rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Pierwotna nadczynność przytarczyc na przykładzie 33-letniej pacjentki z gruczolakiem przytarczyc

Nadczynnością przytarczyc nazywamy stan nadmiernej produkcji i sekrecji PTH[1].Najczęstszą przyczyną pierwotnej nadczynności przytarczyc jest gruczolak przytarczyc - około 80 % przypadków, pozostałe to przerost przytarczycy około 15% przypadków[2] [3], a w 1-5% przypadków rak [2] [3] [4][5]. Choroba rozpoznawana jest u około 40 osób na 100 000 [ 5] [6][3][7].Najczęstszą przyczyną gruczolaka jest mutacja w genie MEN 1. Mniej niż 5% przypadków to przewlekła nadczynność przytarczyc, która jest składową zespołu gruczolakowatości wewnątrzwydzielniczej MEN 1 MEN 2a [1]. Nadmiar PTH w ustroju prowadzi do zwiększonej mobilizacji wapnia z kości, a co za tym idzie wzmożonej osteolizy, co więcej powoduje wzrost wchłaniania wapnia z przewodu pokarmowego, a także zwiększoną ilość wydalania fosforanów z moczem. Obraz kliniczny choroby jest wielopostaciowy i często przebiega ona w sposób utajony. Najczęściej choroba przebiega pod postacią osteoporozy, przewlekłej nawracającej kamicy nerek, częste są także odmiedniczkowe zapalenia nerek na podłożu kamicy. Chorobie mogą towarzyszyć: dysfagia, bóle brzucha, metaliczny posmak w ustach, uporczywe zaparcia. Ponadto z układu nerwowego: zawroty i bóle głowy, zaburzenia świadomości. Zaburzenia rytmu serca pod postacią skurczów dodatkowych i napadowych częstoskurczów. Osteoliza, osteoporoza i złamania patologiczne [1]. Celem tego artykułu jest przybliżenie Czytelnikowi przypadku 33 letniej kobiety z pierwotną nadczynnością przytarczyc na podłożu gruczolaka.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Krzywa uczenia się laparoskopowego wyłączenia żołądkowo-jelitowego na podstawie doświadczenia nowo powstałego ośrodka bariatrycznego

Wstęp: Laparoskopowe wyłączenie żołądkowo-jelitowe (LRYGB) jest jednym z najczęstszych sposobów leczenia chorobliwej otyłości. Krzywa uczenia się tej procedury dla pojedynczego chirurga wynosi około 50–75 przypadków i jest uważana za najważniejszy czynnik zarówno w zmniejszaniu liczby powikłań, jak i śmiertelności. Prezentujemy nasze doświadczenie i krzywą uczenia się LRYGB dla nowo powstałego ośrodka bariatrycznego w Polsce. Materiały i metody: Badanie prowadzono w II Katedrze Chirurgii Ogólnej UJCM w oparciu o prospektywnie gromadzone dane chorych, u których w okresie od 06.2010 do 03.2019 wykonano LRYGB z powodu otyłości olbrzymiej. Pacjentów podzielono na grupy po 30 osób (G1-G10) w kolejności wykonanych zabiegów. W badaniu: (1) analizowano przebieg operacji i hospitalizacji pacjentów oraz (2) ustalono krzywą uczenia dla nowo utworzonego ośrodka bariatrycznego. Wyniki: Czas operacyjny w G1-G3 różnił się istotnie od tego w G4-G10. Punktem stabilizacji była 90. procedura. Powikłania okołooperacyjne zaobserwowano u 36 (12,63%) pacjentów. Zarówno trudności śródoperacyjne i zdarzenia niepożądane, jak i powikłania okołooperacyjne, nie różniły się istotnie pomiędzy grupami. Liberalne wykorzystanie „konwersji operatora” od chirurga do bardziej doświadczonego chirurga zapewnia bezpieczeństwo i zapobiega komplikacjom. Wnioski: Instytucjonalny punkt stabilizacji procesu uczenia się LRYGB w nowo powstałym ośrodku bariatrycznym to około 90 operacji. LRYGB jest bezpiecznym zabiegiem w takcie osiągania krzywej uczenia się. Specjalistyczny trening bariatryczny pod nadzorem doświadczonego chirurga bariatry w bariatrycznym centrum doskonałości może poprawić wyniki i bezpieczeństwo w czasie krzywej uczenia się LRYGB.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Przyczyny i częstotliwość zgonów z powodu urazów wielonarządowych: analiza materiału Centrum Leczenia Urazów Wielonarządowych SPSK 1 w Szczecinie z 3 lat (2017–2019)

Wstęp: Przyczyny zgonów w następstwie urazów wielonarządowych są przedmiotem badań naukowych, których zasadniczym celem jest dążenie do zwiększenia przeżywalności i zmniejszenia liczby możliwych do uniknięcia powikłań, skutkujących śmiercią. Cel: Celem pracy była epidemiologiczna i kliniczna analiza przyczyn zgonów pacjentów leczonych w Centrum Leczenia Urazów Wielonarządowych SPSK 1 w Szczecinie przez 3 lata (2017–2019). Materiał i metody: Materiał badawczy stanowiły dane medyczne 32 chorych w wieku śr. 63 lat, którzy zmarli w następstwie urazów wielonarządowych. Analizie poddano: czas zgonu od przyjęcia do CLUW, główną przyczynę zgonu, spektrum doznanych obrażeń, okolice ciała i sposób leczenia (zachowawcze lub operacyjne). Wyniki: Najczęstszą przyczyną zgonu był wypadek komunikacyjny – 22 przypadki (69%), upadek z wysokości – 8 przypadków (25%) i inny mechanizm – 2 przypadki (6%). Najczęstszą bezpośrednią przyczyną zgonu był uraz czaszkowo-mózgowy – 17 chorych (53%) i złamania kości miednicy lub kręgosłupa – 5 (16%). Najczęstszą składową urazu wielonarządowego były natomiast obrażenia kostne (kręgosłup, miednica, kończyny) – 28 przypadków (87%), urazy głowy – 25 (78%), klatki piersiowej – 24 (75%) i brzucha – 17 (53%). Leczenia operacyjnego wymagało 18 pacjentów (56%); najczęściej operowano urazy głowy (kraniotomia) – u 11 chorych i brzucha – u 5 chorych. U 5 pacjentów wykonano zabieg endowaskularny – embolizację tętnic miednicy. Dwunastu chorych (38%) zmarło w ciągu pierwszych 2 dób od przyjęcia do CLUW, 5 (16%) w ciągu pierwszego tygodnia, a 15 po upływie tygodnia od przyjęcia. Wnioski: Urazy głowy, złamania miednicy z krwawieniem do przestrzeni zaotrzewnowej i ciężkie obrażenia kilku okolic ciała stanowią największe zagrożenie dla życia u pacjentów z obrażeniami wielonarządowymi. Zauważalna jest tendencja do obniżenia śmiertelności z powodu wstrząsu krwotocznego, natomiast pozostaje ona niezmieniona z powodu urazów OUN.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Nieszczelność zespolenia zbiornikowo-odbytniczego po proktokolektomii odtwórczej bez wyłonienia stomii protekcyjnej, skutecznie leczony endoskopową terapią podciśnieniową

Cel: Nieszczelność zespolenia zbiornikowo-odbytniczego (IPAA, ang. ileal pouch anal anastomosis) to jedno z najcięższych powikłań po odtwórczej proktokolektomii (RPC, ang. restorative proctocolectomy). W pracy przedstawiono rzadki przypadek skutecznego leczenia nieszczelności zespolenia IPAA po zabiegu RPC bez wyłonienia stomii, przy zastosowaniu endoskopowej terapii podciśnieniowej. Metody: Do zabiegu endoskopowej terapii podciśnieniowej (EVT, ang. endoscopic vacuum therapy) zakwalifikowano 57-letniego pacjenta z nieszczelnością zespolenia zbiornikowo-odbytniczego po odtwórczej proktokolektomii, wykonanej z powodu wrzodziejącego zapalenia jelita grubego oraz z ropniem w okolicy przedkrzyżowej. Wykonano drenaż ropnia lewego pośladka, pozostawiając dren ssący Redona. Z powodu braku stomii, system odpowiedzialny za magazynowanie i przemieszczanie mas kałowych umieszczono w pętli doprowadzającej zbiornika jelitowego typu „J”, zaś EVT umieszczono bezpośrednio w miejscu rozejścia się zespolenia zbiornikowo-odbytniczego. EVT zmieniano co trzeci dzień. Wyniki: U pacjenta przeprowadzono łącznie pięć sesji EVT. Uzyskano poprawę stanu ogólnego pacjenta: ból miednicy mniejszej i gorączka ustąpiły, obniżyły się markery stanu zapalnego. Miejscowo doszło do wyleczenia rozejścia się zespolenia, znacznie zmniejszyła się wielkość ubytku, obserwowano jego spłycenie i rewaskularyzację. W badaniach obrazowych nie stwierdzono przewlekłej przetoki przedkrzyżowej ani żadnej innej nieprawidłowości w okolicy okołoodbytniczej w czasie 5-miesięcznego okresu obserwacyjnego. Wnioski: Endoskopowa terapia podciśnieniowa to obiecująca metoda leczenia nieszczelności zespolenia zbiornikowo-odbytniczego. Mimo że nieszczelność IPAA jest niezwykle trudne do zaopatrzenia, EVT może stanowić metodę z wyboru we wczesnych, septycznych powikłaniach związanych ze zbiornikiem jelitowym po proktokolektomii odtwórczej bez wyłonienia stomii.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Przetoka trzustkowo-opłucnowa manifestująca się dolegliwościami bólowymi nadbrzusza

Przedstawiamy przypadek przetoki trzustkowo-opłucnowej objawiającej się dolegliwościami bólowymi nadbrzusza. Na zdjęciach RTG klatki piersiowej uwidoczniono płyn w prawej jamie opłucnowej, sięgający do VII żebra. Po punkcji opłucnej uzyskano 1600 ml brunatnego płynu z wysokim poziomem diastaz. Ostateczne rozpoznanie postawiono na podstawie tomografii komputerowej. Ze względu na niepowodzenie metod zachowawczych i endoskopowych, zdecydowano się na zabieg operacyjny, który zakończył się totalną resekcją trzustki.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Wytyczne Towarzystwa Chirurgów Polskich i Polskiego Towarzystwa Chirurgii Onkologicznej w zakresie akredytacji dla ośrodków wykonujących zabiegi cytoredukcyjne oraz procedury HIPEC w leczeniu pierwotnych i wtórnych nowotworów otrzewnej

Chirurgiczne leczenie chorych z przerzutami do otrzewnej, w skojarzeniu z dootrzewnową chemioterapią perfuzyjną w hipertermii (HIPEC) oraz terapiami systemowymi, jest coraz powszechniej stosowane i przy właściwej kwalifikacji chorych pozwala uzyskać 5-letnie przeżycia na poziomie 32–52%. Niezbędnymi warunkami dobrych wyników takiego leczenia są: wysokie doświadczenie i infrastruktura ośrodka, doświadczenie zespołu operacyjnego oraz właściwa kwalifikacja do zabiegu. W następstwie dyskusji związanej z potrzebą oceny jakości i wyników leczenia, na wniosek Sekcji Nowotworów Otrzewnej Polskiego Towarzystwa Chirurgii Onkologicznej, opracowano warunki akredytacji i powołano Komisję Akredytacyjną dla ośrodków wykonujących zabiegi cytoredukcyjne oraz HIPEC w leczeniu pierwotnych i wtórnych nowotworów otrzewnej.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Ocena powikłań po operacjach laparoskopowych nowotworów nerek wg klasyfikacji Clavien-Dindo

Wstęp: Zabiegi chirurgiczne są uznaną, podstawową metodą leczenia nowotworów złośliwych nerek. Cel: Celem pracy była ocena powikłań pooperacyjnych wg klasyfikacji Clavien-Dindo po zabiegach laparoskopowych w przebiegu leczenia nowotworów złośliwych nerek. Materiał i metody: Badaniem retrospektywnym objęto 112 chorych. Badania oparto o analizę danych z dokumentacji medycznej kliniki oraz dokumentacji poradni urologicznej. Klasyfikację powikłań pooperacyjnych wg Claviena i Dindo u operowanych oceniono w 7-stopniowej skali. Wyniki: Powikłania o mniejszym nasileniu wystąpiły u 24 (21,4%) pacjentów. Wszystkie w/w powikłania opanowano w sposób zachowawczy podażą leków i przetaczaniem krwi. Powikłanie w stopniu IIIb wystąpiło u 1 (0,9%) pacjenta i wymagało usunięcia nerki. Wnioski: Zastosowanie klasyfikacji Clavien-Dindo w ocenie powikłań pooperacyjnych zabiegów laparoskopowych na nerce jest prostym i obiektywnym narzędziem diagnostycznym stanu pooperacyjnego chorych. Uzyskane wyniki przeprowadzonego przez nas badania oceny powikłań po operacjach laparoskopowych nerek wg klasyfikacji Clavien-Dindo są zbliżone do wyników uzyskanych w renomowanych ośrodkach urologicznych.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Turyści bariatryczni. Zagraniczni pacjenci bariatryczni leczeni w Polsce – badanie ankietowe

Wprowadzenie: Rośnie popularność zabiegów bariatrycznych na świecie. Przedstawiamy obecną sytuację pacjentów zagranicznych leczonych przez chirurgów bariatrycznych w Polsce w 2016 roku. Materiały i metody: Rozesłaliśmy ankiety on-line do dwudziestu doświadczonych chirurgów bariatrycznych. Kwestionariusz dotyczył 2016 roku. Pytaliśmy o: (1) liczbę i rodzaj zabiegów bariatrycznych wykonanych lub nadzorowanych, (2) liczbę pacjentów zagranicznych, (3) proces kwalifikacji, (4) kraj pochodzenia, (5) rodzaj zabiegu i (6) zalecenia pooperacyjne. Wyniki: Otrzymaliśmy zwrotnie dziewięć ankiet (45%). Pięciu chirurgów wykonało lub nadzorowało od 100 do 300 zabiegów bariatrycznych rocznie, dwóch wykonało lub nadzorowało ponad 300 zabiegów, dwóch wykonało lub nadzorowało od 50 do 100 zabiegów. Wszyscy ankietowani wykonywali laparoskopową rękawową resekcję żołądka (LSG) i laparoskopowe wyłączenie żołądkowe z zespoleniem na pętli Roux-en-Y (LRYGB), czterech przeprowadzało zabiegi minizespoleń omijających żołądek (mini gastric bypass), dwóch laparoskopowe założenie regulowanej przewiązki (LAGB), jeden – SADI-S i dwóch – ominięcie dwunastnicy (DS). Sześciu ankietowanych chirurgów łącznie leczyło 64 pacjentów z zagranicy, głównie zabiegami LSG, LRYGB i minizespoleniem omijającym. Większość zagranicznych pacjentów zostało zakwalifikowanych w oparciu o znane międzynarodowe kryteria (BMI powyżej 40 kg/m2 lub BMI powyżej 35 kg/m2 z chorobami współistniejącymi). Najwięcej osób pochodziło ze Zjednoczonego Królestwa, następnie z: Niemiec, USA, Irlandii i Szwecji. Kwalifikacji dokonywano po osobistym zbadaniu chorego. Po zabiegu pięciu badanych (83,3%) wydało kartę wypisową w języku angielskim z zaleceniem długoterminowej kontroli w kraju pochodzenia. Każdy badany osobiście prowadził trzymiesięczną obserwację każdego pacjenta zagranicznego. Wnioski: Zagraniczni pacjenci bariatryczni przyjeżdżający do Polski są kwalifikowani do zabiegów zgodnie z uznanymi międzynarodowymi standardami. Większość z nich otrzymuje kartę informacyjną w języku angielskim i jest poddawanych trzymiesięcznej obserwacji przez operatora. Zaleca się dalsze leczenie bariatryczne w kraju pochodzenia.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Nowe techniki w chirurgii przepuklin brzusznych – ewolucja małoinwazyjnych metod leczenia

Pooperacyjne przepukliny brzuszne powstają po niemal co czwartej laparotomii. Powszechnie stosowane metody leczenia, zarówno przez proste zeszycie, jak i z użyciem siatki syntetycznej wszczepianej z szerokiego dostępu przedniego charakteryzuje wysoki odsetek powikłań, m.in. zakażeń rany i nawrotów. W celu zmniejszenia liczby występujących powikłań w ostatnich latach obserwujemy dalszą ewolucję stosowanych technik operacyjnych. Poszukiwanie skutecznych metod naprawczych ma obecnie charakter dwukierunkowy – z jednej strony opracowuje i upowszechnia się techniki zmniejszające napięcie tkanek w linii szwów (m.in. modyfikacje tzw. techniki Ramireza), z drugiej natomiast strony wprowadza się techniki małoinwazyjne pozwalające na umieszczanie dużych siatek syntetycznych bez konieczności rozległego preparowania tkanek sposobem otwartym. W pierwszej grupie nowych technik omówiono założenia i dostęp w następujących metodach: oryginalna metoda Ramireza, zmodyfikowana metoda Ramireza, przednie uwolnienie z zachowaniem perforatorów okołopępkowych i endoskopowe oraz uwolnienie mięśnia poprzecznego brzucha. W drugiej grupie omawianych metod przedstawiono: eTEP, odwrócony TEP, MILOS/eMILOS, naprawę staplerową, TAPP, TARUP, TESLA, SCOLA, REPA, LIRA, IPOM, IPOM-plus. Dokonując wyboru optymalnej techniki należy przede wszystkim kierować się możliwościami technicznymi, dostępnością materiałów, doświadczeniem chirurga oraz charakterystyką pacjenta i występującymi obciążeniami ogólnymi. Chirurdzy podejmujący się rekonstrukcji powłok brzusznych w przypadku przepuklin powinni znać różne dostępy operacyjne oraz poszczególne przestrzenie powłok brzusznych, w których można umieścić materiał syntetyczny. Należy podkreślić, że słaba ergonomia nowych technik, złożona anatomia i skomplikowane preparowanie przestrzeni oraz konieczność szycia laparoskopowego w trudnym ułożeniu zaopatrywanych warstw w wąskiej przestrzeni bez pełnej triangulacji narzędzi powodują, że operacje te stanowią wyzwanie nawet dla doświadczonego w operacjach małoinwazyjnych chirurga.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Nowotwory prawego przedsionka i żyły głównej dolnej operowane w głębokiej hipotermii z całkowitym zatrzymaniem krążenia

Wstęp: Nowotworami, które najczęściej dają przerzuty do serca, są: czerniak złośliwy, rak płuc, rak piersi, rak jajnika, rak nerki, białaczki, chłoniaki oraz rak przełyku. Cel: Celem pracy była analiza kliniczna grupy chorych operowanych w głębokiej hipotermii z całkowitym zatrzymaniem krążenia, z powodu nowotworów prawego przedsionka i żyły głównej dolnej. Materiał i metodyka: Badaniem objęto 7 chorych operowanych w Klinice Kardiochirurgii z rozpoznanym na podstawie badania echokardiograficznego guzem serca w latach 2012–2019. Przed kwalifikacją do operacji u każdego pacjenta przeprowadzono: szczegółowe badanie podmiotowe i przedmiotowe, 12-odprowadzeniowy zapis EKG, badania laboratoryjne oraz badanie echokardiograficzne. U chorych wykonywano dodatkowo: tomografię komputerową klatki piersiowej lub jamy brzusznej, rezonans magnetyczny oraz koronarografię, na podstawie której u osób z istotnymi zmianami w tętnicach wieńcowych przeprowadzono jednoczasową operację pomostowania aortalno-wieńcowego. Po przygotowaniu usunięto nowotwór z żyły głównej i przedsionka prawego z jednoczasowym usunięciem nowotworu pierwotnego, najczęściej raka nerki. W badanej grupie chorych analizowano wczesne i odległe wyniki leczenia, określając następujące punkty końcowe: śmiertelność szpitalną oraz przeżycia po wykonanej operacji: 3-miesięczne i 12-miesięczne. Wyniki: Spośród wszystkich operowanych: 2 pacjentów zmarło we wczesnym okresie pooperacyjnym z powodu powikłań krwotocznych (śmiertelność szpitalna – 28,6%), 5 chorych (71,4%) zostało wypisanych z Kliniki w stanie ogólnym dość dobrym. Łącznie przeżycia 3-miesięczne wyniosły 71,4%, a 12-miesięczne – 28,6%. Wnioski: Zabiegi operacyjne są bardzo złożone i trudne, a czas ich trwania wynosi średnio 8–10 godzin. U ponad ⅔ chorych możliwa jest poprawa wyników paliatywnego leczenia onkologicznego, poprawy funkcjonowania fizycznego (wydolność krążenia) i przedłużenia życia od kilku miesięcy do kilku lat.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Przepuklina Bochdaleka u kobiet z przemieszczeniem lewej nerki i zagięcia śledzionowego okrężnicy do klatki piersiowej: opis przypadku i przegląd piśmiennictwa

Wrodzona przepuklina przeponowa (WPP) jest rzadko stwierdzana u osób dorosłych. Przepuklina Bochdaleka (PH) stanowi najczęstszy rodzaj wrodzonej przepukliny przepony. Powoduje ją niecałkowite połączenie się fałdów opłucnowo-otrzewnowych na wczesnych etapach rozwoju płodu. W wielu przypadkach u dorosłych przebiega ona bezobjawowo. Zwykle występuje po stronie lewej, częściej u mężczyzn (62%). Leczeniem z wyboru jest zabieg chirurgiczny otwarty lub laparoskopowy. Niniejsza praca opisuje rzadki przypadek przepukliny Bochdaleka u dorosłej kobiety z przemieszczeniem lewej nerki i zagięcia śledzionowego okrężnicy do klatki piersiowej z niespecyficznymi objawami brzusznymi. Główne przesłanie: Objawy przepukliny Bochdaleka u dorosłych są zwykle niespecyficzne. Autorzy zalecają obrazowanie metodą tomografii komputerowej z kontrastem we wszystkich przypadkach niespecyficznych objawów ze strony jamy brzusznej.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Terapia skojarzona: rifaksymina-α i arabinogalaktan w połączeniu z laktoferyną skutecznie zapobiegają nawrotom objawowej niepowikłanej choroby uchyłkowej

Wstęp: Choroba uchyłkowa jest najczęstszym schorzeniem przewodu pokarmowego. Prawie połowa osób z uchyłkami doświadcza objawowej niepowikłanej choroby uchyłkowej (ONChU; ang. symptomatic uncomplicated diverticular disease – SUDD). Cele: Celem głównym badania była ocena skuteczności terapii skojarzonej rifaksyminą-α i arabinogalaktanem w połączeniu z laktoferyną w redukcji objawów i normalizacji częstości wypróżnień. Ponadto oceniono skuteczność w zapobieganiu nawrotom ONChU i stosowanie się pacjentów do terapii skojarzonej (ang. compliance). Materiał i metody: W 2019 roku przeprowadzono retrospektywne badanie obserwacyjne wśród lekarzy doświadczonych w leczeniu choroby uchyłkowej (ChU) w Polsce. Włączono do niego pacjentów z wcześniejszymi epizodami nawrotów ONChU, którzy byli leczeni terapią skojarzoną (rifaksymina-α w dawce co najmniej 400 mg dwa razy dziennie/7 dni/ każdego miesiąca cyklicznie oraz ciągłą suplementacją arabinogalaktanem w połączeniu z laktoferyną, 1 saszetka dziennie). Pacjentów oceniano po 3 i 6 miesiącach od momentu włączenia terapii skojarzonej, pod względem redukcji objawów ONChU w trzypunktowej skali. Analizie poddano: metody diagnostyczne, leczenie ONChU i jego wyniki, a także przestrzeganie zaleceń przez pacjentów. Wyniki: 281 pacjentów spełniło kryteria włączenia i zostało poddanych dalszej ocenie (67,6% kobiet, mediana wieku 65 lat). Po 6 miesiącach leczenia skojarzonego doszło do istotnej statystycznie redukcji ciężkości objawów ocenianych łącznie; (suma z 8,5 [maks. 15 punktów] do 1,28; p < 0,0001); oraz w zakresie każdego z objawów oddzielnie (mediana z 1,7 [maks. 3 punkty] do 0,26; p < 0,0001). Częstotliwość wypróżniania uległa normalizacji w każdej grupie. Ogółem u 31,7% doszło do całkowitego ustąpienia objawów. Przestrzeganie zaleceń terapeutycznych przez pacjentów (compliance) było bardzo dobre i dobre w 92,9% przypadków. Wnioski i omówienie: Terapia skojarzona rifaksyminą-α stosowaną cyklicznie z preparatem arabinogalaktanu w połączeniu z laktoferyną stosowanym na stałe jest skuteczna w leczeniu ONChU, redukcji jej objawów, normalizacji częstości wypróżnień, zapobieganiu nawrotom, przy bardzo dobrym przestrzeganiu zaleceń terapeutycznych przez pacjentów.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Świadomość i wiedza na temat raka jelita grubego

Wprowadzenie: Rak jelita grubego (RJG) jest trzecim pod względem częstości występowania nowotworem złośliwym u mężczyzn i drugim u kobiet. Choroba ta stanowi istotny problem cywilizacyjny i społeczny. Cel: Celem pracy jest ocena w grupie badanej świadomości i wiedzy o RJG, jego diagnostyce i leczeniu. Materiał i metody: W grupie badanej rozprowadzono internetowy formularz ankietowy dotyczący zagadnień związanych z RJG, następnie wykonano analizę statystyczną oraz interpretację uzyskanych wyników badania. Wyniki: Po przeprowadzeniu analiz stwierdzono, że znaczny odsetek badanej populacji posiada podstawową wiedzę i świadomość w zakresie RJG. Jednocześnie, około połowa ankietowanych nie uważa się za osoby dostatecznie poinformowane o tej chorobie. Wnioski: Z uwagi na skalę problemu, jaki stanowi RJG, konieczne jest przeprowadzenie szerzej zakrojonych działań, mających na celu propagowanie wiedzy na temat tej choroby. Celowe byłoby przeprowadzenie tego typu badania na większej i bardziej zróżnicowanej socjoekonomicznie populacji.

Czasopismo: Polish Journal of Surgery
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne