rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Perlak wrodzony szczytu piramidy kości skroniowej – opis przypadku oraz przegląd literatury

Wstęp: Wrodzony perlak szczytu piramidy kości skroniowej jest rzadkim schorzeniem, które rozwija się skrycie, tak więc jego rozpoznanie wymaga dużej dociekliwości. Przedstawiamy opis przypadku wrodzonego perlaka nadbłędnikowego szczytu piramidy kości skroniowej oraz przegląd literatury. Metodyka: Pacjentka, lat 27, zgłosiła się z powodu postępującego niedowładu nerwu twarzowego. W badaniu otoskopowym stwierdzono normalną błonę bębenkową, słuch był również prawidłowy. Pomimo braku zawrotów głowy i zaburzeń równowagi w wywiadzie, badania wykazały niewyrównane obwodowe uszkodzenie układu przedsionkowego. Badania radiologiczne uwidoczniły zmianę o charakterze perlaka w szczycie piramidy kości skroniowej i epitympanum. Wyniki: W celu zachowania słuchu do usunięcia perlaka wybrano dojście przez środkowy dół czaszki. Zniszczony fragment nerwu twarzowego został zrekonstruowany autologicznym przeszczepem nerwu usznego wielkiego. Wnioski: Nowoczesne techniki obrazowania umożliwiają szczegółowe zaplanowanie zabiegu, jak również rozwój chirurgii podstawy czaszki, a także pozwalają na bezpieczne i radykalne usunięcie perlaków szczytu piramidy.

Czasopismo: Polski Przegląd Otorynolaryngologiczny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Fonochirurgiczna rehabilitacja głosu u pacjentów z wczesnym rakiem krtani po chordektomii laserowej CO2

Celem leczenia wczesnego raka krtani o lokalizacji w obrębie głośni jest uzyskanie pełnego wyleczenia onkologicznego z jednoczesnym zachowaniem głosu, fizjologicznego toru oddychania oraz sprawnego mechanizmu połykania. Według Europejskiego Towarzystwa Laryngologicznego (European Laryngological Society), klasyfikacja chordektomii przy użyciu lasera dwutlenkowęglowego (CO2) uwzględnia pełne odzyskanie głosu w przypadku przeprowadzenia chordektomii podnabłonkowej (subepithelial cordectomy – ELS typ I) oraz prawie całkowity powrót czynności głosowej w przypadku chordektomii podwięzadłowej (subligamental cordectomy – ELS typ II). Pogorszenie jakości głosu obserwuje się zwykle w bardziej rozszerzonych zabiegach chordektomii (transmuscular, total, extended cordectomy – ELS typy III–V). Jakość głosu po mikrochirurgicznej laserowej chordektomii zależy od obecności zrostów w spoidle przednim oraz od ilości usuniętego mięśnia głosowego. Bardziej radykalna redukcja masy mięśniowej powoduje większą niedomykalność fonacyjną fałdów głosowych, co spowodowane jest powstaniem szczeliny niedomykalności w obrębie głośni. Pooperacyjna nadgłośniowa kompensacja może przybierać formy: udziału zdrowego fałdu głosowego po stronie przeciwnej, kompensacji z udziałem blizny wcześniej operowanego fałdu lub kompensacji fałdów przedsionkowych krtani (głos przedsionkowy prawdziwy). Wszyscy pacjenci – po zakończeniu procesu tworzenia blizny i wygojeniu operowanego fałdu głosowego – powinni zostać poddani terapii foniatryczno-logopedycznej głosu i mowy. Pacjenci rutynowo poddawani są 6-miesięcznej rehabilitacji głosu i mowy, co pozwala na uzyskanie możliwie najlepszej fonacji. Z udziałem tzw. „neocord” – czyli fałdu głosowego pokrytego włóknistą, bliznowatą powierzchnią – uzyskuje się optymalne warunki procesu kompensacyjnej fonacji. Techniki leczenia fonochirurgicznego, np. medializacyjna tyreoplastyka, techniki augmentacyjne, laryngoplastyka wg Zeitelsa czy technika Lichtenbergera w leczeniu zrostów w okolicy spoidła przedniego, są z sukcesem wykonywane jako zabiegi przywracające wydolność głosową. Zachowanie dobrej jakości głosu po leczeniu onkologicznym wczesnego raka fałdów głosowych stwarza szansę szybszego powrotu do aktywności społecznej i zawodowej pacjenta.

Czasopismo: Polski Przegląd Otorynolaryngologiczny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Guz mieszany ślinianki przyusznej penetrujący do jamy czaszki

Gruczolak wielopostaciowy jest niezłośliwym nowotworem wywodzącym się z gruczołów ślinowych. Jest to najczęstszy nowotwór występujący w śliniankach. Pomimo że jest guzem łagodnym, powinien być traktowany jako klinicznie niepewny. Mniej więcej w połowie przypadków obserwuje się nieostre odgraniczenie pomiędzy tkanką guza a miąższem ślinianki. Nowotwór ten może dawać odlegle przerzuty nawet wówczas, gdy nie uległ zezłośliwieniu. Złośliwą przemianę gruczolaka obserwuje się w 3–5 % przypadków. Celem niniejszej pracy było przedstawienie przypadku 75-letniej pacjentki ze wznową guza mieszanego szerzącego się przez ciągłość do jamy czaszki.

Czasopismo: Polski Przegląd Otorynolaryngologiczny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Badanie wideofluoroskopowe – procedura badania z oceną kwestionariuszową

W artykule zaproponowano formularz do oceny badania wideofluoroskopowego u pacjentów z zaburzeniami połykania. Formularz został stworzony między 2015 a 2016 rokiem w Katedrze i Klinice Otolaryngologii WUM. Zasadnicza część formularza składa się z trzech elementów: oceny fazy oralnej, fazy gardłowej i oceny fazy przełykowej. Podstawowa kolumna formularza zawiera poszczególne objawy i odpowiedzi TAK/NIE. Następnie zastosowano ocenę nasilenia poszczególnych parametrów w skali czteropunktowej, gdzie: 0 – objawy nieistotne klinicznie, 1– łagodne zaburzenie, 2 – znaczne zaburzenie, 3 – głębokie zaburzenie. Pozostałe elementy formularza to: podstawowe dane o pacjencie i metodach odżywiania, ocena konsystencji i tekstur przyjmowanych pokarmów, konsystencji zalecanych po przeprowadzonym badaniu (wg standardów International Dysphagia Diet Standardisation Initiative (www.iddsi.org) oraz część oceny terapeutycznej niezbędnej do terapii logopedycznej. Formularz został opracowany na podstawie kwestionariusza obowiązującego w Trinity College, doświadczeń własnych oraz literatury przedmiotu.

Czasopismo: Polski Przegląd Otorynolaryngologiczny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Perspektywy wykorzystania zdobyczy medycyny regeneracyjnej w otorynolaryngologii

Obiektem badań medycyny regeneracyjnej jest poszukiwanie komórek macierzystych dających możliwość ich bezpiecznego i efektywnego wykorzystania do regeneracji uszkodzonych tkanek i narządów. Pluripotencjalne komórki macierzyste wydają się być idealne do tego celu. Posiadają one bowiem zdolność do różnicowania się w komórki wszystkich trzech listków zarodkowych (ekto-, mezo- i endodermy). Jednym ze źródeł ich pozyskiwania są zarodki. Od wielu lat podejmowane są – bezowocne – próby zastosowania embrionalnych komórek macierzystych izolowanych z zarodków. Duże kontrowersje etyczne wokół tej metody zmusiły jednak naukowców do poszukiwania innych, nie wzbudzających wątpliwości etycznych, źródeł pluripotencjalnych komórek macierzystych. Zaproponowaną, bardziej obiecującą alternatywą dla komórek izolowanych z zarodków, są indukowane pluripotencjalne komórki macierzyste. Niestety, zarówno embrionalne komórki macierzyste, jak i indukowane pluripotencjalne komórki macierzyste, wykazują skłonność do niestabilności genetycznej, która prowadzi do tworzenia potworniaków. Równolegle w badaniach klinicznych podejmowane są próby wykorzystania w regeneracji narządów miąższowych komórek macierzystych izolowanych z dojrzałych tkanek, np. szpiku kostnego czy tkanki tłuszczowej. Niestety dla większości z tych komórek brakuje przekonujących dowodów, że mogą odtwarzać uszkodzone narządy miąższowe. Medycyna regeneracyjna coraz większym zainteresowaniem cieszy się w terapiach otorynolaryngologicznych. Wysiłek naukowców wkładany jest w opracowanie skutecznej metody stymulacji (w warunkach in vitro) pluripotencjalnych komórek macierzystych izolowanych z dojrzałych tkanek w taki sposób, by mogły różnicować się w samoodnawialne progenitorowe komórki macierzyste, które zachowywałyby swój potencjał po przeszczepie do biorcy (np. w leczeniu zaburzeń równowagi czy utraty słuchu). Ponadto obiecujące wydają się metody wykorzystania potencjału komórek macierzystych w inżynierii tkankowej, coraz efektywniej wprowadzanej jako terapie kliniczne.

Czasopismo: Polski Przegląd Otorynolaryngologiczny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Drugie ognisko pierwotne u chorej z rakiem jajnika – opis przypadku

Wzrost występowania mnogich nowotworów pierwotnych jest związany ze znaczącym wydłużeniem przeżywalności w grupie chorych leczonych z powodu nowotworów złośliwych. Leczenie pacjentów z mnogimi zmianami pierwotnymi wymaga skrupulatnej oceny klinicznej, badań obrazowych, laboratoryjnych oraz oceny histopatologicznej zmian. W prezentowanym przypadku w badaniu immunohistochemicznym przerzut węzłowy raka nosogardła sugerował przerzut odległy niskozróżnicowanego raka jajnika. Utrudniło to postawienie rozpoznania histopatologicznego i wymagało wykonania poszerzonego o PET-TK panelu badań obrazowych, w którym uwidoczniono drugi guz.

Czasopismo: Polski Przegląd Otorynolaryngologiczny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Laryngologiczne objawy choroby refluksowej przełyku

W pracy opisano przypadek 32-letniego pacjenta z pozaprzełykowymi objawami choroby refluksowej przełyku i refluksem krtaniowo-gardłowym. Rozpoznanie postawiono w oparciu o monitorowanie impedancji-pH, stroboskopii oraz endoskopii przewodu pokarmowego z biopsją. Najskuteczniejszym podejściem terapeutycznym okazało się podawanie inhibitora pompy protonowej - dekslansoprazolu.

Czasopismo: Polski Przegląd Otorynolaryngologiczny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Guz woreczka śródchłonki – opis przypadku

Celem pracy jest omówienie przypadku guza woreczka endolimfatycznego z destrukcją ucha wewnętrznego u 70-letniej kobiety leczonej w Klinice Otolaryngologii GUMed. Chora została przyjęta do Kliniki z powodu bólów ucha, głuchoty, zawrotów głowy trwających od trzech lat. Postawiono wstępne rozpoznanie guza rozwijającego się w kości skroniowej w przebiegu zespołu von Hippel-Lindau (VHL). Chorą leczono chirurgicznie. W badaniu doraźnym stwierdzono obecność nowotworu. Wykonano operację usunięcia guza z dojścia przezsutkowego ze szkieletowaniem zatoki esowatej. Po zabiegu dolegliwości bólowe ustąpiły. Badania histopatologiczne oraz immunohistochemiczne wykazały obecność guza woreczka śródchłonki (ELST). Kontrolne badanie TK nie wykazało wznowy guza.

Czasopismo: Polski Przegląd Otorynolaryngologiczny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Hemangiopericytoma – opis przypadku rzadkiego guza przestrzeni przygardłowej

Hemangiopericytoma jest nowotworem mezenchymalnym, który wywodzi się z perycytów otaczających naczynia włosowate. Etiologia tego nowotworu nie została dotychczas poznana. Może lokalizować się on w dowolnej części ciała, najczęściej występuje w miednicy i kończynach dolnych, znacznie rzadziej w rejonie głowy i szyi. Charakterystyczną cechą guza jest jego powolny wzrost, niezależnie od stopnia złośliwości, oraz bogate unaczynienie. Leczeniem z wyboru jest operacyjne usunięcie guza z zastosowaniem uzupełniającej radioterapii. Opis przypadku: Opisano przebieg objawów klinicznych, proces diagnostyczny i terapeutyczny u 71-letniej pacjentki przyjętej do Katedry i Kliniki Otolaryngologii Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego z powodu obustronnej niedrożności nosa i zaburzeń połykania nasilających się od 6 miesięcy. Po przeprowadzeniu diagnostyki obrazowej stwierdzono bogato unaczyniony guz obejmujący przestrzeń przygardłową oraz wypełniający nosogardło po stronie lewej. Zaplanowano i przeprowadzono resekcję guza z dostępu szyjnego. W badaniu histopatologicznym rozpoznano hemangiopericytomę. Okres pooperacyjny nie był powikłany. Chora zakwalifikowana została do uzupełniającego leczenia radioterapią. Od czasu zabiegu nie zaobserwowano wznowy miejscowej. Pacjentka pozostaje pod obserwacją. Wnioski: Hemangiopericytoma jest rzadkim guzem, który charakteryzuje się różnorodnym obrazem klinicznym oraz trudnym do przewidzenia rokowaniem przeżycia wolnego od wznowy po zastosowanym leczeniu. Długotrwały, bezobjawowy wzrost nowotworu jest przyczyną rozpoznawania go w zaawansowanym stadium. Diagnostyka opiera się na badaniach obrazowych, a przede wszystkim na wyniku badania histopatologicznego. Najlepsze efekty przynosi radykalne leczenie operacyjne guza. W celu zmniejszenia ryzyka wznowy zalecane jest zastosowanie uzupełniającej radioterapii. Nawroty miejscowe mogą pojawić się nawet po długim czasie od zakończenia leczenia, dlatego konieczna jest wieloletnia obserwacja.

Czasopismo: Polski Przegląd Otorynolaryngologiczny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Reinnerwacja krtani w jednostronnym porażeniu fałdu głosowego -opis przypadku i przegląd piśmiennictwa

Reinnerwacja krtani jest jedną z metod leczenia jednostronnego porażenia fałdu głosowego. Jedna z technik operacyjnych polega na wypreparowaniu nerwu krtaniowego wstecznego przy jego wejściu od krtani oraz zespoleniu go z gałęzią pętli szyjnej. Proces powrotu czynności nerwu krtaniowego wynosi średnio 4-6 miesięcy, ale może przedłużyć się nawet do roku. Autorzy przedstawiają opis przypadku pacjenta, u którego wystąpiło jednostronne porażenie fałdu głosowego na skutek uszkodzenia nerwu błędnego po reoperacji z dostępu przezbłędnikowego wznowy nerwiaka osłonkowego w kącie mostowo – móżdżkowym. Z powodu zaburzeń głosu oraz połykania, wykonano u chorego zabieg reinnerwacji krtani, który pozwolił uzyskać powrót ruchomości fałdu głosowego i trwałą poprawę głosu.

Czasopismo: Polski Przegląd Otorynolaryngologiczny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Manifestacje kliniczne ziarniniakowatości z zapaleniem naczyń w dermatologii i otolaryngologii

Choroby powodowane zapaleniem naczyń występują rzadko. Trudności rozpoznawania wynikają z rzadkości występowania, raczej powolnego ich rozwoju oraz różnorodnych objawów i lokalizacji zmian chorobowych. Rozpoznanie zapalenia naczyń musi polegać na uwzględnieniu i rozważeniu wszystkich cech klinicznych, wśród których mogą się znaleźć kryteria klasyfikacyjne dla rożnych jednostek chorobowych.

Czasopismo: Polski Przegląd Otorynolaryngologiczny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Wybrane zagadnienia z diagnostyki i leczenia chorób błony śluzowej jamy ustnej

Autorzy – na podstawie bieżącego piśmiennictwa oraz własnej praktyki klinicznej – przedstawili najczęściej występujące zmiany błony śluzowej jamy ustnej, ze szczególnym uwzględnieniem ich obrazu klinicznego, diagnostyki oraz leczenia.

Czasopismo: Polski Przegląd Otorynolaryngologiczny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Leczenie idiopatycznego porażenia nerwu twarzowego (porażenia Bella) w świetle aktualnych doniesień

Wstęp: Porażenie idiopatyczne nerwu twarzowego, zwane porażeniem Bella, jest częstą chorobą spotykaną w codziennej praktyce otolaryngologicznej. Jakkolwiek niesie ze sobą pomyślne rokowanie, to w przypadku niecałkowitego powrotu czynności nerwu pozostaje dla pacjenta znacznym okaleczeniem fizycznym. Pomimo rozwoju technik diagnostycznych, w większości przypadków nadal nie udaje się wskazać czynnika etiologicznego, tak więc jej leczenie musi opierać się na leczeniu empirycznym. Materiał i metody: W pracy dokonano przeglądu literatury poświęconej patogenezie i leczeniu porażenia idiopatycznego opublikowanej w latach 2006–2016, prezentując prace mające bezpośrednie implikacje dla codziennej praktyki klinicznej. Wyniki: W świetle przytoczonych publikacji podkreślono znaczenie stosowania leczenia skojarzonego lekami sterydowymi i antywirusowymi, poszerzonej diagnostyki w kierunku zaburzeń metabolicznych (IGT) oraz leczenia chirurgicznego drogą wczesnej dekompresji nerwu twarzowego w przypadkach porażenia z nasiloną degeneracją włókien lub porażenia nawrotowego.

Czasopismo: Polski Przegląd Otorynolaryngologiczny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Fibromatoza przestrzeni przygardłowej – opis przypadku i przegląd piśmiennictwa

Fibromatoza jest rzadką chorobą nowotworową. Charakteryzuje się miejscową agresywnością i dużą tendencją do wznowy miejscowej. Lokalizacja fibromatozy w rejonie głowy i szyi wiąże się z cięższym przebiegiem i gorszym rokowaniem w związku z występowaniem w tej okolicy ważnych życiowo struktur anatomicznych. Przedstawiono opis procesu diagnostycznego i postępowania terapeutycznego u 33-letniej pacjentki z fibromatozą przestrzeni przygardłowej po stronnie lewej. Zastosowana resekcja chirurgiczna zmiany z dostępu szyjnego pozwoliła na radykalne usunięcie nowotworu bez istotnych powikłań pooperacyjnych. Chora pozostaje w obserwacji ambulatoryjnej bez wznowy choroby.

Czasopismo: Polski Przegląd Otorynolaryngologiczny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Rak podstawnokomórkowy skóry twarzy penetrujący do oczodołu – opis przypadku

Rak podstawnokomórkowy (BCC) jest najczęstszym nowotworem złośliwym skóry. W niniejszej pracy przedstawiamy przypadek 59-letniej kobiety z guzem skóry twarzy stopniowo powiększającym się od 5 lat. Badanie MR ujawniło nieprawidłowy naciek w lewym oczodole. Pacjentka została zakwalifikowana do częściowej resekcji nosa zewnętrznego, enukleacji oczodołu, maksylektomii przyśrodkowej wraz z rekonstrukcją ubytku tkanek płatem przedniobocznym uda. Autorzy przedstawiają problemy diagnostyczne oraz metody leczenia BCC.

Czasopismo: Polski Przegląd Otorynolaryngologiczny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Drenaż czy paracenteza

Drenaż wentylacyjny ucha środkowego i nacięcie błony bębenkowej to dwie najczęściej wykonywane procedury zabiegowe w otolaryngologii, zwłaszcza dziecięcej. Paracenteza, inaczej myringotomia – polega na nacięciu błony bębenkowej albo w celu ewakuacji wydzieliny patologicznej z jamy bębenkowej, albo w celach diagnostycznych. Drenaż wentylacyjny ucha środkowego polega na założeniu drenu wentylacyjnego w nacięcie błony bębenkowej (różnego typu dreny zakładane są na różny czas) w celu poprawy słuchu oraz upowietrznienia jamy bębenkowej. Zabiegi te są wykonywane przez przewód słuchowy zewnętrzny w znieczuleniu miejscowym lub ogólnym. W części przypadków paracentezy i drenażu występują powikłania.

Czasopismo: Polski Przegląd Otorynolaryngologiczny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Wykorzystanie techniki biopsji węzła wartowniczego w laryngologii onkologicznej

Nowotwory głowy i szyi zajmują 6 miejsce pod względem zachorowalności na nowotwory złośliwe na świecie. Skuteczność leczenia tej heterogennej grupy chorób zależy od radykalności zabiegu chirurgicznego oraz obecności przerzutów do węzłów chłonnych, których wykrycie w trakcie postępowania diagnostycznego bywa niemożliwe. Rutynowe wykonywanie elektywnej dysekcji szyi u pacjentów bez klinicznych cech limfadenopatii (cN0) sprzyja wystąpieniu powikłań związanych z zabiegiem i wydaje się być postępowaniem zbyt inwazyjnym u pacjentów z guzami o niskim stopniu zaawansowania (cT1-2). Biopsja węzła wartowniczego jest zabiegiem diagnostycznym pozwalającym na wykluczenie obecności przerzutów do węzłów chłonnych zbierających bezpośredni spływ chłonki z guza pierwotnego. Metoda ta sprzyja ograniczeniu inwazyjności zabiegu operacyjnego, pozwalając na mikroskopową ocenę obecności komórek nowotworowych w układzie chłonnym. Biopsja węzła wartowniczego jest rutynowo wykorzystywana u chorych z czerniakiem skóry i rakiem sutka, a liczne badania potwierdzają jej zastosowanie w leczeniu raka regionu głowy i szyi.

Czasopismo: Polski Przegląd Otorynolaryngologiczny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Nowy marker hematologiczny dla idiopatycznych szumów usznych: współczynnik monocyty/HDL

Cel: Celem niniejszego badania było zbadanie związku, o ile on istnieje, między wartością MHR a idiopatycznym szumem usznym. Projekt badania: Prospektywne badanie kliniczno-kontrolne. Materiał i metody: Do badania włączono 89 pacjentów (grupa badana), u których od marca 2015 roku do czerwca 2016 roku w ambulatorium przyklinicznym zdiagnozowano idiopatyczne szumy uszne oraz 87 zdrowych osób, które zgłosiły się do szpitala w celu przeprowadzenia rutynowego badania lekarskiego i uzyskały prawidłowe wyniki badania audiometrycznego i otoskopowego (zdrowa grupa kontrolna). Próbki krwi pobierano od pacjentów podczas pierwszego badania. Współczynnik HDL (MHR – Monocyte/HDL rate) uzyskano przez prosty podział liczby monocytów przez poziom HDL. Współczynniki MHR uzyskane dla obu grup poddano analizie statystycznej. Wyniki: Liczba monocytów i wartość MHR były większe w grupie badanej, a poziom stężenia HDL był niższy w porównaniu z grupą kontrolną (p<0,05). W niniejszym badaniu wartość odcięcia dla MHR w odniesieniu do szumów usznych ustalono na 11. Wniosek: Współczynnik MHR okazał się wysoki u pacjentów z idiopatycznymi szumami usznymi. Uzyskany wynik wskazuje na udział zdarzeń miażdżycowych i stresu oksydacyjnego w etiologii szumów usznych.

Czasopismo: Polski Przegląd Otorynolaryngologiczny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Nerwiak osłonkowy nerwu błędnego – opis przypadku

Nerwiak osłonkowy jest łagodnym nowotworem, który występuje niezwykle rzadko. Lokalizuje się w około 25–45% przypadków w obrębie głowy i szyi, w 50% przypadków rozwija się wewnątrzczaszkowo w nerwie przedsionkowo-ślimakowym (n. VIII), prowadząc do głuchoty. Dużo rzadszą lokalizacją jest nerw błędny. Powolny rozrost guza i brak charakterystycznych objawów wpływają na klinicznie niemy rozwój zmiany. Wystąpienie objawów może być związane z uciskiem na sąsiadujące struktury anatomiczne lub uszkodzeniem zajętego nerwu. Leczeniem z wyboru guzów zlokalizowanych wewnątrzaszkowo jest resekcja chirurgiczna. W prezentowanym przypadku rozwojowi guza nie towarzyszyły żadne objawy podmiotowe. Podjęto próbę zewnątrztorebkowej enukleacji guza, jednak w związku z trudnością w odpreparowaniu go od włókien nerwowych, zadecydowano o resekcji całkowitej wraz z fragmentem nerwu. Nerwiak osłonkowy nerwu błędnego jest łagodną, rzadko występującą zmianą, która wymaga leczenia chirurgicznego, jednak nie wpływa na przewidywany czas przeżycia pacjenta. Największy problem stanowią powikłania związane z uszkodzeniem zajętego nerwu w trakcie zabiegu operacyjnego.

Czasopismo: Polski Przegląd Otorynolaryngologiczny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Ciało obce w nosogardle – opis przypadku

Jedną z przyczyn konsultacji na ostrym dyżurze laryngologicznym są ciała obce o różnym umiejscowieniu. W gardle środkowym najczęściej znajdowanym ciałem obcym jest ość. W większości przypadków ciało obce, pomimo dolegliwości bólowych, pozostaje niewidoczne. Jego obecność wiąże się ze zranieniem błony śluzowej jamy ustnej i przesunięciem ciała obcego w kierunku dalszych odcinków drogi pokarmowej. Nietypowe umiejscowienie ciała obcego może to doprowadzić to do opóźnienia rozpoznania. W takich sytuacjach trzeba wdrożyć dokładniejszą diagnostykę, czasem nawet zabiegową.

Czasopismo: Polski Przegląd Otorynolaryngologiczny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Przemijające obustronne porażenie fałdów głosowych jako powikłanie tonsillektomii w znieczuleniu miejscowym – opis przypadku

Porażenie fałdów głosowych na skutek znieczulenia miejscowego to bardzo rzadkie powikłanie tonsillektomii. W dostępnym piśmiennictwie istnieje niewiele doniesień na temat tego typu powikłania. Przedstawiono przypadek 26-letniego mężczyzny, u którego na skutek zastosowanego znieczulenia miejscowego roztworem 1% lignokainy z 1:100 000 epinefryny rozwinęła się ostra niewydolność oddechowa ze stridorem krtaniowym i obustronnym porażeniem fałdów głosowych. Autorzy podają możliwy patomechanizm opisanego zdarzenia.

Czasopismo: Polski Przegląd Otorynolaryngologiczny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne