rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Czy suweren prowadzi politykę? Przywództwo państwowe wobec suwerenności

Cel naukowy:
        Celem poniższego artykułu jest zbadanie rozbieżności pomiędzy pojęciami suwerenności i suwerena w nowoczesnym państwie, uwidocznionych przez zagadnienie przywództwa państwowego.
        Problem i metody badawcze:
        Wynikającym z powyższego problemem badawczym jest ustalenie, kto w istocie rozstrzyga o polityce państwa. Problem badawczy dotyczy więc sfery prowadzenia polityki jako praktycznej realizacji nakazów racji stanu. Autor posługuje się metodą opisowo-analityczną, dokonując krytycznego przeglądu porównawczego ujęć i ustaleń pojawiających się w dotychczasowej literaturze przedmiotu.
        Proces wywodu:
        Na początku autor definiuje prowadzenie polityki i odsłania jego związek z pojęciami suwerenności i racji stanu. W dalszej kolejności identyfikuje podmioty, które decydują o prowadzeniu polityki. Podkreśla kluczową rolę „ośrodka dyspozycji politycznej” – wąskiego zespołu przywódców uplasowanych w czołowych instytucjach państwowych. Następnie rozważa warunki skutecznego planowania i prowadzenia polityki. Wskazuje na sprzeczność między decyzyjną rolą „ośrodka dyspozycji politycznej” a oficjalnym statusem konstytucyjnego suwerena. Na koniec ukazuje fikcyjny charakter ludu jako suwerena.
        Wyniki analizy naukowej:
        W wyniku przeprowadzonej analizy autor dochodzi do wniosku, iż tradycyjnie pojmowany suweren nie jest ani źródłem, ani realizatorem suwerenności państwowej, ponieważ nie jest podmiotem zdolnym do prowadzenia polityki .
        Wnioski, innowacje, rekomendacje:
        W zakończeniu autor postuluje redefinicję tradycyjnego pojęcia suwerena w oparciu o propozycję teoretyczną autorstwa Carla Schmitta bądź zarzucenie tego pojęcia i wprowadzenie nowej kategorii określającej podmiot wykonujący suwerenność państwa na użytek terminologii nauk politycznych.

Czasopismo: Horyzonty Polityki
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: filozofia, ekonomia i finanse, nauki o polityce i administracji, nauki socjologiczne
Współpraca rozwojowa Kuby z krajami Południa

CEL NAUKOWY: Celem artykułu jest przedstawienie skali i form współpracy rozwojowej Kuby z krajami rozwijającymi się.
        PROBLEM I METODY BADAWCZE: Podstawowym problemem artykułu jest ilościowa i jakościowa analiza współpracy rozwojowej Kuby z krajami Południa. W artykule wykorzystuje się dwa główne narzędzia badawcze: badania literaturowe oraz analizę statystyczną danych dostępnych na stronach internetowych UNESCO i ELAM. 
        PROCES WYWODU: Wywód składa się z trzech części. W pierwszej pokazano osiągnięcia Kuby w sferze edukacji i zdrowia. Następnie przedstawiono skalę i formy kubańskiej współpracy z krajami Południa w obszarze edukacji oraz kubański program współpracy medycznej dla krajów rozwijających się.
        WYNIKI ANALIZY NAUKOWEJ: Kubańska pomoc rozwojowa koncentruje się głównie w obszarze edukacji i zdrowia. Głównymi beneficjentami są kraje Ameryki Łacińskiej, Karaibów, Afryki i Pacyfiku. Kuba kieruje się zasadą solidarności między biednymi społeczeństwami. Współfinansuje projekty w sferze edukacji i zdrowia, gdy dany kraj jest w stanie partycypować w kosztach. Jeśli kraju beneficjenta nie stać na częściowe sfinansowanie realizowanego projektu, wtedy sama pokrywa koszty. Ponadto przekazuje nieodpłatnie technologie i know-how. Nie ingeruje w sprawy wewnętrzne krajów, z którymi współpracuje. Kuba, mimo trudnej sytuacji ekonomicznej, przyczyniła się do poprawy stanu zdrowia i wykształcenia wielu milionów ludzi w krajach Południa. 
        WNIOSKI, INNOWACJE, REKOMENDACJE: Kubański model pomocy/ współpracy w zakresie edukacji i opieki zdrowotnej może stanowić wzór dla zachodnich donatorów.
         

Czasopismo: Horyzonty Polityki
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: filozofia, ekonomia i finanse, nauki o polityce i administracji, nauki socjologiczne
„Problem teologiczno-polityczny” w konfrontacji meksykańskiego liberalizmu i katolickiego konserwatyzmu

Tematem artykułu jest antynomia światopoglądowa pomiędzy ideologią liberalizmu o charakterze jakobińskim i agresywnie antyreligijnym a konserwatyzmem katolickim, których konfrontacja, także zbrojna, stała się zasadniczą treścią społecznej i politycznej historii niepodległego Meksyku, zwłaszcza od czasu tak zwanej Rewolucji Meksykańskiej (1910–1917). Zwycięzcy liberałowie, wykorzystując całą siłę aparatu administracyjnego, edukacyjnego i militarnego państwa, podjęli wówczas działania zmierzające wprost i otwarcie do instytucjonalnego unicestwienia Kościoła katolickiego. W części pierwszej artykułu przedstawiono kolejne fazy rewolucji liberalnej, począwszy od działań zmierzających do ustrojowej dekonfesjonalizacji państwa meksykańskiego, uwieńczonych indyferentną wyznaniowo Konstytucją z 1857 roku oraz ograniczającymi wolność Kościoła ustawami o randze konstytucyjnej, zwanych Prawami Reformy, poprzez proklamowanie światopoglądowej laickości państwa i nauczania oraz formalno-prawną likwidację Kościoła jako ciała korporacyjnego postanowieniami Konstytucji 1917 roku, aż po konstytucjonalizację (w 1934 roku) tak zwanej edukacji socjalistycznej, czyli ateistycznej i antyreligijnej, na wszystkich szczeblach nauczania. W drugiej części zaprezentowano poglądy i dążenia kontrrewolucji katolickiej, począwszy od XIX-wiecznych rojalistów i Partii Konserwatywnej, poprzez katolicyzm społeczny, inspirowany nauczaniem papieży Leona XIII i Piusa XI, powstanie zbrojne tak zwanych cristeros przeciwko tyranii Callesa, po narodowo-katolicki ruch synarchistyczny. Prezentacja obu powyższych fenomenów ideowych prowadzi do konkluzji, że „problem teologiczno-polityczny” w kontekście meksykańskim przejawiał się jako „walka na śmierć i życie” dwu narodów: „narodu indygenistyczno-liberalnego” i „narodu hiszpańsko-katolickiego” oraz dwu religii: „politycznej religii”, będącej mieszanką liberalizmu, pozytywizmu, socjalizmu, wolnomularstwa i sztucznie wskrzeszanych mitów prekolumbijskich, oraz objawionej i dogmatycznej religii katolickiej.

Czasopismo: Horyzonty Polityki
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: filozofia, ekonomia i finanse, nauki o polityce i administracji, nauki socjologiczne
Istota polityki społecznej – „Powrót do źródeł”

CEL NAUKOWY: Celem tej części artykułu, którego poprzednie dwie części: „Sprawiedliwe zaspokajanie potrzeb” oraz „Urzędowa, planowa dystrybucja” opublikowano w 2016 r. w Horyzontach Polityki vol. 7, no. 18 i 19, jest przedstawienie polityki społecznej jako nauki stosowanej i świadomej działalności aktualnie rządzącej władzy w Polsce.
        PROBLEM I METODY BADAWCZE: Autor przedstawia związki polityki społecznej z naukami o polityce, innymi szczegółowymi politykami publicznymi, administracją, prawem, socjologią i psychologią społeczną.
        PROCES WYWODU: Autor akcentuje konstytucyjne podstawy polityki społecznej. Prezentuje politykę społeczną jako sztukę rządzenia państwem. Określa jej przedmiot, opisuje treść, przedstawia jej zadania, stosowane przez nią akcje socjalne.
        WYNIKI ANALIZY NAUKOWEJ: Analogicznie jak w dwóch poprzednich artykułach skoncentrowanych na istocie polityki społecznej we współczesnej polityce społecznej, Autor postuluje włączenie w bieżącą politykę społeczną partnerów społecznych i organizacji pozarządowych. 
        WNIOSKI, INNOWACJE, REKOMENDACJE: Autor zwraca uwagę, że najnowsza polityka społeczna była – i jest nadal po zmianie partii rządzącej w 2015 r. – przede wszystkim skoncentrowana na pojmowaniu polityki społecznej jako pomocy socjalnej dla części społeczeństwa. Jako przykład podaje najnowszy program socjalny „500 plus.

Czasopismo: Horyzonty Polityki
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: filozofia, ekonomia i finanse, nauki o polityce i administracji, nauki socjologiczne
Wkład imigrantów z państw Europy Środkowo-Wschodniej w produkt innowacyjny Stanów Zjednoczonych. Wyniki badań

CEL NAUKOWY: Celem artykułu jest oszacowanie wkładu imigrantów z państw Europy Środkowo-Wschodniej w tworzenie produktu innowacyjnego Stanów Zjednoczonych, mierzonego liczbą wynalazków.
        PROBLEM i METODY BADAWCZE: Problemem badawczym jest efektywność międzynarodowej migracji talentów w międzynarodowych przepływach wiedzy, a dokładniej, mobilnych wynalazców w transferowaniu wiedzy do krajów przyjmujących. W pracy została wykorzystana metoda analizy danych patentowych oraz danych pochodzących z krajowych statystyk różnych państw.
        PROCES WYWODU: W pierwszej kolejności została oszacowana liczba wynalazków stworzonych w Stanach Zjednoczonych przez imigrantów z Polski, Węgier, Czech, Słowacji, Litwy i Ukrainy wraz z określeniem procentowego udziału tych wynalazków w liczbie amerykańskich wynalazków oraz określeniem struktury wynalazków imigrantów według dziedziny techniki, sektora oraz płci wynalazcy. W dalszej kolejności zostały oszacowane potencjalne straty dla krajów wysyłających związane z odpływem talentów. W tym celu został oszacowany udział wynalazków tworzonych w Stanach Zjednoczonych przez imigrantów w łącznej liczbie wynalazków tworzonych przez ich rodaków w ich ojczystych krajach.
        WYNIKI ANALIZY NAUKOWEJ: Największą rolę w podnoszeniu produktu wynalazczego Stanów Zjednoczonych odgrywają imigranci z Polski, których wkład w produkt innowacyjny wynosi 0,16% łącznej liczby wynalazków zgłaszanych do ochrony przez rezydentów amerykańskich. Wkład pozostałych imigrantów kształtuje się na poziomie od 0,01% do 0,15%, przy czym najmniejszą rolę w promowaniu innowacyjności odgrywają Litwini.
        WNIOSKI, INNOWACJE, REKOMENDACJE: Ze względu na to, że zauważalna jest różnica między dużymi i małymi krajami dotycząca strat, jakie ponoszą te państwa wraz z odpływem talentów, polityka poszczególnych grup państw powinna odzwierciedlać odmienne podejście do zjawiska „drenażu mózgów”.

Czasopismo: Horyzonty Polityki
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: filozofia, ekonomia i finanse, nauki o polityce i administracji, nauki socjologiczne
Wybory i mała stabilizacja

W artykule przedstawiono analizę sukcesu politycznego,jaki przypisuje się Donaldowi Tuskowi, niepodzielniekierującemu partią, która wygrała ostatniewybory parlamentarne. Można by sądzić, że sukcesten zaowocuje pewną dalszą stabilizacją polskiej scenypolitycznej, co należałoby docenić, co jednak rodzizarazem poważne zastrzeżenia. Jeśli zaś poświęcićdość uwagi precyzyjnie ujętym rezultatom wyborów,to można wówczas dostrzec złożoność systemu politycznego– w którym swoje miejsce znajdują określoneinteresy partykularnych grup nacisku czy też lobbies –jak również pewne znaczące ograniczenia politycznejstrategii Donalda Tuska wobec logiki tegoż systemu.„Stabilizacja” okazuje się więc tyleż niepewna, ile mającawysoką cenę, nade wszystko gdy idzie o poziomdebaty publicznej.

Czasopismo: Horyzonty Polityki
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: filozofia, ekonomia i finanse, nauki o polityce i administracji, nauki socjologiczne
Internacjonalizacja w gospodarce współdzielenia (sharing economy)

CEL NAUKOWY: Celem artykułu jest pokazanie roli platform internetowych w procesie internacjonalizacji przedsiębiorstw zaliczanych do sharing economy, utożsamianej ze stymulowanym digitalizacją bezpośrednim udostępnianiem i wymianą między sobą niewykorzystanych i potencjalnych zasobów.
        PROBLEM I METODY BADAWCZE: Głównym problemem badawczym jest analiza internacjonalizacji w kontekście rozwoju sharing economy. W opracowaniu zastosowano analizę tekstów źródłowych i metodę opisową.
        PROCES WYWODU: W pracy skoncentrowano się na określeniu: przyczyn rozwoju sharing economy, kluczowej roli platform internetowych w działalności przedsiębiorstw w sharing economy oraz miejsca platform w procesie ich internacjonalizacji.
        WYNIKI ANALIZY NAUKOWEJ: Z przeprowadzonych w tym celu analiz wynika, że digitalizacja biznesu i jego otoczenia tworzy dobre warunki rozwoju gospodarki współdzielenia, w której funkcjonują zarówno małe, jak i duże przedsiębiorstwa, i ogranicza bariery wejścia na rynki międzynarodowe poprzez wykorzystanie platform internetowych. Pozwala to na usprawnianie tradycyjnej gospodarki oraz jej uzupełnianie o nowe formy, także w zakresie internacjonalizacji. W przypadku KTN sprowadza się to do kopiowania przedsięwzięć dotychczas realizowanych na własnym rynku lub włączania do swej działalności start-upów w różnych częściach świata. 
        WNIOSKI, INNOWACJE, REKOMENDACJE: Podjęta problematyka nie wyczerpuje mnogości problemów z nią związanych. Stanowi przyczynek do dyskusji na temat przesłanek, specyfiki i kierunków rozwoju internacjonalizacji przedsiębiorstw zaliczanych do sharing economy, w warunkach upowszechniania się tego relatywnie nowego zjawiska (brak badań teoretycznych i empirycznych). Jednocześnie dogłębnego badania wymaga ocena, czy zmiana relacji z partnerami biznesowymi w wyniku ekspansji międzynarodowej może doprowadzić przedsiębiorstwa zaliczane dotychczas do sharing economy do działań poza obszarem typowym dla sharing economy.

Czasopismo: Horyzonty Polityki
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: filozofia, ekonomia i finanse, nauki o polityce i administracji, nauki socjologiczne
Cel i znaczenie Polski w historiozoficznej koncepcji Feliksa Konecznego

Treścią artykułu jest analiza myśli Feliksa Konecznegona temat celu i znaczenia Polski. Według krakowskiegohistoryka znaczenie Polski wynikało z przynależnoścido kręgu zachodniej cywilizacji łacińskiej, a zarazemz głoszonych i praktykowanych wcześniej niżna Zachodzie Europy idei wolności sumienia i wyznania,suwerenności reprezentacji narodowej, konstytucjonalizmu,samorządu i decentralizacji przeciwstawionychcentralizacji i biurokracji oraz koncepcji uniimiędzypaństwowej. Konkluzją artykułu jest stwierdzenieaktualności wielu kwestii poruszanych przezKonecznego, takich jak np. patriotyzm oparty o znajomośćhistorii własnego kraju, równouprawnieniepaństw tworzących unię czy też temat oblicza cywilizacyjnegoEuropy.

Czasopismo: Horyzonty Polityki
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: filozofia, ekonomia i finanse, nauki o polityce i administracji, nauki socjologiczne
Rozwój ekonomiczny i współpraca z zagranicą w obliczu różnych systemów polityczno-gospodarczych. Studium przypadku Polski, Białorusi i Serbii

CEL NAUKOWY: Celem opracowania jest weryfikacja hipotezy, zgodnie z którą spośród gospodarek doganiających względnie lepsze wyniki osiągają gospodarki otwarte, oparte na systemie demokratycznym oraz rynku.
        PROBLEM I METODY BADAWCZE: Analizę prowadzimy na przykładzie związków między systemami polityczno-gospodarczymi a możliwościami rozwojowymi Polski, Białorusi i Serbii. Stosujemy podejście interdyscyplinarne, wykorzystując narzędzia należące do instrumentarium nauk ekonomicznych, prawnych i politycznych.
        PROCES WYWODU: Analizujemy procesy tworzenia systemów politycznych i gospodarczych oraz związki między tymi systemami a możliwościami rozwojowymi państw. Te ostatnie badamy i porównujemy na podstawie podstawowych wskaźników makro- i mikroekonomicznych (PKB, PKB pc, eksportu, sald bilansów handlowych oraz wielkości i charakterystyki napływu BIZ).
        WYNIKI ANALIZY NAUKOWEJ: Analizę utrudniają wątpliwości co do wiarygodności danych statystycznych, zwłaszcza dotyczących Białorusi, a także – po części przynajmniej – nierynkowy charakter gospodarki tego państwa. Dodatkowym problemem jest względnie późne powstanie Serbii jako samodzielnego państwa.
        WNIOSKI, INNOWACJE, REKOMENDACJE: Weryfikacja hipotezy o dodatniej korelacji między wprowadzeniem w życie zasad społeczeństwa demokratycznego, państwa prawa i gospodarki rynkowej a sukcesem gospodarczym nie powiodła się. Na podstawie analizy danych makroekonomicznych Polski, Białorusi i Serbii nie potwierdziliśmy hipotezy dotyczącej związku otwartości gospodarki z sukcesem gospodarczym głównie z powodu niedoskonałości dostępnych danych.

Czasopismo: Horyzonty Polityki
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: filozofia, ekonomia i finanse, nauki o polityce i administracji, nauki socjologiczne
Budapeszt: rok niebezpiecznych zmian (analiza polityczna)

Premier Viktor Orban z rzadką w dzisiejszej Europieodwagą i dynamiką przeprowadza całościową reformękraju, pod hasłem „narodzin Węgier na nowo”.Obejmuje ona nadanie nowego ustroju republice,rekonstrukcję niemal wszystkich instytucji publicznych,odbudowę podmiotowości politycznej państwa,naprawę finansów publicznych oraz wzmocnieniewspólnoty narodowej. Reformie państwa towarzyszykonserwatywna ideologia wychowawcza, idąca podprąd niektórych trendów współczesności. Ceną reformyjest brutalizacja i gwałtowność wewnętrznegokonfliktu politycznego, oraz fala krytyki Węgier zagranicą.Na krótką metę poważnym zagrożeniem dlaambitnego planu jest europejski kryzys fiskalny, ale poodejściu Orbana od władzy Węgry mogą stanąć przedniebezpieczeństwem puczu konstytucyjnego, dla któregoideologię przygotowuje już dzisiaj liberalno--lewicowa opozycja.

Czasopismo: Horyzonty Polityki
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: filozofia, ekonomia i finanse, nauki o polityce i administracji, nauki socjologiczne
Formy demokracji bezpośredniej jako przykład edukacji politycznej we Włoszech

Współcześnie za fundamentalne zasady demokracjiuznaje się suwerenność narodu, zachowanie prawmniejszości, podział i równowagę władz, konstytucjonalizmi praworządność oraz pluralizm. System demokratycznyzapewnia obywatelom szeroki wybór możliwościuczestniczenia w życiu publicznym. Należą do nich międzyinnymi: bezpośrednie formy demokracji (referendum,inicjatywa ludowa, samorządność), pośrednie formydemokracji (system przedstawicielski), organizacjespołeczne i polityczne (stowarzyszenia, partie polityczne),inicjatywy obywatelskie, bezpośrednie formy wyrażaniapoparcia lub sprzeciwu (listy otwarte, petycje).Artykuł jest zwięzłą próbą przedstawienia form demokracjibezpośredniej we Włoszech, stanowiących niewątpliwierealizację podstawowych zasad demokracji jakotakiej, pozwalających obywatelom włoskim na rzeczywistekształtowanie życia społeczno-politycznego w kraju.

Czasopismo: Horyzonty Polityki
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: filozofia, ekonomia i finanse, nauki o polityce i administracji, nauki socjologiczne
Soft power („miękka siła”) w relacjach międzynarodowych. Dyplomacja kulturalna – redefinicja pojęcia (z doświadczeń kulturoznawcy)

Współczesne międzynarodowe stosunki kulturalne,międzynarodowa współpraca i wymiana są wynikiemdziałalności dyplomatycznej. W artykule zajmuję siędefinicją pojęcia dyplomacji kulturalnej, które to pojawiłosię stosunkowo niedawno w polskiej politycezagranicznej i w obszarze międzynarodowego publicrelations. Dyplomacja kulturalna jest idealnym przykłademtak zwanej „miękkiej siły”, opierającej się naumiejętności przekonywania za pomocą kultury, wartościi idei, w przeciwieństwie do „twardej siły”, którazakłada również działania militarne. Wiele krajówwykorzystuje obecnie „miękką siłę” w promocji swojegowizerunku. Doświadczenie tych krajów pokazuje,iż eksponowanie dziedzictwa narodowego pomaganie tylko poprawić wizerunek danego państwa, alei wzmocnić jego pozycję polityczną.

Czasopismo: Horyzonty Polityki
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: filozofia, ekonomia i finanse, nauki o polityce i administracji, nauki socjologiczne
Edytorial: Patriotyzm i tożsamość

Patriotyzm w historii Polski był rozmaicie interpretowany, na ogół w zależności od politycznego kontekstu. Inaczej można rozumieć patriotyzm obywateli Pierwszej Rzeczypospolitej, inaczej patriotyzm Polaków okresu zaborów (pamiętając o różnych sytuacjach ludzi pozostających w Ojczyźnie, zesłańców oraz emigrantów)...

Czasopismo: Horyzonty Polityki
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: filozofia, ekonomia i finanse, nauki o polityce i administracji, nauki socjologiczne
Edytorial: Procesy europeizacji

Pierwsza dekada XXI wieku cechuje się rozkwitem oraz intensyfikacją badań nad fenomenem europeizacji, co przejawia się w liczbie zgłoszonych propozycji artykułów na temat jej istoty, procesów i mechanizmów. Zaowocowało to wydaniem aż dwóch numerów poświęconych temu zagadnieniu. Bieżący zeszyt „Horyzontów Polityki”, który jest swoistego rodzaju kontynuacją i dopełnieniem poprzedniego numeru, podejmuje ponownie problematykę procesów europeizacji. W numerze tym poruszone zatem zostaną takie zasadnicze zagadnienia: Czym jest europeizacja? Jak należy ją pojmować i interpretować?  Jakie są wymiary europeizacji, zwłaszcza w aspekcie społeczno-politycznym i gospodarczym? Czy istnieje tożsamość europejska? Jakie są możliwe kierunki ewolucji procesów europeizacji?

Czasopismo: Horyzonty Polityki
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: filozofia, ekonomia i finanse, nauki o polityce i administracji, nauki socjologiczne
Edytorial: Gospodarka europejska a geopolityka

Europeizacja ma wiele oblicz, jak napisał Olsen (2002). Co do  jej  zewnętrznego wymiaru makroekonomicznego,  opiera  się  na  stworzeniu z Europy (lub dokładniej Unii Europejskiej) znaczącego ośrodka gospodarczego na świecie, co oczywiście jest związane z intensyfikacją roli Unii Europejskiej w globalnej gospodarce. Obecnie, udział UE w światowym handlu jest większy niż USA, jednak udział ten ostatnio zmniejsza się na rzecz wschodzących gospodarek, które to są bliskie osiągnięcia najwyższych pozycji na świecie (Wach, 2014), dlatego wydaje się rozsądne, aby gospodarkę europejską analizować w szerszym geopolitycznym  kontekście  (Stanek  & Wach, 2015), jak sugeruje to tytuł przewodni niniejszego numeru...

Czasopismo: Horyzonty Polityki
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: filozofia, ekonomia i finanse, nauki o polityce i administracji, nauki socjologiczne
Polska po Smoleńsku (analiza polityczna)

Katastrofa smoleńska przewróciła do góry nogamiporządek na scenie polskiej polityki. Rozsypałysię mało poważne wodewilowe dekoracje,zastąpione romantyczną scenografią z krzyżemw tle...

Czasopismo: Horyzonty Polityki
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: filozofia, ekonomia i finanse, nauki o polityce i administracji, nauki socjologiczne