: Rocznik Bezpieczeństwa Międzynarodowego
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji, nauki o bezpieczeństwie
Akcje ratunkowe jako kreator współpracy międzynarodowej w Arktyce do 1945 r.

Referat w ujęciu historycznym omawia wybrane akcje ratunkowe w Arktyce. Jego tematem są wydarzenia, które w wymiarze praktycznym zapoczątkowały współpracę międzynarodową na tym obszarze. Na tle rozwoju technik i sprzętu ratowniczego nakreślono dzieje prób zwiększenia szans przeżycia w ekstremalnych warunkach. Autor podejmuje również próbę prześledzenia, w jaki sposób operacje ratownicze wpływały na powszechna świadomość, stymulując powstanie korzystnego klimatu dla współpracy instytucjonalnej.

Czasopismo: Rocznik Bezpieczeństwa Międzynarodowego
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji
Status Grenlandii w świetle zmian klimatycznych

Wraz z postępującym ocieplaniem się arktycznego klimatu znaczenie Grenlandii, jako istotnego elementu systemu geopolitycznego regionu Arktyki, będzie rosło. Zwiększająca się dostępność miejscowych zasobów surowców energetycznych oraz metali ziem rzadkich będzie powodować wzrost zainteresowania Wyspą ze strony podmiotów zewnętrznych. Aktywność polityczno-ekonomiczna czynników trzecich, nakierowana na stolicę Grenlandii – Nuuk, będzie tym samym przybierać na sile. Zjawisku temu towarzyszyć będzie zwiększające się dążenie Grenlandii do uzyskania pełni suwerenności politycznej.

Czasopismo: Rocznik Bezpieczeństwa Międzynarodowego
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji, nauki o bezpieczeństwie
Strategia użycia norweskiej marynarki wojennej a wyzwania Dalekiej Północy

Zmiany geostrategiczne w regionie Dalekiej Północnej wymusiły na Norwegii rozbudowę potencjału morskiego, umożliwiającego ochronę norweskich interesów w tej części świata. Rozwój norweskiej marynarki wojennej prowadzony jest od początku lat dziewięćdziesiątych dwudziestego wieku w sposób przemyślany, systematyczny i konsekwentny zarazem. Składa się na niego nie tylko pozyskanie nowych rodzajów systemów walki morskiej, ale przede wszystkim głęboka redefinicja norweskiej doktryny morskiej w odniesieniu do obszarów arktycznych. W efekcie prowadzonych działań Norwegia posiada dziś jedne z najbardziej skutecznych w Europie instrumentów projekcji siły morskiej.

Czasopismo: Rocznik Bezpieczeństwa Międzynarodowego
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji, nauki o bezpieczeństwie
Dania wobec arktycznych wyzwań

Artykuł omawia aktualną i perspektywiczną sytuację Danii w Arktyce. Autor charakteryzuje Grenlandię – duńskie terytorium autonomiczne będące tytułem roszczeń Kopenhagi na obszarze Dalekiej Północy, następnie omawia historyczne uwarunkowania i współczesność relacji grenlandzko-duńskich, a następnie skupia się na duńskich dokumentach doktrynalnych dotyczących Arktyki oraz wynikających z nich działań.

Czasopismo: Rocznik Bezpieczeństwa Międzynarodowego
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji, nauki o bezpieczeństwie
Polityka Norwegii na Obszarach Północy

Punktem wyjścia analiz podejmowanych w artykule jest pytanie o charakter polityki Norwegii na Obszarach Północy (norw. nordområdepolitiken, ang. High North), w szczególności, czy hasło jej oparcia na ideale współpracy jest politycznym kamuflażem, czy tez jest to polityka, która rzeczywiście zmierza do realizacji tego ideału. Wyjaśnienie genezy i treści norweskiej polityki na Obszarach Północy, w tym relacji norwesko-rosyjskich, prowadzi do wniosku, że jest to polityka, którą cechuje stabilność, ciągłość rozwoju, silna dynamika rozwojowa i trwałe powiązanie z interesami narodowymi w ramach polityki wewnętrznej. Te cechy pozwalają sądzić, że omawiana polityka rzeczywiście opiera się na ideałach współpracy miedzy państwami.

Czasopismo: Rocznik Bezpieczeństwa Międzynarodowego
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji, nauki o bezpieczeństwie
Aktywność Federacji Rosyjskiej w regionie Arktyki - wybrane problemy rywalizacji mocarstw

Pod koniec istnienia Związku Radzieckiego rejon Morza Białego był prawdopodobnie najbardziej zaawansowaną technologicznie infrastrukturą militarną na świecie. Pomimo zmian politycznych i militarnych, Arktyka pozostaje obszarem aktywności militarnej mocarstw, m.in. Danii, Kanady, Rosji. We wszystkich istotnych dokumentach przedstawiających rosyjską wizję polityki pojawiają się odniesienia do Arktyki. Za priorytet uznano obronę interesów rosyjskich w tym regionie, m.in. poprzez rozbudowę i modernizację floty lodołamaczy, ograniczenie aktywności wojskowej innych państw, zabezpieczenie pozycji Rosji na morskich szlakach północnych. W tzw. doktrynie arktycznej Federacji Rosyjskiej jako elementy kluczowe dla ochrony interesów Rosji na Dalekiej Północy wskazano: zabezpieczenie bazy surowcowej, utrzymanie regionu Arktyki jako strefy pokoju i współpracy, ochronę środowiska naturalnego oraz wykorzystanie północnych szlaków morskich.

Czasopismo: Rocznik Bezpieczeństwa Międzynarodowego
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji, nauki o bezpieczeństwie
Media i terroryzm – wybrane aspekty związku. Czy Al-Jazeera English jest jedynie tubą propagandową Al-Kaidy?

Celem artykułu jest ukazanie relacji pomiędzy terrorystami i organizacjami terrorystycznymi a światem mediów. Analizie poddany zostanie aspekt historyczny wzajemnych relacji, a także dynamiczne zmiany zachodzące we wzajemnych stosunkach terrorystów ze współczesnymi organizacjami medialnymi. Autor poddaje także analizie przedsięwzięcie medialne uważane w Europie i Stanach Zjednoczonych za kluczowy przykład współpracy organizacji terrorystycznych z dziennikarzami – Al-Jazeera English. Autor przeanalizuje także wybrane, wewnętrzne kodeksy etyki dziennikarskiej, odnoszące się do przytaczanej problematyki. Podstawowy wniosek, jaki nasuwa się w wyniku analizy wzajemnych oddziaływań mediów i terrorystów, to dynamicznie zmieniająca się rola mediów w przedsięwzięciach terrorystycznych. Z jednej strony organizacje terrorystyczne tworzą własne kanały informacyjne/propagandowe, czy szkoleniowe, z drugiej coraz częściej nie zależy im na pokazaniu tradycyjnych mediach swojej obecności, programu, czy żądań, a jedynie pozostawiają mediom funkcję sprawozdawczą. Przypadek stacji Al-Jazeera English (AJE) i innych stacji pokazuje, że mogą one być tak narzędziami jak i podmiotami tworzenia polityki informacyjnej w zależności od uwarunkowań politycznych, ekonomicznych czy kulturowych.

Czasopismo: Rocznik Bezpieczeństwa Międzynarodowego
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji, nauki o bezpieczeństwie
Jaka strategia wobec Afganistanu?

Autor artykułu podejmuje się analizy przyczyn nieskuteczności misji ISAF w Afganistanie. Jednocześnie wskazuje warunki, jakie muszą zostać spełnione, aby można było zaprowadzićw kraju trwały pokój i bezpieczeństwo. Przede wszystkim akcentuje konieczność większej solidarności działań społeczności międzynarodowej. Poddaje w wątpliwość zasadność zakończenia misji ISAF do końca 2014 r. i postuluje jej przedłużenie, wraz ze zwiększeniem liczebności kontyngentów wojskowych. Wskazuje, że w aspekcie militarnym kluczowe jest odpowiednie dostosowanie działań kinetycznych do specyfiki asymetrycznego konfliktu afgańskiego. Mają się one koncentrować głównie na walce z Al-Kaidą i ochronie miejscowej ludności. Silny kontyngent wojskowy ma być elementem zabezpieczającym szeroko zakrojone przedsięwzięcia o charakterze niekinetycznym, tj. humanitarnym, gospodarczym, politycznym i społecznym. Jak twierdzi autor, talibów można pokonać jedynie na poziomie lokalnym, dlatego niezwykle ważne jest stworzenie lokalnych jednostek sił bezpieczeństwa, które byłyby ściśle powiązane z tamtejszymi instytucjami cieszącymi się legitymacja społeczną. Taka współpraca pozwoliłaby na trafne odczytywanie i realizację potrzeb społecznych, bez ryzyka godzenia w przekonania Afgańczyków. Zapewnienie bezpieczeństwa i pozytywna współpraca odcięłaby rebeliantów od głównego zaplecza logistycznego i rekrutacyjnego. Działania społeczności międzynarodowej muszą również zmierzać do efektywnego odcięcia rebeliantów od pomocy z zewnątrz, głównie z sąsiedniego Pakistanu.

Czasopismo: Rocznik Bezpieczeństwa Międzynarodowego
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji, nauki o bezpieczeństwie
Dekadę po Waszyngtonie: standaryzacyjny sukces czy porażka NATO?

Polityczno-wojskowe oraz ekonomiczne implikacje standaryzacji na proces planowania obronnego wyznaczają obszar zainteresowań badawczych prezentowanych w artykule. Autor dowodzi, że proces standaryzacyjny, rozpatrywany w aspekcie procesu planowania obronnego (sił), jest warunkiem koniecznym osiągania interoperacyjności. Celem badawczym – realizowanym przy wykorzystaniu analitycznych metod badania standaryzacji w NATO oraz modelowania są procesy: Celów Sił Zbrojnych (element w procesie planowania sił NATO) oraz planowania obronnego NATO, pozostające w korelacji i harmonizacji z procesem standaryzacji. Struktura problemu badawczego jest oparta na poszukiwaniu odpowiedzi na pytanie: jak jest realizowana polityka standaryzacyjna w Instytucjach i Dowództwach Struktury Dowodzenia NATO oraz Dowództwach Struktury Sił NATO? Jest warte podkreślenia, że w trakcie badań wykorzystano ogólnie dostępne narzędzia metodologiczne (analiza systemowa, modelowanie) przy wyborze modelu zorientowanego na budowanie zdolności (podejście oczekiwanych efektów – Effect Based Approach) ograniczanego wymaganiami standaryzacyjnymi, niezależnie od wpływu na rezultaty badań teorii uwzględniających modelowanie skierowane na zagrożenia (Threat Assessment Approach).

Czasopismo: Rocznik Bezpieczeństwa Międzynarodowego
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji, nauki o bezpieczeństwie
Wojskowe działania ekspedycyjne jako instrument polityki państwa. Przykład indyjski – operacja „khukri”.

W artykule przedstawiono operację „Khukri” – zwrot zaczepny przeprowadzony przez siły ONZ operujące w Sierra Leone w ramach misji UNAMSIL. Akcja miała charakter wielonarodowy, ale głównym kontrybutariuszem, odpowiedzialnym również za większość zadań planistycznych, szkoleniowych i logistycznych były Indie. Rozpatrywana przez pryzmat wysiłku narodowego operacja jawi się jako: w wymiarze wojskowym – skuteczna reakcja na wzrost zagrożenia sił własnych przez ugrupowanie miejscowe, w wymiarze politycznym – jako nader interesujący przykład budowy międzynarodowego znaczenia i prestiżu państwa poprzez efektywne posłużenie się instrumentem wojskowym. Indie od kilkudziesięciu lat z dużym zaangażowaniem, konsekwencją i determinacją budują pozycję początkowo regionalnego, a obecnie globalnego mocarstwa. Ważnym elementem owych wysiłków są starania podejmowane na płaszczyźnie militarnej. Nie chodzi tu wyłącznie o rozbudowę i techniczną modernizację sił zbrojnych, implementowanie adekwatnych do współczesnych wyzwań koncepcji taktycznych i operacyjnych oraz wykazanie skuteczności armii w realnych działaniach bojowych (z czym Indie problemów nie mają). Państwo aspirujące do rangi mocarstwa powinno się również wykazać umiejętnością wykorzystania sił zbrojnych w ramach rozmaitych przedsięwzięć podejmowanych przez społeczność międzynarodową, głównie przez Organizację Narodów Zjednoczonych, czyli de facto zademonstrować zdolność do tworzenia – przy użyciu instrumentów militarnych – pozytywnych wartości w relacjach  iędzynarodowych. Świadome tego India stosunkowo często wydzielają więc swoje wojska do udziału w operacjach realizowanych pod auspicjami ONZ. Niekiedy wiąże się to z koniecznością prowadzenia nie tylko działalności rozjemczej, a rzeczywistych działań bojowych. Tak było między innymi w Sierra Leone, gdzie Hindusi zmuszeni zostali do posłużenia się „argumentami siły”.

Czasopismo: Rocznik Bezpieczeństwa Międzynarodowego
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji, nauki o bezpieczeństwie
„Urząd Ochrony Konstytucji” jako organ bezpieczeństwa ustrojowego RFN. Problematyka funkcjonowania w państwie demokratycznym

Celem publikacji jest przedstawienie roli, jaką Federalny Urząd Ochrony Konstytucji oraz urzędy krajów związkowych odgrywają w niemieckim systemie bezpieczeństwa ustrojowego, ukazanie źródeł i kontrowersji związanych z ich funkcjonowaniem oraz źródeł braku efektywności służb wywiadowczych. Celem artykułu jest także zdefiniowanie uniwersalnych obszarów napięć pomiędzy demokracjami liberalnymi a„naturą” służb wywiadowczych. Analiza ukazała, że specyfika niemieckiego systemu bezpieczeństwa ustrojowego determinuje trudną relację metod wywiadowczych wobec innych instrumentów systemu bezpieczeństwa konstytucyjnego państwa jak np. delegalizacja partii politycznych. Okazało się także, że szczególnie problematyczny ze względu na efektywność działania urzędów jest rozdział kompetencji pomiędzy policją a służbami wywiadowczymi oraz federalny charakter wywiadu cywilnego. Analiza pozwoliła na pewne generalizacje dotyczące problematyki działania wywiadu w państwie demokratycznym. Jako typowy określić można m.in. konflikt między zasadą nienaruszalności wolności osobistej a metodami działania służb wywiadowczych oraz dylemat związany z brakiem przejrzystości działań służb specjalnych oraz ich efektywną kontrolą przy konieczności zachowania efektywności i bezpieczeństwa działań wywiadu. 

Czasopismo: Rocznik Bezpieczeństwa Międzynarodowego
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji, nauki o bezpieczeństwie
Bezpieczeństwo ekologiczne a rozwój inwestycyjny w Polsce.

Artykuł przedstawia rozważania autora na temat związków przyczynowo skutkowych bezpieczeństwa ekologicznego oraz rozwoju inwestycyjnego w Polsce. Bezpieczeństwo ekologiczne jest pojęciem złożonym i wieloznacznym, zależnym od sposobu podejścia do problemu. W procesie zapewniania bezpieczeństwa ekologicznego szczególną rolę odgrywa Minister Środowiska, który opracowuje projekt Polityki Ekologicznej Państwa oraz odpowiada za monitoring środowiska. Poprzez proces zarządzania bezpieczeństwem ekologicznym można wpływać na takie stymulowanie procesami rozwoju kraju, aby w jak najmniejszym stopniu zagrażały one środowisku i jego zasobom naturalnym, a jednocześnie gwarantowały warunki do stabilnego rozwoju inwestycyjnego.

Czasopismo: Rocznik Bezpieczeństwa Międzynarodowego
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji, nauki o bezpieczeństwie