rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Czechosłowacka reforma walutowa z 1919 roku

Przedmiot badań: Reforma walutowa jest skomplikowanym i kosztownym procesem ekonomicznym, który polega na tym, że wartość waluty lub też sama waluta zmieniają się na danym terytorium w wyniku interwencji władzy państwowej lub innych organów posiadających władzę. Niniejszy artykuł dotyczy reformy walutowej, która miała miejsce w 1919 r. w Czechosłowacji. Warto zauważyć, że w źródłach polskich niewiele jest informacji na temat opisywanej reformy. Z tego wynikała motywacja do podjęcia wspomnianego tematu. 1
Cel badawczy: Celem pracy jest analiza czechosłowackiej reformy walutowej z 1919 r. oraz próba odpowiedzi na pytanie, czy jej przeprowadzenie było niezbędne w okresie powojennym. Opracowanie uwzględnia również wyjaśnienie prawnych i technicznych aspektów reformy. Przedstawiono, w jaki sposób została przeprowadzona, a także dokonano oceny, czy udało się osiągnąć założenia wypracowane przez jej głównego autora – pierwszego czechosłowackiego Ministra Skarbu Aloisa Rašína.
Metoda badawcza: Głównymi metodami badawczymi wykorzystywanymi w pracy są analizy prawno-dogmatyczna oraz historyczno-prawna aktów prawnych wprowadzonych w trakcie realizacji reformy oraz innych rządowych dokumentów.
Wyniki: Reformy z 1919 r. w Czechosłowacji nie dało się uniknąć. Potrzeba odizolowania się od nieuporządkowanego ustroju monetarnego pokonanej monarchii Austro-Węgierskiej i wytworzenie własnej silnej waluty było, wraz z powstaniem nowego państwa, oczywistym priorytetem. Pomimo krytyki reformy oraz trudności w osiągnięciu wszystkich wyznaczonych jej celów stworzyła ona podwaliny nowo powstałej Republice.

Czasopismo: Studia Prawno-Ekonomiczne
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne
Zawroty głowy – wybrane zagadnienia praktyczne

Zawroty głowy należą do najczęstszych problemów w praktyce lekarskiej i stanowią bardzo niejednorodną grupą objawów o interdyscyplinarnym charakterze. Główne przyczyny zawrotów mogą mieć podłoże laryngologiczne, neurologiczne, internistyczne, okulistyczne czy psychiatryczne. Bardzo ważne w ich różnicowaniu jest dokładne opisanie przez chorego charakteru dolegliwości. Zasadniczo zawroty głowy można podzielić na zawroty układowe (vertigo) i nieukładowe (lightheadedness, disequilibrium). Jedną z najczęstszych przyczyn zawrotów głowy są łagodne położeniowe zawroty głowy (ŁPZG). Wśród innych głównych przyczyn wymienia się: zawroty psychogenne, migrenę (w tym migrenę podstawną i migrenę przedsionkową), chorobę Ménière’a, zapalenie nerwu przedsionkowego, wieloprzyczynowe zawroty wieku podeszłego (prezbiastazja) oraz zawroty naczyniopochodne. Te ostatnie są w Polsce nadrozpoznawane, natomiast zbyt rzadko stwierdza się pozostałe przyczyny zawrotów, a zwłaszcza ŁPZG, które łatwo zdiagnozować za pomocą niemal patognomonicznej próby Dix-Hallpike’a i w których można wdrożyć wysoce skuteczne leczenie manewrem repozycyjnym (Epleya) lub uwalniającym (Semonta). Kluczowe znaczenie w rozpoznawaniu przyczyny zawrotów głowy mają badania neuroobrazujące, a w szczególności badanie głowy rezonansem magnetycznym (MRI). Ponadto bardzo przydatne są badania laryngologiczne, głównie badanie elektronystagmograficzne (ENG), umożliwiające różnicowanie zawrotów ośrodkowych i obwodowych. Poza wymienionymi zabiegami w leczeniu zawrotów głowy przydatna jest farmakoterapia, w której wiodącą rolę odgrywa obecnie betahistyna. W niniejszej pracy omówiono najczęściej spotykane przyczyny zawrotów głowy, ze szczególnym uwzględnieniem ich diagnostyki różnicowej przy łóżku chorego.

Czasopismo: Aktualności Neurologiczne
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki farmaceutyczne, inżynieria biomedyczna
Przegląd obszarów badawczych prezentowanych w Studiach Prawno-Ekonomicznych w latach 1968–2019

Przedmiot badań: W artykule dokonano analizy obszarów badań podejmowanych przez naukowców publikujących swoje artykuły w części ekonomicznej czasopisma Studia Prawno-Ekonomiczne. Analizie poddano wszystkie numery czasopisma, które funkcjonuje ponad 50 lat.
Cel badawczy: Celem głównym artykułu jest zidentyfikowanie obszarów badawczych prezentowanych w części ekonomicznej czasopisma Studia Prawno-Ekonomiczne. W artykule dokonano przyporządkowania zidentyfikowanych obszarów badawczych do trzech dyscyplin naukowych, tj. ekonomii, finansów oraz nauk o zarządzaniu. W artykule uwzględniono artykuły opublikowane w Studiach Prawno-Ekonomicznych w całym okresie funkcjonowania czasopisma, tj. w latach 1968–2019. 1
Metoda badawcza: Treści przedstawione w artykule sformułowano na podstawie studiów literaturowych oraz analizy 832 artykułów opublikowanych w Studiach Prawno-Ekonomicznych. Szeroka formuła czasopisma oraz dostęp do tak dużej bazy artykułów pozwoliły na prześledzenie, jak na przestrzeni ostatnich 50 lat zmieniała się „polska myśl ekonomiczna”.
Wyniki: Wyniki badań wskazują, że naukowcy najczęściej publikowali w Studiach Prawno-Ekonomicznych artykuły dotyczące ekonomii. Począwszy od lat dziewięćdziesiątych coraz więcej publikacji dotyczy nauk o zarządzaniu oraz finansów. Obszary badawcze podejmowane przez naukowców zmieniają się w zależności od sytuacji gospodarczo-politycznej Polski, Europy czy świata. Wyniki badań wskazują, że na przestrzeni analizowanych lat nastąpiła dywersyfikacja wybieranych przez autorów obszarów badawczych we wszystkich trzech przywołanych w artykule dyscyplinach. Obszarem badawczym, który w ostatnich latach jest przedmiotem szczególnego zainteresowania naukowców publikujących swoje teksty w Studiach Prawno-Ekonomicznych, jest nadzór korporacyjny. Co ważne, obszar ten podejmowany jest przez naukowców reprezentujących zarówno ekonomię, finanse, jak i nauki o zarządzaniu.

Czasopismo: Studia Prawno-Ekonomiczne
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne, ekonomia i finanse
Rola sygnalizacji purynergicznej i cytokin w indukcji procesów zapalnych w udarze niedokrwiennym mózgu

Wyniki badań opublikowanych w ostatnich latach wskazują, że indukcja stanów zapalnych w ośrodkowym układzie nerwowym może stanowić podstawę patofizjologiczną wielu chorób, w tym udaru niedokrwiennego mózgu. Istotną rolę w tych procesach przypisuje się sygnalizacji purynergicznej i cytokinom. Receptory purynergiczne P1 i P2 oraz enzymy uczestniczące w degradacji nukleotydów są szeroko rozpowszechnione na komórkach ośrodkowego układu nerwowego. Puryny i pirymidyny wykazują dwojakie działanie w udarze niedokrwiennym mózgu: pozytywne (neuroprotekcyjne) nukleozydów oraz negatywne (prozapalne i proapoptotyczne) nukleotydów. W przebiegu udaru niedokrwiennego mózgu udowodniono udział w indukcji procesów zapalnych trzech cytokin: czynnika martwicy nowotworów α (TNF-α), interleukiny 1 (IL-1) i interleukiny 6 (IL-6). Cytokiny prozapalne wywołują procesy zapalne i prozakrzepowe, przez co zwiększają obszar zawału, a w konsekwencji stopień deficytu neurologicznego. Cytokiny i ATP sprzyjają migracji leukocytów do miejsca niedokrwienia mózgu, natomiast adenozyna działa przeciwstawnie. Leukocyty, przylegając do śródbłonka, upośledzają przepływ mózgowy krwi, w wyniku czego nasilają uszkodzenie tkanki nerwowej. Na uwalnianie cytokin prozapalnych, głównie interleukiny 1β, wpływa aktywacja receptora P2X7. Przypuszcza się, że w procesach zapalnych ośrodkowego układu nerwowego mogą uczestniczyć także receptory: P2Y2, P2Y6, P2Y11, P2Y12. Wydaje się, że degradacja nukleotydów z powstaniem adenozyny może być skutecznym sposobem obniżenia stężenia w przestrzeni pozakomórkowej nukleotydów, jak również cytokin prozapalnych i wygaszania procesów zapalnych. Inną metodą osłabienia intensywności procesów zapalnych jest zastosowanie antagonistów receptora P2X7 oraz inhibitora receptora IL-1 (IL-1Ra). Obecnie prowadzone są badania zarówno nad potencjalnymi antagonistami receptora P2X7, jak i inhibitorem receptora IL-1 (IL-1Ra).

Czasopismo: Aktualności Neurologiczne
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki farmaceutyczne, inżynieria biomedyczna
Mechanizmy patogenetyczne stwardnienia bocznego zanikowego

Stwardnienie boczne zanikowe (SLA) jest chorobą neurozwyrodnieniową, w której dochodzi do uszkodzenia neuronów ruchowych. Patogeneza SLA jest prawdopodobnie wieloczynnikowa, kompleksowa i nie do końca poznana. Mogą w niej uczestniczyć takie mechanizmy, jak: stres oksydacyjny, toksyczność kwasu glutaminowego, dysfunkcja mitochondriów, stres siateczki wewnątrzplazmatycznej, agregacja białek, dysfunkcja cytoszkieletu, zaburzenia transportu aksonalnego, udział komórek glejowych, neurozapalenie, dyskrazja kwasu mlekowego, czynniki genetyczne. Istotną przyczyną stresu oksydacyjnego w SLA są mutacje genu dysmutazy nadtlenkowej 1 (SOD1) prowadzące do zmienionej aktywności enzymu i jego toksyczności. Zmutowany enzym SOD1 bierze udział w reakcjach zapalnych aktywowanych astrocytów i mikrogleju w rdzeniu kręgowym chorych na SLA. Mechanizmy stresu oksydacyjnego i toksyczności glutaminianu są ze sobą sprzężone. Śmierć motoneuronów następuje wskutek aktywacji kaspaz i drogi apoptozy, a uszkodzenie funkcji mitochondriów uczestniczy w tym procesie. Zmiany patomorfologiczne w obrębie siateczki wewnątrzplazmatycznej występują już we wczesnej fazie choroby i wskazują, że stres tej struktury odgrywa istotną rolę w mechanizmie neurodegeneracji w SLA. W chorobie tej występują także nieprawidłowości cytoszkieletu dotyczące neurofilamentów. Zgodnie z hipotezą dyskrazji kwasu mlekowego dysregulacja kanału mięśniowo-neuronalnego kwasu mlekowego prowadzi do stresu komórkowego, toksyczności i postępującego zwyrodnienia. Istotną funkcję w patogenezie SLA mogą także pełnić mutacje genetyczne innych białek niż SOD1.

Czasopismo: Aktualności Neurologiczne
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki farmaceutyczne, inżynieria biomedyczna
Zaburzenia psychiczne w przebiegu zespołów otępiennych – znaczenie kliniczne i zasady postępowania

Zaburzenia psychiczne (psychozy, depresje, zaburzenia lękowe) oraz inne objawy behawioralne i psychologiczne (behavioural and psychological symptoms of dementia, BPSD) są powszechne u chorych z otępieniami, niezależnie od ich domniemanej etiologii. Spotyka się je nawet w fazach prodromalnych otępień, a nasilenie i rozpowszechnienie wielu z nich narasta wraz z progresją dysfunkcji poznawczych. Występowanie BPSD wiąże się z szeregiem negatywnych konsekwencji zarówno dla pacjenta, jak i jego opiekunów. Obecność objawów psychotycznych pogarsza naturalny przebieg demencji, powodując szybsze narastanie deficytów poznawczych, wzrost liczby hospitalizacji oraz ryzyka umieszczenia w placówce opiekuńczej i śmiertelności, większe nasilenie funkcjonalnej niesprawności, jak również jednoznacznie udokumentowane pogorszenie funkcjonowania opiekunów i wzrost ryzyka wystąpienia u nich zaburzeń psychicznych, zwłaszcza depresyjnych. Leczenie BPSD jest trudne, nie opracowano dotąd powszechnie akceptowanego standardu, skutecznego u większości pacjentów. Zaleca się wdrożenie metod niefarmakologicznych praktycznie u wszystkich pacjentów, istotną rolę odgrywa także edukacja opiekunów. Kluczowe dla powodzenia terapii jest optymalne dawkowanie leków prokognitywnych, inhibitorów cholinesterazy i memantyny. Leki psychotropowe mają ograniczoną skuteczność i mogą powodować poważne objawy niepożądane. Szczególnej ostrożności wymaga stosowanie leków przeciwpsychotycznych, które, choć czasami niezbędne, zwiększają ryzyko przedwczesnego zgonu – mogą wywoływać incydenty sercowo-mózgowe. Leki przeciwdepresyjne są relatywnie mało skuteczne w leczeniu depresji i zaburzeń lękowych, natomiast mogą być pomocne w leczeniu pobudzenia, agresji i psychozy, co udokumentowano zwłaszcza w przypadku citalopramu i trazodonu.

Czasopismo: Aktualności Neurologiczne
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki farmaceutyczne, inżynieria biomedyczna
Pierwsza Kasa Pożyczkowa Przemysłowców w Królestwie Polskim i kariera Ludwika Święcickiego

Przedmiot badań: Historia Kasy Pożyczkowej Przemysłowców Warszawskich, pierwszej w Królestwie Polskim spółdzielni kredytowej (KPPW, Kasa), opracowana na 150 rocznicę wyboru pierwszych władz Kasy, mijającą w styczniu 2020 r. Warto przypomnieć, jakie były początki Kasy i jak rozwijała się do wybuchu Wielkiej Wojny. Z instytucją tą związał swoją karierę Ludwik Święcicki, autor książki o 40-letniej historii KPPW i wieloletni naczelnik jej biura. Jego droga do stanowiska naczelnika to ciekawy przykład ewolucji zawodowej ogranicznika pochodzącego z rodziny ziemiańskiej.
Cel badawczy: Przedstawienie okoliczności, w jakich działali założyciele KPPW, oraz odpowiedź na pytania: jakie modyfikacje statutu wymusiła praktyka, jakie były zobowiązania członków, a jakie mieli oni możliwości zaciągania kredytów i osiągania dochodów. Ponadto, jak trafił do pracy urzędniczej wieloletni naczelnik Kasy i jakie zdarzenia miały miejsce za jego czasów. Opracowanie obejmuje działalność Kasy do roku 1913, poprzedzającego rok wybuchu wojny.
Metoda badawcza: Praca oparta jest na publikacjach i drukach sprzed Wielkiej Wojny z księgozbioru Szkoły Głównej Handlowej, w tym przede wszystkim na historii KPPW napisanej w 1910 r. przez Ludwika Święcickiego. Do zapoznania się z operacjami kredytowymi Kasy niezbędna była wiedza o wekslach, zawarta na przykład w rozdziale o dyskontowaniu weksli, napisanym przez autorkę niniejszego artykułu w podręczniku z matematyki finansowej. Ponadto, pomocne okazało się dzieło A.H.T. Święcickiego na temat historii rodu. Zamieszczone tam informacje weryfikowano lub uzupełniano na podstawie archiwalnych dokumentów i gazet. Autorka jest prawnuczką Ludwika Święcickiego, jednak przekaz rodzinny dotyczył głównie Zofii Ludwikowej Święcickiej; deficyt informacji stał się zachętą do badań archiwalnych.1
Wyniki: Na podstawie wydanych w ciągu ostatnich stu lat opracowań wykazano, że zatwierdzenie przez ministra finansów w Petersburgu statutu KPPW było lokomotywą, która pociągnęła legalizację kolejnych instytucji finansowych w Królestwie Polskim. W pionierskim statucie Kasy dokonywano z czasem zmian, choć mimo nacisków ministerstwa finansów KPPW zachowała swoją odrębność. Operacje pożyczkowe Kasy były rozszerzane od 1912 r. Był to rok odejścia z pracy sześćdziesięcioletniego Ludwika Święcickiego. Jednak w powstającym państwie polskim Święcicki zgłosił się do pracy w Ministerstwie Skarbu, a później został dyrektorem łódzkiego oddziału polskiego banku emisyjnego. Nowe operacje kredytowe wprowadzone od 1912 r. otwierały Kasę na różne europejskie waluty i na operacje pożyczkowe zamiejscowe i zagraniczne. Zapewne dzięki temu KPPW przetrwała Wielką Wojnę, a w niepodległej Polsce przekształciła się w bank akcyjny.

Czasopismo: Studia Prawno-Ekonomiczne
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: ekonomia i finanse
Odnawialne źródła energii jako przesłanka prawna bezpieczeństwa energetycznego

Przedmiot badań: Przedmiotem badań była analiza przepisów prawnych w zakresie odnawialnych źródeł energii w świetle ustawy o odnawialnych źródłach energii oraz ustawy prawo energetyczne oraz unijnych regulacji prawnych, w kontekście realizacji bezpieczeństwa energetycznego. Artykuł zawiera ocenę i kwalifikację bezpieczeństwa energetycznego, które nie są możliwe bez analizy uwarunkowań systemu energetycznego, zdeterminowanego modyfikacją kierunków polityki energetycznej. Zagadnienie to zostało również przedstawione przez pryzmat założeń strategii Europejskiego Zielonego Ładu Unii Europejskiej, która ma przyczynić się, poprzez promowanie odnawialnych źródeł energii, do poprawy bezpieczeństwa energetycznego.
Cel badawczy: Badania mają na celu ocenę polskich i unijnych regulacji prawnych w zakresie bezpieczeństwa energetycznego. Są próbą odpowiedzi na pytanie, czy odnawialne źródła energii stanowią przesłankę poprawy bezpieczeństwa energetycznego.
Metoda badawcza: W opracowaniu wykorzystano metodę formalno-dogmatyczną, jak również metodę prawnoporównawczą.
Wyniki: Pozytywnie należy ocenić rozwiązania prawne dotyczące odnawialnych źródeł energii, które są wprost traktowane jako przesłanka bezpieczeństwa energetycznego i istotny element polityki energetycznej. Obok przypisywanej odnawialnym źródłom energii cechy niskiego negatywnego wpływu na środowisko coraz wyraźniej wskazuje się w ich kontekście na problem bezpieczeństwa energetycznego wewnętrznego i zewnętrznego państwa.

Czasopismo: Studia Prawno-Ekonomiczne
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne, nauki o polityce i administracji
Ultrasonografia krtani i tchawicy jako metoda potwierdzenia właściwego umiejscowienia rurki intubacyjnej lub maski krtaniowej

Kapnografia jest uznawana za najbardziej wiarygodną metodę potwierdzenia prawidłowego umiejscowienia rurki intubacyjnej lub maski krtaniowej. W trakcie resuscytacji krążeniowo-oddechowej oraz w stanach niskiego przepływu nie zawsze jednak daje ona wiarygodne wyniki, co może spowodować niepotrzebne usunięcie prawidłowo założonej rurki intubacyjnej, powtórną intubację oraz zakłócenie masażu serca. Przeprowadzane w czasie rzeczywistym badanie ultrasonograficzne górnych dróg oddechowych (krtani i tchawicy), wykonywane w celu potwierdzenia prawidłowego umiejscowienia rurki intubacyjnej, okazało się niezwykle skuteczne w badaniach przeprowadzanych na zwłokach, a także w przypadkach intubacji w stanach nagłych. Ultrasonografia tchawicy nie zakłóca masażu serca i nie zależy od przepływu płucnego i niedrożności dróg oddechowych. Ograniczeniem dla tego badania jest rozproszenie ultradźwięków i generacja artefaktów akustycznych na granicy powietrze – błona śluzowa. Ultrasonografia górnych dróg oddechowych jest szybką, łatwo dostępną i nieinwazyjną metodą umożliwiającą ocenę ich rozmiarów i funkcji, a także wizualizację umiejscowienia maski krtaniowej. Niniejsza praca wykazuje, iż zastąpienie powietrza solą fizjologiczną w przypadku wypełnienia mankietów rurki intubacyjnej i maski krtaniowej oraz zastosowanie środków kontrastowych uwidacznia mankiety w górnych drogach oddechowych. Pozwala również zobaczyć otaczające struktury oraz tkanki, ponieważ wiązka fal ultradźwiękowych może przenikać przez wypełnione płynem mankiety, nie ulegając odbiciu przez granicę powietrze – błony śluzowe.

Czasopismo: Journal of Ultrasonography
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: nauki medyczne, inżynieria biomedyczna
Koncepcja dynamicznej lokalizacji funkcji w rehabilitacji afatycznych zaburzeń mowy

Podjęcie szybkiej i skutecznej interwencji terapeutycznej u osób dotkniętych afatycznymi zaburzeniami mowy przynosi liczne korzyści. Przede wszystkim zmniejsza ryzyko pojawienia się patologicznych wzorców reagowania werbalnego, ponadto zwiększa szansę na wcześniejszy powrót funkcji psychomotorycznych oraz, co niezwykle istotne, wpływa na poprawę samopoczucia pacjenta. Istnieje wiele teorii tłumaczących mechanizm powstawania zaburzeń afatycznych, a także wiele metod pomocy pacjentom nimi dotkniętych. Różnorodność zaburzeń mowy stwarza konieczność stosowania rozmaitych sposobów oddziaływania terapeutycznego, a także doboru tych metod do indywidualnych potrzeb konkretnego pacjenta. Opisane w niniejszej pracy dynamiczna teoria lokalizacji funkcji psychicznych i koncepcja „układu funkcjonalnego” stwarzają teoretyczne przesłanki dla terapii zaburzeń powstałych w wyniku uszkodzenia ośrodkowego układu nerwowego. Zgodnie z założeniami teorii „dynamicznej lokalizacji” wszelkie czynności wyższe, w tym mowa, są realizowane przy zmiennym zaangażowaniu wielu okolic mózgu. Zaburzone funkcje mogą podlegać procesom odtwórczym, dzięki przebudowie organizacyjnej w ramach dynamicznego układu, wykorzystując nieuszkodzone obszary obydwu półkul. Dynamiczna teoria lokalizacji funkcji zachęca zatem do podjęcia rehabilitacji także u osób z wyraźnymi deficytami, dając nadzieję i poczucie podmiotowości w działaniu pacjentom i ich rodzinom. W pracy omówiono ponadto wpływ zaburzeń procesów neurofizjologicznych na posługiwanie się mową artykułowaną, jak również przedstawiono szereg propozycji praktycznych ćwiczeń usprawniających przeznaczonych dla osób z różnymi rodzajami zaburzeń afatycznych.

Czasopismo: Aktualności Neurologiczne
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki farmaceutyczne, inżynieria biomedyczna
Sprawiedliwość podatkowa w zakresie kosztów uzyskania przychodów w podatku dochodowym od osób fizycznych

Przedmiot badań: Ustawodawca podatkowy ma dużą swobodę w kształtowaniu obciążeń podatkowych. Nie powinno to jednak prowadzić do nieuzasadnionego różnicowania sytuacji podatników, zwłaszcza do odmiennego opodatkowania osób znajdujących się w takiej samej sytuacji. Skutkowałoby to bowiem naruszeniem zasady sprawiedliwości podatkowej. W doktrynie prawa podatkowego powszechnie uznaje się zasadę zdolności płatniczej jako fundament sprawiedliwego opodatkowania. Ustawodawca powinien poszukiwać indywidualizacji osobistej sytuacji podatnika, aby pobór podatku nastąpił z uwzględnieniem możliwości poniesienia tego ciężaru.
Cel i metoda badawcza: Celem badawczym było sprawdzenie, jak założenia sprawiedliwego opodatkowania są realizowane na gruncie podatku dochodowego od osób fizycznych. Przedmiotem analizy jest przy tym jeden z elementów kształtujących podstawę opodatkowania, czyli koszty uzyskania przychodów. W tym celu zastosowano metodę empiryczno-dogmatyczną.
Wyniki: Przeprowadzona analiza wykazała, że zasada zdolności płatniczej nie jest uwzględniana przez ustawodawcę w procesie kształtowania dochodu, a tym samym indywidualnego obciążenia podatkowego. Zasady rozliczania kosztów podatkowych są arbitralnie określane przez ustawodawcę w ramach władztwa daninowego. Prowadzi to do niesprawiedliwego opodatkowania już w układzie horyzontalnym (sprawiedliwość pozioma).

Czasopismo: Studia Prawno-Ekonomiczne
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki prawne, ekonomia i finanse
Modele do nauczania ultrasonograficznej patologii płuc i torakocentezy

Badanie ultrasonograficzne płuc pozwala na szybkie (co jest bardzo istotne dla anestezjologa) rozpoznanie stanów nagłych płuc, takich jak np. śródoperacyjna odma opłucnowa, obrzęk płuc czy krwiak opłucnej. Jednakże wymaga interpretacji nie tylko rzeczywistych obrazów, lecz także skomplikowanych artefaktów akustycznych, takich jak linie A i linie B. Tym ważniejsze jest właściwe szkolenie w celu uzyskania biegłości diagnostycznej. Środowisko symulowane, wykorzystujące fantomy, umożliwia naukę w kontrolowanych warunkach pod okiem specjalisty. Autor niniejszej pracy opracował modele hybrydowe, które łączą suchą lub mokrą piankę poliuretanową, szkielet świńskiej klatki piersiowej oraz ludzką dłoń symulującą szkielet klaki piersiowej. Oddają one dość dokładnie ultrasonograficzny obraz patologii płucnych, umożliwiając dającą natychmiastowe rezultaty, nadzorowaną przez specjalistę naukę badania ultrasonograficznego płuc. Modele in vitro mogą także wspomóc naukę umiejętności zabiegowych, gdyż pozwalają na doskonalenie sposobu przyłożenia głowicy i igły oraz poruszania nimi, szybkiej orientacji w anatomii klatki piersiowej, a także koordynacji wzrokowo-manualnej. W artykule został opisany także nowy model służący do nauki torakocentezy, przeprowadzanej pod kontrolą badania ultrasonograficznego. Dłoń osoby przeprowadzającej badanie ułożona jest na powierzchni wody wypełniającej pojemnik z mokrą pianką poliuretanową. Kości śródręcza ludzkiej dłoni imitują żebra, natomiast mokra pianka imituje zajęte płuco zanurzone w płynie opłucnowym. Model ten zapewnia też warunki do nauki prawidłowego rozpoznania obecności płynu w jamie opłucnej.

Czasopismo: Journal of Ultrasonography
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: nauki medyczne, inżynieria biomedyczna