rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Ocena wpływu masażu relaksacyjnego na aktywność autonomicznego systemu nerwowego u piłkarek nożnych

Wstęp. Współczesny sport wymaga zupełnie innego podejścia do oceny stanu zdrowia zawodnika oraz form regeneracji organizmu po wysiłku fizycznym. Celem pracy była analiza stopnia relaksacji kobiet trenujących piłkę nożną po zastosowaniu masażu okolicy głowy. Materiał i metody. Grupa badana - 17 młodych zawodniczek poddanych masażowi relaksacyjnemu. Grupa kontrolna - 17 nietrenujących młodych kobiet, studentek Akademii Wychowania Fizycznego we Wrocławiu. Obie grupy poddane zostały pomiarowi elektroprzewodności 24 punktów pomiarowych. Wyniki. Odnotowano nieistotne różnice średnich wartości pomiarowych między grupami w badaniu początkowym oraz istotne statystycznie obniżenie średnich wartości pomiarowych po zabiegu masażu. Uzyskane wyniki wskazują na obniżenie napięcia systemu nerwowego. Wnioski Masaże relaksacyjne mogą być skuteczną metodą zapobiegania skutkom przewlekłego naruszenia równowagi w systemie nerwowym u sportowców.

Czasopismo: Polish Journal of Sports Medicine
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o kulturze fizycznej
Urazowość wśród biegaczy

Wstęp. Największym problemem wyczynowego uprawiania sportu są urazy, które często na długi czas wykluczają zawodnika z sezonu startowego. Wśród osób aktywnych fizycznie w celach zdrowotnych również zdarzają się urazy, które niekiedy zmuszają do zaniechania tej aktywności. Materiał i metody. Celem badań ankietowych była analiza i ocena najczęstszych urazów wśród biegaczy. Badanych było 87 zawodników. Wyniki. Badania wykazały, że najczęstszymi urazami wśród sprinterów były naderwania mięśni dwugłowych i czworogłowych uda, natomiast wśród biegaczy długodystansowych dominowały złamania zmęczeniowe. Wnioski. Profilaktyka oraz przestrzeganie zasad regeneracji mogą znacznie zmniejszyć ryzyko urazów. Biegacze rzadko korzystają z pomocy fizjoterapeutów. Najczęściej stosowanymi sposobami odnowy biologicznej były automasaż i masaż oraz sauna. Rozciąganie mięśni kończyn dolnych trwa zbyt krótko. Ponadto nie wszyscy biegacze wyczynowi wzmacniają wszystkie mięśnie w celu likwidowania dysbalansu mięśniowego. Problemem wymagającym poprawy jest zwiększenie ilości godzin snu biegaczy.

Czasopismo: Polish Journal of Sports Medicine
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o kulturze fizycznej
Wpływ masażu na psychofizyczny aspekt jakości życia pacjenta

Wstęp: Celem pracy jest szczegółowe zbadanie czy masaż klasyczny wpływa na stan psychofizyczny człowieka, poprzez wykonanie masażu całościowego na różnych grupach pacjentów. Przedstawiono zarys historyczny masażu klasycznego, metodykę wykonania masażu (zawierającą między innymi informacje o ogólnych zasadach wykonania zabiegu oraz podstawowych chwytach masażu), wskazania i przeciwwskazania do stosowania masażu, działanie masażu na organizm człowieka oraz miejsce formy masażu w SPA. Materiał i metody: W badaniu wzięło udział 30 pacjentów w różnym wieku. Liczba kobiet to 22, natomiast mężczyzn 8. U wszystkich osób badanych wykonano masaż klasyczny całego ciała z poślizgiem (na oliwce). Masaż trwał 50 minut. Poprzez stworzenie autorskiej ankiety zbadano odczucia badanych pacjentów dotyczące stanu zdrowia, zadowolenia z życia, poziomu stresu, poziomu samopoczucia, stanu fizycznego przed i po wykonanym zabiegu. Wyniki: Otrzymane wyniki wskazują na korzystne efekty wpływu masażu klasycznego na organizm i psychikę człowieka. Już po jednym zabiegu zaobserwowano subiektywną poprawę stanu zdrowia, samopoczucia, spadek stresu, poprawę stanu fizycznego i zadowolenia z życia. Różnice te były istotne statystycznie. Wnioski: Masaż klasyczny wpływa pozytywnie na organizm i psychikę pacjenta.

Czasopismo: Polish Journal of Sports Medicine
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o kulturze fizycznej
Tyreotoksykoza u 21-letniej zawodniczki w trakcie okresu przygotowawczego do sezonu

21-pacjentka, zawodniczka, reprezentantka Polski. Zgłosiła się do lekarza kadry z powodu tachykardii spoczynkowej 105-115/min, utraty masy ciała, zmniejszonej tolerancji wysiłku oraz odczuwalnego przewlekłego zmęczenia w okresie przygotowawczym do sezonu. W związku z obrazem klinicznym zlecono badania laboratoryjne, EKG oraz hormony tarczycy. W EKG rytm miarowy 90/min, bez zmian niedokrwiennych, morfologia krwi z rozmazem w normie, badania hormonów tarczycy: TSH 0,013 uIU/ml (N:0,27-4,2); FT3 16,4 pg/ml (N: 2,0-4,4); FT4 5,98 ng/dl (N:0,93 -1,7). Pacjentkę konsultowano endokrynologicznie oraz wykonano USG tarczycy. W związku z rozpoznaniem tyreotoksykozy włączono tiamazol oraz propranolol. Zalecono kontrolę hormonów tarczycy, EKG oraz morfologię krwi po 2 tygodniach terapii. Zawodniczkę całkowicie odsunięto od treningów. Po 2,5 tygodniach od pierwszej diagnozy wykonano kontrolne badania, uzyskując poprawę, także w zakresie stanu ogólnego. W kwestii treningów zawodniczka dostała pozwolenie na wysiłek tlenowy do 50% maksymalnego tętna. Do treningów w pełnym zakresie zawodniczkę dopuszczono po 27 dniach od diagnozy, na podstawie wyników i stanu ogólnego. Zmieniono leczenie redukując dawkę tiamazolu. Z uwagi na rozwój niedoczynności suplementowano hormony tarczycy. Cały cykl leczenia, od pierwszych wyników wskazujących na nadczynność tarczycy, do uzyskania prawidłowych poziomów hormonalnych trwał 79 dni. Przytoczony przypadek jest przykładem występujących w tyreotoksykozie objawów, leczenia, systematycznej obserwacji i samokontroli pacjentki. Pokazuje, że mimo miesięcznego wyłączenia z cyklu treningowego w szczycie przygotowań, możliwy jest powrót do sportu zwieńczony medalami mistrzostw świata.

Czasopismo: Polish Journal of Sports Medicine
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o kulturze fizycznej, nauki o zdrowiu
Stan psychofizyczny judoków obrazowany pomiarem aktywności elektrodermalnej

Wstęp. Osoby trenujące judo narażone są na duże pobudzenie nerwowo - mięśniowe ze względu na charakter wysiłku jaki wykonują podczas walki i w trakcie treningów. Stabilny stan psychofizyczny judoków wydaje się więc niezwykle istotny w osiąganiu wysokiego poziomu sportowego. Celem pracy była ocena aktywności elektrodermalnej (EDA) mierzonej metodą Ryodoraku u zawodników judo w porównaniu z grupą kontrolną. Materiał i metody. Grupa badana – 16 zawodników judo poddanych dwukrotnemu pomiarowi EDA. Grupa kontrolna – 16 mężczyzn, studentów Akademii Wychowania Fizycznego we Wrocławiu. Wyniki. W badaniu początkowym pomiędzy grupą kontrolną a badaną, nie stwierdzono zróżnicowania w zakresie wartości EDA. Istotne różnice wyników odnotowano natomiast u judoków po treningu. Wykazano większe pobudzenie w obrębie punktów zlokalizowanych na kończynach górnych. Wnioski. Pomiar EDA może być przydatną metodą diagnostyczną obrazowania stanu psychofizycznego zawodnika co może ułatwić zespołowi sportowemu podejmowanie decyzji związanych z właściwym programowaniem treningu oraz zabiegów regeneracyjnych.

Czasopismo: Polish Journal of Sports Medicine
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o kulturze fizycznej
Metody leczenia łuszczycy w oparciu o informacje uzyskane od pacjentów dotkniętych tą chorobą

Wstęp. Łuszczyca jest przewlekłą, zapalną chorobą skóry stwarzającą pacjentom szereg problemów somatycznych, psychoemocjonalnych i społecznych. Celem pracy była analiza sposobu leczenia osób dotkniętych łuszczycą widziana z perspektywy medycyny holistycznej. Materiał i metody. Badania przeprowadzono w grupie 30 osób z łuszczycą (16 kobiet i 14 mężczyzn) w wieku 18-36 lat. Udział w eksperymencie był dobrowolny i anonimowy. Respondenci wypełniali drogą internetową ankietę opracowaną przez autorów doniesienia. Wyniki. Zdaniem ankietowanych, silny stres był głównym czynnikiem, który wywołał pojawienie się u nich zmian łuszczycowych. Respondenci podawali, iż w leczeniu ich problemu najczęściej stosowano zabiegi z zakresu światłolecznictwa i farmakoterapię. Żaden z badanych nie był poddawany testowi biologicznemu przed zastosowaniem terapii promieniami ultrafioletowymi. Niewielki odsetek pacjentów z łuszczycą był pod stałą opieką dietetyka bądź stosował alternatywne metody leczenia takie jak oczyszczanie organizmu, techniki relaksacyjne czy ziołolecznictwo. Respondenci podawali, że okresy remisji po zastosowaniu zabiegów fizykoterapii były stosunkowo krótkie. Ponad 40% pacjentów leczyło się na własną rękę i nie było w ogóle objętych specjalistyczną opieką. Wnioski. Uzyskane informacje od grupy badanych pacjentów z łuszczycą skłaniają do wniosków, że choroba ta jest leczona przede wszystkim objawowo. Nie uwzględnia się w leczeniu łuszczycy takich czynników jak stres, nie dociera się też do innych, możliwych przyczyn tego problemu. W badanej grupie nie były prowadzone żadne działania edukacyjne, u większości z nich nie dokonywano modyfikacji sposobu odżywiania, nie prowadzono żadnych metod relaksacyjnych. Żaden z pacjentów nie był pod opieką psychoterapeuty. Zastanawiające jest to, że część pacjentów leczy się na własną rękę, nakłaniając lekarzy do określonego sposobu leczenia farmakologicznego. Brak holistycznego podejścia do leczenia łuszczycy mógł być u badanych główną przyczyną krótkich okresów remisji w stosowanych standardowo terapiach.

Czasopismo: Polish Journal of Sports Medicine
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o zdrowiu
Zmiany ciśnienia tętniczego krwi oraz rozkładu temperatury w obrębie ręki, po zastosowaniu testu Hinesa-Browna u kobiet ciężarnych z nadciśnieniem indukowanym ciążą

Wstęp. Przedstawiona praca dotyczy mało znanego problemu, jakim jest wpływ zimna na zachowanie się ciśnienia krwi oraz zmiany w temperaturze ochładzanej części ciała u kobiet w ciąży. Materiał i metody. W eksperymencie brało łącznie udział 38 młodych kobiet, podzielonych na trzy grupy: kobiety bez nadciśnienia indukowanego ciążą (grupa I), kobiety z nadciśnieniem indukowanym ciążą (grupa II), kobiety niebędące w ciąży (grupa III). W badaniu wykorzystano test oziębieniowy Hinesa-Browna (CPT), uzupełniony o badanie termowizyjne. Wyniki. Zastosowanie próby CPT spowodowało wzrost ciśnienia skurczowego i rozkurczowego w każdej z badanych grup. Największa różnica wartości ciśnienia skurczowego przed i po zastosowaniu testu CPT wystąpiła u kobiet z grupy II. W grupie tej najwyższe były też wartości ciśnienia rozkurczowego krwi po zastosowaniu testu CPT oraz największy spadek temperatury w ręce badanej, zarówno po stronie dłoniowej jak i grzbietowej. Oziębienie jednej ręki spowodowało również spadek temperatury ręki niechłodzonej, znacznie mniejszy w grupie kobiet ciężarnych w porównaniu do grupy nieciężarnych studentek. Wnioski. Uzyskane wyniki wskazują na konieczność prowadzenia dalszych badań w kierunku lepszego zrozumienia mechanizmów związanych z reakcjami kobiet w ciąży na bodźce temperaturowe.

Czasopismo: Polish Journal of Sports Medicine
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o zdrowiu
Praktyki pamięci w obchodach odzyskania niepodległości Polski w 1918 roku oraz zwycięstwa w wojnie z bolszewikami w 1920. Przykłady rekonstrukcji historycznych

Artykuł ukazuje rolę rekonstrukcji historycznych jako nośnika pamięci historycznej na przykładzie obchodów rocznicy odzyskania niepodległości w 1918 roku i zwycięstwa Polaków nad bolszewikami w 1920 roku. Gdy dzisiaj przywołuje się obraz wydarzeń z przeszłości, takich jak na przykład odzyskanie niepodległości w listopadzie 1918 roku czy późniejsza wojna z bolszewikami, nieliczni tylko odwołują się do dokumentów z tamtego okresu, zdjęć bądź urywków czarno-białych kronik filmowych. Większość osób ma do czynienia z obrazami przetworzonymi, kolorowymi, będącymi wytworem współczesności, które oddziałują na wyobraźnię widzów. Do niezwykle popularnych obecnie form „obcowania” z przeszłością zalicza się rekonstrukcje historyczne. Te ostatnie, poprawnie określane jako odtwórstwo przeszłości, mogą mieć dwojaką postać: z jednej strony są odtwarzaniem artefaktów z przeszłych epok, czasem ze znawstwem, w najdrobniejszych nawet szczegółach, z drugiej – formą inscenizacji wydarzeń historycznych, w których wykorzystuje się wytworzone artefakty w charakterze skupiających uwagę rekwizytów. Realizują one ważne zadanie pod kątem potrzeb społecznych – mowa o funkcjach edukacyjnych, poznawczych, łączeniu w sobie elementów zabawy, żywego ludycznego przedstawienia, niezwykle atrakcyjnego dla odbiorcy, przez co zachęcają do udziału w wydarzeniu.

Czasopismo: Studia i Materiały Centralnej Biblioteki Wojskowej
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: historia
Ustawa o obronie Ojczyzny – zmiany w prawie wprowadzone po rosyjskiej inwazji na Ukrainę

Artykuł przedstawia wybrane zmiany wprowadzone przez ustawę o obronie Ojczyzny. Planowane wzmocnienie polskich sił zbrojnych jest bezpośrednią odpowiedzią na zagrożenie ze strony rosyjskiej, która obecnie prowadzi wojnę z Ukrainą. Sytuacja ta stanowi bezprecedensowe zagrożenie dla polskiego bezpieczeństwa i wymaga podjęcia zdecydowanych działań. W artykule zostały omówione zmiany dotyczące: powołania nowego rodzaju sił zbrojnych, jakim są Wojska Obrony Cyberprzestrzeni, wprowadzenia możliwości odbycia dobrowolnej służby wojskowej, zniesienia wojewódzkich sztabów wojskowych (WSzW) i ich szefów oraz wojskowych komend uzupełnień (WKU) i wojskowych komendantów uzupełnień. Zwrócono również uwagę na zmiany odnoszące się do kwalifikacji wojskowej, nowego systemu rekrutacji do służby wojskowej, a także na zmodyfikowaną procedurę dotyczącą możliwości odbycia służby w wojsku obcym.

Czasopismo: Studia i Materiały Centralnej Biblioteki Wojskowej
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie
Szkolenie kadr rezerwy w Wojsku Polskim w latach 1945-2010

Mając na uwadze rosnące zainteresowanie tematyką szkoleń rezerwy, w artykule zaprezentowano formy organizacji szkolenia rezerw w korpusie oficerskim i podoficerskim w ujęciu historycznym, w okresie od 1948 do 2010 roku, kiedy to zawieszono szkolenie rezerw w związku z profesjonalizacją Wojska Polskiego. W PRL obowiązkowe szkolenie dla absolwentów uczelni wyższych przewidziano po zakończeniu studiów we wszystkich rodzajach sił zbrojnych – szkół podchorążych rezerwy lub szkół oficerów rezerwy. Kolejnym etapem szkolenia była kilkumiesięczna praktyka dowódcza w jednostce wojskowej. Po 1990 roku obserwowano sukcesywny spadek zainteresowania absolwentów odbyciem szkolenia rezerw, mimo skrócenia szkolenia.

Czasopismo: Studia i Materiały Centralnej Biblioteki Wojskowej
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie
Relacje Demokratycznej Republiki Wietnamu z Chińską Republiką Ludową i Związkiem Socjalistycznych Republik Sowieckich w latach 1969-1971 w kontekście II wojny indochińskiej. Perspektywa attachatu wojskowego przy ambasadzie Polskiej Rzeczpospolitej Ludowej w Hanoi

Celem artykułu jest zaprezentowanie skomplikowanych relacji między Demokratyczną Republiką Wietnamu a Chińską Republiką Ludową i Związkiem Socjalistycznych Republik Sowieckich w przełomowych latach II wojny indochińskiej (1969-1971) z perspektywy attachatu wojskowego przy ambasadzie PRL w Hanoi. Autor opisał pragmatyczną politykę Hanoi polegającą na balansowaniu między Moskwą a Pekinem w celu uzyskania możliwie wielkiej pomocy ekonomicznej i wojskowej niezbędnej do dalszego prowadzenia konfliktu na Południu. Wszystko to w cieniu rewolucji kulturalnej i konfliktu chińsko-sowieckiego i wymagało od Wietnamczyków wielu kompromisów. DRW źle przyjmowała sowieckie poparcie dla deeskalacji działań wojennych bez odniesienia przez komunistów pełnego zwycięstwa w Indochinach, jak również obawiała się tradycyjnej chińskiej dominacji w tej części świata. Powodowało to wiele napięć tak w polityce wewnętrznej DRW, jak i w jej stosunkach z dwoma kluczowymi sojusznikami.

Czasopismo: Studia i Materiały Centralnej Biblioteki Wojskowej
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: historia
Przegląd platform repozytoryjno-wydawniczych czasopism wydawanych przez instytucje podległe i nadzorowane przez resort obrony narodowej w Polsce

W artykule dokonano przeglądu platform repozytorium i publikacji czasopism naukowych wydawanych przez instytucje podległe i nadzorowane przez Ministerstwo Obrony Narodowej, to jest: Instytut Techniczny Wojsk Lotniczych, Akademię Wojsk Lądowych im. gen. Tadeusza Kościuszki, Wojskową Akademię Techniczną im. Jarosława Dąbrowskiego, Wojskowy Instytut Techniczny Uzbrojenia, Akademię Marynarki Wojennej im. Bohaterów Westerplatte, Akademię Sztuki Wojennej, Wojskowy Instytut Medyczny.

Czasopismo: Studia i Materiały Centralnej Biblioteki Wojskowej
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o bezpieczeństwie
„Szpiedzy amerykańscy ” czy „głosiciele wiary ”? Dwa przypadki represji wobec polskich świadków Jehowy w ZSRS w połowie lat 50. XX w.

Działalność świadków Jehowy od lat wzbudzała sporo kontrowersji. Ich specyficzne metody głoszenia własnych poglądów często wywoływały skrajne emocje i krytykę1. Mimo to wywodzący się ze Stanów Zjednoczonych ruch „badaczy pisma świętego” zyskiwał coraz to nowe grona wyznawców na całym świecie. Oficjalnie propagowana potrzeba głoszenia wiary i ewangelizacji wymuszała niejako docieranie do nowych odbiorców na rozmaitych terenach. W Związku Sowieckim, zgodnie z oficjalną doktryną państwową, w przestrzeni publicznej nie było miejsca dla jakiejkolwiek religii. Mimo to nieliczne wspólnoty funkcjonowały legalnie, podlegając nadzorowi pełnomocników ds. kultów religijnych na poszczególnych szczeblach administracji (związkowym w Moskwie, republikańskim w stolicy danej republiki i obwodowym na poziomie obwodu). Wydawali oni zgody na funkcjonowanie wspólnot religijnych wszystkich wyznań i obrządków, pozwolenia na użytkowanie budynku świątyni oraz odbierali coroczne sprawozdania z działalności. Trzeba jednak zauważyć, że nie wszystkie religie traktowano jednakowo. Faworyzowana Cerkiew prawosławna w założeniu władz państwowych nie stanowiła 1 Świadkowie Jehowy zasłynęli z głoszenia swoich poglądów religijnych metodą „od drzwi do drzwi”. Ich przedstawiciele odwiedzali kolejne domostwa, chcąc dostać się do środka i rozmawiać na tematy dotyczące kwestii wyznaniowych. Najczęściej jednak na zadawane pytania odpowiadali cytatami z Pisma Świętego, bez własnej interpretacji. Inną najbardziej znaną metodą ich działalności było rozprowadzanie wszelkiego rodzaju wydawnictw (najczęściej bezpłatnych). Ich zdaniem to Bóg Jehowa obligował grupy proroków do praktykowania tego rodzaju metod.

Czasopismo: Pamięć i Sprawiedliwość
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: historia
Kwestia autokefalii Polskiej Cerkwi Prawosławnej w kontekście zimnej wojny

Po II wojnie światowej o przyszłości polskiego prawosławia decydowali wysoko sytuowani urzędnicy sowieccy we współpracy z kierownictwem komunistycznej Polski. W latach 1945–1946 w rezultacie dyskusji prowadzonej między władzami polskimi i sowieckimi ustalono, że Patriarchat Moskiewski nada Polskiej Cerkwi Prawosławnej status autokefalii. Następnie strony porozumienia ustalały warunki i okoliczności, w których winno się to dokonać. W przededniu powszechnego zjazdu przywódców cerkwi autokefalicznych, który miał się odbyć w Moskwie w lipcu 1948 r., sowieckie kierownictwo uznało, że oddzielny głos polskiej autokefalii wzmocni pozycję Rosyjskiej Cerkwi Prawosławnej podczas głosowania. Na mniej niż trzy tygodnie przed planowanym zjazdem synod RCP jednym aktem odebrał od delegatów Polskiej Cerkwi Prawosławnej zrzeczenie się autokefalii przyznanej w 1924 r. przez patriarchę Konstantynopola i nadał Cerkwi w Polsce status autokefalii, który odtąd traktowano jako kanoniczny. Przez kolejne lata Patriarchat Moskiewski pod naciskiem sowieckich urzędników walczył o uznanie nowego statusu Polskiej Cerkwi Prawosławnej przez patriarchów wschodnich.

Czasopismo: Pamięć i Sprawiedliwość
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: historia
„Kościoła nie było – babki zbierały się po domach…”. Krajobraz religijny Kazachskiej SRS i sytuacja tamtejszego katolicyzmu w świetle dokumentów archiwalnych i relacji kazachstańskich Polaków

Kazachstan, zamieszkały obecnie przez ponad 100 narodowości, odgrywał w okresie sowieckim rolę swoistego laboratorium, w którym przeprowadzano gigantyczne eksperymenty społeczne. Po brutalnej kolektywizacji i sedentaryzacji koczowników w latach 1931–1933 do kraju kierowano kolejne deportacje: Polaków i Niemców z Ukraińskiej SRS w 1936 r., Koreańczyków z Dalekiego Wschodu – w 1937 r. i „narodów ukaranych” z Kaukazu w latach 1943–1944. Ostatnia wielka fala migracyjna z przełomu lat pięćdziesiątych i sześćdziesiątych wiązała się z ogłoszonym przez Chruszczowa projektem „oswajania Celiny”. Towarzyszyła jej stopniowa liberalizacja położenia specprzesiedleńców. W hierarchii etniczno-religijnej Kazachstanu katolicy zajęli jedno z ostatnich miejsc. Nie mając możliwości uczestnictwa w ożywieniu religijnym towarzyszącym patriotycznej mobilizacji „Wielkiej Wojny Ojczyźnianej”, katolicy w Kazachstanie byli skazani na funkcjonowanie przez długie lata w podziemiu. O legalizację wystąpili dość późno, bo dopiero w latach siedemdziesiątych.

Czasopismo: Pamięć i Sprawiedliwość
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: historia
Życie religijne w późnym ZSRS: listy i petycje wierzących w warunkach zimnej wojny

W niniejszym artykule uwaga autorki koncentruje się na aktorach zimnej wojny, którymi stali się w Związku Sowieckim zwykli wierzący różnych wyznań. W oparciu o materiały z archiwów wyższych organów władzy sowieckiej ukazano, jak wierzący, wykorzystując legalny kanał komunikacji, przekształcają go w formę wyrażania protestu i wypełniają nową treścią. Listy wierzących stają się nie tylko sposobem komunikacji z organami władzy sowieckiej, ale w niektórych przypadkach odbijają się echem na arenie międzynarodowej, wzbudzając zainteresowanie takich zachodnich organizacji, jak Keston College, Glaube in der 2. Welt czy Amnesty International. Pionierami w przygotowywaniu masowych kampanii petycyjnych byli ewangeliczni chrześcijanie baptyści, którzy na przełomie lat pięćdziesiątych i sześćdziesiątych XX w. praktykowali wysyłanie listów zawierających szczegółowe opisy działań represyjnych w stosunku do niezarejestrowanych wspólnot religijnych, pod którymi składali podpisy liczni wierzący. Tę drogę komunikacji zaczęli wykorzystywać zarówno prawosławni, którzy prosili o ponowne otwarcie świątyń, jak i wyznawcy katolicyzmu. Autorka artykułu szczególną uwagę skupia na liście otwartym przywódców Kościoła katolickiego na Litwie z 1977 r., w którym zaproponowali oni, by nowa sowiecka konstytucja uwzględniała swobody religijne.

Czasopismo: Pamięć i Sprawiedliwość
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: historia