rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Zanik powłok brzusznych po zabiegach operacyjnych

Celem pracy była analiza materiału klinicznego dotyczącego zaniku powłok brzusznych
po zabiegach operacyjnych. Materiał i metoda: Zgromadzono grupę 29 chorych
z wykazanym ultrasonograficznym zanikiem powłok brzusznych. Zmiany te obserwowano
po różnych procedurach operacyjnych, najczęściej po długich nacięciach laparotomijnych
przednio‑bocznych lub kilkukrotnych operacjach klasycznych. Badania
ultrasonograficzne wykonano do 2000 roku na aparatach analogowych, a w następnych
latach wyłącznie aparatami cyfrowymi, z głowicami linowymi (7–12 MHz)
i niekiedy głowicami typu konweks (3–5 MHz). Określano lokalizację, rozległość,
warstwową budowę ściany jelita. W każdym przypadku mierzono grubość powłok
w milimetrach w miejscu największego zaniku i porównywano ją z grubością powłok
po stronie nieoperowanej, co pozwalało na obliczenie procentowej redukcji powłok
w okolicy blizny. Wyniki: U 3 pacjentów po kilku laparotomiach doszło do całkowitej
redukcji masy mięśniowej w miejscu operacji. W tych przypadkach stwierdzano jedynie
skórę i lekko echogeniczne pasmo podskórne, prawdopodobnie odpowiadające
zwłókniałym tkankom – grubość powłok w tym miejscu wahała się od 3 do 8 mm.
U pozostałych 26 pacjentów zanik powłok na poziomie blizny pooperacyjnej dotyczył
w największym stopniu mięśni i obejmował rozległy obszar po klasycznych zabiegach
urologicznych na górnych drogach moczowych: po usunięciu nerki, a nawet po ewakuacji
złogu z moczowodu lub wycięciu torbieli nerki z dostępu klasycznego przednio‑bocznego
z nacięciem powłok na długości prawie 20 cm. Na mniejszym obszarze
obserwowano redukcję grubości powłok po klasycznych cholecystektomiach, appendektomiach
i innych operacjach z nacięciem powłok na całej grubości. Zanik powłok
w miejscach operacji wyrażał się w liczbach bezwzględnych w zakresie 7–20 mm
(średnio 14 mm). Wartości te są wyraźnie mniejsze od porównawczej grubości powłok
po stronie nieoperowanej: 17–52 mm (średnio 25,4 mm). Procentowa wielkość redukcji
grubości powłok wahała się w granicach 32–67% (średnio 44,2%). W większości
przypadków zanik obejmował wszystkie warstwy ściany brzucha, co manifestowało
się uwypukleniem powłok w tym rejonie pozorującym istnienie przepukliny. Wnioski:
Ultrasonografia pozwala z dużą precyzją określić stopień zaniku, jego rozległość oraz
zmiany, które mogą pozorować taki efekt. Ustalenie właściwego rozpoznania powinno
zapobiec zbędnej rekonstrukcji powłok brzusznych.

Czasopismo: Journal of Ultrasonography
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: nauki medyczne, inżynieria biomedyczna
Otępienie z ciałami Lewy’ego – nowe kryteria diagnostyczne i postępowanie terapeutyczne

Wczesne i właściwe rozpoznanie otępienia z ciałami Lewy’ego (dementia with Lewy bodies, DLB) – drugiej, najczęstszej przyczyny otępień pierwotnie zwyrodnieniowych – nadal stanowi istotną trudność dla lekarzy spoza placówek referencyjnych. W pracy przedstawiono najnowsze kryteria diagnostyczne DLB oraz scharakteryzowano możliwości leczenia objawowego otępienia z ciałami Lewy’ego w kontekście aktualnych wyników badań. Prowadzenie chorego z DLB jest zadaniem złożonym i trudnym. Postępowanie terapeutyczne obejmuje wczesne wykrycie, przeprowadzenie badań dodatkowych, diagnostykę różnicową. Kolejnym elementem jest leczenie objawowe deficytu poznawczego, objawów neuropsychiatrycznych i zaburzeń zachowania oraz zaburzeń ruchowych. Monitorowania i ewentualnego leczenia wymagają objawy dysfunkcji autonomicznej i zaburzenia snu. Zastosowanie leczenia z wyboru, czyli inhibitorów cholinesteraz (a zwłaszcza riwastygminy) może poskutkować poprawą w zakresie funkcji poznawczych oraz aktywności codziennej. Przy braku efektu inhibitorów cholinesteraz w zakresie zaburzeń zachowania i objawów psychozy można rozważyć leczenie małymi dawkami atypowych leków przeciwpsychotycznych.

Czasopismo: Aktualności Neurologiczne
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki farmaceutyczne, inżynieria biomedyczna
Przepukliny Spigla w badaniu ultrasonograficznym

Celem pracy było zaprezentowanie materiału klinicznego dotyczącego rzadko występujących
przepuklin jamy brzusznej w kresie półksiężycowatej – przepuklin Spigla
rozpoznanych za pomocą ultrasonografii. Materiał i metoda: W okresie od 1995 do
2011 roku w badaniu ultrasonograficznym rozpoznano 785 przepuklin powłok przedniej
ściany brzucha, w tym 11 przepuklin Spigla (1,4%), stwierdzonych u 10 chorych
(7 kobiet i 3 mężczyzn) w wieku od 38 do 65 lat (średnia 48 lat). Ośmiu pacjentów
skarżyło się na kurczowe bóle w podbrzuszu, przy czym u 5 towarzyszyły
temu wzdęcia brzucha i niekiedy głośna perystaltyka. Wszyscy wymienione objawy
obserwowali od 2 do 5 lat. Każdy z nich miał wykonane badanie kolonoskopowe
i ultrasonograficzne jamy brzusznej, niektórzy nawet trzykrotnie. U 3 kobiet usunięto
zmienioną mięśniakowato macicę, co nie wyeliminowało dolegliwości. Badania
ultrasonograficzne powłok brzusznych przeprowadzono głównie głowicami liniowymi
o częstotliwości 7–12 MHz; u osób otyłych stosowano również głowice konweksowe
(3,5–6 MHz). Badanie powłok brzusznych obejmowało ocenę następujących okolic:
kresy białej od wyrostka mieczykowatego mostka do spojenia łonowego łącznie z pępkiem,
obu kres półksiężycowatych od łuków żebrowych do kości łonowych, a także
okolic pachwin. Ponadto badano wszelkie blizny pooperacyjne. Każdą przepuklinę
oceniano pod względem wielkości (największy wymiar), zawartości worka przepuklinowego,
szerokości wrót i odprowadzalności przy ucisku głowicą. Ponadto stosowano
próbę kaszlową i Valsalvy. Zasadniczo badanie przeprowadzano w pozycji
stojącej. Wyniki: U 9 osób przepukliny były zlokalizowane jednostronnie, u 1 osoby
obustronnie. W 7 przypadkach worek przepuklinowy zawierał jelito cienkie, w 2 przypadkach
– tłuszcz przedotrzewnowy i sieć, a w pozostałych 2 przypadkach – tylko
tłuszcz przedotrzewnowy. U 8 chorych przepukliny powodowały objawy kliniczne;
osoby te zostały zoperowane. Wniosek: Badanie ultrasonograficzne spełnia wymogi
skutecznej metody diagnostycznej w diagnostyce przepuklin Spigla i pozwala na podjęcie
właściwej decyzji terapeutycznej.

Czasopismo: Journal of Ultrasonography
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: nauki medyczne, inżynieria biomedyczna
Potencjał P300 jako czynnik diagnostyczny zmian OUN osób uzależnionych od alkoholu

Wstęp: Potencjał P300 należy do potencjałów endogennych i jest związany z funkcjami poznawczymi. Stanowi on bioelektryczny wskaźnik procesów poznawczych i dlatego znalazł zastosowanie w diagnostyce chorób nerwowych i psychicznych. Liczne badania potencjału P300 wykonano u osób uzależnionych od alkoholu. Cel: Celem pracy była ocena przydatności potencjału P300 jako wykładnika diagnostycznego zmian OUN u osób przewlekle nadużywających alkoholu i osób w okresie abstynencji oraz zbadanie u tych osób korelacji między zmianami parametrów P300 a radiologicznymi wskaźnikami zaniku mózgu. Material: Grupa I składała się z 30 mężczyzn spełniających kryteria zespołu zależności alkoholowej (ZZA) z rozpoznanym toksycznym uszkodzeniem wątroby na tle alkoholowym. Grupa II składała się z 30 mężczyzn z wywiadem alkoholowym, którzy spełniali kryteria zespołu zależności alkoholowej bez cech toksycznego uszkodzenia wątroby, pozostających w abstynencji minimum 1 rok. Grupa porównawcza - stanowiło ją 30 mężczyzn zdrowych fizycznie i psychicznie, u których nie występował ZZA. Metody: U wszystkich badanych przeprowadzono badania: słuchowego potencjału P300, badanie tomografii komputerowej głowy. Wyniki: Stwierdzono istnienie różnic istotnych statystycznie między badanymi grupami - różnice te dotyczyły parametrów P300 oraz wskaźników radiologicznych zaniku mózgu (F/A, A+B, C, SW). Nie stwierdzono różnic istotnych statystycznie w zakresie wskaźnika D/A między badanymi grupami (p>0,05). Badanie korelacji liniowej metodą najmniejszych kwadratów wykazało zależność pomiędzy latencją P300, a wskaźnikiem SW (R=0,45) oraz wskaźnikiem C (R=0,49), pomiędzy amplitudą P300 a wskaźnikiem SW (R=-0,51). Wnioski: Potwierdzono wartość diagnostyczną P300 jako elektrofizjologicznego wykładnika zaburzeń funkcji poznawczych u osób uzależnionych od alkoholu - także w okresie abstynencji. Obniżenie amplitudy P300 u alkoholików można uznać za trwały wynik nadużywania alkoholu. U osób przewlekle nadużywających alkoholu, również w okresie abstynencji, stwierdzono korelację między latencją P300 a radiologicznymi wskaźnikami zaniku mózgu: SW (szerokością bruzd na powierzchni mózgu) i C (szerokością trzeciej komory) oraz amplitudą P300 a wskaźnikiem SW.

Czasopismo: Aktualności Neurologiczne
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki farmaceutyczne, inżynieria biomedyczna
Przypadek skąpoobjawowego rozwarstwienia ścian tętnic

Rozwarstwienie tętnic domózgowych bywa rzadko stwierdzaną przyczyną udarów mózgu. Częściej spotykane jest u osób młodych. Czynnikami predysponującymi do wystąpienia rozwarstwienia ściany tętnicy są: nadciśnienie tętnicze, urazy szyi i głowy, inwazyjne zabiegi neurochirurgiczne i kardiochirurgiczne, a także schorzenia obejmujące ściany tętnic. W większości przypadków rozwarstwienie ściany jest jednak procesem spontanicznym. Prezentujemy przypadek 59-letniego chorego, przyjętego z objawami udaru, u którego stwierdzono odwarstwienie błony wewnętrznej obejmujące pień ramienno-głowowy, prawą i lewą tętnicę podobojczykową, prawą tętnicę szyjną wspólną, aortę brzuszną i tętnice biodrowe. Stanowi on jeden z niewielu, opisywanych w literaturze przypadków, tak rozległego rozwarstwienia o skąpoobjawowym przebiegu.

Czasopismo: Aktualności Neurologiczne
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki farmaceutyczne, inżynieria biomedyczna
Ocena przydatności karty kwalifikacyjnej na przykładzie zabiegów artroskopowych u dzieci

Wynik procesu leczniczego jest zawsze efektem pracy zespołu profesjonalistów
medycznych. Zbudowanie prawidłowych mechanizmów pracy takich zespołów wymaga
czasu i odpowiednich wzorców. W zrozumieniu zróżnicowanych zachowań na
liniach pacjent – diagnosta – chirurg, zwłaszcza mechanizmu tworzenia się kaskad
błędów, może pomóc przedstawienie prostych przykładów – ich świadomość ułatwi
tworzenie prawidłowego wzorca łańcucha diagnostyczno‑leczniczego.
Powstały w ten sposób zespół terapeutyczny zapewnia optymalne formy współpracy i korzystny
wynik. Jednym z elementów tej współpracy jest karta kwalifikacyjna do zabiegu
operacyjnego, będąca przykładem komunikacji chirurga i diagnosty. Propagowanie
sprawdzonych wzorców wydaje się w pełni uzasadnione względami praktycznymi.
Wprowadzenie karty kwalifikacyjnej do leczenia operacyjnego pozwoliło na utrzymanie
zgodności rozpoznań przedoperacyjnych i pooperacyjnych w granicach od 88,44%
do 89,29%, wciąż jednak nie udaje się przekroczyć bariery 90%. Rozbieżność diagnoz
jest nadal najczęściej występującym zdarzeniem niepożądanym i nasze wysiłki powinny
iść w kierunku jego minimalizacji. W przypadkach szczególnie skomplikowanych
wracamy do sprawdzonej formuły konsylium lekarskiego, czyli formy badania i ustalania
rozpoznania w oparciu o jednoczasowe badanie fizykalne i ultrasonograficzne
– stąd potocznie funkcjonująca nazwa konsylium ultrasonograficznego. Uniwersalność
konsylium lekarskiego czyni z niego doskonałe narzędzie, zwłaszcza w przypadkach
dużej niezgodności badania fizykalnego i ultrasonograficznego. To znakomita forma
wymiany doświadczeń i poznania wzajemnych możliwości. Ufamy, że przedstawione
mechanizmy wpłyną na poprawę bezpieczeństwa pacjenta.

Czasopismo: Journal of Ultrasonography
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: nauki medyczne, inżynieria biomedyczna
Błędy i pomyłki w diagnostyce ultrasonograficznej piersi

Sonomammografia jest często pierwszym badaniem dodatkowym wykonywanym
w diagnostyce chorób piersi. Rozwój technik obrazowania ultrasonograficznego,
a zwłaszcza wprowadzenie głowic o wysokich częstotliwościach, głowic matrycowych,
obrazowania harmonicznego, wreszcie elastografii, wpłynął na poprawę diagnostyki
chorób piersi. Niemniej, tak jak w przypadku każdej metody obrazowania, zdarzają
się błędy i pomyłki, wynikające z technicznych ograniczeń metody, z warunków anatomicznych
piersi (przebudowa włóknista), z niedostatecznej czułości, a zwłaszcza
swoistości. Błędy w diagnostyce ultrasonograficznej piersi można podzielić na niemożliwe
do uniknięcia oraz na potencjalnie możliwe do ograniczenia. W pracy przedstawiono
najczęściej popełniane błędy, w tym spowodowane obecnością artefaktów
wynikających z uśredniania objętościowego w polu bliskim i dalekim, artefaktów
w torbielach lub w poszerzonych przewodach mlekowych (rewerberacje, artefakty
ogona komety lub artefakty listka bocznego), niewłaściwym ustawieniem ogólnego
wzmocnienia lub krzywej wzmocnienia czy zasięgu. Błędy zależne od badającego,
skutkujące przydzieleniem zmiany do niewłaściwej klasyfikacji BIRADS‑usg,
podzielono
na błędnie ujemne i błędnie dodatnie. Wymieniono przyczyny takich wyników.
Omówiono sposoby pozwalające zminimalizować liczbę popełnianych błędów, w tym
związane z właściwą techniką badania, uwzględniające dane z wywiadu oraz wykorzystanie
jak największej liczby dodatkowych opcji, takich jak: obrazowanie harmoniczne,
kolorowy dopler i dopler mocy oraz elastografia. W pracy przedstawiono
przykłady błędów wynikających z uwarunkowań technicznych metody, zależnych od
badającego, które związane są z dużą różnorodnością obrazów ultrasonograficznych
zmian patologicznych piersi.

Czasopismo: Journal of Ultrasonography
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: nauki medyczne, inżynieria biomedyczna
Leczenie choroby Alzheimera: czy istnieją możliwości przewidywania klinicznej odpowiedzi na inhibitory cholinesterazy?

Inhibitory cholinesterazy są podstawową grupą leków wykorzystywanych w leczeniu choroby Alzheimera, jednak odsetek pacjentów, u których pod wpływem leczenia obserwuje się istotną poprawę kliniczną w większości badań nie przekracza 40%. Rutynowym sposobem identyfikacji pacjentów dobrze odpowiadających na leczenie jest ocena zmiany stanu ich funkcji poznawczych pod wpływem i podczas przyjmowania leku. W niniejszej pracy podsumowany zostanie aktualny stan wiedzy na temat tzw. predyktorów odpowiedzi klinicznej na inhibitory cholinesterazy – czynników pozwalających przewidzieć reakcję chorego na stosowane leczenie w zakresie wpływu na docelowe objawy i/lub tolerancji leczenia jeszcze przed rozpoczęciem lub na samym początku terapii. W aspekcie prognozowania efektów stosowania tej grupy leków omówione zostaną predyktory genetyczne (apolipoproteina E, butyrylocholinesteraza, acetylotransferaza cholinowa), demograficzne (płeć, wiek), kliniczne (aktualne zaawansowanie i tempo progresji choroby, towarzyszące objawy neuropsychiatryczne, obecność patologii naczyniowej, odpowiedź na testową dawkę leku, wyniki badań neuropsychologicznych i próby ortostatycznej) i wyniki badañ dodatkowych (SPECT, MRI, EEG). Umiejętność przewidzenia odpowiedzi chorego na leczenie umożliwiłaby dobór właściwego leku dla konkretnego pacjenta, uwzględniając skuteczność kliniczną w określonych subpopulacjach pacjentów i podatność na objawy niepożądane. Mogłaby również służyć ograniczeniu globalnych kosztów stosowania inhibitorów cholinesterazy oraz stymulować badania nad biologicznymi mechanizmami choroby Alzheimera. Aktualny stan wiedzy na temat predyktorów skuteczności inhibitorów cholinesterazy, przy ich dobrej tolerancji, łagodnym profilu objawów niepożądanych oraz braku bardziej skutecznych alternatywnych metod leczenia choroby Alzheimera, nie upoważnia nas jednak, jak na razie, do rezygnacji z leczenia u jakiegokolwiek chorego.

Czasopismo: Aktualności Neurologiczne
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki farmaceutyczne, inżynieria biomedyczna
Immunologiczne aspekty choroby Alzheimera

Choroba Alzheimera (AD) jest nieuleczalną chorobą neurodegeneracyjną, której towarzyszy przewlekły proces zapalny. Układ immunologiczny może mieć istotny wpływ na przebieg procesu chorobowego. Głównym patologicznym wyznacznikiem choroby Alzheimera jest gromadzenie w obrębie mózgu złogów β-amyloidu. W obecnym artykule przedstawiono informacje na temat możliwości zastosowania immunoterapii w leczeniu choroby Alzheimera. Metody immunoterapeutyczne, mające usuwać amyloid β z chorych mózgów, dały bardzo pozytywne rezultaty w badaniach na zwierzętach. Zarówno metody aktywnej, jak i biernej immunizacji powodowały wyraźne zmniejszenie zawartości amyloidu w mózgach myszy transgenicznych oraz poprawę ich funkcji poznawczych. Bardzo dobre wyniki na modelach zwierzęcych pozwoliły przeprowadzić wstępne badania kliniczne. Ich wyniki są również obiecujące, choć obarczone ryzykiem zapalenia mózgu. Jedyne dotychczas badanie II Fazy z zastosowaniem szczepionki przeciwko Aβ zostało przerwane z powodu rozwoju u 18 pacjentów zapalenia opon mózgowych i mózgu. Obecnie ośrodkach badawczych pojawiają się nowe rodzaje technik immunoterapeutycznych.

Czasopismo: Aktualności Neurologiczne
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki farmaceutyczne, inżynieria biomedyczna
Zalety łączenia sonotopogramu z indykacją i fiksacją w ultrasonografii zabiegowej

Przydatność sonotopogramu, czyli mapowania operowanej okolicy w oparciu o badanie
ultrasonograficzne, jest oczywista i obecnie niekwestionowana. Jest on wykonywany
w celu poprawienia poziomu bezpieczeństwa pacjenta leczonego technikami inwazyjnymi.
Stanowi doskonałe uzupełnienie Okołooperacyjnej Karty Kontrolnej. Początkowo
był stosowany w procedurach sonochirurgicznych, z czasem stał się składową wszystkich
technik operacyjnych. Podlega licznym przemianom w zależności od potrzeb operatora.
Szczególnie ciekawym zjawiskiem jest łączenie technik inwazyjnych w celu ułatwienia
wykonywania procedur medycznych. Z racji pewnego pokrewieństwa przedstawiamy
połączenie sonotopogramu z technikami fiksacyjnymi i indykacyjnymi. Są one technikami
punkcyjnymi, które stosunkowo rzadko wykorzystuje się w ultrasonografii zabiegowej
i procedurach operacyjnych. Wydaje się, że wynika to z nieznajomości potencjału oraz
technik ich wykonywania. Duża prostota tych technik czyni je uniwersalnymi i pozwala
swobodnie łączyć ze sobą. Te proste połączenia mogą być dalej rozszerzane praktycznie
w nieskończoność – na podobieństwo klocków domina. Przykładowo kolejnym elementem
łączenia technik może być usunięcie zaznaczonego lub ufiksowanego elementu lub
też zespolenie. Jest to doskonały przykład zasady komplementarności – powinien ułatwić
zrozumienie technik Allin1 oraz sonochirurgii, a także pomóc w codziennej praktyce
lekarzy wykonujących procedury inwazyjne. Należy propagować wykorzystywanie tych
metod nie tylko w ultrasonografii, ale również w codziennej praktyce medycznej we
wszystkich specjalnościach. Przedstawienie przykładów poszczególnych technik oraz ich
łączenia pozwoli przybliżyć praktyczne ich zastosowanie.

Czasopismo: Journal of Ultrasonography
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: nauki medyczne, inżynieria biomedyczna
Ocena ultrasonograficzna wybranych patologii nerwów obwodowych. Część I: Neuropatie uciskowe kończyny górnej – z wyłączeniem zespołu cieśni kanału nadgarstka

Badanie ultrasonograficzne jest jedną z metod dodatkowych wykorzystywanych w diagnostyce
neuropatii uciskowych, urazów i guzów nerwów, a także w celu oceny powikłań
pooperacyjnych dotyczących nerwów. W ostatnim czasie badanie to zyskało na
popularności ze względów nie tylko ekonomicznych, ale przede wszystkim ze względu
na wartość diagnostyczną. Pozwala na bardzo precyzyjną ocenę patologii pnia nerwu
obwodowego – zarówno morfologii, jak i lokalizacji. W czasie badania istnieje możliwość
oceny dynamicznej, wypromieniowania bólu poprzez precyzyjną palpację oraz
porównania obrazu z kończyną kontrlateralną. W pracy omówiono zespoły uciskowe
nerwów obwodowych kończyny górnej, z pominięciem najczęstszej, tym samym szeroko
prezentowanej w literaturze medycznej, neuropatii nerwu pośrodkowego na
poziomie kanału nadgarstka. Przedstawiono zespół mięśnia nawrotnego obłego, neuropatię
nerwu międzykostnego przedniego, zespół rowka nerwu łokciowego i zespół
kanału łokciowego, zespół kanału Guyona, neuropatię nerwu promieniowego, neuropatię
nerwu międzykostnego tylnego, chorobę Wartenberga, neuropatię nerwu
nadłopatkowego oraz zespół górnego otworu klatki piersiowej. Technika badania
nerwów obwodowych została przedstawiona w poprzednich artykułach, prezentujących
anatomię prawidłową nerwów obwodowych [Journal of Ultrasonography 2012;
12 (49): 120–163 – Anatomia prawidłowa i ultrasonograficzna wybranych nerwów
obwodowych. Część I: Sonohistologia oraz ogólne zasady badania na przykładzie
nerwu pośrodkowego; Część II: Wybrane nerwy obwodowe kończyny górnej; Część III:
Nerwy obwodowe kończyny dolnej]. W niniejszym artykule omówiono potencjalne
miejsca ucisku poszczególnych nerwów, biorąc pod uwagę patomechanizmy
uszkodzenia, w tym predysponujące warianty anatomiczne (mięśnie dodatkowe). Określono
parametry oceny ultrasonograficznej – echogeniczność i echostrukturę, grubość
(obrzęk i wiążący się z tym wzrost pola powierzchni przekroju poprzecznego pnia
nerwu), unaczynienie oraz wzajemne relacje z przylegającymi tkankami.

Czasopismo: Journal of Ultrasonography
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: nauki medyczne, inżynieria biomedyczna
Hiperlipidemia a markery aktywacji płytek krwi u pacjentów po przebytym udarze niedokrwiennym mózgu

Wstęp: Nasilona aktywność płytek krwi i gotowość koagulacyjna są czynnikami zwiększającymi ryzyko incydentów naczyniowych. Związek, jaki występuje pomiędzy hiperlipidemią a nadmierną aktywacją i reaktywnością płytek, może mieć istotne znaczenie kliniczne z powodu zwiększonego ryzyka wystąpienia udaru niedokrwiennego mózgu. Cel pracy: Celem pracy jest ocena wpływu hiperlipidemii na wybrane markery aktywności płytek krwi u pacjentów po przebytym udarze niedokrwiennym mózgu. Materiał i metodyka: Badaniem objęto 41 pacjentów po przebytym udarze niedokrwiennym mózgu (>3 miesięcy) potwierdzonym badaniem TK głowy. U pacjentów z hiperlipidemią (HL=21) i normolipidemią (NL=20) oraz u 20 zdrowych osób stanowiących grupę porównawczą oceniano płytkową P-selektynę oraz agregaty leukocytarno-płytkowe przy użyciu cytometrii przepływowej, stosując przeciwciała monoklonalne anty-CD61, anty-CD62 i anty-CD45. Ponadto oceniano MPV oraz stężenie fibrynogenu w osoczu. Wyniki: W grupie HL obserwowano najwyższy odsetek płytek krwi CD62P+ znacząco wyższy niż w grupie NL (p<0,05) i grupie porównawczej (p=0,005). Stężenie fibrynogenu w osoczu w grupie pacjentów udarowych NL i HL było znamiennie wyższe od stężenia fibrynogenu w grupie porównawczej (p<0,001). Nie wykazano istotnych różnic w odsetku agregatów leukocytarno-płytkowych oraz w średniej objętości płytek krwi pomiędzy poszczególnymi grupami. Wnioski: U wszystkich pacjentów po przebytym udarze niedokrwiennym mózgu obserwowano stan zagrożenia trombozą pod postacią zwiększonego stężenia fibrynogenu oraz nadmierną aktywację płytek krwi, bardziej nasiloną w grupie pacjentów z hiperlipidemią.

Czasopismo: Aktualności Neurologiczne
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu, nauki inżynieryjno-techniczne
Dyscypliny: nauki medyczne, nauki farmaceutyczne, inżynieria biomedyczna