rafalposwiata/plsc huggingface dataset:
Wizja stworzenia świata i człowieka w katechetycznym przepowiadaniu Jana Pawła II – ujęcie biblijne i patrystyczne

Według Jana Pawła II prawda o stworzeniu, jako przedmiot i treść wiary chrześcijańskiej jest najwyraźniej ukazana jedynie w Objawieniu, czyli na kartach Pisma Świętego. Papież przypomina, że nie znajdujemy tej prawdy ani w żadnej pozabiblijnej kosmologii mitologicznej, ani też w spekulacjach największych teologów starożytności. Dlatego też jego katechezy są przeniknięte odniesieniami do Biblii, a także pogłębioną refleksją biblijną na temat stworzenia świata i człowieka. Szczególnie żywą interpretację tekstów biblijnych odnoszących się do tematu stworzenia odnajduje papież w pismach wczesnochrześcijańskich autorów. Szacunek papieża dla ich autorytetu, wyrażony w liście Patres Ecclesiae, odzwierciedlony zostaje w częstym przytaczaniu dzieł największych autorytetów Kościoła pierwszych wieków, takich jak Ireneusz z Lyonu, Augustyn z Hippony, czy Grzegorz z Nyssy. Potwierdza to w sposób szczególny biblijność ich nauczania i szczególne umiłowanie Pisma Świętego.

Czasopismo: Studia Elbląskie
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Teologia i symbolika gestów w odnowionych obrzędach święceń prezbiteratu

W artykule przedstawiono teologiczne i symboliczne znaczenie najważniejszych gestów odnowionej po Soborze Watykańskim II liturgii święceń prezbiteratu. Autor omawia następujące gesty: przyrzeczenia posłuszeństwa, nałożenia rąk, włożenia stuły i ornatu, namaszczenia rąk, przekazania chleba i wina.

Czasopismo: Studia Elbląskie
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Rezurekcyjna teologia oleju katechumenów

Olej katechumenów (oleum cathechumenorum) stosuje się w misteriach przygotowujących katechumenów do przyjęcia chrztu. Przedłożona w artykule analiza rubryk dawnych ksiąg liturgicznych (Sacramentarium gelasianum, Pontificale Romano-germanicum) oraz pism pisarzy kościelnych pozwala mówić o rezurekcyjnej teologii oleju katechumenów (Cyryl Jerozolimski, Jan Chryzostom). Dusza kandydata do chrztu na skutek zetknięcia się z olejem katechumenów poddawana jest bowiem nie tylko samej reanimacji, ale otwiera się przed nią perspektywa zupełnie nowego życia: życia wolnego od choroby i grzechu, życia przepełnionego wiarą i pełnego mocy Bożej, życia w jedności (παρρησία) z Chrystusem i Jego owczarnią, życia wolnego od lęku przed śmiercią, a także perspektywa życia z nadzieją na zmartwychwstanie (por. kard. J. Ratzinger). W pismach Ojców Kościoła namaszczenie olejem katechumenów jest zapowiedzią paschy, uzdrowienia i uwolnienia, przywraca radość, jest umocnieniem w walce duchowej (olej egzorcyzmu, olej zbawienia), a także symbolem przynależności do Chrystusa, oznaką wybrania i służby dla Niego (sphragis).

Czasopismo: Studia Elbląskie
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Dar wolności w życiu wiarą

Człowiek w historii stworzenia naznaczony jest szczególnym znamieniem swego istnienia. Jako istota wolna jest osobą, co potwierdza odmienność ludzkiego życia opartego na wolności, której to nie posiadają inne stworzenia. Wolność człowieka ze swej natury ukierunkowana jest w swym dążeniu ku realizacji, spełnienia i urzeczywistnienia dobra i prawdy. Człowiek stając się świadkiem wielu dokonujących się w świecie relacji i wzajemnych zależności, rozeznaje katalog różnorodnie głoszonych i pisanych poglądów o prawdzie, dobru i skuteczności podejmowanych zmagań z pseudowartościami. To pomaga mu wejść w sferę ducha wiedzy i wiary umożliwiającą weryfikację i ocenę tego, co dotychczas on nabył, co zamierza jeszcze osiągnąć i czym zamierza kształtować swe istnienie. Nadto odnajdując Boże wartości w prawdzie objawionej, analizując posiadaną mądrość o tajemnicy swego powołania do świętości, doświadcza on znamiennego rozeznania swego miejsca i czasu w wydarzeniach historii zbawienia. W tym dostrzega się poznanie właściwego stosunku do prawdy jako warunku prawdziwej wolności, gdyż nie ma wolności w wyzwoleniu od wartości prawdy. Ale też żadna prawda nie może stać się prawdą dla człowieka i prawdą o człowieku, jeśli za taką nie uzna jej jego wolność. To wskazuje na naturę wolności, która nie polega jedynie na wyborze pewnego określonego działania, lecz i na jego konsekwencje z tym związane. Stając za pewnym wyborem, człowiek decyduje zarazem o sobie samym, co wyraża w postawie opowiedzenia się swoim życiem za dobrem lub przeciw niemu, za prawdą lub przeciw niej. Dokonane wybory ze swej istoty nadają kształt całemu życiu moralnemu człowieka i zarazem wyznaczają swoistą czasoprzestrzeń ludzkiej egzystencji, wewnątrz której może on na co dzień podejmować i realizować także inne konkretne wybory.

Czasopismo: Studia Elbląskie
Dziedziny: nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki teologiczne
Instrukcja „Przyjęcie Chrystusa w uchodźcach i przymusowo przesiedlonych”

Z perspektywy instrukcji Erga migrantes caritas Christi z 2004 r., duszpasterska sytuacja uchodźców i wypędzonych wymagała specjalnych analiz i zdefiniowania specyfiki ich obecności w Kościele Powszechnym, w Kościołach diecezjalnych oraz we wspólnocie parafialnej. Niepokoje polityczne i społeczne w pierwszych dwóch dekadach XXI wieku były swoistym katalizatorem wypracowania przez Stolicę Apostolską instrukcji: Przyjęcie Chrystusa w uchodźcach i przymusowo wypędzonych. Wpisuje się w wielowiekową tradycję duszpasterskiej troski Kościoła o szczególną kategorię migrantów, jakimi są uchodźcy i przymusowo wysiedleni. Autorzy instrukcji obejmują tą kategorią także bezpaństwowców, ubiegających się o azyl polityczny, ofiary handlu ludźmi, w tym szczególnie dzieci i kobiety, ofiary pracy przymusowej oraz dzieci-żołnierzy.

Czasopismo: Studia Elbląskie
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne, nauki teologiczne
Dyscypliny: nauki o kulturze i religii, nauki prawne, prawo kanoniczne, nauki teologiczne
Osobowość chrześcijańska jako motor rozwoju dziejów. Ks. Franciszek Sawicki wobec historiozoficznych propozycji Thomasa Carlyle’a i zwolenników supremacji tłumu

Niewątpliwie dla życia Kościoła istotnym jest kult świętych – inspirujących wiernych, by wieść życie prawe i uczulających na możliwości angażowania swych talentów dla życia Kościoła. Jeden z najważniejszych pomorskich myślicieli okresu międzywojnia – ks. Franciszek Sawicki (1877–1952) rozumie świętość jako aktualizujący się wciąż proces kształtowania ludzkiej osobowości w duchu chrześcijańskiej aksjologii. Osobowość chrześcijańska to najistotniejszy motor kształtowania i rozwoju dziejów. W wartościach chrześcijańskich widzi czynniki, mające wpływ na kształtowanie ludzkiej osobowości w taki sposób, że mają one niebagatelny wpływ dla rozwoju kultury ludzkiej i dziejów cywilizacji. Tym samym swoją personalistyczną, chrześcijańską wizją włącza się w dyskusję między skrajnie indywidualistyczną koncepcją Thomasa Caryle’a czy Maxa Stirnera a kolektywizmem Gustawa Le Bon’a, Karola Marksa i José Ortegi y Gassset’a.

Czasopismo: Studia Elbląskie
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki teologiczne
Dyscypliny: filozofia, nauki o kulturze i religii, nauki teologiczne
Ku integralnej wizji człowieka–osoby. Elementy antropologii Karola Wojtyły

Celem przeprowadzonych w tym artykule analiz jest, zgodnie ze słowami Wojtyły, próba zrozumienia osoby ludzkiej dla niej samej, ażeby odpowiedzieć wyzwaniu, jakie przynosi doświadczenie człowieka w całym swoim bogactwie, a także egzystencjalna problematyka człowieka we współczesnym świecie. Na treść artykułu składają się analizy wybranych fragmentów z antropologicznych dzieł Wojtyły. Rozważana jest kolejno: specyfika osoby w relacji do natury, dynamizm osoba–natura, pojęcia transcendencji i integracji osoby, relacja dusza–ciało, jedność osoby oraz cel życia osobowego. Antropologiczny wysiłek Wojtyły zmierzał do uchwycenia tego, co nieredukowalne w człowieku, z zachowaniem jego wymiaru bytowego i zarazem podmiotowego (świadomościowego). Punktem wyjścia analiz jest złożoność człowieka z różnych czynników, sprowadzalnych do cielesności i duchowości (ujętych początkowo jako fenomeny doświadczalne). Analiza transcendencji oraz tzw. integracji natury w osobie, ukazującej zjednoczenie różnorodnych struktur w jedności bytowej, zmierza w sposób metodycznie ugruntowany do ukazania integralności i wyjątkowości człowieka jako osoby. Specyficzne istnienie osobowe, uzasadniające także bytową jedność człowieka, jest uchwytne w aktach przeżywania, w kategoriach samopanowania i samoposiadania, w doświadczeniu transcendencji, jak również swojej cielesności. Wieńczącym momentem podjętej tu refleksji jest zwrócenie uwagi na fakt, iż człowiek spełnia się jako osoba poprzez swoistą osobową otwartość na prawdę, dobro i piękno, która to otwartość przejawia się zwłaszcza w zjednoczeniu z drugim człowiekiem, a także w pragnieniu zjednoczenia z samym źródłem istnienia, osobowym Absolutem.

Czasopismo: Studia Elbląskie
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: filozofia
Inkulturacja w nauczaniu papieża Jana Pawła II i w dokumentach Kurii Rzymskiej

Celem artykułu było wyjaśnienie zwłaszcza pojęcia „inkulturacja” oraz zaprezentowanie m.in. jej zasad, wymiarów, obszarów w nauczaniu papieskim, jak również w dokumentach Kurii Rzymskiej. Opracowanie oscyluje miedzy następującymi kwestiami: historycznym procesem inkulturacji, który występował od samego początku istnienia Kościoła; przykładami pracy inkulturacyjnej [św. Paweł apostoł, święci Cyryl i Metody]; dokumentami papieskimi [adhortacja apostolska Catechesi tradendae (1979), encyklika Redemptoris missio (1990), posynodalna adhortacja Ecclesia in Africa (1995); przemówieniami i wypowiedziami papieskimi np. do członków Papieskiej Rady do spraw Kultury; dokumentami Kurii Rzymskiej [dokument Międzynarodowej Komisji Teologicznej pt. „Wiara i inkulturacja” (1988).

Czasopismo: Studia Elbląskie
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki teologiczne
Dyscypliny: filozofia, nauki o kulturze i religii, nauki teologiczne
Problem trwałości zachodniej cywilizacji a perspektywa nowej wizji Europy. Stanowisko Bertholda Walda

W niniejszym artykule, pod jednym wspólnym tytułem, naświetlono w ujęciu uznanego żyjącego filozofa niemieckiego Bertholda Walda dwie zasadnicze kwestie. 1. Zachowanie tożsamości europejskiej cywilizacji uwarunkowane żywą pamięcią o jej duchowych źródłach: wierze i rozumie. Pod tym względem z filozofem z Padeborn są w swym przesłaniu zgodni tak uznani myśliciele, jak Habermas, Pieper, Ratzinger. Natomiast według Metza, do którego krytycznie odnosi się Wald, istnieje tylko jedno podstawowe źródło kultury zachodnioeuropejskiej: Jerozolima symbolizująca wiarę. 2. Przedstawiono także zagadnienie tzw. nowej wizji Europy, wykreowanej przez współczesnych jej konstruktorów, którymi są politycy. Niesie ona ze sobą zagrożenie tożsamości europejskiej cywilizacji w jej źródłowym znaczeniu, skoro oznacza pożegnanie się z chrześcijaństwem i aprobatę dla wartości o ambiwalentnym charakterze. Wizja ta ujawnia w poważnym stopniu utratę rozumienia rzeczywistości, w tym rzeczywistości człowieka i jego natury. Wykazuje następnie związek z nurtem myśli kantowskiej i przede wszystkim pokrywa się z teorią konstruktywizmu, a ostatecznie prowadzi do relatywizmu. Wreszcie przesłanie tej wizji współtworzą ideologie multikulturalizmu i sekularyzmu. W artykule ukazana została w szerszym zarysie ogólnie zaprezentowana przez Walda kwestia multikulturalizmu oraz „duszy” Europy w rozumieniu Piepera. Doprecyzowano także problematykę tzw. nowych wartości wprowadzonych do prawodawstwa unijnego, wykazano, że są to właściwie antywartości.

Czasopismo: Studia Elbląskie
Dziedziny: nauki humanistyczne
Dyscypliny: filozofia, nauki o kulturze i religii
Zachorowania na swierzb wsrod ludnosci miasta Katowice

Analizowano przypadki zachorowań na świerzb wśród kobiet, mężczyzn i dzieci w latach 1993-1997 na terenie miasta Katowic. Materiały pochodziły z Miejskiego Szpitala Dermatologicznego oraz Katowickiej Poradni Dermatologicznej. Z analizy materiałów wynika, że odsetak zarażonych kobiet i mężczyzn był stosunkowo niski w badanym okresie i wahał się od 0,5 % - 1,8 %. Nieco wyższy odsetek zachorowań występował u dzieci, przy czym u hospitalizowanych był znacznie wyższy (9,4-12,6 %) niż u dzieci leczonych w Poradni (2-2,4 %). Najwięcej przypadków odnotowano w grupie wiekowej 1-5 lat.

Czasopismo: Wiadomości Parazytologiczne
Dziedziny: nauki ścisłe i przyrodnicze
Dyscypliny: nauki biologiczne
Legia Litewsko-Wołyńska w powstaniu listopadowym : Organizacja i formowanie (luty–kwiecień 1831)

W artykule omówiono proces formowania i organizacji Legii Litewsko-Wołyńskiej w powstaniu listopadowym do momentu jej przejścia na etat Komisji Rządowej Wojny w kwietniu 1831 r. Zachowane materiały źródłowe pozwoliły na szczegółową analizę problemów, które pojawiły się przy realizacji projektu. Dużą uwagę poświęcono kwestiom politycznym, które doprowadziły ostatecznie do powołania formacji oraz roli ofi cerów osobiście angażujących się we wszelkie działania na rzecz jednostki. Poruszono kwestię umundurowania i zaopatrzenia żołnierzy Legii Litewsko-Wołyńskiej. Na koniec przedstawiono faktyczny udział formacji w bitwie pod Grochowem 25 lutego 1831 r., analizując przy tym raporty dowódców polskich dywizji oraz pamiętniki i relacje uczestników walk.

Czasopismo: Przegląd Historyczno-Wojskowy
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: historia, nauki o bezpieczeństwie, nauki o polityce i administracji
Rodzina jako przestrzeń wychowania intelektualnego dzieci w młodszym wieku szkolnym – doniesienia z badań

Wprowadzenie. Rodzina, pomimo wielu przemian dokonujących się w niej i wokół niej, jest ważną przestrzenią, w której zachodzi proces intelektualnego wychowania dziecka. Od sposobu rozumienia przez rodziców istoty tego wychowania oraz swojej roli w tym procesie zależy jego efektywność w kontekście wyzwań stojących przed człowiekiem we współczesnej wielowymiarowej i dynamicznej rzeczywistości.
Cel. Celem artykułu jest ukazanie, na podstawie przeprowadzonych badań jakościowych, różnych sposobów konceptualizacji pojęcia wychowanie intelektualne przez rodziców dzieci w młodszym wieku szkolnym oraz przedstawienie deklarowanych przez nich działań podejmowanych wobec swojego potomstwa w zakresie tego wychowania.
Materiały i metody. W artykule zaprezentowano wyniki badań jakościowych osadzonych w paradygmacie interpretatywnym, przeprowadzonych za pomocą metody indywidualnego wywiadu otwartego. Badaniami objęto rodziców dzieci w młodszym wieku szkolnym.
Wyniki. Na podstawie analizy materiału badawczego wyodrębniono kilka kategorii odpowiedzi, które ze względu na zakres i treść można usytuować na kontinuum: od przekazywania potomstwu wiedzy i wartości przez rodziców po wdrażanie dzieci do edukacji całożyciowej, stwarzanie możliwości podejmowania działań poznawczych, pielęgnowanie i wzmacnianie naturalnej ciekawości dzieci, zachęcanie ich do prezentowania własnych przekonań oraz inspirowanie do dialogu.
Wnioski. W świetle uzyskanych wyników badań zasadne wydaje się zainteresowanie rodziców przez nauczycieli wczesnej edukacji zagadnieniem wychowania intelektualnego dzieci poprzez jego uwzględnienie w programach szeroko rozumianej pedagogizacji.

Czasopismo: Wychowanie w Rodzinie
Dziedziny: nauki społeczne, nauki humanistyczne
Dyscypliny: nauki socjologiczne, pedagogika, historia
Plon suchej masy i białka oraz indeks zieloności liścia SPAD koniczyny łąkowej i festulolium w zależności od sposobu uprawy i poziomu wilgotności gleby

Celem badań była ocena wpływu niedoboru wody w glebie oraz sposobu uprawy na plon suchej masy i białka oraz względną zawartość chlorofilu w liściach koniczyny łąkowej (Trifolium pratense L.) i festulolium (Festulolium braunii (K. Richt.) A. Camus). Doświadczenie wazonowe przeprowadzono w latach 2012?2014 w hali wegetacyjnej IUNG-PIB w Puławach, w układzie kompletnie zrandomizowanym, w 4 powtórzeniach. Dwie odmiany koniczyny łąkowej (Bona i Pyza) oraz festulolium (odm. Agula) uprawiano w siewie czystym i w mieszankach (50:50), przy 2 poziomach wilgotności gleby: 70% polowej pojemności wodnej (wilgotność optymalna) i 40% ppw (stres suszy). W badaniach wykazano, że długotrwały stres suszy istotnie zredukował plon suchej masy i białka koniczyny oraz festulolium, przy czym największą stratę wykazano w czystym zasiewie koniczyny, mniejszą u mieszanki, a najmniejszą u mieszańca festulolium. Spośród badanych odmian koniczyny bardziej odporna na stres była diploidalna Pyza niż tetraploidalna Bona, co objawiało się mniejszą stratą plonu suchej masy i białka w warunkach suszy. Indeks zieloności liścia koniczyny był istotnie większy w porównaniu do festulolium, niezależnie od warunków wilgotnościowych gleby. Stres suszy przyczyniał się do wzrostu indeksu SPAD u obu badanych gatunków, przy czym istotne statystycznie różnice zanotowano tylko w drugim roku wegetacji.

Czasopismo: Polish Journal of Agronomy
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Wpływ zróżnicowanych warunków uprawy na przydatność słodowniczą ziarna jęczmienia browarnego

Celem pracy było określenie wpływu poziomu nawo-żenia azotem roślin jęczmienia na wyróżniki jakości słodu typu pilzneńskiego i brzeczki kongresowej stosowane w ocenie przy-datności słodowniczej ziarna jęczmienia browarnego. Materiał badawczy pochodził z sezonów wegetacyjnych 2016 i 2017. Sta-nowiło go ziarno z Porejestrowego Doświadczalnictwa Odmiano-wego (odmiany Britney, KWS Dante, RGT Planet; nawożenie 50 i 90 kg N·ha-1) oraz z doświadczeń Instytutu Uprawy Nawożenia i Gleboznawstwa – Państwowego Instytutu Badawczego w Puła-wach (odmiany: Baryłka, Sanette i RGT Planet, nawożenie 100 i 120 kg N·ha-1). Jako odniesienie wykorzystano ziarno jęczmie-nia odmiany Quench nawożonego azotem w dawce 40 kg·ha-1. Ocenę przydatności słodowniczej badanych odmian jęczmienia browarnego przeprowadzono metodami zalecanymi przez EBC (European Brewery Convention). Stwierdzono, że nawożenia roślin jęczmienia azotem w dawce 50, 90, 100 i 120 kg N·ha-1powoduje nadmierną akumulację białka, co znacząco pogarsza ekstraktywność słodu oraz parametry technologiczne brzeczek kongresowych, szczególnie objętość brzeczki, zawartość białka rozpuszczalnego, stopień ostatecznego odfermentowania oraz uproszczoną wydajność warzelni. Ziarno o ponadnormatywnej zawartości białka może być jednak surowcem do wytwarzania słodów specjalnych do produkcji brzeczek piwnych z udziałem surowców niesłodowych.

Czasopismo: Polish Journal of Agronomy
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Okresy bez opadów i ze słabymi opadami w polskich Karpatach (1984-2013)

W pracy zbadano ciągi dni bez opadów oraz ze słabymi opadami atmosferycznymi z uwzględnieniem ich uwarunkowań cyrkulacyjnych. Dokonano również oceny częstości okresów posuchy atmosferycznej, które wyznaczone zostały metodą opracowaną przez Koźmińskiego (1986) oraz Konopko (1988), na podstawie wartości dobowych sum opadów z okresu 30-letniego 1984–2013 z 49 stacji pomiarowych położonych w polskich Karpatach. Uwzględnione dobowe sumy opadów atmosferycznych z okresu badań uzyskano z IMGW-PIB. Na badanym obszarze największa średnia liczba dni w roku bez opadów atmosferycznych miała miejsce w Świdniku-Tęgoborzu – 214 dni, a najmniejsza w Wiśle-Malince – 157. Najwięcej sekwencji bezopadowych dostrzeżono w pojedynczych dobach – we wszystkich stacjach pomiarowych ich liczba w trzydziestoleciu przekroczyła 550. Najdłuższy, 40-dniowy, okres bez-opadowy wystąpił w Ciśnie (29 IV–7 VI 1991) oraz w Szczyrku (21 X–29 XI 2011). W każdym roku, oceniając według metody Koźmińskiego (1986), na obszarze polskich Karpat średnio wystąpiły 2–3 posuchy atmosferyczne trwające 11–15 dni, 1–2 posuchy trwające 16–20 dni. Natomiast średnio 1 posucha w roku o czasie trwania powyżej 20 dni wystąpiła we wszystkich stacjach pomiarowych, z wyjątkiem stacji położonych w zlew-ni Małej Wisły i Soły. W analizowanym wieloleciu nie stwierdzono istotnych zmian liczby posuch niezależnie od czasu ich trwania. Najdłuższy okres bez opadów atmosferycznych lub ze słabymi opadami w okresie badań wystąpił w typach cyrkulacji antycyklonalnej – południowej (Sa), zachodniej (Wa) oraz kli-nie antycyklonalnym (Ka).

Czasopismo: Polish Journal of Agronomy
Dziedziny: nauki rolnicze
Dyscypliny: rolnictwo i ogrodnictwo
Polityka Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej wobec uchodźców z Grecji

Wojna domowa w Grecji tocząca się w latach 1946-1949 podzieliła społeczeństwo na sojuszników monarchii i zwolenników kierowanego przez Komunistyczną Partię Grecji Tymczasowego Rządu Demokratycznego Wolnej Grecji. Zbrojnym ramieniem lewicowego ośrodka była Demokratyczna Armia Grecji. Do pewnego czasu siłom komunistycznym aktywnego wsparcia udzielały państwa bloku wschodniego: Albania, Bułgaria, Jugosławia, Czechosłowacja i Rumunia. Jednak nasilający się od 1948 r. konflikt na linii Stalin-Tito przyczynił się do klęski Demokratycznej Armii Grecji, wywołanej przygniatającą przewagą militarną sił monarchistycznych. W połowie 1949 r. podjęto decyzję o ewakuacji do Albanii oddziałów partyzanckich oraz pozostającej do tej pory pod ich kontrolą ludności cywilnej. Także Polska - kraj, który ogromnie ucierpiał w wyniku II wojny światowej - pomagała Grecji, najpierw dostarczając żywność, sprzęt wojskowy i medyczny, później przyjmując na swoje tereny ponad 13 tys. dzieci i dorosłych, bojowników i cywili z terenów objętych wojną, wszystkich bardzo zmęczonych wojną i tułaczką. Grupie migrantów zapewniono opiekę medyczną, socjalną, pracę, edukację, dostęp do kultury. Wędrówki ludności w poszukiwaniu schronienia przed konfliktami, prześladowaniami oraz ubóstwem nie są tylko współczesnym problemem Unii Europejskiej. W niniejszym artykule przedstawiono reformy, jakie zainicjował rząd Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej pod wpływem eskalacji kryzysu na Bałkanach. Uchodźcy z Grecji zastali w Polsce zupełnie nowe dla nich warunki bytowe, cywilizacyjne, kulturalne, geograficzne i gospodarcze. Stopniowo udało im się w tym obcym kraju zaaklimatyzować. Dziś wielu z nich jest Polsce wdzięcznych za okazaną pomoc.

Czasopismo: Studia z Polityki Publicznej
Dziedziny: nauki humanistyczne, nauki społeczne
Dyscypliny: historia, nauki o polityce i administracji
Projektowanie i implementacja polityki publicznej - przegląd podejść teoretycznych

Celem artykułu jest przedstawienie podejść teoretycznych do procesów kształtowania polityki publicznej. Autorka skupia się na dwóch jej fazach - projektowaniu i implementacji, pomijając ewaluację. Tekst jest próbą odpowiedzi na następujące pytania badawcze: Jak badacze definiują politykę publiczną, jakie jej fazy wyróżniają? Czym te fazy się charakteryzują? Jak rozumiana jest implementacja i co oznaczają poszczególne podejścia do niej - odgórne, oddolne i hybrydowe? Co uznają za sukces implementacyjny i jakie czynniki wpływają na jego osiągnięcie? Jakie najpopularniejsze podejścia teoretyczne możemy odnaleźć w dorobku badaczy polityki publicznej? W którym kierunku powinny pójść przyszłe badania procesów polityki publicznej? Aby odpowiedzieć na powyższe pytania, autorka dokonała przeglądu literatury (głównie anglojęzycznej), w której podjęto zagadnienia projektowania i wdrażania polityk publicznych. Tekst jest syntezą podejść teoretycznych do polityki publicznej. Artykuł ma charakter przeglądowy.

Czasopismo: Studia z Polityki Publicznej
Dziedziny: nauki społeczne
Dyscypliny: nauki o polityce i administracji