rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Zespół Sjögrena – przegląd najnowszych wytycznych diagnostycznych istotnych w praktyce otolaryngologa

Zespół Sjögrena (ZS) jest złożoną chorobą tkanki łącznej o podłożu autoimmunologicznym i dużej heterogeniczności klinicznej, radiologicznej i molekularnej. Charakterystycznym jej obrazem jest tzw. zespół suchości (sicca, dryness syndrome), w którym suchość oczu i błon śluzowych jamy ustnej spowodowane są naciekami limfocytarnymi gruczołów ślinowych i łzowych. Wtórnie do zespołu suchości rozwijają się: próchnica zębów, zakażenia grzybicze, zaburzenie lub utrata węchu i smaku, problemy z mową i żuciem. ZS może współwystępować z innymi schorzeniami o etiologii reumatoidalnej i autoimmunologicznej. Ze względu na zróżnicowany przebieg choroby, jej rozpoznanie może stwarzać trudności. W 2016 roku American-European Consensus Group (AECG) i European League Against Rheumatism (EULAR) opracowały nowe kryteria rozpoznania ZS. Narzędziami diagnostycznymi stosowanymi w jej identyfikowaniu są: testy serologiczne, ultrasonografia ślinianek, test Schirmera, badanie niestymulowanego przepływu śliny, metoda Ocular Staining Score. Brakuje jednak jednego tzw. „złotego standardu”. Całkowite wyleczenie ZS nie jest obecnie możliwe. Opisywana choroba ma charakter wieloukładowy, jej leczenie wymaga współpracy wielodyscyplinarnej oraz indywidualnego podejścia diagnostycznoterapeutycznego u chorych. Terapia jest ukierunkowana na leczenie objawów i profilaktykę powikłań. Leczenie objawów ZS w zakresie jamy ustnej polega na wdrożeniu odpowiednich nawyków w zakresie higieny jamy ustnej oraz przyjmowaniu odpowiedniej ilości płynów. W monitorowaniu postępu i efektów leczenia choroby wykorzystuje się skalę ESSDAI (The EULAR Sjögren’s syndrome disease activity index) oraz CODS (Clinical Oral Dryness Score).

Czasopismo: Polski Przegląd Otorynolaryngologiczny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Dokonania Jana Szeparowicza (1843–1882), Ordynatora Oddziału Chirurgicznego Szpitala Powszechnego Krajowego we Lwowie, w leczeniu zwężeń krtani i tchawicy

Na początku niniejszego tekstu przedstawiono przyczyny ostrych i przewlekłych zwężeń krtani i tchawicy. Następnie w skrócie zaprezentowano drogę życiową i zawodową Jana Szeparowicza (1843–1882), znanego chirurga lwowskiego, ordynatora oddziału chirurgicznego w Szpitalu Powszechnym Krajowym, oraz dokładnie zanalizowano leczenie zwężeń krtani i tchawicy rozszerzaczami cynowymi i rurkami z twardego kauczuku metodą Leopolda Schroettera von Kristelli (1837–1908). Ten pionier światowej laryngologii przedstawił zasady ogólne takiego postępowania, jak i ujemne jego skutki. Na końcu artykułu opisano współpracę Jana Szeparowicza w tej dziedzinie z Teodorem Heryngiem, pionierem polskiej rynolaryngologii.

Czasopismo: Polski Przegląd Otorynolaryngologiczny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Przypadek izolowanego ropnia podokostnowego oczodołu w przebiegu ostrego zapalenia sitowia bez objawów zatokowych

Przyczyna ropnych powikłań oczodołowych w większości przypadków tkwi w zatokach. Ropień podokostnowy oczodołu jest najczęściej konsekwencją zapalenia zatoki sitowej, co ma związek z charakterystyczną anatomią i bliskim sąsiedztwem obu struktur. Ze względu na różnice w budowie kości powikłania te zazwyczaj występują u dzieci, jednak mogą pojawić się one także w innej grupie wiekowej. Powikłania oczodołowe wymagają pilnej interwencji i leczenia ze względu na ryzyko trwałego uszkodzenia narządu wzroku i dalszych powikłań wewnątrzczaszkowych. Praca opisuje przypadek 25-letniej kobiety, która zgłosiła się do SOR z powodu wytrzeszczu lewej gałki ocznej i narastającego od 3 dni obrzęku powiek. Chora nie zgłaszała żadnych dolegliwości ze strony nosa i zatok. W wykonanej tomografii komputerowej potwierdzono obecność ropnia podokostnowego na granicy sitowia i gałki ocznej przy niezmienionych pozostałych zatokach. Ropień odbarczono w ramach ostrego dyżuru z dostępu endoskopowego. W niniejszym tekście przedstawiono szczegóły diagnostyki oraz leczenia omawianego przypadku.

Czasopismo: Polski Przegląd Otorynolaryngologiczny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Etnolog i pisarz. O autokreacji w romologicznej spuściźnie Jerzego Ficowskiego

Tekst stanowi analizę strategii autokreacyjnej Jerzego Ficowskiego – polskiego romologa badającego społeczność romską w Polsce od zakończenia II wojny światowej – w jego dwóch tekstach: Cyganie polscy (wyd. 1953 i wznawiane w zmienionych formach i pod innymi tytułami w latach 1965, 1985 i 1989) oraz we wspomnieniowej książce pod tytułem Demony cudzego strachu (wyd. 1986). Strategia ta rozpięta jest pomiędzy biegunami skrajnej redukcji „ja” mówiącego, które ogranicza się do relacjonowania źródeł, i utrzymaną w tonie intymistycznym opowieścią autobiograficzną. Podmiot, kiedy tylko decyduje się odsłonić, staje się modernistycznym etnografem, używającym języka dyskursywnej dominacji i orientalizujących klisz. Jest to szczególnie widoczne we fragmentach poświęconych legendzie poetyckiej Bronisławy Wajs-Papuszy, opowiedzianej w zgodzie z klasyczną koncepcją tragizmu i wzniosłości.

Czasopismo: Autobiografia Literatura Kultura Media
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: literaturoznawstwo
Przegląd kliniczno-epidemiologiczny 91 przypadków niezębopochodnych mięsaków okolicy ustnej i twarzy w populacji nigeryjskiej

Wprowadzenie: Mięsaki są rzadką grupą nowotworów złośliwych. W badaniu podsumowano 91 przypadków niezębopochodnych mięsaków okolicy ustnej i twarzy. Materiały i metody: Do badania retrospektywnego włączono pacjentów, którzy zgłosili się do Kliniki Chirurgii Stomatologicznej i Szczękowo-twarzowej regionalnego uniwersyteckiego szpitala klinicznego w okresie od stycznia 1997 r. do czerwca 2017 r. Wyłączono przypadki mięsaków Kaposiego i mięsaków zębopochodnych. Uzyskane dane analizowano przy użyciu pakietu Statistical Package for Social Sciences (SPSS) wersji 16. (SPSS Inc., Chicago, IL, USA). Wyniki statystyk opisowych przedstawiono w formie wykresów. Wyniki: Analizie poddano ogółem 91 pacjentów, w tym 51 (56,0%) mężczyzn i 40 (44,0%) kobiet, ze stosunkiem mężczyzn do kobiet wynoszącym 1,3:1. Nowotwór występował zazwyczaj w żuchwie (n = 47; 51,6%) i szczęce (n = 26; 28,6%). Najczęściej obserwowano kostniakomięsaka (n = 44; 48,4%) i mięsaka prążkowanokomórkowego (n = 16; 17,6%). W sumie 41 (45,1%) pacjentów poddano leczeniu zabiegowemu, a najczęstszymi operacjami tkanek twardych były: mandibulektomia (n = 26; 28,6%) i maksillektomia (n = 10; 11,0%). Leczeniem uzupełniającym objęto 32 (35,2%) chorych, w 8 (8,8%) przypadkach jako jedyną formą leczenia. Okres obserwacji wynosił od 1 do 43 miesięcy. W tym czasie stwierdzono 7 (17,1%) nawrotów z 1 przypadkiem przerzutów do płuc. Dyskusja: Większość wznów odnotowano mniej niż rok po leczeniu. Pacjenci mają tendencję do późnego zgłaszania się do lekarza, a następnie do nieprzestrzegania zaleceń.

Czasopismo: Polski Przegląd Otorynolaryngologiczny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Leczenie chirurgiczne torbieli skórzastej grzbietu nosa: rynoplastyka otwarta

Wprowadzenie: Torbiel skórzasta to łagodny guz typu choristoma, będący odmianą potworniaka. Torbiel skórzasta nosa (TSN) jest najczęstszą wrodzoną wadą linii pośrodkowej w obrębie nosa. Rozpoznanie jest zwykle stawiane do 3 r.ż. W przypadku jego opóźnienia lub leczenia zabiegowego mogą wystąpić powikłania w postaci: zniekształceń twarzy, nawracających zakażeń z zapaleniem tkanki podskórnej albo zropieniem torbieli, nieżytu nosa lub powikłań wewnątrzczaszkowych. Opis przypadku: W artykule przedstawiliśmy przypadek 7-letniego chłopca przyjętego do oddziału laryngologicznego Regionalnego Dziecięcego Szpitala Klinicznego „OHMATDYT” we Lwowie z powodu utrzymującego się bólu i obrzęku grzbietu nosa z wyciekiem serowatej treści z przetoki. W MRI uwidoczniono kostną strukturę w tkance podskórnej grzbietu nosa. Rozpoznano torbiel skórzastą, którą z powodzeniem leczono operacyjnie otwartą rynoplastyką. W okresie dwuletniej obserwacji po zabiegu chory nie zgłaszał żadnych dolegliwości. Wnioski: TSN jest torbielą rozwijającą się z ekto- i mezodermy. Oprócz objawów klinicznych dla postawienia rozpoznania niezbędne są badania obrazowe (TK lub MRI). Skuteczną metodą jej leczenia jest radykalna resekcja chirurgiczna.

Czasopismo: Polski Przegląd Otorynolaryngologiczny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
O rozterkach biografki, czyli jak opowiedzieć o życiu na pograniczach

Tekst jest próbą opisu procesu powstawania książki, która ostatecznie przyjęła formę biografii. Mowa w nim o budowaniu koncepcji określającej jej formę i wątpliwościach związanych z wyzwaniem, jakim jest połączenie pracy historycznej, o charakterze naukowym, z walorami literackimi przystępnie napisanej biografii. Odwołuję się do metodyki badań biograficznych stosowanej przez socjologów, do doświadczeń historyków pracujących z dokumentami biograficznymi, a także do dyskursu literaturoznawców. Wbrew opinii tej części badaczy, którzy biografistykę plasują na peryferiach wspomnianych dyscyplin, uważam, że dobrze napisane biografie mogą wnieść nowe impulsy do współczesnej humanistyki. Moja wizja biografii środka znalazła swoje ucieleśnienie w książce pod tytułem Życie na pograniczach. Zbigniew Anthony Kruszewski. Biografia.

Czasopismo: Autobiografia Literatura Kultura Media
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: literaturoznawstwo
Autofikcja we współczesnym komiksie włoskim. Przypadek Toffola i Gipiego

W artykule przeanalizowane zostają dwa dzieła będące przykładem autofikcji we współczesnym włoskim komiksie: Pasolini Davidego Toffola z 2012 roku i La Mia Vita Disegnata Male (LMVDM) Gipiego. W komiksach autor zawsze musi narysować siebie samego, stworzyć swój „awatar graficzny”, a – co za tym idzie – komiksowe autobiografie rzadko dążą do realizmu, a reprezentacja nierozłącznie wiąże się w nich z manipulacją. Gipi w LMVDM decyduje się na opowiedzenie dwóch paralelnych historii, używając dla każdej nich zupełnie odmiennego stylu graficznego. Pasolini Davidego Toffola opowiada o wielokrotnych spotkaniach dwóch postaci, które ze względu na czas życia nie mogły nigdy się zetknąć: sobie samym i słynnym włoskim pisarzu i reżyserze Pierze Paolu Pasolinim. Jest to kolejny przykład zacierania granicy między fikcją a rzeczywistością. W powieści graficznej kwestię prawdopodobieństwa i nieprawdopodobieństwa wydarzeń komplikuje fakt, że postać autora/bohatera/narratora jest przedstawiona poprzez rysunek, który sam w sobie oddala to medium od pozorów realistycznej reprezentacji. Dodatkowo, autorzy komiksów autobiograficznych omawianych w tym artykule decydują się na granie różnymi stylami graficznymi w celu dalszego zacierania granicy między fikcją a rzeczywistością.

Czasopismo: Autobiografia Literatura Kultura Media
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: literaturoznawstwo
Dyskurs blogów modowych – między kooperacją a kooptacją

Blogi są często przedmiotem entuzjastycznych opinii, wskazujących, że przyczyniają się do decentralizacji, demokratyzacji komunikacji i rozwoju kultury uczestnictwa. W artykule starano się ustalić, czy analizowane tu blogi modowe rzeczywiście odzwierciedlają zmiany w użytkowania mediów, tj. służą odzyskiwaniu pola dla oddolnych inicjatyw i sprzyjają pożądanej w sferze publicznej różnorodności informacji i opinii. Potencjał dialogowy blogów, opierając się na Bachtinowskich definicjach i kryteriach „dialogowości”, badano w odniesieniu do mody, łącząc krytyczną analizę dyskursu z analizą zawartości. Wskazano też czynniki monologizowania dyskursu, a także zrekonstruowano proces instytucjonalizowania ról ich autorek, odchodzenie od dyskursu autentyczności i modelu relacyjnego. Wykazano, że analizowane blogi modowe, świadomie komercjalizowane, z każdym rokiem coraz bardziej stawały się monologowymi, jednokierunkowymi i autopromocyjnymi kanałami transmisji zasad obowiązujących w przemyśle mody.

Czasopismo: Autobiografia Literatura Kultura Media
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: literaturoznawstwo
Uwięzione ciało. Wokół Listów z cytadeli 1886 Bronisławy Waligórskiej

Artykuł jest omówieniem książki Bronisławy Waligórskiej Listy z Cytadeli 1886, przygotowanej do druku przez Monikę Rudaś-Grodzką wraz z zespołem Archiwum Kobiet. Autorka przybliża metodologiczne rysy projektu naukowego Archiwum w kontekście koncepcji women’s history, jak również przygląda się postaci Waligórskiej w perspektywie zakorzenionych w polskiej tradycji kulturowej wyobrażeń rewolucjonistek. Zwraca także uwagę na ograniczającą dla kobiecych biografii rolę mitu oraz znaczenie cielesności w odzyskiwaniu materialnego (i historycznego) wymiaru przez ich osobiste zapiski. Podkreślony zostaje również związek między ciałem i przestrzenią więzienia oraz jego wpływ na kształt korespondencji.

Czasopismo: Autobiografia Literatura Kultura Media
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: literaturoznawstwo
Życie, które podzielił Atlantyk. Biografia Zbigniewa Anthony’ego Kruszewskiego

Tekst zawiera rozważania na temat wydanej w 2019 roku biografii Zbigniewa Anthony’ego Kruszewskiego pod tytułem Życie na pograniczach autorstwa Beaty Halickiej. W artykule zawarte zostały omówienie książki i najważniejsze informacje na temat pracy naukowej pioniera border studies (studiów granicznych) w Stanach Zjednoczonych, a także życia badacza, między innymi te dotyczące dzieciństwa spędzonego w Polsce i przypadającego na czas II wojny światowej.

Czasopismo: Autobiografia Literatura Kultura Media
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: literaturoznawstwo
Pisarz i krytyk, czyli Gombrowicz Kijowskiego

Artykuł poświęcony jest artystycznej zależności Andrzeja Kijowskiego od Witolda Gombrowicza. Intertekstualna analiza twórczości Kijowskiego potwierdza to, co sugerowali literaturoznawcy, a także to, do czego on sam się przyznawał, mianowicie, że zwłaszcza na wczesnym etapie pisarstwa pozostawał pod silnym wpływem utworów i osoby Gombrowicza. Groteskowa poetyka powieści, konstrukcja bohatera, strategie parodystyczne – to wynik inspiracji Ferdydurke. W twórczości późniejszej tych zapożyczeń jest już mniej, pojawiają się też próby polemiki. Po religijnym nawróceniu Kijowski zbliża się do Boga, a tym samym oddala od Gombrowicza.

Czasopismo: Autobiografia Literatura Kultura Media
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: literaturoznawstwo
Śmierć zwierząt w narracjach autobiograficznych osadników na "Ziemiach Odzyskanych". Uwagi o obecności

Artykuł podejmuje problematykę obecności zwierząt we wspomnieniach osadników przybywających po II wojnie światowej na "Ziemie Odzyskane". Teksty powstające na konkursy pamiętnikarskie rozpisywane po wojnie stanowią unikalny wgląd w życie prywatne i codzienne doświadczenia osadników, czyli tematy wcześniej niepodejmowane w opracowaniach poświęconych dziejom powojennych migracji na te obszary. Obecność zwierząt była bardzo często i na różne sposoby akcentowana w tych źródłach. Za szczególny przypadek tej obecności uznałam śmierć zwierząt, której w narracjach autobiograficznych osadników poświęcano wiele miejsca. Wątek ten jest o tyle ciekawy, że daje wgląd w różne typy relacji między ludźmi a zwierzętami, które na najbardziej podstawowym poziomie można podzielić na te charakteryzujące się empatią oraz te, które cechuje zupełny brak wrażliwości. Opisy śmierci zwierząt pozwalają także dostrzec niejednoznaczność międzygatunkowych zależności ludzi i nie-ludzi, a także znoszą stereotypowy podział świata przebiegający na linii: ludzie–zwierzęta i dają szansę na wyznaczenie innych linii dystynkcji.

Czasopismo: Autobiografia Literatura Kultura Media
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: literaturoznawstwo
„Brakująca sytuacja” autobiograficzna a literatura migracyjna badana po sąsiedzku

Autorka przygląda się autobiograficzności jako cesze polsko-niemieckiej/niemiecko-polskiej literatury migracyjnej. Tekst zawiera odniesienia do niemieckojęzycznego stanu badań, różniącego się w pewnych kwestiach od polonistycznej refleksji naukowej. Artykuł to jednocześnie przykład realizacji koncepcji sąsiedzkiej filologii w kontakcie.

Czasopismo: Autobiografia Literatura Kultura Media
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: literaturoznawstwo
Poszarpane biografie, czyli o przesiedlonych i wypędzonych kobietach i dzieciach

W artykule analizowane są wywiady wypędzonych, przesiedlonych, polskich i niemieckich kobiet, zebrane i wydane w formie płyt DVD przez dwie pozarządowe organizacje kobiece działające w Polsce. Publikacje te kierują uwagę na lukę w badaniach historycznych poświęconych wygnaniom i wysiedleniom po II wojnie światowej, które nie uwzględniają specyfiki płci w tych procesach, przez co tracą z oczu kobiety i dzieci. Z nagranych wspomnień kobiet, które w czasie wojny były dziećmi, powstaje poszarpana wspólna biografia wygnania i przesiedlenia. Zakodowane w niej przeżycia, utrata domu, ojczyzny, głód, odrzucenie przez mieszkańców terenów, gdzie trafiały przemieszczające się i przewożone grupy, mają charakter transnarodowy. W artykule opisywana jest przede wszystkim walka kobiet i dzieci o przetrwanie i ich walka z trudnościami dnia codziennego w drodze prowadzącej w nieznane w atmosferze ciągłego zagrożenia. Celem analiz jest pokazanie poszarpanej biografii wypędzeń i przesiedleń jako obiektu badawczego dla badań z zakresu biografistyki. Jest to swoistego rodzaju biografia bez regionu, na którą do tej pory w Polsce nie ma miejsca w badaniach historycznych.

Czasopismo: Autobiografia Literatura Kultura Media
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: literaturoznawstwo
Interdyscyplinarne leczenie i rehabilitacja oparta o elektrostymulacje punktową pacjentki z masą naczyniaka dna jamy ustnej

Naczyniaki krwionośne języka zwykle wywodzą się z układu naczyń krwionośnych. Posiadają kulisty kształt i często osiągają duże rozmiary, wywołując rozrost i obrzęk tkanek okolicy warg (tzw. naczyniaki krwionośne jamiste) lub dziąsła i języka (tzw. ziarniniaki naczyniaste). Naczyniaki jamy ustnej często powodują obrzęk sąsiadujących tkanek, co utrudnia mówienie, połykanie, spożywanie i żucie pokarmu. Leczeniem z wyboru naczyniaka krwionośnego jest chirurgiczne usunięcie zmiany. Zabieg powinien być poprzedzony diagnostyką obrazową naczyń (arteriografią) w celu oceny rozległości i stopnia unaczynienia guza. Bogato unaczynione guzy leczy się za pomocą wewnątrznaczyniowej embolizacji naczyń zaopatrujących. Embolizacja wykonywana jest w celu zmniejszenia krwawienia podczas operacji. Generowanie dźwięcznej mowy w zmienionych warunkach anatomicznych wymaga poszukiwania nowych, zastępczych obszarów artykulacji. Jest to trudne ze względu na deformację tkanek po zabiegu chirurgicznym (obejmującym częściową glossektomię). bardzo pomocne w podejmowaniu decyzji o wyborze metody rehabilitacji mowy są lingwogramy. Najważniejsze we wczesnej fazie rehabilitacji jest zainicjowanie funkcji łuku odruchowego poprzez stymulację lub indukowane skurcze mięśni uczestniczących w połykaniu i mowie. W przypadku omawianej pacjentki rehabilitację przeprowadzono metodą elektrostymulacji punktowej. Zastosowanie elektrostymulatora punktowego przyczyniło się do skrócenia czasu utrzymania sondy żołądkowo-przełykowej, przyspieszyło możliwość samodzielnego żywienia i skutkowało skuteczniejszą rehabilitacją mowy czynnej.

Czasopismo: Polski Przegląd Otorynolaryngologiczny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Otwarcie programu implantów ślimakowych w Krakowskiej Klinice Otolaryngologii

Wstęp: Ocenia się, że zaburzenie słuchu dotyczy około 12% populacji. Niektóre formy zaburzeń słuchu z powodzeniem można leczyć zachowawczo, w innych kluczowe jest postępowanie chirurgiczne. Niejednokrotnie metody terapeutyczne ulegają wyczerpaniu i pacjent stoi przed decyzja o konieczności protezowania narządu słuchu. Zależnie od przyczyn nieprawidłowości stosuje się aparaty na przewodnictwo powietrzne, przewodnictwo kostne czy implanty ślimakowe. Implant ślimakowy zastępuje uszkodzone komórki słuchowe ucha wewnętrznego. Jest to elektroniczna proteza narządu słuchu, złożona z dwóch części. Część wewnętrzna (wszczepiana do ucha wewnętrznego) składa się z implantu i elektrod przewodzących sygnały elektryczne do ślimaka. Część zewnętrzna, złożona jest z mikrofonu, mikroprocesora mowy i transmitera. Opis przypadku: Chory lat 70 z głębokim niedosłuchem odbiorczym ucha prawego oraz głuchotą ucha lewego. W wywiadzie pacjent negował urazy mechaniczne głowy i szyi, urazy akustyczne, stany zapalne czy wycieki z uszu. Na podstawie przeprowadzonych badań przeprowadzono kwalifikacje otolaryngologiczną oraz audiologiczno – otoneurologiczną, radiologiczną, surdologopedyczna oraz psychologiczną do założenia implantu ślimakowego. Pacjent został zakwalifikowany do założenia implantu ślimakowego na ucho lewe w znieczuleniu ogólnym. Przeprowadzono zabieg operacyjny w składzie dr hab. Maciej Wiatr, prof. dr hab. Kazimierz Niemczyk, prof. dr hab. Jacek Składzień, dr n. med. Agnieszka Wiatr pod nadzorem anestezjologicznym pod kierunkiem dr n. med. Renaty Witkowskiej. Chory wypisany został do domu w 7 dobie po zabiegu operacyjnym w stanie ogólnym i miejscowym dobrym. Równoczasowo rozpoczęto rehabilitację w Ośrodku Dziennym Rehabilitacji Słuchu i Mowy przy Specjalistycznej Poradni Diagnozy i Rehabilitacji Dzieci i Młodzieży z Wadą Słuchu PZG w Krakowie.

Czasopismo: Polski Przegląd Otorynolaryngologiczny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne
Przetoka z II kieszonki skrzelowej u dziecka z potwierdzonym genetycznie zespołem skrzelowo-uszno-nerkowym (BOR)

Wprowadzenie: Nieprawidłowości kieszonki skrzelowej stanowią od 32% do 45% wszystkich patologii szyi w populacji pediatrycznej. Zaburzenia te mogą być składową zespołu skrzelowo-uszno-nerkowego (BOR), charakteryzującego się: występowaniem anomalii łuku skrzelowego, obecnością dołeczków przedusznych, upośledzeniem słuchu, a także różnymi typami zaburzeń budowy i funkcji nerek. Zazwyczaj przed wdrożeniem leczenia przetoki skrzelopochodnej nie jest wymagana rozległa diagnostyka. Należy jednak pamiętać o możliwości współwystępownia przetoki kieszonki skrzelowej z innymi wrodzonymi zaburzeniami. Opis przypadku: Celem niniejszej pracy jest przedstawienie trudności diagnostycznych i terapeutycznych u 4-letniego chłopca z całkowitą przetoką z II kieszonki skrzelowej i dodatkowo wrodzonym obustronnym ubytkiem słuchu. W tekście przedstawiono przebieg choroby, jej diagnostykę oraz leczenie. W wykonanym badaniu genetycznym ostatecznie potwierdzono mutację genu EYA1 odpowiedzialnego za występowanie zespołu BOR. U dziecka wykonano radykalną resekcję przetoki bez jakichkolwiek komplikacji w okresie około- i pooperacyjnym. Podsumowanie: Prezentacja przypadku klinicznego miała na celu przede wszystkim przypomnienie o możliwości współwystępowania wrodzonych wad łuku skrzelowego z innymi nieprawidłowościami, np.: głuchotą lub zaburzeniami funkcji nerek. Podczas diagnostyki pacjentów warto zwrócić uwagę na: szczegółowe badania fizykalne, genetyczne, ocenę słuchu oraz badania obrazowe, w tym USG jamy brzusznej. Dodatkową diagnostykę obrazową należy również wykonać w przypadku nietypowego przebiegu przetoki lub bliskiego sąsiedztwa naczyń lub nerwów, co jest istotne podczas kwalifikacji do operacji. Na koniec przedstawiono alternatywne metody leczenia dla standardowej techniki chirurgicznej, które można stosować w wybranych grupach pacjentów.

Czasopismo: Polski Przegląd Otorynolaryngologiczny
Dziedziny: nauki medyczne i o zdrowiu
Dyscypliny: nauki medyczne