rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Łagodne zdarzenia niepożądane po podaniu jodowego środka kontrastującego w badaniu tomografii komputerowej

Wprowadzenie. Środki kontrastujące (ŚK) w tomografii komputerowej (TK) ułatwiają różnicowanie pomiędzy poszczególnymi
tkankami. Jednym z najczęściej stosowanych preparatów jest Ultravist (Iopromid), jodowy monomer rozpuszczalny w wodzie. Specyfiką środków kontrastujących jest możliwość wystąpienia u pacjenta reakcji niepożądanych o różnym charakterze. Reakcje łagodne są bardzo rzadko opisywane w literaturze radiologicznej.
Cel pracy. Celem pracy była analiza lekkich powikłań po podaniu jodowego środka kontrastującego Ultravistu 300 i 370 drogą dożylną w badaniach tomografii komputerowej.
Materiał i metoda. Grupę badaną stanowiło 160 pacjentów, którym podczas badania TK podano dożylnie Ultravist. W pracy wykorzystano metodę sondażu diagnostycznego, technikę ankiety, narzędziem badawczym był autorski kwestionariusz. W analizie statystycznej wykorzystano test Chi-kwadrat niezależności oraz dokładny test Fishera (p<0,05). W obliczeniach posłużono się programem Statistica 10.0 StatSoft i PASW Statistic 17.0 Predictive Solutions.
Wyniki. Łagodnymi powikłaniami występującymi najczęściej bezpośrednio po dożylnym podaniu ŚK są: odczucie ciepła, wrażenie oddawania moczu oraz dziwny smak w ustach. Pacjenci, którzy otrzymali Ultravist 300 wskazywali na odczucie ciepła częściej niż ci, którzy otrzymali Ultravist 370 (p= 0,001). Nie potwierdzono zależności pomiędzy ilością ŚK i prędkością podania a objawami niepożądanymi w miejscu wkłucia.
Wnioski. Łagodne zdarzenia niepożądane po podaniu ŚK mijają samoistnie, nie wymagają farmakoterapii. Symptomy te są jednak istotne z punktu widzenia bezpieczeństwa i współpracy z pacjentem podczas wykonywania badania oraz opieki nad pacjentem po jego zakończeniu.

Czasopismo: Medycyna Ogólna i Nauki o Zdrowiu
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o zdrowiu
Analiza poziomu satysfakcji z życia kobiet w okresie okołomenopuzalnym zależnie od wybranych czynników socjodemograficznych

Wstęp. Pojęcie satysfakcji z życia wiąże się ściśle z pojęciem jakości życia. Satysfakcja z życia jest uznawana za kategorię
użyteczną w badaniach empirycznych w medycynie.
Cel pracy. Celem badań była analiza poziomu satysfakcji z życia kobiet w okresie okołomenopauzalnym zależnie od wybranych
danych socjodemograficznych.
Materiał i metodyka. Badaniami objęto 268 kobiet w wieku 45–55 lat, które zgłaszały się do przychodni na terenie miasta
Lublina. Kryteriami kwalifikującymi kobiety do grupy badanej były: wiek 45–55 lat, brak zaburzeń psychicznych oraz brak
chorób wymagających hospitalizacji w okresie przeprowadzania badania. Z badanej grupy wykluczono kobiety z jatrogenną
menopauzą. Badania były dobrowolne i anonimowe. Projekt badania uzyskał pozytywną opinię Komisji Bioetycznej
Uniwersytetu Medycznego w Lublinie (Nr KE-0254/6/2008). Badania przeprowadzono w 2008 roku metodą sondażu
diagnostycznego z wykorzystaniem Skali Satysfakcji z Życia (Satisfaction With Life Scale – SWLS) i kwestionariusza ankiety
autorskiej w celu zgromadzenia danych socjodemograficznych.
Wyniki. Średnia satysfakcja z życia w badanej grupie wynosiła 17,40 ± 7,38. Zaobserwowane w badaniach własnych wartości
średnie satysfakcji z życia (SWLS) zależnie od wieku, stanu cywilnego, wykształcenia badanych wskazują na przeciętną satysfakcję
z życia w badanej grupie kobiet. Ponadto w badaniach własnych wartości średnie satysfakcji z życia (SWLS) zależnie
od dochodu miesięcznego badanych wskazują na niską lub przeciętną satysfakcję z życia w badanej grupie kobiet.
Wnioski. Analiza uzyskanych wyników badań wykazała, że działania mające na celu poprawę satysfakcji z życia powinny
być skierowane do kobiet w okresie okołomenopauzalnym z wykształceniem podstawowym lub zawodowym i średnim
oraz o niskim dochodzie miesięcznym.

Czasopismo: Medycyna Ogólna i Nauki o Zdrowiu
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o zdrowiu
Kryteria oceny rozwoju motorycznego uczniów szkół podstawowych

Wprowadzenie. Rozwój motoryczny dzieci jest kluczowym wyznacznikiem ich rozwoju fizycznego. Z roku na rok obserwuje się spadek umiejętności motorycznych u dzieci. Najważniejszymi kryteriami, które wyznaczają poziom tego rozwoju, są: szybkość, skoczność, siła mięśniowa oraz wytrzymałość. Kryteria te bada się, poddając dzieci testom sprawnościowym takim jak: bieg sprinterski, skok w dal, rzut piłką palantową, rzut piłką lekarską oraz bieg długodystansowy. Wymienione testy to doskonałe narzędzie do wykorzystania nie tylko przez badaczy, ale także przez nauczycieli, lekarzy oraz rodziców. Cel pracy. Celem pracy było przedstawienie kryteriów rozwoju motorycznego uczniów szkół podstawowych. Skrócony opis tanu wiedzy. Najważniejszym przejawem sprawności u dzieci będących uczniami szkoły podstawowej jest stan ich rozwoju motorycznego. Współcześnie rozwój motoryczny dzieci jest oceniany dość nisko, co budzi niepokój wśród znawców tematu. Motoryka człowieka dzieli się na motorykę dużą, wyznaczającą sprawność ruchów całego ciała oraz na motorykę małą, która pozwala na wykonywanie ruchów precyzyjnych. Stan motoryki dużej u dzieci jest mierzony za pomocą kryteriów takich jak szybkość, skoczność, koordynacja, siła mięśniowa oraz wytrzymałość. Kryteria te bada się za pomocą testów sprawnościowych. Szybkość bada się za pomocą biegu sprinterskiego, skoczność testuje skok w dal, koordynację mierzy się efektami rzucenia piłki palantowej, siłę mięśniową wyznaczają efekty rzutu piłką lekarską, natomiast wytrzymałość bada się przy użyciu biegu długodystansowego na 500 metrów. Poddawanie dzieci powyższym testom pozwala na zdiagnozowanie i kompensację ich deficytów bądź też rozwijanie w nich tych cech, dzięki którym mają one szansę na sukcesy sportowe. Podsumowanie. Prawidłowe przeprowadzenie testów sprawnościowych badających stopień rozwoju motorycznego u dzieci ze szkół podstawowych pozwala na ocenę nie tylko aktualnych możliwości dzieci, ale także na ocenę postępu lub regresu, jaki dokonał się na przełomie lat, jeśli chodzi o zdolności motoryczne polskich dzieci.

Czasopismo: Medycyna Ogólna i Nauki o Zdrowiu
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o zdrowiu
Turystyka aktywna młodzieży studenckiej jako forma zdrowego stylu życia

Aktywność fizyczna jest jednym z najważniejszych składników zdrowego stylu życia. Jest ona ważna na każdym etapie funkcjonowania człowieka i można ją realizować zarówno w miejscu zamieszkania, jak również poza nim. Jedną z bardzo atrakcyjnych form spędzania czasu jest turystyka aktywna. Celem niniejszego artykułu jest przedstawienie wyników badań na temat uczestnictwa młodzieży studenckiej w różnorodnych formach turystyki, ze szczególnym uwzględnieniem turystyki aktywnej. W trakcie przeprowadzonych badań zdiagnozowano preferowane przez młodzież formy turystyki aktywnej, opinie na temat miejsca takiej turystyki w zdrowym stylu życia oraz bariery uniemożliwiające uczestnictwo w powyższej formie aktywności. Badania przeprowadzono metodą sondażu diagnostycznego. Obejmują one analizę porównawczą uczestnictwa w powyższej formie turystyki młodzieży studiującej na studiach inżynierskich oraz młodzieży studiującej na studiach z zakresu turystyki i rekreacji.

Czasopismo: Medycyna Ogólna i Nauki o Zdrowiu
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o zdrowiu
Postępowanie fizjoterapeutyczne w nietrzymaniu moczu

Wprowadzenie. Wstydliwy problem, którym jest nietrzymanie moczu, dotyczy coraz większej liczby kobiet. Trudności
z oszacowaniem skali tego zjawiska wynikają z braku informacji i traktowania tego schorzenia jako krępującego. Patogeneza
jest multiczynnikowa, w wielu sytuacjach podstawę stanowią zmiany anatomiczne pojawiające się w dnie macicy, które
zachodzą w następstwie porodów.
Cel pracy. Celem pracy było przedstawienie postępowania fizjoterapeutycznego stosowanego w nietrzymaniu moczu.
Opis wiedzy. Współczesna literatura donosi o stosowaniu elektrostymulacji mięśni dna miednicy w połączeniu z biofeedbackiem
(ETS). Ważnym aspektem są również ćwiczenia, których regularne wykonywanie pozwala poprawić kondycję
uszkodzonych struktur mięśniowych. Częstotliwość stosowanych zabiegów na początku to 2–3 dziennie. Nie sposób nie
wspomnieć o zachowaniach behawioralnych, które stanowią istotną metodę leczenia zachowawczego.
Podsumowanie. Prawidłowo zaprogramowana rehabilitacja pozwala w wielu wypadkach na uniknięcie zabiegu operacyjnego,
a przede wszystkim wpływa na poprawę jakości życia kobiety. Metoda ETS, łącząca biofeedback i elektrostymulację
mięśni, połączona z leczeniem zachowawczym i edukacją, daje szansę na zmniejszenie, często krępujących, objawów
związanych z nietrzymaniem moczu.

Czasopismo: Medycyna Ogólna i Nauki o Zdrowiu
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o zdrowiu
Higiena jamy ustnej dzieci leczonych ortodontycznie z terenu miasta i wsi

Wprowadzenie. Leczenie ortodontyczne jest dla ludzi receptą na piękny uśmiech i akceptację samego siebie, a także
poprawę swojej pozycji w społeczeństwie. Wielu ludzi nie zdaje sobie jednak sprawy z tego, że uzyskanie takiego efektu
nie jest możliwe bez szczególnej dbałości o higienę jamy ustnej podczas leczenia ortodontycznego.
Cel pracy. Celem badań było określenie poziomu higieny jamy ustnej dzieci w wieku wczesnoszkolnym, zamieszkujących
teren miasta i tereny wiejskie, posiadających uzębienie mieszane i uzębienie stałe, leczonych ortodontycznie za pomocą
aparatów ruchomych i stałych.
Materiał i metoda. Badaniem objęto 105 dzieci, w tym 43 z terenu wiejskiego i 62 z terenu miejskiego, w wieku 6–12 lat.
Informacje na temat higieny i stanu zdrowia jamy ustnej uzyskano za pomocą kwestionariusza ankiety wypełnionego
przez rodziców/opiekunów dzieci leczonych ortodontycznie w Poradni Ortopedii Szczękowej Stomatologicznego Centrum
Klinicznego w Lublinie.
Wyniki. U większości dzieci leczonych ortodontycznie higiena była zadowalająca i nie przyczyniła się do pogorszenia stanu
zdrowia jamy ustnej. Niestety, u około 30% dzieci leczonych ortodontycznie, u których zabiegi higieniczne jamy ustnej
prowadzone były nieregularnie,opiekunowie zaobserwowali pogorszenie higieny jamy ustnej.
Wnioski. Nieprzestrzeganie podstawowych zaleceń pielęgnacyjnych przekazanych przez lekarza specjalistę w gabinecie
ortodontycznym jest główną przyczyną powodującą występowanie chorób i infekcji jamy ustnej. Uwagę zwraca brak
właściwych postaw rodziców, dotyczących edukacji i kontroli swoich dzieci kształtujących nawyki pielęgnacji zębów, oraz
niewłaściwa postawa samego pacjenta wobec higieny. Zwiększona kontrola osoby dorosłej nad wykonywaniem czynności
higienicznych jamy ustnej dzieci zwiększy efektywność leczenia i przyczyni się do zmniejszenia ryzyka wystąpienia chorób
jamy ustnej.

Czasopismo: Medycyna Ogólna i Nauki o Zdrowiu
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o zdrowiu
Jednostopniowa amplifikacja kwasów nukleinowych (ang. One-Step Nucleic Acid Amplification - OSNA) - nowa metoda wykrywania przerzutów guzów litych do węzłów chłonnych

Wprowadzenie i cel pracy. Żadna ze stosowanych metod oceny węzłów chłonnych nie jest idealna. Wadą pooperacyjnego badania histopatologicznego jest długi czas oczekiwania na wynik. W przypadku dodatniego wyniku pooperacyjnego badania histopatologicznego węzła wartowniczego zachodzi konieczność przeprowadzenia drugiego zabiegu operacyjnego. Część przerzutów mniejszych niż 2 mm może zostać przeoczona w rutynowym badaniu histopatologicznym. Z kolei, badanie mrożakowe przy stosunkowo wysokiej swoistości ma niższą niż badanie pooperacyjne czułość. Badania molekularne z wykorzystaniem technik PCR, przy wysokiej czułości, charakteryzują się niższą swoistością. Ponadto techniki PCR, poza badaniem w czasie rzeczywistym, nie nadają się do wykorzystania jako badanie śródoperacyjne ze względu na długi czas oczekiwania na wynik. Jedną z nowych metod oceny węzłów chłonnych w guzach litych jest badanie OSNA. Artykuł podsumowuje światowe doniesienia dotyczące zastosowania tej techniki w ocenie węzłów chłonnych pacjentów z guzami litymi. Opis stanu wiedzy. Badanie OSNA polega na amplifikacji mRNA cytokeratyny 19 (CK19). W chwili obecnej badanie to jest często wykonywane w badaniu węzłów chłonnych u pacjentów z rakiem piersi. W tym przypadku śródoperacyjna ocena węzłów chłonnych wartowniczych za pomocą metody OSNA pozwala na podjęcie decyzji o konieczności lub zaniechaniu wykonania limfadenektomii. W innych nowotworach zastosowanie metody OSNA podlega ewaluacji w licznych badaniach klinicznych. Podsumowanie. Metoda OSNA być może stanie się rutynową techniką oceny węzłów chłonnych. Przy stosunkowo wysokiej czułości pozwala ona na ocenę węzłów chłonnych w czasie 30 minut, co umożliwi wykorzystanie jej jako badania śródoperacyjnego.

Czasopismo: Medycyna Ogólna i Nauki o Zdrowiu
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o zdrowiu
Powikłania pooperacyjne dyskopatii lędźwiowej - opis przypadku

Dolegliwości bólowe dolnego odcinka kręgosłupa są dość powszechne w populacji całego świata, a w szczególności krajów wysoko rozwiniętych gospodarczo. Przyczyną ich są zmiany przeciążeniowe kręgosłupa związane z utratą wysokości krążka międzykręgowego i jego uwypukleniem się w kierunku tkanki nerwowej, co powoduje jej kompresję. Uszkodzenie krążka międzykręgowego wywołuje reakcję łańcuchową powodującą destrukcję całego kręgosłupa, doprowadzając tym samym do powstawania zmian zwyrodnieniowo-wytwórczych, tym rozleglejszych, im większe były niszczące siły działające na kręgosłup. Brak leczenia bezsprzecznie związany jest z utrwaleniem patologii, jednak nieprzestrzeganie zaleceń lekarskich po zabiegach chirurgicznych także może prowadzić do rozwoju patologii, zwiększając ryzyko nawrotu choroby oraz umożliwiając powstanie licznych powikłań. Pacjent powinien mieć świadomość tego, że ingerencja chirurgiczna wiąże się nie tylko z usunięciem przyczyny bólu i poprawy zaburzonych stosunków anatomicznych, ale także z uszkodzeniem tkanek zdrowych. Wytworzona podczas zabiegu blizna powinna mieć czas na wygojenie. Optymalne warunki powrotu do zdrowia doskonale spełniają pacjenci, którzy czują się współodpowiedzialni za proces leczenia. Niestety, zdarzają się też i tacy chorzy, którzy psują efekt ciężkiej pracy zespołów terapeutycznych. Przedstawiamy przypadek pacjenta z ewolucją zmian degeneracyjnych krążka międzytrzonowego, co zapoczątkowało zmiany zwyrodnieniowe i stenozę kanału kręgowego w odcinku lędźwiowym.

Czasopismo: Medycyna Ogólna i Nauki o Zdrowiu
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o zdrowiu
Znaczenie uniwersytetów trzeciego wieku w kreowaniu aktywnego stylu życia

Wprowadzenie. Pierwszy w świecie Uniwersytet Trzeciego Wieku powstał w Tuluzie (1973), zaś pierwszy w Polsce został
powołany w Warszawie (1975). Zapoczątkowało to niebywały rozwój tych uniwersytetów we wszystkich regionach.
Cel pracy. Ukazanie osiągnięć uniwersytetów trzeciego wieku w Polsce, a zwłaszcza na Śląsku. Istnieją trzy typy uniwersytetów
trzeciego wieku: pierwsze stanowią integralną część wyższej uczelni, drugie są zlokalizowane w centrach kształcenia
ustawicznego, bibliotekach lub domach kultury, zaś trzecie funkcjonują jako samodzielne stowarzyszenia z osobowością
prawną. Instytucje patronackie wydatnie wspierają edukacyjne aspiracje seniorów.
Stan wiedzy o uniwersytetach trzeciego wieku. Ukazuje się wiele publikacji popularyzujących osiągnięcia naukowe,
dydaktyczne, kulturalne i sportowe uniwersytetów trzeciego wieku. Swoistym kompendium wiedzy o procesach starzenia
oraz profilaktyce geriatrycznej jest publikacja „Starość u progu XXI wieku” (Wrocław 2010).
Znaczenie aktywności ruchowej w późniejszych dekadach życia. Starość jest szczególnym wskazaniem do aktywności
ruchowej. Wyróżnia się trzy znamienne cele aktywności ruchowej seniorów: rekreacja – czynny, aktywny wypoczynek, prewencja
– zapobieganie przedwczesnemu starzeniu się i chorobom cywilizacyjnym, rehabilitacja – przywracanie witalności
po przebytych chorobach i zapobieganie regresowi sprawności fizycznej. Ruch jest potrzebą biologiczną, elementarną
podstawą zdrowia fizycznego i psychicznego.
Podsumowanie. Osoby aktywne fizycznie są bardziej sprawne ruchowo w późniejszej dorosłości. Potwierdzają to badania
byłych sportowców, którzy są jakby,,młodsi” motorycznie od mężczyzn z populacji o około 10–15 lat. Aktywność ruchowa,
dostosowana do aktualnych możliwości wysiłkowych, powinna towarzyszyć człowiekowi przez całe życie.

Czasopismo: Medycyna Ogólna i Nauki o Zdrowiu
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o zdrowiu
Efekt tlenoterapii hiperbarycznej u chorej na ziarniniaka Wegenera - opis przypadku

Ziarniniak Wegenera jest chorobą autoimmunologiczną, charakteryzującą się martwiczym i ziarniniakowym zapaleniem małych naczyń. Schorzenie to dotyczy górnych i dolnych dróg oddechowych, nerek, gałki ocznej. W 50% przypadków choroba zajmuje skórę, prowadząc do powstawania trudno gojących się owrzodzeń. W poniższej pracy przedstawiamy przypadek 23-letniej pacjentki, u której rozpoznano ziarniniaka Wegenera z zajęciem skóry małżowiny usznej prawej, z naciekiem na śluzówce jamy ustnej i asymetrią twarzy. W leczeniu, obok pulsów sterydowych oraz leczenia immunosupresyjnego, stosowano tlenoterapię hiperbaryczną, uzyskując bardzo dobry efekt terapeutyczny oraz całkowite ustąpienie zmian skórnych.

Czasopismo: Medycyna Ogólna i Nauki o Zdrowiu
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o zdrowiu
Nadwaga i otyłość w populacji 60-letnich i starszych mieszkańców Białej Podlaskiej

Wstęp. Systematyczna aktywność fizyczna opóźnia procesy starzenia, sprzyja dobremu samopoczuciu oraz zmniejsza ryzyko zachorowania na wiele chorób, między innymi nawagę i otyłość. Celem niniejszej pracy było określenie częstości występowania nadmiaru masy ciała w populacji 60-letnich i starszych mieszkańców Białej Podlaskiej, z uwzględnieniem aktywności ruchowej. Materiał i metody. Materiał do pracy stanowią wyniki badań 180 kobiet i 167 mężczyzn, którzy ukończyli 60. rok życia i starszych. Poziom rozwoju fizycznego scharakteryzowano na podstawie oceny wysokości i masy ciała, obwodu talii (WC) i bioder, BMI oraz WHR. Aktywność ruchową respondentów określono na podstawie informacji uzyskanych od badanych uczestniczących w obserwacjach (osoby aktywne oraz nieaktywne ruchowo). Zgromadzone rezultaty poddano opracowaniu statystycznemu. Wyniki. W całej populacji badanych nadwagę lub otyłość stwierdzono u 78,33% kobiet i 82,03% mężczyzn. Prawidłową masą ciała charakteryzowało się 21,67% ogółu badanych płci żeńskiej i 17,97% badanych płci męskiej. Jedynie u jednej kobiety odnotowano niedobór masy ciała. Otyłość brzuszną odnotowano u 88,34% kobiet (WHR>0,8) i 70,86% mężczyzn (WHR>0,9). Na podstawie obwodu talii stwierdzono otyłość brzuszną u 72,23% kobiet (WC>88 cm) i 41,35% mężczyzn (WC>102 cm). Wnioski. Mieszkańców Białej Podlaskiej cechują się podobną częstością występowania nadmiaru masy ciała jak ich rówieśnicy z Polski i innych krajów. Aktywność ruchowa seniorów w znaczący sposób nie różnicuje ich proporcji wagowo-wzrostowych. Natomiast odnotowano różnice istotne statystycznie pomiędzy cechami somatycznymi osób zakwalifikowanych do grup o odmiennym poziomie aktywności ruchowej. Ponadto częstość otyłości brzusznej u kobiet wiązała się poziomem aktywności ruchowej. Takich zależności nie stwierdzono u mężczyzn.

Czasopismo: Medycyna Ogólna i Nauki o Zdrowiu
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o zdrowiu
Wpływ palenia tytoniu na wybór sposobu żywienia i zachowania żywieniowe. Badania wstępne

Wprowadzenie. Palenie tytoniu należy do najpoważniejszych współczesnych zagrożeń zdrowia człowieka, określanych również jako zagrożenia cywilizacyjne. Wiele publikacji poświęcono rozwojowi chorób wywołanych paleniem tytoniu. Natomiast stosunkowo niewiele prac dotyczy wpływu palenia tytoniu na wybór sposobu żywienia i zachowania żywieniowe. Cel. Głównym celem badań było poznanie sposobu żywienia i zachowań żywieniowych osób palących, w odniesieniu do osób niepalących. Celem dodatkowym było rozpoznanie, jak bardzo rozpowszechnione jest palenie tytoniu wśród osób zatrudnionych w szkolnictwie. Materiał i metoda. W badaniu sposobu żywienia i zachowań żywieniowych zastosowano metodę jakościową, wykorzystując autorski kwestionariusz ankietowy. Badania przeprowadzono w jednej z palcówek oświatowych w województwie pomorskim, w której było zatrudnionych 50 nauczycieli i pracowników administracyjnych. Wyniki. Badania wykazały, że palenie tytoniu wywiera wpływ na wybór sposobu żywienia i zachowania żywieniowe. W badanej populacji osoby palące rzadziej spożywały śniadania, a częściej kolacje aniżeli osoby niepalące. Aż 64% palących deklarowało spożycie słodyczy, a 86% spośród nich spożywało rzadziej niż raz w tygodniu warzywa i owoce. 71% palaczy nie piło mleka. W badanej grupie respondentów palący deklarują wyższe spożycie tłuszczów jadalnych, kawy i alkoholu aniżeli osoby niepalące. Wnioski. Otrzymane wyniki wskazują na związek palenia papierosów (wśród nauczycieli i pozostałych pracowników oświaty) z zachowaniami żywieniowymi, jednak wymaga to kontynuowania badań.

Czasopismo: Medycyna Ogólna i Nauki o Zdrowiu
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o zdrowiu
Listeria monocytogenes jako problem zdrowia publicznego

Listeria monocytogenes to jeden z istotnych czynników etiologicznych wywołujących groźne w skutkach zakażenia ośrodkowego
układu nerwowego, posocznicę, a także zakażenia kobiet ciężarnych. Celem prezentowanej pracy jest przedstawienie
aktualnych informacji na temat zakażeń wywołanych pałeczkami Listeria monocytogenes u ludzi oraz ocena sytuacji epidemiologicznej w Polsce w 2014 roku, w porównaniu z latami wcześniejszymi.
Pałeczki Listeria monocytogenes to gram dodatnie, względnie beztlenowe, ruchliwe, niewytwarzające przetrwalników drobnoustroje, powszechnie występujące w środowisku. Drobnoustrój ten jest szeroko rozpowszechniony w przyrodzie, zwłaszcza w glebie, paszach, wodzie. Cechą charakterystyczną bakterii jest zdolność namnażania się w temp. 2–4ºC, przez co źródłem zakażenia człowieka może być przechowywana w tych warunkach żywność gotowa do spożycia. Do zakażenia tym drobnoustrojem najczęściej dochodzi drogą pokarmową, wyjątek stanowią zakażenia płodu i noworodka, przekazywane
przez łożysko lub w trakcie porodu przez zainfekowany kanał rodny. Listeria monocytogenes to patogen szczególnie niebezpieczny dla noworodków, kobiet ciężarnych oraz osób o osłabionej odporności immunologicznej, będącej skutkiem choroby lub przyjmowania leków.
We wszystkich zagrożeniach, które niesie ze sobą otaczające środowisko, najważniejszą rolę odgrywa profilaktyka; wiedza o zapobieganiu zakażeniom i prawidłowe nawyki higieniczne.

Czasopismo: Medycyna Ogólna i Nauki o Zdrowiu
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki o zdrowiu